ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΡΑΤΙΚΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ανομολόγητες αμαρτίες

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το 1975, το Ελληνικό σύστημα υγείας έμοιαζε αρκετά με το Γαλλικό και με άλλων χωρών.  

Ως το 1985, η Υγεία στην Ευρώπη, άλλαξε. Το Κράτος ανέλαβε την ευθύνη, και ο ιδιωτικός τομέας αξιοποίησε την τεράστια πρόοδο στην επιστήμη και την τεχνολογία. Τα συστήματα υγείας έφτασαν και ξεπέρασαν σε αρκετές χώρες το 10% του ΑΕΠ, κάτι που έκανε αναγκαία τη μελέτη της οργάνωσης και χρηματοδότησης. 

Πρωτοπόροι οι Βρεττανοί, με κρατικό σύστημα, είχαν το «κίνητρο» να μελετήσουν αυτά τα ζητήματα. Το μάθημα της «Οικονομίας της Υγείας», όμως, παρουσιάστηκε ταυτόχρονα και στις ΗΠΑ. Στη Βρετανία για λόγους κρατικού προϋπολογισμού. Στην Αμερική λόγω ιδιωτικής ασφάλισης και ιδιωτών παρόχων υγείας.

 

Από τότε, το μίγμα δημόσιας και ιδιωτικής χρηματοδότησης και παροχής υπηρεσιών υγείας αναπτύχθηκε διαφορετικά από χώρα σε χώρα, όπως και το μίγμα κεντρικής και περιφερειακής διοίκησης και διαχείρισης. Παντού, όμως, τα ζητήματα αξιολόγησης, αποτελεσματικότητας, οικονομικής αποδοτικότητας, ποιότητας και ασφάλειας υπηρεσιών αποτελούσαν κεντρικό ζήτημα πολιτικής υγείας, συχνά και αντικείμενο πολιτικής διαμάχης.

 

Παντού, βέβαια, εκτός από την Ελλάδα. Τα ζητήματα αυτά ποτέ δεν μπήκαν στο «ραντάρ» της Κεντρικής Κυβέρνησης ανεξάρτητα από κόμμα. Άλλωστε, για 30 χρόνια, ένα κόμμα κυβερνάει με διάφορα χρώματα. Το κόμμα του «Κράτους», που νομοθετεί και διορίζει για να εκλεγεί και, όταν εκλεγεί, φτιάχνει νόμους που δημιουργούν δουλειές για να … διορίζει. Έτσι, το 1985 έφτιαξε και ένα ΕΣΥ και διόρισε φίλους, γνωστούς, πελάτες, τους πάντες. Το τί κάνανε, το  πόσο και ποιος τους πλήρωνε το αποφάσιζαν οι ίδιοι, οι πελάτες, με τους συνδικαλιστές τους,   αυτούς που εκλέγανε και τους πολύχρωμους …Υπουργούς.  

Έτσι το σύστημα έφτασε να είναι από τα χειρότερα αλλά και ακριβότερα, αφού ευθύνεται για το 25% του σωρευτικού δημοσιονομικού ελλείματος το 2010.

 

Και όμως, όπως και έξω, έτσι και στην Ελλάδα, το 1974 δημιουργήθηκαν στην τότε Υγειονομική Σχολή «έδρες» Οικονομικών και Οργάνωσης της Υγείας.  

Το ίδιο στο ΕΚΠΑ και αλλού, φτιάξαμε «Καθηγητές» και θέσεις να «φάνε και οι κότες». Ήρθαν νέες ειδικεύσεις όπως τα Οικονομικά της Υγείας, η Οργάνωση, το Μάνατζμεντ της Υγείας, Προπτυχιακά, Μεταπτυχιακά, Ερευνητικά Προγράμματα, Συνέδρια, Μελέτες, με γενναία χρηματοδότηση από τον Ιδιωτικό τομέα, φτιάχτηκαν καριέρες, ίσως και περιουσίες.

 

Και τώρα οι «θεράποντες», ειδήμονες, μελετητές, καθηγητές, ερευνητές, σιωπούν ατενίζοντας τα ερείπια ενός συστήματος – ζόμπι, φτιαγμένο από αυτούς γι’ αυτούς, ΕΣΥ, ΙΚΑ, ΕΣΔΥ, ΠΕΣΥ, ΠΕΔΥ κλπ αρκτικόλεξα, όλα κρατικά, από το Κόμμα και την Αριστοτέλους 17 εκπορευόμενα, από τα Κόμματα συμπροσκυνούμενα και συνδοξαζόμενα, κατέστησαν η χλεύη και το όνειδος της κοινωνίας.  

Συνάδελφοι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αριστερά, δεξιά και άλλα παραμύθια

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Στις 21 Ιουλίου, το βράδυ στη Βουλή, η Κεντροαριστερά έκανε ένα πρώτο, αλλά πολύ σημαντικό βήμα, ιστορικών διαστάσεων θα έλεγα. Τόλμησε, για πρώτη φορά, να «κάψει τις γέφυρες» με την... Αριστερά, έστω αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ.  

Η διαφοροποίηση από ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ ήταν σαφής και με συνέπειες. Η κυριότερη ήταν το πρώτο ηχηρό πολιτικό «χαστούκι» στην αμετροέπεια του ΣΥΡΙΖΑ. Εξίσου σημαντική, όμως, ήταν η διαμόρφωση, για πρώτη φορά, ενός «μετώπου» ηθικής και λογικής στην πολιτική με τη ΝΔ, κάτι που θα έχει αναγκαστικά ευρύτερες και ελπίζω θετικές συνέπειες.

Στην πολιτική όλα τα διακυβεύματα δεν είναι τα ίδια. Αλλης σημασίας είναι τα ζητήματα δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, εξωτερικής πολιτικής και άμυνας και άλλης τα θέματα της καθημερινότητας του πολίτη, όπως η Παιδεία, η Υγεία και άλλα. Παντού υπάρχουν σημαντικά πολιτικά ζητήματα, αλλά δεν είναι όλα ζωτικής σημασίας για το έθνος και την κοινωνία. Τα πολιτικά κόμματα μπορούν και οφείλουν να έχουν διαφορετική ατζέντα, αλλά η ανάγκη για συγκλίσεις σε κάποια ζητήματα είναι ευθέως ανάλογη με τις απειλές, εσωτερικές και εξωτερικές.

Υστερα από οκτώ χρόνια κρίσης ετούτη η χώρα είναι βαθιά λαβωμένη, φτωχή και αδύναμη. Αντίθετα, οι εξωτερικές προκλήσεις είναι τεράστιες και υπαρξιακές. 

Οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να εξασφαλίσουν πρώτα και κύρια την επιβίωση της χώρας και μετά τη δική τους. Η σύμπλευση των τριών κομμάτων στην αντιμετώπιση της απειλής που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πρώτη σωτήρια κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση. Χωρίς αυτήν η χώρα θα είναι σε κίνδυνο.

