10/12/ΧΧΧΧ - ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΝΟΜΠΕΛ: Το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2020 πηγαίνει στο Παγκόσμιο Πρόγραμμα Επισιτισμού του ΟΗΕ

Η  επιτροπή Νόμπελ απονέμει το Νόμπελ Ειρήνης για το 2020 στο Παγκόσμιο Πρόγραμμα Επισιτισμού του ΟΗΕ «για τις προσπάθειες που κάνει για την καταπολέμηση της πείνας, για τη συμβολή του στη βελτίωση των συνθηκών για την ειρήνη στις περιοχές που πλήττονται από συγκρούσεις και για τη δράση του ως κινητήρια δύναμη στις προσπάθειες για την αποτροπή της χρήσης της πείνας ως όπλο για τον πόλεμο και τις συγκρούσεις».

«Το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Επισιτισμού είναι η μεγαλύτερη φιλανθρωπική οργάνωση στον κόσμο που αντιμετωπίζει την πείνα και προωθεί την επισιτιστική ασφάλεια. Το 2019, το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Επισιτισμού παρείχε βοήθεια σε περίπου 100 εκατομμύρια ανθρώπους σε 88 χώρες που είναι θύματα οξείας επισιτιστικής ανασφάλειας και πείνας. Τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει χειροτερέψει. Το 2019, 135 εκατομμύρια άνθρωποι υπέφεραν από οξεία πείνα, ο υψηλότερος αριθμός εδώ και πολλά χρόνια. Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης προκλήθηκε από πολέμους και ένοπλες συγκρούσεις».

«Η πανδημία του κορονωϊού...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: No justice, no peace

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Δεν είναι ο πρώτος θάνατος Αμερικανού πολίτη από ασφυξία στα χέρια αστυνομικών. Ο 34χρονος Johnny Leija, έσβησε το 2011 στο νοσοκομείο του Madill, Oklahoma, από αναπνευστική ανεπάρκεια όταν αστυνομικοί πήγαν να τον ακινητοποιήσουν. Είχαν κληθεί από το νοσηλευτικό προσωπικό, επειδή ο ασθενής με πνευμονία αρνήθηκε να επιστρέψει στο δωμάτιό του και αντέδρασε βίαια στην προσπάθεια να του χορηγηθεί ηρεμιστική ένεση.

Η εφημερίδα New York Times έχει έναν αποσπασματικό αλλά μακρύ κατάλογο θανάτων πολιτών στα χέρια της αστυνομίας, υποθέσεις που όλες είχαν την ίδια κατάληξη: την απαλλαγή των οργάνων της τάξης, όχι με βάση τα γεγονότα -δηλαδή, αν άσκησαν ή όχι υπερβολική βία- αλλά με ένα νομικό κατασκεύασμα που ονομάζεται «πιστοποιημένη ασυλία». Οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, που θέσπισαν το (αγγλιστί) «Qualified immunity» έχουν σκοπό να προστατεύσουν κυβερνητικούς αξιωματούχους από μηνύσεις για αποφάσεις που παίρνουν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, εκτός αν οι ενέργειές τους «παραβιάζουν ξεκάθαρα τον νόμο ή τα συνταγματικά δικαιώματα». Προστατεύει εκείνους που παίρνουν «λογικές αλλά λανθασμένες αποφάσεις σχετικά με ανοιχτά νομικά θέματα [αλλά όχι όσους] είναι καταφανώς ανίκανοι, ή όσους συνειδητά παραβιάζουν τον νόμο» (Ashcroft v. Al-Kidd, 2011)

Στο νεφέλωμα τής «ξεκάθαρης παραβίασης του νόμου» εκδόθηκαν αναρίθμητες αποφάσεις δικαστηρίων που απάλλαξαν αστυνομικούς από ξεκάθαρη υπερβολική χρήση βίας. 

Σύμφωνα με ανάλυση του ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters τα τελευταία 15 χρόνια το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε 12 εφέσεις αστυνομικών που καταδικάστηκαν για άσκηση αχρείαστης βίας και μόνο τρεις πολιτών που ζητούσαν καταδίκη αστυνομικών. Οι αποφάσεις του ήταν σχεδόν πάντα υπέρ των αστυνομικών. Η υπόθεση του Johnny Leija που προαναφέραμε, δεν έφτασε ποτέ στο Ανώτατο Δικαστήριο. Έσβησε στο εφετείο. Ο δικηγόρος της μητέρα του θύματος επιχειρηματολόγησε ότι η συμπεριφορά των αστυνομικών ήταν ξεκάθαρα παράνομη και ανέφερε προηγούμενες υποθέσεις, στις οποίες αστυνομικοί καταδικάστηκαν για υπερβολική βια ενάντια σε άοπλους και σε διανοητική σύγχυση πολίτες. «Το δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν ήταν ακριβώς ίδιες οι περιστάσεις και επομένως οι αστυνομικοί δεν είχαν λόγους να πιστεύουν ότι παραβιάζουν τον νόμο. Έτσι απέκτησαν ασυλία», σημειώνουν οι New York Times («For Cops Who Kill, Special Supreme Court Protection» 29.5.2020).

Πέρυσι 1.099 Αμερικανοί έχασαν την ζωή τους από δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη χρήση βίας οργάνων της τάξης.  

«Υπήρξαν μόνο 27 μέρες ολόκληρου του χρόνου που οι αστυνομικοί δεν σκότωσαν κάποιον», σαρκάζει ο δικτυακός τόπος mappingpoliceviolence.org.  

Το 24% των θυμάτων ήταν μαύροι, παρ' όλο που το ποσοστό στον γενικό πληθυσμό είναι 13%. 

Μεταξύ 2013-2019 το 96% των αστυνομικών που σκότωσαν κάποιον δεν πήγαν καν στο δικαστήριο και μόνο ένας στους εκατό καταδικάστηκε. 

Το σύνθημα «No justice, no peace» δεν είναι απειλή, είναι...

10/12/ΧΧΧΧ - ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΝΟΜΠΕΛ: Νομπελ Ειρήνης 2017 παίρνει η "Διεθνής Εκστρατεία για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων" (ICAN)

Νομπελ Ειρήνης 2017 παίρνει η Διεθνής Εκστρατεία για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων (ICAN), η οποία , διεξάγει έναν άοκνο αγώνα για την απαγόρευση και την εξάλειψη των όπλων αυτών, που αναμφίβολα απειλούν σήμερα όσο ποτέ άλλοτε εδώ και δεκαετίες.

Η ICAN, ένας διεθνής συνασπισμός που συνασπίζει σε περίπου εκατό χώρες εκατοντάδες οργανώσεις, ανθρωπιστικές, περιβαλλοντικές, για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ειρηνιστικές και για την ανάπτυξη, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και δέκα χρόνια ζητώντας «την εξάλειψη» των πυρηνικών όπλων.

Η επίμονη αυτή μάχη επέτρεψε στην οργάνωση να επιτύχει μια σημαντική νίκη τον Ιούλιο στον ΟΗΕ, όταν μια πενηνταριά χώρες ξεκίνησαν την υπογραφή μιας συνθήκης που απαγορεύει τα ατομικά όπλα.

Η εμβέλεια της συνθήκης παραμένει ακόμη συμβολική, επειδή το κείμενο μποϊκοτάρουν οι εννέα πυρηνικές δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Κίνα, Ινδία, Πακιστπάν, Ισραήλ και Βόρεια Κορέα), που διαθέτουν συνολικά περίπου 15.000 πυρηνικά όπλα.

Εξάλλου η εμβέλεια της συνθήκης παραμένει προς το παρόν περιορισμένη επειδή θα τεθεί σε ισχύ μόλις θα έχει επικυρωθεί από 50 χώρες.

