ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βου και Α ΒουΑ

Για το 13ωρο αυτός που πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσει είναι ο Αλέκσης ο οποίος αν θυμάστε μια μέρα δούλεψε 17 ολόκληρες ώρες.

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) October 14, 2025

 Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

   Τους ρόλους του εργοδότη και του εργοδοτούμενου (και όχι “εργαζόμενου”, καθώς και οι δύο είναι εργαζόμενοι), δεν τους δίνει ο Θεός με τις 10 εντολές. Τους επιλέγεις εσύ.

   Κανένας δεν σε υποχρεώνει, αν ένας ρόλος δεν σου αρέσει ή δεν αποδίδει, να παραμείνεις σ΄ αυτόν. Πήγαινε στον άλλο. 

Εργοδότης και εργοδοτούμενος είναι δύο ενήλικες οι οποίοι μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους σε οτιδήποτε. Το κράτος δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να παρεμβαίνει και να λέει “εγώ δεν συμφωνώ με τη συμφωνία σας”. ΔΕΝ ΤΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΛΟΓΟΣ!  

Όλη η φασαρία για το εργασιακό νομοσχέδιο ξεκινάει από μια τερατώδη διαστροφή που την θεωρούμε κανονικότητα διότι με αυτή γεννηθήκαμε και γαλουχηθήκαμε: ότι το κράτος “προστατεύει” τον αδύναμο, στο γήπεδο της εργασίας.

 
   Δεν υπάρχει εξ ορισμού δυνατός και αδύναμος. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να ορίσουμε κάποιον ως αδύναμο, αυτός θα ήταν ο εργοδότης ο οποίος, ειδικά όταν ξεκινάει μια δουλειά, και ειδικά στην Ελλάδα, έχει να παλέψει με χίλιους δαίμονες.    Κι όταν τελικά τα καταφέρει και βγάλει πέντε παράδες, να έρχεται κάθε επαγγελματίας επαναστάτης να τον κατηγορεί για ανάλγητο εκπρόσωπο του κεφαλαίου που εκμεταλλεύεται την υπεραξία του εργαζόμενου και κάθε επαγγελματίας πολιτικάντης, μπλε, πράσινος και κόκκινος, να σκέφτεται πατέντες “αναδιανομής του εισοδήματος”. 

Αναδιανομή του ιδρώτα μπορείτε να κάνετε; 

Αναδιανομή των απογευμάτων που εγώ δούλευα μέχρι τις 4 το πρωί κι ο "αδύναμος" έπαιζε πρέφα; 

Μέχρι και ο όρος είναι λάθος. Δεν διανεμήθηκε το αρχικό εισόδημα για να αναδιανεμηθεί.  

Το έβγαλε, όποιος το έβγαλε, με κόπο σωματικό και πνευματικό, την ώρα που αυτός που δεν το έβγαλε έπινε φραπέ.

 
   Δεν μέμφομαι τον φραπέ ή τον φρέντο καπουτσίνο. Επιλογή του ήταν. Προτιμούσε περισσότερο ελεύθερο χρόνο και λιγότερα χρήματα. 

Ο άλλος προτίμησε λιγότερο ελεύθερο χρόνο και περισσότερα χρήματα με την ελπίδα κάποτε να καταφέρει να αποκτήσει και ελεύθερο χρόνο. Πήρε τα ρίσκα του. 

Αν αποτύχει θα φάει τη χασούρα. Αυτός, όχι εσύ. 

Αν πετύχει θα πάρει το κέρδος. Αυτός, όχι εσύ. Είναι τόσο απλό.
 

Υ.Γ. Για όσους γελοίους, φουνταριστούς από τα κομματικά υπόγεια σχολιάζουν βλακωδώς:  

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δήλωση για την 13ωρη εργασία

Γράφει ο  Θεόδωρος Α.Κουτρούκης

Καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων ΔΠΘ

Η νομοθέτηση της δυνατότητας των επιχειρήσεων να απασχολούν το προσωπικό τους πέραν των 12 ωρών ημερησίως δεν θα είναι ευεργετική για την αγορά εργασίας. 

Η διεύρυνση του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου είναι πιθανό να οδηγήσει σε μείωση της επαγγελματικής ικανοποίησης των απασχολουμένων, πτώση της παραγωγικότητας, επιδείνωση της ποιότητας των παραγόμενων αγαθών και υπηρεσιών, ακόμη και σε αύξηση του κατά μονάδα κόστους εργασίας.

Επιπλέον, ενδέχεται να επιβαρύνει δυσμενώς την ισορροπία οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής και να ελαττώσει τη δυνατότητα των μισθωτών να διαθέτουν επαρκή χρόνο για την επαγγελματική τους εκπαίδευση και ανάπτυξη.

Η νομοθετική εύνοια της διεύρυνσης του ημερήσιου ωραρίου δε συνδράμει, εξάλλου, την εμβάθυνση της συνεργατικής σχέσης των κοινωνικών εταίρων. 

Στις εξαιρετικές περιπτώσεις που σε ένα κλάδο ή χώρο παραγωγής κριθεί αναγκαία η καθιέρωσή πρόσθετων ωρών εργασίας για μια βραχυχρόνια περίοδο, αυτό θα μπορούσε να διευθετηθεί από την εργοδοτική και την εργατική πλευρά με τη χρήση του μηχανισμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων (εφόσον το θεσμικό πλαίσιο της αγοράς εργασίας το επιτρέψει).

Μια ανάλογη εξέλιξη θα καθιέρωνε κι ένα κίνητρο για τους εργοδότες να συνομολογήσουν συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Με αυτόν τον τρόπο πιθανώς θα αυξανόταν ο βαθμός κάλυψης της αγοράς εργασίας από συλλογικές συμβάσεις, όπως επιτάσσει το ευρωπαϊκό κοινωνικό πρότυπο.

Ο υπέρμετρος κρατικός παρεμβατισμός στις εργασιακές σχέσεις...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Με "ξεβόλεμα" θα βελτιώσεις τη ζωή σου (Ξέρεις πόσα βγάζει το καλοκαίρι μία καθαρίστρια;)

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ!!!
Αυτό είναι το βιογραφικό του Κώστα Ζαχαριάδη με το οποίο θα βρει δουλειά στην ελεύθερη αγορά. pic.twitter.com/SPzZBOD8gz

— Ο Σκρουτζ της Κηφισιάς 💰 (@ScroogeKifissia) October 16, 2024

 

Του Ηλία Παπαγεωργιάδη

"Τι θα έκανες αν τα έχανες όλα, Ηλία;"

Στη ζωή μου έχω περάσει και καλές και (πολλές) δύσκολες στιγμές, όπως κάθε άνθρωπος του επιχειρείν. Αν ξαφνικά αύριο το πρωί βρισκόμουν χωρίς δουλειά και χωρίς τις γνώσεις που έχω συγκεντρώσει όλα αυτά τα χρόνια, ένα πράγμα θα έκανα: Θα πρότεινα στον αδερφό μου να φύγουμε και να πάμε σε μία από τις κορυφαίες τουριστικές περιοχές, για να αρχίσουμε να... καθαρίζουμε τουριστικά καταλύματα. Στην αρχή θα καθαρίζαμε εμείς, μετά (υποθέτω ότι) θα προσθέταμε άτομα στην ομάδα μας.

- "Θα πήγαινες να καθαρίζεις σπίτια, Ηλία;" μπορεί να με ρωτήσεις με έκπληξη.

Γιατί όχι, σε κρεοπωλείο ξεκίνησα να δουλεύω από 12 χρονών, δεν τη φοβάμαι τη δουλειά, αντίθετα, αυτή με κάνει πιο δυνατό.

Το γιατί θα πήγαινα δεν με ρώτησες...

Τα μαθηματικά του καθαρισμού τουριστικών ακινήτων σε πολλές περιοχές της Ελλάδας

Το αντιλήφθηκα και το έγραψα πρώτη φορά το 2022.

Μου έκαναν πλάκα... το έγραψα το 2023, πάλι τα ίδια... φέτος όμως έχουν καταλάβει σχεδόν όλοι τη μεγάλη αλλαγή που έχει συντελεστεί. Για αυτό και μου έχουν μιλήσει για πάνω από δέκα (10) περιοχές της Ελλάδας όπου οι καθαρίστριες έχουν κάνει... "καρτέλ" και χρεώνουν 18 Ευρώ / ώρα για καθαρισμό, ενώ τα 10 Ευρώ την ώρα σε άλλες περιοχές θεωρούνται "φθηνά". Μου μεταφέρθηκε και η τιμή σε περιοχές της Χαλκιδικής με τα "25 Ευρώ / κατάλυμα" για 1 – 1,5 ώρα δουλειάς.

Επίσημα οι (συνήθως αλλοδαπές) αυτές κυρίες δουλεύουν 8 ώρες τη μέρα ή τι έχει δηλωθεί. Στην πράξη οι ώρες δουλειάς λέγεται ότι κυμαίνονται από 8 ως 12 – 14, με την αμοιβή να παραμένει στα... 18 Ευρώ την ώρα.

Καλά διαβάζεις... μία κυρία που καθαρίζει τουριστικά καταλύματα το καλοκαίρι ως ανεξάρτητη και όχι υπάλληλος εισπράττει 18 * 12 = 216 Ευρώ (!) τη μέρα! Το αν δηλώνονται ή όχι, δεν το ξέρω, όμως κάποιος που θα εργαστεί 26 μέρες τον μήνα μπορεί εύκολα να πάρει... 5.000+ Ευρώ τον μήνα Χ 3 ή 4 μήνες σίγουρα, μπορεί και περισσότερο...

ΥΓ. Και δεν βρίσκεις, είναι περισσότερη η ζήτηση από την προσφορά... (Όχι λόγω "υπερτουρισμού", αλλά λόγω υπερ-επιλογής της πλειοψηφίας να υπερ-αποφεύγει τις κουραστικές εργασίες).

