ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το παιδί και το... Κόμμα

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ


«Εκτιμώ ότι πρόκειται για μια χυδαία λασπολογία και ντρέπομαι για εκείνους που κατηγόρησαν έναν άνθρωπο σαν τον Αριστείδη Μπαλτά. Πραγματικά ντρέπομαι για τους ανθρώπους που υπέγραψαν και διακίνησαν τα συγκεκριμένα δημοσιεύματα».
Ο εύθικτος αξιωματούχος του προλόγου είναι ο κ. Δημ. Τζανακόπουλος και ο χυδαίος λασπολόγος η αφεντιά μου. Και δεν σας κρύβω πως όταν άκουσα τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να επιχειρεί με τόσο χυδαίο τρόπο την απαξίωση της επαγγελματικής μου υπόστασης, ήταν η πρώτη φορά στα 29 χρόνια που ασκώ το επάγγελμα, που σκέφτηκα να του κάνω μια καραμπινάτη μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, την οποία όπως αυτόκλητα μού είπαν δύο φίλοι δικηγόροι θα την κέρδιζα από τα αποδυτήρια. Διότι είναι βαρύ –πολύ βαρύ, κ. Τζανακόπουλε, όσο και αν δεν το αντιλαμβάνεσθε– να αποκαλείτε κάποιον «χυδαίο λασπολόγο», χωρίς να έχετε ούτε ένα επιχείρημα που να στοιχειοθετεί τη συκοφαντία σας.


Δεν έχει όμως νόημα μια τέτοια επιλογή. Πόσο μάλλον όταν εκτιμώ ότι όσοι διάβασαν το ρεπορτάζ του προηγούμενου Σαββάτου για την αναξιοκρατική επαγγελματική εκτόξευση της συζύγου του κ. Μπαλτά στη δημόσια εταιρεία Κτιριακές Υποδομές (ΚΤΥΠ), την εξόφθαλμα καταχρηστική νομιμοποίησή της ως «δανεική αορίστου χρόνου», και –κυρίως– την απάντηση του πρώην υπουργού (στην οποία δεν είπε λέξη για το παράνομο επίδομα που της δόθηκε με ένα εντελώς άσχετο με τη θέση της μεταπτυχιακό) έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους.


Παρεμπιπτόντως έμαθα και τρεις νέες «λεπτομέρειες» που κάνουν την υπόθεση ακόμη πιο φαιδρή. 


Πρώτον, ότι το Δ.Σ. της ΚΤΥΠ έκανε διευθύντρια τη σύζυγο του κ. Μπαλτά τον προηγούμενο Απρίλιο πριν ακόμη αποφασισθεί με οριστική πράξη (τον Αύγουστο) η μονιμοποίησή της στην ΚΤΥΠ, δεύτερον, ότι εκείνη λίγες μέρες αργότερα παραιτήθηκε –προφανώς γιατί ανησύχησε μήπως μπλέξει με όλα αυτά– αλλά το Δ.Σ. απέρριψε την παραίτησή της (sic), και τρίτον –και αστειότερο– ότι το περιβόητο μεταπτυχιακό δίπλωμα «Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών και της Τεχνολογίας» βάσει του οποίου πήρε αναδρομικό επίδομα, εκτός του κ. Μπαλτά το συνδίδασκε και ο υπουργός Παιδείας κ. Κ. Γαβρόγλου...


Ο λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να αναφερθώ και πάλι στο θέμα είναι σοβαρότερος και όχι βέβαια να μετεξελιχθεί ένα ρεπορτάζ σε βαρετό σίριαλ με απαντητικές επιστολές κ.λπ. κ.λπ. Είναι κάποιες σκέψεις από την αλαζονική εμφάνιση Τζανακόπουλου και αφορούν γενικότερα τον τρόπο που αντιδρά η κυβέρνηση έναντι οποιουδήποτε της ασκεί κριτική.


Αν το σκεφτείτε ψυχρά, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ μοιάζουν πια να αντιμετωπίζουν την εξουσία με μια πρωτόγνωρα ιδιοκτησιακή λογική. Πολιτεύονται σαν να τους είχαν στερήσει επί δεκαετίες κάτι που πάντα πίστευαν ότι τους ανήκε και τώρα που επιτέλους το κατέλαβαν δεν διανοούνται ότι θα το ξαναχάσουν. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του δεν αντιλαμβάνονται καν τη νομοτελειακή προσωρινότητα των αξιωμάτων τους, έχοντας συνειδητά ή ασυνείδητα ταυτίσει πλήρως τις περσόνες τους με αυτά.


Ετσι μόνον εξηγείται ότι αντιμετωπίζουν οποιονδήποτε επικρίνει ή έστω αμφισβητεί τις επιλογές τους ως εχθρούς τους. Δεν μπαίνουν καν στον κόπο να εξετάσουν τη βασιμότητα ή μη μιας κριτικής. Οποιος δεν τους στηρίζει πειθήνια και άκριτα είναι αυτομάτως απέναντι. Ανήκει στους «άλλους». Στους ιδεολογικούς υπονομευτές του καθεστώτος τους. Σε εκείνους που συνωμοτούν για να χάσουν τις καρέκλες τους. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν μπαίνουν καν στον κόπο να απαντήσουν επί της ουσίας σε οποιαδήποτε κριτική, επιλέγοντας να «απαξιώσουν» αυτόν που την ασκεί. Αντί να διαλέγονται με ορθολογικά επιχειρήματα επιλέγουν να «δολοφονούν» χαρακτήρες.


Αυτή η κτητική προσέγγιση της εξουσίας είναι και η αιτία που οι σημερινοί κυβερνώντες δεν αντιλαμβάνονται καν την αυτονόητη –σε μια δημοκρατία– ανάληψη ευθύνης για τα λάθη και τις ανακολουθίες τους. Εχω πλέον την απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να δούμε ποτέ και κανέναν τους να παραιτείται, γιατί απλούστατα αισθάνονται με κτητικό τρόπο ότι τους ανήκουν και τα αξιώματα και οι καρέκλες.


Μην το γελάτε γιατί δεν είναι καθόλου αστείο. Οι περισσότεροι απ’ όσους μας κυβερνούν έχουν γαλουχηθεί με...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η ρετσινιά του δίκαιου Αριστείδη

ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για τον απερίγραπτο κύριο που είναι αλλεργικός στην Αριστεία...

Toυ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ


Δεν είχαν περάσει παρά λίγες μέρες από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία και ο κ. Αριστείδης Μπαλτάς είπε την περιβόητη φράση «η αριστεία είναι ρετσινιά». 


Εχω την αίσθηση πως ήταν από τις πρώτες δηλώσεις που ταρακούνησαν ακόμη και τους πιο καλοπροαίρετους ότι κάτι αλλόκοτο επεφύλασσε στη χώρα η Πρώτη Φορά Αριστερά. Διότι είναι αλλόκοτο, βέβαια, να έχεις φτάσει τα 70 σου χρόνια και να χαρακτηρίζεις προβληματικούς τους ανθρώπους που θέλουν να ξεχωρίσουν με την αξία τους. Διότι αυτό πίστευαν και πιστεύουν ο κ. Μπαλτάς και άλλοι σύντροφοί του. Οτι η φιλομάθεια, η προσπάθεια, η εργατικότητα, η άμιλλα και εντέλει η επιβράβευση της αξίας δεν πρέπει να παίζουν κανένα ρόλο στην επαγγελματική διαδρομή ενός ανθρώπου.


Σήμερα, λοιπόν, επέλεξα να σας διηγηθώ ένα παράδειγμα της φιλοσοφίας Μπαλτά: 


Η Ευαγγελία Π. διορίστηκε πριν από αρκετά χρόνια σε δημοτική επιχείρηση στα Χανιά. Ηταν η εποχή των παχιών αγελάδων. Τότε που (δανεικά) λεφτά υπήρχαν και όλοι οι δήμοι άνοιγαν και μερικές ιδιωτικίζουσες επιχειρήσεις, π.χ. με θέμα τον πολιτισμό, για να βολεύουν ψηφοφόρους τους.


