ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Για κάποιο λόγο; Οχι

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Το ακούω συχνά, ιδίως αφότου νόσησε η μεγάλη κόρη μου με λευχαιμία: όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν. 

Μου το λένε με αγαθή πρόθεση άνθρωποι που με αγαπούν: όλα για κάποιο λόγο γίνονται, για να βρούμε ένα νέο νόημα στη ζωή μας κτλ.

Θα το πω χωρίς περιστροφές: διαφωνώ κατηγορηματικά. Τίποτα δεν γίνεται για κάποιο λόγο, ειδικά μια τέτοια νόσος, ειδικότερα σε ένα παιδί. Μπορεί ορισμένες επιλογές μας να έχουν συνέπειες, στατιστικά μιλώντας, όμως εδώ μιλάμε για κάτι άλλο.

Η φύση είναι τυφλή, χτυπάει στα τυφλά. Ακόμα κι αν ευθύνεται, π.χ., η διατροφή, μια νόσος όπως ο καρκίνος, πρώτα και κύρια σε παιδιά και βρέφη, δεν συμβαίνει για κάποιο δήθεν νοηματοδοτικό λόγο. Απλώς συμβαίνει.

Θυμάμαι μια μητέρα στην παιδογκολογική κλινική να οδύρεται: «Αν δεν μου πει κάποιος γιατί συνέβη αυτό στο παιδί μου δεν θα ησυχάσω». Κανένας, όμως, δεν θα της πει το «γιατί». Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Τριακόσια πενήντα ελληνόπουλα τον χρόνο νοσούν με κάποια μορφή παιδικού καρκίνου – έτσι, χωρίς λόγο.

Αδυνατώ να αποδεχθώ ότι η τετράχρονη κόρη μου νόσησε με αιματολογικό καρκίνο «για κάποιο λόγο», περίπου μεταφυσικό. Αρνούμαι να δεχθώ ότι μέσα σε οκτώ βασανιστικούς μήνες την τρύπησαν δεκατρείς φορές στην πλάτη για να γίνει έγχυση χημειοθεραπείας, κι εμείς να ακούμε τις κραυγές της απέξω, ή άνοιξαν πληγές στο στόμα της από τα φάρμακα, ή έπαθε οδυνηρή πρωκτίτιδα, ή έκανε εμετούς, ή έπρεπε να μην ιδρώνει διότι η μεθοτρεξάτη που έπαιρνε ενδοφλεβίως, αν λίμναζε μαζί με τον ιδρώτα πάνω στο δέρμα της, θα προκαλούσε σοβαρούς ερεθισμούς, ότι υπέστη όλα αυτά «για κάποιο λόγο», π.χ., για να γράφω, όπως μου είπαν, τα κείμενα αυτά ή για να «συμβάλλω στην ενημέρωση του κόσμου». Ή για να «ανακαλύψω ένα νέο νόημα».

Μακάρι να μην είχε νοσήσει το παιδί μου και να μην έγραφα ποτέ τίποτα, και ας μην ανακάλυπτα ποτέ κανένα νόημα. Κάθε φορά που ακούω ότι ο καρκίνος ή και η πανδημία ήταν «μια ευλογία», μου έρχεται να τραβήξω περίστροφο.

Τέτοιοι εφιάλτες, που σε στοιχειώνουν ισοβίως, δεν «συμβαίνουν για κάποιο λόγο». Απλώς συμβαίνουν. 

Βεβαίως, εφόσον συμβαίνουν...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: H σκοτεινή ιστορία των μυστικών προγραμμάτων της CIA για τον έλεγχο της σκέψης

Στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου η CIA είχε πειστεί ότι οι κομμουνιστές είχαν ανακαλύψει ένα φάρμακο ή μια τεχνική που τους επέτρεπε να ελέγχουν την ανθρώπινη σκέψη.
 
Έτσι η αμερικανική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, που πειραματιζόταν με διάφορες μεθόδους -ακόμη και εκπαιδεύοντας ζώα για μυστικές αποστολές- ξεκίνησε ένα ανάλογο δικό της, απόρρητο πρόγραμμα με αφετηρία το Φορτ Ντέτρικ, μια ελάχιστα γνωστή βάση των Ενόπλων Δυνάμεων με σκοτεινό παρελθόν, για να νικήσει τους Σοβιετικούς.

 

Δημιουργός και επικεφαλής του προγράμματος αυτού της CIA ήταν ένας χημικός ονόματι Σίντνεϊ Γκότλιμπ. Ορισμένα από τα πειράματά του χρηματοδοτούσαν πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Στίβεν Κίνζερ, που ερεύνησε επί χρόνια το θέμα, άλλα διεξάγονταν σε αμερικανικές φυλακές και κέντρα κράτησης στη Γερμανία, την Ιαπωνία και τις Φιλιππίνες με τα ανθρώπινα πειραματόζωα να υποβάλλονται σε απίστευτα ψυχολογικά βασανιστήρια και ηλεκτροσόκ, ενώ τους χορηγούνταν και μεγάλες δόσεις LSD.

«Ο Γκότλιμπ ήθελε να βρει έναν τρόπο να ελέγχει τα μυαλά των ανθρώπων και διεπίστωσε ότι η διαδικασία αυτή αποτελείτο από δύο στάδια. Πρώτα έπρεπε να “σβήσεις” τον εγκέφαλο και στη συνέχεια να βρεις τρόπο να καλύψεις το κενό με ένα νέο μυαλό. Δεν τα κατάφερε αναφορικά με το δεύτερο στάδιο, αλλά έκανε πολλή δουλειά στο πρώτο»,λέει ο Κίνζερ. «Πόσα ακριβώς ήταν τα θύματα αυτών των πειραμάτων δεν γνωρίζουμε, αλλά σίγουρα ήταν πολλά και πολλές ζωές καταστράφηκαν», συμπληρώνει στο βιβλίο του με τίτλο “Poisoner in Chief” (σε ελεύθερη μετάφραση «ο αρχιδηλητηριαστής»).
 

Πώς η CIA έφερε το LSD στις ΗΠΑ

Στο πλαίσιο της έρευνας για φαρμακευτικές ουσίες που θα επέτρεπαν τον έλεγχο της σκέψης οι επιστήμονες της CIA ανακάλυψαν την ύπαρξη του LSD, που έγινε έμμονη ιδέα σε πολλούς από τους πρώτους διευθυντές του MK-ULTRA.


Ο Γκότλιμπ θα μπορούσε να θεωρηθεί μάλιστα ο άνθρωπος που έφερε το LSD στις ΗΠΑ. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ζήτησε από τη CIA να αγοράσει έναντι 240.000 δολαρίων όλα τα διαθέσιμα αποθέματα LSD του πλανήτη. Τα έφερε στην Αμερική κι άρχισε να τα διανέμει σε νοσοκομεία, κλινικές και φυλακές ζητώντας τους -μέσω εικονικών ιδρυμάτων- να κάνουν έρευνες για να διαπιστώσουν πώς αντιδρούν οι άνθρωποι στη χορήγηση του LSD και αν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αυτό ως εργαλείο για τον έλεγχο της σκέψης. Πολλοί από αυτούς που μετείχαν σε αυτά τα εθελοντικά πειράματα της CIA κι άρχισαν να παίρνουν LSD -ανάμεσά τους ο συγγραφέας του «Στη Φωλιά του Κούκου» Κεν Κέισι, ο στιχουργός των Grateful Dead, Ρόμπερτ Χάντερ και ο ποιητής και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της λογοτεχνικής γενιάς των μπητ, Άλεν Γκίνσμπεργκ- ενθουσιάστηκαν με την ουσία κι άρχισαν να μιλούν στους φίλους τους γι’ αυτήν, συμβάλλοντας έτσι στη διάδοσή της…
 

Τα πειράματα με τους φυλακισμένους:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ανατριχιαστικό αλλά πραγματικό: Τα προγράμματα CIA και Σοβιετικών για έλεγχο της σκέψης εξ’αποστάσεως

Tι είναι τα ψυχοτρονικά προγράμματα της CIA; 

Μπορεί να διαβαστεί η σκέψη των ανθρώπων;

«Μπορώ να πω, με απόλυτη βεβαιότητα, ότι το χάρισμα στο οποίο αναφέρομαι σ’ αυτό το χρονικό, είναι ένα πολύτιμο και υπέροχο εργαλείο, το οποίο είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε στη ζωή μας.