Οι λύσεις δεν έρχονται από την "απλή δουλειά"

- "Μα θα πας να ξεσπιτωθείς;"

Αν έχω καταστραφεί / έχω ανάγκη χρήματα, γιατί να μην το κάνω; Θα μου πέσει η μύτη; Πώς θα ζήσω το παιδί μου; Με τα... πεντάμηνα του δήμου, παρακαλώντας τον δημοτικό σύμβουλο;

Πώς θα λύσω τα προβλήματά μου / θα βάλω λεφτά στην άκρη / θα αλλάξω τη ζωή μου αν δεν κάνω κάτι που θα με ξεβολέψει; Θα καθίσω να περιμένω να "βρω δουλειά πάνω στο πτυχίο μου;" (όπως λένε όσοι πιστεύουν πως επειδή σπούδασαν κάτι η κοινωνία είναι υποχρεωμένη να τους βρει αντίστοιχη εργασία).

Θα κλαίω επειδή η ζωή ήταν άδικη μαζί μου; "Λύνει κάποιο πρόβλημα; Όχι", όπως θα έλεγε και η μητέρα μου.

Ταυτόχρονα επιλέγοντας να μπω στους καθαρισμούς "from the ground up" (όπως λέμε εμείς στην Κατερίνη όταν κάποιος μπαίνει στη δουλειά από το τελικό της σημείο, κάνοντας κυριολεκτικά τη χειρωνακτική εργασία) γρήγορα θα αποκτούσα όνομα και γνωριμίες στη συγκεκριμένη τουριστική περιοχή, ανοίγοντας πόρτες, ευκαιρίες για άλλες δουλειές, γνώση για το τι γίνεται στα ακίνητα κλπ.

Την ώρα που πολλοί άνθρωποι θεωρούν πως δεν υπάρχει καμία πιθανότητα για αυτούς να αλλάξουν τα δεδομένα της ζωής τους, η Ελλάδα φαίνεται να έχει όλο και περισσότερες τέτοιες "ευκαιρίες ξεβολέματος, με καθαρό, μετρήσιμο όφελος".

(Μετά την τελευταία μας μεγάλη οικονομική ζημιά, με τον αδερφό μου δουλέψαμε για χρόνια 14 – 18 ώρες τη μέρα, για να σταθούμε ξανά στα πόδια μας...)

Ο τουρισμός και η αγορά εργασίας αλλάζουν. Η προσφορά και η ζήτηση λειτουργούν

Σε ετήσια βάση ο διευθυντής μίας μεγάλης εταιρείας κερδίζει περισσότερα από τις καθαρίστριες στις τουριστικές μας περιοχές. Αν όμως μιλήσουμε για το τετράμηνο της πιο έντονης τουριστικής κίνησης, επίτρεψέ μου να αμφιβάλλω! Στην Ελλάδα όπου οι μισθοί είναι χαμηλοί (γιατί διώχνουμε τις επενδύσεις και περιμένουμε από το... Κράτος να τους αυξήσει) δεν είναι πολλοί αυτοί που κερδίζουν καθαρά 5.000 Ευρώ τον μήνα ως εργαζόμενοι. Έτσι για τη συγκεκριμένη περίοδο οι καθαρίστριες μάλλον περνάνε σε έσοδα τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στην Ελλάδα.

- "Και τι έγινε, ρε Ηλία; Να πάμε όλοι να καθαρίζουμε σπίτια σε τουριστικές περιοχές;"

Μεταξύ μας, η συγκεκριμένη εργασία έχει γίνει περιζήτητη όχι μόνο στην τουριστική περίοδο, αλλά όλον τον χρόνο, με την προσφορά να είναι πολύ μικρότερη από τη ζήτηση και στις μεγάλες πόλεις. (Ρώτα να σου πουν ότι το να βρεις καθαρίστρια στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο είναι δύσκολο και ακριβό σπορ...)

Αυτό που προσπαθώ να σου εξηγήσω είναι ότι αν προσπαθήσεις να σκεφθείς λίγο out of the box, έξω από αυτά που νομίζουμε ότι ξέρουμε, θα διαπιστώσεις ότι ναι μεν αλλάζει το επιχειρείν και πολλά πράγματα δυσκολεύουν στην αγορά εργασίας, από την άλλη όμως δείχνουν να υπάρχουν "εκεί έξω" πολλές και διαφορετικές ευκαιρίες για εργασία με καλές αμοιβές, αρκεί να θέλεις να... ξεβολευτείς.

Η προσφορά και η ζήτηση έχουν αρχίσει να λειτουργούν ξανά. Όχι όπως συνέβη στο παρελθόν, ούτε όπως θα θέλαμε οι περισσότεροι, ιδανικά μέσω της στήριξης του ιδιωτικού τομέα να κάνει επενδύσεις και από εκεί να δημιουργηθούν πολλές και καλά αμειβόμενες δουλειές.

Πλέον οι ελλείψεις δημιουργούνται για άλλους λόγους...

Η... παράξενη νέα πραγματικότητα

Σήμερα στην Ελλάδα και την Κύπρο (και γενικότερα τον δυτικό κόσμο) έχει διαμορφωθεί μία νέα πραγματικότητα στην αγορά εργασίας, που μπορούμε να τη δούμε μόνο αν αφήσουμε στην άκρη τα "παραμορφωτικά γυαλιά" της πολιτικής. Έχουμε γύρω μας:

Α. Πάρα πολλούς σκληρά εργαζόμενους, που διαγκωνίζονται να κερδίσουν δουλειές με μικρή προστιθέμενη αξία και μεγάλη προσφορά = ταλαιπωρούνται από τους χαμηλούς μισθούς.

Β. Αρκετούς πιο "χαλαρά" εργαζόμενους, που προτιμούν πιο "cool" δουλειές, με λιγότερη αμοιβή, αλλά καλύτερη κοινωνική αποδοχή (στο μυαλό τους). Όλα αυτά πάντα σε δουλειές με "χαμηλή προστιθέμενη αξία".

Γ. Πολλούς ανθρώπους με δικιά τους δουλειά, που αγωνίζονται για την επιβίωση, έχοντας απέναντί τους ένα εχθρικό κράτος να τους θεωρεί συλλήβδην απατεώνες.

Δ. Πολύ λιγότεροι είναι οι περιζήτητοι εργαζόμενοι και οι πετυχημένοι στο επιχειρείν. Υπάρχουν, όμως αποτελούν μειοψηφία.

Κοντά σε όλους τους παραπάνω υπάρχει και μία σημαντική μερίδα πολιτών που όλοι τους ξέρουμε / βλέπουμε γύρω μας, αλλά πολύ λίγοι τολμάνε να τους αναφέρουν δημόσια:

Είναι αυτοί που δεν εργάζονται, βρίσκοντας πάσης φύσεως "λύσεις" και "δικαιολογίες" για να απέχουν από την αγορά εργασίας. Όλα τους φταίνε, έχουν πείσει τον εαυτό τους πως δεν γίνεται διαφορετικά και συνήθως καταφέρνουν να βρουν "χορηγούς", είτε είναι αυτή η οικογένειά τους, είτε όχι. Ψάχνουν με μανία το εύκολο χρήμα και συχνά μπορούν να κάνουν σχεδόν τα πάντα για αυτό (αρκεί να μη χρειαστεί να δουλέψουν).

Τα κενά και ο δρόμος για την επιτυχία

Η παραπάνω διαστρωμάτωση έχει αφήσει μεγάλα κενά σε ολόκληρους τομείς της οικονομίας που δεν είναι τόσο "της μόδας" κοινωνικά, όμως προσφέρουν καλές αμοιβές, δυνατότητες να γνωρίσεις πολύ κόσμο και να φτιάξεις όνομα στο επιχειρείν.

Από τις "καθαρίστριες με την ώρα" μέχρι τους υδραυλικούς και τους πάσης φύσεως τεχνίτες, τους σκίπερ, τους πωλητές (σε συγκεκριμένες κατηγορίες εταιρειών, που πληρώνουν καλά), αυτούς που θα θελήσουν να καλλιεργήσουν "ως εργολάβοι" χωράφια άλλων που μένουν παρατημένα κλπ, σήμερα η αγορά έχει κενά και προσφέρει ευκαιρίες σε αυτούς που θα τα καλύψουν.

Είτε το πιστεύεις είτε όχι, στον χώρο των κατασκευών είναι πολλοί οι πετυχημένοι που ξεκίνησαν πχ ως τεχνίτες, έκαναν όνομα, έφτιαξαν συνεργεία και κατέληξαν εργολάβοι (πανάξιοι στο μυαλό μου).

Ο δρόμος για την επιτυχία δεν είναι ούτε εύκολος, ούτε πάντα σύντομος, όπως υπόσχονται οι πάσης φύσεως άσχετοι "πωλητές μαγικών συνταγών επιτυχίας". Και φυσικά δεν έχει σχέση με όσα λένε οι περισσότεροι γονείς, που τα τελευταία 30 χρόνια έχουν σχεδόν "ευνουχήσει" 2 γενιές Ελλήνων, μην αφήνοντάς τους να "τριφτούν", να δουλέψουν και να κουραστούν.

 

Αν όμως νιώθεις πως σήμερα ζεις σε ένα περιβάλλον που δεν σε ευνοεί, θα σου έλεγα…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο δρόμος για την ουτοπία

Τα κοπρόσκυλα που κάθονται εδώ και χρόνια και παίρνουν παχυλούς μισθούς από το υστέρημα των Ελλήνων...
Κανονικα θα έπρεπε να ζητηθούν ως αχρεωστητως καταβληθεντα όλα τα χρήματα που έχουν λάβει καθήμενοι και ξυνομενοι!!!
Ουστ αλήτες.... https://t.co/WbzQ6rpbjP

— nickthegreek..... 🇬🇷 🇪🇺 🇬🇷 🇪🇺🇮🇱🇬🇷🇮🇱 (@nickthegreek5) June 21, 2024

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Eίναι απορίας άξιο πώς διαρκεί τόσο καιρό ο θόρυβος από τα fake news για τη δήθεν κατάργηση της πενθήμερης εργασίας στην Ελλάδα. 