Κάποια στιγμή η Ευαγγελία θέλησε να μετακομίσει στην Αθήνα. Και ω του θαύματος (και κάποιου ισχυρού πολιτικού μέσου) όχι μόνον κατάφερε να μην χάσει τη θέση της, αλλά να αποσπασθεί ως δανεική στη ΔΕΠΑΝΟΜ. Τι ήταν η ΔΕΠΑΝΟΜ; Μια εταιρεία του Δημοσίου υπεύθυνη για την κατασκευή νοσοκομείων. Η Ευαγγελία δεν είχε καμία σχέση με το αντικείμενο (πολιτικές επιστήμες είχε σπουδάσει), αλλά αυτό βέβαια ελάχιστη σημασία είχε.


Τα χρόνια πέρασαν, ήρθε η κρίση, και η τρισκατάρατη τρόικα αποφάσισε να κλείσει τη ΔΕΠΑΝΟΜ. Η μάλλον να τη συγχωνεύσει με τον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων και τη Θέμις Κατασκευαστική (τη δημόσια εταιρεία για την κατασκευή φυλακών) σε μια ενιαία επιχείρηση που ονομάστηκε «Κτιριακές Υποδομές» (ΚΤΥΠ). Το επέβαλε αυτό η τρόικα γιατί έκρινε ότι μια χώρα που είχε καταρρεύσει ήταν εξωπραγματικό να διατηρεί τρεις εταιρείες με παρεμφερές αντικείμενο. Πρόταση που βρήκε σύμφωνη, βέβαια, την τότε κυβέρνηση. Πόσο μάλλον όταν, λόγω κρίσης, δεν υπήρχε και κατασκευαστικό αντικείμενο.


Ενα από τα θύματα των αυτονόητων περικοπών θα ήταν και η Ευαγγελία. Ως δανεική είχε μεταταγεί στη ΔΕΠΑΝΟΜ, ενώ στο μεσοδιάστημα είχε κλείσει και η δημοτική επιχείρηση που την είχε δανείσει. Και πάλι όμως, ω του θαύματος, η Ευαγγελία κατόρθωσε να μην απολυθεί. Εκανε ασφαλιστικά μέτρα και απέσπασε μια αμετάκλητη –μάλιστα– απόφαση, καθώς για λόγους «ανεξήγητους» η νέα διοίκηση της ΚΤΥΠ (που είχε στο μεσοδιάστημα διορίσει ο ΣΥΡΙΖΑ) δεν προσέβαλε –ως ώφειλε– την προσωρινή της δικαίωση.


Η ιστορία της Ευαγγελίας έχει ακόμη πιο ωραίο happy end. Η νέα διοίκηση της ΚΤΥΠ, που απεμπόλησε τη δυνατότητά της να μην την προσλάβει, την αντάμειψε με μια ζηλευτή θέση. Καίτοι η Ευαγγελία δεν είχε καμία σχετική πείρα, την έχρισε διευθύντρια Ακίνητης Περιουσίας της εταιρείας. Θέση με τεράστιες ευθύνες, καθώς η ΚΤΥΠ έχει στην κατοχή της περί τα 2.200 ακίνητα σε όλη τη χώρα και η Ευαγγελία καλείται τους τελευταίους μήνες να τα αξιοποιήσει προς όφελός μας.


Εκείνη, όμως, ούτε με αυτήν την εξέλιξη δεν φαίνεται να έμεινε ευχαριστημένη. Ετσι, πριν από ένα μήνα, διεκδίκησε και πέτυχε να αυξήσει και τον μισθό της. Καταθέτοντας στο Δ.Σ. της ΚΤΥΠ ένα εντελώς άσχετο με τη διευθυντική της θέση μεταπτυχιακό (στην «Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών και της Τεχνολογίας» από το ΕΜΠ) απέσπασε και το σχετικό επίδομα (αν και αυτό απαγορεύεται ρητά από τον νόμο, που απαιτεί το μεταπτυχιακό να έχει συνάφεια με τη θέση πρόσληψης του αιτούντος).


Τη σχετική απόφαση του Δ.Σ. της ΚΤΥΠ (2 Αυγούστου) την έχω στα χέρια μου. Γράφει επί λέξει ότι στην περίπτωση της Ευαγγελίας Π. «διαπιστώνεται συνάφεια του μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών “Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών και της Τεχνολογίας” με το αντικείμενο της απασχόλησής της ως προϊσταμένης της Διεύθυνσης Ακίνητης Περιουσίας» και έτσι κατατάσσεται (και μάλιστα από 1/1/16) σε νέο μισθολογικό κλιμάκιο. Δηλαδή, θα πάρει και αναδρομικά η Ευαγγελία.


Θα αναρωτιέστε τι με έπιασε ξαφνικά να ασχοληθώ με μια απλή υπάλληλο, που έγινε με εμφανώς αναξιοκρατικό τρόπο διευθύντρια. 


Οπως και τι σχέση έχει με όλα αυτά ο κ. Μπαλτάς. 


Θα σας πω:


Η Ευαγγελία Π. τυγχάνει να είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στο μυαλό του κοψοχέρη Συριζαίου

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Τον τελευταίο καιρό όσοι δημοσιογράφοι δεν κρύβουμε ότι μας χωρίζει άβυσσος από την ανερμάτιστη κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεχόμαστε το ίδιο ερώτημα το οποίο διατυπώνεται σε δύο παραλλαγές με μόλις τρεις λέξεις: «Πότε θα φύγουν;» ή και πιο οργισμένα «Πότε θα πέσουν;».


Η απάντηση που προσωπικά δίνω –αφού «θυμίσω» ότι οι δημοσιογράφοι αποτύχαμε να προβλέψουμε ακόμη και τη χρεοκοπία της χώρας– προκαλεί πρόσκαιρη αμηχανία στους συνομιλητές μου: «Θα μείνουν μέχρι να πενθήσουν την Αριστερά και οι τελευταίοι νοήμονες πολίτες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ».


Ομολογώ ότι θα ’θελα πολύ να έχω σκαρφιστεί την απάντηση, αλλά η ιδέα δεν είναι δική μου. Ανήκει στον συγγραφέα και φίλο Απόστολο Δοξιάδη ο οποίος, μεταξύ σοβαρού και αστείου, έχει αναπτύξει τη θεωρία του πένθους της Αριστεράς με πληρέστατο τρόπο τον οποίο θα σας περιγράψω εν συντομία. Γιατί, πέραν των άλλων, απαντά και στο δεύτερο ερώτημα που δεχόμαστε οι δημοσιογράφοι: «Mα είναι δυνατόν έπειτα απ’ όσα έχουν κάνει, να παίρνουν 18%»;


Καλοκαίρι είναι, ας επιχειρήσουμε μια χαλαρή εξήγηση του φαινομένου:


Σύμφωνα με αρκετούς επιστήμονες, το πένθος έχει πέντε στάδια.  


Την άρνηση (να αποδεχθείς το τέλος), την οργή (γιατί να συμβεί σε μένα αυτό;), τη διαπραγμάτευση (ίσως τελικά να ήταν καλύτερο που τέλειωσε έτσι), την κατάθλιψη (είχα πολλά ακόμη να του/της πω) και την αποδοχή (τέρμα τελείωσε, προχωρούμε παρακάτω).


Πάμε τώρα να δούμε πώς έχουν βιώσει –προφανώς, ασυνείδητα– τα πέντε στάδια του πένθους οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ: 


Αρνηση (δεν είναι δυνατόν να συμβιβαστεί και ο Τσίπρας με τα μνημόνια, το θεωρώ αδιανόητο). 


Οργή (οι ξένοι φταίνε, αυτοί θέλουν να καθυποτάξουν την κυβέρνηση και τη χώρα, γιατί αλλιώς θα εξεγερθεί όλος ο Νότος). 


Διαπραγμάτευση (ίσως τελικά ο συμβιβασμός να ήταν ο μόνος δρόμος για να μην πέσει η κυβέρνηση. Ναι, είναι καλύτερο να υπογράψει ο Αλέξης, και να υπονομεύσει αργότερα τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας του Σόιμπλε). 


Κατάθλιψη (είτε υπέγραφε ο Αλέξης είτε όχι, η πορεία της χώρας ήταν προδιαγεγραμμένη). 


Αποδοχή (τελικά και η Αριστερά ήταν όχι απλώς αυταπάτη, αλλά κανονική απάτη. Και καλά αυτοί που κυβερνούν μια χαρά περνούν. Εμείς που τους εμπιστευθήκαμε, τι θα κάνουμε; Μάλλον, πρέπει να πάμε παρακάτω. Αλλά κι αν ακόμη προχωρήσουμε, ποια είναι επιλογή; Δεν μπορούμε να ψηφίσουμε Ν.Δ.).


