ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: H ψεύτικη ελπίδα των ηλιθίων της Δύσης

 

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Πολλοί έγραψαν στο παρελθόν για τις επιδράσεις που άσκησε η μετά την Οθωμανική Αυτοκρατορία Τουρκία, ιδιαίτερα ο Κεμάλ Ατατούρκ και το καθεστώς που οικοδόμησε, πάνω στις αρχές και τα ιδεολογικά πιστεύω των εθνικοσοσιαλιστών στη Γερμανία. Ιδιαίτερα η απόρριψη του κλήρου και της πρωτοκαθεδρίας της θρησκείας, ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση σε μια κοινωνία υποταγμένη στο Ισλάμ, αλλά και των εθνικιστικών οραματισμών και της εξάλειψης των διαφόρων μειονοτικών «μιασμάτων», εντυπωσίασε τη ναζιστική ηγεσία και την οδήγησε στον θαυμασμό και τη μίμηση.

Ουδέποτε όμως είχε γίνει κάποια μεθοδική ανάλυση του θέματος χρησιμοποιώντας σοβαρά στοιχεία που να τεκμηριώνουν επιστημονικά τους ισχυρισμούς τους.  

Σε μια πρόσφατη όμως σχετικά μελέτη του Stefan Ihrig («Ατατούρκ και Ναζί: Δάσκαλος και Μαθητές στην εφαρμογή του Ολοκληρωτισμού», 2016) κατόρθωσε να διαρραγεί πλήρως ο μύθος πως ήταν δήθεν ο ιταλικός φασισμός που καθοδήγησε την έμπνευση του Χίτλερ. Αντίθετα, οι πράξεις και τα τελικά επιτεύγματα του Κεμάλ ήταν που οδήγησαν τους θεωρητικούς του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού (όπως φαίνεται και μέσα από τις σελίδες του πονήματος του Χίτλερ, «Mein Kampf», Ο Αγών μου) να εμπνευσθούν από τον τούρκο εθνικιστή ηγέτη και να ακολουθήσουν σε γενικές γραμμές τα βήματά του.

Αυτή η ιδιαίτερη σχέση του ναζιστικού καθεστώτος στη Γερμανία με το κεμαλικό πολιτικό σύστημα στην Τουρκία δεν είναι πολύ γνωστή. Ιδιαίτερα μάλιστα αν λάβει κανείς υπ’ όψιν πως τον Ατατούρκ τον βοήθησαν ιδιαίτερα οι μπολσεβίκοι στη διάρκεια του λεγόμενου αγώνα για την ανεξαρτησία της Τουρκίας. Ουσιαστικά η βοήθεια της Ρωσίας ήταν που τον διευκόλυνε να νικήσει τον ελληνικό στρατό και να προελάσει ως τη Σμύρνη. Παρά όμως την «ιδιαίτερη» σχέση του μετέπειτα με τους Ναζί και τον Χίτλερ, τίποτα δεν εμπόδισε μεταπολεμικά τη Δύση να τον αγκαλιάσει και να τον εντάξει μάλιστα στο ΝΑΤΟ.  

Αυτή η τουρκική ιδιαιτερότητα, να έχει καλές σχέσεις με όλους τους κατά καιρούς αντιπάλους της Δύσης, ενώ αυτή κάνει πως δεν βλέπει, συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας – και μετά δηλ. τα χρόνια του Ατατούρκ.  

Εχει δημιουργηθεί μία παράδοση που δίνει στην Τουρκία το θάρρος να παίζει χωρίς κόστος σε πολλά ταμπλό και να εξυπηρετεί με πολλούς τρόπους τους στόχους και τα συμφέροντά της.

Η περίπτωση όμως των σχέσεων του Ατατούρκ με τη χιτλερική Γερμανία έχει ιδιαίτερη σημασία. Διότι εντάσσει τον Κεμάλ στους «νταήδες» ηγέτες του μεσοπολέμου (Χίτλερ, Μουσολίνι, Φράνκο, Στάλιν, Βάργκας κ.ά.) και δείχνει παραστατικά και με ανησυχητικές ομοιότητες αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Του Ερντογάν του συγχωρούν, όπως του Κεμάλ παλαιότερα, διάφορες αιρετικές κινήσεις, ενώ ακολουθεί τα βήματα άλλων νταήδων της σημερινής εποχής (Τραμπ, Ντουτέρτε, Πούτιν, Μπολσονάρο, Ορμπάν κ.ά.).  

Αυτή η επιλεκτική ανοχή αυταρχικών ηγετών που «ξαφνικά» εντυπωσιάζουν τη Δύση με τις απολυταρχικές τους πρακτικές...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: 23 Αυγούστου 1939

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

 Την ημέρα αυτή υπογράφηκε το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ, παρουσία του Στάλιν, στη Μόσχα. Πέραν όλων των άλλων, το μυστικό πρωτόκολλο μεριμνούσε για τον διαμελισμό της Πολωνίας, ο οποίος και συνετελέσθη λίγες ημέρες αργότερα. 