Τι κι αν βγαίνουν υπουργοί και πάσης φύσεως αρμόδιοι και βεβαιώνουν ότι το μέτρο αφορά μόνο το 0,76% των επιχειρήσεων, που έχουν ειδικούς λόγους για να λειτουργούν και έκτη ημέρα. Ο θόρυβος συνεχίζεται, όχι τόσο επειδή αυτοί που φωνάζουν δεν μπορούν να καταλάβουν τη λογική που επιβάλλει το συγκεκριμένο μέτρο, αλλά επειδή το ζήτημα είναι ιδεολογικό και ως εκ τούτου ιερό.

Μπορεί να κατανοούν πλήρως τη φύση του θέματος, αλλά η θεσμοθέτηση εξαήμερης εργασίας, έστω και υπό πολύ ειδικές προϋποθέσεις, συνιστά υποχώρηση από τον πολιτικό στόχο, που είναι συγχρόνως και αξία ιδεολογική. Συνοψίζεται στη φράση, όσο λιγότερη δουλειά τόσο πιο καλά. Επειδή, όπως είπε και ο δασύτριχος προφήτης, όταν ο σοσιαλισμός φτάσει στην τελείωσή του, θα δουλεύεις όποτε θέλεις να δουλέψεις και θα πηγαίνεις για ψάρεμα όποτε θέλεις να πας για ψάρεμα – ή κάπως έτσι, τέλος πάντων.

Επισημαίνω το γεγονός, για τον λόγο ότι συνδέεται υπογείως με το επετειακό κλίμα των 50 ετών της Δημοκρατίας. Φωτίζει μία συγκεκριμένη νοοτροπία έναντι της εργασίας, που καλλιεργήθηκε έντονα από κυβερνήσεις τόσο της Αριστεράς όσο και της Δεξιάς και η οποία τελικά ρίζωσε σε ένα μέρος της κοινωνίας – στο πιο θορυβώδες, θα έλεγα. Είναι αυτή που εκδηλώνεται τώρα, με την ιδεολογική αντίδραση στη δυνατότητα εξαήμερης εργασίας. Είναι μια νοοτροπία την οποία βλέπουμε στην πιο χαρακτηριστική μορφή της στο ιδεώδες της «ΛΑΡΚΟ».

Μια εταιρεία που δεν λειτουργεί και δεν παράγει, αλλά πρέπει να συνεχίζει να μισθοδοτεί κανονικά τους υπαλλήλους της σαν να εργάζονταν. Αυτή η κατάσταση, όπως την περιγράφω, είναι παράλογη· την ίδια ώρα όμως είναι και η πραγμάτωση ενός ανώτερου σταδίου του σοσιαλισμού. Θυμίζω το ανέκδοτο που έλεγαν στη Σοβιετία: Εμείς παριστάνουμε ότι δουλεύουμε, εκείνοι παριστάνουν ότι μας πληρώνουν. 

 Στην περίπτωση της «ΛΑΡΚΟ», όμως, πληρώνονταν κανονικά, χωρίς να χρειάζεται να παριστάνουν ότι εργάζονται.  

Δεν είναι πρόοδος αυτό;  

Με τα μέτρα του σοσιαλισμού τουλάχιστον.

   Αν λοιπόν πρόοδος για εμάς σημαίνει λιγότερη δουλειά, π.χ. τετραήμερη εργασία, όπως έσπευσε να πλειοδοτήσει ο δήμαρχος Εξαρχείων, κ. Χάρης Δούκας, τότε έχουμε πρόβλημα και μάλιστα πολύ σοβαρό, διότι τότε δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τις άλλες επιθυμίες μας, που είναι και αυτές κομμάτι της προόδου, όπως την καταλαβαίνουμε. Πώς, λ.χ., θα έχουμε τις συντάξεις και τις υπηρεσίες πρόνοιας «που μας αξίζουν!», κατά την παροιμιώδη έκφραση;  

Εκεί που η αντίφαση της συγκεκριμένης νοοτροπίας με την πραγματικότητα προβάλλει σε όλη τη γελοιότητά της είναι στον θρήνο για το δημογραφικό. Ολοι αυτοί που οδύρονται και ζητούν μέτρα, ζητούν ουσιαστικά να κάνει το κράτος τα παιδιά.

Γιατί αυτό είναι, αν πιστεύουμε ότι το δημογραφικό λύνεται με επιδόματα. Την ίδια ώρα, όμως, ουδείς εκ των μεμψιμοιρούντων για το επερχόμενο τέλος του Ελληνισμού δεν καταδέχεται να μειώσει το βιοτικό επίπεδο του, προκειμένου να αποκτήσει ένα ακόμη παιδί. Οχι! Η λογική είναι να μου διπλασιάσει τον μισθό η κυβέρνηση, για να κάνω δεύτερο παιδί, να μου τον τριπλασιάσει, για να κάνω και τρίτο και πάει λέγοντας.

Σταματώ εδώ όμως, γιατί ο σκοπός του σημειώματος δεν είναι να γκρινιάξω.  

Περιγράφω το πρόβλημα, για να καταλήξω σε πρόταση λύσης. Θέλω να σταθώ χρήσιμος για τη Δημοκρατία μας, που πενηντάρισε και για την οποία είμαι ειλικρινά περήφανος, καθώς η τύχη το έφερε να μεγαλώσω επί χούντας και θυμάμαι καλά την Ελλάδα τότε και το αίσθημα της ντροπής που μου προκαλούσε. Αρκετά όμως με τα σαλιαρίσματα και τους συναισθηματισμούς, πάμε στο ψητό.  

Αν θέλουμε λιγότερη δουλειά και γενικώς λιγότερη προσπάθεια, αλλά να περνάμε όλο και καλύτερα, μόνο ένας τρόπος υπάρχει και φοβάμαι ότι δεν θα σας αρέσει καθόλου: 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αδειες για γέλια και για κλάματα

Toυ Απόστολου Λακασά

Το πένθος είναι «βαρύτερο» για τους διορισμένους εκπαιδευτικούς και «ελαφρύτερο» για τους αναπληρωτές;

Μπορεί το ερώτημα να είναι ρητορικό –ή, έστω, σκωπτικά διατυπωμένο–, ωστόσο, είναι αυτονόητο εάν δούμε τη σχετική νομοθεσία. Οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί μπορούν να πάρουν άδεια τρεις εργάσιμες ημέρες μετά τον θάνατο συζύγου ή συγγενούς, ενώ οι αναπληρωτές δικαιούνται μόνο δύο ημέρες. Και προσοχή, απαιτείται ληξιαρχική πράξη θανάτου και, εφόσον δεν προκύπτει ο βαθμός συγγενείας, συνυποβάλλεται υπεύθυνη δήλωση. Αντιθέτως, ο νομοθέτης δεν κάνει… σκόντο στη χαρά των αναπληρωτών όταν πρόκειται για γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης. Ετσι, και οι μόνιμοι και οι αναπληρωτές δικαιούνται πενθήμερη άδεια «σε συνέχεια με το γεγονός». Κάτι είναι και αυτό…

Οι παραδοξότητες στις εξειδικευμένες άδειες των δύο κατηγοριών εκπαιδευτικών αποτελούν το κερασάκι σε ένα καθεστώς εργαζομένων δύο ταχυτήτων. Και αυτό φαίνεται σε σειρά δικαιωμάτων – παροχών που απολαμβάνουν οι μόνιμοι αλλά όχι οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί.

Ενδεικτικό είναι ότι οι αναπληρώτριες δικαιούνται άδεια επαπειλούμενης κύησης μέχρι 20 ημέρες! Αποτέλεσμα είναι να εξαναγκάζονται είτε να δουλεύουν με κίνδυνο για την ομαλή πορεία της εγκυμοσύνης τους, είτε ωθούνται στην παραίτηση, είτε στην άδεια άνευ αποδοχών. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της εκπαιδευτικού στο Ηράκλειο, η οποία μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο από το σχολείο με δίδυμη κύηση (εξ ορισμού επαπειλούμενη). Και προφανώς, το σχόλιο πως η εκπαιδευτικός γνώριζε τα δικαιώματά της πριν προσληφθεί ως αναπληρώτρια, δεν είναι η απάντηση που λύνει με δίκαιο τρόπο το πρόβλημα.

Ακόμη και στις αναρρωτικές άδειες το καθεστώς είναι διαφορετικό. Οι μόνιμοι παίρνουν τόσους μήνες όσα τα έτη υπηρεσίας τους (άρα από ένα μήνα και πάνω) ενώ οι αναπληρωτές 15 ημερολογιακές ημέρες και μετά σταματά η μισθοδοσία τους. Ετσι τρέμει το φυλλοκάρδι των αναπληρωτών μήπως αρρωστήσουν…

Τα διαφορετικά καθεστώτα μεταξύ των παροχών σε αναπληρωτές και μονίμους, που διατηρούνται εδώ και δεκαετίες, είναι απολύτως άδικα, και πολιτικά και εργασιακά. Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι για λόγους εξοικονόμησης πόρων οι συμβάσεις των αναπληρωτών είναι το ανώτερο δεκάμηνες (λήγουν με το θερινό κλείσιμο των σχολείων), δεν μπορεί μια σύγχρονη πολιτεία να κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε εργαζομένους που καλούνται να κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά.

Οι αναπληρωτές οφείλουν να απολαμβάνουν τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με τους μονίμους. Και το υπουργείο Παιδείας…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η προφητεία του… Λαλάκη (Οι δεκαετίες περνούν, αλλά οι εικόνες που παραπέμπουν σε αποικιοκρατία παραμένουν)

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Στις φωτογραφίες 1, 2 και 3 βλέπουμε στιγμιότυπα από την ταινία «Λαλάκης ο εισαγόμενος», που προβλήθηκε πρώτη φορά το 1984* και στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Νίκος Παπαναστασίου.  