«Δεν έχουμε ακόμη τελειώσει. Η δουλειά δεν θα έχει τελειώσει όσο θα υπάρχουν πυρηνικά όπλα», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Μπέατρις Φιν που διευθύνει την ICAN.

Η πρόσφατη αύξηση των εντάσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Βόρεια Κορέα γύρω από το βορειοκορεατικό πυρηνικό πρόγραμμα είναι γι' αυτήν ένα «σήμα συναγερμού».

«Τα πυρηνικά όπλα μπορούν να οδηγήσουν τον κόσμο κυριολεκτικά στο τέλος του», δήλωσε η Φιν.

«Ιστορική επιτυχία»

Η ICAN, η οποία συγκροτήθηκε επισήμως το 2007 στη Βιέννη, στο...

10/12/ΧΧΧΧ - ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΝΟΜΠΕΛ: Νομπελ Ειρήνης 2016 παίρνει ο πρόεδρος της Κολομβίας Juan Manuel Santos

Το Νόμπελ Ειρήνης 2016 πάει στον πρόεδρο της Κολομβίας Χουάν Μανουέλ Σάντος λόγω των προσπαθειών ειρήνευσης με τους αντάρτες της FARC, οι οποίες όμως καταψηφίστηκαν στο πρόσφατο δημοψήφισμα στην Κολομβία!
  

Η επιτροπή αιτιολόγησε το σκεπτικό για την απονομή αναφέροντας ότι ο πρόεδρος της Κολομβίας κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για ειρήνευση με τους αντάρτες της FARC. 

 Αν και όλοι έδιναν ως φαβορί τους Ελληνες νησιώτες για τη βοήθεια που πρόσφεραν στο Αιγαίο προς τους πρόσφυγες από Τουρκία, τελικά η Επιτροπή προτίμησε τον Κολομβιανό πρόεδρο.
 

Το εντυπωσιακό πάντως είναι ότι η Επιτροπή έδωσε το Νόμπελ στον πρόεδρο της Κολομβίας αν και οι προσπάθειές του για ειρήνη έχουν πέσει στο κενό. Κι αυτό γιατί στο πρόσφατο δημοψήφισμα στην Κολομβία, οι ψηφοφόροι απέρριψαν τις συμφωνίες ειρήνης που συνήψε η κυβέρνηση Σάντος με την οργάνωση Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας (FARC), προκειμένου να τερματιστεί ο εμφύλιος που διαρκεί 52 χρόνια. 

Τότε ο Σάντος είχε δηλώσει: 

10/12/ΧΧΧΧ - ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΝΟΜΠΕΛ: Νομπελ Ειρήνης 2014 παίρνουν οι Μαλάλα Γιουσαφζάι και Κάιλας Σατιάρτι

Η Πακιστανή Μαλάλα Γιουσαφζάι και ο Ινδός ακτιβιστής για τα δικαιώματα των παιδιών Κάιλας Σατιάρτι κέρδισαν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2014

Η έφηβη ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των παιδιών και ιδιαίτερα των κοριτσιών στην εκπαίδευση, στα 17 της χρόνια, είναι η νεότερη βραβευθείσα με το Νόμπελ.

Συνεχίζει την δραστηριότητά της παρά το γεγονός ότι έγινε στόχος των Ταλιμπάν του Πακιστάν, οι οποίοι την πυροβόλησαν στο κεφάλι το 2012.

Το 2013 η Μαλάλα είχε τιμηθεί με το βραβείο Ζαχάροφ για την Ελευθερία της Σκέψης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

«Τα παιδιά πρέπει να πηγαίνουν στο σχολείο και να μην γίνονται αντικείμενα οικονομικής εκμετάλλευσης», δήλωσε ο πρόεδρος της νορβηγικής επιτροπής του Νόμπελ, Θόρμπγερν Γιάγκλαντ.
Η επιτροπή υπογραμμίζει τη σημασία του γεγονότος ότι ένας ινδουιστής και μια μουσουλμάνα, ένας Ινδός και μια Πακιστανή, ενώνονται σ' ένα κοινό αγώνα για την εκπαίδευση και κατά του εξτρεμισμού.
 

Λιγότερο γνωστός στο ευρύ κοινό και σαφώς μεγαλύτερος σε ηλικία, ο 60χρονος Κάιλας Σατιάρτι ηγήθηκε διαδηλώσεων κατά της εκμετάλλευσης των παιδιών, όλων μη βίαιων, «στην παράδοση του Γκάντι», όπως υπογραμμίζει η επιτροπή του Νόμπελ.

ΚΟΣΜΟΣ: Ρεκόρ υποψηφίων για το Νόμπελ Ειρήνης

Αριθμός ρεκόρ υποψηφίων —278 (231 πρόσωπα και 47 οργανώσεις και οργανισμοί)— για τα βραβεία Νόμπελ Ειρήνης έχουν προταθεί φέτος και η λίστα των υποψηφιοτήτων είναι ευρύτερη από ποτέ αφού περιλαμβάνει από τον πάπα Φραγκίσκο μέχρι την Μαλάλα Γιουσαφζάι, την πακιστανή μαθήτρια που αγωνίζεται για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση στη χώρα της, αλλά και τον Έντουαρντ Σνόουντεν, τον αμερικανό πρώην πράκτορα της CIA και της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας (NSA), ο οποίος προκάλεσε σάλο διεθνώς όταν αποκάλυψε το εύρος των μυστικών παρακολουθήσεων από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία.

Η σχετική ανακοίνωση από τη Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ θα γίνει στο Όσλο στις 10 Οκτωβρίου.

Όπως σχολιάζει το Γερμανικό Πρακτορείο, στο παρελθόν έχουν υπάρξει επιλογές από την πενταμελή Επιτροπή οι οποίες έχουν προκαλέσει τόσο έκπληξη, όσο και διαμάχες.

Για παράδειγμα, η επιλογή του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα το 2009 ήταν μη αναμενόμενη καθώς βρισκόταν στην εξουσία λιγότερο από ένα χρόνο. Τον επόμενο χρόνο, η Κίνα στηλίτευσε την απόφαση να απονεμηθεί το βραβείο στον Λιού Σιαομπό, στον κινέζο διανοούμενο, συγγραφέα και ακτιβιστή με αποτέλεσμα να πληγούν οι σχέσεις Όσλο-Πεκίνου.

Ο Κρίστιαν Μπεργκ Χαρπβίκεν, ο διευθυντής του Ερευνητικού Ινστιτούτου για την Ειρήνη του Όσλο, το οποίο συντάσσει μία ετήσια λίστα υποψηφίων αλλά δεν συνδέεται με το βραβείο Νόμπελ, τάσσεται υπέρ της υποψηφιότητας του Πάπα, ο οποίος έχει απευθύνει εκκλήσεις για μία δικαιότερη κατανομή του πλούτου για την προώθηση της ειρήνης.

Η επιλογή του Σνόουντεν θα ήταν αμφιλεγόμενη, το ίδιο και του Μπράντλεϊ —πλέον Τσέλσι— Μάνινγκ, του Αμερικανού στρατιώτη ο οποίος καταδικάστηκε για τη διαρροή απόρρητων εγγράφων στον ιστότοπο WikiLeaks, σχολιάζει το Πρακτορείο.

Ένα Νόμπελ Ειρήνης στον Σνόουντεν πιθανόν να προκαλέσει την οργή των ΗΠΑ, όπου θεωρείται προδότης. Το Όσλο επίσης θα ερχόταν σε δεινή θέση καθώς, αν ο Σνόουντεν αποφάσιζε να εγκαταλείψει το "καταφύγιό" του στη Ρωσία για να παραλάβει το βραβείο, θα κινδύνευε να συλληφθεί και να εκδοθεί στις ΗΠΑ.