Δεν ξέρω αν διαβάζω σωστά τις σκέψεις των αμφίθυμων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι ότι νιώθουν όσοι εμπιστεύθηκαν τον Αλ. Τσίπρα και δεν έχουν ακόμη φτάσει στο πέμπτο στάδιο του πένθους. Δηλαδή, να κηδεύσουν οριστικά μέσα τους την Αριστερά. Να πάψουν να ταλαιπωρούνται εγκλωβισμένοι στα προηγούμενα στάδια του πένθους.


Τι είπατε; Δεν είναι Αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ;  


Ναι, το ακούω εσχάτως και αυτό το επιχείρημα. Οτι υπάρχει, λέει, κάπου εκεί έξω, μια τέλεια, μια ιδανική Αριστερά, που παραδόξως, όμως, κανείς δεν μας λέει σε ποια ακριβώς χώρα κυβερνά. 


Φτάνουν τα παραμύθια, σύντροφοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη υπαρκτή Αριστερά όχι μόνον στην Ευρώπη, αλλά σε σε όλες τις χώρες του πλανήτη στις οποίες το πολίτευμα παραμένει στοιχειωδώς δημοκρατικό με αριστερή κυβέρνηση.  


Δόξα τω θεώ, λοιπόν, είχαμε την τύχη...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Εδώ ΕΡΤ, εδώ ΕΡΤ, σας μιλάει το Μαξίμου»

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ


Στο στούντιο της ΕΡΤ είναι ο υπουργός Παιδείας. Ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά του, αλλά δεν θέλει και να φανεί στους τηλεθεατές ότι χαρίζεται στον προσκεκλημένο του. Και αγχωμένος αρχίζει με το εξής ερώτημα: «Κύριε υπουργέ, είναι πραγματικά αξιέπαινη η αποφασιστικότητά σας να μεταρρυθμίσετε εκ βάθρων το εκπαιδευτικό σύστημα. Ο λαός ήδη το αναγνωρίζει. Θέλω, όμως, να μου πείτε αν όντως πιστεύετε ότι η επεξεργασμένη προσπάθειά σας θα αποδώσει σύντομα τους αναμενόμενους καρπούς».


Ο υπουργός, που παρακολουθεί με ύφος αυτάρεσκου Βούδα, καμώνεται αρχικά ότι εκπλήσσεται. Κάνει μια μικρή παύση (για να εκπέμψει ότι σκέφτεται) και με περισπούδαστο ύφος κακού ηθοποιού απαντά: «Πραγματικά με αιφνιδιάσατε. Αλλά δεν θα αποφύγω το δύσκολο ερώτημά σας».


Ο κωμικοτραγικός διάλογος είναι πραγματικός και συνέβη επί χούντας στα στούντιο της ΕΡΤ στις αρχές του ’70. Είναι δε από τις πρώτες δημοσιογραφικές ιστορίες που θυμάμαι να μου διηγείται ξεκαρδισμένος ο πατέρας μου για να μου μεταδώσει πόσο γελοίο μπορεί να γίνει το επάγγελμά μας, όταν μια συνέντευξη είναι στημένη.  


Οχι, δεν είναι ο Στάθης Καλύβας η αιτία που θυμήθηκα το χουντικό περιστατικό. Αφορμή στάθηκε το μνημείο που αποφάσισε να στήσει στο ραδιομέγαρο η ΠΟΣΠΕΡΤ, για να μην ξεχάσουμε, λέει, το μαύρο στην ΕΡΤ. Χωρίς να αντιλαμβάνονται οι δυστυχείς συνδικαλιστές ότι το πραγματικό μαύρο στην ΕΡΤ το έχει επιβάλει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ την τελευταία διετία αντιμετωπίζοντας τη δημόσια τηλεόραση σαν τσιφλίκι του. Μαύρο που της έχουν ρίξει ευλόγως και οι τηλεθεατές, καθώς δεν ανέχονται την τόσο εξόφθαλμη φιλοκυβερνητική προπαγάνδα που επιχειρείται νυχθημερόν σε όλες τις «δημοσιογραφικές» εκπομπές της.

Δεν έβαλα τυχαία το «δημοσιογραφικές» εντός εισαγωγικών. Οσοι εργαστήκαμε στην ΕΡΤ στο παρελθόν τηρούσαμε έναν άγραφο κανόνα, τον οποίο κανείς βέβαια δεν μας δίδαξε. Αισθανόμασταν αυτονόητη την υποχρέωσή μας να προσπαθούμε διαρκώς να είμαστε όσο πιο αμερόληπτοι μπορούσαμε, έχοντας πλήρη επίγνωση πως οποιοσδήποτε δημοσιογράφος εργάζεται σε δημόσιο ΜΜΕ έχει ως εργοδότη του τους πολίτες. Ολους τους πολίτες και όχι αυτούς που ψηφίζουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Προσωπικά μάλιστα δεν σας κρύβω πως το διάστημα που εργάστηκα στην ΕΡΤ (και επί Ν.Δ. και επί ΠΑΣΟΚ) ήμουν πολύ πιο μετριοπαθής, ακόμη και στα σχόλιά μου στην «Κ». Κι αυτό, για να μην μπορεί κανείς να μου καταλογίσει κομματική μεροληψία στην παρουσία μου στο δημόσιο κανάλι, έστω για κάποιο γραπτό σχόλιό μου.


Για να το πω με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια, καίτοι δεν ήμουν τότε ψηφοφόρος του Γ. Παπανδρέου, μου ήταν αδιανόητο να τον χαρακτηρίσω «Γιωργάκη» (ακόμη και στο FB), όπως ακριβώς μου φαίνεται ασύλληπτο σήμερα να χαρακτηρίζουν «Κούλη» τον κ. Μητσοτάκη κάποιοι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ, χωρίς καν να αντιλαμβάνονται όχι μόνον τον ρόλο τους, αλλά και την ανάγκη διαφύλαξης της προσωπικής τους αξιοπρέπειας.


«Δηλαδή στο παρελθόν οι κυβερνήσεις δεν παρενέβαιναν στην ΕΡΤ;», είναι σαν να ακούω κάποιους να ρωτούν.  

Θα αντιστρέψω το ερώτημα. Θυμάστε ποτέ να έχει καταλογιστεί στη Μαρία Χούκλη ή στον Προκόπη Δούκα, που παρουσίαζαν προ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τα κεντρικά δελτία, ότι είναι φερέφωνα του ΠΑΣΟΚ ή της Ν.Δ.; Ή τους φαντάζεστε ποτέ να αποδέχονται να παρουσιάσουν το περιβόητο ΕΡΤικό γράφημα που εμφάνισε προσφάτως τα δήθεν αντίμετρα του ΣΥΡΙΖΑ ως υψηλότερα από τα μνημονιακά μέτρα, εξευτελίζοντας κάθε δημοσιογραφική δεοντολογία;


Τι θέλω να πω με δυο λόγια; 


Οτι η ΕΡΤ, με όλα τα στραβά της, ήδη από την εποχή του Κώστα Σημίτη κατόρθωσε σταδιακά να απεγκλωβιστεί από τον στενό κομματικό κορσέ της. Ιδίως από το 2000 και μετά, που θεσπίστηκαν αυστηροί όροι για την πρόσληψη των επιτελικών στελεχών της (τα οποία έπρεπε να εγκρίνει η Βουλή), κριτήριο πρόσληψης των δημοσιογράφων έπαψε να είναι η τυφλή συμμόρφωσή τους στην εκάστοτε εξουσία. Το αποδεικνύει αυτό ότι, σε όλη την τελευταία 20ετία, ακόμη και τις πολιτικές εκπομπές της ΕΡΤ τις παρουσίαζαν δημοσιογράφοι προερχόμενοι απ’ όλο το ιδεολογικό φάσμα. Δεν ισχυρίζομαι με αυτό ότι δεν έλειψαν και ατυχέστατες δημοσιογραφικές στιγμές, με πρωθυπουργούς να επιλέγουν για τις συνεντεύξεις τους «βολικούς» δημοσιογράφους, όπως δυστυχώς και ανεξηγήτως έκανε και η Ν.Δ. λίγο πριν από τις εκλογές του 2015. Αλλά ποτέ η ΕΡΤ δεν είχε περιέλθει στη σημερινή της δημοσιογραφική κατάντια και δυστυχώς δεν βρίσκω άλλη λέξη για να περιγράψω αυτό που συμβαίνει στις τάχα ενημερωτικές εκπομπές της, με τους μετέχοντες να διαγωνίζονται για το ποιος θα γίνει πιο ευχάριστος στο Μαξίμου. 