Σύμφωνα με το σενάριο, ο Λαλάκης είναι ένας ξενομανής μπατίρης που του αρέσει να αγοράζει φιρμάτα ρούχα, εισαγόμενα, χωρίς να έχει, φυσικά, τα απαιτούμενα χρήματα και στο τέλος καταλήγει να πέσει στα χέρια μαφιόζων αρχαιοκαπήλων.

Εκ των υστέρων μπορούμε να ισχυριστούμε -βάσιμα- ότι αυτό το φιλμ είναι προφητικό και περιγράφει τη μοίρα της Ελλάδας. Μερικά εκατομμύρια Ελληνες, αφού… νόσησαν από οξύτατη και καλπάζουσα ξενομανία, έμειναν χωρίς δουλειά και μετρητά, ενώ έπεσαν στα χέρια ξένων, αρχαιοκαπήλων μαφιόζων, που θησαυρίζουν με τα απομεινάρια ενός ενδοξότατου πολιτισμού.

Στον «Λαλάκη τον εισαγόμενο» υπάρχει και μια σκηνή όπου ο πρωταγωνιστής έχει -επιτέλους!- πιάσει δουλειά σε πολυτελές ξενοδοχείο και σερβίρει μια πελάτισσα τσαλαβουτώντας στα νερά της πισίνας – αυτό δεν του το επέβαλε το αφεντικό του, αλλά η… καμακιάρικη πρόθεση του ερωτύλου χαρακτήρα του.

Τριάντα εννιά χρόνια αργότερα βλέπουμε μια παρόμοια σκηνή σε παραλιακό μπαρ στη Ρόδο. Εκεί ο σερβιτόρος τσαλαβουτά στη θάλασσα για να παραδώσει τις παραγγελίες, χωρίς αυτό να είναι κάτι το… εθελοντικό, χωρίς να του το επιβάλλει η διάθεσή του για φλερτ με τις πελάτισσες. Είναι υποχρεωμένος να το κάνει αυτό! Κι αναρωτιέσαι αν τα περισσότερα αφεντικά -ειδικά στη ζουγκλοποιημένη ελληνική αγορά εργασίας- το έχουν περίπου… τάμα να εκμεταλλεύονται τους εργάτες.  

Οι πελάτες του μπιτσόμπαρου, νιώθουν ωραία με αυτήν την εικόνα; 

Πώς τους κατεβαίνει το φαγητό και το ποτό βλέποντας αυτό το απερίγραπτο χάλι, που υποτιμά την αξιοπρέπεια του εργαζομένου;

Το γεγονός ότι παίρνει, όπως είπε ο ίδιος ο σερβιτόρος, μεγάλο φιλοδώρημα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εάν συνεχίσουμε όπως πάμε, «Άνδρες το…Ζητούμενο!..»

 

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

     Δύσκολες εποχές για όλους τους Έλληνες οικογενειάρχες, επαγγελματίες, μισθωτούς,  μεροκαματιάρηδες, και χειμώνας με δυσθεώρητες τιμές στην ενέργεια ακόμη πιο δύσκολες για όσους παραμένουν άνεργοι...

     Προσβολές με υπονοούμενα και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, υποκλοπές, «αρπαχτές» και μετά υπεκφυγές, παρεμβάσεις, θεατρινισμοί, παλιμπαιδισμοί, νταηλίκια εκ του ασφαλούς με χέρια υψωμένα σε στυλ ικέτη ή γροθιές σφιγμένες απειλητικά και τελικά «κομψές» είσοδοι στα, και «γενναίες» αποχωρήσεις από, τα ραδιοτηλεοπτικά παλκοσένικα.

     Και οι περιώνυμες κουκούλες να καλύπτουν πρόσωπα διαδηλωτών στους δρόμους και στις πλατείες, στα σουπερμάρκετ, στα Πανεπιστήμια και, συμβολικά, στο διαδίκτυο.

     Ανυπόφορη, τελικά, μέσα στον γενικότερο ορυμαγδό η επωδός πόνου και χαμένων μεγαλείων με γυναίκες επιθετικές, άνδρες παθητικούς και ελάχιστους πλέον «Κυνηγούς…»

«΄Ανδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον…»

     Για το λεξικογράφο (Τεγόπουλος – Φυτράκης) ο  «άνδρας» είναι αρσενικός και ενήλικος άνθρωπος, ο «σύζυγος» για το σπίτι και την οικογένεια του, ο «στρατιώτης» για το διοικητή της στρατιωτικής του μονάδας.  

     Για τον Υπουργό Εμπορίου, εάν έμπαινε στον κόπο να ρίξει μια ματιά στην καθημερινότητα που βιώνουμε τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, ο «άνδρας» αποτελεί πλέον «αγαθό σε ανεπάρκεια» που μάλλον χρειάζεται να υπαχθεί στη λίστα «διατιμημένων».

     Εάν, όμως, στην καρέκλα του Υπουργού Εμπορίου καθόταν μια φεμινίστρια φοβάμαι ότι μάλλον θα αμφισβητούσε τη διάσταση του «Αγαθού».

     Για το πρώτο «μισό» των εκπροσώπων του μοντέρνου  φεμινιστικού κινήματος ο σύγχρονος άνδρας αποτελεί πλέον απλά και μόνο «σκιά του παρελθόντος του» και για το δεύτερο «μισό» του συνόλου των φεμινιστριών ένα ακόμη απλό αλλά προσπελάσιμο εμπόδιο στη δική τους ανοδική πορεία σε ψηλότερους θώκους εξουσίας του κοινωνικού συστήματος!

     Κοινωνικό-ψυχολογικά οι πρώτες «μισές» έχουν δίκιο καθώς το χθεσινό πρότυπο του άνδρα «πατριάρχη» που με τη χειρωνακτική ή πνευματική του εργασία ήταν ο ζωοδότης της οικογένειάς του και ως αυτοδημιούργητος παράγοντας κυριαρχούσε στο κοινωνικό-οικονομικό στερέωμα έχει εκλείψει προ πολλού καθώς η αγορά εργασίας διεκδικήθηκε και κερδήθηκε από τεράστιους αριθμούς γυναικών σε όλα τα επίπεδα της κατοχής δεξιοτήτων και γνώσεων.

     Σε Πανεπιστήμια ιδρύματα πολλές πρωτιές κερδίζονται πια από θυγατέρες και εγγονές μας και ακόμη και στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές πολλές πρωτιές τις κέρδισαν γυναίκες! 

     Σήμερα σε Ευρώπη και Αμερική σχεδόν μία στις δύο οικογένειες έχουν την εργαζόμενη γυναίκα, σύζυγο, μητέρα να κερδίζει περισσότερα από τον εργαζόμενο άντρα, σύζυγο, πατέρα!

     Το πρόβλημα με την οικονομική διάσταση του «ανδρισμού» ήταν ότι ενώ από τη μια πλευρά παρείχε στον άνδρα εξουσία, υπεροχή, αυτονομία, κινητικότητα από την άλλη τον τύλιγε σε άγχος, ανησυχία, μοναξιά.

     Αυτά τα προβλήματα τα έχουν τώρα πια και οι εργαζόμενες γυναίκες και ιδιαίτερα εκείνες που ανήκουν στην κατηγορία των «στελεχών» πέρασαν πλέον και στο γυναικείο στρατόπεδο.

     Είναι δεδομένο γεγονός ότι υπάρχει το ανάλογο τίμημα που καταβάλλει το γυναικείο φύλο συμμετέχοντας πλέον ενεργά στις στρεσογόνες καταστάσεις που απαιτεί ο ρόλος της «εργαζόμενης» η οποία εμπλέκεται σε αγχωτικές αντιδράσεις, νευρώσεις και έλκη του δωδεκαδακτύλου και του πυλωρού μέχρι και έκθεση σε καρδιόπαθειες και εγκεφαλικά!..

     Χωρίς, ειλικρινά, καμία απολύτως ειρωνική πρόθεση καλώ να ‘καλωσορίσουμε’ τις θυγατέρες και εγγονές μας στον απαιτητικό κόσμο της επαγγελματικής και οικονομικής καθημερινότητας.

     Στην εποχή μας η μαζική είσοδος των γυναικών σε όλες τις κοινωνικές - οικονομικές δραστηριότητες έφερε και τη μετάλλαξη της κλασικής έννοιας του «ανδρισμού» που οδηγεί σταθερά και μάλλον αμετάκλητα, όχι ακόμη αλλά στο εγγύς μέλλον, στην εξίσωση των ρόλων «άνδρας-γυναίκα».

     Αυτό, προσωπικά, δεν το θεωρώ αρνητικό, αν και έτσι το κρίνουν όσοι διαπιστώνοντας ότι μάλλον θα είναι αναπόφευκτο το τέλος της κλασικής ανδροκρατίας, θεωρούν ότι εμείς οι αρσενικοί «homo sapiens» καταντήσαμε «ανδρείκελα»...

     Παρηγορητικά και, σίγουρα με μια δόση ευγενικής σάτιρας (μπορεί και είναι ευγενική και καλοπροαίρετη η Αριστοφανική ειρωνεία), στους επικριτές αυτούς θα προτείνω να υψώσουμε έναν ανδριάντα στον «πεσόντα Ιππότη» ο οποίος στον ανδρικό του ρόλο συνθέτει με επιτυχία την αντίθεση της βιαιότητας και της πραότητας.