Η συνέχεια οφείλει να είναι ανάλογη. 

Στόχος είναι...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Παιδεία και Yγεία επί Αριστεράς

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Παιδεία και Υγεία ήταν, ανέκαθεν, δύο «προνομιακοί» χώροι για την Αριστερά. Οταν το ΠΑΣΟΚ το 1981 έκανε το «ρεσάλτο» στην εξουσία, ο Νόμος 1268/1982 για την Παιδεία και ο Νόμος 1397/1983 για το ΕΣΥ ήταν για πολλά χρόνια τα ιερά τοτέμ της αριστερής του ταυτότητας. Ηταν για πολλά χρόνια το βαρύ πυροβολικό του ΠΑΣΟΚ σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, τόσο που ακόμη και όταν η ΝΔ ερχόταν στην εξουσία δεν τολμούσε να αγγίξει τα βασικά του χαρακτηριστικά. Κύριο χαρακτηριστικό και των δύο νόμων το βαρύ χέρι του κράτους που κυριολεκτικά «εξουσίαζε» και τους δύο χώρους, κάτι που, προφανώς, «βόλευε» και το «γαλάζιο ΠΑΣΟΚ».

Το 2015 ήρθε στην εξουσία η υποτιθέμενη πραγματική Αριστερά. Ενάμιση χρόνο μετά, μία ανασκόπηση των επιδόσεων στους δύο τομείς είναι σκόπιμη. Πριν από λίγες μέρες, στις 16 Ιουλίου, είχαμε μία ευκαιρία. Καθώς ο πρωθυπουργός στη Σαντορίνη «εγκαινίαζε» ένα νοσοκομείο «φάντασμα» χωρίς προσωπικό, στο ΑΠΘ κάποιοι άγνωστοι «διαλύανε» ένα πανεπιστήμιο. Παιδεία και Υγεία, πυλώνες της Δημοκρατίας και αριστερή συνείδηση της κυβέρνησης, έγιναν Υγεία χωρίς γιατρούς και Παιδεία με κατεστραμμένα κτίρια.

Οι δύο αυτοί τομείς έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Είναι «εντάσεως γνώσης», δηλαδή το αντικείμενό τους δεν μπορούν να διαχειριστούν αγράμματοι και απαίδευτοι ερασιτέχνες, αλλά άτομα με διαφορετικές δεξιότητες και ειδικότητες. Είναι σύνθετα συστήματα όπου η επιστήμη και η τεχνολογία παίζουν τον πρώτο ρόλο. Είναι οι τομείς όπου σημειώθηκαν μεγάλες αλλαγές σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ταυτόχρονα, οι δύο τομείς είναι «εντάσεως εργασίας», αφού απασχολούν εκατοντάδες χιλιάδες προσωπικό. Εδώ βρίσκεται η «εστία του κακού»: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Ε.Ε - ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Εθνικά εγκλήματα και αναλογίες

Toυ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πολλοί λοιδορούν τους Φάρατζ και Τζόνσον. Προφανώς πρόκειται για γελοία καθάρματα που θα «απαντήσουν» για το εθνικό έγκλημα που έκαναν κάποια στιγμή. Αν κρίνουμε από το πόρισμα για τα εγκλήματα του Μπλερ που βγήκε χθες, έστω και ύστερα από επτά χρόνια, μάλλον θα έρθει και η σειρά τους. 

Εναν χρόνο πριν ήμαστε εμείς στη θέση της Βρετανίας. Πήραμε παρόμοια απόφαση, αλλά με μια τεράστια διαφορά. Στο πώς διαχειρίστηκαν την υπόθεση όχι μόνον οι ηθικοί και οι πραγματικοί αυτουργοί, αλλά και οι λαοί. Γιατί στο δημοψήφισμα ψηφίζουν οι λαοί, που χρεώνονται ή πιστώνονται τα αποτελέσματα.

Υπάρχουν ομοιότητες, αλλά, δυστυχώς, και πολλές διαφορές. 

Οπως και στη Βρετανία, το δικό μας δημοψήφισμα αφορούσε τη σχέση με την Ευρωπαϊκή Ενωση και ρωτούσε αν ο λαός εγκρίνει αποφάσεις που έχουν παρθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο.  

Αντίθετα με τη Βρετανία, όμως, στην Ελλάδα ρωτούσε όχι αν δεχόμαστε την ευρωπαϊκή νομοθεσία, που ισχύει και για άλλες 27 χώρες, αλλά αν, ειδικά εμείς, είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε ευρωπαϊκή βοήθεια για να επιβιώσουμε. 

 Στη Βρετανία η κυβέρνηση στήριξε την ευρωπαϊκή προοπτική. Στην Ελλάδα, αντίθετα, το ΟΧΙ στηρίχθηκε από την κυβέρνηση με πολλά ψέματα, έγινε με λάθος ερώτημα, χωρίς συζήτηση, και η κυβέρνηση λειτούργησε εκβιαστικά.  

Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει στη Βρετανία, όπου μπορεί να μην έχουν «Σύνταγμα», αλλά σέβονται τη χώρα και τον εαυτό τους. 

Εκεί απέρριψαν, οριακά, την Ευρώπη κυρίως γιατί αγαπούσαν πολύ τη χώρα τους. Εδώ είπαμε μαζικά ΟΧΙ επειδή «μισούσαμε» αυτό που είναι η Ευρώπη, και, μάλλον, τον εαυτό μας, αφού πιστέψαμε σε μια «τέτοια» κυβέρνηση.

Η τεράστια διαφορά, όμως, είναι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Στατιστικές και ψέματα για το Δημόσιο

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Παρουσιάστηκε πριν από λίγες μέρες μελέτη του υπ. Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης για την απασχόληση στον δημόσιο τομέα. Παρουσιάστηκαν στοιχεία με αριθμούς, ποσοστά του ΑΕΠ και του εργατικού δυναμικού, μισθολογική δαπάνη, και συγκρίσεις, διαχρονικές και με άλλες χώρες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ. 

Προφανής η προσπάθεια να δείξει ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε υπερβολικά πολλούς δημοσίους υπαλλήλους. Μάταιος κόπος, αλλά και πολιτικά «ύποπτη» και επικίνδυνη προσπάθεια, αν σκοπός είναι να προσλάβουμε και άλλα από τα «δικά μας παιδιά».

Εξίσου λάθος είναι και η συχνά επαναλαμβανόμενη «μάντρα» περί άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων και της ανάγκης απολύσεων, αλλά και του ιδιωτικού τομέα που, τάχα μου, θα ήταν «η λύση». Και οι δύο θέσεις είναι λάθος, πολιτικά ιδιοτελής η πρώτη, αφελής η δεύτερη. 

Μοιράζονται το ίδιο σφάλμα, αποφεύγουν δηλαδή να ρωτήσουν την κρίσιμη ερώτηση: «Τι θέλουμε από τον δημόσιο τομέα και πόσο καλά κάνει τη δουλειά». 