Το δε απίστευτο που συμβαίνει εσχάτως είναι ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η μέρα φεύγει, το «Survivor» έρχεται

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ


Να πω την αμαρτία μου, το βλέπω το «Survivor». Ή, για να ακριβολογώ, συχνά το χαζεύω τα βράδυα μέχρι οι διαφημίσεις να μου σπάσουν τα νεύρα και να πάω για ύπνο. Ο λόγος όμως που επέλεξα να καταπιαστώ σήμερα με το «Survivor» είναι άλλος. Παραδόξως, λίγοι έχουν μέχρι στιγμής ασχοληθεί με το γεγονός ότι η συγκεκριμένη εκπομπή δεν είναι απλώς η «τηλεοπτική επιτυχία της χρονιάς», όπως γράφεται κατά κόρον, αλλά ένα πρωτοφανές τηλεοπτικό φαινόμενο, το οποίο όχι μόνον δεν έχει ιστορικό προηγούμενο στη χώρα μας, αλλά τείνει να αποτελέσει διεθνές case study. Οσοι βρίσκουν υπερβολική την προηγούμενη διατύπωση δεν έχουν μάλλον συνειδητοποιήσει το εξής: από το 1989 που πρωτοεξέπεμψε η ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα, καμία εκπομπή, σε κανένα κανάλι, δεν κατόρθωσε να έχει την επιτυχία του φετινού «Survivor». Οπως μου το περιέγραψε ένας φίλος που έχει μακρά πείρα στις τηλεοπτικές παραγωγές, είναι σαν να έχουν μπει σε ένα καζάνι τα συστατικά επιτυχίας του «Παρά Πέντε», της «Αναστασίας», του «Νησιού», των «10 Μικρών Μήτσων», των Καλλιστείων της δεκαετίας του ’90, του «Αλ Tσαντίρι Νιουζ» και του πρώτου «Big Brother», και να έχουν δημιουργήσει μια τηλεοπτική συνταγή-υπερόπλο που σπάει κάθε μέρα τα ρεκόρ τηλεθέασης, κάνοντας ακόμη και τους ανθρώπους που μετέχουν στη συγκεκριμένη παραγωγή να σηκώνουν τα χέρια ψηλά από την απροσδόκητη επιτυχία της.


Για να έχετε μια τάξη μεγέθους, το «Survivor» μεσοσταθμικά το παρακολουθούν κάθε βράδυ 2- 2,5 εκατομμύρια Ελληνες, πετυχαίνοντας στα peak του ποσοστά τηλεθέασης που στο παρελθόν σημειώνονταν μία ή δύο φορές τον χρόνο π.χ. σε κάποιους κρίσιμους αγώνες της Εθνικής ποδοσφαίρου ή στον τελικό της Eurovision. Και αυτό που καθιστά ιστορικά πρωτοφανή την επιτυχία είναι ότι η εκπομπή προβάλλεται καθημερινά για περίπου τρεις ώρες, με την ίδια εξωπραγματική τηλεθέαση εδώ και τρεις μήνες, και χωρίς ακόμη να έχει φτάσει στην κορύφωσή της.
 

Δεν έγραψα τυχαία ότι το ελληνικό «Survivor» τείνει να γίνει διεθνές case study. Η συγκεκριμένη παραγωγή δεν έχει σημειώσει πουθενά στον κόσμο ανάλογη επιτυχία από το 2000 που προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Αμερική, ενώ –το πιστεύετε ή όχι– δεν υπάρχει παγκόσμιο προηγούμενο ένα τηλεοπτικό προϊόν να το παρακολουθούν επί καθημερινής βάσης τα 2/3 του τηλεοπτικού πληθυσμού μιας χώρας – ιδού άλλη μια απίστευτη πρωτιά μας. Για να καταλάβετε πόσο μεγάλη είναι η έκπληξη ακόμη και της μητρικής εταιρείας παραγωγής, έχει βάλει ανθρώπους της να μελετήσουν τι πραγματικά διαφορετικό έχει το ελληνικό «Survivor» που το μετέτρεψε σε τηλεοπτικό φαινόμενο. Aπό το πώς επιλέγονται τα παιχνίδια και τα πλάνα, μέχρι και τους χαρακτήρες των παικτών.
 

Μια εξήγηση που δίνουν πολλοί είναι ότι η ελληνική τηλεόραση εδώ και πολύ καιρό δεν είχε τίποτα να παρακολουθήσει κανείς. Οτι δηλαδή οι Ελληνες το παρακολουθούν ελλείψει άλλου προγράμματος. 


Αλλοι λένε ότι καθώς το «Survivor» είχε να προβληθεί στην Ελλάδα 15 χρόνια, το είδαν για πρώτη φορά οι νεότεροι που εθίστηκαν με ένα τηλεοπτικό προϊόν καθώς ταυτίστηκαν με τους πρωταγωνιστές του. Είτε με τους διάσημους, που δεν ήταν τελικά και τόσο διάσημοι, είτε με τους μαχητές που επίσης αποδείχθηκαν άνθρωποι της διπλανής πόρτας.
 

Αλλοι πιστεύουν ότι είναι τα παιχνίδια που προκαλούν το ενδιαφέρον των τηλεθεατών. Και, κυρίως, ότι αυτά δεν έχουν και τρομερό βαθμό δυσκολίας, γεγονός που έκανε πολλούς να ταυτίζονται ας πούμε με την τελευταία «αποπεμφθείσα» Λάουρα Νάργες η οποία ενώ τερμάτιζε πάντα τελευταία, κατόρθωνε συχνά να βάλει πρώτη τους π.χ. δύο κρίκους σε μια μπουκάλα. 
  

Αλλοι, τέλος, εκτιμούν ότι αυτό που εκτόξευσε την τηλεθέαση του «Survivor» ήταν το κουτσομπολιό γύρω από τους παίκτες και γενικώς ο χαβαλές που γίνεται –σε ταυτόχρονη «μετάδοση»– στα κοινωνικά δίκτυα.
 

Ο,τι κι αν ισχύει, ωστόσο, απ’ τα παραπάνω –που μπορεί να ισχύουν και όλα–, ακόμη οι άνθρωποι που ξέρουν όσο λίγοι τα μυστικά της τηλεόρασης παραδέχονται ότι το φαινόμενο αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο με τηλεοπτικούς όρους.  


Συμφωνούν ότι η πρωτόγνωρη απήχηση της εκπομπής με κάποιο παράδοξο τρόπο σχετίζεται με...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η ΔΕΗ και το... φως το αληθινό

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Η ώρα είναι 7.55 το πρωί και είμαι καθ’ οδόν για τη ΔΕΗ. Είναι η δεύτερη προσπάθειά μου να κάνω αίτηση ηλεκτροδότησης για το διαμέρισμα στο οποίο μετακομίζω. Την προηγουμένη είχα φτάσει στις 10.30 και είχαν ήδη τελειώσει τα χαρτάκια εξυπηρέτησης.  

«Πρέπει να έρθετε νωρίς, γιατί πήραν παράταση οι διακανονισμοί», με ενημέρωσε μια υπάλληλος. Η ώρα είναι 08.23 και περισσότεροι από 150 άνθρωποι στέκονται έξω από το ήδη γεμάτο κτίριο. Το μηχάνημα μού δίνει τον αριθμό 219. Εκείνη την ώρα εξυπηρετείται το 27.Παρακινούμενος από τη δημοσιογραφική μου περιέργεια βρήκα μια γωνιά κι έμεινα εκεί όρθιος για περίπου μία ώρα, ενώ ήξερα βέβαια ότι δεν θα εξυπηρετηθώ. Και θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες μάλλον αυτονόητες σκέψεις που έκανα γιατί αφορούν, νομίζω, τον πυρήνα του εθνικού μας προβλήματος. Και, κυρίως, την άρνησή μας να το αντιμετωπίσουμε, επιδιώκοντας ακόμη και τώρα να το κρύψουμε κάτω από χαλί.
 

Θα ξεκινήσω από τον καθαυτό παραλογισμό των διακανονισμών. 

Οταν υπάρχουν χιλιάδες Ελληνες που εξαναγκάζονται σήμερα να «ρυθμίσουν» τα χρέη τους για να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα, είναι προφανές ότι το πρόβλημα δεν είναι δικό τους, αλλά του κράτους. 

