Η ομόνοια και το όραμα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ

"Η ΣΩΣΤΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ εξαρτάται από την εσωτερική ομόνοια ενός κράτους, από το όραμα και την αποφασιστικότητα." 

Λόγια του Κεμάλ Ατατούρκ. 

Τα είπε κάποτε μεταξύ του 1922 και του 1930 όταν η Τουρκία είχε τεράστιο υπαρξιακό πρόβλημα. Τα δανείζομαι, όπως τα παρέθεσε προχθες ένας εξαιρετικός ομιλητής, ο κ. Βασίλειος Μαρκεζίνης, ο οποίος μάγεψε 2.000 και περισσοτέρους ακροατές σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας. Ετυχε να τον παρακολουθήσω για πρώτη φορά και πράγματι ορισμένες από τις απόψεις του είναι ανατρεπτικές και αιχμηρές. Αλλά τις παραθέτει με τόλμη και παρρησία. 

Παίρνω την ευκαιρία και αναφέρομαι στη χθεσινή του ομιλία διότι την Παρασκευή θα υποδεχθούμε για μία ακόμη φορά τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα τον Τούρκο πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν. Εναν πολιτικό, οραματιστή, που ακολουθεί το όραμά του σταθερά και προσηλωμένα. Το ίδιο κάνει ο κ. Νταβούτογλου, ο εκφραστής της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που παραμένει ενιαία και σταθερή. Και ακολουθεί βήματα προμελετημένα, τα οποία τα έχει αναφέρει στο βιβλίο του.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ να εντείνεται η δραστηριότητα των Τούρκων στη Θράκη. Βλέπουμε το τουρκικό προξενείο εκεί να διαδραματίζει ρόλο περίεργο για τον οποίο έχουν υπάρξει διάφορες καταγγελίες κατά καιρούς. Και, όπως τόνισε χθες στην ομιλία του ο κ. Μαρκεζίνης και γράφει στο βιβλίο του ο Νταβούτογλου, «στόχος είναι η δημιουργία διεθνούς νομικού πλαισίου για τις τουρκικές μειονότητες στα Βαλκάνια. Οπου κι αν βρίσκονται». Πλαίσιο που θα επέτρεπε στην Τουρκία παρεμβάσεις...

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ότι θα κοιτάξει το συμφέρον της. Αυτό κάνει όλα αυτά τα χρόνια και συνεχώς βρίσκει τα κατάλληλα κομμάτια να συμπληρώσει το παζλ που έχει σκαρφιστεί. Ακόμη και στον Εβρο κινείται βάσει σχεδίου, όπως αυτό γίνεται και στα άλλα ζητήματα που αφορούν την «οικονομική συνεργασία, συνεκμετάλλευση» σε άλλα θέματα... Ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του όποτε μιλούν για την Ελλάδα πάντα κάτι έχουν να θίξουν, κάτι να προτείνουν, κάτι να αναφέρουν ως προς δικαιώματα τα οποία έχουν και τα οποία δεν τους έχουν παραχωρηθεί.  

Μας λέει ότι δεν θέλει να γίνονται υπερπτήσεις, αλλά, τι να κάνουμε, υπάρχουν αυτοί οι «κακοί στρατιωτικοί»... Αυτή την κασέτα την παίζουν και την ξαναπαίζουν εκεί στην Αγκυρα. Η πολιτική τους είναι μία και δεν αλλάζει. Και την ακολουθούν απαράλλακτη ήδη από τις αρχές του 1980 όταν η διπλωματία τους και οι μυστικές υπηρεσίες τους αντελήφθησαν ότι τα πράγματα στο γεωστρατηγικό πεδίο αλλάζουν άρδην. Προετοιμάστηκαν κατάλληλα και τώρα σιγά σιγά δρέπουν καρπούς.

ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΜΕ κάτω και να σκεφθούμε πως πρέπει να κινηθούμε όλοι μαζί, τώρα που βρισκόμαστε στο σταυροδρόμι της ιστορίας μας, όπως κατέληξε ο κ. Μαρκεζίνης, όπου οικονομική και εξωτερική πολιτική έχουν πλέον απόλυτη συνάφεια.