Τυχαίο παράδειγμα η σύγκριση Βρετανίας και Ολλανδίας. 

Στην πρώτη, γιατροί και νοσηλευτές είναι κυρίως δημόσιοι υπάλληλοι, στην Ολλανδία όχι, αλλά και στις δύο χώρες το σύστημα Υγείας είναι θαυμάσιο.  

Αλλά και αυτή η σύγκριση δεν αρκεί, αν δούμε τη Βρετανία και την Ελλάδα, χώρες με κρατικά συστήματα Υγείας, αλλά τραγικά διαφορετικές επιδόσεις. Δεν είναι λοιπόν το αν έχουμε πολλούς ή λίγους δημοσίους υπάλληλους, αλλά το τι κάνουν και πόσο καλά το κάνουν. Εκεί πάσχει, διαχρονικά, η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία. Ιστορικά εθισμένη και εξαρτημένη από το «ρουσφέτι», κάθε κυβέρνηση «ασελγεί» με τη διόγκωση του δημόσιου τομέα αδιαφορώντας για το τι ακολουθεί τον διορισμό και τη μονιμοποίηση.

Η δημιουργία του ΕΣΥ ήταν το κλασικό παράδειγμα. Στρατιές μονίμων γιατρών, κανένα ενδιαφέρον για το έργο τους. Και διακομματικά, με ζωντανό μάρτυρα τον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας.  

Είναι η ώρα που πρέπει να μας απασχολεί η επόμενη, μετά τη σημερινή λαίλαπα, μέρα. Ο ρόλος του κράτους στην Υγεία, την Εκπαίδευση και όχι μόνο, πρέπει να μας απασχολήσει, όχι αριθμητικά, αλλά ποιοτικά, σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα.  

Το ζήτημα έχει και ιδεολογική πτυχή, αλλά είναι πρωτίστως πρακτικό. Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε από την Υγεία και την Παιδεία και μετά ας... αξιολογήσουμε. Τα εργαλεία υπάρχουν, αυτό που χρειάζεται είναι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο πλήρης διαχωρισμός (των ασύμβατων μεταξύ τους) Πολιτικής και Διοίκησης ως προϋπόθεση σωτηρίας του κωλοχανείου

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Σε μια Δημοκρατία, οι εξελίξεις άμεσες και μακροχρόνιες καθορίζονται στη Βουλή. Εκεί παίρνονται οι αποφάσεις και αποφασίζεται η Πολιτική για το παρόν και το μέλλον μιας χώρας.  

Η Βουλή, όμως, δεν εμπλέκεται στο «πώς» θα εφαρμοστεί η εκάστοτε Πολιτική.  

Αυτό ανατίθεται στη «Διοίκηση», δηλαδή στα υπουργεία.  

Στην «ιδανική» περίπτωση, αποφασίζονται σωστές πολιτικές που εφαρμόζονται σωστά. Τότε έχουμε τον «ενάρετο κύκλο» όπου η Δημοκρατία «λειτουργεί» σε όφελος της κοινωνίας.

Αυτό, όμως, είναι ασυνήθιστο. Στη ζωή άλλοτε αποτυγχάνει η Πολιτική και άλλοτε η Διοίκηση, συχνά και τα δύο.  

Στην Ιταλία, για πολλά χρόνια η Διοίκηση «ξελάσπωνε» φαύλους πολιτικούς, νόμους και κόμματα. 

Στην Ελλάδα, ακόμη και όταν υπήρξαν σωστοί νόμοι, τους διάβρωνε και τους «αχρήστευε» η Διοίκηση, επικεφαλής της οποίας ήταν υπουργός, δηλαδή πολιτικός. Η Πολιτική αποδείχθηκε μοιραία όχι μόνο επειδή έλλειψε το σχέδιο για τη χώρα, αλλά και επειδή δεν επέτρεψε την ικανή και χρηστή Διοίκηση. 

Η αποτυχία της Πολιτικής στην Ελλάδα είναι «νομοτελειακή» λόγω συμμετοχής της στη Διοίκηση. Το ανίκητο δέλεαρ της εξουσίας του υπουργού έβλαψε με τρεις τρόπους. Με νόμους που διαιώνιζαν παθογένειες, με πλημμελή εφαρμογή ακόμη και «σωστών» νόμων και με την κομματοκρατία και τη φαυλότητα στη Διοίκηση. Ετσι, έγινε η νομοθέτηση της «μονιμοποίησης των συμβασιούχων», η υλοποίηση από τον ίδιο υπουργό και η επικύρωση από «πειραγμένα» υπηρεσιακά συμβούλια. Το «τέλειο έγκλημα», μία από τις κύριες αιτίες της χρεοκοπίας της χώρας. 

Στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχει πολυτέλεια άσκησης Πολιτικής. Ο κ. Σκουρλέτης δεν μπορεί να «διώξει» την «Ελληνικός Χρυσός» ή ο κ. Δρίτσας τους Κινέζους. Το τι θα γίνει το «κανονίζει» το Μνημόνιο. 

 Η δουλειά του υπουργού είναι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ηταν κάποτε η... υγεία

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το 1981, στα προεκλογικά μπαλκόνια, το ΕΣΥ ξεσήκωνε πλήθη και έφερνε ψήφους στο ΠΑΣΟΚ. 

Το 1991 η ΝΔ προσπάθησε να αλλάξει αρκετά στην Ελλάδα, αλλά το ΕΣΥ δεν το... πείραξε. 

Το 2001, πάλι το ΠΑΣΟΚ, με τον Αλ. Παπαδόπουλο, προσπάθησε να το βελτιώσει, αλλά έφυγε ο... υπουργός. 

 Και στις τρεις 10ετίες το ΕΣΥ παρέμεινε ανέγγιχτο, φέουδο κομματικών συνδικαλιστών, πράσινων, γαλάζιων και τώρα ροζ, που έκαναν καριέρες και περιουσίες στις πλάτες του ΕΣΥ και του κόσμου που υποτίθεται πως θα υπηρετούσαν.  

Τώρα το ΕΣΥ κατέρρευσε, ω της ειρωνείας, στα χέρια εκείνων που το γέννησαν και όσων, μετά, το συντήρησαν ανέγγιχτο. Ωσπου... σάπισε, μαζί με το κράτος που το συντηρούσε.