Πάμε λοιπόν πιο πίσω: Τι έκανε το κράτος για να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι το ρεύμα έγινε πανάκριβο στα χρόνια της κρίσης για μια μέση ελληνική οικογένεια; 

 Αντί να βρει τρόπους για να μειώσει το κόστος του ρεύματος (δηλαδή, μη γελιόμαστε, του Δημοσίου) φόρτωσε στους λογαριασμούς της ΔΕΗ 11 επιπλέον χρεώσεις, που δεν έχουν καμία σχέση με το ρεύμα. Και το έκανε γνωρίζοντας ότι η απειλή διακοπής της ηλεκτροδότησης είναι ο πιο αποδοτικός τρόπος για να εισπράξει φόρους. Εδωσε μάλιστα διάφορα ευφάνταστα ονόματα στα εν λόγω χαράτσια (κοινωνικό οικιακό τιμολόγιο για ευπαθείς καταναλωτές, ειδικό τιμολόγιο για τρίτεκνους, τέλος για τα μη διασυνδεδεμένα νησιά, τιμολόγιο αλληλεγγύης προνοιακού χαρακτήρα, κ.λπ.). Κι έτσι κοροϊδευόμαστε όλοι μεταξύ μας ότι τάχα αλληλοβοηθούμεθα, ενώ στην ουσία ταΐζουμε (με διαφορετικά ονόματα φόρων) ένα κράτος που έχει πτωχεύσει και οι ηγήτορές του αρνούνται να το παραδεχθούν.
 

Ειλικρινά παρατηρώντας όλους αυτούς τους συμπολίτες μου να στέκονται με τις ώρες στις ουρές και τους υπαλλήλους να αδυνατούν να τους εξυπηρετήσουν, αναρωτιόμουν πόσος χρόνος εθνικού στρουθοκαμηλισμού μάς απομένει, πριν μας βρει η απόλυτη καταστροφή. Διότι αν το σκεφτεί κανείς ψυχρά, είναι εντελώς παρανοϊκό η πολιτεία να θεωρεί πλέον φυσιολογικό να διακανονίζει χρέη π.χ. 500 ευρώ προς τη ΔΕΗ σε 36 μελλοντικές μηνιαίες δόσεις. 

Το ερώτημα στους «ογκόλιθους» που το σκέφτηκαν είναι αυτονόητο: Τα επόμενα τρία χρόνια τι θα γίνει; Δεν θα εκδίδονται νέοι λογαριασμοί στους οφειλέτες ή μήπως θα γίνει ξαφνικά ένα θαύμα και όσοι σήμερα αδυνατούν να πληρώσουν τα παλιά χρέη τους, θα γίνουν συνεπείς και ως προς τα νέα;  

Ποιος κοροϊδεύει ποιον αν όχι το κράτος τον εαυτό του; 

 Υπάρχει όμως και ένας πιο σημαντικός λόγος που διαβάζετε αυτές τις γραμμές: 

ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η πικρή αλήθεια για το χαρτζιλίκι

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

«Δεν με ενδιαφέρει αν τα χρήματα που μοιράζει ο Τσίπρας αναδύουν άρωμα εκλογών. Με ενδιαφέρει που 1,5 εκατομμύριο συμπολίτες μας θα κάνουν γιορτές σαν άνθρωποι».
Βλέποντας στο Facebook τα σχόλια μετά το διάγγελμα Τσίπρα, είδα τυχαία αυτήν την ανάρτηση. Την έγραψε κάποιος Θοδωρής Τζ. και αμέσως του απάντησε ο Σπύρος Στ. «Μα τους μοιράζει απ’ αυτά που τους περιέκοψε», του είπε και διερωτήθηκε «τι λογική έχει να παίρνεις κάτι, για να το ξαναδώσεις πίσω». 

«Μπορεί να είναι σπασμωδική κίνηση, αλλά επιμένω ότι κάποιοι άνθρωποι θα κάνουν γιορτές», αντέτεινε ο Θοδωρής.

Δεν μετέφερα τυχαία τον διάλογο. Δείχνει την πλήρη σύγχυση που υπάρχει στη χώρα μας, απλούστατα γιατί οι πολιτικοί αποφεύγουν να πουν την αλήθεια για την πραγματική αιτία που η χώρα είναι σε απόλυτο αδιέδοξο. Κι αυτή είναι μία και ξεκάθαρη.
 

Η Ελλάδα έχει σήμερα 2.700.000 συνταξιούχους. Ετησίως «κοστίζουν» περί τα 30 δισ. ευρώ, δηλαδή το 18% του ΑΕΠ. Για να καταλάβει κανείς το πρόβλημα, αρκούν δύο στοιχεία.  

Πρώτον ότι οι συντάξεις στις χώρες της Ε.Ε. δεν υπερβαίνουν το 12% του ΑΕΠ τους.  

Δεύτερον ότι σήμερα στην Ελλάδα, η αναλογία εργαζομένων - συνταξιούχων είναι 1,3 προς 1, ενώ, για να είναι υγιές ένα ασφαλιστικό σύστημα, κάθε ένας συνταξιούχος πρέπει να «χρηματοδοτείται» από 4 εργαζόμενους.
 

Υπάρχει, όμως, και άλλη μία «λεπτομέρεια» που επίσης αποφεύγουν να πουν οι πολιτικοί. 

Στην Ελλάδα, το 50% των εργαζομένων ΔΕΝ πληρώνει φόρους, καθώς δηλώνει εισοδήματα κάτω των 8.800 ευρώ, που είναι το αφορολόγητο όριο. Επομένως, το επιπλέον κόστος που καταβάλλει το κράτος για να πληρώνει τις συντάξεις (πέραν των εισφορών που δεν επαρκούν βέβαια) πέφτει σε ακόμη λιγότερους πολίτες. Γι’ αυτό και το σύστημα είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει. Διότι είναι αδύνατον 3,5 εκατ. εργαζόμενοι να συντηρήσουν και τις οικογένειές τους και τους 2,7 εκατ. συνταξιούχους.
 

Αυτήν την τόσο κρίσιμη παράμετρο έχουμε τεράστια ευθύνη και εμείς οι δημοσιογράφοι που δεν την αναδεικνύουμε συνέχεια. Και υπομένουμε π.χ. τους συνταξιούχους να διαμαρτύρονται «γιατί τους κόβουν το χαρτζιλίκι που δίνουν στα εγγόνια τους», αντί να τους εξηγούμε τον παραλογισμό του σκεπτικού τους, υπογραμμίζοντας ότι το ζητούμενο είναι η δημιουργία θέσεων απασχόλησης για τους κατιόντες τους και όχι εκείνοι να τους επιδοτούν με χαρτζιλίκι από τις συντάξεις.
 

Και κάπως έτσι επιστρέφουμε στον παραλογισμό της επιδότησης του κ. Τσίπρα, που είναι βέβαια η ψηφοθηρική του στόχευση στην πελατεία των συνταξιούχων.  

Τι θα έπρεπε ή μάλλον τι θα όφειλε να κάνει ο κ. Τσίπρας αν ενδιαφερόταν στοιχειωδώς για τη χώρα και όχι απλώς να κερδίσει ψήφους; 

Το απλούστατο: 

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Αλλο Παππάς κι άλλο Πάπας

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Τη χώρα δεν την κυβερνά ο Τσίπρας, αλλά ο Παππάς με τις συμβουλές του πατέρα του. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση αυτή η φράση. Μου την είπε λίγο μετά το δημοψήφισμα ένας πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας ήδη διαρρήξει τις σχέσεις του με τον σημερινό πρωθυπουργό.
 

Εκτοτε, όποτε παρακολουθώ τον κ. Νίκο Παππά, συνειδητά ή μη, μου έρχεται πάντα στο μυαλό αυτή η φράση. Και δεν θα πω κάτι πρωτότυπο, αν σας εκμυστηρευθώ πόσο αυτάρεσκο και αλαζονικό βρίσκω το ύφος του σε οποιαδήποτε δημόσια τοποθέτησή του. Ειδικά στις συνεντεύξεις του, εκπέμπει μια άτοπη αυτοπεποίθηση, σαν να είναι η πολιτική αυθεντία. Οταν, μάλιστα, οι δημοσιογράφοι αποτολμήσουν, έστω, να του κάνουν μια ερώτηση που αμφισβητεί κάποια επιλογή του, τους αντιμετωπίζει με μια πρωτοφανή υπεροψία. Δεν διστάζει ακόμη και να τους προσβάλει, στο όνομα υποτίθεται του λαού, τα συμφέροντα του οποίου εκείνος διατείνεται ότι εκπροσωπεί.
 