Οι βολικοί μύθοι

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ

ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΥΤΟΝΟΗΤΩΝ για τα οποία σίγουρα θα έπρεπε να έχει γίνει επανάσταση, στη χώρα μας έχουμε και πληθώρα βολικών μύθων στους οποίους επαφιέμεθα. Ζούμε λοιπόν εν πολλοίς σε λήθαργο όσον αφορά στα διεθνή ζητήματα με τα οποία ασχολούνται λίγοι, από τον οποίο ξυπνάμε μόνον όταν κάτι συμβαίνει στα χαρακτηριζόμενα «εθνικά» θέματα.«θεματάκια» που αποδεικνύονται εκ των υστέρων σοβαρά τα οποία ξεφεύγουν της άμεσης δημοσιογραφικής προσοχής και περνούν στα «αζήτητα». Υπάρχουν λοιπόν αρκετά

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΡΟΥΤΣΑΣ ενημέρωσε προχθες την Επιτροπή Εθνικής Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής για τα όσα διαδραματίσθηκαν στη Νέα Υόρκη κατά την 65η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Θα εστιάσω την προσοχή μου σε δύο σημεία της ομιλίας του, τα οποία συνήθως δεν αποτελούν θέματα πηχυαίων τίτλων και εμβριθών αναλύσεων.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΦΟΡΑ «στην ευκαιρία συναντήσεων με χώρες που μετέχουν στον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης (ΟΙΔ) προκειμένου να επισημανθεί ο ιδιοτελής ρόλος του Τούρκου γ.γ. στην προώθηση ανακριβών και επιζήμιων θέσεων για το Κυπριακό αλλά και τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης». Πράγματι με ψήφισμά του ο Οργανισμός στον οποίο συμμετέχει όλος ο αραβικός κόσμος θυμίζουμε ότι έχει δεχθεί και αναγνωρίσει το ψευδοκράτος του Ντενκτάς ως «κράτος παρατηρητή» και όσον αφορά τη Θράκη έχει υιοθετήσει τον όρο «τουρκική μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης» κι άλλα τινά ανιστόρητα κι ανακριβή.

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΖΗΤΗΜΑ που ετέθη είναι αυτό της Συρίας, μιας «φίλης» χώρας, «με σφυρηλατημένη από το χρόνο ιστορική φιλία η οποία υπαναχωρεί ως προς τις διαβεβαιώσεις και δεσμεύσεις της», όπως επεσήμανε ο υπουργός, στο ζήτημα των Σκοπίων, χώρα την οποία η Δαμασκός αναγνώρισε με το συνταγματικό της όνομα μη σεβόμενη ούτε τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας.  

Και στις δύο περιπτώσεις, τόσο στο ζήτημα της Συρίας όσο και σε αυτό του ΟΙΔ… τα ίχνη οδηγούν προς την Τουρκία. Τα συμφραζόμενα δείχνουν ότι πίσω ίσως κρύβεται τουρκικός δάκτυλος. Η Συρία δεν έχει τούτη την ώρα άλλο πολιτικό συνομιλητή και στηρίζει πολλά στην Αγκυρα. Αλλωστε μόλις προχθές συναντήθηκαν ο Ασαντ και ο Ερντογάν.

ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ αν σήμερα, όπως διαμορφώνεται η διεθνής σκηνή, η ελληνική διπλωματία διαθέτει τα όπλα που χρειάζεται για την αντιμετώπιση των εξωτερικών κινδύνων. Είναι βέβαιον ότι ο σεβασμός των αρχών και αξιών που κωδικοποιεί ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών είναι η ορθή αρχή για την εξωτερική πολιτική. Τι γίνεται όμως όταν «φίλοι» πράττουν ό,τι είναι δυνατόν ώστε διά της τεθλασμένης να καταφέρουν σημαντικά χτυπήματα από τα οποία δύσκολα αναρρώνει κανείς;

Κοντόφθαλμα όνειρα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ

Ο ΤΡΟΧΟΣ ΚΑΙ Η ΠΥΡΙΤΙΔΑ έχουν ανακαλυφθεί προ πολλού. Στην Ελλάδα του 2010, σας εγγυώμαι ότι δεν θα πάρει κανείς βραβείο, διατυπώνοντας τις απόψεις του για το «τι φταίει» για τις κακοδαιμονίες. Οι σώφρονες γνωρίζουν. Οι πολιτικοί είναι αυτοί που έχουν λόγους να μασούν ακόμη τα λόγια τους. Οταν πιάνουν το θέμα, το πάνε γύρω γύρω, το συντροφεύουν με όμορφα επίθετα για να πουν τελικά τη μισή αλήθεια ή να μη δυσαρεστήσουν τον ψηφοφόρο. Ετσι, λοιπόν, ακούγεται ως είδηση όταν κάποιος λέει καθαρά ότι τα χρήματα φαγώθηκαν επειδή τόσα χρόνια, τριάντα και βάλε, όλες οι ελληνικές οικογένειες είχαν ένα και μόνο κοντόφθαλμο όνειρο, εκτός του τζόκερ...: Να δουν τα βλαστάρια τους να προσλαμβάνονται στο Ελληνικό Δημόσιο.

ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΒΡΕΞΕΙ ΧΙΟΝΙΣΕΙ, όποιος κι αν είναι ο μισθός, θα πέφτει. Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει. Κάθε χρόνο, λοιπόν, οι κυβερνήσεις από το 1974 και μετά, με τη συμμετοχή όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων, δεν θα πρέπει να το ξεχνάμε, διαγωνίζονταν στο ποια θα διορίσει τους περισσότερους. Αν είχες έναν απλό μπάρμπα στην Κορώνη, όχι κάτι σπουδαίο, τη θεσούλα στο Δημόσιο την είχες εξασφαλισμένη. Και φούσκωνε το μπαλόνι. Και εμείς μέσα στην ευτυχία θέλαμε διορισμούς. Φούσκωνε λοιπόν το μπαλόνι, χαμπάρι δεν παίρναμε, φούσκωσε τόσο που τελικά έσκασε. Ολοι γνωρίζουν ποια είναι η πληγή της ελληνικής οικονομίας. Αυτοί που πρέπει έχουν και τη γιατρειά, άλλωστε δεν πρόκειται για πυρηνική φυσική.

ΔΕΙΤΕ ΟΜΩΣ ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΕΙ πλέον η κατάσταση. Για μια γενιά ολόκληρη έχει γίνει πεποίθηση ότι ο μόνος σίγουρος δρόμος για το μέλλον του παιδιού... είναι το Δημόσιο. Ολα τα υπόλοιπα, ο ιδιωτικός τομέας είναι επισφαλής, αγχώδης, άδικος. Ου μπλέξεις λοιπόν... Γι’ αυτό και τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια παρακολουθούμε το απίστευτο και όμως ελληνικό, ότι ανάμεσα στις πρώτες σχολές επιτυχίας στο Πανεπιστήμιο είναι αυτές που δίνουν άμεση πρόσβαση στο Δημόσιο.

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ που σκίζει στο σχολείο του, έχει βάσεις, έχει μυαλό που κάλλιστα θα μπορούσε να τον οδηγούσε σε ζηλευτή καριέρα σε οποιοδήποτε επαγγελματικό χώρο, κονταίνει τα όνειρά του για να έχει σίγουρα τα 850 ευρώ σήμερα, τα 901,5 μεθαύριο. 

Μα τόσο πολύ έχουμε αλλοτριωθεί; Θα συμφωνήσω κι εγώ με κάτι που διάβασα προσφάτως, αν δεχθούμε ότι πράγματι έτσι είναι, ότι δεν θέλουμε να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε νοοτροπία, τότε θα έπρεπε να ετοιμάζουμε τα διαβατήρια μας...

ΛΟΙΠΟΝ, ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Στη σύγχρονη Ελλάδα, δυστυχώς, η προκοπή ήταν συνυφασμένη με το Δημόσιο. Τα φτερά τόσων παιδιών τα κόβαμε, περιορίζοντας τα όνειρά τους. Μόλις το δεχθούμε αυτό, όλοι, τότε θα έχουμε κάνει το αποφασιστικό βήμα προς τη σωτηρία της χώρας.