Στα έξι χρόνια της κρίσης το ΕΣΥ έδειξε παράλογη και γι' αυτό, αυτοκτονική, αντοχή. Με συνεχή μείωση χρηματοδότησης επέμεινε να διατηρεί όλα τα στοιχεία ταυτότητάς του. Απόλυτα νοσοκομειοκεντρικό, ιατροκεντρικό, στηριγμένο σε ένσημα εργασίας που δεν υπήρχε πια, με την ίδια λειτουργική δομή που εξυπηρετούσε μόνο όσους είχαν «μπει μέσα», αλλά όχι τους αρρώστους. Δεν εξελίχθηκε γιατί η δομή του «συνέφερε». Καθώς τα χρήματα στέρευαν και χρειάστηκε αλλαγές, όπως όλοι οι οργανισμοί σε κρίση, οι πολιτικοί και άλλοι ταγοί ήταν... στρουθοκάμηλοι. Ετσι, το σύστημα γκρεμίστηκε και τα θύματα είναι εκατομμύρια. Εργαζόμενοι και πολίτες, υγιείς και άρρωστοι νέοι και γέροι.

Και τώρα;  

Αμεση και πλήρης θεραπεία δεν υπάρχει, μόνο «πρώτες βοήθειες»: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Και τώρα... μόνοι

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Και τώρα μόνοι, η κυβέρνηση με την εξουσία και εμείς με τα προβλήματα. Τα «μέτρα» ψηφίστηκαν, το Eurogroup και το ΔΝΤ έβαλαν τη σφραγίδα τους, όλα καλά. Από εδώ και πέρα, τίποτα δεν φαίνεται ικανό να διακόψει τη νιρβάνα των κυβερνώντων και τη δική μας κατάθλιψη. Ο «στρατηγικός σχεδιασμός» προβλέπει «απογείωση» και καμία διαμαρτυρία, αδυναμία πληρωμών, φτωχοποίηση, ακόμη και η προϊούσα και εμφανής βαλκανοποίηση δεν γίνεται αποδεκτή.

Η προσπάθεια για τη διατήρηση της εξουσίας με κάθε τρόπο γίνεται ιδιαίτερα εμφανής αν συνεκτιμηθούν πολλά μικρά αλλά όχι ασύνδετα γεγονότα. 

Η «επιχείρηση Ειδομένη» ξεκίνησε ακριβώς την επομένη της υπερψήφισης του 3ου Μνημονίου. Προφανώς, κανείς δεν μπορούσε να εγγυηθεί πως η αστυνομική επιχείρηση δεν θα είχε «θύματα» και ίσως 2-3 ακόμη «Κατριβάνου» την Κυριακή το βράδυ στη Βουλή. 

Οι 2.500 δημόσιοι υπάλληλοι με «πειραγμένα» χαρτιά, αποκαλύφθηκε, μετά την υπερψήφιση, πως θα διατηρηθούν στη θέση τους αν περάσουν κάποιες «εξετάσεις» τις οποίες, βέβαια, θα διεξάγει η κυβέρνηση.  

Τέλος, με αρχή την Εκθεση, τα θέματα των Πανελληνίων είναι σκανδαλωδώς εύκολα, με τη Φυσική να σημειώνει «ρεκόρ ευκολίας» δεκαπενταετίας. 

Σε μία Δημοκρατία, η εξουσία κρίνεται στη Βουλή. Σε ατελή πολιτεύματα, εξαρτάται κυρίως από τον έλεγχο της Δικαιοσύνης, της Ενημέρωσης, και σε ακραίες περιπτώσεις, από τον Στρατό και τα Σώματα Ασφαλείας. Μην ξεχνάτε πως και ο Μαδούρο, πρότυπο αριστερής διακυβέρνησης, παραμένει στην εξουσία παρά τον λιμό που έχει ενσκήψει στη δύσμοιρη χώρα του. 

Η ψηφοφορία της περασμένης Κυριακής στη Βουλή θα μείνει στην Ιστορία ως η αρχή της «Νέας Μεταπολίτευσης». Σημαίνει το τέλος της όποιας... «αθωότητας» στην πολιτική και την αρχή αυτού που περιέγραψε ο Ροΐδης τον προπερασμένο αιώνα: «Το πολίτευμα ημών ουδέν άλλο πράγματι είναι παρά δικτατορία ουδενός δεκτική περιορισμού αλλά μόνον ανατροπής διά δημαγωγίας».

Η ανατροπή αυτή θα γίνει όταν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΗ ΛΑΘΡΟΛΑΓΝΑ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η ώρα της πληρωμής των γελοίων πολυπολιτισμικών ιδεασμών μας

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ολα τα είχαμε, το (αφηνιασμένο) ακραίο, φονταμενταλιστικό Ισλάμ μάς έλειπε. Η Δύση είναι σε πόλεμο και, ίσως, είναι η πρώτη φορά που δεν τον... άρχισε η ίδια. Ακόμη και στη Συρία, όπου ανακατεύτηκε κακώς για να στηρίξει έναν δικτάτορα, ή στο Ιράκ νωρίτερα, δεν ξεκίνησε έναν πόλεμο θρησκειών και πολιτισμών. Eναν «συνηθισμένο» πόλεμο, όπως είχε μάθει χιλιετίες τώρα, έκανε. Για να κρατήσει κατακτήσεις τώρα, για να κατακτήσει παλιότερα. Τώρα είναι αντιμέτωπη με κάτι που ποτέ δεν την απασχόλησε ιδιαίτερα, μεθυσμένη όπως ήταν με την κατάκτηση πλούτου, γνώσης και ελευθερίας, ενίοτε απόλυτης και κατοχυρωμένης. 

Oλα αυτά τώρα αμφισβητούνται σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο.

Η Δύση δεν έχει μάθει να διεξάγει ολοκληρωτικούς πολέμους. Η, μάλλον, τη μόνη φορά που το έκανε είδε το άσκημο πρόσωπό της στον καθρέφτη της Ιστορίας και... τρόμαξε. Δεν έσπασε τον καθρέφτη, αλλά άλλαξε η ίδια. Πενήντα χρόνια μετά βρέθηκε πάλι να κατακτά τον κόσμο, τώρα με χρήματα, σινεμά, ηλεκτρονικά τηλέφωνα και ρομπότ. Ακόμη και τεράστιες κοσμοθεωρίες όπως τον κομμουνισμό νίκησε, πάντα με τον ίδιο τρόπο. Eδειξε τον καλύτερο κόσμο που «είναι δυνατός». 

Τώρα, όμως, ένας άλλος κόσμος παρουσιάζεται, αλλιώτικος και άγνωστος, ως τώρα.

Στηριγμένος στο απόλυτο αντίθετο του Διαφωτισμού, ο σκοταδισμός του Ισλάμ, το μίσος για το θαύμα του ανθρώπου της γνώσης, της επιστήμης και της ελευθερίας, καταφεύγει στο άγνωστο όπου η θρησκεία δεν καθοδηγεί, παρηγορεί και συμβουλεύει, αλλά καταδικάζει, υποδουλώνει και σκοτώνει. Το φονταμενταλιστικό Ισλάμ δεν είναι μία θρησκεία όπως οι άλλες. Είναι νομικό και πολιτικό σύστημα όπως της Βόρειας Κορέας, αλλά αντί για έναν τρελό δικτάτορα έχει τους ιμάμηδες, που λειτουργούν ως εκπρόσωποι της υπέρτατης αρχής. Του προφήτη.