Δεν θα προχωρούσα σε μια τόσο λεπτομερή προσπάθεια περιγραφής του Νίκου Παππά, αν η περίπτωσή του δεν ήταν πραγματικά καινοφανής στην πρόσφατη πολιτική ιστορία. Διότι, αν το σκεφτείτε, είναι μάλλον η πρώτη φορά που ένας απλός υπουργός (και μάλιστα χωρίς κανένα πολιτικό παρελθόν) μοιάζει όχι απλά να μιλά ως ο μόνος αυθεντικός εκπρόσωπος του πρωθυπουργού, αλλά να τον έχει υπερφαλαγγίσει. 

Ο Νίκος Παππάς δίνει την αίσθηση ότι ασκεί τη δική του πολιτική, έχοντας λευκή επιταγή από τον κ. Τσίπρα.
 

Πιθανώς θα αντιτάξετε: όλοι οι πρωθυπουργοί δεν είχαν κάποιον έμπιστο συνεργάτη που μετέδιδε την αίσθηση ότι είναι ο προνομιακός συνομιλητής τους; 

Προφανώς. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε π.χ. ως «δικούς» του ανθρώπους τον Αντ. Λιβάνη και τον Τηλέμαχο Χυτήρη, ο Κώστας Καραμανλής τον Θοδ. Ρουσόπουλο και νωρίτερα τον Αρη Σπηλιωτόπουλο, ο Κώστας Σημίτης τον Νίκο Θέμελη και τον Θοδ. Τσουκάτο, ο Αντ. Σαμαράς τον Δημ. Σταμάτη και τον Χρύσανθο Λαζαρίδη. Κανείς, ωστόσο, εκ των προαναφερθέντων είτε στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους με δημοσιογράφους είτε, πόσο μάλλον, στις δημόσιες εμφανίσεις τους δεν μετέδιδαν την αίσθηση –και μάλιστα με έπαρση– ότι είναι ισότιμοι με τους πολιτικούς τους προϊσταμένους.
 

Στα δημοσιογραφικά γραφεία, μήνες τώρα, διακινούνται ιστορίες που θέλουν τον κ. Παππά όχι μόνον να μιλά στον ενικό παρουσία τρίτων στον κ. Τσίπρα, αλλά συχνότατα και με άκρως επιτιμητικό τρόπο. Σημειωτέον δε ότι την παραδοξότητα αυτή στις σχέσεις των δύο ανδρών την έχουν αντιληφθεί μέχρι και οι Ευρωπαίοι εταίροι της χώρας, όταν έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι στην περιβόητη διαπραγμάτευση των 17 ωρών, ο κ. Παππάς είχε τον τελευταίο λόγο στις αποφάσεις που αφορούσαν μια ολόκληρη χώρα, φτάνοντας στο σημείο να ακυρώνει ακόμη και δεσμεύσεις που είχε αναλάβει ο κ. Τσίπρας ενώπιον των ομολόγων του και πάλι παρουσία τρίτων προσώπων.
 

Αυτό που με δυο λόγια περιγράφω είναι ότι τη διακυβέρνηση της χώρας, εδώ και δύο χρόνια, την έχουν αναλάβει άνθρωποι που μοιάζουν να μην έχουν την παραμικρή συναίσθηση της διάκρισης και του βάρους των θεσμικών τους ρόλων. Είναι σαν να έχει μεταφερθεί μια σχολική κατάληψη στο Μαξίμου και σε όλη αυτή τη χαρούμενη συντροφιά να μην περνά καν από το μυαλό ότι η διακυβέρνηση μιας χώρας προϋποθέτει μια πολύ αυστηρή ιεραρχία που δεν έχει καμία σχέση με τους ρόλους που είχε ο καθένας στη μαθητική παρέα.  

Το ίδιο, δε, ισχύει και με τους γηραιότερους της «συντροφιάς», οι οποίοι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Χαιρετίσματα, λοιπόν, στην υστεροβουλία (Κουράγιο Ελλαδα ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ...)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ κατα της εγχώριας ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΤΙΚΗΣ "ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ" που απ τις συναυλίες υπέρ "αγανακτισμένων" και "σκιστών" μνημονίων "με ένα νόμο ένα άρθρο", πέρασαν στην ψιλοκομμένη τουμπέκα , την  χτυπητή στον ουρανίσκο...


Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Ποιο είναι το όραμά σου για το έθνος;

– Να χτίσω έναν ξακουστό τοίχο στα νότια σύνορά μας, τον οποίο θα πληρώσει μάλιστα το Μεξικό. 

– Σοβαρολογείς; Θα χτίσεις έναν τοίχο σαν του Βερολίνου ή της Κίνας; Συνειδητοποιείς, άραγε, ότι με αυτόν τον τοίχο διαφωνούν όλοι οι πολίτες του κόσμου που αγαπούν την ελευθερία που πρεσβεύει η Αμερική; Δεν θα μείνουμε σιωπηλοί, υποψήφιε.
 

Ο ερωτών-εγκαλών είναι ο Μπόνο, ο τραγουδιστής των U2, και «αποκρινόμενος» ο Ντόναλντ Τραμπ. Το βίντεο προέρχεται από τις τωρινές συναυλίες των U2, στις οποίες επιχειρούν μια ευθεία πολιτική παρέμβαση. Δείχνουν τον Τραμπ σε γιγαντοοθόνες και ο Μπόνο έχει μια «συζήτηση» μαζί του, αξιοποιώντας απίστευτες ατάκες του. Οπως, για παράδειγμα, ότι δεν έχει συναντήσει ποτέ πλουσιότερο άνθρωπο από τον εαυτό του ή ότι σκοπός του είναι να διώξει τους ξένους από τις ΗΠΑ. Αξίζει να το δείτε Οι U2 συνθλίβουν τον λαϊκισμό του Τραμπ, μη διστάζοντας να αποδομήσουν τη διαφαινόμενη επιλογή σχεδόν του μισού πληθυσμού των ΗΠΑ.  

Αλλά γι’ αυτό ακριβώς σκέφτηκα να το αναδείξω, θέτοντας το εξής ερώτημα: Πόσοι Ελληνες καλλιτέχνες αποτόλμησαν κάτι αντίστοιχο στη διάρκεια της κρίσης; 


Η απάντηση βρίσκεται σε μια πολύ θλιβερή διαπίστωση. Είναι απίστευτο ότι στη χώρα μας η συντριπτική πλειονότητα των τραγουδιστών, τραγουδοποιών, συνθετών, στιχουργών, σκηνοθετών, συγγραφέων και όποιων, τέλος πάντων, αποκαλούμε «ανθρώπους του πνεύματος» καβάλησαν από την αρχή της κρίσης το ασφαλές κύμα του λαϊκισμού. Ανομολόγητα ή μη, σχεδόν όλοι υιοθέτησαν το φτηνό σύνθημα ότι για την κρίση φταίνε γενικώς οι κακοί ξένοι που ξαφνικά θέλησαν να καταστρέψουν την Ελλάδα. Και ενώ από το 2010 και μετά, χρόνο με τον χρόνο, το αφήγημα αυτό εξόφθαλμα κατέρρεε, οι άνθρωποι του πνεύματος όχι μόνον δεν έκαναν την αυτοκριτική τους, αλλά έβρισκαν διαρκώς και νέες σημαίες λαϊκισμού, μην τύχει και χάσουν το κοινό τους. Με αποκορύφωμα, βέβαια, το περυσινό δημοψήφισμα και την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ.
 

Αλήθεια, που είναι όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες που τραγούδησαν στο Σύνταγμα το «υπερήφανο» «Οχι» στην Ευρώπη, το οποίο ο Αλέξης έκανε «Ναι» σε 17 ώρες;  


Αλλά και τι, αλήθεια, σκέφτονται όλοι αυτοί που υποδαύλισαν τον διχασμό και τη διχόνοια, κατασυκοφαντώντας τους ελάχιστους συναδέλφους τους οι οποίοι απλώς τόλμησαν να αντιτείνουν το αυτονόητο: Μήπως για την κατάντια της χώρας μας, πρέπει να κοιτάξουμε και λίγο τον εαυτό μας στον καθρέφτη.
 

Αν το σκεφτεί κανείς, είναι ελάχιστοι όσοι πήγαν κόντρα στο ρεύμα κατά των μνημονίων που θα σκίζονταν με ένα νόμο, ένα άρθρο. Πρόχειρα μου έρχονται στο μυαλό μόνον ο Αρκάς, ο Απ. Δοξιάδης, ο Πορτοκάλογλου, ο Ράμφος, ο Γκορίτσας, η Σώτη Τριανταφύλλου, η Αλκη Ζέη, ο Μαραβέγιας, ο Καφετζόπουλος, ο Χωμενίδης. 


Οχι μόνο λοιδορήθηκαν από την πλειονότητα των συναδέλφων τους, αλλά υπέστησαν ένα απίστευτο μπούλινγκ στο Διαδίκτυο, φοβούμενοι κάποια στιγμή ακόμη και να κυκλοφορήσουν στον δρόμο.
 

Ακούγοντας προσφάτως τη Χαρούλα Αλεξίου να παραδέχεται ότι ήταν αφελής η κίνησή της να φορέσει τα γάντια των απολυμένων καθαριστριών, ειλικρινά αναρωτήθηκα εάν όλοι αυτοί οι Κραουνάκηδες, οι Τσακνήδες, οι Μαχαιρίτσες, οι Μάλαμες, οι Παπακωνσταντίνου (και οι δύο), οι Αγγελάκες και οι συν αυτοίς συνειδητοποιούν την ανάγκη να ζητήσουν σήμερα μια συγγνώμη. Εστω για τη διχόνοια που ενέσπειραν. 


Μόνον ο Στάθης Δρογώσης το τόλμησε.
 

Αλλά και γιατί άραγε σιωπούν όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι της δήθεν προοδευτικής «διανόησης» βλέποντας πλέον την κυβέρνησή «τους» τη μία μέρα να υποχωρεί ατάκτως, ακόμη και για τις αλλαγές στα Θρησκευτικά, την επομένη να «χρηματίζει» τους ανώτατους δικαστές μήπως εξασφαλίσει την εύνοια του ΣτΕ και καπάκι να διοργανώνει και πάρτι (!) στο Μαξίμου;  


Αυτή λοιπόν ήταν η Αριστερά που έκανε τον Αλκίνοο Ιωαννίδη «να μπορεί για πρώτη φορά να ονειρεύεται», όπως δήλωσε όταν πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία; 


Ή μήπως πιστεύει ο Λάκης Λαζόπουλος ότι επειδή ένας ταξιτζής τού είπε ότι «ο Αλέξης απογοητεύει, αλλά και ο Κυριάκος δεν γοητεύει», έχει «καθαρίσει» για το μίσος που εξέπεμπε έναντι όσων δεν είχαν την ίδια γνώμη μαζί του;
 

Οι παλιοί έλεγαν ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Για τους θιασώτες του «δημοψηφίζειν»

Toυ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Ιδού, λοιπόν, πού μπορεί να οδηγήσει μια άφρων μικροκομματική επιλογή, όπως αυτή του κ. Ντέιβιντ Κάμερον. Το προέβλεπαν, μήνες τώρα, οι πολιτικοί αρχηγοί σε όλη την Ε.Ε. και το δείχνει από χθες η πραγματικότητα. Για να κερδίσει κάποιους προσωπικούς πόντους στο κόμμα του, ο μοιραίος Κάμερον έταξε προ διετίας δημοψήφισμα χωρίς να είναι απολύτως σίγουρος για το αποτέλεσμα. Και σήμερα, καλείται να αποτρέψει την ίδια τη διάλυση της χώρας του. Με τη Σκωτία να προαναγγέλλει ότι δεν θα ακολουθήσει την Αγγλία στην έξοδο από την Ε.Ε και σειρά να παίρνουν η Β. Ιρλανδία και η Ουαλλία.

 
Γι’ αυτό και είναι πολλαπλά χρήσιμο το μάθημα που έλαβε χθες όλη η Ε.Ε. και μακάρι να το συνειδητοποιήσουν οι θιασώτες των δημοψηφισμάτων στη χώρα μας. Και κυρίως η επίσης άφρων κυβέρνησή μας που θέλει, λέει, να διευρύνει για όλα τα θέματα τη δυνατότητα διεξαγωγής Δημοψηφισμάτων μέσω του Συντάγματος.
 

Ας απαντήσουν, λοιπόν, οι προαναφερθέντες στο εξής ερώτημα: 

Θα έμπαινε η Ελλάδα στην Ε.Ε. το 1980 αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άκουγε τον Ανδρέα Παπανδρέου που ζητούσε επιτακτικά δημοψήφισμα; 

 Προφανώς όχι, καθώς ήδη από τότε το ΠΑΣΟΚ επέλαυνε προς την εξουσία με κεντρικό σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».  

Αλλά και γιατί, άραγε, ο πανούργος Παπανδρέου δεν έκανε ούτε εκείνος δημοψήφισμα το 1981;  

Διότι ήξερε πολύ καλά τη δύναμη του λαϊκισμού, (ο ίδιος άλλωστε την ανήγαγε σε πολιτική τέχνη), και ως νοήμων πολιτικός δεν επιθυμούσε μια τέτοια εξέλιξη κι ας την υποσχόταν στα μπαλκόνια.
 

Αλλά μήπως το ίδιο δεν ζήσαμε προ έτους; 

Επρεπε η χώρα να φτάσει στο χείλος του γκρεμού και να καταλάβει ο κ. Τσίπρας πόσο ανόητος ήταν ο κ. Βαρουφάκης - δικός του είναι ο χαρακτηρισμός. Και όταν αντελήφθη στο παρά πέντε τι εστί Grexit, επέλεξε μια λύση που μας κατέστησε περίγελο της Ευρώπης.  

Ζήτησε, ο αθεόφοβος, να πει ΟΧΙ ο λαός στη συμφωνία, δεσμευόμενος, όμως, ότι θα την υπογράψει οπωσδήποτε εντός 48ώρου. Και τι πέτυχε; Δηλητηρίασε και δίχασε έναν ολόκληρο λαό για ένα κατ’ ουσίαν ανύπαρκτο δίλημμα, το οποίο λούζεται ο ίδιος σήμερα, έχοντας, όμως, στο μεσοδιάστημα καταστρέψει ό,τι είχε απομείνει όρθιο στην οικονομία.
 

Και κάπως έτσι φτάνουμε στην ουσία του χθεσινού μαθήματος: 

ΠΑΙΔΕΙΑ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πρώτοι... πουθενά

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ - ΚΡΕΜΑΣΜΑ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΩΝ  ΣΤΑ ΜΑΝΤΑΛΑΚΙΑ

ΚΑΛΟ ΣΤΕΓΝΩΜΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!

 

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Εμελλε να το δούμε και αυτό. Οι κ. Ν. Φίλης και Αντ. Λιάκος σκέφτονται, λέει, να υποχρεώσουν τα παιδιά του Δημοτικού να υπογράψουν έναν «Παιδαγωγικό Κώδικα Δημοκρατικού Ανθρωπισμού» που «θα τα προετοιμάζει για να γίνουν καλοί δημοκρατικοί πολίτες». 

Τι θα αναφέρει μεταξύ άλλων; 

Οτι «στο σχολείο πηγαίνουμε, επειδή είναι σαν δεύτερο σπίτι μας», ότι «εκεί συναντάμε κι άλλα παιδιά και μαθαίνουμε να κάνουμε μαζί πράγματα που είναι ευχάριστα και χρήσιμα», ότι «πρέπει να φερόμαστε ιπποτικά στους αδύναμους» και ότι «είναι ντροπή να κάνεις επίδειξη ότι έχεις χρήματα και πράγματα, όταν άλλα παιδάκια στερούνται και υποφέρουν».
 

Συγχωρέστε με, αλλά επειδή έχω κόρη στην Α΄ Δημοτικού, αν την εξαναγκάσουν να υπογράψει τέτοιες σάχλες, θα της πω «παιδί μου, πολλά πράγματα που εσένα σου φαίνονται αυτονόητα, δεν είναι δυστυχώς για τους... (βάλτε όποια λέξη θέλετε) που έτυχε να μας κυβερνούν». Και επειδή, μόνον με φαιδρότητα μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει την ιδέα να υποχρεωθούν παιδιά του Δημοτικού να συνομολογήσουν τους κανόνες Ανθρωπισμού του ΣΥΡΙΖΑ, σκέφτηκα να τους εμπλουτίσω με επτά μακράν χρησιμότερες συμβουλές που ήδη δίνω στην κόρη μου από τα μαθήματα ζωής που μας προσφέρει η κυβέρνηση εδώ και ενάμιση χρόνο. Προτείνω, μάλιστα, στους κ. Λιάκο και Φίλη να τις εντάξουν στον «κώδικα τιμής τους». 

Εχουμε και λέμε λοιπόν:

 

1. Από μικρός μαθαίνεις τι θα πει απάτη και κυρίως αυταπάτη. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στη ζωή από να πλάθεις στο μυαλό σου έναν κόσμο που δεν υπάρχει και να νομίζεις επιπλέον ότι μαγικά μπορείς να τον αλλάξεις.
 

2. Δεν λες ποτέ ψέματα και κυρίως δεν παραμυθιάζεις τον εαυτό σου και τους γύρω σου ότι χωρίς κόπο θα ζήσουμε όλοι ζωή χαρισάμενη.

 
 

3. Οταν συλληφθείς να κάνεις λάθος, το παραδέχεσαι και δεν κάνεις το άσπρο - μαύρο.

 
 

4. Σέβεσαι τους πάντες γύρω σου. Οταν π.χ. σε καλούν κάπου, ντύνεσαι όπως ορίζει ο οικοδεσπότης, όχι όπως σου γουστάρει.

 

5. Τηρείς τους στοιχειώδεις κανόνες ευπρέπειας και ευγένειας. Οταν σου δίνει κάποιος το χέρι του δεν έχεις το άλλο στην τσέπη, όταν κάθεσαι σε πολυθρόνα δεν χύνεσαι κι όταν ακούγεται ο εθνικός ύμνος στέκεσαι προσοχή και δεν έχεις τα χέρια σου στα αχαμνά σου όσο υψηλό αξίωμα κι αν αποκτήσεις στη ζωή.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εμείς του ΝΑΙ... #jesuisPortosalté

Toυ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Τρεις ημέρες πριν από το δημοψήφισμα, ο Νίκος Φίλης είχε μια συζήτηση με τους συναδέλφους του κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ. Ηταν τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και επομένως ό,τι έλεγε απηχούσε την κεντρική γραμμή της κυβέρνησης. Σε κάποια στιγμή και ενώ οι συνάδελφοι ευλόγως ρωτούσαν τι θα κάνει η κυβέρνηση αν επικρατήσει το «Οχι», ο κ. Φίλης είπε επί λέξει την εξής φράση: «Αν το “Οχι” στο δημοψήφισμα συναντήσει ένα “Οχι” από τους εταίρους, τότε οι εξελίξεις στη χώρα θα είναι μονόδρομος».
 

Θυμάμαι πολύ καλά τη φράση, γιατί ήμουν καλεσμένος σε μια απογευματινή εκπομπή του ΣΚΑΪ και, καθώς είχα μόλις μιλήσει με τρεις συναδέλφους που ήταν παρόντες στη συζήτηση, τη μετέδωσα στον αέρα, λέγοντας το προφανές: ότι «πριν από λίγο ο κ. Νίκος Φίλης υπονόησε σαφέστατα ότι αν οι εταίροι μας δεν μεταβάλουν τη στάση τους μετά από ένα “Οχι” την Κυριακή, τότε η χώρα θα πάει στη δραχμή». 

Οσοι έτυχε να παρακολουθούν την εκπομπή ίσως θυμούνται τι επακολούθησε. Ο κ. Φίλης βγήκε στον αέρα και άρχισε να με καθυβρίζει.  

Προσέξτε. Δεν με εγκαλούσε για το τι είπα, αλλά ως γνήσιος αριστερός αξίωνε να του πω ποιος μου το μετέφερε. Κι όταν του αποκάλυψα και την πηγή –με ονόματα–, ομολόγησε κάτι ακόμη πιο ανήκουστο. Πως είπε για... αστείο ότι «οι εξελίξεις θα είναι μονόδρομος».

 
Δεν ανέφερα τυχαία το συγκεκριμένο περιστατικό. Οσοι έχουμε δημόσιο λόγο και πήραμε θέση στο δημοψήφισμα θα θυμόμαστε για πάντα εκείνη την εβδομάδα. Και πολύ περισσότερο όσοι εκλάβαμε από την αρχή το δίλημμα που έβαλε στον λαό ο κ. Τσίπρας όχι μόνον ως παραπλανητικό, αλλά και επικίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη της χώρας. Θυμηθείτε απλά δύο στοιχεία. 

Πρώτον ότι οι πολίτες εκλήθησαν να ψηφίσουν επί μιας ανύπαρκτης πρότασης καθώς ο ίδιος ο κ. Γιούνκερ την είχε αποσύρει 

Δεύτερον ότι μέχρι την Πέμπτη προ του δημοψηφίσματος τα ανερμάτιστα κόμματα που μας κυβερνούσαν τελούσαν σε πλήρη σύγχυση για το τι θα γίνει αν επικρατήσει το «Οχι». Δεν ήταν μόνο ο κ. Φίλης που έκανε αστειάκια με τη δραχμή. Υπενθυμίζεται –γιατί κάποιοι θέλουν να το ξεχάσουν– ότι υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης ήταν ένας κύριος που ετοίμαζε ντου στο νομισματοκοπείο, αρμόδιος για τη διαπραγμάτευση ένας χαρούμενος τύπος που ο κ. Τσίπρας χαρακτηρίζει σήμερα «ανόητο», ενώ ο συγκυβερνήτης του, Π. Καμμένος, διαβεβαίωνε ότι αν έρθει νέο μνημόνιο, θα φύγει όχι μόνον από τους ΑΝΕΛ, αλλά και από την πολιτική.

 

Ε, λοιπόν, κύριοι στο Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ που διαγράψατε ως προπαγανδιστές του «Ναι» τρεις συναδέλφους δημοσιογράφους, περιμένω με αγωνία να μας εξηγήσετε ποιος έκανε τότε προπαγάνδα.  

Εμείς που φωνάζαμε ότι λέει ωμά ψέματα ο κ. Τσίπρας και ότι η χώρα κινδυνεύει με καταστροφή ή όσοι τάιζαν τους πολίτες φρούδες ελπίδες;  

Πείτε μας εσείς, που είστε αδέκαστοι, έστω μία υπόσχεση της πλευράς του «Οχι» που εκπληρώθηκε.  

Πήγε ο μισθός στα 751 ευρώ; 

Επέστρεψε η 13η σύνταξη; 

Καταργήθηκε ο ΕΝΦΙΑ; 

Επανήλθε το αφορολόγητο στις 12.000 ευρώ; 

Ή μήπως δεν δόθηκαν τα αεροδρόμια στη Fraport και ο Πειραιάς στην Cosco; 

Θέλετε να σας θυμίσω τι έγραφε πρωτοσέλιδα η «Αυγή» δύο ημέρες προ του δημοψηφίσματος μήπως και καταλάβετε τι σημαίνει προπαγάνδα και ορισμός της γκεμπελικής παραπληροφόρησης; Απειλούσε επί λέξει τους πολίτες ότι «το “Ναι” θα φέρει σε πέντε μήνες νέο μνημόνιο και δεν θα υπάρξει βιώσιμη συμφωνία»!
 

Ακουσα με ενδιαφέρον την άποψη όσων υποστηρίζουν ότι οι δημοσιογράφοι οφείλουν να παρουσιάζουν όλες τις θέσεις κι όχι μόνον τη δική τους. Μα αυτό ακριβώς κάναμε εμείς του «Ναι». Εκθέταμε νυχθημερόν τα ψέματα του κ. Τσίπρα, γιατί βλέπαμε τον κίνδυνο να καταστραφεί μια ολόκληρη χώρα. Οσοι δε θεωρούν ότι υπερβάλαμε, ας ρωτήσουν τον ίδιο τον πρωθυπουργό αν η χώρα κινδύνευσε ακόμη και μετά την τεράστια κωλοτούμπα του, τρεις ημέρες πριν από το δημοψήφισμα, όταν, τρομοκρατημένος για το πού τον οδηγούσε ο εκλεκτός του «ανόητος», διαβεβαίωσε ότι θα φέρει συμφωνία εντός 48 ωρών. 

Εν ολίγοις, κύριοι του Πειθαρχικού...,