ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Νέα Δημοκρατία 2024. «Αντι-ΣΥΡΙΖΑ» ή «ΣΥΡΙΖΑ 2.0»;

Γράφει ο Αθανάσιος Μπούνταλης
Χημικός-Ερευνητής

Με το 15ο Συνέδριό της, η ΝΔ καταγράφει ένα εντυπωσιακό επίτευγμα: κλείνει μισό αιώνα ως κόμμα εξουσίας, μετά από οκτώ αρχηγούς, τρεις εσωκομματικές εκλογές, επανειλημμένες ήττες, και αρκετές διαρροές στελεχών που ίδρυσαν νέα κόμματα.

Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ βρίσκεται στα τάρταρα, αλλά μετά από δεκαετίες αμαρτημάτων: Αυριανισμός, mea culpa, Κοσκωτάς, «ευχαριστούμε τους Αμερικάνους», Οτσαλάν. Και ποιος ξεχνά τον μοιραίο Γιωργάκη, από τα ζεϊμπέκικα το 2001 στο Καστελόριζο του 2010; Εκεί στα τάρταρα παραμένει ακόμα, με μια ηγεσία χωρίς όραμα ή ιδεολογία, που εγκατέλειψε την επωνυμία «ΠΑΣΟΚ®» για να γλιτώσει τα χρέη, αλλά που δεν ξέρει μέχρι και σήμερα, υπό την τρίτη επωνυμία (και ΑΦΜ), τίνος κληρονομιά να αποκηρύξει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ αποτελεσματικότερος στην κατάρρευση, θυμίζοντας το ρητό για την Αμερική, που την θέλει να μεταβαίνει από την βαρβαρότητα στην παρακμή χωρίς το ενδιάμεσο στάδιο του πολιτισμού. Έτσι κι αυτός, μεταβαίνει από την ασημαντότητα στην εξαφάνιση, με ένα συντομότατο ενδιάμεσο στάδιο σημασίας. Αξιωματική αντιπολίτευση το 2012, κυβέρνηση το 2015, αποσυνάγωγος το 2019, πολιτική σαπουνόπερα το 2023.

Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άφησε κληρονομιά. Τουναντίον, η ανάμνησή του καθορίζει το πολιτικό μας σκηνικό.

Ποιος ξεχνά τον «ένα νόμο – ένα άρθρο», το δημοψήφισμα, τα capital control; Με γέρους να λιποθυμούν στα ΑΤΜ και τον «Γιάνη» να φωτογραφίζεται στο Paris Match; 

Ποιος ξεχνάει το ξέφραγο αμπέλι του 2015; Την κα Τασία και την φύση που «έδωσε λύση» γκρεμίζοντας τον φράχτη του Έβρου; 

Τις Πρέσπες, με μια γραβάτα δώρο; 

Ποιος ξεχνάει το Μάτι ή τον Πολακισμό;

Αυτή η «κληρονομιά» έτρεφε μέχρι και σήμερα την παντοδυναμία της ΝΔ. Με τους εκλογείς να συγχωρούν στον κ. Μητσοτάκη οποιοδήποτε λάθος ή μοιραία επιλογή, διακατεχόμενοι από μια φοβία: της «δεύτερης φοράς Αριστερά». Η πρώτη έφτασε…

Ακόμα και συντηρητικοί Δεξιοί, που αντιδρούσαν στον γάμο ομοφύλων ζευγαριών, επέρριπταν τις ευθύνες στον… Στέφανο Κασσελάκη, ωσάν να ήταν εκείνος Πρωθυπουργός, ωσάν να είχε σοβαρό πολιτικό βάρος ο εν διαλύσει ΣΥΡΙΖΑ και ωσάν να μην είχε ανακινήσει το θέμα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός από το 2021, όταν ο κ. Κασσελάκης δεν ήταν ούτε κουκκίδα στον πολιτικό χάρτη.

Ο φόβος της αστάθειας παραμένει ο μήνας που τρέφει τους δώδεκα για την ΝΔ. 

Βεβαίως μέχρι πότε;

Αλλά τι είναι η σημερινή ΝΔ;  

Μην είναι το gov.gr και οι ξένες γλώσσες του Προέδρου; Ποια ιδεολογία υιοθετεί;

Θα πρέπει πολύ σύντομα να ανατρέξουμε στα πεπραγμένα του Κυριάκου Μητσοτάκη γιατί το δέντρο το γνωρίζεις από τους καρπούς του. Εν προκειμένω, καρπούς διαχείρισης και ιδεολογίας.

Διαχείριση

Για όσους ψήφισαν με γνώμονα την διαφανή και σοβαρή διαχείριση, ας υπενθυμίσουμε ότι η ΝΔ είναι το κόμμα που:

Στο Μάτι απάντησε με τα Τέμπη, και στο νυχτερινό Συντονιστικό με μπάζωμα και μοντάζ.

Στην Μάνδρα απάντησε με την Θεσσαλία.

Στα τέσσερα κανάλια του Νίκου Παππά απάντησε με δεκάδες ΜΜΕ της λίστας Πέτσα.

Στον επιδοματικό κυκεώνα του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε με market pass, fuel pass, food pass, free pass, youth pass.

Στο χάος του Μετρό Θεσσαλονίκης απάντησε με το χάος του flyover.

Χώρια ο βοναπαρτισμός του Μαξίμου, οι υποκλοπές, η αριστεία του «Σκοιλ Ελικικού», τα email των αποδήμων κλπ.

Και για να προλάβω τυχόν αντανακλαστικές αντιδράσεις…

Έστω κι έτσι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχίζει να υπερέχει του Αλέξη Τσίπρα – όση αξία έχει μια σύγκριση με τόσο χαμηλό πήχυ. Είναι ικανότερος διαχειριστής, δεν μας κάνει ρεζίλι με τις γκάφες του στα διεθνή φόρα και έχει φέρει ένα κλίμα κανονικότητας.

Είναι όμως η σημερινή ΝΔ ένας «αντι-ΣΥΡΙΖΑ», ή απλώς ένας «ΣΥΡΙΖΑ 2.0», με upgrades και bug fixes;

Ιδεολογία

Κάποια μέτρα (κράτος «τεχνοκρατών», μείωση ΕΝΦΙΑ, κατάργηση ασύλου, ιδιωτικά Πανεπιστήμια, εδραίωση δημόσιας τάξης, εξοπλιστικά, φύλαξη συνόρων κλπ) θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι την καθιστούν έναν «αντι-ΣΥΡΙΖΑ».

Όμως η ΝΔ είχε και την φήμη ενός «Δεξιού» κόμματος, στο οποίο προσέφυγαν πολλοί συντηρητικοί ψηφοφόροι. Που όσο εκτιμούν την σοβαρότητα στην διαχείριση, άλλο τόσο απορρίπτουν ότι «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», ανησυχούν από τον τουρκικό αναθεωρητισμό, την λαθρομετανάστευση, το δημογραφικό.

Οι λεγόμενοι «Καραμανλικοί», «Σαμαρικοί», ή «λαϊκή Δεξιά», ίσως θυμούνται για την ΝΔ:

Δεν στήριξε ανοιχτά την Συμφωνία των Πρεσπών, έκανε ελάχιστα για να την εμποδίσει και σήμερα καθόλου δεν ελέγχει αν τηρείται.

Επιδιόρθωσε τον φράχτη του Έβρου, αλλά μόνον αφού ο Σουλτάνος έκανε ανοιχτή επίθεση, και ενώ την προηγουμένη τα ΜΑΤ έδερναν τους Χιώτες για να δεχθούν τις μόνιμες δομές φιλοξενίας.

Μίλησε για περιορισμό της λαθρομετανάστευσης αλλά προχώρησε στην νομιμοποίηση παρανόμως εισελθέντων πριν την τελευταία τριετία.

Παρήγγειλε Bellhara για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά πιάστηκε στον ύπνο με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, έκανε λειψό καθορισμό ΑΟΖ με την Αίγυπτο και καθόλου με την Κύπρο. Και ισχυρίζεται ότι, ως πράσινη Κυβέρνηση, δεν θέλει να κάνει το Αιγαίο «Κόλπο του Μεξικού» και ότι δεν ενδιαφέρεται για «μάχες του περασμένου αιώνα για υδρογονάνθρακες».

Παρήγγειλε τα Rafale και ονειρεύεται F-35, αλλά ξέπλυνε τον Ερντογάν με την διακήρυξη των Αθηνών, ώστε αυτός να μπορεί να λέει ότι τα βρήκε με την Αθήνα για να πάρει τα F-16.

Έστειλε Patriot στην Σαουδική Αραβία, όπλα στην Ουκρανία, οργανώνει επιχείρηση στην Ερυθρά Θάλασσα, αλλά δεν έχει ενιαίο αμυντικό δόγμα με την Κύπρο.

Αποκατέστησε τον δολοφονηθέντα Κωνσταντίνο Κατσίφα, αλλά συμμετέχει σε φιέστες με τον Ράμα ενώ σαπίζει στην φυλακή ο Φρέντης Μπελέρης.

Θέτει βέτο ένταξης της Αλβανίας στην ΕΕ λόγω Μπελέρη, αλλά οι ευρωβουλευτές της υπερψήφισαν Γνωμοδότηση που καταδικάζει την «καταχρηστική» χρήση των εθνικών βέτο.

Μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ- «Προοδευτική Συμμαχία», και με το ΠΑΣΟΚ που ονειρεύεται μια «μεγάλη» ή «δημοκρατική» προοδευτική παράταξη, ο κ. Μητσοτάκης διακηρύττει urbi et orbi ότι η ΝΔ είναι «η πραγματική προοδευτική δύναμη», στα βήματα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει ασπασθεί τον προοδευτισμό του ΣΥΡΙΖΑ, εποφθαλμιώντας το αντίστοιχο εκλογικό ακροατήριο – και ίσως κάποιον διεθνή θώκο μετά την Πρωθυπουργία. Η «Δεξιά» πτέρυγα της ΝΔ (Μ. Βορίδης, Α. Γεωργιάδης, Θ. Πλεύρης), εντάχθηκε στην προοδευτική ατζέντα έστω και δια… αποχής, ενώ στο τιμόνι είναι πλέον το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ. Όχι τυχαίως, στην πρόσφατη πολιτική ατζέντα κυριαρχούσε ο γάμος ομόφυλων ζευγαριών και όχι το δημογραφικό ή η ΑΟΖ.

Αμφότεροι Μητσοτάκης και ΣΥΡΙΖΑ δεν θεωρούν τους πολίτες πολιτισμικά υποκείμενα με ρίζες και αναφορές στο παρελθόν, αλλά ανέστιες και εναλλάξιμες οικονομικές μονάδες. Μπορούμε να ανατρέξουμε στον Ζαν Κλοντ Μισεά ή στον Τζορτζ Όργουελ για να ανιχνεύσουμε αυτόν τον «προοδευτικό οικονομισμό» στην κοινή μήτρα φιλελευθερισμού και Αριστεράς.

Όμως μπορούμε πιο ανάγλυφα να τον διακρίνουμε σε συγκεκριμένες επιλογές:

Στο πώς η Αστυνομία συνέλαβε ιερείς που έκαναν περιφορά εικόνας σε αγροτικό εν μέσω κορωνοϊού, ενώ την προηγουμένη ο κ. Μητσοτάκης χειροκροτούσε την Άλκηστι Πρωτοψάλτη… άδουσα επί νταλίκας έξωθεν του Μαξίμου.

Στο πώς προσεκλήθησαν στην συζήτηση του γάμου ομόφυλων ζευγαριών πανελληνίως άγνωστες οργανώσεις μηδαμινής αντιπροσωπευτικότητας, αλλά όχι η Εκκλησία. Προφανώς, η Εκκλησία δεν νομοθετεί, όπως το Κράτος δεν ιερολογεί, αλλά αυτή αγνοήθηκε έστω και ως… «Σύλλογος» που εκπροσωπεί μερικά εκατομμύρια «μελών».

Στο πώς ο κ. Μητσοτάκης πρότεινε την μετανάστευση ως συνταγή αντιμετώπισης του δημογραφικού, ωσάν οι ασφαλιστικές εισφορές να υπερτερούν του πολιτισμικού υποβάθρου. Ωσάν τα ξένα εργατικά χέρια να μην τα ακολουθεί και ένα κεφάλι.

Μάλλον, ο κ. Πρωθυπουργός θεωρεί ότι για τον ελληνικό λαό η Άλκηστις Πρωτοψάλτη έχει μεγαλύτερο πνευματικό βάρος από την Παναγία και οι ΜΚΟ είναι αντιπροσωπευτικότερες από την Εκκλησία. Και ότι οι Αλβανοί μετανάστες – στους οποίους ο κ. Μητσοτάκης αναφερόταν ως μετέχοντες της ημετέρας παιδείας λόγω επιτυχούς ενσωμάτωσής τους – είναι μονάδες εναλλάξιμες με σουνίτες του Πακιστάν ή του Αφγανιστάν.  

Αυτούς τους τελευταίους τους ρώτησε αν ενδιαφέρονται να «μετάσχουν της ημετέρας παιδείας»; 

 Ο ίδιος σέβεται έστω και ελάχιστα αυτήν την «ημετέρα παιδεία», όταν ο Υπουργός Παιδείας (!) του, ο κ. Πιερρακάκης, ειρωνεύεται την «Βυζαντινή γραφειοκρατία», εκθέτοντας την εκκωφαντική του ημιμάθεια για την διοίκηση μιας υπερχιλιετούς Αυτοκρατορίας με παγκόσμια και διαχρονική ακτινοβολία; Βεβαίως υπάρχει μια ψυχαγωγική αξία στο να ειρωνεύεται η Δ’ Εθνική την Premier League…

Αν ο προοδευτισμός του Κωνσταντίνου Καραμανλή οριζόταν ως «ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός» στο οικονομικό πεδίο, «ανήκομεν εις την Δύσιν» στο γεωστρατηγικό και «η Κύπρος κείται μακράν» στο αμυντικό, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη τίθεται στο «ακραίο κέντρο» στο εθνικό και πολιτισμικό πεδίο. Μένει να αποδειχθεί αν αυτός είναι ο σωστός χώρος για μια χώρα που συνορεύει με Αλβανία, Τουρκία και Λιβύη, που είναι ο ευρωπαϊκός κυματοθραύστης των μεταναστευτικών ροών και που βρίσκεται σε κρίση υπογεννητικότητας και μετανάστευσης των νέων της. Ή αν απλώς ο κ. Μητσοτάκης εγγυάται έτσι την ομαλότερη και καλύτερα μανατζαρισμένη εξαφάνιση της Ελλάδας.


Ίσως οι συντηρητικοί εκλογικοί πρόσφυγες κατανοούν πλέον την ιδεολογική στροφή που έχει συντελεσθεί. 

Ίσως να την έχει κατανοήσει και ο κ. Δένδιας που δήλωνε αφελώς το 2022 ότι «είμαστε συντηρητική κυβέρνηση», ή πιο προσφάτως ότι «το μπλε μένει μπλε». Ίσως πήρε το μήνυμα όταν υποχρεώθηκε να ανεβάσει την ομιλία του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Youtube, και καταγεγραμμένη από… κινητό. Και αν «κόπηκε» από τα επίσημα βίντεο του κόμματος, για τον Νίκο Φίλη (!) βρέθηκε χώρος.

Ο Οδυσσεάς Ελύτης είχε πει το 1958 ότι πάσχουμε «[α]πό μια μόνιμο, πλήρη, και κακοήθη ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του ήθους που χαρακτηρίζει τον βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού στο σύνολο του!». 

Με το πλήθος των προσφάτων δημοσκοπήσεων, η πολιτική ηγεσία γνωρίζει με ακρίβεια τον βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού.

Καιρός είναι και για τον λαό...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ίσα δικαιώματα ή ειδικά προνόμια?

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

 

ΑΡΘΡΑΡΑ !

 

Γράφει ο Αθανάσιος Μπούνταλης 

Χημικός-Ερευνητής.

 

Σε πρόσφατη εκδήλωση του Υπουργείου Δικαιοσύνης, προσκεκλημένος ήταν ο γνωστός ηθοποιός και σεναριογράφος Γιώργος Καπουτζίδης.  

Σε τοποθέτηση που έκανε, μίλησε για ρατσισμό, αναφερόμενος στην δυσφορία που αισθάνεται για το ότι δεν γίνεται αποδεκτός για αυτό που είναι από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, ακόμη και μετά την επαγγελματική του επιτυχία: «Τι άλλο πρέπει να κάνω, να αποικήσω τον Άρη;», ρώτησε.

Πέραν της κοινωνίας, ο κ. Καπουτζίδης έβαλε στο στόχαστρο και την Πολιτεία: «Σε αυτήν την αίθουσα είμαι ο άνθρωπος με τα λιγότερα δικαιώματα» δήλωσε σε εκδήλωση του ελληνικού Κράτους.  

Δεν ξέρω πώς συγκρίνονται τα δικαιώματα του κου Καπουτζίδη με εκείνα των άλλων προσώπων σε εκείνη την αίθουσα, αλλά σε σχέση με τον μέσο πολίτη είναι μάλλον προνομιούχος από πλευράς πρόσβασης και δημόσιας έκφρασης στα ΜΜΕ. Σαφώς και αυτή η πρόσβαση δεν του χαρίστηκε, αλλά κερδήθηκε από την εργασία του. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, πόσο αξιόπιστο είναι ένας άνθρωπος με τέτοιο δημόσιο λόγο να θεωρεί εαυτόν πολίτη δευτέρας κατηγορίας;

Για την ουσία της τοποθέτησης, να σημειώσω ότι η παρακάτω συζήτηση δε επικεντρώνεται στο πρόσωπο του κου Καπουτζίδη. Παίρνει απλώς αφορμή από την παρέμβασή του, καθώς σε λίγες σύντομες φράσεις, και με πολύ εύγλωττο τρόπο, συμπύκνωσε μια σειρά ιδεών που χρειάζονται συζήτηση.

Λάθος χώρα;

Κατ’ αρχάς, μάλλον ο κ. Καπουτζίδης νομίζει ότι βρίσκεται στην Βρετανία ή στις ΗΠΑ του 19ου-20ου αιώνα, ή σε μια σημερινή Ισλαμική χώρα.

Στην Ελλάδα, τόσο η κοινωνία όσο και το κράτος, επεδείκνυαν μια συντηρητική ανοχή στην ομοφυλοφιλία: ούτε πλήρη και ανοιχτή αποδοχή, αλλά ούτε και οργανωμένο κυνήγι. 

Ο κ. Καπουτζίδης είναι το πολλοστό παράδειγμα δημοσίου προσώπου που η ελληνική κοινωνία αγκάλιασε, και του οποίου το έργο αναγνώρισε, έχοντας πλήρη γνώση ότι είναι ομοφυλόφιλος, και αδιαφορώντας για αυτό.

Και δεν μιλάω για τις τελευταίες δεκαετίες. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, για να αναφερθώ σε λίγα μόνον παραδείγματα, δημιούργησαν πολύ πριν ο αγγλοσαξονικός κόσμος απενοχοποιήσει την ομοφυλοφιλία. Όχι μόνον αγκαλιάστηκαν για το έργο τους από την ελληνική κοινωνία, αυτήν την κοινωνία που ο κ. Καπουτζίδης κατακεραυνώνει, αλλά αντιμετωπίσθηκαν με σεβασμό και από το ελληνικό κράτος.

Ο Καβάφης τιμήθηκε με το «Τάγμα του Φοίνικος» από την Κυβέρνηση Παγκάλου το 1926, ο Μ. Χατζιδάκις υπηρέτησε σε υψηλές θέσεις της κρατικής ραδιοφωνίας και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, και προσφάτως η Ακαδημία Αθηνών επεχείρησε να βραβεύσει τον Ντίνο Χριστιανόπουλο.

Ακόμα και όταν με το έργο τους προκαλούσαν τα συντηρητικά ήθη άλλων εποχών, τα κρατικά μάλλον προσπαθούσαν να συγκαλύπτουν ό,τι ζήτημα ανέκυπτε. Το 1950 ο Τσαρούχης αναγκάστηκε από την Αστυνομία να κατεβάσει τον πίνακα «Ναύτης και γυμνό» από έκθεση, για να μην γίνουν φασαρίες από το Πολεμικό Ναυτικό. Ο δε Χριστιανόπουλος, όταν το 1952 δημοσίευσε το ποίημα «Βρασίδας ο μεταφραστής», υποχρεώθηκε τελικώς από την Ασφάλεια να παραδώσει τα αντίτυπα χωρίς άλλη συνέπεια.

Προφανώς και τα παραπάνω συνιστούσαν λογοκρισία αλλά, για όποιον ξύπνησε μόλις χτες, εκείνη την εποχή αυτός ήταν ο κανόνας. Π.χ. άγρια λογοκρισία–επί ηθικής βάσης–υφίσταντο και τα ρεμπέτικα. Λογοκρισία έπεφτε–για διπλωματικούς λόγους–και σε τραγούδια με αναφορές σε Γερμανούς στην Κατοχή και Τούρκους στην Τουρκοκρατία.

Όπως αναγνώρισε αργότερα και ο Χριστιανόπουλος: «Ο νόμος στην Ελλάδα είναι πιό ελαστικός απ’ ό,τι σ’ άλλα μέρη. Μην προκαλείς τη δημόσια αιδώ και κανείς δεν πρόκειται να σε πειράξει». Πράγματι, το διαβόητο άρθρο 347 του Ποινικού Κώδικα περί Ασέλγειας παρά φύση καταδίκαζε πράξεις που καταδικάζονταν και σε ετερόφυλες συνευρέσεις (κατάχρηση σχέσης εξάρτησης που στηρίζεται σε υπηρεσία, αποπλάνηση προσώπου ανηλίκου) και όχι την ομόφυλη συνεύρεση επί τούτου.

Για σύγκριση με τον «φιλελεύθερο» αγγλοσαξονικό κόσμο, εκείνη ακριβώς την χρονιά, στην Βρετανία, ο Άλαν Τιούρινγκ καταδικαζόταν ως ομοφυλόφιλος, όχι για το δημόσιο έργο του, αλλά για ό,τι έκανε στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του. 

Η ποινή του; 

Χημική στείρωση, που επέλεξε ως εναλλακτική στην φυλάκιση. Τελικώς, η φαρμακευτική αγωγή με ορμόνες τον οδήγησε στην αυτοκτονία. Ο Τιούρινγκ είχε πρωτοστατήσει στην αποκωδικοποίηση του γερμανικού κωδικού Enigma με τον υπολογιστή Colossus και είχε μεγάλο μερίδιο της νίκης κατά των Ναζί, όμως κανένας οίκτος δεν του δόθηκε.

Πριν από αυτόν, τα ίδια τράβηξε ο Όσκαρ Ουάιλντ, καθώς και 50.000 άλλοι καταδικασθέντες στην Βρετανία. 

Απροσδιόριστος δε είναι ο αριθμός των προσαγωγών και καταδικών που έγιναν βάσει των «Sodomy Laws» που ίσχυαν στις ΗΠΑ μέχρι και το 2003, και μέσω των οποίων η Αστυνομία εξαπέλυε συχνούς διωγμούς, ενίοτε κατασκοπεύοντάς τους μέσα από την κλειδαρότρυπα! O Καθηγητής Νομικής W. N. Eskridge τους είχε υπολογίσει σε αρκετές χιλιάδες ετησίως μόνο το διάστημα 1946-1961.

Τίποτα που έστω και να πλησιάζει στα παραπάνω δεν γνωρίσαμε στην Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο που ο Πουριτανισμός, που εφευρέθηκε στην Αγγλία και που θεμελίωσε τις ΗΠΑ, για αιώνες δεν είχε βρει χώμα να ριζώσει σε μια χώρα με Ορθόδοξη ιδιοπροσωπεία.

Στερεότυπα

Για να στηρίξει την έκκλησή του ο κ. Καπουτζίδης φτιάχνει μια καρικατούρα βασισμένη στο χείριστο δυνατό παράδειγμα συζύγου και πατέρα, εκείνου που μπορεί «να δέρνει τη γυναίκα του, και να δέρνει τα παιδιά του και να μην έχει δουλέψει ποτέ και να ζει από τη σύνταξη της μάνας του και του μπαμπά του γιατί απλά βαριότανε», και διερωτάται γιατί να μην έχει και ο ίδιος δικαίωμα τεκνοποιίας.

Αφενός, με μια τέτοια ανάγνωση, η πατρότητα και η μητρότητα καθίστανται αναγνώριση καλού χαρακτήρα και επαγγελματικής επιτυχίας. Τα δε παιδιά μετατρέπονται σε έπαθλα.

Αφετέρου, είναι εξαιρετικά προσβλητικό για εκατομμύρια πατεράδες–δεν αναφέρεται σε μητέρες–να κατηγοριοποιούνται βάσει αυτού του χειρίστου στερεοτύπου.

Και είναι μάλλον παράταιρο ένα προσβλητικό και γενικευτικό στερεότυπο να αναπαράγεται σε αντιρατσιστική εκδήλωση!

Πράγματι, ο συλλογισμός υπονοεί ότι το θλιβερό προνόμιο τέτοιας συμπεριφοράς το έχουν μόνον ετεροφυλόφιλοι πατέρες. Αν ήταν τα πράγματα τόσο απλά… Η Βρετανίδα Σαβάνα Μπονκτσίλ δολοφόνησε μετά από επανειλημμένους ξυλοδαρμούς την 16 μηνών κόρη της συντρόφου της.

Οι ικανότητες αγριότητας δεν περιορίζονται μόνον στους ετεροφυλόφιλους άνδρες. Εκτείνονται και στα δύο φύλα και αφορούν όλες τις ερωτικές προτιμήσεις.

Δικαιώματα ή προνόμια;

Τέλος, και εδώ είναι η ουσία της υπόθεσης, ο κ. Καπουτζίδης δεν ζητά για τον εαυτό του ίσα δικαιώματα. Ζητά για τον εαυτό του ένα ιδιαίτερο προνόμιο:

 Το προνόμιο να επαναπροσδιορίσει έναν θεσμό χιλιετιών (της οικογένειας) για να μπορέσει να παρακάμψει τους φυσικούς περιορισμούς που του επιβάλλουν οι περιστάσεις (οι ερωτικές προτιμήσεις του) ώστε τελικώς να ικανοποιήσει μια επιθυμία του (της πατρότητας).

Γιατί το αποκαλώ προνόμιο;

Πρώτον, διότι για να παρακαμφθούν μέσω τεχνικής υποβοήθησης οι φυσικοί περιορισμοί που θέτει στα ομόφυλα ζευγάρια η πράξη της τεκνοποιίας, απαιτείται να θεσμοθετηθούν και να νομοθετηθούν διαδικασίες που καθιστούν το ανθρώπινο σώμα εμπόρευμα: σπέρμα προς πώληση και μήτρες προς ενοικίαση.  

Εάν κάτι τέτοιο γίνει αποδεκτό στην περίπτωση αυτή, δεν θα χρησίμευε ως πάτημα για να ζητήσει κάποιος άλλος σταδιακές επεκτάσεις αυτής της δυνατότητας; Πώληση αίματος, πώληση οργάνων προς μεταμόσχευση, πώληση έτοιμων παιδιών.

Και να σημειώσουμε ότι τα ομόφυλα ζευγάρια δεν είναι τα μόνα που υπόκεινται σε τέτοιους περιορισμούς: και ένα ετερόφυλο ζευγάρι που καταφεύγει στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, πρέπει ή να είναι παντρεμένο, ή ο άνδρας να υπογράψει δήλωση αναγνώρισης των τέκνων. Οι δε απαιτήσεις για χρήση παρένθετης μητέρας είναι εξαιρετικά αυστηρές.

Από την στιγμή που η φύση μόνη της δεν αρκεί και ζητάμε ιατρική βοήθεια από την κοινωνία, ούτε οι ετεροφυλόφιλοι έχουν πλήρη ελευθερία.

Δεύτερον, διότι ο θεσμικός επαναπροσδιορισμός που ζητά ο κ. Καπουτζίδης ανοίγει τον δρόμο για περαιτέρω επαναπροσδιορισμούς στο μέλλον. Επί του παρόντος το αίτημα είναι να επαναπροσδιορισθεί ο ορισμός της οικογένειας ως προς τα φύλα των γονέων, ώστε γονείς να μπορούν να είναι δύο άνδρες ή δύο γυναίκες.

Δύο.

Αν όμως ξεκινήσουμε τους επαναπροσδιορισμούς, και αν όντως πρόκειται περί «δικαιώματος», γιατί να σταματήσουμε στα φύλα; Γιατί όχι και στον αριθμό; Γιατί να μείνουμε στα ζευγάρια και να μην μπορούν να γίνουν γονείς μέσω υποβοήθησης μεμονωμένα άτομα–ομοφυλόφιλα ή ετεροφυλόφιλα; Δεν υπάρχουν άλλωστε μονογονεϊκές οικογένειες λόγω εγκατάλειψης ή θανάτου;

Αλλά γιατί να μην πάμε και προς την αντίθετη κατεύθυνση, π.χ. σε τριάδες ερωτικών συντρόφων; Ή τετράδες; Και αυτοί κάποια στιγμή μπορούν να διεκδικήσουν αυτό το «δικαίωμα».

Αν πρόκειται περί «δικαιώματος», γιατί να μην επεκτείνουμε το «δικαίωμα» σε όλες τις σχέσεις συγγένειας;  

Γιατί να μην μπορούν να τεκνοποιήσουν αδέρφια; 

Θα μπορούσαν να καταφύγουν στις ίδιες τεχνικές υποβοήθησης με ξένο σπέρμα ή ωάρια για να αποφύγουν την αιμομιξία. Αλλά, στο τέλος-τέλος, γιατί να την αποφύγουν; Γιατί να μην διεκδικήσουν ως δικαίωμά τους να κάνουν οικογένεια όπως όλοι οι άλλοι;

Τα παραπάνω δεν τα λέω για να προκαλέσω, αλλά παραθέτω επιχειρήματα που θα μπορούσε με κάθε σοβαρότητα να παραθέσει μελλοντικά ένας νομικός. Όσο προκλητικές–ή και προβοκατόρικες–κι αν φαίνονται σήμερα αυτές οι υποθετικές απαιτήσεις, ακόμα και σε ακτιβιστές του χώρου, ας υπενθυμίσω ότι το ίδιο αδιανόητη θα φάνταζε η ιδέα των γονέων ιδίου φύλου πριν λίγες δεκαετίες, ακόμα και σε ομοφυλόφιλους.

Ο ορισμός της οικογένειας ήταν ανέκαθεν τόσο αυτονόητος που ποτέ στην ιστορία δεν χρειάστηκε να προσδιορίσουμε ότι ο γάμος αφορά σε δύο γονείς, αντίθετων φύλων, και χωρίς εξ αίματος συγγένεια. Μήπως, για να είμαστε απόλυτα συγκεκριμένοι, πρέπει να προσδιορίσουμε ότι αφορά δύο ανθρώπους;

Ιστορικά, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τον συμβατικό ορισμό της οικογενείας υπήρξε ως προνόμιο. Π.χ. το προαναφερθέν–και παγκόσμιο–ταμπού της αιμομιξίας γινόταν ανεκτό μόνον κατ’ εξαίρεση, ως ειδικό προνόμιο των βασιλικών τάξεων (βλ. π.χ. American Ethologist, 1980 και National Geographic, 2010).

Τρίτον, διότι ο κ. Καπουτζίδης εστιάζοντας στις προσωπικές του επιθυμίες ξεχνά τα δικαιώματα του άλλου αντισυμβαλλόμενου: του παιδιού. Διότι το παιδί έχει δικαίωμα να μεγαλώσει και με πατέρα και με μητέρα, κάτι που θα στερηθεί σε ένα ομόφυλο ζευγάρι.  

Για τα δικαιώματα αυτού του παιδιού αφιέρωσε έστω και λίγο χρόνο σκέψης;

Ακόμα και η υιοθεσία δεν θεσμοθετείται για να μπορούν να ικανοποιήσουν την γονεϊκή επιθυμία άτεκνα ζευγάρια: αυτό είναι απλώς το ευτυχές παρελκόμενο.

 Σκοπός της υιοθεσίας είναι να ικανοποιήσει την ανάγκη του παιδιού για οικογένεια. Προτεραιότητα έχουν οι ανάγκες του απροστάτευτου μέλους της κοινωνίας. Όταν γνώμονας γίνεται η επιθυμία των ενηλίκων, τότε τα αδύναμα μέλη παύουν να είναι προστατευόμενα.

Συνοπτικά λοιπόν, ο κ. Καπουτζίδης, για να ικανοποιήσει μια επιθυμία του, ζητά μια μαζική και ριζική αναδιάταξη θεμελιωδών και πανάρχαιων κοινωνικών θεσμών, η οποία θα οδηγήσει στην εμπορευματοποίηση του ανθρωπίνου σώματος. Και τούτο ποιών καθόλου δεν λαμβάνει υπόψη στους υπολογισμούς του τα ίδια τα παιδιά.

Θεωρώ λοιπόν ότι ζητά την θεσμοθέτηση ενός νέου προνομίου και όχι την ικανοποίηση ενός υπάρχοντος δικαιώματος.

Όσο κι αν σέβομαι την επιθυμία του–αν όντως έχει μια τέτοια επιθυμία και δεν μπαίνει απλώς στον ρόλο της avant garde ενός κινήματος–θα πρέπει να κατανοήσει και ο ίδιος ότι η ζωή είναι πλήρης ανικανοποίητων επιθυμιών για όλους μας. 

Όλοι φέρουμε έναν σταυρό, άλλοι βαρύτερο, άλλοι ελαφρύτερο. Όλοι έχουμε ανεκπλήρωτα όνειρα και απωθημένες επιθυμίες. Αλλά είναι άλλο να ζητάμε αλληλεγγύη σε μια ανάγκη μας, και άλλο είναι να ζητάμε να ανατραπούν τα πάντα και οι πάντες γύρω μας για να ικανοποιήσουμε μια επιθυμία μας.

Αξιοπρέπεια

Ο κ. Καπουτζίδης ζητά για τους ομοφυλόφιλους «το δικαίωμα να φύγουν κρατώντας το χέρι του συντρόφου τους» και όχι ξεχασμένοι σε ένα διαμέρισμα.  

Εδώ θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του. Από την στιγμή που αντισυμβαλλόμενοι σε μια σχέση είναι δύο υπεύθυνοι ενήλικες που αποφασίζουν να μοιραστούν την ζωή τους, το θεωρώ ανθρώπινο οι θεσμοί να τους το επιτρέπουν. Να μπορούν να αποκτούν κοινή περιουσία, να κληρονομεί ο ένας τον άλλον και να είναι ο καθένας ιατρικός πληρεξούσιος του άλλου σε ώρα ανάγκης.

Να εκχωρεί κανείς νομική και διοικητική αρμοδιότητα στον σύντροφο που επιλέγει και που εμπιστεύεται, και όχι σε οποιονδήποτε τυχαίο πλησιέστερο συγγενή.

Αυτό όμως έχει ήδη ρυθμιστεί με την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης σε ομόφυλα ζευγάρια με τον ν. 4356/2015. Όταν λοιπόν ο κ. Καπουτζίδης, εν έτει 2021, ζωγραφίζει αυτήν την μακάβρια εικόνα με πτώματα που σαπίζουν μέσα στην μοναξιά, το κάνει διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα.

Μακάρι αυτή η νομική ρύθμιση να μειώσει στο ελάχιστο αυτές τις περιπτώσεις, αλλά είναι δεδομένο ότι η μοναξιά πάντα θα μας απειλεί όλους ανεξαρτήτως ερωτικής προτίμησης·  χήρους, χήρες, ανύπαντρους και διαζευγμένους, ομοφυλόφιλους και ετεροφυλόφιλους. Χρησιμοποιώντας το σχήμα του Τσόμσκι, μήπως υπάρχουν «άξια» και «ανάξια» θύματα της μοναξιάς;

Εισαγόμενες ενοχές

Εκτίμησή μου είναι ότι η ελληνική κοινωνία δεν είχε πρόβλημα με τις ερωτικές προτιμήσεις του κου Καπουτζίδη όπως τις ανακάλυψε με τις ερμηνείες του στις «Σαββατογεννημένες» ή στο «Παρά πέντε». Τον αποδέχθηκε διότι σατίριζε με αγάπη τους χαρακτήρες της: την στριμμένη δασκάλα, τον πολυγαμικό ερωτύλο, την χαζή ξανθιά, την θρησκευάμενη και αμόρφωτη χωριάτα, την ξιπασμένη Κολωνακιώτισσα, τον κουλτουριάρη θεατράνθρωπο, τον μοναχικό ανέραστο. Ακόμη και ο δολοφόνος τελικά βρίσκει κάθαρση.

Η κοινωνική αποδοχή περιορίστηκε όταν το δάκτυλο σηκώθηκε, όταν το ύφος έγινε κατηγορητικό και όταν στόχος έγινε η επιμόρφωση/αναμόρφωση του «Ελληνάρα». Στράτευση, μανιχαϊσμός, χαρακτήρες-καρικατούρες με «καλά θύματα» και «κακούς θύτες», αφ’ υψηλού κριτική στην «σάπια» ελληνική κοινωνία, εργαλειοποίηση των ενοχών σε έναν πόλεμο των «καλών μειοψηφιών» ενάντια στην «κακή πλειοψηφία».

Έκτοτε, ο κ. Καπουτζίδης πρέπει να έχει διαπιστώσει ότι...