Η Δύση έχει σοβαρό πρόβλημα. Αυτό το φαινόμενο δεν μπορεί να το πολεμήσει. Η Σώτη Τριανταφύλλου έχει δίκιο: «Η διαφορά μεταξύ μουσουλμάνων είναι μόνο μεταξύ όσων είναι διατεθειμένοι να "ανατιναχτούν" καθ' οδόν προς τον Παράδεισο και των άλλων, των περισσότερων, που... διστάζουν. Ολοι όμως συμφωνούν με τους πρώτους, ως προς τα βασικά». Iσως, μάλιστα, οι πολλοί να ζηλεύουν τους λίγους, γιατί πιάνουν πρώτο τραπέζι πίστα στον Παράδεισο, λέω εγώ. 

Oσο για εμάς... 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Στο «μυαλό» ενός Σύριζα

Toυ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Απεχθάνομαι το «συριζαίος» και δεν βρίσκω σωστό το «σύριζας». Για τους άλλους υπάρχει το κόσμιο «νεοδημοκράτης» και το κακόηχο «πασόκος». Για δεκαετίες ζήσαμε με το «κουκουές» που συχνά είχε τις απειλητικές διαστάσεις που τώρα «κουβαλάει» ο «χρυσαυγίτης». Δεν είναι, όμως, η ονοματοδοσία το πρόβλημα, αλλά μάλλον η απορία μου ως προς το «περιεχόμενο». Τι είναι αλήθεια στο μυαλό κάποιου που σήμερα «ομολογεί», γιατί περί ομολογίας πρόκειται, ότι πιστεύει σε αυτό που είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ;

Το 2012 και στη συνέχεια, μέχρι τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, όλοι, ακόμη και όσοι διαφωνούσαμε ριζικά μαζί του, μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ και τι λογικά πίστευε και περίμενε από αυτόν ο όποιος οπαδός και ψηφοφόρος του. Το ότι οι μισοί, τουλάχιστον, δεν είχαν στο μυαλό τους καμία ιδεολογική «ανησυχία» ή ελπίδα το ξέραμε γιατί είχαμε την εμπειρία του πελατειακού κράτους με το πράσινο και γαλάζιο ΠΑΣΟΚ. Αθώοι αριστεροί ιδεολόγοι είχαν μείνει ελάχιστοι και αυτοί αναλώνονταν σε ανούσιες προσπάθειες πολιτικής έκφρασης.

Ετσι, στην καλύτερη, ή χειρότερη, περίπτωση, ο τυπικός Σύριζα ήταν μισός κρατιστής που έλπιζε σε κάποιο «βόλεμα» και μισός απομεινάρι της θλιβερής περιόδου του Εμφυλίου που έψαχνε «εκδίκηση», αγνοώντας ότι ο σταλινικός παράδεισος δεν υπάρχει πια. 

Ακόμη και έτσι, ήταν κατανοητό ότι κάποιος μπορούσε να ελπίζει σε κάτι, έστω και παράτυπα, όπως ένα ρουσφέτι, και ότι κάποιοι δεν πίστευαν πως το ΚΚΕ μπορεί να πάρει «εκδίκηση» ως κυβέρνηση.

Σήμερα, όμως, όσοι απέμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν συνειδητοποιήσει πως η εξουσία χάνεται. Οχι τόσο επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα είναι πλέον πίσω στις δημοσκοπήσεις, αλλά επειδή, μετά την υπογραφή του 3ου Μνημονίου, η πραγματική εξουσία είναι αλλού. Είναι στους θεσμούς, και σε άλλους, στους οποίους ο απλός ψηφοφόρος δεν έχει... πρόσβαση. Είναι προφανές ότι αγνοί ψηφοφόροι έχουν μείνει ελάχιστοι. Οι υπόλοιποι είναι απελπισμένοι τους οποίους η ιστορία έχει αφήσει πίσω.

Ο σημερινός «Σύριζα» λοιπόν... 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Φορολογούμενοι και ασφαλισμένοι

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ξέρω ότι θα στενοχωρήσω, αλλά το θέμα πρέπει να τεθεί. Δικηγόροι, μηχανικοί, γιατροί, όλοι οι... «ελεύθεροι επαγγελματίες» και επιστήμονες, διαμαρτύρονται έντονα για το Ασφαλιστικό τους. Αυτοί που δεν μπορούν να «διαμαρτυρηθούν» είναι οι... «πελάτες» που δεν έχουν δει ούτε μία απόδειξη για δικηγορικές, ιατρικές κ.λπ. υπηρεσίες, εδώ και χρόνια. 

Οι περισσότεροι από τους «πελάτες» αυτούς είναι μισθωτοί, του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, χωρίς δυνατότητα φοροδιαφυγής. Το μεγάλο ατόπημα της κυβέρνησης που, κατά πάσα πιθανότητα, θα της στοιχίσει, είναι ότι χειρίζεται το ζήτημα ως «Ασφαλιστικό» ενώ είναι ζήτημα φορολογικό.  

Το Ασφαλιστικό δεν παίρνει γιατρειά αν δεν σκεφτούμε «έξω από το κουτί».

Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι για ήδη συνταξιούχους και όσους είναι κοντά στη σύνταξη η «κουρελού» που φτιάξανε, όσο εργάζονταν, συνδικαλίζονταν ή ψήφιζαν άθλιες κυβερνήσεις, δεν τους καλύπτει πια.

  Δεν είναι δυνατόν μία γενιά, κατά ένα τέταρτο άνεργη, να παραγάγει αρκετό εισόδημα για μία γενιά που τα «φόρτωσε στον κόκορα» και πλούτισε, μάλιστα, στην πορεία. 

Η Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού αλλά όχι του ψευδούς.  

Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να το παραδεχθεί γιατί «κατάγεται» από αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα και πλούτισαν από αυτό.  

Η επόμενη κυβέρνηση μπορεί να το λύσει, λέγοντας μία αλήθεια. 

Οι συντάξεις που έχουν «νομοθετηθεί» δεν μπορούν να πληρωθούν, όλες και ως έχουν. Αυτό περιλαμβάνει όλους όσοι εξόφθαλμα ωφελήθηκαν, εκβιάζοντας την κοινωνία, όπως οι ΔΕΗτζήδες, οι δικαστικοί, οι υπάλληλοι της Βουλής και όσοι απήλαυσαν τα οφέλη της Πολιτικής Διοίκησης.  

Για τους υπόλοιπους, θα θεσπισθεί «Νέο Ασφαλιστικό» με Εθνική Σύνταξη ως ελάχιστο για όλους και άμεσα, Κλαδική σύνταξη για κλαδικούς ασφαλιστικούς φορείς, αλλά χωρίς εθνικούς πόρους και άλλα κόλπα, και προαιρετική ιδιωτική ασφάλιση.