Κουτοπονηριές...

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΟΡΟΦΥΓΑΔΕΣ, όσοι δεν σέβονται τους νόμους, εκείνοι που είναι βέβαιοι ότι τέτοια ζητήματα δεν τους αγγίζουν σίγουρα θα πανηγυρίζουν με το που διάβασαν τα περί «περαίωσης». 

Για μια ακόμη φορά ξεγέλασαν τους υπολοίπους «βλάκες», εκείνους που αγχώνονται για να εξοφλήσουν ό,τι χρωστούν. Διότι με απλά λόγια θα έχουν τη δυνατότητα, εφόσον το θελήσουν, να πληρώσουν όσα τους ορίσουν και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Η προτροπή ήταν μάλιστα ότι θα μπορέσουν «να κάψουν και τα βιβλία τους». Η απόλυτη επιβράβευση της έως τώρα αδιάφορης συμπεριφοράς τους.

ΟΙ ΑΡΜΟΔΙΟΙ ΛΕΝΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ σε όλα τα «λαμόγια» ότι καλά έκαναν και δεν πλήρωναν τόσα χρόνια. Οτι όλα βαίνουν καλώς, καθώς ουδείς τους ενόχλησε κι ουδείς θα τους ενοχλήσει παρότι ορισμένοι εξ αυτών χρωστούν ασύλληπτα ποσά. Και εσείς, μισθωτοί και συνταξιούχοι κορόιδα -εδώ είναι το τεράστιο θέμα-, που δεν μπορείτε να κρύψετε ούτε ευρώ, τι να κάνουμε, είστε άτυχοι. Σας κόβουμε μισθούς κι επιδόματα, πληρώστε κι εφορία ανελλιπώς κάθε χρόνο. Οι υπόλοιποι, οι ξύπνιοι του νεοελληνικού κράτους του ωχαδελφισμού, περιμένουν την περαίωση, επειδή το κράτος δεν έχει μηχανισμούς να επιβάλει σε όσους χρωστούν να πληρώνουν κάθε χρόνο ή δεν θέλει να πιάνει τους παραβάτες. 

Διότι το ίδιο το κράτος παρανομεί ή βαριέται να εφαρμόσει τους νόμους, να τους επιβάλει. Ακριβώς αυτή την αδιάφορη συμπεριφορά θα τη νιώσετε όσων ο δρόμος σας βγάλει κάπου κοντά στην πλατεία της Νέας Σμύρνης. Θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν πολλά σημεία όπου τα αυτοκίνητα διπλοπαρκάρουν. Ακόμη και σε κεντρικούς δρόμους όπου περνούν τραμ και λεωφορεία με συνέπεια η κατάσταση να είναι ώρες ώρες αφόρητη. Εδώ και κάμποσους μήνες στην περιοχή λειτουργεί πλέον πάρκινγκ. Οι ασυνείδητοι όμως παρκάρουν, αν και απαγορεύεται, ακόμη και έξω από αυτό. Πολλές φορές, δε, τριπλοπαρκάρουν ακριβώς έξω από τις εισόδους. Προκλητικά. Και το πάρκινγκ είναι άδειο!

ΚΑΝΕΝΟΣ ΤΟ ΑΦΤΙ ΔΕΝ ΙΔΡΩΝΕΙ. Παρότι κόπηκαν κάποιες κλήσεις... για το θεαθήναι. Μόνο όσων, μάλλον χαζών, όπως αποδεικνύεται, που, θέλοντας να είναι εντάξει προς τον εαυτό τους πρώτα κι εν συνεχεία προς το συμπολίτη τους, αποφασίζουν να πληρώσουν για να μην παρανομήσουν.

Αυτά είναι τα φαινόμενα που θα πρέπει πάση θυσία να καταπολεμηθούν αν θέλουμε να προοδεύσουμε. Η κουτοπονηριά του σύγχρονου Ελληνα θα πρέπει να εκλείψει ως συμπεριφορά.

Αλλάζουν τα γεωστρατηγικά δεδομένα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ

Τώρα που κόπασε η μπόρα των πρώτων τραγικών ωρών, ας δούμε νηφάλια τι έγινε την Κυριακή το βράδυ στα διεθνή ύδατα έξω από τη Γάζα. Κατ’ αρχήν για ό,τι συνέβη υπήρξε παγκόσμια κατακραυγή, καταδικάσθηκε η πράξη των Ισραηλινών. Ισως είναι πλέον η ευκαιρία να μπουν στη θέση τους ο Νετανιάχου και ο Λίμπερμαν. Ισραηλινοί αρθρογράφοι όπως ο Γιόσι Σαρίντ στη «Χάαρετζ» ομολογούν ότι η χώρα τους κυβερνάται «από επτά ανόητους». Κι αυτό διότι το υπουργικό συμβούλιο είχε προειδοποιηθεί από τον Τύπο για την επιχείρηση, ποιοι ήταν οι διοργανωτές και ποιοι κίνδυνοι ενέχονταν.

ΚΙ ΕΔΩ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ορισμένα παράδοξα και παράλογα. Ποιοι ήταν οι επιβάτες των πέντε πλοίων; Κατά κύριο λόγο ιδεολόγοι ρομαντικοί ακτιβιστές που πιστεύουν ότι τέτοιες κινήσεις δίνουν χείρα βοηθείας στο «φυλακισμένο» Παλαιστινιακό στη Λωρίδα. Μέχρι εδώ καλά, άλλωστε στα πλοία τους δεν ασκήθηκε βία. Ούτε από τους πολίτες ούτε από το στρατό. Βία υπήρξε μόνον σε ένα πλοίο, το τουρκικό «Mavi Marmara». Πλοίο που είχε ναυλωθεί από τουρκική ισλαμική οργάνωση, την «ΙΗΗ», η οποία έχει στενές σχέσεις με τη Χαμάς.

ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ εξαρχής να υπάρξει προβολή του ζητήματος στα media. Τον σκοπό τους τον πέτυχαν. Επικοινωνιακά οι διοργανωτές παίρνουν άριστα. Δεν ξέρω ποιοι ήταν οι 600 επιβάτες του πλοίου. Ούτε ξέρω τι ακριβώς συνέβη πάνω στο πλοίο όταν άρχισαν να κατεβαίνουν οι στρατιώτες. Σίγουρα όμως κάποιοι εκ των επιβατών δεν θα ήταν απλοί ρομαντικοί ιδεολόγοι. Ηταν στρατευμένοι, εκπαιδευμένοι ενδεχομένως μουσουλμάνοι μάρτυρες που ήξεραν καλά τι ήθελαν και πώς να το πετύχουν.

Ο Νετανιάχου και ο Μπαράκ δάγκωσαν το τυρί. Δεν είχαν δει όμως τη φάκα... Οι Κύπριοι κάτι έπιασαν και δεν άφησαν τα πλοία να ελλιμενισθούν στη Λεμεσό... Και η Τουρκία που ξέρει να παίζει πολύ καλά πλέον τον ρόλο της εκμεταλλεύτηκε τη σφαγή. Ο Ταγίπ Ερντογάν, πανέξυπνος πολιτικός, βλέποντας την ανυπαρξία πολιτικής προσωπικότητας στον αραβικό κόσμο, δηλώνει παρών να αρπάξει τα ηνία του μουσουλμανικού κόσμου μαζί με το Ιράν, γιατί όχι... και φοβερίζει: «Κανείς να μη δοκιμάσει τις ανοχές της Τουρκίας. Οσο πολύτιμη είναι η φιλία της άλλο τόσο ισχυρή είναι η εχθρότητά της», είπε μιλώντας στην τουρκική Βουλή.

ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ πλέον είναι ποια τα επόμενα βήματα της Ουάσιγκτον, της Δύσης. Η αμερικανική κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα που θέλει να απαλειφθεί από το λεξικό ο όρος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» πρέπει να επιλέξει. Ποιοι είναι οι φίλοι της, ποιοι οι εχθροί και με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή τους τώρα που αχνοφαίνεται το νέο γεωστρατηγικό πλαίσιο. Το κλειδί για το μέλλον είναι και πάλι η Μέση Ανατολή...

ΠΗΓΗ ΕΛ. ΤΥΠΟΣ