Μπορώ επίσης να πω, εξίσου γρήγορα, ότι όπως κάθε τι που περνά στα χέρια των θνητών, έτσι κι αυτό το χάρισμα, μπορεί να μεταμορφωθεί σε κατάρα που θα καταστρέψει την ανθρωπότητα, αντί να την υπηρετήσει. Διατηρώ αυτό το φόβο όσο η τηλεπαθητική παρατήρηση παραμένει το μυστικό όπλο του Υπουργείου Άμυνας. Η επιλογή είναι δική μας. Το μυστικό έχει αποκαλυφθεί...».

M’ αυτά τα λόγια ο πρώην ταγματάρχης του Αμερικανικού Στρατού Ντέιβιντ Μόρχαουζ, τελειώνει το αποκαλυπτικό του βιβλίο Ψυχικός Πολεμιστής, που δημοσιεύτηκε το 1996.

Σ’ αυτό το βιβλίο ο Μόρχαουζ περιγράφει με λεπτομέρειες την εμπλοκή του σε πειράματα Παρακολούθησης εξ Αποστάσεως (Remote Viewing) και συγκεκριμένα στο πρόγραμμα Ηλιαχτίδα (Sunlight), που ανέπτυξε μυστικά ο στρατός των ΗΠΑ.

Σκοπός του συγκεκριμένου προγράμματος ήταν η εκπαίδευση «χειριστών» (controllers) και η χρησιμοποίηση τους σε ανορθόδοξες επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών.

Η ομάδα των «χειριστών», στην οποία άνηκε και ο Μόρχαουζ, αποτελούσε μια ειδική μονάδα στους κόλπους του Αμερικανικού Στρατού. Ήταν οι ψιονικοί πολεμιστές, οι «πολεμιστές του μέλλοντος», που «έβγαιναν στον αιθέρα» κι εκτελούσαν μια σειρά από αποστολές «ψυχικής κατασκοπείας» στα πλαίσια μιας νέας αναίμακτης μορφής πολέμου, που λέγεται ψιονικός πόλεμος (psionic war).  

Πιο συγκεκριμένα περιλαμβάνει την εξω-αισθητήρια αντίληψη (ESP), τη διόραση, την παρακολούθηση εξ αποστάσεως, την ψυχοκίνηση, την τηλεπάθεια, τις σκεπτο-ενεργειακές ασπίδες, το ψυχικό σαμποτάζ, τη μεταβίβαση της σκέψης...

Η ψυχοτρονική και οι ψιονικές έρευνες εξελίχτηκαν κατά κανόνα μέσα σε απόρρητα επιστημονικά εργαστήρια των ΗΠΑ και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και πάντα κάτω από την αυστηρή επίβλεψη του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών. Οι μυστικές υπηρεσίες, στην προσπάθεια τους ν’ αναπτύξουν αξιοθαύμαστες τεχνικές συλλογής και προστασίας ευαίσθητων πληροφοριών, βασίστηκαν όχι μόνον στην τεχνολογία, αλλά και στο χειρισμό ψυχικά χαρισματικών ανθρώπων ώστε να γίνουν οι τέλειοι κατάσκοποι. Μπροστά στις ικανότητες αυτών των ψιονικών να «βγαίνουν στον αιθέρα» ή να «πέφτουν στην 4η διάσταση» και να παρατηρούν πράγματα που βρίσκονται ακόμη και σε διαφορετικό χωροχρόνο, τα «κλειδώματα» και οι περίτεχνοι αλγοριθμικοί κωδικοί, που υποτίθεται ότι θα προστάτευαν τα μυστικά από τα αδιάκριτα μάτια, αποδείχτηκαν απλά παιχνιδάκια. Καθόλου παράξενο λοιπόν που οι ψιονικοί απέκτησαν τη φήμη των πολεμιστών του μέλλοντος.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ σημαντικό: οι ψιονικοί δεν πρέπει να συγχέονται με μάγους, διάμεσα (μέντιουμ) και γενικώς με ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στο χώρο της παραψυχολογίας. 

Υπάρχει άλλωστε θεμελιακή διαφορά ανάμεσα στις ψιονικές και στις παραψυχολογικές επιχειρήσεις. Στις ψιονικές επιχειρήσεις χρησιμοποιούνται τεχνικές, ψυχοτρονικές τεχνολογίες, ακόμη και κατευθυνόμενες εκπομπές μικροκυμάτων σε ανθρώπινους στόχους, ενώ στις παραψυχολογικές χρησιμοποιούνται σύμβολα και αρχέτυπα, που επιδρούν με τον τρόπο τους στα ανθρώπινα εγκεφαλικά κύματα. Πιο απλά, ο ψιονικός πόλεμος διεξάγεται κυρίως με τη βοήθεια επιστημονικών και τεχνολογικών μεθόδων και τεχνικών, ενώ ο παραψυχολογικός μέσω μεθόδων, που μέχρι σήμερα θεωρούνταν μαγεία, καβαλισμός και αλχημεία.

Αλλά ας επιστρέψουμε στην ψυχοτρονική. 

Ο όρος ψυχοτρονική επινοήθηκε από δύο Τσέχους ερευνητές τον Δρ. Ζντένεκ Ρέτζακ και τον Ρόμπερτ Παυλίτα (κατασκευαστή των «ψυχοτρονικών γεννητριών). Με δύο λόγια, με τον όρο ψυχοτρονική εννοούμε την άμεση συνεργασία και αλληλεσύνδεση του νου με την ύλη.  

Πρόκειται για έναν τρόπο επηρεασμού και χειρισμού του ανθρώπινου νου από απόσταση. 

Ένα εγχειρίδιο του αμερικανικού στρατού δίνει τον παρακάτω ορισμό για την ψυχοτρονική: «Πρόκειται για προβολή και μετάδοση νοητικής ενέργειας, που παράγεται ή μέσω της ατομικής ή συλλογικής πειθαρχίας και του ελέγχου ή μιας συσκευής, που μεταδίδει τέτοιο είδος ενέργειας, δηλαδή σαν ένα σύστημα νοητικού μπλοκαρίσματος».

Ένα από τα πρακτικά αποτελέσματα της ψυχοτρονικής ήταν και η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων-αντικειμένων της έρευνας, σε δύο μεγάλες ομάδες ανάλογα με τις ψυχοτρονικές τους ικανότητες:

Ψιονικοί. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν άτομα με αυξημένη έξω-αισθητηριακή αντίληψη (ESP), που χρησιμοποιείται για τη συγκέντρωση πληροφοριών (ψυχική κατασκοπεία).

Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και τα άτομα με ικανότητες διόρασης, τηλεθέασης, τηλε-αίσθησης, πρόγνωσης, προγενεστερογνωσίας (λήψη πληροφοριών για γεγονότα που έχουν συμβεί) και τηλεκίνησης.

Εδώ ανήκουν επίσης και οι ψυχοκινητικοί.

Σύμφωνα με έρευνες, οι ψυχοκινητικοί μπορούν με «νοητικό» μπλοκάρισμα να προκαλέσουν ασθένειες σε άτομα, να τροποποιήσουν τη συμπεριφορά ατόμων και μαζών και να ασκήσουν πλήρη νοητικό έλεγχο σε κάποιο υποκείμενο (Mind Control). Μπορούν επίσης να χειριστούν νοητικά αλλά και να διαταράξουν ευαίσθητες ηλεκτρονικές συσκευές, όπως να καταστρέψουν αρχεία ηλεκτρονικών υπολογιστών ή άλλα ηλεκτρονικά συστήματα όπλων.

Στην κατηγορία αυτή ανήκουν γενικότερα και όλοι αυτοί που η νοητική τους δραστηριότητα εκφράζεται έντονα και μπορεί να προκαλέσει κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα.