Οι ήδη καταβαλλόμενες συντάξεις θα επανεξετασθούν και όσες κριθούν αναλογιστικά υπέρογκες θα αναπροσαρμοσθούν. 

Υπάρχουν όσοι έφυγαν στα 67 και πλήρωναν σαράντα χρόνια. Υπάρχουν και όσοι έφυγαν στα 47 γιατί είχαν «δόντι». 

Το παραπάνω Σχέδιο βασίζεται: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Και πάλι στην Εντατική...

Toυ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πλήθυναν τα δημοσιεύματα για τις «ελλείψεις στις ΜΕΘ». Ιστορίες για ζωές που χάνονται καλύπτουν το φάσμα από την πραγματολογική έρευνα ως τον μακάβριο εντυπωσιασμό. Τα δημοσιεύματα παίρνουν σιγά σιγά μία «κανονικότητα» που τρομάζει. Ολο και συχνότερα η αντίδραση του αναγνώστη πλησιάζει στη μοιρολατρία. Κάτι σαν το «δηλαδή τι περιμένουμε; Ολη η χώρα βρίσκεται στην Εντατική». Εύκολες «εξυπνάδες» όσων δεν καταλαβαίνουν για τι πράγμα μιλάμε.

Η ΜΕΘ είναι ένα πολύπλοκο σύστημα ιατρικής παρέμβασης, ένα στάδιο πριν από τον θάνατο. Ακόμη και ο ελληνικός όρος είναι λάθος, δείγμα της εθνικής μας ανεμελιάς.

Στη Μονάδα Εντατικής δεν προσφέρεται Θεραπεία, αφού ένα ποσοστό καταλήγει, αλλά εντατική Φροντίδα Υγείας. Η φροντίδα στη ΜΕΦ, λοιπόν, αποσκοπεί μεν στη θεραπεία, αφού, όμως, πρώτα σταθεροποιήσει τον άρρωστο. Η «διασωλήνωση» έχει σκοπό να υποκαταστήσει για ένα διάστημα τη φυσιολογική λειτουργία του σώματος έως ότου ο ίδιος ο οργανισμός επανακτήσει τη δυνατότητά του να αντιδράσει.  

Με την έννοια αυτή, όσοι θεωρούν, και ορθά, ότι η χώρα είναι «στην Εντατική» πρέπει να αποδεχτούν και τη διασωλήνωση, δηλαδή τα Μνημόνια. Οσο η ελληνική οικονομία είναι ανίκανη να λειτουργήσει αυτόνομα, χρειάζεται βοήθεια αλλά και το κατάλληλο περιβάλλον. Και το περιβάλλον αυτό δεν περιλαμβάνει εικόνες της Παναγίας όπως είχε καταντήσει τη ΜΕΦ η Μιμή, τότε που ο μέγας Τιμονιέρης χαροπάλευε στο Ωνάσειο. Την απλή αυτή αλήθεια αρνούμαστε να αποδεχθούμε, ίσως και να αντιληφθούμε. Εδώ και πέντε χρόνια η Ελλάδα ζει διασωληνωμένη με την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και την ΕΕ, αλλά πρόοδο δεν βλέπουμε. Ο άρρωστος χειροτερεύει και τα ζωτικά του σημεία εξασθενούν. Εμείς δεν τα βλέπουμε γιατί τα «μόνιτορ» έχουν χαλάσει και, άλλωστε, εμείς δεν πιστεύουμε στην τεχνολογία.

Μάλιστα, έχουμε βάλει συγγενείς και φίλους να τα παρακολουθούν, όχι εκπαιδευμένους «ειδικούς» γιατρούς και νοσηλευτές. Τώρα πια οι συγγενείς απ' έξω αρχίζουν να βαριούνται και να πεινάνε. Διαμαρτύρονται, φωνάζουν, κλείνουν δρόμους και στο τέλος παραγγέλνουν σουβλάκια με τσίπουρο, και ένα τσιγαράκι οι πολύ κιμπάρηδες, όταν οι γιατροί δεν βλέπουν. Ετσι, όμως, δεν γίνεται δουλειά. Είμαστε...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ασφαλιστικό και τσαρλατανοι

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εχοντας «περιφερειακή», μόνο, σχέση με το Ασφαλιστικό ως παλιός υποδιοικητής του ΙΚΑ, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι με τη λογική της κυβέρνησης το πρόβλημα είναι απλώς... άλυτο. Οταν είναι αδύνατον να βρεις δύο άτομα με παρόμοιο ασφαλιστικό παρόν, ακόμη και αν γεννήθηκαν, άρχισαν να δουλεύουν, και συνταξιοδοτούνται την ίδια μέρα, με την ασφαλιστική «κουρελού» που έφτιαξαν σαράντα χρόνια πολιτικών διευθετήσεων και ρουσφετιών, δεν μπορείς να βρεις τίποτα που να πλησιάζει στο δίκαιο και βιώσιμο.

Δεκαετίες πολιτικής ανευθυνότητας και ιδιοτέλειας, εγκληματική υποταγή στους ισχυρούς του συνδικαλισμού για πολιτική επιβίωση και εξαπάτηση των ψηφοφόρων προς ίδιον όφελος, έφεραν χαριστικές συντάξεις, πρόωρες αποχωρήσεις και α λα καρτ ρυθμίσεις για ελάχιστα, ακόμη και ατομικά συμφέροντα. Αυτά δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν από τη σημερινή οικονομία της απόλυτης ύφεσης και τη σημερινή οικονομική λογική της κυβέρνησης, που διασφαλίζει τερατώδη ανεργία για δεκαετίες.

Στο σημερινό σύστημα οι εισφορές των σήμερα ασφαλισμένων πληρώνουν τις συντάξεις όσων έχουν ήδη φύγει. Δεν υπάρχει όμως καμία εγγύηση ότι αυτοί που εργάζονται σήμερα θα έχουν κάποιον να εργάζεται για να συνταξιοδοτηθούν αυτοί. Σίγουρα δεν υπάρχει μέλλον για όσους σήμερα δεν «κολλούν ένσημα». Συνεπώς, ένα σύστημα που στηρίζεται σε εισφορές της εργασίας είναι μη βιώσιμο. Για τον λόγο αυτό, προέχει η άμεση κατάργηση των εισφορών για σύνταξη. Αλλωστε, με τα σημερινά επίπεδα της ανεργίας η έννοια της ασφάλισης για μελλοντική σύνταξη αποτελεί κοροϊδία, ή και πολιτική απάτη.