     Όσοι έχουν μελετήσει ιστορικά ντοκουμέντα γνωρίζουν ότι για τους Ιππότες...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Μεγάλη Παραίτηση και η Σιωπηλή Παραίτηση

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Ακούγονται σαν τίτλοι ταινιών ή σαν συνθηματικές φράσεις που περιγράφουν κάτι επίκαιρο και, πιθανόν, αβαθές. Η Μεγάλη Παραίτηση και η Σιωπηλή Παραίτηση, όμως (Great Resignation και Quiet Quitting, αντίστοιχα), είναι πολύ παραπάνω από τσιτάτα της εποχής. Είναι εργασιακά και κοινωνικά φαινόμενα που μπορεί να έγιναν εμφανή, να ονοματοδοτήθηκαν και να συζητήθηκαν συστηματικά μετά την πανδημία, αλλά έχουν γερές ρίζες σε ένα σύστημα που προηγείται της κρίσης. Οι κρίσεις άλλωστε δεν γεννούν απαραίτητα νέα προβλήματα, αλλά πολλές φορές δίνουν ευκαιρία σε ήδη υπάρχοντα να φανερωθούν: έτσι, οι μαζικές παραιτήσεις δεν προέκυψαν εν κενώ· η αλλαγή της νοοτροπίας των εργαζομένων δεν συντελέστηκε εν μια νυκτί· ο κόσμος είχε αλλάξει πριν καταλάβουμε ότι άλλαξε.

Η εξ αποστάσεως εργασία ή, σε περιπτώσεις που αυτή δεν κατέστη δυνατή, η εργασία σε διαφορετικό οργανωτικό πλαίσιο έριξαν φως στην υπαρξιακή συνθήκη της επαγγελματικής απασχόλησης. Η αλλαγή παραστάσεων και τρόπου λειτουργίας ταρακούνησε μια ρουτίνα εργασιακού συμβιβασμού και ακινησίας, με αποτέλεσμα το έμψυχο δυναμικό μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων να σκεφτεί τα πράγματα από την αρχή, πιο ψύχραιμα και κατασταλαγμένα απ’ ό,τι συνήθως· τα αποτελέσματα αυτής της περισυλλογής αποδείχθηκαν εξαιρετικά αποκαλυπτικά: η δουλειά από το σπίτι ή με διαφορετικό πρόγραμμα είναι σε πολλές περιπτώσεις πιο παραγωγική και ξεκούραστη από τη συμβατική δουλειά στο γραφείο· η δουλειά στο γραφείο προξενεί δυσανάλογο και ασύμφορο στρες, χωρίς η απόδοση να συναντά κατ’ ανάγκην υποκειμενικούς και αντικειμενικούς στόχους· πολλές από τις πάγιες παραμέτρους της δουλειάς όπως τις γνωρίζαμε μέχρι πρότινος (ωράριο, οργανόγραμμα, κανόνες, εργασιακά ήθη) μοιάζουν εκ των πραγμάτων απαρχαιωμένες. Η γνωριμία με έναν κόσμο νέων δυνατοτήτων ενέπνευσε τους εργαζομένους να αναζητήσουν κάτι καλύτερο· κυρίως, όμως, τους έδειξε ότι το καλύτερο είναι δυνατό.
Ο εύκολος μονόδρομος

Η αλλαγή εργασίας σε μεγάλους αριθμούς, με αξιοθαύμαστο συγχρονισμό και έντονη συχνότητα είναι προϊόν μιας καινούργιας ιεράρχησης: η ποιοτική ζωή που δίνει έμφαση στη συναισθηματική και πνευματική πληρότητα, απαλλαγμένη από την καταπίεση των εξουσιαστικών σχέσεων, έχει τώρα αποκτήσει προτεραιότητα έναντι του βιοπορισμού με στενά τεχνικούς όρους. 

Παράλληλα, η παραδοσιακή εργασία έχει χάσει ακόμη και το πρακτικό της γόητρο: δεν αποφέρει τις επιθυμητές και δίκαιες απολαβές, δεν δίνει καν το κίνητρο της λεγόμενης ασφάλειας. Είναι άλλο πράγμα να καταπιέζεσαι και να ανταμείβεσαι πλουσιοπάροχα ή έστω επαρκώς γι’ αυτό, και άλλο να φθείρεσαι χωρίς ανταλλάγματα που αξίζουν τον κόπο (αν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να υπάρξει).  

Η εποχή της εργασιακής εξερεύνησης και της διαρκούς κινητικότητας (job hopping), λοιπόν, χαρακτηρίζεται από ένα είδος ξεγνοιασιάς επειδή, παρ’ όλες τις δυσκολίες της, δεν εμπεριέχει τον παράγοντα της «θυσίας». Δεν υπάρχουν πια επαγγελματικοί «γάμοι» τους οποίους κάποιος διαλύει για να «ακολουθήσει το όνειρο». Στις περισσότερες περιπτώσεις, η κατάσταση είναι δυσχερής ό,τι και να επιλέξει ο εργαζόμενος, επομένως το να επιλέξει τη λιγότερο δυσάρεστη λύση είναι μονόδρομος.

Για τους δυσαρεστηµένους που αναγκάζονται να παραμείνουν στη δουλειά τους επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή, η λεγόμενη Σιωπηλή Παραίτηση ερμηνεύεται και εφαρμόζεται είτε ως σκληρή δικαιοσύνη, είτε ως νόμιμο αντίδοτο, είτε και ως υπόγεια εκδίκηση προς τον κακό ή ανεπαρκή εργοδότη. 

Απαντά σε δύο μορφές: από τη μία, έχουμε εργαζομένους απολύτως συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, οι οποίοι όμως δεν παρεκκλίνουν ούτε χιλιοστό από αυτές (ακούγεται αυτονόητο, αλλά δεν είναι), και από την άλλη, εργαζομένους που ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους με τον πιο στοιχειώδη τρόπο – κάνοντας δηλαδή τα απολύτως αναγκαία.  

Οι λόγοι έχουν να κάνουν κυρίως με την κουλτούρα της εργοδοσίας, η οποία, ειδικά στην Ελλάδα, είναι σε μεγάλο βαθμό στρεβλή και ακαλλιέργητη: οι εργαζόμενοι καλούνται να συνεργαστούν με εργοδότες οι οποίοι αντιλαμβάνονται την εξαρτημένη εργασία ως σχέση υποταγής, αδυνατώντας να διαχωρίσουν την προσωπική από την επαγγελματική τους φυσιογνωμία και να σεβαστούν νομικούς και ηθικούς κανόνες. Οι θέσεις εργασίας συχνά προσφέρονται υπό μορφή μιας κατά φαντασίαν χάρης, στο πλαίσιο της οποίας ο εργαζόμενος οφείλει να είναι ευγνώμων και μονίμως ικανοποιημένος, ενώ ο εργοδότης δικαιούται να είναι καλός, στρυφνός, διαχυτικός, απόμακρος, φιλικός ή τυραννικός κατά το δοκούν και πάντα «για το καλό της δουλειάς». Αυτή η δυναμική, όμως, έχει πια πτωχεύσει.

Η μοντέρνα εργασιακή πραγματικότητα βασίζεται...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΗΦΗΝΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Δικαίωμα στην εργασία ή δικαίωμα στα επιδόματα;

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Την περασμένη εβδομάδα, ο επικεφαλής του Κομμουνιστικού κόμματος της Γαλλίας Φαμπιέν Ρουσέλ είπε κάτι λογικό και αυτονόητο: το Κ.Κ. είναι κόμμα των εργαζομένων· στόχος του είναι η εξάλειψη της ανεργίας και, επομένως, το σύστημα των επιδομάτων στους μη απασχολούμενους. 

«Η επιδοτούμενη αεργία δεν είναι επιθυμητή για ένα κόμμα της εργασίας», είπε ο Φαμπιέν Ρουσέλ για να βρεθεί αμέσως στο στόχαστρο του συνασπισμού της άκρας αριστεράς (NUPES), ο οποίος τον κατηγόρησε για ακροδεξιό.

Oι εκπρόσωποι της NUPES έσπευσαν να βγάλουν από το καπέλο το συνηθισμένο κουνέλι: το δικαίωμα στην τεμπελιά όπως το περιέγραφε ο Πολ Λαφάργκ το 1880, όταν οι βιομηχανικές και αγροτικές μάζες εργάζονταν δώδεκα ώρες την ημέρα κάτω από άθλιες συνθήκες.

Οι άνθρωποι που επικαλέστηκαν το «Δικαίωμα στην τεμπελιά» δεν γνωρίζουν ότι ακόμα και τότε το βιβλιαράκι του Πολ Λαφάργκ προκάλεσε αμηχανία στους σοσιαλιστές της εποχής του. 

Βεβαίως, ο τίτλος του βιβλίου δεν αντιστοιχούσε πέρα για πέρα στο περιεχόμενο: ο Λαφάργκ δεν εγκωμίαζε ακριβώς την «τεμπελιά», πολύ λιγότερο την επιδότησή της· ζητούσε σχόλη· ζητούσε «τρίωρη εργασία ημερησίως» και συνθήκες σαν εκείνες που έχουν επιτευχθεί εδώ και δεκαετίες στις ανεπτυγμένες χώρες. Στην πραγματικότητα, οι σοσιαλιστές του fin de siècle δεν μπορούσαν να φανταστούν πόσο θα άλλαζαν και θα βελτιώνονταν αυτές οι συνθήκες: κανείς το 1880 δεν διανοούνταν την πενθήμερη εργασία, το επτάωρο, τις πληρωμένες διακοπές, τη ρομποτοποίηση, τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τις συντάξεις και τα τοιαύτα· το αίτημα των σοσιαλιστών του 19ου αιώνα ήταν δουλειά για όλους με αμοιβή που να σώζει τους εργαζομένους και τις οικογένειές του από την πείνα.