Η Επιτροπή Νόμπελ συμβουλεύει όσους προτείνουν υποψηφίους να μην αποκαλύπτουν τις προτάσεις τους, αλλά δεν υπάρχουν δεσμευτικοί κανονισμοί γι αυτό, γεγονός που εξηγεί γιατί δημοσιοποιούνται κάποια από τα ονόματα.

O Νορβηγός ιστορικός Άσλε Σβέεν και δύο συνάδελφοί του ιστορικοί επιχείρησαν, όπως ο Χαρπβίκεν, να σχολιάσουν τις πιθανότητες των υποψηφίων εκείνων που έγιναν γνωστά τα ονόματά τους.

Ο Σβέεν θεωρεί ότι ο πάπας έχει λίγες πιθανότητες και περισσότερες έχει η Μαλάλα.

«Ένα βραβείο ειρήνης στη Μαλάλα θα ήταν ένα ισχυρό μήνυμα», λέει ο Σβέεν κι επικαλείται τα παραδείγματα πολυάριθμων γυναικών και κοριτσιών στο μουσουλμανικό κόσμο που έχουν γίνει στόχος εξτρεμιστικών οργανώσεων όπως της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία και του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και τη Συρία.

Παρότι δεν υπάρχει χαμηλό όριο ηλικίας για τους υποψήφιους, η Μαλάλα θεωρείται πολύ μικρή.

Επίσης, προσθέτει ο Σβέεν, μία πιθανή βράβευσή της μπορεί να έθετε σε κίνδυνο τη ζωή της.

ΚΟΣΜΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΑ: Υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης ο Σνόουντεν

Υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης 2014 είναι ο πρώην τεχνικός της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας (NSA) των ΗΠΑ Έντουαρντ Σνόουντεν, ο οποίος κατηγορείται από τις αρχές της χώρας του για κατασκοπεία και έχει λάβει προσωρινό άσυλο στη Ρωσία.

Τον Έντουαρντ Σνόουντεν υπέδειξαν ως υποψήφιο δύο Νορβηγοί πολιτικοί, για τη συμβολή του στη διαφάνεια και την παγκόσμια σταθερότητα μέσω της αποκάλυψης του προγράμματος παρακολουθήσεων των ΗΠΑ.

Συγκεκριμένα, οι Νορβηγοί βουλευτές Μπορντ Βέγαρ Σούλιελ, βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος και πρώην υπουργός Παιδείας και αργότερα Περιβάλλοντος και ο συνάδελφος του, Σνόρε Βάλεν, βουλευτής επίσης των Σοσιαλιστών, δήλωσαν στην επιστολή ανάδειξης υποψηφίου που έστειλαν στην επιτροπή ότι «οι καταγγελίες του Σνόουντεν έχουν συμβάλει σε μια πιο σταθερή και ειρηνική παγκόσμια τάξη πραγμάτων».

Εξάλλου, υποστηρίζουν ότι «Ο Σνόουντεν συνεισέφερε στο να μάθει ο κόσμος τι έχει συμβεί προκαλώντας έναν δημόσιο διάλογο σχετικά με την εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις, η οποία αποτελεί βασικό προαπαιτούμενο για την ειρήνη».

10/12/ΧΧΧΧ - ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΝΟΜΠΕΛ: Νομπελ Ειρήνης 2013 παίρνει ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Οπλων

Σε μια συγκυρία που οι εξελίξεις στη Συρία συνιστούν το πλέον έντονο φόντο, ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Οπλων τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2013 για τις «εκτεταμένες προσπάθειές του προς εξάλειψη των χημικών όπλων».

Ο Οργανισμός, που έχει την έδρα του στη Χάγη, επιβλέπει αυτή την περίοδο την καταστροφή του συριακού χημικού οπλοστασίου και όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο πρόεδρος της Επιτροπής του βραβείου, Τόρμπγιορν Γιάγκλαντ, τα πρόσφατα γεγονότα στη Συρία υπογράμμισαν την ανάγκη ενίσχυσης των προσπαθειών για την απαγόρευση τέτοιου τύπου όπλων.

«Ορισμένα κράτη δεν έχουν ακόμα γίνει μέλη του Οργανισμού και άλλα δεν τήρησαν την προθεσμία για την καταστροφή τέτοιων όπλων, που έληγε τον Απρίλιο του 2012. Ηνωμένες Πολιτείες και Ρωσία πρέπει να επιταχύνουν τις διαδικασίες για την καταστροφή των πυρηνικών τους οπλοστασίων», τονίζεται στην ανακοίνωση.

Ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Οπλων ιδρύθηκε το 1997, έχοντας ούτως ή άλλως πολύ σοβαρό ρόλο, αλλά η αποστολή του απέκτησε φέτος ιδιαίτερη βαρύτητα μετά την επίθεση με χημικά, τον Αύγουστο, σε προάστιο της Δαμασκού, που θέρισε τουλάχιστον 1.400 ζωές. Εχει αναλάβει να θέσει σε εφαρμογή τη Συνθήκη για την Απαγόρευση των Χημικών Οπλων, που είχε συναφθεί τον Ιανουάριο του 1993.

 

«Μόνο έξι χώρες δεν είναι μέλη του Οργανισμού και γνωρίζω ότι το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης θα μας βοηθήσει να προωθήσουμε τον παγκόσμιο χαρακτήρα της συνθήκης, κατά τους προσεχείς μήνες», δήλωσε ο γενικός διευθυντής του Οργανισμού, Αχμέτ Ουζουμτζού.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟI - Ασαντ: «Εγώ έπρεπε να κερδίσω το Νόμπελ Ειρήνης»

Σε συνέντευξή του σε εφημερίδα του Λιβάνου, ο σύρος πρόεδρος Μπασάρ Αλ-Άσαντ «αστειεύτηκε» ότι εκείνος έπρεπε να είχε κερδίσει το Νόμπελ Ειρήνης. 
Το βραβείο απονεμήθηκε στον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων, ο οποίος βρίσκεται στη Συρία, προκειμένου να καταστρέψει το χημικό οπλοστάσιο της χώρας.  
 

«Αυτό το βραβείο έπρεπε να έχει δοθεί σε μένα» είπε ο Άσαντ, μιλώντας στην εφημερίδα Al-Akhbar. 
 

Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο Άσαντ είπε ότι ήταν εκείνος που επέτρεψε στους εμπειρογνώμονες του Οργανισμού να εισέλθουν στη Συρία για τον έλεγχο και την καταστροφή του χημικού οπλοστασίου.
 

Ο σύρος πρόεδρος είπε ότι το χημικό οπλοστάσιο υπήρξε το μεγαλύτερο «επίτευγμα» της Συρίας, στην προσπάθειά της να ενισχύσει την επιρροή της.
 

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απώλεια του χημικού μας οπλοστασίου έχει οδηγήσει σε απώλεια ηθικού και σε πολιτική ήττα της Συρίας» παραδέχθηκε ο σύρος πρόεδρος, τονίζοντας ότι τα χημικά όπλα της Συρίας χρησιμοποιήθηκαν ως διαπραγματευτικό ατού για να αποφευχθεί μία αμερικανική επίθεση.
 

Όπως αναφέρει η εφημερίδα Independent, ο σύρος πρόεδρος άσκησε κριτική στις αραβικές χώρες που έχουν στραφεί κατά της Συρίας, λέγοντας ότι η Δύση «φέρεται με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια στη Συρία από ότι ορισμένοι Άραβες».
 