Η κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών θα έχει άμεση και δραματική επίπτωση στην ανάπτυξη, στην απασχόληση και, συνεπώς, στα φορολογικά έσοδα από εργασία και επιχειρηματική δραστηριότητα:  

KOINΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο Ελληνας γιατρός

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή έχουμε την «Εβδομάδα Ρακιντζή». Από τότε που ιδρύθηκε η θέση, τέτοια εποχή ο κ. Λέανδρος Ρακιντζής, Γενικός Γραμματέας Δημόσιας Διοίκησης, υποβάλλει την Ετήσια Εκθεση για τη Διαφθορά στη Δημόσια Διοίκηση. Με δεδομένη την έκταση της διαφθοράς στη χώρα μας, η Εκθεση Ρακιντζή είναι το χριστουγεννιάτικο δώρο του αρεοπαγίτη ε.τ. στους δημοσιογράφους και στα ΜΜΕ, γενικά με τις διάφορες ιστορίες διαφθοράς. Αδιαλείπτως, η διαφθορά των γιατρών κατέχει εξέχουσα θέση, με μόνιμη αναφορά στο γνωστό «φακελάκι».

Ο Ελληνας γιατρός έχει εξέχουσα θέση στις διεθνείς κατατάξεις, με πιο γνωστή την πρωτιά στον συνολικό αριθμό γιατρών. Στις 35 αναπτυγμένες χώρες του ΟΟΣΑ είμαστε πρώτοι με 69.000 γιατρούς ή 6,27 ανά 1.000 κατοίκους ή 150 κατοίκους σε κάθε γιατρό. Ταυτόχρονα, η Ελλάδα το 2013 ήταν στην 26η θέση από τις 35 σε κατά κεφαλήν δαπάνη υγείας, και στην 29η ως προς το ΑΕΠ/κεφαλή. Η δαπάνη υγείας, με εκτίμηση και της παραοικονομίας, είναι εναρμονισμένη με το εθνικό μας εισόδημα παρά τους διπλάσιους γιατρούς μας.

Μία άλλη, αλλά άγνωστη, στατιστική είναι η «εικαζόμενη» επίδραση του γιατρού στο κόστος της Υγείας. Αν διαιρέσουμε τη συνολική δαπάνη υγείας με τον αριθμό των εν ενεργεία γιατρών, δηλαδή το «Δολάριο της Υγείας» ανά γιατρό, έχουμε μία ένδειξη της επιρροής του γιατρού στη διαμόρφωση του συνολικού κόστους της Υγείας. Σε αυτήν τη στατιστική, η Ελλάδα με 371.000 δολάρια ανά γιατρό είναι στην τελευταία θέση στις χώρες του ΟΟΣΑ. Αυτό είναι ένδειξη ότι η πληθώρα γιατρών δεν οδηγεί στη διόγκωση του κόστους της Υγείας. Αντίθετα, για παράδειγμα στην Αμερική, έχουμε τους λιγότερους γιατρούς, αλλά και το μεγαλύτερο κόστος κατά κεφαλήν γιατρού, με 3.180.000 δολάρια.

Ο Ελληνας γιατρός την τελευταία 40ετία αναπτύχθηκε σε περιβάλλον κομματοκρατίας και ακραίου συνδικαλισμού. Ο ιατρικός συνδικαλισμός «πάλεψε» για δημόσιες θέσεις, αλλά αδιαφόρησε για τον έλεγχο της παραγωγής νέων γιατρών. Αντίθετα, οι μικροκομματικές πιέσεις για ίδρυση Ιατρικών Σχολών και ανεξέλεγκτη εισαγωγή φοιτητών συνετέλεσαν στην εξαθλίωση του ιατρικού επαγγέλματος, ιδιαίτερα με την Κρίση. 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η Δημοκρατία (ειδικά στο Συριζόπληκτο κωλοχανείο του εξυπνότερου λαού τοθ κόσμου) ΕΧΕΙ αδιέξοδα

Toυ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

«Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα». Η μεγαλύτερη μπαρούφα που ειπώθηκε από πολιτικά μειράκια ή ύποπτους πολιτικάντηδες.  

Αφού η όποια επιλογή είναι δημοκρατική, δηλαδή με την ψήφο του «λαού», εξ ορισμού αποκλείεται να οδηγήσει σε αδιέξοδο. Δεν θα χρησιμοποιήσω το «τετριμμένο» ότι και ο Χίτλερ «δημοκρατικά» ανέβηκε στην εξουσία. Ούτε το ότι «δημοκρατικός» λεγόταν ο στρατός του ΕΛΑΣ, όπως και οι Σοβιετικές Δημοκρατίες της ΕΣΣΔ. Το ότι η παραπάνω ρήση είναι ηλίθια μπαρούφα πιστοποιεί το αποτέλεσμα των γαλλικών περιφερειακών εκλογών. Δεν ξέρω πώς αισθάνεται η πλειοψηφία των Γάλλων καθώς συνειδητοποιεί ότι δημοκρατικότατα εκχωρεί την εξουσία σε ένα ξενοφοβικό, ρατσιστικό μόρφωμα. Περαστικά!.. Θα μπορούσε να ευχηθεί ο αμετροεπής πρωθυπουργός μας, όπως έκανε απευθυνόμενος στη γερμανική κυβέρνηση και διπλωματία συλλήβδην. Να δω ποιος θα ευχηθεί περαστικά σε εμάς.

Διαβάζω ότι ο πρωθυπουργός «αισθάνεται ασφαλής με τους 153» που του έμειναν. 

Εγώ δεν αισθάνομαι καθόλου ασφαλής όταν την ίδια ημέρα διαβάζω ότι έρχεται «αναδρομικός φόρος για το 2015». Νιώθω ανασφάλεια με μία κυβέρνηση που «κατόρθωσε» σε 11 μήνες να ανατρέψει όποια πρόοδο είχαμε κάνει φτύνοντας αίμα για 4 χρόνια. Οταν η αξιωματική αντιπολίτευση επιδεικνύει παροιμιώδη ανικανότητα και τα άλλα μικρά κόμματα βολοδέρνουν μεταξύ ενόχου παρελθόντος και «τραλαλά» παρόντος. Αυτό θα το έλεγα «αδιέξοδο», κατακτηθέν απολύτως δημοκρατικά.

Το αδιέξοδο φαίνεται και ακούγεται καθημερινά με δηλώσεις και αποφάσεις ανίκανων και ιδιοτελών κυβερνητικών στελεχών. Φαίνεται από το ότι ο πρώτος τη τάξει υπουργός, η σκοτεινή «eminence grise» της κυβέρνησης, το «alter ego» του κ. πρωθυπουργού μας, ο υπεύθυνος για κάθε μεγάλη ξένη επένδυση, δεν φαίνεται πουθενά, δεν ακούγεται. Τι κάνει, άραγε;  

Με ανησυχεί αυτό το ερώτημα, γιατί υποψιάζομαι πράγματα. Γιατί φαντάζομαι ότι:

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Παρίσι, οδός Βολταίρου 50

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Στην οδό Βολταίρου του φιλοσόφου που είναι γνωστός ως η κεντρική μορφή του πνεύματος του Διαφωτισμού, της Δύσης, χτύπησαν οι εκπρόσωποι του μίσους, της αμάθειας, της προκατάληψης, του σκοταδισμού, κατά δήλωσή τους, στο όνομα του Ισλάμ. 