Το να επικαλούμαστε τον Λαφάργκ στη Γαλλία του 2022 δείχνει, νομίζω, ότι η αριστερά τρέφει ακόμα τις φαντασιώσεις ενός σοσιαλιστικού παραδείσου στον οποίον θα περιφερόμαστε ασκόπως παίζοντας άρπα, απαλλαγμένοι από το άγχος της εργασίας και του ξυπνητηριού. Ο ύμνος της παραμένει το ποίημα «Χαμένος χρόνος» του Ζακ Πρεβέρ (Μπρος στης φάμπρικας την πύλη/ άξαφνα ο εργάτης σταματά […] Σύντροφε ήλιε, δεν σου φαίνεται χαζό/τέτοια μέρα να σ’ την τρώει τ’ αφεντικό;) που ωστόσο παρουσίαζε την εργασία ως αναγκαίο κακό· σήμερα έχουμε προχωρήσει, και το «κακό» δεν είναι καν αναγκαίο. Οι άνθρωποι δεν ενθαρρύνονται να βρουν υπαρξιακό νόημα στην εργασία: αναγνωρίζουν ως μοναδική τους ανταμοιβή, ως αποζημίωση κατά κάποιον τρόπο, το μεροκάματο ή τον μισθό ακόμα κι αν δεν πρόκειται για βαριές, σκληρές ή ανθυγιεινές ασχολίες.

Όσο για τη σύγχρονη επιλεκτικότητα και για το κύμα του quitting που παρατηρείται σε ορισμένες χώρες, δεν θα συνέβαιναν αν οι άνθρωποι που αρνούνται, λόγου χάρη, τις αγροτικές εργασίες ή άλλου τύπου «βαρετό» βιοπορισμό δεν μπορούσαν να εξασφαλίζουν τα προς το ζην με άλλους τρόπους. Μεταξύ αυτών των τρόπων είναι οι επιδοτήσεις, οι οικογενειακές κληρονομιές, η ποικιλία των παρασιτικών εγχειρημάτων που είναι ή δεν είναι τάχα οικολογικά, υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα λοιπά.

Η απαξίωση της εργασίας αντανακλάται σε μια από τις μεγάλες πληγές των ευρωπαϊκών κοινωνιών: στους μηχανισμούς διανομής επιδομάτων και βοηθημάτων τα οποία καταλήγουν στη δημιουργία μη παραγωγικών κοινωνικών στρωμάτων που επιβαρύνουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς.  

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο και δεν είναι κυρίως οικονομικό: η απαξίωση της εργασίας εντείνει τη μαλθακότητα στις ανεπτυγμένες χώρες, εκείνο το είδος της αδράνειας που συνδέεται με αίσθημα ανωτερότητας, με δήθεν υψηλές ενασχολήσεις που δεν αφήνουν χρόνο και ενέργεια για να λερώσει κανείς τα χέρια του. Με λίγα λόγια, το να επιδοτείται ένας απολυμένος εργαζόμενος επί δύο χρόνια, όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, είναι μια σοσιαλιστική πολιτική με δυσάρεστες συνέπειες για το εργασιακό ήθος του πολίτη και για το ήθος του γενικά.

Με αυτή την ιδεολογία, η παρόρμηση της ευρωπαϊκής αριστεράς είναι διαρκείς διεκδικήσεις για περαιτέρω μείωση του εργάσιμου χρόνου: ωστόσο, το 35ωρο που εφαρμόστηκε στη Γαλλία σε πολλούς τομείς της οικονομίας δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα· η ανεργία δεν μειώθηκε, το αίσθημα ευδαιμονίας δεν αυξήθηκε. Αντιθέτως, οι Γάλλοι έγιναν ακόμα πιο κατσούφηδες και απαιτητικοί· τώρα, που τίθεται το ζήτημα της μετατόπισης του ορίου συνταξιοδότησης από την ηλικία των 60 στην ηλικία των 64, είναι έτοιμοι για μια ακόμα Γαλλική Επανάσταση. Έτσι κι αλλιώς, πολλοί άνθρωποι πιστεύουν, με διεστραμμένο τρόπο, ότι θα περάσουν τα χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή τους –δυο δεκαετίες κατά μέσον όρο– σ’ αυτόν τον σοσιαλιστικό παράδεισο όπου κελαρύζουν ποτάμια και ακούγονται θεϊκές μελωδίες. 

Η αλήθεια αποδεικνύεται πολύ διαφορετική:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κασσάνδρα 2022 για νέο εργαζόμενο

 

Του Κωνσταντίνου V. Νικολόπουλου

Καθηγητή Οικονομικών και Κοινωνικής Πολιτικής.

- Μόλις έπιασες δουλειά;  

Είσαι τυχερός για την ηλικία σου1 και θα έχεις καλό κάρμα αφού δεν έφυγες με τις ορδές του brain drain. Τέντωσε την παλάμη σου να σου διαβάσω το οικονομικό σου μέλλον.

Θα αντιμετωπίσεις ευέλικτες μορφές απασχόλησης στο εργασιακό σου περιβάλλον2, ενώ οι διαπραγματεύσεις σου με τους εργοδότες και το κράτος θα είναι περισσότερο εξατομικευμένες παρά συλλογικές. Για να προσαρμοστείς στην "ευελιξία" της εργασίας δεν θα επαναπαύεσαι στις πρώτες ακαδημαϊκές σου σπουδές, που θα απαξιώνονται, αλλά θα πρέπει συνέχεια να επιμορφώνεσαι και να αποκτάς νέες δεξιότητες, αντιμετωπίζοντας την πρόκληση της δημιουργικής καταστροφής ως εργαζόμενος3.

Η χώρα που κατοικείς δύσκολα θα καταφέρει να σου προσφέρει αξιοπρεπές διαθέσιμο εισόδημα και να δημιουργήσει υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ4, μιας και στα δύο βρίσκεται πολύ χαμηλά σε σχέση με τους εταίρους της. Μπορεί σήμερα το υψηλό δημόσιο χρέος της χώρας σου να αξιολογείται ως διαχειρίσιμο, αλλά αυτό σημαίνει ότι η γενιά μου έχει συμφωνήσει να το εξοφλήσεις εσύ5! 

Ως μισθωτός, σε περίοδο πληθωρισμού, όπως και σήμερα6, θα είσαι από τους πρώτους που θα υποστούν μείωση της αγοραστικής τους δύναμης, επομένως στη διεκδίκησή σου για αύξηση μισθού, προκειμένου να αντεπεξέλθεις, θα έχεις χαμηλή διαπραγματευτική ικανότητα, ειδικά όταν ο κλάδος σου έχει μεγάλο ποσοστό ανεργίας, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια.

Αν αποφασίσεις να κάνεις οικογένεια, οι τάσεις δεν ευνοούν στο να αποκτήσεις πολλά παιδιά, ενώ παράλληλα θα ζεις σε περιβάλλον με λιγότερους συγκατοίκους σου και περισσότερο ηλικιωμένους από όσο σήμερα7.

Αν θελήσεις να βελτιώσεις το μέλλον των παιδιών σου, θα πρέπει να αποταμιεύεις συστηματικά σε προγράμματα που θα σου προσφέρει η αγορά8, τόσο για τις σπουδές τους όσο και για την υγεία τους, τουλάχιστον, καθώς η δημόσια υγεία και παιδεία θα συρρικνώνονται ποιοτικά και ποσοτικά.

Αφού επέλεξες να κατοικήσεις στην Αθήνα, να ξέρεις ότι ο αέρας που αναπνέεις έχει χαμηλή ποιότητα9 και δεν ανήκει στις καλύτερες πόλεις για να ζει κανείς10.

Οι συναλλαγές σου θα γίνονται με τεχνολογία CRM, ενώ δεν θα έχεις επιλογές άλλου τύπου αν δεν προσαρμόζεσαι· όμως βλέπω ότι θα τα πας καλά σ’ αυτό. 

Όσα σου αναφέρω θα συμβαίνουν σε καθεστώς αβεβαιότητας και κινδύνου, με πολλές εναλλαγές στον εργασιακό σου βίο, με συχνότερες κρίσεις και υφέσεις στον οικονομικό περίγυρο και θα διαρκέσουν έως τα 72 σου χρόνια11. Τότε θα μπορείς να βγεις στη σύνταξη αποκτώντας ένα συρρικνωμένο εισόδημα (χαμηλότερο ποσοστό αναπλήρωσης σε σχέση με σήμερα) που μετά βίας θα μπορείς να επιβιώνεις.

Βέβαια, θα έχεις μια επικουρική παροχή από το ΤΕΚΑ (Ν.4826/21 και ό,τι άλλο τον συμπληρώσει), που αφορά κεφαλαιοποιητικό σύστημα, του οποίου οι αποδόσεις εξαρτώνται επίσης από την αγορά και από τη δική σου επενδυτική επιλογή, που λίγο έως πολύ οφείλεις να γνωρίζεις από τώρα.

Επειδή η σύνταξη δε θα σου φτάνει και προκειμένου να αποκτήσεις επαρκές εισόδημα έως το τέλος της ζωής σου, μπορείς να καταβάλεις πρόσθετες εισφορές στα ΤΕΑ – Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης (που είναι επίσης κεφαλαιοποιητικά προγράμματα και η απόδοσή τους εξαρτάται επίσης από την αγορά, χωρίς κρατική εγγύηση) ή σε άλλα ασφαλιστικά προϊόντα του ιδιωτικού τομέα. Βέβαια, αυτό προϋποθέτει περαιτέρω αποταμίευση κατά τη διάρκεια της εργασιακής σου ζωής.

Όπως καταλαβαίνεις θα πρέπει να δουλεύεις πολύ χωρίς η αμοιβή σου να είναι ανταποδοτική τού κόπου σου και να είσαι σε εγρήγορση γνώσεων και δεξιοτήτων, επειδή η απώλεια της εργασιακής σου σχέσης μπορεί να σε καταστήσει φτωχό και να σε αποκλείσει κοινωνικά12.

Αυτά έλεγε το δικό σου χέρι και μοιάζει με των περισσοτέρων, που έχω διαβάσει, αλλά όχι με όλων. Έχω δει και χειρότερα, έχω δει και καλύτερα, και στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο. Διάβασα πολλά στις γραμμές του χεριού σου και φαίνεται ότι πρέπει συνεχώς να μαθαίνεις, όμως εγώ σε συμβουλεύω να ξεκλέβεις χρόνο για να σκέφτεσαι!