Αδρανιστές. Βρίσκονται στον αντίποδα των ψιονικών και, όπως προδίδει το όνομα τους, μπορούν να τους αδρανοποιήσουν. Η νοητική τους ενέργεια εκφράζεται παθητικά και πολλές φορές εξουδετερώνει και αναχαιτίζει τις ικανότητες των ψιονικών. Ελάχιστα είναι γνωστά για τους αδρανιστές, που ονομάζονται και αναχαιτιστές. Παρ’ όλα αυτά έχει πιστοποιηθεί η ικανότητά τους ν’ ανιχνεύουν και ν’ αντλούν πληροφορίες από ηλεκτρομαγνητικές μεταδόσεις πολύ χαμηλής ισχύος (άνθρωποι-scanners).

Η επιστημονική έρευνα των ψυχικών φαινομένων άρχισε το 1882 με την ίδρυση της Εταιρίας Ψυχικών Ερευνών στο Λονδίνο. Το 1889 καθιερώθηκε για πρώτη φορά ο όρος παραψυχολογία από τον Μαξ Ντεσουάρ. Το 1930 ο βιολόγος Τζ. Μπ. Ράινε δημιούργησε το πρώτο επιστημονικό εργαστήριο, αφιερωμένο αποκλειστικά στις ψυχικές έρευνες, στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ της Βόρειας Καρολίνα.

Τις δεκαετίες που ακολούθησαν έγιναν πολύχρονες έρευνες σε διάφορα πανεπιστήμια και ινστιτούτα ανά τον κόσμο, οι οποίες απέδειξαν όχι μόνον την ύπαρξη των ψυχικών και παραψυχικών φαινομένων, αλλά κι ανακάλυψαν τρόπους, τεχνικές και μεθόδους εκμετάλλευσής τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει να δούμε την χρονολογική εξέλιξη των ψυχικών ερευνών στις ΗΠΑ.

Το 1952 η CIA εγκαινίασε ένα ερευνητικό πρόγραμμα για τη μελέτη της εξω-αισθητήριας αντίληψης (ESP), με στόχο τη χρησιμοποίηση της σε κατασκοπευτικές επιχειρήσεις.

Το 1964 στο Ιατρικό Κέντρο Μαϊμονίδης της Νέας Υόρκης εφαρμόστηκαν πρωτοποριακές πειραματικές μέθοδοι για τη μελέτη της τηλεπάθειας κατά τη διάρκεια των ονείρων. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1969, ο φυσικός Χέλμουτ Σμιτ εξερεύνησε τρόπους επίδρασης της συνείδησης ανθρώπων και ζώων με τη χρήση ακτινοβολιών από απόσταση.

Το 1973 ο Αμερικανός αστροναύτης Έντγκαρ Μίτσελ συμμετείχε σ’ ένα πείραμα τηλεπάθειας μεταξύ Γης και Σελήνης (Απόλλων 14). Ο Μίτσελ, που είχε το παρατσούκλι ο διανοούμενος, κατά την παραμονή του στη Σελήνη προσπάθησε να στείλει τη σκέψη του σε κάποιους επιλεγμένους ανθρώπους-στόχους στη γη. Η NASA δεν του επέτρεψε ξανά να πετάξει, ενώ τον ανάγκασε να παραιτηθεί το 1972. Αμέσως μετά, ο Μίτσελ ίδρυσε μία δική του εταιρεία με την ονομασία Ινστιτούτο Νοητικών Επιστημών».

Το 1974 το Stanford Research Institute (SRI) ξεκίνησε ένα εφαρμοσμένο πρόγραμμα ψυχικών ερευνών, που χρηματοδοτήθηκε από το αμερικανικό Department of Defence(DoD) και υποστηρίχτηκε από τη CIA.

Το 1979 δημιουργήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον ένα εργαστήριο Μηχανικής των Ανωμαλιών, το περίφημο PEAR.

To 1989 η αξιόλογη επιθεώρηση Foundations of Physics δημοσίευσε μια ανάλυση που περιλάμβανε πάνω από 800 φαινόμενα πειραματικής ανίχνευσης των ανθρωπίνων προθέσεων πάνω σε μικροσκοπικά φυσικά συστήματα («μικροψυχοκίνηση»).

Τέλος, το 1995, και ύστερα από συνεχή πίεση της γερουσίας, η CIA αναγκάστηκε να σταματήσει το διάρκειας 24 ετών (ξεκίνησε το 1971) πρόγραμμα «ψυχικής κατασκοπείας», γνωστό και με την κωδική ονομασία Star Gate.

Σταθμός στις ψυχικές έρευνες στις ΗΠΑ θεωρείται η ίδρυση στην Καλιφόρνια του SRI International, ένα ερευνητικό κέντρο που χρηματοδοτήθηκε από τις CIA, NSA, DoD και ARPA και το οποίο αποτέλεσε εξέλιξη του ερευνητικού ινστιτούτου του Στάνφορντ (SRI). To 1972 το SRI ήταν ένα ιδιωτικό ερευνητικό ινστιτούτο, μια «δεξαμενή σκέψης» (think tank) στο Σαν Φραντσίσκο της Καλιφόρνια (κοντά στην Σίλικον Βάλεϊ), που αντλούσε τα περισσότερα έσοδα του από κυβερνητικές πηγές. Οι επιχορηγήσεις των ερευνητικών του προγραμμάτων έφθαναν στο ποσό των 70 εκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο.

Για χρόνια η CIA επέμενε ότι είχε ασαφή ανάμειξη στις έρευνες, αλλά το 1996 ο δρ. Χ. Πούτχοφ δημοσίευσε στην επιστημονική επιθεώρηση Journal of Scientific Εxploration μια αναφορά με τίτλο CIA-Initiated Remote Viewing Program at Stanford Research Institute. Η CIA δε μπήκε καν στο κόπο να διαψεύσει το εν λόγω δημοσίευμα…

Οι ψυχικές έρευνες στο SRI άρχισαν σε μια εποχή που οι Αμερικανοί πίστευαν ότι οι ακήρυκτοι αντίπαλοι τους, οι Σοβιετικοί, είχαν βουτήξει σε «βαθιά νερά» στον τομέα της ψυχοτρονικής.

Ενδεικτικό της ανησυχίας των ΗΠΑ για τις σοβιετικές προόδους στο χώρο των ψυχικών ερευνών, αποτέλεσαν και οι μυστικές συνομιλίες του τότε προέδρου των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ με τον διάσημο ψυχοκινητικό Γιούρι Γκέλερ με αντικείμενο τις σοβιετικές προόδους σ’ αυτό τον τομέα.

Αμερικανοί ερευνητές της ψυχοτρονικής αναδείχτηκαν την εποχή εκείνη οι Τρέβορ Τζέημς Κόνσταμπλ, Ρουθ Ντράουν, Ρούντολφ Στάινερ, οι οποίοι κι έγιναν αργότερα ζωντανοί θρύλοι στο χώρο αυτό.

Η ψυχοτρονική, με τις τεράστιες δυνατότητες που παρουσίαζε, ήταν αναμενόμενο ν’ αποτελέσει ένα ακόμη πεδίο ανταγωνισμού των δύο υπερδυνάμεων κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς του χώρου οι Σοβιετικοί είχαν κατορθώσει να κατασκευάσουν ένα «υπερδιαστατικό κανόνι», το οποίο συγκέντρωνε και πολλαπλασίαζε την νοητική ενέργεια των ψιονικών και στη συνέχεια την εστίαζε και την εξαπέλυε εναντίον του στόχου.

Επιβεβαιωμένο αποτέλεσμα της Σοβιετικής έρευνας πάνω στα ψυχοτρονικά όπλα θεωρείται η βύθιση του πυρηνικού υποβρυχίου Θρέσερ (Thresher) κατά τη διάρκεια του παρθενικού του ταξιδιού. Αυτό το ανεξήγητο τραγικό συμβάν αποδόθηκε σε μια από τις πρώτες δοκιμές του λεγόμενου «νοητικού κανονιού» των Σοβιετικών: ένα εξωτικό υπερόπλο που θα αχρήστευε ακόμη και τα πυρηνικά!

Επίσης στις 11 Απριλίου του 1963 κατασκοπευτικοί δορυφόροι των ΗΠΑ κατέγραψαν μιαν ανεξήγητη όσο και απρόσμενη υποβρύχια έκρηξη στον Ατλαντικό ωκεανό, ακριβώς πάνω από το χάσμα του Πουέρτο Ρίκο και σε στίγμα ΒΠ-01954 ΔΜ-06647. Το γεγονός ότι ποτέ δε δόθηκε επαρκής και πειστική εξήγηση γι’ αυτή τη μυστηριώδη έκρηξη τροφοδότησε τις φήμες ότι επρόκειτο για μια ακόμη δοκιμή κάποιου μυστικού ψυχοτρονικού όπλου.

Οι φήμες ότι οι Σοβιετικοί είχαν προχωρήσει σημαντικά στον τομέα των ψυχοτρονικών ερευνών ήταν αρκετές για να πυροδοτήσουν στις ΗΠΑ έναν οργασμό ανάπτυξης μυστικών προγραμμάτων με σκοπό τις στρατιωτικές εφαρμογές της ψυχοτρονικής.

Στις ΗΠΑ το σημαντικότερο ερευνητικό κέντρο ήταν, όπως προαναφέραμε, το SRI, που είχε κύριους ερευνητές τους δρ. Χάρολντ Πούτχοφ και δρ. Ρ. Ταργκ. Αυτοί επικεντρώθηκαν σε μια σειρά από πειράματά πάνω στην Παρακολούθηση εξ Αποστάσεως.

Τα περισσότερα ερευνητικά προγράμματα αναπτύχθηκαν με τη στενή επίβλεψη και καθοδήγηση της CIA και της DIA, ενώ ορισμένα από αυτά μετεξελίχθηκαν σε καθαρά στρατιωτικές ψιονικές επιχειρήσεις.

Για να συγκαλυφθούν αυτές οι ανορθόδοξες επιχειρήσεις απέκτησαν μια σειρά από εξωτικά ονόματα: project scangate, operation sun streak, operation star gate και sunlight… Και προκειμένου να παρακαμφθεί η γραφειοκρατία του κρατικού μηχανισμού των ΗΠΑ τα προγράμματα αυτά ονομάστηκαν Προγράμματα Ειδικής Πρόσβασης (Special Access Programs ή SAP).

Πολλές αμερικανικές εταιρείες, όπως η RAD Corporation και η Γουέστινγκχάουζ καθώς τα κολέγια μηχανικής του Νιούαρκ και της Αντίγια, συμμετείχαν και χρηματοδότησαν από το 1958 τις ψιονικές έρευνες. Οι προαναφερόμενες εταιρείες σε συνεργασία με τον ερευνητή Πουχάριτς διενήργησαν μια σειρά από πειράματα ESP και βιοεπικοινωνιών.

Το τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών των ερευνών εκφράστηκε μέσα από την Εταιρεία Ερευνών Στρατιωτικών Επιχειρήσεων(JSGOMRAM). Αυτό το πρόγραμμα, που χρηματοδοτήθηκε απευθείας από τη RAD Corporation για λογαριασμό της κυβέρνησης των ΗΠΑ, είχε το κωδικό όνομα «Δελφοί»!

Το 1973 CIA και NSA εγκαινίασαν το πρώτο γνωστό πείραμα τηλεθέασης με την ονομασία Skynet Project. Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων, ο Γιούρι Γκέλερ κατάφερε να προκαλέσει συνολική κατάρρευση του παγκόσμιου δικτύου Arpa-Net (ο πρόγονος του γνωστού μας Internet), το οποίο έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε ν’ αντέχει ακόμη και αν δεχτεί πυρηνική επίθεση!

Προτού ωστόσο αναφερθούμε με λεπτομέρειες στα μυστικά ψυχοτρονικά προγράμματα και στις ψιονικές επιχειρήσεις των Αμερικανών είναι σκόπιμο να παρουσιάσουμε την εξέλιξη των σχετικών ερευνών στη Σοβιετική Ένωση και τη συνέχεια τους στη σημερινή Ρωσία, που θεωρείται πραγματικό «φυτώριο» ανθρώπων προικισμένων με ψυχικές ικανότητες.

Η Ρωσία αποτελούσε ιστορικά μια μεγάλη «μήτρα» ανθρώπων με ιδιαίτερες ψυχικές ικανότητες, πράγμα που το βλέπουμε άλλωστε και στις μέρες μας, με το πλήθος των παραψυχολόγων, μέντιουμ, μάγων και προφητών που δρουν εκεί. Την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου αρκετά ψυχικά άτομα στρατολογήθηκαν από τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας για να διεξάγουν ψιονικές και παραψυχολογικές επιχειρήσεις σε βάρος του καπιταλιστικού κόσμου.

Μιλάμε βέβαια για μια εποχή, που η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση ανθούσαν και οι μάζες, όχι μόνον της ΕΣΣΔ αλλά και των ΗΠΑ, υποβάλλονταν συνεχώς σε λεκτικούς και κοινωνικούς επηρεασμούς, έβλεπαν οι μεν τους δε ως δαίμονες κι έφταναν σε ώστε να συμπεριφέρονται και να δρουν ως ανθρώπινα-σκυλιά του Παβλόφ!

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι οι Σοβιετικοί αποφάσισαν να εισέλθουν στο χώρο των παραψυχικών ερευνών και της ψυχοτρονικής με μια επιστημονική «ψυχρότητα», απορρίπτοντας εξ αρχής κάθε έννοια μυστικισμού και αποκρυφισμού, που ενδημούσε εκεί.

Στην πρώην Σοβιετική Ένωση η λέξη μυστικισμός αποτελούσε ύβρη και αντί γι’ αυτήν χρησιμοποιούταν η λέξη ιδεαλισμός.

Μπορείτε να φανταστείτε λοιπόν πως οι σκληροπυρηνικοί Σοβιετικοί γραφειοκράτες αντιμετώπιζαν έννοιες όπως ψυχοκίνηση, εξω-αισθητήρια αντίληψη, τηλεπάθεια κ.α.

Στην έκδοση του 1956 της Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας, η τηλεπάθεια χαρακτηρίζεται ως «ένας αντικοινωνικός και ιδεαλιστικός μύθος, σύμφωνα με τον οποίο ο άνθρωπος έχει την υπερφυσική δύναμη ν’ αντιλαμβάνεται φαινόμενα που είναι αδύνατον να γίνουν αντιληπτά, με βάση τις συνθήκες που επικρατούν»!

Παρά την αρχική καχυποψία οι ψυχικές έρευνες πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα άνθησαν χάρη στο έργο ενός εξαιρετικού επιστήμονα, του Λεονίτ Λ. Βασίλιεφ.

Αυτή η μεγάλη μορφή της ρώσικης παραψυχολογίας ασχολήθηκε από νωρίς με πειράματα νοητικής υποβολής.

Τη δεκαετία του 1920 ο Βασίλιεφ έγινε μέλος του Ινστιτούτου Ψυχικών Ερευνών της Μόσχας και το 1926 δημοσίευσε στο ρωσικό περιοδικό Επιστημονικά Νέα την εργασία του με τίτλο Οι Βιοφυσικές Βάσεις της Άμεσης Μετάδοσης της Σκέψης.

Το 1960 ο Βασίλιεφ ίδρυσε το Ινστιτούτο Εγκεφαλικών Ερευνών, που ασχολούταν με πρωτοποριακές έρευνες στο χώρο των ψυχικών και παραψυχικών φαινομένων. Εκεί πραγματοποίησε μια σειρά από πειράματα, κατά τα οποία προκαλούσε ύπνωση με τηλεπαθητικό τρόπο!

Το 1962 ο Ρώσος επιστήμονας τάραξε τα νερά του επιστημονικού κατεστημένου της εποχής του δημοσιεύοντας την επιστημονική μελέτη με τίτλο Πειράματα επίδρασης από απόσταση.

Σ’ αυτό το συνταρακτικό για την εποχή του βιβλίο ο Βασίλιεφ υποστήριζε ότι τα χαμηλής συχνότητας ηλεκτρομαγνητικά κύματα μπορούσαν εύκολα να επιδράσουν στον εγκεφαλικό φλοιό του ανθρώπου, αναγκάζοντάς τον έτσι να υπακούσει πειθήνια στις εντολές και στις επιθυμίες εκείνου που τα εκπέμπει!

Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι η μεταβίβαση της σκέψης είχε τεράστιες εφαρμογές, κάνοντας έτσι τα μάτια των «γερακιών» του Κρεμλίνου να γυαλίζουν στη σκέψη και μόνον ότι θα μπορούσαν να έχουν στα χέρια τους ένα πανίσχυρο ψυχοτρονικό όπλο. Την εποχή εκείνη λοιπόν οι Σοβιετικοί άρχισαν να πειραματίζονται πάνω στη μεταφορά ενέργειας από τον ένα οργανισμό στον άλλο, στην έρευνα των ενεργειακών ακτινοβολιών του σώματος (μέθοδος Κίρλιαν), στην τηλεπαθητική τροποποίηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και στην ικανότητα νοητικής μετακίνησης αντικειμένων (ψυχοκίνηση).

H «χρυσή εποχή» πάντως των Σοβιετικών ψυχικών ερευνών ήταν τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Την περίοδο εκείνη οι έρευνες βρισκόταν κάτω από την αιγίδα του γηραιού καθηγητή Λεονίτ Βασίλιεφ, που τις κατεύθυνε προσωπικά.

Οι ψυχικές έρευνες απέκτησαν μυστικότητα όταν ο Γιούρι Αντρόπωφ ανέλαβε τον έλεγχο της KGB, η οποία άρχισε ν’ ανακατεύεται στις σχετικές επιστημονικές δραστηριότητες, με την παρακολούθηση και την επιτήρηση τους, αλλά και με την ενεργή συμμετοχή των πρακτόρων της στα πειράματα.

Στην τέως Σοβιετική Ένωση υπόβοσκε πάντα ένας έντονος ανταγωνισμός μεταξύ της κλίκας των «υλιστών» από τη μια και των «ιδεαλιστών» από την άλλη. Υπήρχε επίσης και μια συνεχή προσπάθεια του Έντουαρντ Ναούμωφ από τη μια να προωθήσει τις έρευνες πάνω στην ψυχοκίνηση και του καθηγητή Κόγκαν από την άλλη, που προωθούσε τα πειράματα τηλεπάθειας.

Τρεις ήταν πάντως οι μεγαλύτερες κατευθύνσεις της σοβιετικής «ερευνητικής μηχανής», που αποτελούταν από δεκάδες ερευνητικά κέντρα, ινστιτούτα, εργαστήρια και χιλιάδες ειδικούς επιστήμονες κι ερευνητές: η αποκωδικοποίηση της τηλεπάθειας, η ενδυνάμωση του ανθρώπινου εγκεφάλου και η ενίσχυση της νοητικής δύναμης.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 η KGB ανέπτυξε ένα Σύστημα Ψυχοτρονικής Επίδρασης (Psychotronic Influence System ή PIS), που χρησιμοποιούσε στρατιώτες ως προγραμματισμένα «ανθρώπινα όπλα». Το σύστημα βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην ύπνωση, που επιτυγχάνονταν με υψηλής συχνότητας ραδιοκύματα.

Οι Σοβιετικές προσπάθειες στον τομέα της ψυχοτρονικής και ιδιαίτερα στο χώρο της ψυχικής κατασκοπείας ανησύχησαν, όπως ήταν αναμενόμενο, τους Αμερικανούς. Απόρρητες αναφορές, που έφθαναν στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, έκαναν λόγο για «τηλεπαθητικό έλεγχο συμπεριφοράς».

Οι Αμερικανοί έτρεμαν κυριολεκτικά στη σκέψη μιας ενδεχόμενης ψυχοτρονικής επίθεσης των Σοβιετικών, που ήταν ύπουλη, αθόρυβη και μη ανιχνεύσιμη. Αυτό που φοβόντουσαν περισσότερο ήταν ο τηλεπαθητικός επηρεασμός του αμερικανικού προσωπικού, που υπηρετούσε σε κρίσιμες στρατηγικές εγκαταστάσεις, όπως ήταν τα σιλό και οι βάσεις εκτόξευσης των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων: «Ένας από τους κύριους στόχους τους ήταν ο έλεγχος της ανθρώπινης συνειδητότητας», έλεγε ένα απόρρητο έγγραφο του Αμερικανικού Στρατού.

Όπως ήταν αναμενόμενο οι Αμερικανοί δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Σε υπόμνημα της ΝSA (National Security Agency), με ημερομηνία 7/1/1952, προτάθηκε η μετατροπή της Εξω-Αισθητήριας Αντίληψης σε «ατομική βόμβα» της κατασκοπείας, με τη στρατολόγηση ομάδας ψιονικών, που θα δρούσαν ως κατάσκοποι για λογαριασμό της CIA.

Παρ’ όλα αυτά οι Αμερικανοί καθυστέρησαν για μια δεκαετία, ώσπου στις αρχές του 1960 άρχισαν να φθάνουν ανησυχητικές αναφορές για την πρόοδο των ερευνών των Ρώσων πάνω στην κατανόηση των ψυχικών φαινομένων και στην αξιοποίηση τους επιστημονικά και στρατιωτικά.

Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ καταλήφθηκαν τότε από μια «Ψ-φοβία»(Psi-fobia) σχετικά με τις δυνατότητες των Σοβιετικών και αποφάσισαν να δράσουν. Εκείνη την εποχή λοιπόν, ενώ το άστρο του Ψυχρού Πολέμου μεσουρανούσε, δρομολογήθηκαν αρκετά μυστικά προγράμματα στο χώρο της ψιονικής έρευνας.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ψυχίατροι και ειδικοί στην έρευνα της συμπεριφοράς του Γραφείου Έρευνας κι Ανάπτυξης (ORD) της CIA άρχισαν να ερευνούν το χώρο του υπερφυσικού και της μαγείας.

Πράκτορες της CIA, που συστήνονταν ως ερευνητές του Επιστημονικού Ινστιτούτου Μηχανικής (SEI), ξεχύθηκαν τότε σ’ ολόκληρη τη χώρα αναζητώντας μέντιουμ, χειρομάντες, οραματιστές και γενικώς ανθρώπους με ψυχικά χαρίσματα, με σκοπό να τους στρατολογήσουν και να τους μετατρέψουν σε ψιονικούς πολεμιστές και να τους αξιοποιήσουν κυρίως στο χώρο της κατασκοπείας. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι προσέλαβαν ακόμη και αστρολόγους για να προβλέπουν το μέλλον, ενώ δεν δίστασαν να πλησιάσουν ακόμη και εξορκιστές της Καθολικής Εκκλησίας!

Παράλληλα μ’ αυτή την επιχείρηση, που ονομάστηκε operation «often», αναπτύχθηκαν διάφορα μυστικά προγράμματα που περιελάμβαναν τη χρήση της ψυχοτρονικής με σκοπό τον έλεγχο της ανθρώπινης συνείδησης. 

Το πιο γνωστό ήταν το περιβόητο πρόγραμμα D-8, για το οποίο έχουν αποκαλυφθεί συνταρακτικά στοιχεία:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - (ΠΑΙΔΕΙΑ) - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Η μεταφυσική της αριστείας (Εξαιρετικά αφιερωμένο στους απανταχού ΣυριζοΚαρανικοΜπαλτάδες και της ιδίας συνομοταξίας με αυτούς ντενεκέδες...)

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

«Ιππόλοχος δε μ᾽ έτικτε, και εκ του φημί γενέσθαι· πέμπε δε μ᾽ ες Τροίην, και μοι μάλα πόλλ᾽ επέτελλεν αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν».

«Κι ο Ιππόλοχος εμένα εγέννησε και σπέρμα του λογιέμαι᾿ κι όταν στην Τροία με ξεπροβόδιζε, διπλοπαράγγελνέ μου να θέλω να 'μαι ο πρώτος πάντα μου, να ξεπερνώ τους άλλους, να μην ντροπιάσω τους προγόνους μου.

Ομήρου Ιλιάς, Ραψωδία Ζ, στ. 206-209, απόδοση στη νέα ελληνική: Ν. Καζαντζάκη - Ι. Θ. Κακριδή.

Ο Γλαύκος, γιος του Ιππολόχου και εγγονός του Βελλεροφόντη, είναι εκείνος που άφησε το μήνυμα της αριστείας ως παρακαταθήκη της ομηρικής, ηρωικής εποχής στις επόμενες. Στην επική μάχη που περιγράφει η «Ιλιάς» ο Γλαύκος πολέμησε στο πλευρό των Τρώων ως επικεφαλής των Λυκίων. Εχοντας αυτή την ιδιότητα, διασαφηνίζει σε ολόκληρο τον κόσμο την αποστολή κάθε πολιτισμένου ανθρώπου. Να αριστεύει, να ξεχωρίζει, να μην ντροπιάζει τους προγόνους του.  

Η ντροπή δεν είναι η φύρα από το μέγα βάρος της αποδοχής τούτης της συνειδησιακής κληρονομιάς, αλλά το ακριβώς αντίθετο: ντροπή γεννά η άρνηση της αξίας της αριστείας, η απόρριψη της νοηματοδότησης του βίου ως κίνηση προς τη μοναδικότητα. 

Η έχθρα προς την αριστεία ταυτίζεται με τις εξουσιαστικές δυνάμεις του Αδη.

Σε αυτό το αμετάβλητο, άχαρο τοπίο, όπου κυβερνά η ακινησία, βασιλεύει η σιωπή και δεσπόζει το σκοτάδι, δεν μπορεί κανείς να διαφέρει. Εκεί, η αριστεία είναι αδύνατη. Ασκοπη και η βούληση για να αριστεύσεις. Από ηθικής αλλά και οντολογικής άποψης, τα πρόσωπα και οι συλλογικότητες που εκφράζουν εναντίωση στα πρωτεία, την πρωτιά, τη διάκριση και την ενόρμηση για την κατάκτηση αλλεπάλληλων κορυφών είναι άγγελοι θανάτου.

Η Ιστορία, άλλωστε, έχει καταστήσει σαφές πως οι απατηλές λυσιμέριμνες ιδεολογίες, που εξασφαλίζουν «ισότητες» διά των απαγορεύσεων και «δικαιοσύνες» χειρότερες από τις πιο εξόφθαλμες αδικίες, καλλιέργησαν θάνατο και θέρισαν ερήμωση. Οι φορείς αυτών των πνευματικών νόσων πάντα στην αρχή της περιπέτειάς τους έχουν για σύμμαχο την ένταση του χτικιού τους. Ομως, ο ταξιθέτης χρόνος τελικά τους τοποθετεί στα δυσώνυμα τοπία της καταισχύνης που τους αρμόζει.

Η προσδοκία της διάκρισης, έστω και δι' αντιπροσώπου, είναι σύμφυτη με τον άνθρωπο. Αποτελεί παράπλευρη λειτουργία του μηχανισμού παραγωγής επινοήσεων αποφυγής του μοιραίου. Η επίγνωση της θνητότητας, ένα μεγαλειώδες -στην τραγικότητά του- δώρο της λογικής στον άνθρωπο, ολοκληρώνεται ως πνευματική κατασκευή με το πολιτισμικό εποικοδόμημα. Ο ανθρώπινος πολιτισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διαδικασία εκθέωσης του πεπερασμένου και απαθανάτισης του θνητού. Τα προαναφερθέντα «αδύνατα» καθίστανται δυνατά διά της διάκρισης.

Οποιος ξεχωρίζει από τον σωρό, ο άριστος, ο πρώτος, κερδίζει μεταφορικά, συμβολικά αλλά και κυριολεκτικά το πρώτο στοίχημα εναντίον του πανίσχυρου αντιπάλου, του Πλούτωνα, που πλουτίζει από τα κτερίσματα των ολοένα και αυξανόμενων τάφων, που σπέρνει ο αδυσώπητος χρόνος τον έναν πάνω στον άλλον στην αχόρταστη γη, και πλημμυρίζει τις αβυσσαίες δεξαμενές του με τα δάκρυα όσων απομένουν επί της γης να θρηνούν τους εκδημήσαντες αλλά και να θλίβονται για τη δική τους μοίρα.

 

Ετσι εκδικείται ο θνητός τον θάνατό του. Προκαταβολικά. Με έρωτα και στη συνέχεια τεκνοποιία αλλά και με αριστεία. 

Οσων δεν λησμονιέται το όνομα αναστέλλεται η δεύτερη θανή, εκείνη που έρχεται με το αδιαπέραστο πέπλο της λήθης, η οποία επιδιώκει να καλύψει, να καταπιεί ολόκληρη την ύπαρξη. Από τις σάρκες και τα οστά της μέχρι τον ήχο του ονόματος.  

Ο παλμός που παράγεται από την εκφώνηση του ονόματος ενός προσώπου είναι το έσχατο σύνορο της εκδήλωσης της ζωής του. Είναι...

ΠΑΙΔΕΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο τίμιος «στυλός»

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το «κλασικό» στη νεογραφή της νεογλώσσας γράφεται με ένα σίγμα.  


Διατί; 


Διότι προέρχεται από την αρχαιοελληνική «κλάσιν».  


Μήπως όμως αυτό που περιγράφει η λέξη προέρχεται από μεταγενέστερες εποχές του πολιτισμού, από τα επάρατα και ξενόφερτα λατινικά; 


Οι πρόγονοί μας μπορεί να ήσαν σοφοί επειδή μιλούσαν αρχαία ελληνικά, όπως έλεγε ο Μποστ, δεν θεωρούσαν εαυτούς όμως «κλασσικούς» – με ένα ή δύο σίγμα. Αφαιρώντας λοιπόν το ένα εκ των δύο σίγμα ακρωτηριάζεις τη μνήμη της λέξης. Υστατο επιχείρημα της σοφιστικής: οφείλουμε, παρ’ όλ’ αυτά, να το γράφουμε με ένα σίγμα, λόγω της οριζόντιας περικοπής που χτύπησε πολύ πριν από τους μισθούς τη γραφή μας. Ο,τι ξενικόν απλοποιείται αναφανδόν. 


Με την ίδια λογική κατέληξα στο συμπέρασμα πως το στιλό είναι στυλός. Το στιλό προέρχεται από το λατινικό stylum το οποίο κατάγεται από το ελληνικότατο «στύλος» – καταπίνοντας τη μελάνη του αυτοκτόνησε ο Δημοσθένης κατά τον Πλούταρχο. Ως εκ τούτου «στυλός» και δεν θέλω ου.


Πέρυσι λοιπόν κάποιος ιερέας αποφάσισε να ευλογήσει «στυλούς» και να τους μοιράσει ως Τίμιο Ξύλο σε όσους ενορίτες του συμμετείχαν στις Πανελλαδικές. Τα συμφέροντα των φροντιστηρίων που δεν θέλησαν να παραχωρήσουν τμήμα της αίγλης τους στον Πανάγαθο απέκρυψαν τα αποτελέσματα. Φαίνεται όμως ότι υπήρξαν θεαματικά, διότι φέτος μαθαίνω ότι σε πολλές μητροπόλεις της επικρατείας οργανώνονται δεήσεις για την επιτυχία του χριστεπωνύμου πληρώματος που θα υποστεί τη δοκιμασία των Πανελλαδικών.  


Θα πρέπει επιτέλους να λάμψει η αλήθεια: να μάθουμε πόσοι από όσους συμμετείχαν πέτυχαν και σε τι ποσοστό απέτυχαν όσοι, λόγω ελλειμματικής πίστης, θεώρησαν ότι αν δεν έχουν προετοιμασθεί ούτε το Αγιο Πνεύμα μπορεί να τους σώσει.


Είναι εντυπωσιακό, θα μου πείτε, ότι κυκλοφορούν ανάμεσά μας άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν ότι κάποιος εκεί απάνω ενδιαφέρεται για το ποιοι θα μπουν στα ΤΕΙ τουριστικών επαγγελμάτων και ζαχαροπλαστικής. Εδώ υπάρχουν συμπολίτες μας οι οποίοι, όπως διάβασα, καλούν ιερείς να ευλογήσουν το καρμπιρατέρ του καινούργιου τους αυτοκινήτου. Η σχετική φωτογραφία με το ανοιχτό καπό κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο.


Εντυπωσιακότερο όμως όλων είναι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΜΠΑΝΑΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΚΙΝΑ: Νεκρές νύφες για τους «γάμους φαντασμάτων»

Ένας νεαρός, άγαμος άντρας δεν μπορεί να πεθάνει μόνος του… Πρέπει να έχει στο πλευρό του μια επίσης νεκρή νεαρή γυναίκα για να τον συνοδεύσει στο αιώνιο ταξίδι γιατί διαφορετικά θα είναι ανήσυχος και θα βασανίζεται η ψυχή του. Με βάση αυτό το σκεπτικό, γεννήθηκαν πριν από 3.000 χρόνια οι «γάμοι φαντασμάτων», μια ανατριχιαστική κινεζική πρακτική. 

Εδώ και αρκετά χρόνια, οι «γάμοι φαντασμάτων» είναι παράνομοι. Το τελευταίο διάστημα, όμως, έχουν αρχίσει να αναβιώνουν στις διάφορες επαρχίες της χώρας. Ακριβώς, όμως, επειδή είναι παράνομοι, επιτήδειοι θησαυρίζουν.

Εκμεταλλευόμενοι τον πόνο χαροκαμένων γονέων, χρεώνουν πάνω από 10.000 ευρώ για να ξεθάψουν τη σορό μιας γυναίκας και να την παραδώσουν στην οικογένεια που επιθυμεί να τελέσει το μακάβριο αυτό μυστήριο.

«Ποιος να ξέρει που βρίσκεται η σορός της μητέρας μου» δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα ο 53χρονος Li Fucai, και συνέχισε:

KOINΩΝΙΑ: Η θρησκεία του Πολέμου των Άστρων

Της Μαρίας Χούκλη

Μέχρι και η Hillary Clinton επηρεάστηκε απο τον Πόλεμο των Αστρων. Έκλεισε το debate των Δημοκρατικών με μιαν ατάκα απο το νέο επεισόδιο της επικής σειράς: «Σας ευχαριστώ, καληνύχτα και... may the force be with you». Και καλά, στην περίπτωση της μπορεί να το σκέφθηκαν οι επικοινωνιολόγοι. Να την εμφανίσουν trendy, ως μία από τα εκατομμύρια των πιστών της ψηφιακής θρησκείας.

Τελικά, ο Francis Ford Coppola είχε δίκιο όταν είπε στον George Lucas ότι δημιούργησε τη δική του θρησκεία. Ο Lucas τότε γέλασε, αλλά η ζωή δικαίωσε τον Coppola. Διότι οι οπαδοί των Αστρικών Πολέμων μοιάζουν με τους προσκυνητές στη Μέκκα ή στον καθεδρικό ναό του Santiago de Compostela. Έχουν ξαναμμένα πρόσωπα και μόνο που μιλούν για το αντικείμενο της λατρείας τους.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, και μικροί και μεγάλοι υποκλίνονται στους χαρακτήρες της σειράς και στις περιπέτειες τους;  

Ξεσηκώνουν φράσεις, ντύνονται όπως εκείνοι, αγοράζουν αξεσουάρ και παιχνίδια που παραπέμπτουν στις ταινίες και όλα όσα παραγει η γιγαντιαία βιομηχανία του Star Wars;

Ο George Lucas έχει παραδεχθεί δημοσίως, σύμφωνα με το περιοδικό New Republic, ότι το επικό δημιουργημά του βασίζεται στην αναζήτηση του ήρωα, στην αναζήτηση του «Ήρωα με τα Χίλια πρόσωπα» όπως συμβαίνει σε πολλούς μύθους και θρησκευτικές ιστορίες. Ο ήρωας αφήνει τον κανονικό κόσμο, για να μεταβεί στον τόπο των υπερφυσικών φαινομένων. Υποβάλλεται σε πολλές δοκιμασίες, για να αποδείξει το θάρρος του, σώζεται απο τη δυσκολότερη και επιβραβεύεται με κάτι σπουδαίο -γνώσεις ή θησαυρό- που μοιράζεται με όσους έμειναν πίσω.

Έτσι χτίστηκαν και οι χαρακτήρες της σειράς, που ενσαρκώνουν το καλό και το κακό, αυτήν την αιώνια μάχη, τόσο οικεία στην καθημερινή ζωή μας. Ο Lucas παρατήρησε ότι σε εποχές σύγχυσης και απειλών, το κοινό τρέχει με μεγαλύτερη λαχτάρα να δει τη διαπάλη της καλοσύνης με τη μοχθηρία, να νιώσουν ότι υπάρχουν ακόμη ήρωες που μπορούν να νικήσουν το κακό. Οι κοινωνίες προόδευσαν, αλλά συνεχίζουν να έχουν ανάγκη τον «Μύθο» και τη «Ελπίδα» κόντρα στον κυνισμό του χρήματος και της απο-ηθικοποίησης του κόσμου.

Εκεί βρισκόμαστε, εξηγεί ο αρθογράφος. Οι άνθρωποι, ανήσυχοι από όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή, αντιμέτωποι με την τυφλή απειλή της νέας τζιχαντιστικής τρομοκρατία και εξαντλημένοι από τα οικονομικά δεινά, αναζητούν μια μυθική αφήγηση που θα τους καθησυχάσει. Ήρωες που θα θριαμβεύσουν επί του κακού και θα εξασφαλίσουν ότι όλα θα μπουν στη θέση τους.  

Ενδεχομένως κάποιος να αντιτείνει ότι είναι απόδραση απο την πραγματικότητα η καταφυγή στη σκοτεινή αίθουσα και η ταύτιση με τα πάθη των κινηματογραφικών χαρακτήρων. O Lucas υπερασπίζεται τη «θρησκεία» του επικαλούμενος την άνθρωπινη κατάσταση.

Όλοι μας προσπαθούμε να απαντήσουμε στα θεμελιώδη ερωτήματα «Ποιος είμαι» και «Τι σημαίνουν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου». 

Δεν είναι παράξενο επομένως που ακόμη και οι πιο εκκοσμικευμένες κοινωνίες, μη βρίσκοντας νόημα έξω στον πραγματικό συγκεχυμένο κόσμο μας, το αναζητούν στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Παίζουν εν γνώση τους το παιχνίδι του καθρέφτη, παρακολουθώντας τη δράση των κατασκευασμένων ηρώων, προσπαθούν να δώσουν περιέχομενο στους επιθυμίες τους και να ξορκίσουν τους φόβους τους.

Επαν-οικοδομούν τη σχέση του Εγώ με ο,τι είναι Απενάντι. 

Διορθώνουν το ρήγμα ανάμεσα στο εσωτερο Είναι μας με το βέβηλο περιβάλλον.  

Άλλωστε, η εμπειρία μας έχει και υλική υπόσταση: 

ΚΟΣΜΟΣ - ANΘΡΩΠΟΣ: Επιθανάτιες εμπειρίες - Τι δείχνει μεγάλη επιστημονική έρευνα σε ανθρώπους που «πέθαναν» για λίγα λεπτά !!!

Η μεγαλύτερη έως τώρα επιστημονική έρευνα σχετικά με τις επιθανάτιες και εξωσωματικές εμπειρίες, τις οποίες κατά καιρούς αναφέρουν άνθρωποι που έπαθαν καρδιακή ανακοπή, αλλά τελικά ανένηψαν, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι σε όλο τον κόσμο το φαινόμενο δεν είναι καθόλου σπάνιο μεταξύ όσων επιβίωσαν.

Στο 9% των περιπτώσεων που ερευνήθηκαν, ο ασθενής ανέφερε επιθανάτιες εμπειρίες και το 2% δήλωσε ότι είχε μικρότερη ή μεγαλύτερη επίγνωση κατά τη στιγμή της διαδικασίας ανάνηψης, βλέποντας ή ακούγοντας διάφορα πράγματα γύρω του.

Σε μια τουλάχιστον περίπτωση ασθενούς που κρίθηκε ιδιαίτερα αξιόπιστη, η μελέτη βρήκε σαφείς ενδείξεις για ύπαρξη επίγνωσης και συνείδησης τουλάχιστον για μερικά λεπτά μετά το σταμάτημα της καρδιάς. Αν και οι επιστήμονες δεν έκαναν λόγο για «ζωή μετά θάνατο», ανέφεραν ότι ασφαλώς το θέμα -που αντιμετωπίζεται με έντονο σκεπτικισμό από άλλους επιστήμονες- χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση.

Οι ερευνητές, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό "Resuscitation" (Ανάνηψη), με επικεφαλής τον Σαμ Πάρνια του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (SUNY) και μέχρι πρόσφατα του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον στη Βρετανία, ο οποίος εδώ και χρόνια μελετά επιστημονικά τις επιθανάτιες και εξωσωματικές εμπειρίες, εξέτασαν επί τέσσερα χρόνια ένα - ένα ξεχωριστά 2.060 περιστατικά ανθρώπων, οι οποίοι έπαθαν καρδιακή ανακοπή, ενώ νοσηλεύονταν σε 15 νοσοκομεία της Βρετανίας, των ΗΠΑ και της Αυστραλίας.

Η μελέτη αποκάλυψε ότι ένα μεγάλο ποσοστό (σχεδόν το 40%) όσων ανένηψαν μετά την ανακοπή (οι 140 από τους 330 που επιβίωσαν, ανέφεραν στη συνέχεια ότι είχαν κάποιου είδους επίγνωση, ενόσω ήσαν κλινικά νεκροί και προτού ξαναρχίσει η καρδιά τους να χτυπά.  

Ένας άνδρας μάλιστα διηγήθηκε ότι αισθάνθηκε πως είχε εγκαταλείψει το σώμα του και παρακολουθούσε από μια γωνία του δωματίου την επέμβαση της ανάνηψης. Αν και ήταν «νεκρός» για τρία λεπτά, ο 57χρονος θυμάται με λεπτομέρειες τι έκανε γύρω του το ιατρικό προσωπικό, περιγράφοντας ακόμη και τον ήχο του μηχανήματος.

«Γνωρίζουμε ότι ο εγκέφαλος δεν μπορεί να λειτουργήσει, όταν η καρδιά έχει σταματήσει να χτυπά. Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, φαίνεται πως η συνειδητή επίγνωση συνεχίστηκε τουλάχιστον για τρία λεπτά μετά το σταμάτημα της καρδιάς, παρ' όλο που ο εγκέφαλος τυπικά παύει να λειτουργεί 20 έως 30 δευτερόλεπτα, αφ' ότου η καρδιά σταματήσει», δήλωσε ο Σαμ Πάρνια, σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ».

«Ο συγκεκριμένος άνδρας περιέγραψε το κάθε τι που συνέβαινε στο δωμάτιο και, το σημαντικότερο, άκουσε δύο ″μπιπ″ από το μηχάνημα, το οποίο βγάζει έναν ήχο ανά τρία λεπτά. Έτσι, μπορούμε να χρονομετρήσουμε πόσο διήρκεσε η εμπειρία του. Φαινόταν πολύ αξιόπιστος και ό,τι είπε ότι συνέβη, όντως συνέβη», πρόσθεσε ο βρετανός γιατρός.

Από τους υπόλοιπους 140 ανθρώπους που η έρευνα κατέγραψε ότι είχαν κάποια συνείδηση μετά την ανακοπή της καρδιάς τους, πολλοί δεν θυμούνταν λεπτομέρειες, όμως ένας στους πέντε δήλωσαν ότι ένιωσαν ένα ασυνήθιστο αίσθημα γαλήνης, ενώ ένας στους τρεις αισθάνθηκαν τον χρόνο είτε να επιβραδύνεται, είτε να επιταχύνεται.

 

Μερικοί ανέφεραν ότι είδαν ένα έντονο φως, μια χρυσή λάμψη ή τον Ήλιο να λάμπει. Άλλοι θυμούνταν ότι φοβούνταν ή ότι ένιωθαν να πνίγονται ή να βουλιάζουν σε βαθιά νερά. Το 13% δήλωσαν ότι ένιωσαν να διαχωρίζονται από το σώμα τους και ένα ανάλογο ποσοστό είπαν ότι αισθάνθηκαν να ανυψώνονται.

 

Ο δρ Πάρνια πιστεύει ότι πολλοί περισσότεροι άνθρωποι έχουν παρεμφερείς εμπειρίες, όταν πλησιάζει η στιγμή του θανάτου τους, όμως τα φάρμακα και τα ηρεμιστικά που τους χορηγούν οι γιατροί, τους εμποδίζουν να τις θυμηθούν: 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΠΑΡΑΔΟΞΑ: Κάθε φορά που σκοράρει ο άσος της Αρσεναλ Ααρον Ράμσι κάποιος διάσημος πεθαίνει!

Με αφορμή την αυτοκτονία του Ρόμπιν Γουίλιαμς επανήλθε στην επικαιρότητα η σύμπτωση με τα γκολ του Άαρον Ράμσεϊ.

Εδώ και μερικά χρόνια και κατά διαβολική σύμπτωση κάθε φορά που ο παίκτης της Άρσεναλ σκοράρει ένα πρόσωπο γνωστό ανά τον κόσμο αφήνει την τελευταία του πνοή. 

Σύμφωνα με αυτά μέχρι τώρα δεδομένα τα δεδομένα το μακάβριο ιστορικό που σχετίζετε με τον  Ουαλό «κανονιέρη» είναι το εξής:

1 Μαϊου 2011: Ο Ράμσεϊ σκόραρε κόντρα στην Νιούκαστλ

2 Μαϊου 2011: Σκοτώθηκε ο Οσάμα Μπιν Λάντεν

2 Οκτωβρίου 2011: Ο Ράμσεϊ σκόραρε κόντρα στην Τότεναμ

5 Οκτωβρίου 2011: Πέθανε ο Στιβ Τζομπς

19 Οκτωβρίου 2011: Ο Ράμσεϊ σκόραρε στη Μασσαλία απέναντι στην Μαρσέιγ

20 Οκτωβρίου: Σκοτώθηκε ο Καντάφι

11 Φεβρουαρίου 2012: Ο Ράμσεϊ σκόραρε απέναντι στην Σάντερλαντ

11 Φεβρουαρίου 2012: Πέθανε η Γουίτνεϊ Χιούστον

30 Νοεμβρίου 2013: Ο Ράμσεϊ σκόραρε δύο φορές κόντρα στην Κάρντιφ

1 Δεκεμβρίου: Σκοτώθηκε ο Πολ Γουόκερ

10 Αυγούστου 2014: Ο Ράμσεϊ σκόραρε στον τελικό του community shield κόντρα στην Μάντσεστερ Σίτι

12 Αυγούστου 2014: Αυτοκτόνησε ο Ρόμπιν Γουίλιαμς

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ VIDEO:

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - Ριο ντεΤζανέιρο: Βουντού για να χάσει η Γερμανία από τη Βραζιλία - Πρόσκληση από την Κουμουνδούρου στον γραφικό "μάγο" για να ρίξει τον ανίκανο Κομανέτση που αδυνατεί να ρίξει ο γραφικός Alexis !

Μπορεί η Βραζιλία να έχει χάσει τον Νεϊμάρ από το οπλοστάσιο της ημιτελικής μάχης με τη Γερμανία, αλλά έχει αποκτήσει έναν νέο σύμμαχο ο οποίος την υπερασπίζεται με τρόπο λίγο ανατριχιαστικό.  
Ο ιερέας Helio Sillman από το Ρίο ντε Τζανέιρο ισχυρίζεται πως η κατάρα του θα εμποδίσει την ομάδα του Joachim Loew στον ημιτελικό και θα φέρει μια σίγουρη νίκη στους Βραζιλιάνους. 
"Θα πάρω κορυφαίο παίκτη τους και να δέσω τα πόδια του, ώστε να μην μπορεί να τρέξει στον αγωνιστικό χώρο", δήλωσε ο Sillman, αναφερόμενος στην κούκλα βουντού με την οποία κάνει τις τελετές στο μικρό μαγαζί του "World of Orixas" σε γειτονιά του Madureira.  

 

O Sillman έχει μάλιστα δημιουργήσει μια μικρή κατασκευή η οποία θυμίζει γήπεδο και μέσα της βάζει το ομοιώματα των παικτών που θέλει κάθε φορά να "καταραστεί".

Πολλοί έχουν φυσικά αμφισβητήσει τον ιερέα και του υπενθυμίζουν τον τραυματισμό του Νεϊμάρ τον οποίο θα έπρεπε να έχει κανονικά αποτρέψει αλλά και τις ήττες της Βραζιλίας.