Ο Άσαντ φέρεται, επίσης, να είπε ότι και χωρίς το χημικό οπλοστάσιο, η Δαμασκός έχει τη δυνατότητα να πλήξει τα αεροδρόμια του Ισραήλ και να κάνει τη χώρα «να το βουλώσει».
 

Έκκληση του OPCW για κατάπαυση πυρός
Στην πρώτη του συνέντευξη από την ανακοίνωση ότι το φετινό Νόμπελ Ειρήνης δίνεται στον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων, ο διευθυντής του OPCW είπε ότι οι μάχες εμποδίζουν την πρόσβαση σε ορισμένες περιοχές που κρατούν οι αντάρτες. 
 

Ο Αχμέτ Ουζουμκού ζήτησε, μιλώντας στο BBC, να υπάρξουν τοπικές, βραχυπρόθεσμες συμφωνίες για κατάπαυση του πυρός, οι οποίες θα επιτρέψουν στους εμπειρογνώμονες του Οργανισμού να κάνουν τη δουλειά τους.
 

Τόνισε ότι ελπίζει πως το Νόμπελ Ειρήνης θα βοηθήσει το έργο των ειδικών στη Συρία.

ΚΟΣΜΟΣ: Οι 5 μύθοι περί αναγκαιότητας των πυρηνικών όπλων

Του WARD WILSON / The New York Times

Πριν από πέντε χρόνια, οι πρώην υπουργοί Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζορτζ Σουλτς και Χένρι Κίσινγκερ, ο πρώην υπουργός Αμυνας Ουίλιαμ Πέρι και ο πρώην γερουσιαστής Σαμ Ναν τάχθηκαν υπέρ ενός κόσμου απαλλαγμένου από πυρηνικά όπλα. 


Σήμερα, η ιδέα αυτή μοιάζει να έχει υποχωρήσει. 


Ενας λόγος είναι ο φόβος ότι ο αντίπαλος μπορεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Ο προηγούμενος πρόεδρος χρησιμοποίησε αυτό το επιχείρημα για να εισβάλει στο Ιράκ. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που εξακολουθούν να πιστεύουν στα πυρηνικά όπλα. Η  πίστη αυτή στηρίζεται σε πέντε διαδεδομένους μύθους που τους πιστεύει πολύς κόσμος.

Ο πρώτος είναι ότι αυτά τα όπλα άλλαξαν την έκβαση του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Νέες έρευνες του ιστορικού Τσουγιόσι Χασεγκάουα δείχνουν ότι η Ιαπωνία παραδόθηκε όχι λόγω της ατομικής βόμβας αλλά επειδή οι Σοβιετικοί εγκατέλειψαν την ουδέτερη στάση τους και έλαβαν μέρος στον πόλεμο. Εξήντα έξι ιαπωνικές πόλεις είχαν ήδη καταστραφεί από συμβατικά όπλα. Δεν θα έκαναν τη διαφορά άλλες δύο, η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. 


Ο δεύτερος μύθος έχει σχέση με την «αποφασιστική καταστροφή». Οι πόλεμοι όμως δεν κερδίζονται με την εκτέλεση αμάχων αλλά με την εκτέλεση στρατιωτών. Η πολιορκία του Λένιγκραντ το 1941-44 δεν εμπόδισε τους σοβιετικούς ηγέτες να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά του Χίτλερ. Ούτε ο βομβαρδισμός της Δρέσδης το 1945 ανάγκασε τη Γερμανία να παραδοθεί. Οσο ένας στρατός έχει την ελπίδα ότι θα νικήσει, οι πόλεμοι συνεχίζονται.


Αλλοι πιστεύουν στον μύθο της πυρηνικής αποτροπής για έναν πιο ασφαλή κόσμο. Πολλοί ηγέτες έχουν συμπεριφερθεί επιθετικά στη διάρκεια πυρηνικών κρίσεων. Το 1962, ο πρόεδρος Κένεντι και οι σύμβουλοί του γνώριζαν ότι ο αποκλεισμός της Κούβας μπορεί να οδηγούσε σε πυρηνικό πόλεμο. Κι όμως, δεν έκαναν πίσω

Ο τέταρτος μύθος είναι η μακρά ειρήνη. Η απουσία πυρηνικού πολέμου μετά το 1945 σημαίνει, σύμφωνα με το επιχείρημα αυτό, ότι τα πυρηνικά όπλα «διατήρησαν την ειρήνη». Δεν δεχόμαστε όμως ένα επιχείρημα μόνο και μόνο επειδή δεν έχει διαψευστεί. Δεν θα πετούσαμε με μια αεροπορική εταιρεία που θα ισχυριζόταν ότι ανακάλυψε ένα μηχάνημα που εμποδίζει την κόπωση μετάλλων, θα το αποδείκνυε εξοπλίζοντας 100 αεροπλάνα με τα μηχανήματα αυτά για έναν χρόνο χωρίς να σημειωθεί κανένα δυστύχημα και στη συνέχεια θα σταματούσε ξαφνικά κάθε επιθεώρηση και επισκευή και θα στηριζόταν αποκλειστικά σε αυτά τα μηχανήματα.

Ο τελευταίος και πιο επίμονος μύθος είναι ότι «το πυρηνικό τζίνι δεν μπορεί να ξαναμπεί στο μπουκάλι».  Οποτε ιδεαλιστές λένε ότι θέλουν να καταργήσουν τα πυρηνικά, οι υποτιθέμενοι ρεαλιστές κουνάνε το κεφάλι τους και απαντάνε ότι δεν μπορούμε να ξανακλείσουμε το πυρηνικό τζίνι μέσα στο μπουκάλι. Η τεχνολογία όμως αλλάζει συνεχώς. Μηχανήματα εξαφανίζονται είτε επειδή αντικαθίστανται από άλλα, πιο σύγχρονα, είτε απλώς επειδή δεν ήταν καλά. Το ερώτημα δεν είναι αν τα πυρηνικά όπλα μπορούν να τεθούν εκτός λειτουργίας αλλά αν είναι χρήσιμα. Και η χρησιμότητά τους τίθεται υπό αμφισβήτηση, αφού κανείς δεν βρήκε την ευκαιρία να τα χρησιμοποιήσει τα τελευταία 67 χρόνια. Η πραγματική αξία των πυρηνικών βομβών είναι ότι προσφέρουν κύρος, όχι προστασία.

Επειτα, δεν θέλουν όλοι πυρηνικά όπλα. Αυτό που δεν συνειδητοποιούν οι περισσότεροι είναι ότι 12 χώρες είτε έχουν εγκαταλείψει τα πυρηνικά προγράμματα, όπως η Νότια Αφρική στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ή έχουν παραδώσει τα πυρηνικά τους, όπως το Καζακστάν μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης το 1991.

Αντιθέτως, μόνο εννέα χώρες έχουν πυρηνικά σήμερα (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Κίνα, Ινδία, Ισραήλ, Πακιστάν και Βόρεια Κορέα).

Συχνά θεωρείται ότι το Ισραήλ θα ήταν το τελευταίο έθνος που θα εγκατέλειπε τα πυρηνικά, με δεδομένη την ιστορία του και την βαθιά ευθύνη να προστατεύει τον εβραϊκό λαό μετά το Ολοκαύτωμα.

Αλλά το Ισραήλ έχει έναν ισχυρό συμβατικό στρατό, και είναι σύμμαχος με την πιο ισχυρή χώρα στον κόσμο. Οι ηγέτες του καταλαβαίνουν ότι τα πυρηνικά αποτελούν μεγαλύτερο κίνδυνο για τις μικρές παρά για τις μεγάλες χώρες.

Τα μικρά έθνη ήταν πάντα ευάλωτα. Σε έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα θα φροντίσουν για την ασφάλειά τους όπως το έκαναν πάντα:  

ΠΡΟΣΩΠΑ: Ορχήστρα από πολυβόλα - O ανθρωπος που μεταμορφώνει εργαλεία θανάτου σε όργανα μουσικής ! (video)

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Μεξικανός Πέντρο Ρέγες μεταμορφώνει εργαλεία θανάτου σε όργανα μουσικής. Με τη βοήθεια έξι μουσικών, ο καλλιτέχνης μεταμόρφωσε 6.700 όπλα σε... ορχήστρα. Για πρώτη ύλη είχε ρεβόλβερ, τουφέκια και αυτόματα κατασχεμένα από τη μεξικανική κυβέρνηση. Το σύνηθες είναι τα όπλα που κατάσχονται από τις συμμορίες να θάβονται, αφού πρώτα αχρηστευθούν. Τούτη τη φορά, αφού τα κατασχεμένα όπλα αχρηστεύθηκαν δημόσια στη Σιουδάδ Χουάρες, παραχωρήθηκαν στον καλλιτέχνη.

Επί 15 ημέρες, ο Πέντρο Ρέγες και οι συνεργάτες του μαστόρεψαν, πριόνισαν, συγκόλλησαν και μετέτρεψαν τουφέκια σε κιθάρες, κράνη σε ηχεία για μπάντζο, κυλίνδρους περιστρόφων σε φλάουτα. Ρεβόλβερ, καραμπίνες, μέχρι και πολυβόλα μετατράπηκαν σε 50 πνευστά, κρουστά και έγχορδα μουσικά όργανα. Εκτίθενται μέχρι και σημερα στην Μπιενάλε Σχεδίου της Κωνσταντινούπολης και λειτουργούν μάλιστα θαυμάσια, όπως φαίνεται στο βίντεο που ανήρτησαν οι καλλιτέχνες στο Ιντερνετ.

«Πρέπει να σκεφθεί κανείς πόσες ζωές πήραν αυτά τα όπλα», γράφει ο καλλιτέχνης στο μπλογκ του. «Πρόκειται για ένα είδος εξορκισμού, καθώς η μουσική έδιωξε τους δαίμονες που είχαν μέσα τους, ενώ είναι παράλληλα ένα ρέκβιεμ για τις ζωές που χάθηκαν». 

Μέσα σε έξι χρόνια, ο πόλεμος που έχει κηρύξει το μεξικανικό κράτος στους λαθρεμπόρους ναρκωτικών και τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ των καρτέλ έχουν στοιχίσει τη ζωή σε 80.000 ανθρώπους στη χώρα.  

Δεν είναι πάντως η πρώτη φορά που ο Πέντρο Ρέγες καταπιάνεται με αυτή την ιδέα. Το 2008 η πόλη Κουλιακάν, φέουδο των λαθρεμπόρων ναρκωτικών στο Δυτικό Μεξικό, είχε καταγράψει ένα θλιβερό ρεκόρ: 8.000 φόνους μέσα σε δέκα χρόνια. Ανακοινώθηκε τότε το πρόγραμμα Palas for Pistolas (Φτυάρια για Πιστόλια) και οι κάτοικοι της πόλης κλήθηκαν να ανταλλάξουν όπλα που είχαν στην κατοχή τους με οικιακές συσκευές. Οι πολίτες παρέδωσαν 1.527 όπλα, το 40% των οποίων ήταν μάλιστα αυτόματα. Ενας οδοστρωτήρας ισοπέδωσε το οπλοστάσιο αυτό, από το οποίο ο Ρέγες έφτιαξε στη συνέχεια 1.527 φτυάρια για να φυτευτούν 1.527 δένδρα στον Βοτανικό Κήπο της Κουλιακάν. 

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ : Ενα βραβείο για όλους, όχι για τις Βρυξέλλες - ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΝΟΜΠΕΛ

Του Μαργαριτη Σχοινα

Aναπληρωτή διευθυντή του Σώματος Συμβούλων Ευρωπαϊκής Πολιτικής (ΒΕΡΑ) του προέδρου της Κομισιόν.

Σήμερα το μεσημέρι στο Οσλο, οι εκπρόσωποι της επίσημης Ευρώπης θα παραλάβουν το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης. Παρόλο που ο κάθε βραβευόμενος θα συνοδεύεται στην τελετή μόνο από τριάντα προσκεκλημένους, οι πραγματικοί νομπελίστες δεν θα χωρέσουν στην αίθουσα. 

Οι τελικοί και αποκλειστικοί δικαιούχοι του βραβείου θα είναι οι πεντακόσια εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες.  

Παρόλο που πολλοί Ευρωπαίοι δεν βρίσκονται ακριβώς σε εορταστική διάθεση, υπομένοντας την πρωτοφανή οικονομική καταιγίδα που πλήττει την Ευρώπη από το 2008, οι συμβολισμοί του Νομπέλ Ειρήνης για την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι σήμερα πιο ισχυροί από ποτέ.

Πρώτον, υπερηφάνεια γιατί μέσα από τις στάχτες και την καταστροφή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ενωμένη Ευρώπη συμφιλίωσε προαιώνιους εχθρούς που πολέμησαν επί αιώνες σε κάθε γωνιά της ηπείρου. Αλλά και γιατί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση όρθωσε τείχη απόρθητα στον αυταρχισμό, κατοχυρώνοντας τη δημοκρατία σε χώρες που τη στερήθηκαν για δεκαετίες.

Δεύτερον, ευθύνη γιατί όσα πετύχαμε μαζί όλοι οι Ευρωπαίοι δεν πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα, ιδιαίτερα από τις νέες γενιές που γεννήθηκαν σε μια γαληνεμένη ήπειρο που δεν γνώρισε σύνορα, πόλεμο και αίμα, αλλά τις κοινοτικές επιδοτήσεις και τα προγράμματα Erasmus. Ευθύνη στην κοινωνία για να μην ανατραπούν κατακτήσεις δεκαετιών, ευθύνη και για τους ηγέτες της που -ειδικά στη σημερινή συγκυρία- αναμετρούνται με το ιστορικό μέγεθος των επιτευγμάτων των προκατόχων τους.

Τρίτον, ανατροπή του μύθου ότι η Ευρώπη δεν δικαιούται βραβεία και επαίνους γιατί τάχα προκάλεσε την οικονομική κρίση. Η αλήθεια είναι ότι την κρίση τη γέννησε ένα αχαλίνωτο πάρτι ρευστότητας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού σε συνδυασμό με την έλλειψη εποπτείας του τραπεζικού τομέα. Η Ευρώπη είναι κομμάτι της λύσης όχι η αιτία του προβλήματος. Δουλεύει εδώ και τέσσερα χρόνια για να σβήσει τη φωτιά στην περιφέρεια της Ε. Ε. και να κτίσει νέους κανόνες οικονομικής διακυβέρνησης που θα θωρακίσουν την Ευρώπη απέναντι σε κάθε παρόμοια μελλοντική απειλή.

Πουθενά αλλού δεν αισθάνεται κανείς εντονότερα την ταύτιση της Ευρώπης με την ειρήνη, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα όσο εκτός Ευρώπης, σε χώρες που θεωρούν την Ε. Ε. αξιακό πρότυπο προς μίμηση: 

«Θέλουμε να ζήσουμε ελεύθεροι, θέλουμε να ζούμε όπως ζουν στην Ευρώπη» κραύγαζε στην κάμερα του CNN η νεαρή Αιγύπτια από τη πλατεία Ταχρίρ. Ως «τη μόνη νησίδα λογικής σε έναν ωκεανό τρέλας» χαρακτήρισε τον ρόλο της Ευρώπης στον σύγχρονο κόσμο ο τέως πρόεδρος της Βραζιλίας, Λούλα.

Να γιατί σήμερα η Ευρώπη θα βραβευθεί με το Νομπέλ Ειρήνης 

10/12/ΧΧΧΧ - ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΝΟΜΠΕΛ: Νομπελ Ειρήνης 2012 παίρνει η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ (δηλαδή ΟΛΟΙ ΜΑΣ)

Η Ευρωπαϊκή Ενωση κέρδισε το φετινό Νόμπελ Ειρήνης για τον ιστορικό ρόλο της στην προώθηση της ειρήνης στην Γηραιά Ηπειρο, όπως ανακοίνωσε η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ, ένα βραβείο που φαντάζει ως ανήψωση του ηθικού του μπλοκ που αγωνίζεται να επιλύσει την κρίση χρέους.

Ο πρόεδρος της νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ, Θόρμπγιορν Γιάγκλαντ, είπε ότι η Ε.Ε. βοήθησε την μετατροπή της Ευρώπης από μία ήπειρο πολέμου σε μία ήπειρο ειρήνης.

Η Επιτροπή τίμησε την Ευρωπαϊκή Ενωση των 27 πλέον κρατών - μελών για ανοικοδόμησή της Γηραίας Ηπείρου μετά τον Β'Παγκόσμιο Πόλεμο και για τον ρόλο της στην παγίωση της σταθερότητας στις πρώην κομμουνιστικές χώρες μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Εγκληματίες με... Νόμπελ Ειρήνης!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΕΕ είναι αυτή που πρωτοστάτησε στον πόλεμο και στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Η γενοκτονία στα Βαλκάνια και το όργωμα του Κοσσυφοπεδίου με τις χιλιάδες δέσμες βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου συντελέστηκαν με πρωταγωνιστές τους «κεντροαριστερούς αστέρες» της ΕΕ, τους Ντ' Αλέμα, Πρόντι, Ζοσπέν, Σρέντερ, Μπλερ κλπ.

*

Η ΕΕ είναι αυτή που πρωτοστάτησε στη σφαγή εναντίον του λαού του Ιράκ.

Στη «Δήλωση» της ΕΕ για την επέμβαση στο Ιράκ, τον Ιούνιο του 2003, διαβάζουμε ότι η εισβολή και η κατοχή, οι δολοφονίες αμάχων και τα αμέτρητα εγκλήματα, αποτελούν πρακτική που - κατά την ΕΕ - έχει στόχο

«να αποκαταστήσει ένα ασφαλές περιβάλλον» στο Ιράκ» (!)

«να δημιουργήσει ένα νέο μέλλον για τη χώρα» (!)

«και να επανενταχθεί (το Ιράκ) στη διεθνή κοινότητα»!

*

Η ΕΕ είναι αυτή που από την πρώτη στιγμή συμμετείχε στο - συνεχιζόμενο - μακελειό στο Αφγανιστάν.

*

Η ΕΕ είναι αυτή που έπαιξε και παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις σφαγές στη Λιβύη, στη Συρία και σε όλη την «ευρεία Μέση Ανατολή».

*

Η ΕΕ είναι αυτή που «δεν ιδρώνει το αυτί της» για το γεγονός ότι ένα κράτος - μέλος της, η Κύπρος, υφίσταται εδώ και σαράντα σχεδόν χρόνια καθεστώς εισβολής και κατοχής.

*

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Νομπελίστας πολιτισμός!

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του Ανδρέα Ζαμπούκα 

Καθηγητή Κλασικής  Φιλολογίας

«Η ΕΕ και οι προκάτοχοί της συμβάλλουν εδώ και πάνω από έξι δεκαετίες στην προώθηση της ειρήνης, της συμφιλίωσης, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη», δήλωσε στο ΄Οσλο ο άκρως φιλοευρωπαίος πρόεδρος της Επιτροπής Θόρνμπγιορν Γιάγκλαντ, ο οποίος είναι και Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η ΕΕ τιμήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2012, με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, για το ρόλο της στην μετατροπή μιας ηπείρου πολέμου σε ήπειρο ειρήνης, ανακοίνωσε η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ.

Δεν ξέρω ποιος από τους σημερινούς αξιωματούχους της ΕΕ θα παραλάβει το ασυνήθιστο αυτό βραβείο κι αν κρίνεται άξιος μιας τέτοιας παραλαβής . Ακόμα δεν μπορώ να ξεκαθαρίσω αν η ανταπόκριση της  ευρωπαϊκής συνείδησης ταυτίζεται με το νόημα και το συμβολισμό μιας τέτοιας κίνησης από την νορβηγική Ακαδημία.

Είμαι όμως πολύ σίγουρος για την αναγκαιότητα μιας τέτοιας εξαιρετικά ευφυούς κίνησης. Πέρασαν εξήντα επτά ολόκληρα χρόνια από τον Αύγουστο του 1945, όταν στο πανέμορφο παλάτι Σεσίλιενχοφ, στο Πότσνταμ, ο Τρούμαν, ο Τσόρτσιλ κι ο Στάλιν βάζουν τις  υπογραφές, δίνοντας το ουσιαστικό τέλος σε έναν πόλεμο, που αιματοκύλησε  την Ευρώπη και έθεσε σε τεράστιο κίνδυνο τον πολιτισμό της. 

Από τότε ως τώρα, όλες οι γενιές που ακολούθησαν, δεν έζησαν εύκολα χρόνια ούτε η διασφάλιση της ειρήνης τους χάρισε αυτονόητη ευημερία . Ο μισός πληθυσμός της Ευρώπης πέρασε πάνω από τέσσερις δεκαετίες πολύ δύσκολες καταστάσεις, κάτω από τον ολοκληρωτισμό μιας βάρβαρης ουτοπίας. Άνθρωποι μετανάστευσαν, αφήνοντας πίσω τον τόπο τους. Μικρότερες συρράξεις, όπως η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, έφεραν σφαγές και διώξεις. Τρομοκράτες έφεραν το χάος και το θρήνο σε Μόναχο και Μαδρίτη. Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός δοκιμάστηκε αλλά άντεξε. Άντεξε και αιώνες βάρβαρης φρίκης, θρησκευτικού σκοταδισμού και τεράστιων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας όπως η γενοκτονία των Ινδιάνων από τους Ισπανούς. 

Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός άξιζε ένα βραβείο Νόμπελ  γιατί είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη . Οι ευρωσκεπτικιστές πρέπει να καταλάβουν ότι η φύση των ανθρώπων και των κοινωνιών δεν είναι καθόλου αθώα. Αντίθετα είναι πολλές φορές άξεστη και ζωώδης, εγκληματική και ακραία. Σ΄ όλη τη γη, κάθε λεπτό κάποιος άνθρωπος δολοφονεί κάποιον άλλον, κάποια ομάδα επιτίθεται να σφάξει κάποια άλλη και ταυτόχρονα κάθε ώρα ετοιμάζονται σχέδια πολιτικής, πολιτισμικής και οικονομικής εξόντωσης κάποιων άλλων. Ποτέ δεν θα σταματήσουν οι κοινωνίες να «βράζουν» από την πύρα του ανταγωνισμού και να ορέγονται το δίκαιο της πυγμής. Δεν μπορεί λοιπόν, ό,τι κι αν κάνει η Ευρώπη, να αποφύγει τα καπρίτσια των Άγγλων, τη διάθεση επικράτησης των Γερμανών, την κουτοπονηριά των Ιταλών και των Ελλήνων.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οδοιπορικά για το Οσλο

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Το αποδίδουν κι αυτό στον Κίσινγκερ. Θέλοντας, λένε, να ειρωνευτεί τις εκτιμήσεις ότι μπορεί κάποτε η Ευρωπαϊκή Ενωση να εξελιχθεί σε υπερδύναμη, αναρωτήθηκε: «Ποια Ευρώπη; Δώστε μου το τηλέφωνό της».

Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά τη βράβευση του Κίσινγκερ με το Νομπέλ Ειρήνης, το πρόβλημα επανέρχεται. Ποιος θα εκπροσωπήσει την Ευρώπη στο Οσλο; Ποιος θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό γι' αυτή την άστατη και ανοικονόμητη κοινότητα;

Για τη σημασία της Ευρώπης, για την ιστορική της αναγκαιότητα, μιλούν καλύτερα, ως ακούσιοι συνήγοροι, οι κατήγοροί της. Μιλούν οι Τόρηδες που, όπως και η σκιώδης υπουργός Εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωναν ότι άκουσαν την είδηση της βράβευσης ως «κακό αστείο». Μιλούν οι ολλανδοί εθνικιστές και οι τελευταίοι σταλινικοί στον κόσμο, που είδαν «φρίκη και σαπίλα».

Τα δόγματα και οι φαντασιώσεις που οδηγούν αυτό το ετερόκλητο πλήθος φωτίζουν την Ευρώπη μέσα από τα αντίθετά της: τον απομονωτισμό, τον εθνικισμό, τον ολοκληρωτισμό που κράτησε τη μισή ήπειρο στο σκοτάδι της ανελευθερίας για μισό αιώνα μετά τον πόλεμο.

Ολες αυτές οι επιβιώσεις του παρελθόντος έχουν βρει τις τελευταίες ημέρες το έμβλημά τους:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι σκοπιμότητες του Νόμπελ Ειρήνης της ΕΕ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Η ραγδαία καταρράκωση του κύρους της ΕΕ στα μάτια των εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών της Γηραιάς Ηπείρου και η απειλή διάλυσης της Ευρωζώνης εξαιτίας της πολιτικής που ακολουθεί η Γερμανία, πέτυχαν τελικά το μέχρι τώρα «αδύνατο»: να απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης στην ΕΕ!  

Μια απόφαση που προκάλεσε ενθουσιασμό στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, αλλά και σφοδρότατες αντιδράσεις και σαρκαστικά σχόλια. Δεν υπήρχε ίσως πιο ακατάλληλη στιγμή για την απονομή αυτού του βραβείου στην ΕΕ.

Ανέκαθεν γνώριζαν οι πάντες ότι το Νόμπελ Ειρήνης υπηρετεί τρέχουσες πολιτικές σκοπιμότητες και μάλιστα συντηρητικής συνήθως κατεύθυνσης, οπότε και το κύρος του ήταν πάντα ασύγκριτα μικρότερο και κατά κανέναν τρόπο συγκρίσιμο με το κύρος των βραβείων Νόμπελ που απονέμονται σε επιστήμονες. Ακόμα και με αυτά τα κριτήρια όμως προκαλεί μάλλον θυμηδία παρά σεβασμό η απονομή του στην ΕΕ στην παρούσα συγκυρία. Τώρα που με την πολιτική της η ΕΕ εξανδραποδίζει κράτη και εξαθλιώνει οικονομικά και κοινωνικά ευρωπαϊκούς λαούς, τώρα που η πολιτική της Γερμανίας και της ΕΕ οδηγούν στην αναβίωση ξεχασμένων ρατσιστικών και αμοιβαία περιφρονητικών στερεοτύπων, που ενσπείρουν το μίσος μεταξύ των Ευρωπαίων, μόνο για βραβείο δεν ήταν η ΕΕ.

Είναι προφανές ότι οι Νορβηγοί της επιτροπής απονομής του βραβείου υπέκυψαν στις γερμανικές πιέσεις και αποφάσισαν να κάνουν πολιτικό «σέρβις» στο Βερολίνο, το οποίο αμέσως έσπευσε να το αξιοποιήσει. Είναι αποκαλυπτικό ότι η καγκελάριος της Γερμανίας, Ανγκελα Μέρκελ, δεν αρκέστηκε να χαρακτηρίσει τη βράβευση της ΕΕ ως «ενθάρρυνση» για το σχέδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης». Τη μετέτρεψε σε... Νόμπελ για το ευρώ! 

«Το ευρώ είναι κάτι παραπάνω από ένα νόμισμα, γιατί είναι η ιδέα για την Ευρώπη ως μια κοινότητα ειρήνης και αξιών... Αυτό οφείλουμε να μην το ξεχνάμε ακριβώς τις εβδομάδες αυτές και τους μήνες που εργαζόμαστε για την ενίσχυση του ευρώ», δήλωσε μεταξύ άλλων η καγκελάριος. 

«Είναι μια φανταστική απόφαση που με κάνει περήφανο και ευτυχισμένο», δήλωσε και ο Γερμανός υπ. Εξωτερικών, Γκίντο Βεστερβέλε. 

Πιο απολαυστικός από όλους πάντως ήταν ο γ.γ. του ΝΑΤΟ, ο Δανός Αντερς φογκ Ράσμουσεν, ο οποίος με έμμεσο αλλά σαφέστατο τρόπο έβαλε θέμα να απονεμηθεί Νόμπελ Ειρήνης και στο... ΝΑΤΟ! «Από την αρχή, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ έχουν μοιραστεί κοινές αξίες και έχουν συμβάλει ώστε να σχηματιστεί η νέα Ευρώπη. Η ΕΕ είναι ένας μοναδικός και ζωτικός εταίρος για το ΝΑΤΟ. Προσβλέπω στην ενίσχυση της στρατηγικής μας συνεργασίας», υπογράμμισε ο Ράσμουσεν. 

Πολλές φορές, κατά το παρελθόν, η ΕΕ υπήρξε υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης, αλλά ουδέποτε της απονεμήθηκε, παρότι οι συνθήκες ήταν ευνοϊκότερες. Δεν της απονεμήθηκε ούτε καν το 2004, όταν ενέταξε στους κόλπους της οκτώ χώρες και λίγο αργότερα δύο ακόμη από τα κράτη τού αλήστου μνήμης «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Ο λόγος που δεν έγινε αυτό ήταν ότι ιδίως στη Νορβηγία υπήρχαν ισχυρότατες διαφωνίες για τον ρόλο της ΕΕ. Δύο φορές άλλωστε οι Νορβηγοί ψήφισαν κατά της ένταξής τους το 1972 και το 1994, σε αντίστοιχα δημοψηφίσματα. Και σήμερα όμως ο σοσιαλδημοκράτης Νορβηγός πρωθυπουργός Γενς Στόλτενμπεργ συνεχάρη την ΕΕ για το Νόμπελ Ειρήνης, αλλά απέκλεισε το ενδεχόμενο ένταξης της Νορβηγίας στην ΕΕ, καθώς βάσει των δημοσκοπήσεων το... 80% (!) των Νορβηγών απορρίπτει κάθε ιδέα προσχώρησης στην ένωση αυτή. 

Το ζήτημα δεν είναι φυσικά αν θα μπουν ή δεν θα μπουν στην ΕΕ κάποτε οι Νορβηγοί, αλλά το πόσο υποφέρουν οι λαοί των χωρών που βρίσκονται ήδη μέσα σε αυτήν, με τη φτώχεια, την ανεργία, την οργή των «αγανακτισμένων», την εφιαλτική άνοδο της νεοφασιστικής ακροδεξιάς και τα τόσα δεινά που προκαλεί η πολιτική της ΕΕ για την υποτιθέμενη αντιμετώπιση της κρίσης.

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΜΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ: Η κολυμβήτρια που "ζέστανε" την παγωμένη θάλασσα του Ψυχρού Πολέμου

Της ΝΑΤΑΣΑΣ ΜΠΑΣΤΕΑ

Το καλοκαίρι του 1987 η αμερικανίδα κολυμβήτρια Λιν Κοξ αψήφησε τα παγωμένα νερά του Βερίγγειου Πορθμού προκειμένου να κολυμπήσει από τις ακτές των Ηνωμένων Πολιτειών στις ακτές της Σοβιετικής Ενωσης. 

Σήμερα, 25 χρόνια αργότερα, η 55χρονη Κοξ θυμάται πως εκείνη η απόφασή της συνέβαλε στο να εκτονωθεί η ένταση του Ψυχρού Πολέμου. «Ηθελα να ανοίξω ένα σύνορο ώστε να γίνουμε φίλοι» λέει. «Η δυσκολία βρισκόταν στο ότι κανείς δεν πίστευε πως μπορούσε να συμβεί».

Αφετηρία της ήταν το νησί Μικρός Διομήδης στην πολιτεία της Αλάσκα και στόχος της να φθάσει στο νησί Μεγάλος Διομήδης που ανήκε στη Σοβιετική Ενωση, καλύπτοντας 4,3 χιλιόμετρα νερού σε θερμοκρασία 3 βαθμών Κελσίου.  

«Με το που έπεσα στη θάλασσα μου κόπηκε η ανάσα» θυμάται. «Το κρύο ήταν σαν ένας μεγάλος βρικόλακας που τραβούσε όλη τη ζέστη από το κορμί μου». Παρ' όλα αυτά έβαλε το κεφάλι της στο νερό και άρχισε να κολυμπά.

Η ιδέα να διασχίσει τον Βερίγγειο κολυμπώντας της είχε γεννηθεί το 1976 και πέρασε χρόνια για να πείσει τους Σοβιετικούς να της το επιτρέψουν. Ακόμα και την παραμονή του εγχειρήματος δεν είχε κανένα νέο από τη Μόσχα και οι Ενοπλες Δυνάμεις των δύο χωρών βρίσκονταν σε επιφυλακή. 

«Ανησυχήσαμε γιατί οι Σοβιετικοί έφεραν στον Βερίγγειο δύο μεγάλα πολεμικά. Οι ιθαγενείς της Αλάσκας, οι Ινουίτ, φοβήθηκαν και κάλεσαν την Εθνοφρουρά και αυτοί με τη σειρά τους κάλεσαν μαχητικά. Ως απάντηση οι Σοβιετικοί έστειλαν MiG και εγώ σκεφτόμουν ότι όλα αυτά γίνονταν για την ειρήνη» θυμάται η Κοξ.

Τελικά την τελευταία στιγμή η Μόσχα έδωσε το οκ - ο πρόεδρος Γκορμπατσόφ είχε δει ένα ρεπορτάζ στην τηλεόραση για την κολυμβήτρια. Τελικά το πρωί της 7ης Αυγούστου η Κοξ ξύπνησε έτοιμη για το εγχείρημα, όμως δεν βρήκε τους Ινουίτ που θα την συνόδευαν με τα καγιάκ τους. Ανακάλυψε ότι το προηγούμενο βράδυ είχαν στήσει ένα μεγάλο γλέντι στην προοπτική να δουν τους συγγενείς τους στο απέναντι νησί και το πρωί άργησαν να ξυπνήσουν ενώ η ομίχλη είχε αρχίσει να σκεπάζει τα πάντα. «Δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτα, δεν είχαμε ραντάρ και επειδή ο Μεγάλος Διομήδης είχε πλάτος μόνο 6 χλμ. φοβηθήκαμε ότι μπορεί να έχανα το νησί».

Σε λίγη ώρα η Κοξ άκουσε μια μηχανή, ένα σοβιετικό σκάφος πλησίαζε με επιβάτη τον Βλαντίμιρ Μακμίλαν, έναν ρωσοαμερικανό δημοσιογράφο που την παρότρυνε να συνεχίσει. Τα τελευταία 800 μέτρα ήταν τα πιο δύσκολα επειδή υπήρχαν ισχυρά ρεύματα.

Η λεξούλα που νίκησε τον πόλεμο!

Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ

Γκαρσόν...Φτάνει μία μόνο λέξη, αυτή η λέξη, για να σταματήσει έναν πόλεμο;  

Στα χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τα Χριστούγεννα του 1914, έτσι σίγησαν τα όπλα. Αντί να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο, οι Γερμανοί και οι Βρετανοί στρατιώτες σκότωναν τον χρόνο τους κλωτσώντας μια μπάλα στην ουδέτερη ζώνη. Όχι πως την είχαν πάντα αυτή την μπάλα. Μα και όταν δεν την είχαν αυτοσχεδίαζαν, πότε με μια αχυρόμπαλα και πότε με ένα αδειανό κουτί κονσέρβας. Παλουκώνοντας τα κράνη τους πάνω σε ένα κομμάτι ξύλο, έφτιαχναν γκολπόστ. Όλα αυτά συνέβαιναν στο δυτικό μέτωπο, όπου εξαπλώθηκε μια αυθόρμητη χριστουγεννιάτικη ανακωχή, όταν οι στρατιώτες και από τις δύο πλευρές του μετώπου αψήφησαν τις διαταγές των ανωτέρων τους.

ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ: Η παγκόσμια ειρήνη είναι γυναίκα

Της ΛΗΔΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ανακηρύσσοντας τα δικαιώματα των γυναικών σε προϋπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης, η νορβηγική επιτροπή του Νόμπελ Ειρήνης απονέμει το φετινό βραβείο σε τρεις γυναίκες που πάλεψαν ενάντια στον πόλεμο και την καταπίεση.

Η πρόεδρος της Λιβερίας και πρώτη δημοκρατικά εκλεγμένη γυναίκα πρόεδρος στην Αφρική, Ελέν Τζόνσον-Σέρλιφ, η συμπατριώτισσά της ακτιβίστρια της ειρήνης Λέιμα Γκμπόουι και μια πρωταγωνίστρια των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων στην Υεμένη, η Ταγουάκουλ Καρμάν, τιμώνται για «τον μη βίαιο αγώνα τους για την ασφάλεια των γυναικών και για το δικαίωμα των γυναικών στην πλήρη συμμετοχή στις προσπάθειες οικοδόμησης της ειρήνης». 

Οπως χαρακτηριστικά τονίζει στο σκεπτικό της απόφασής της η βραβεύουσα επιτροπή, «δεν μπορούμε να επιτύχουμε τη δημοκρατία και τη διαρκή ειρήνη στον κόσμο εάν οι γυναίκες δεν αποκτήσουν τις ίδιες δυνατότητες με τους άνδρες να επηρεάζουν τις εξελίξεις σε όλους τους τομείς της κοινωνίας».

Ο πρόεδρος της επιτροπής Θορμπγιόρν Γιάγκλαντ εξέφρασε την ελπίδα ότι το φετεινό Νόμπελ θα προσελκύσει την προσοχή στο βιασμό και άλλες βιαιότητες κατά των γυναικών, καθώς και στο ρόλο των γυναικών στην προώθηση της ειρήνης στην Αφρική και στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο.

Καθεμιά από τις φετινές νικήτριες -είναι η πρώτη φορά που το Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται από κοινού σε τρεις γυναίκες- έχει αφήσει το δικό της ξεχωριστό σημάδι στην κοινωνία της χώρας της.