Τραγική ειρωνεία ότι σήμερα μοιάζει σαν να πρέπει να ξανακατακτήσουμε όσα μάθαμε να θεωρούμε αυτονόητα. ‘Η μήπως όχι; 

Δεν είναι λίγοι όσοι ζητούν μόνο εκδίκηση. Δύσκολα καταπίνεται αυτό που έγινε στο Παρίσι. 

Ακόμη πιο δύσκολα αρκείται κανείς στη συγκαταβατική προσέγγιση της αλληλοκατανόησης, της συνεργασίας για την προσέγγιση πολιτισμών και θρησκειών.  

Πολύ πιο βολική έρχεται η αρχέγονη αντίληψη περί επίλυσης διαφορών, η βία και ο πόλεμος. Ειδικά όταν για εξοπλισμούς ξοδεύουν χρόνια τώρα, όλα τα κράτη, μεγάλα και μικρά, μεγάλο μέρος του εθνικού τους εισοδήματος.  

Αν δεν τα χρησιμοποιήσουν τώρα, πότε; 

Θα είναι, όμως, ο πόλεμος που προαναγγέλλεται εκ μέρους της Δύσης, ως αμυντικός και προληπτικός, αν όχι δίκαιος, τουλάχιστον αποτελεσματικός;

Εχουμε πόλεμο πολιτισμών, ιδεών, νοοτροπιών, όταν για δεκαετίες ελπίζαμε στη σύγκλιση Δύσης και Ανατολής με τη γνωριμία, τον διεθνισμό, την παγκοσμιοποίηση, τη συνεργασία μέσω του εμπορίου και της οικονομίας. Αυτά φαίνεται ότι απέτυχαν, ότι ένα στοιχείο, το θρησκευτικό, κυριάρχησε στο πολιτισμικό και λειτουργεί απωθητικά και διαχωριστικά. Μία ομάδα, μία αντίληψη δεν αρκείται στο «χωριστά και αγαπημένοι», όπως για δεκαετίες έκανε η Κίνα και εν μέρει η Ινδία, αρχαίες θρησκείες και πολιτισμοί και, επίσης, θύματα της αποικιοκρατίας της Δύσης. 

Ινδοί και Κινέζοι φοιτητές και ερευνητές σπουδάζουν και δουλεύουν στη Δύση, εμπλουτίζοντας το παγκόσμιο πολιτισμικό απόθεμα.

Το ίδιο νομίζαμε και για μεγάλο μέρος των πιστών του Ισλάμ που ζουν και εργάζονται ή που μεταναστεύουν στη Δύση λόγω των πολέμων ή της φτώχειας στις χώρες τους.  

Με το Ισλάμ, όπως το γνωρίζουμε τώρα, όμως, τα πράγματα διαφέρουν. Δύο είναι, λοιπόν, τα μεγάλα ερωτήματα της ημέρας: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κρίση, υγεία και όνειρα

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν από την κρίση, το 2009, η Ελλάδα ξόδευε για την Υγεία 23 δισ., το 10% του ΑΕΠ της. 

Το 2013 ξόδεψε τα δύο τρίτα και σήμερα είμαστε κοντά στα μισά. 

Οι Εισφορές Υγείας δεν πάνε στον ΕΟΠΥΥ, αλλά ξοδεύονται για... συντάξεις. Ο ΕΟΠΥΥ είναι σαν την Εθνική Υπηρεσία Υγείας της Βρετανίας, αλλά χωρίς λεφτά. Τα (άθλια) νοσοκομεία χωρίς νοσηλευτές και υλικά, με γιατρούς απλήρωτους, μάχες στα εξωτερικά ιατρεία που τα λέμε «επείγοντα», χωρίς πρωτοβάθμια φροντίδα. Κανονική κατάσταση δεν θα την έλεγες την Υγεία σήμερα.

Και, όμως, «αυτή η κρίση είναι πολύ μεγάλη για να την αφήσουμε να πάει... χαμένη». Ας έχουμε όρθια, τουλάχιστον, την Υγεία, που τώρα είναι στο καναβάτσο, θύμα κομματικής εκμετάλλευσης και ανάξιων ηγεσιών. 

Οταν «χτύπησε» η κρίση το 2009-2012, μειώθηκε η συνολική δαπάνη κατά 5,5 δισ. ευρώ ή 24%, αλλά όχι οι φυσικοί πόροι (νοσοκομεία, «φορείς» κ.λπ. Το 2014 η τρόικα πρόβαλε, πάλι, (υπερβολικές) απαιτήσεις στις οποίες δεν είχαμε «απαντήσεις».

Κόψαμε δημόσιες δαπάνες Υγείας περισσότερο από όσο έπρεπε γιατί δεν ξέραμε πόσο και ποιος πληρώνει, γιατί δεν είχαμε στοιχεία και για να μην «ξεβολέψουμε» το σύστημα. Ετσι, κρατήσαμε και τα 140 νοσοκομεία, ακόμη και τέσσερα σε έναν μόνο νομό. Κρατήσαμε νοσοκομείο που στεγάζεται σε παλιά πολυκατοικία και ενώ δίπλα βρίσκεται άλλο (από το 2002 μιλάω για συγχώνευση «Πατησίων» με «Παμμακάριστο»).

Και, όμως, ας φαντασθούμε τη συγχώνευση 20-30 νοσοκομείων (με μετακίνηση προσωπικού και εξοπλισμού, χωρίς απολύσεις). Πρόχειρη έρευνα δείχνει ότι μεταφορά αρρώστων και προσωπικού από 22 νοσοκομεία θα εξοικονομούσε 17 εκατ./έτος, μόνο από «φως, νερό, τηλέφωνο».

Επίσης, θα απελευθέρωνε πανάκριβα οικόπεδα «φιλέτα» (το «Ιπποκράτειο» είναι 110 ετών και το «ΕΛΠΙΣ» δεν χρειάζεται, ειδικά εκεί που βρίσκεται). Για ανέγερση δέκα νοσοκομείων, 300 κλινών σε αντικατάσταση (πολλών) «γερασμένων», σε οικόπεδα του Δημοσίου και με υπάρχοντα σχέδια, χρειάζονται 50 εκατ. ευρώ έκαστο, άρα χαμηλότοκο ( 0,5-1%) δάνειο 500 εκατ. από ΕΤΕΠ ή «Πακέτο Γιούνκερ».

Αποπληρώνεται σε 20 χρόνια με τις «συγχωνεύσεις» και την εξοικονόμηση σε ενέργεια, συντήρηση κ.λπ. από την αντικατάσταση 3.000 κλινών. Μία νέα επένδυση, αμέσως, τώρα, με θετικές επιπτώσεις στην Υγεία, αλλά και την Οικονομία, την ανεργία κ.λπ. 

Προφανώς: