ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μίλα μου για σοσιαλισμό…

Tης ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΛΕΛΕΔΑΚΗ

Η είδηση για το πόθεν έσχες διάφορων πολιτικών δημιούργησε, όπως κάθε χρόνο, πολλά και ποικίλα σχόλια. Τα περισσότερα, όμως, βλέμματα στράφηκαν στον βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Δημήτρη Τσουκαλά, του οποίου οι καταθέσεις έφθασαν το 1 εκατομμύριο ευρώ.

Πιο συγκεκριμένα, o βουλευτής εμφανίζεται με δύο τραπεζικούς λογαριασμούς ύψους 350.000 ευρώ και 650.000 ευρώ. Ως προέλευση χρημάτων ο ίδιος δηλώνει «αποζημίωση συνταξιοδότησης». Δηλαδή 1.000.000 για εφάπαξ!

Εξίσου εντυπωσιακό είναι, βέβαια, και το γεγονός ό,τι ο πρώην συνδικαλιστής τη διετία 2010-2011 (όταν δηλαδή η χώρα έμπαινε στο Μνημόνιο) αγόρασε διαμέρισμα στη Βάρη αντικειμενικής αξίας 170 χιλιάδων ευρώ, ενώ το ίδιο διάστημα απέκτησε από κληρονομιά ακόμη επτά τίτλους ιδιοκτησίας.

Μία ακόμη χρυσή μεταγραφή του ΣΥΡΙΖΑ από το ΠΑΣΟΚ…

Ο κ. Τσουκαλάς δεν είναι η πρώτη περίπτωση σοσιαλιστή (;) βουλευτή που προτίμησε έναν καπιταλιστικό ή να το πω πιο χαριτωμένα… δεξιό τρόπο ζωής (έτσι κι αλλιώς, όλοι οι βουλευτές αμοίβονται πλουσιοπάροχα για τα δεδομένα της εποχής). 

Ο Γιώργος Σταθάκης (επίσης βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ) έχει επενδύσει συνολικά 426.000 ευρώ σε επενδυτικούς κολοσσούς όπως η JP MORGAN, BLACK ROCK κ.α συναφείς εταιρίες. Κάτι που, φυσικά, δεν είναι κακό. Για έναν βουλευτή της Αριστεράς όμως… είναι τουλάχιστον υποκριτικό.

Και η λίστα δεν έχει τελειωμό, με τον οικονομολόγο Ευκλείδη Τσακαλώτο να επενδύει σε ξένα funds (Blackrock Global Funds, JP Morgan Fund, Invesco Balanced Risk Allocation Fund). Ο κ. Τσακαλώτος έχει και ομόλογα αξίας 100.000 λιρών Αγγλίας της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων αλλά και ελληνικά ομόλογα του EFSF αξίας 12.127 ευρώ.

Και τέλος, ας μην αφήσουμε απ’ έξω τον Αλέξη Μητρόπουλο. Ο εργατολόγος βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εμφανίζεται στη λίστα του ΣΔΟΕ με τους ελεύθερους επαγγελματίες που υπέπεσαν σε φοροδιαφυγή – ναι, αυτή που θα πατάξει το κόμμα του. Και όλα αυτά γιατί; Επειδή του διέφυγε να δηλώσει… 1 εκατομμύριο ευρώ δικηγορική αμοιβή!

Πολύ φασαρία για το τίποτα. Κανείς δεν εντυπωσιάζεται από τέτοια στοιχεία. Και είναι λογικό. Γιατί αν μία ιδεολογία έχει ριζώσει για τα καλά στην Ελλάδα, είναι αυτή του «αριστερού με την δεξιά τσέπη». 

Τι κι αν μερικοί πίστεψαν ότι η κρίση θα άφηνε πίσω της τέτοιες νοοτροπίες, που στοίχειωσαν τη μεταπολιτευτική περίοδο;

KOINΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οταν δεν φταίει κανείς… φταίνε όλοι

Της ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΛΕΛΕΔΑΚΗ

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει τη φράση «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», η ακόμη περισσότερες «εγώ δεν χρωστάω τίποτα, δεν πληρώνω τίποτα», ξεχνώντας φυσικά τις μαϊμού συντάξεις, την τεράστια φοροδιαφυγή αλλά και τα ρουσφέτια,  που ζημιώνουν το κράτος επί δεκαετίες.  

Οι 80 «κηπουροί» της ΕΡΤ, που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα μετά το κλείσιμο του ραδιοτηλεπτικού σταθμού, δε φάνηκαν να εκπλήσουν πολλούς, μιας και όλοι γνωρίζουμε πάνω-κάτω τι συμβαίνει με τους διορισμούς και τα ρουσφέτια στον δημόσιο τομέα.

Έχει, όμως, τελικά σημασία αν αυτός που καταχράστηκε το δημόσιο χρήμα είναι απλός φαρμακοποιός, δικηγόρος, δημόσιος υπάλληλος, επιχειρηματίας ή πολιτικός;  

Ουσιαστικά, μιλάμε για την ίδια ηθική, την ίδια λαμογιά, την ίδια «αρρωστημένη» νοοτροπία, που διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά σαν «κληρονομικά μεταδιδόμενη ασθένεια»…  

Και φτάνουμε, λοιπόν, στο κρίσιμο ερώτημα: αθώοι πολίτες ή συνένοχοι σε ένα διεφθαρμένο κράτος δεκαετιών;  

Ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή…

Η αλήθεια ειναι ότι ο Έλληνας δεν φημιζόταν ποτέ για τις κρίσεις αυτογνωσίας του, ούτε φυσικά για την  ψύχραιμη κρίση του γύρω από την πολιτική ζωή της χώρας. Αν μελετήσουμε τη σύνγχρονη ιστορία μας, θα δούμε πως αν κάτι μας χαρακτηρίζει ως λαό, είναι η τάση προς τη διχόνοια και την αχαριστία. Γι’ αυτού του είδους την αχαριστία μίλησε το 1895, ο Χαρίλαος Τρικούπης σε στενούς του φίλους, λίγο πριν αποχωρήσει από την Ελλάδα, απογοητευμένος και αυτοεξοριζόμενος στο Παρίσι μέχρι και τον θάνατό του ένα χρόνο αργότερα.

«Επί 20 έτη αγωνιζόμεθα ανενδότως όπως ορθώσωμεν τα κακώς κείμενα, προσπαθούντες αφ’ενός να επιτύχωμεν, διά κατάλληλων οργανικών νόμων συναδόντων προς το κοινοβούλευτικόν της χώρας πολίτευμα, αφ’ετέρου δε το να επανορθώσαμεν τα οικονομικά του κράτους, ποσάκις δεν διακυβεύσαμεν τη δημοτικότητα υμών, ποσάκις δεν αντιμετωπίσαμεν μανιώδεις αντιδράσεις  όπως επιτύχωμεν του ποθούμενου. Και όμως… τις πότε αναγνώρισε τους κόπους και τους αγώνας ημών»;

Ένα ακόμα στοχευμένο παράδειγμα, αναφέρει ο Αμερικάνος δημοσιογράφος (CBS) Τζορτζ Πολκ, στο τελευταίο του άρθρο που αναδημοσιεύθηκε απο «Το Βήμα» το 1947, κάνοντας εκεί μία ιδιαίτερη αναφορά στην άποψη των Ελλήνων για τους πολιτικούς της:  «Ασφαλώς η μεγάλη πλεοψηφία των Ελλήνων πολιτών έχει πολύ μικρήν εκτίμησιν εις την κυβέρνησίν της.  Όταν ταξίδευα τελευταίως εις την περιοχήν του εμφυλίου πολέμου κατά μήκος των Ελληνογιουγκοσλάβικων συνόρων ηρώτησα έναν χωρικόν αν το δερμάτινο σακάκι μου ήτο ασφαλές εις το τζιπ μου, που ήτο σταματημένο. ‘Ασφαλώς’ μου απάντησεν ο χωρικός ‘όλοι οι κλέφτες της Ελλάδος είναι εις την κυβέρνησιν’»…

Από την πλευρά του, ο Δημήτριος Καμπούρογλου είχε πει κάποτε πως «Οι Έλληνες, για να πάνε μπροστά, πρέπει να κοιτάζουν πίσω». Και είναι αλήθεια. Αν ο ελληνικός λαός είχε μάθει από τα λάθη του παρελθόντος και πιο συγκεκριμένα, αν έπαιρνε διδάγματα από την μακρόχρονη ιστορία των χρεοκοπιών της χώρας, τότε  πολύ πιθανόν δεν θα βιώναμε τη σημερινή δυσμενή οικονομική κατάσταση.