- Δεν πιστεύω στην χειρομαντεία αλλά είπα να μη σας προσβάλλω. Παρ’ όλα αυτά, με εντυπωσίασαν όλα όσα μαντέψατε. Ξέρετε πολλά για ένας απλός χειρομάντης!

- Νεαρέ, σπούδασα οικονομικός αναλυτής, αλλά δεν κατάφερα να δουλέψω στην ειδικότητά μου13. Εντούτοις, εάν κάτι δεν σου άρεσε από όσα άκουσες, μπορείς να το αλλάξεις, όμως αν το δοκιμάσεις σκέψου και τους άλλους σαν κι εσένα.

- Είπατε ότι μπορώ να τα αλλάξω; Να αλλάξω τις γραμμές του χεριού μου; Πώς γίνεται αυτό;

- Γίνεται! Γίνεται επειδή...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΧΑΛΙΦΑΤΟ: Μία τραγική εικόνα που πρέπει πλέον να αφυπνίσει κάθε Έλληνα - Δεν είναι από το Ισλαμαμπάντ, αλλά από τα «κοτόπουλα Νιτσιάκος»!

Δεν είναι εικόνα από το Ισλαμαμπάντ, αλλά από τα «κοτόπουλα Νιτσιάκος»!

 Πακιστανός αξιωματούχος επιθεωρεί εργοστάσιο και συναντιέται με τους εργάτες και την εργοδοσία συζητώντας τα προβλήματα. 

Θεμιτό και λογικό θα πει κάποιος, εάν η συγκεκριμένη συνάντηση γινόταν σε κάποιο εργοστάσιο που βρίσκεται στο Ισλαμαμπάντ ή σε κάποια άλλη πακιστανική πόλη.

Όταν όμως διαπιστώνουμε ότι η συγκεκριμένη περίπτωση δεν αφορά το Καράτσι αλλά τα Ιωάννινα, τότε κάτι δεν πάει καλά σ’ αυτή τη χώρα.

Δεν είναι εργοστάσιο στο Ισλαμαμπάντ, αλλά ο Νιτσιάκος στα Ιωάννινα

Διότι η συγκεκριμένη ενέργεια έγινε στην πασίγνωστη εταιρεία Νιτσιάκος, τα γνωστά «κοτόπουλα Νιτσιάκος» δηλαδή.

Εμείς το μάθαμε από ανάρτηση στον επίσημο λογαριασμό της πρεσβείας του Πακιστάν στην Ελλάδα.

Τι να σχολιάσεις άραγε; 

Ότι ένας αλλοδαπός διπλωμάτη ως επιτηρητής, περιδιαβαίνει την ελληνική επικράτεια και ελέγχει τα ελληνικά εργοστάσια, ακόμα και για εργασιακά θέματα; 

Με ποιο δικαίωμα; Το ελληνικό κράτος τι κάνει;

Μήπως η Ήπειρος έχει λύσει το πρόβλημα της ανεργίας και έχει την πολυτέλεια να εισάγει αλλοδαπούς εργάτες για να συμπληρώσει τα κενά;

Μήπως η Ελλάδα έχει τέτοιο εμπορικό πλεόνασμα που της δίνει την δυνατότητα να επιτρέπει σε ξένους εργάτες να αμείβονται με ελληνικό χρήμα και έπειτα να το εξάγουν στις χώρες προέλευσης τους;

Ή μήπως απλά...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟ-ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στη χώρα της φαιδράς εργασιοδενδρέας

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

 Τους ρόλους του εργοδότη και του εργοδοτούμενου (και όχι “εργαζόμενου”, καθώς και οι δύο είναι εργαζόμενοι), δεν τους δίνει ο Θεός με τις 10 εντολές. Τους επιλέγεις εσύ.

Κανένας δεν σε υποχρεώνει, αν ένας ρόλος δεν σου αρέσει ή δεν αποδίδει, να παραμείνεις σ΄αυτόν. Κάνε κάτι άλλο. 

Εργοδότης και εργοδοτούμενος είναι δύο ενήλικες οι οποίοι μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους σε οτιδήποτε. Το κράτος δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να παρεμβαίνει και να λέει “εγώ δεν συμφωνώ με τη συμφωνία σας”. ΔΕΝ ΤΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΛΟΓΟΣ! 

 Όλη η φασαρία για το εργασιακό νομοσχέδιο ξεκινάει από μια τερατώδη διαστροφή που την θεωρούμε κανονικότητα διότι με αυτή γεννηθήκαμε και γαλουχηθήκαμε: ότι το κράτος “προστατεύει” τον αδύναμο, στο γήπεδο της εργασίας.  

Δεν υπάρχει εξ ορισμού δυνατός και αδύναμος. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να ορίσουμε κάποιον ως αδύναμο, αυτός θα ήταν ο εργοδότης ο οποίος, ειδικά όταν ξεκινάει μια δουλειά, και ειδικά στην Ελλάδα, έχει να παλέψει με χίλιους δαίμονες.

Κανένας εργοδοτούμενος δεν έζησε την αγωνία τού να στήσεις μια δουλειά, να βρεις τα λεφτά, να πάρεις το ρίσκο, να αντιμετωπίσεις τη γραφειοκρατία, τη δαιδαλώδη και αντιφατική νομοθεσία, να βρεις το πιστοποιητικό υπ’ αριθμ. 317 που λείπει από τον φάκελο, να αντέξεις τη φορολογία που σε σκίζει, τις εργασιακές εισφορές που σε ξανασκίζουν, να τρέχεις να βρεις πελάτες, να χτυπάς πόρτες, να κάνεις παρουσιάσεις, να ψάχνεις για αξιόπιστους προμηθευτές, να είσαι ανταγωνιστικός, να έχεις τα μάτια σου δεκατέσσερα μην γίνει καμμιά στραβή στην παραγωγή, στη συσκευασία, στη μεταφορά, να κάνεις κοστολόγηση, να σηκώνεις τηλέφωνα γιατί η κοπέλα στη ρεσεψιόν δεν μπορεί να ’ρθει σήμερα, να κάνεις και τον κούριερ γιατί ένας πελάτης ξέχασε πως χρειάζεται ένα banner και το θέλει μέχρι τις 12, να βρεις κεφάλαιο κίνησης με τις τράπεζες ζόμπι, να πληρώνεις τα σπασμένα, τα απρόοπτα, τα μηχανήματα που χαλάνε, το internet που πέφτει, τους λογαριασμούς, τα ενοίκια, τα κοινόχρηστα, τα αναλώσιμα, να πληρώνεις τα λάθη σου, τα λάθη των υπαλλήλων, τις εγκυμοσύνες των υπαλλήλων, τις 150 άδειες μετ’ αποδοχών, για 150 λόγους που έχει προβλέψει η “φιλεργατική” νομοθεσία, χωρίς να έχει προβλέψει ποιος θα κάνει τη δουλειά, να τρέμει το φυλλοκάρδι σου αν η επιταγή του Φούφουτου που οπισθογράφησε και σου έδωσε ο πελάτης σου θα πληρωθεί ή θα “σκάσει”, να θυμάσαι σαν τώρα τις στιγμές στο ταμείο της τράπεζας με τον υπάλληλο να σου λέει “η επιταγή είναι ακάλυπτη, θέλετε να τη σφραγίσουμε;” τα τηλέφωνα που άρχισες να παίρνεις κυνηγώντας τους “ακάλυπτους”, τη νομοθεσία που είναι πάντα με το μέρος του ακάλυπτου, εκεί που θα έπρεπε να στηρίξει τον καλυμμένο, τα φέσια που έφαγες τελικά, συν τις αμοιβές των δικηγόρων, συν το ΦΠΑ που πλήρωσες χωρίς να το εισπράξεις, συν τον φόρο που πλήρωσες για εισόδημα που ποτέ δεν απέκτησες, τις στιγμές που σκέφτηκες “να βάλω λουκέτο να ησυχάσω”, ΟΛΑ ΑΥΤΑ κανένας από όσους ξέρουν: 9-5 – μισθός – δώρο – τόσες αργίες – τόσες μέρες άδεια, δεν τα έχει ζήσει.  

Ποιος είναι τελικά ο δυνατός και ποιος ο αδύναμος;  

Και ποιες εταιρείες έχει στο μυαλό του ο νομοθέτης; Των 5-10 υπαλλήλων; Ή των 500 – 1000; Πόσες από τις πρώτες υπάρχουν στην Ελλάδα κι πόσες από τις δεύτερες για να ζητάει ηλεκτρονική κάρτα εργασίας από όλες;

Κι όταν τελικά τα καταφέρεις και βγάλεις και πέντε παράδες, να έρχεται κάθε επαγγελματίας επαναστάτης να σε κατηγορεί για ανάλγητο εκπρόσωπο του κεφαλαίου που εκμεταλλεύεται την υπεραξία του εργαζόμενου και κάθε επαγγελματίας πολιτικάντης, μπλε, πράσινος και κόκκινος, να σκέφτεται πατέντες “αναδιανομής του εισοδήματος”. 

Αναδιανομή του ιδρώτα μπορείτε να κάνετε; Αναδιανομή των απογευμάτων; 

Μέχρι και ο όρος είναι λάθος. Δεν διανεμήθηκε το αρχικό εσόδημα για να αναδιανεμηθεί. Το έβγαλε, όποιος το έβγαλε, με κόπο σωματικό και πνευματικό, την ώρα που αυτός που δεν το έβγαλε έπινε φραπέ.

Το μεγαλύτερο λοιπόν λάθος του εργασιακού νομοσχεδίου είναι ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ! Είναι ότι νομίζει ότι εκτός από το λεφτόδεντρο, στη χώρα του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού ανθεί και εργασιόδεντρο. Ότι, αν το άρθρο Χ παράγραφος Ψ “προβλέπει” αυτές τις συνθήκες εργασίας, αυτό και θα γίνει. 

“Σήμερα η αγορά εργασίας είναι μια ζούγκλα” απεφάνθη σε “πρωϊνάδικο” μία κομψευόμενη βουλεύτρια, κόρη βουλευτού, εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, που άλλαξε ΑΦΜ και όνομα για να μην πληρώσει τα χρέη.  

Γιατί, δεσποσύνη; Γιατί δεν τα κατάφερε το υπάρχον νομικό πλαίσιο; 

 “Διότι δεν λειτουργεί σωστά η επιθεώρηση εργασίας”, συνεπέραναν ομοθυμαδόν οι υπόλοιποι πανελίστες. 

Και πώς θα λειτουργούσε σωστά, λεβέντες μου; Κάνοντας ντου σε χιλιάδες χώρους εργασίας για να διαπιστώσει αν τηρούνται όλες οι ανοησίες που σοφίζονται οι, χωρίς ούτε ένα ένσημο, χαρτογιακάδες της Βουλής; Αν τηρεί το 8ωρο αυτός που δουλεύει 3 μήνες την καλοκαιρινή σεζόν; Αν κάνει το προβλεπόμενο διάλειμμα στον προβλεπόμενο χρόνο, ο μάγειρας στο εστιατόριο που είναι “πήχτρα”; Αν στέλνει e-mail την Κυριακή το στέλεχος που δουλεύει από το σπίτι; Πόσους υπαλλήλους και με τι κόστος μισθοδοσίας έπρεπε να έχει η Επιθεώρηση Εργασίας για να ελέγχει συνεχώς το σύνολο των θέσεων εργασίας στη χώρα; Σε ποιο σύμπαν ζείτε;

Ο βαθμός της δημόσιας και νομοθετικής παράνοιας αποδεικνύεται και από το ότι το νομοσχέδιο Χατζηδάκη διατηρεί την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ διάταξη του υπάρχοντος συριζαϊκού νόμου, πως ο εργοδότης θα πρέπει να δηλώνει στην ΕΡΓΑΝΗ τις υπερωρίες των εργοδοτούμενων πριν να γίνουν! Θα πρέπει να ξέρει δηλαδή ο εστιάτορας από το πρωί τι κόσμος θα έρθει μετά τις 10 το βράδυ, για να ξέρει και πόσους σερβιτόρους θα χρειαστεί και να τους δηλώσει, γιατί αλλιώς είναι παράνομος!

Τα κράτη που αναπτύχθηκαν και έχουν και καλύτερες συνθήκες εργασίας και υψηλότερες αμοιβές, δεν το έκαναν με νομοσχέδια και νταβατζηλίδικη κρατική “προστασία”. 

Το έκαναν αφήνοντας την αγορά να λειτουργήσει και να παράγει προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας. 

Ο ανταγωνισμός όχι μόνο ρίχνει τις τιμές των προϊόντων, αλλά ανεβάζει και τους μισθούς των εργοδοτούμενων. Όταν οι εργάτες στην αυτοκινητοβιομηχανία έπαιρναν, το 1914, $ 2,34 τη μέρα, ο Φόρντ προσέφερε υπερδιπλάσιο μεροκάματο: 5 δολάρια (120 δολάρια σημερινά!) για εργαζόμενους που πληρούσαν συγκεκριμένες προϋποθέσεις (και εξωεργασιακής ζωής), με σκοπό να πάρει τους καλύτερους, το ιστορικό “five dollar day”. Τα κατάφερε, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος των αυτοκινήτων του έτσι ώστε να μπορεί να τα αγοράσει ο καθένας! Οι ανταγωνιστές του τον μιμήθηκαν και ο ανταγωνισμός βελτίωσε την παραγωγικότητα, αύξησε την παραγωγή και ώθησε όλους τους μισθούς πολύ ψηλότερα. Η εβδομάδα 5 ημερών είναι επίσης δική του έμπνευση (την καθιέρωσε το 1926), όπως και η άδεια μετ’ αποδοχών, σκεπτόμενος ότι ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος θα κάνει τους εργαζόμενους περισσότερο καταναλωτές.

Ούτε απεργίες, ούτε αγωνιστικές κινητοποιήσεις! Η επιχείρηση μοιράζει λεφτά όταν έχει. Όταν δεν έχει, δεν πα’ να λιώσεις δέκα παπούτσια σε διαδηλώσεις – ούτε ο μισθός θα αυξάνεται, ούτε οι ώρες εργασίας θα μειώνονται. 

400.000 επιχειρήσεις έκλεισαν και εκατομμύρια θέσεις εργασίας χάθηκαν την εποχή της κρίσης. Ένας από τους λόγους – ο πιο σημαντικός ίσως – ήταν η εργασιακή νομοθεσία, που δήθεν προστάτευε την εργασία. Αυτές τις θέσεις γιατί δεν τις προστάτεψε;  

Είναι τόσο απλό: 

 

ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΑΡΑΔΙΚΟ: Τα 55.000 κορόιδα του ΣΥΡΙΖΑ

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Το διάβασα και αυτό. Οτι οι επιχειρηματίες του τουρισμού και της εστίασης που ζητούν προσωπικό και δεν βρίσκουν, στην πραγματικότητα ψάχνουν κορόιδα που θα δουλέψουν σαν σκλάβοι για να τους κάνουν πλουσιότερους. Η τιμημένη Αριστερά (στην «Αυγή» ήταν το κείμενο, επώνυμα) που κάποτε θεωρούσε την εργασία δικαίωμα, σήμερα την αποστρέφεται. Πάνε εκείνες οι εποχές που ο πολίτης έπιανε δουλειά, αντί να επιλέγει να κάθεται, και στη συνέχεια, ως εργαζόμενος, πάλευε για καλύτερες συνθήκες εργασίας και για βελτίωση της αμοιβής του. Τώρα, πρώτα εξασφαλίζει ιδανικές εργασιακές συνθήκες μαζί με την αμοιβή που θέλει και στη συνέχεια λέει το «ναι» για την πρόσληψή του. Αλλιώς την αράζει στο σπίτι ή στην καφετέρια και αφήνει τον καπιταλιστή με το παγωτατζίδικο ή το σουβλατζίδικο να βράζει στο ζουμί του. 

Ετσι για να μάθει ο τρισάθλιος. Που πουλάει μεν τέσσερα ευρώ την μπάλα του παγωτού στη Μύκονο, αλλά δεν πληρώνει τον υπάλληλό του με ποσοστά επί της τιμής της μπάλας που δίνει στον πετρελαιά που γυροφέρνει στα σοκάκια του νησιού. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον εστιάτορα των καβουροπόδαρων. Αφού πουλά τα καβουροπόδαρα 300 ευρώ, θα έπρεπε να δίνει στο γκαρσόνι του μεροκάματο τρία χιλιάρικα.  

Πάντως αυτή η σύνδεση της μεμονωμένης αισχροκέρδειας κάποιων μαγαζατόρων με τον μισθό που δίνουν στους εργαζομένους τους, είναι καινούργια θεωρία της ελληνικής Αριστεράς. Οχι και τόσο μαρξιστική, όμως οι συνθήκες αλλάζουν. Οταν είναι ο Μητσοτάκης στο Μαξίμου, η θεωρία περί την εργασία είναι διαφορετική από αυτήν που θα ισχύσει αν ποτέ πάει ξανά ο Τσίπρας στο πρωθυπουργικό γραφείο. Οσο η Κεντροδεξιά θα κυβερνά την Ελλάδα, η κυβερνώσα μας Αριστερά θα απορρίπτει τον Καρλ Μαρξ και θα καταφεύγει στον Πολ Λαφάργκ. Ο οποίος ήταν γαμπρός του Μαρξ (είχε παντρευτεί την κόρη του, Λόρα), δεν χώνευε τον εμπνευσμένο πεθερό του και πάσχιζε διαρκώς να του τη σπάει. Οπότε, όσο ο Μαρξ διατυμπάνιζε την επανάσταση του προλεταριάτου (αλλά για να είσαι προλετάριος, έπρεπε να δουλεύεις), τόσο ο Λαφάργκ διαφήμιζε το αραλίκι. Εβγαλε και το περίφημο βιβλίο του «Το δικαίωμα στην τεμπελιά», που κόντεψε να στείλει τον πεθερό του με αποπληξία.  

Οπότε ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον λαφαργκικός. Συμβουλεύει τα 55.000 παλικάρια να μην πάνε να δουλέψουν, τους προτιμά να κάθονται. Για να γράφει σε διπλανό κείμενο (από αυτό που μιλά για τα 55.000 κορόιδα) ότι η Ελλάδα είναι πρώτη σε ανεργία στους νέους.

 Ετσι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, μάγκας. Και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ. Βέβαια, αν δεν δουλεύεις αλλά δεν σούρνεσαι κιόλας από την πείνα, κάπως τη βολεύεις. Από κάπου πληρώνεσαι, κάπως συντηρείσαι. Μα επίδομα, μα χαρτζιλίκι, πάντως κάπου βρίσκεις λεφτουδάκια και ζεις. Αλλιώς θα έτρεχες με την εφημερίδα των αγγελιών στο χέρι. 

Τέλος πάντων, άντε να τελειώνουμε με αυτόν τον Μητσοτάκη και τη σκλαβιά που σέρνει πίσω του. Να έρθει ξανά ο Τσίπρας, να γίνει ξανά μαρξιστικός ο ΣΥΡΙΖΑ, να πάει ο μισθός στα δύο χιλιάρικα, να βρεθούν αμέσως σπίτια να μένουν αρχοντικά οι ξενοδοχοϋπάλληλοι, να πέσει η τιμή της μπάλας του παγωτού και του καβουροπόδαρου, να έρθουμε, βρε αδερφέ, στα ίσα μας. Και τότε να δεις...