Τον Απρίλιο 2009 το Ευρωκοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα με τίτλο «Ευρωπαϊκή συνείδηση και ολοκληρωτισμός», στο οποίο μεταξύ άλλων αναφερόταν πως «η Ευρώπη δεν θα ενωθεί ποτέ αν δεν μπορέσει να καταλήξει σε κοινή θεώρηση της Ιστορίας της. Δηλαδή, αν δεν αναγνωρίσει ως κοινή κληρονομιά τον ναζισμό και τον σταλινισμό –τα φασιστικά και τα κομμουνιστικά καθεστώτα–, αν δεν διεξαγάγει έντιμο και ουσιαστικό διάλογο για τα εγκλήματα αυτών των ανθρώπων». Το ψήφισμα υπερψηφίστηκε τότε από 553 ευρωβουλευτές, 44 το καταψήφισαν, ενώ 33 απείχαν, μεταξύ των οποίων και οι ευρωβουλευτές της… Νέας Δημοκρατίας.

Ετσι, η 23η Αυγούστου καθιερώθηκε ως ημέρα μνήμης για τα θύματα των δύο ολοκληρωτισμών.  

Οι μονίμως απέχοντες από την ψηφοφορία επικαλούνται το γεγονός πως ιστορικά ζητήματα δεν λύνονται με ψηφίσματα και πως ο ναζισμός δεν μπορεί να εξισωθεί με τον κομμουνισμό.  

Ως προς το πρώτο επιχείρημα έχω να πω ότι στο πεδίο της Ιστορίας διεξάγεται ένας έντονος ιδεολογικός αγώνας. Δεν υπάρχουν ουδέτερες ερμηνείες των γεγονότων. Συνεπώς, ένας ευρωβουλευτής θα πρέπει να λάβει θέση, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του και τις ιδεολογικές αρχές της παράταξής του. Αλλωστε, «η ουδετερότητα είναι ανήθικη» (Φόστερ Ντάλλες).

Στο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου δεν γίνεται εξομοίωση του ναζισμού με τον κομμουνισμό και δεν θα μπορούσε να γίνει, καθώς οι δύο ιδεολογίες έχουν σημαντικές διαφορές. Ομως τους ενώνουν η βαρβαρότητα, ο πόνος, το αίμα και η ανθρώπινη δυστυχία που άφησαν πίσω τους απ’ όπου πέρασαν. 

Και οι δύο ολοκληρωτισμοί, πέρα από τις διαφορές τους, είχαν και πολλά κοινά σημεία, των οποίων το κυριότερο ήταν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΑΖΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Χρυσή Αυγή, η σκηνή του εγκλήματος

Toυ ΠΕΤΡΟΥ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

 

Η δίκη της Χρυσής Αυγής ξεκίνησε στις 20 Απριλίου 2015, μια ημέρα διπλά συμβολική – για όποιον, βεβαίως, έχει έφεση στους συμβολισμούς: την παραμονή της 48ης επετείου από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 και ανήμερα της 126ης επετείου από τη γέννηση του Αδόλφου Χίτλερ.  

Η χλεύη της Ιστορίας είναι προφανής, μολονότι η Χρυσή Αυγή δεν οδηγήθηκε στο δικαστήριο για κανέναν από αυτούς τους δύο πυλώνες της ιδεολογίας της.  

Εάν αμφότεροι οι πυλώνες μνημονεύτηκαν κατά κόρον, τόσο στο ογκωδέστατο παραπεμπτικό βούλευμα του εισαγγελέα Ισίδωρου Ντογιάκου, όσο και στην υπερ-πεντάχρονη ακροαματική διαδικασία, ήταν αποκλειστικά με την πρόσληψη της ιδεολογίας ως ενός ιδιόμορφου «τροφοδότη λογαριασμού»: δίχως αυτή τη δικέφαλη ιδεολογία, τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής παραμένουν ανεξήγητα. Οπως δήλωσε και ο Γιώργος Ρουπακιάς κατά την απολογία του για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα: «Εχει γίνει μια απλή ανθρωποκτονία και το έκαναν πολιτικό ζήτημα». Σωστό κι αυτό. Τι ζόρι τραβάμε για μια απλή ανθρωποκτονία;

Οι περισσότεροι από εμάς, με τη στιβαρή τηλεοπτική παιδεία, έχουμε εξοικειωθεί εξ απαλών ονύχων με την περίφημη «σκηνή του εγκλήματος»: μια κίτρινη κορδέλα περιφράσσει τον τόπο όπου «έγινε το κακό» και αποτρέπει τους περίεργους από το να τον παραβιάσουν.

Η περίφραξη εξυπηρετεί μια πρωταρχική επιδίωξη: να μην εξαφανιστούν ή να μην αλλοιωθούν (είτε σκόπιμα είτε από αμέλεια) πολύτιμα αποδεικτικά στοιχεία – δακτυλικά αποτυπώματα, γενετικό υλικό, παράπλευρες φθορές κ.ο.κ. – για την τέλεση του εγκλήματος και την πιθανή ταυτότητα του δράστη. Ακόμη και το περίγραμμα με κιμωλία του θύματος στην άσφαλτο, πολλές ώρες ή και ημέρες αφότου το θύμα έχει διακομιστεί στο νοσοκομείο ή στο νεκροτομείο, σκοπό έχει τη διασταύρωση και τον έλεγχο της αξιοπιστίας όλων των μαρτυριών γύρω από το έγκλημα. Κάθε τι στη «σκηνή του εγκλήματος» προειδοποιεί: «Ο,τι και αν δηλώσετε εκ των υστέρων, ό,τι και αν ισχυριστείτε, όποιο άλλοθι και αν προβάλλετε, πάντοτε θα υπάρχει μια αλήθεια έτοιμη να σας διαψεύσει: η αλήθεια των δεδομένων».

Πάντοτε; 

Δεν είμαι πια τόσο σίγουρος. 

Για την ακρίβεια, άρχισε να κλονίζεται η πεποίθησή μου από τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν η απρόσμενη εισαγγελική άποψη για την απουσία «κεντρικού σχεδιασμού» στα κακουργήματα της Χρυσής Αυγής μού προσέφερε τη δυνατότητα μιας διαφορετικής «ανάγνωσης» των δεδομένων. Τα Τάγματα Εφόδου, οι δολοφονικές επιθέσεις στους μετανάστες και στους συνδικαλιστές, οι παραστρατιωτικές παρελάσεις, η ναζιστική συνθηματολογία, η Αρχή του Φύρερ, τα κείμενα που υμνούσαν τον «μεγάλο κοινωνικό αναμορφωτή» Αδόλφο Χίτλερ, τους «μαχητές της Βέρμαχτ» και τη «σπορά των ηττημένων του ’45», η σφαγή του Παύλου Φύσσα… – όλα μα όλα ήταν αυτοτελή, ασύνδετα επεισόδια κάποιων ευέξαπτων, χωρίς έρμα και χωρίς καθοδήγηση, θλιβερό προανάκρουσμα των καιρών που ζούμε: μην κουβαλάτε κοφτερά μαχαίρια σε δημόσιους χώρους· όλο και μπορεί να πέσει πάνω τους κάποιος αφηρημένος περαστικός.

Πράγματι. Δίχως τον εγκληματικό «τροφοδότη λογαριασμό» της δικέφαλης ιδεολογίας, η δράση της Χρυσής Αυγής δεν βγάζει νόημα. Η ίδια η «σκηνή του εγκλήματος» δεν βγάζει νόημα.  

Στο κάτω-κάτω τι είναι μια «σκηνή του εγκλήματος»; 

Δεν θα μπορούσε ακόμη κι ένας μέτριος εικαστικός καλλιτέχνης να στήσει μια «σκηνή του εγκλήματος» στο άψε-σβήσε;  

Εάν αύριο-μεθαύριο περάσει ένας ανυποψίαστος διαβάτης από τη «σκηνή του εγκλήματος», τι θα δει στην πραγματικότητα; Μια κίτρινη κορδέλα, ένα περίγραμμα με κιμωλία, «μην προχωράτε», «μη διασχίζετε»… – ένα σκηνικό με λιτά μέσα.

Οσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι μια εγκληματική παραστρατιωτική ναζιστική οργάνωση – λυπάμαι που θα το πω: 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Οι κοινή παρέλαση του Κόκκινου στρατού και των φασιστών της Βέρμαχτ (με ελληνικούς υπότιτλους)

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ : Τα στερνά και τα πρώτα της ΕΣΣΔ

Ο υπ. Εξωτερικών της ΕΣΣΔ Μολότοφ υπογράφει το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης. Πίσω του, με το μαύρο κοστούμι, ο Γερμανός υπ. Εξωτερικών Ρίμπεντροπ και ο Στάλιν.

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Εχει δίκιο ο κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος όταν γράφει για τις απαρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ότι «λάθη γίνανε και από τις δημοκρατικές δυνάμεις των δημοκρατικών χωρών τόσο για την Τσεχοσλοβακία όσο και για την Ισπανία όπου δεν σήκωσαν ούτε το δαχτυλάκι τους είτε να αποτρέψουν το διαμελισμό της πρώτης είτε να στηρίξουν τη δημοκρατική κυβέρνηση της δεύτερης. Λάθη γίνανε και από τα κεντρώα κόμματα στη Γερμανία» (Facebook 22.9.2019).


Μόνο που το σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ, μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της κομμουνιστικής Σοβιετικής Ενωσης, ήταν χειρότερο από λάθος. Ηταν έγκλημα. 

Δεν εμπεριείχε μόνο μέτρα (της αποτυχημένης, όπως αποδείχθηκε) πολιτικής κατευνασμού του θηρίου, όπως η συμφωνία του Μονάχου, που υπέγραψαν οι δυτικές δυνάμεις με τον Χίτλερ το 1938. Ο Στάλιν δεν προσπαθούσε να αποτρέψει τον πόλεμο, όπως ο δυστυχής πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Τσάμπερλεν. Συμφώνησε με τον Χίτλερ να τον ξεκινήσει και να μοιραστούν το τρόπαιο που ήταν η Πολωνία, συν κάποιες βαλτικές χώρες. 

 Σχηματικά θα λέγαμε ότι με τη συμφωνία του Μονάχου οι Δυτικοί ήταν ένοχοι για την εγκατάλειψη θύματος· δήλωσαν ότι δεν θα έκαναν πόλεμο για χάρη της αδύναμης Τσεχοσλοβακίας.  

Με το σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ η ΕΣΣΔ ήταν συνένοχη για τον φόνο –έμπηξε βαθιά το μαχαίρι στο σώμα της Πολωνίας– και για τη μοιρασιά της λείας.

Βεβαίως, η Ιστορία δεν σταματά στις 23 Αυγούστου 1939 όταν ο υπουργός Εξωτερικών της ναζιστικής Γερμανίας Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ και ο υπουργός Εξωτερικών της Σοβιετικής Ενωσης Βιατσεσλάβ Μιχάιλοβιτς Μολότοφ υπέγραψαν τη συμφωνία· ούτε στις 31 Αυγούστου του ίδιου έτους όταν τη συμφωνία επικύρωσε το Ανώτατο Σοβιέτ· ούτε την 1η Σεπτεμβρίου που οι ναζιστικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Πολωνία· ούτε στις 17 Σεπτεμβρίου που οι σοβιετικές δυνάμεις επιτέθηκαν πισώπλατα χωρίς κήρυξη πολέμου στη χώρα που αγωνιζόταν κατά των ναζί· ούτε τους δύο μήνες, Απρίλιος-Μάιος του 1940, που οι μυστικές υπηρεσίες της ΕΣΣΔ εκτέλεσαν 200.000 αξιωματικούς, αξιωματούχους, διανοούμενους κ.λπ. της Πολωνίας. 

Υπάρχει και η φωτογραφία με τους Σοβιετικούς στρατιώτες να υψώνουν την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ στις 2 Μαΐου του 1945, φωτογραφία που κοσμεί τη σχετική ανάρτηση του κ. Τσακαλώτου στο Facebook.

Είναι αληθές ότι η μετέπειτα αντίσταση των Σοβιετικών, όταν ο Χίτλερ παραβίασε το 1941 το σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ και εισέβαλε στην ΕΣΣΔ, ήταν μεγαλειώδης.

Η συμβολή της ΕΣΣΔ στη νίκη κατά του ναζιστικού τέρατος ήταν τεράστια, όπως και ο αριθμός των θυμάτων της. Ομως το δόγμα «τα στερνά τιμούν τα πρώτα» έχει και δύο αστερίσκους. 

Πρώτον, η περίοδος 1941-1945 δεν ήταν τα στερνά της Σοβιετικής Ενωσης. Ακολούθησε η περίοδος 1945-1990, όταν οι χώρες που απελευθέρωσε ο Κόκκινος Στρατός άλλαξαν ολοκληρωτισμό. Μπορεί οι κομμουνιστικές δικτατορίες να ωχριούν μπροστά στις ναζιστικές θηριωδίες, αλλά οι λαοί της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Ανατολικής Γερμανίας κ.λπ. δεν ρωτήθηκαν για το μέλλον τους. Ο Κόκκινος Στρατός, που τους απελευθέρωσε από τους ναζί, τους υποδούλωσε στο ΚΚΣΕ Εκατοντάδες χιλιάδες δολοφονήθηκαν και εξορίστηκαν, εκατομμύρια σκλαβώθηκαν. Αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να το κρύψει η κόκκινη σημαία πάνω από το Ράιχσταγκ. 

Δεύτερον, μπορεί τα στερνά να τιμούν, αλλά...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σύντροφοι, δείτε καλά αυτό το μετάλλιο!!! (Ναζισμός, κομμουνισμός, ίδια σάπια μήτρα)

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο απεικονίζει ένα σπάνιο ιστορικό κειμήλιο, το οποίο βρίσκεται στην προσωπική συλλογή του ιστορικού συλλέκτη από τη Βέροια κ. Κανέλλου Ντόντου, του οποίου τη σελίδα «Στηρίζουμε τον Ιστορικό Συλλέκτη Βέροιας» συνιστώ ενθέρμως, διότι εμπεριέχει ιστορικούς θησαυρούς.

    Πρόκειται για ένα μετάλλιο που εξέδωσαν από κοινού οι Ναζί και οι Σοβιετικοί, και το οποίο έφεραν Γερμανοί και Σοβιετικοί στρατιώτες που μετείχαν στη διπλή εισβολή και στον διαμελισμό της Πολωνίας τον Σεπτέμβριο του 1939.

Επαυσαν να το φέρουν μόνο μετά την έναρξη της Επιχείρησης «Μπαρμπαρόσα», που σήμανε το τέλος του αιμοσταγούς για την Ευρώπη ειδυλλίου ανάμεσα στα δύο ιδεολογικώς συγγενικά καθεστώτα, αφού ο Εθνικοσοσιαλισμός και ο Φασισμός είναι τέκνα του κομμουνισμού. Μάλιστα τα πρώτα χρόνια της δράσης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος των Γερμανών Εργατών (NSDAP) οι προπαγανδιστές του Γκέμπελς έπαιρναν αυτούσιες σοβιετικές αφίσες και απλώς άλλαζαν το σφυροδρέπανο με τη σβάστικα και τα μπολσεβίκικα συνθήματα με τα ναζιστικά.  

Επομένως το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότωφ δεν ήταν κάτι που φύτρωσε στα λάχανα. Παρά την αντιπαράθεση στο πεζοδρόμιο υπήρχε μια αμοιβαία έλξη και κοινές ιδεολογικές, ολοκληρωτικές καταβολές, τις οποίες πλήρωσε η Ευρώπη και όλος ο πλανήτης με εκατόμβες.  

Δείτε προσεκτικά το φρικώδες μετάλλιο. Χαραγμένα πάνω του τα ονόματα των κατεχόμενων πολωνικών πόλεων. Λίγο δεξιότερα από τη μέση είναι χαραγμένο το νέο σύνορο, εκεί όπου συναντήθηκαν τα ναζιστικά και τα σοβιετικά στρατεύματα και το γιόρτασαν πάνω στο πτώμα της Πολωνίας, με κοινές παρελάσεις, χαιρετούρες και χορούς, για τα οποία υπάρχουν άφθονα φωτογραφικά τεκμήρια με τους χαρωπούς SS και τους Κομισαρίους να ανταλλάσσουν ρεβεράντζες. Δεξιά κι αριστερά από τη διαχωριστική γραμμή της Ναζιστικής και Σοβιετικής ζώνης κατοχής υψώνονται περήφανα δύο κολόνες θριάμβου, έχοντας στην κορυφή τους η μία το σφυροδρέπανο και η άλλη τη σβάστικα. Στα πόδια τους σπασμένες δύο κολόνες με τον λαβωμένο αετό του Πολωνικού Εθνους.

Οπως τον Γερμανικό Στρατό του Χίτλερ ακολουθούσαν οι Ειδικές Ομάδες των SS που εκτέλεσαν τη Γενοκτονία των Εβραίων και εκτενείς σφαγές των κατεχομένων Εθνών της Ευρώπης, έτσι ακολουθούσαν τον Κόκκινο Στρατό οι χασάπηδες του Στάλιν, η διαβόητη NKVD (Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων) του Λαβρέντι Μπέρια, με αγαπημένη μέθοδο τη σφαίρα στον αυχένα. Οι Σοβιετικοί κομμουνιστές, όπως και οι Ναζί στη δική τους ζώνη, συνέλαβαν χιλιάδες Πολωνούς Στρατιωτικούς, Αστυνομικούς, ιερείς, διανοουμένους, τον ανθό της πολιτικής, στρατιωτικής και πνευματικής ηγεσίας της Πολωνίας, τους οποίους μετέφεραν σε σοβιετικό έδαφος, στο Κοζέλσκ, κοντά στο δάσος του Κατύν, στο Οστασκόφ, στο Στάρομπελσκ και αλλού.

Η σταλινική ηγεσία, θέλοντας να αποκεφαλίσει το ήδη υπόδουλο Πολωνικό Εθνος, αποφάσισε στις 5 Μαρτίου 1940, όπως αναφέρεται σε έγγραφο του Μπέρια προς τον Στάλιν, και προχώρησε σε μαζικές εκτελέσεις των αιχμαλώτων από τις αρχές Απριλίου έως τα τέλη Μαΐου του 1940. Στο Καλίνιν οι Πολωνοί αιχμάλωτοι δολοφονήθηκαν από ομάδα 30 εκτελεστών της NKVD, με επικεφαλής τον Βασίλι Μπλοχίν, τον αγαπημένο και παραγωγικότερο δήμιο του Στάλιν. Δεμένα σαν σφάγια με βρόχο που τα στραγγάλιζε αν αντιστέκονταν, τα θύματα πυροβολούνταν στον αυχένα, αφού τα είχαν κάνει να πιστέψουν πως θα γύριζαν σπίτια τους. Χιλιάδες από τα πτώματα θάφτηκαν μέσα στο δάσος του Κατύν, που περιήλθε στην κατοχή της Γερμανίας μετά την κεραυνοβόλα προέλαση της Βέρμαχτ.

Υστερα από πληροφορίες οι Γερμανοί έκαναν τις πρώτες εκσκαφές το 1943 και μάλιστα συγκάλεσαν διεθνή επιτροπή που διαπίστωσε το σοβιετικό έγκλημα. 

Οι Σοβιετικοί αρνήθηκαν για χρόνια την ενοχή τους για τη σφαγή, συνεπικουρούμενοι από τους ανά τον κόσμο πιθήκους τους.  

Μετά όμως την κατάρρευση του κομμουνισμού και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης η Ρωσική Ομοσπονδία αναγνώρισε την ιστορική αλήθεια, ενώ ο Πρόεδρος Πούτιν σε τελετή μαζί με τον Πολωνό Πρόεδρο της Δημοκρατίας κατέθεσε στεφάνι στη μνήμη των θυμάτων.

Βεβαίως οι 22.000 Πολωνοί, κυρίως Αξιωματικοί, είναι σταγόνα στον ωκεανό του αίματος των θυμάτων του Ναζισμού και του Κομμουνισμού, παιδιών της ίδιας σάπιας μήτρας του ολοκληρωτισμού, όμως είναι εμβληματικοί αυτού που έγινε σε μεγάλη κλίμακα από τους δύο πρώην συνεταίρους. Εκατομμύρια πολιτών, γυναικόπαιδα, γέροντες, αιχμάλωτοι πολέμου δολοφονήθηκαν από τις δυνάμεις του ναζιστικού και σοβιετικού ολοκληρωτισμού. Εβραίοι, Πολωνοί, Ελληνες, Σέρβοι, Ρώσοι, Ουκρανοί, όλα τα κατεχόμενα Εθνη της Ευρώπης είχαν το μερτικό τους στη σφαγή, στη Γενοκτονία από μαύρους και κόκκινους. Αντίστοιχα, η σοβιετική μηχανή του κιμά άλεσε ξένους αλλά και εκατομμύρια Σοβιετικούς πολίτες. Ομως οι ανά τη γη συνοδοιπόροι και απολογητές του κόκκινου ολοκληρωτισμού, που εξοργίστηκαν από το δίκαιο και ιστορικά ακριβές ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για την καταδίκη των εγκλημάτων του ναζισμού και του κομμουνισμού, όπου πλην Αννας – Μισέλ Ασημακοπούλου οι λοιποί «κεντροδεξιοί» μάς ντρόπιασαν, έχουν μια καταγέλαστη αλλά και φρικώδη θεωρία: πως δεν έχουν σημασία οι πράξεις αλλά η ιδεολογία πίσω από τις πράξεις. Δηλαδή οι σφαίρες των SS στα κεφάλια των δύστυχων Εβραίων στη χαράδρα του Μπάμπι Γιαρ ήταν κακές, αλλά οι κομμουνιστικές σφαίρες στον αυχένα των αιχμαλώτων ηρώων Αξιωματικών του Πολωνικού Στρατού από τους φονιάδες του Στάλιν ήταν… καλές ή έστω λιγότερο κακές.

Αυτά υποστηρίζουν με διάφορους τρόπους τα απολειφάδια του κόκκινου φασισμού στην Ελλάδα. Λαοί στα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου πνίγηκαν στο αίμα από τη δράση των κομμουνιστών, το ζήσαμε κι εμείς στην Κατοχή και τη χωριστική κομμουνιστική ανταρσία, από μια Αριστερά που σκότωσε λιγότερους Γερμανούς από όσους σκότωσαν δυστυχήματα, εμφράγματα, η πνευμονία, αυτοκτονίες και τροχαία. Ξόδεψαν σφαίρες κυρίως για Ελληνες, για να καταλάβουν την εξουσία. Κ ευτυχώς ηττήθηκαν. Ανοήτως διάφοροι «κεντροδεξιοί» στέκονται ενοχικά μπροστά στα ορφανά του Στάλιν και του Μπλοχίν.
 

Δείτε, λοιπόν, καλά αυτό το μετάλλιο, μνημείο ενός κυνικού εγκλήματος του διαμελισμού και της σφαγής ενός γενναίου ελεύθερου Εθνους.

Κοσμούσε τα στήθη των Μπογιόπουλων και των Παππάδων της εποχής εκείνης.  

Τώρα...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ναζιστικά και Κομμουνιστικά εγκλήματα και...υπαρκτος καθαρματολάγνος ελληνισμός!

Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Δυο χρόνια πριν, με ένα έντεχνα ασαφές κείμενο, και καταλήγοντας στο σλόγκαν “ναζισμός και κομμουνισμός δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι μέρη της ίδιας εξίσωσης” ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Σταύρος Κοντονής, δικαιολογούσε τη μη συμμετοχή της ελληνικής πολιτείας στο διεθνές συνέδριο “Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα”.
 

Πριν λίγες μέρες, από τις κοινοβουλευτικές ομάδες του Λαϊκού κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, των Φιλελεύθερων, των Συντηρητικών Μεταρρυθμιστών και των Πρασίνων, κατατέθηκε στην ευρωβουλή ψήφισμα που καταδίκαζε τα εγκλήματα του ναζισμού και του κομμουνισμού.
 

Υπερψηφίστηκε με 535 ψήφους. Κατά, ψήφισαν 66 ευρωβουλευτές και 52 ψήφισαν λευκό.  

Στις δύο τελευταίες κατηγορίες ανήκαν …άπαντες οι ‘Ελληνες ευρωβουλευτές.  

Σκεπτικό τους φέρεται να ήταν, ξανά, το περί μη εξομοίωσης φληνάφημα.
 

Υπήρξαν ευτυχώς δυο εξαιρέσεις: της Άννας-Μισέλ Ασημακοπούλου [ΝΔ] και του Εμ. Φράγκου [Εληνική Λύση].
 

Για τους υπόλοιπους, όπως και για τον κύριο Κοντωνή προ διετίας, δυο εξηγήσεις υπάρχουν: η αγνοούν την καταγεγραμμένη ιστορία, ή επιλέγουν ανάμεσα σε καλά και κακά εγκλήματα. Γιατί όταν μιλάμε για “εγκλήματα του κομμουνισμού μη εξομοιούμενα με τα του ναζισμού” προκύπτει λογικό πρόβλημα. Η ιστορία της καθεστωτικής βίας δεν διακρίνεται για την ποικιλία της. Οι λόγοι είναι πάνω κάτω οι ίδιοι [διασάλευση της τάξης, προδοσία του έθνους, ξεπούλημα της επαναστατικής υπόθεσης κοκ.]. Ο αριθμός των μεθόδων, επίσης περιορισμένος [τρομοκρατία, φυλάκιση, βασανισμός, εκτόπιση, εκτέλεση]. Όσο για το “άλλοθι” της βίας, οι συνθήκες γέννησής της [στη Γαλλία του Ροβεσπιέρου, στην ΕΣΣΔ, τη ναζιστική Γερμανία, την Κίνα, την Καμπότζη…] υπήρξαν πάντα έκρυθμες.
 

Πώς προκύπτει λοιπόν ο διαχωρισμός ανάμεσα σε καλή και κακή κρατική βία; προκύπτει εκ του επιδιωκόμενου αποτελέσματος. Καλή είναι εκείνη που επιστρατεύεται για καλό σκοπό. Όμως, μια και ο σκοπός του ολοκληρωτικού καθεστώτος είναι εξ ορισμού “καλός”, σύμφωνα με το …ίδιο το καθεστώς, η βία είναι δικαιολογημένη a priori. Η ολοκλήρωση ας πούμε, του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού ήταν ο σκοπός που αγίαζε τα μέσα του Ντζερζίνσι [“ο φύλακας άγγελος της Επανάστασης” κατά Εμπειρίκο] του Μενζίνσκι, του Γιάγκοντα, του Γιεζόφ ή του Μπέρια.
 

Η άφεση αμαρτιών βάσει “ιδεολογικού προσήμου” δεν είναι κάτι νέο, ούτε αφορά μόνο πολιτικές σκοπιμότητες. Χαρακτηριστικό φαινόμενο της σταλινικής περιόδου αποτελεί η «ομερτά» καλλιτεχνών και διανοουμένων, εντός και εκτός ΕΣΣΔ, με ελάχιστες εξαιρέσεις [Ράσελ, Αχμάτοβα, Μαντελστάμ.…]. Οι εντός, είχαν τουλάχιστον ένα άλλοθι: ο κίνδυνος ήταν σαφής, και αφορούσε τη ζωή των ιδίων, των φίλων και των συγγενών τους. Η διεθνής διανόηση, για μεγάλο διάστημα, επέλεξε απλώς να μπουκώνει τον κόσμο με “ευγενή ψέμματα”.
 

Στη διάρκεια και αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου, η αντιμετώπιση του σοβιετικού καθεστώτος από τους δυτικούς θα μεταστραφεί από την εχθρότητα των πρώτων χρόνων: οι “σύμμαχοι” είχαν τώρα ένα καλό λόγο να κοιτάζουν από την άλλη μεριά, στο κάτω-κάτω ήταν οι Ρώσοι, όχι οι Αμερικανοί, που λύγισαν τον Χίτλερ. Αλλά στη μεταπολεμική, ψυχροπολεμική περίοδο, ο Υπαρκτός έμελλε να δαιμονοποιηθεί ξανά – όχι ακριβώς άδικα.
 

Τα χρόνια πέρασαν και τελευταία έχει επανακάμψει ως λαϊκό αφήγημα, μαζί με μια «διαλεκτική» επαναπροσέγγιση του μαρξισμού – λενινισμού, δηλ. του …σταλινισμού, από [γελοιο-]γραφικές φιγούρες διανοουμένων τύπου Σλάβοϊ Ζίζεκ. Και ασφαλώς, οι πρώτοι που έσπευσαν να αποκαταστήσουν τον Υπαρκτό και τα εγκλήματά του, δεν μπορούσαν παρά να είναι...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ - ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η Μισέλ Ασημοκοπούλου διέσωσε την τιμή της ΝΔ στην Ευρωβουλή

Του Σάκη Μουμτζή

Πριν από λίγες ημέρες κατατέθηκε στην ευρωβουλή ψήφισμα που καταδίκαζε τα εγκλήματα του ναζισμού και του κομμουνισμού.  

Το εν λόγω ψήφισμα δεν το κατέθεσαν περιθωριακά κόμματα του ευρωκοινοβουλίου, αλλά οι κοινοβουλευτικές ομάδες του Λαϊκού κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, των Φιλελεύθερων, των Συντηρητικών Μεταρρυθμιστών και των Πρασίνων, που ως γνωστόν συνεργάζονται, σε πολλές περιπτώσεις, με την Αριστερά.

Έτσι υπερψηφίστηκε με 535 ψήφους, κατά ψήφισαν 66 ευρωβουλευτές και 52 ψήφισαν λευκό.

Εννοείται πως δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός πως όλοι οι έλληνες ευρωβουλευτές καταψήφισαν ή ψήφισαν λευκό.

Δύο οι φωτεινές εξαιρέσεις. Της Άννας Μισέλ Ασημακοπούλου και του Εμ.Φράγκου της Ελληνικής Λύσης.

Το γιατί οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δεν υπερψήφισαν το συγκεκριμένο ψήφισμα, οφείλεται –όπως έχει πολλάκις αναλυθεί—στο ενοχικό σύμπλεγμα που τους διακατέχει απέναντι στην Αριστερά.

Τελεία-παύλα.

Ως άλλοθι, υποστηρίζεται η ανοησία πως το ψήφισμα εξισώνει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό. Ο ναζισμός με τον κομμουνισμό έχουν πολλά κοινά σημεία, αλλά και πολλές ιδιαιτερότητες που τους διαφοροποιούν. Mε απλά λόγια δεν εξισώνονται, πολύ δε περισσότερο, δεν εξομοιώνονται.

Ενδεικτικά το ψήφισμα αναφέρει : « το ναζιστικό και το κομμουνιστικό καθεστώς διέπραξαν μαζικούς φόνους, γενοκτονία και εκτοπίσεις, και προκάλεσαν μιαν άνευ προηγουμένου, στην ιστορία της ανθρωπότητος, απώλεια ανθρώπινων ζωών και στέρηση ελευθερίας ...».

Είναι ολοφάνερο πως δεν πρόκειται για καμιά εξίσωση των δύο καθεστώτων, αλλά για μια περιγραφή των συνεπειών των πράξεων τους, που ήταν καταστροφικές για την ανθρωπότητα.

Σε τι διαφώνησαν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας;

Αρνούνται την ύπαρξη των γκούλαγκ; 

Την εξόντωση εκατομμυρίων σοβιετικών πολιτών; 

Αρνούνται μήπως το Κατύν; 

Αρνούνται την βαρβαρότητα των σοσιαλιστικών «δημοκρατιών»; 

Αρνούνται την εισβολή στην Ουγγαρία και στην Τσεχοσλοβακία;
Ή μήπως διαφωνούν πως ο ναζισμός και ο κομμουνισμός είναι ολοκληρωτικά καθεστώτα;

Να υπενθυμίσω πως τόσο ο εθνικοσοσιαλισμός όσο και ο φασισμός ξεπήδησαν μέσα από την ίδια μήτρα με τον κομμουνισμό. 

Είχαν τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αλλά είχαν την ίδια μέθοδο επιβολής.Την ωμή βία.

«Μα εμείς δεν είμαστε αντικομμουνιστές» λένε οι comme il faut φιλελεύθεροι.

«Τότε δεν είστε φιλελεύθεροι», τους απαντώ.

Το πρόβλημα με αυτήν την συμπεριφορά των ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας—πλην Μισέλ Ασημακοπούλου—είναι...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Το σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ του Χίτλερ και του Στάλιν (Πώς υπογράφτηκε η συμφωνία μη επίθεσης η οποία θα σήμαινε την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου)

Του ΑΡΙΕΛ ΛΕΚΑΔΙΤΗ

 

23 Αυγούστου 1939, ο υπουργός εξωτερικών της Ναζιστικής Γερμανίας, Γιοάχιμ Φον Ρίμπεντροπ, πήγε στη Μόσχα. Ήταν σχεδόν δυο εβδομάδες πριν την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου ο Χίτλερ ήθελε να εισβάλει στην Πολωνία και ήθελε να είναι σίγουρος πως η ΕΣΣΔ θα έμενε εκτός πολέμου. Ωστόσο επίσημα οι Ναζί μισούσαν τους Ρώσους Σοβιετικούς Κομμουνιστές. Στο παρελθόν, ο Χίτλερ είχε περιγράψει το Στάλιν και τους κομμουνιστές, ως διεθνής συντεχνία εγκληματιών. Παρόλα αυτά ο Ρίμπεντροπ έπρεπε να συνεργαστεί με το Στάλιν και τον υπουργό εξωτερικών του, Μολότοφ.
 

Σε μια επιβλητική αίθουσα ο Ρίμπεντροπ, συναντά τους Σοβιετικούς αξιωματούχους. Ξεκινάει η συζήτηση από μεριάς του Γερμανού υπουργού εξωτερικών, λέγοντας, πως ο Φύρερ, τον είχε εξουσιοδοτήσει να υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης για 100 χρόνια. 

Το λόγο παίρνει αμέσως μετά ο Στάλιν και απαντάει πως αν υπόγραφαν για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ο κόσμος θα γελούσε μαζί τους. Γι’ αυτό λοιπόν η αντιπρόταση του Ιωσήφ Στάλιν ήταν 10 χρόνια. Οι Ναζί και οι Σοβιετικοί παραμέρισαν τις ιδεολογικές τους διαφορές και άρχισαν να συζητούν για τις σφαίρες επιρροής της ανατολικής Ευρώπης. Ο Στάλιν ήθελε να συμπεριληφθεί στη Σοβιετική σφαίρα επιρροής όλα τα εδάφη της Λετονίας. Ο Ρίμπεντροπ όμως δεν είχε τέτοια εξουσιοδότηση. Αμέσως λοιπόν ζήτησε μια ολιγόλεπτη διακοπή για να επικοινωνήσει με τον Φύρερ του.
 

Ο Φύρερ περίμενε στο Μπέργκχοφ στα βουνά της Βαυαρίας. Ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο. Όλοι ένιωσαν μια ένταση. Κατά τη διάρκεια του τηλεφωνήματος, ο Χίτλερ, δεν μιλούσε[1]. Ο Ρίμπεντροπ επανέρχεται στην αίθουσα των συνομιλιών και δηλώνει πως ο Φύρερ συμφωνεί στην απαίτηση του Στάλιν. Επίσης τονίζει πως η διαχωριστική γραμμή για την Πολωνία θα είναι ο ποταμός Βιστούλας. Με αυτά από αυτό το μόνο που ηχούσε στην αίθουσα ήταν ο ήχος από το τσούγκρισμα των πορσελάνινων ποτηριών που περιείχαν την ακριβή σαμπάνια για να γιορτάσουν τη συμφωνία.

 
Ο Χίτλερ περίμενε για την επιβεβαίωση της συμφωνίας, ενώ πάνω από το Μπέργκχοφ μαζεύονταν σύννεφα. Ο ουρανός ήταν κόκκινος. Τρομακτικός, σκληρός, όμορφος. Κάποιος από τους παρευρισκόμενους πετάγεται και λεει πως αυτό δεν είναι καλός οιωνός[2].

 
Οι Ναζί θέλοντας να εφαρμόσουν τα σχέδια τους για τον Blitzkrieg[3] έπρεπε να παραμερίσουν τις ιδεολογικές διαφορές τους με τους Σοβιετικούς. Δεν είναι τυχαίο επίσης, πως η 23η Αυγούστου έχει καθιερωθεί ως η Ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης υπέρ των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού.
 

Ο Κόκκινος στρατός είχε συμμαχήσει με τη Βέρμαχτ διότι ήθελαν να εφαρμόσουν τα επεκτατικά τους σχέδια, οι μεν στην Πολωνία και οι δεν στις χώρες της Βαλτικής αλλά και ενός μέρους της Πολωνίας. 

Ο Σταλινισμός και ο Ναζισμός είναι δυο ιδεολογίες που τόσο στην πρακτική τους αλλά και στην ιδεολογία τους είναι ακριβώς το ίδιο. 

Οι Ναζί ήθελαν την αναγέννηση του ανθρώπου με βάση τα φυλετικά κριτήρια (ξανθιά μάτια, γυμνασμένο σώμα) ενώ οι Σοβιετικοί επιθυμούσαν το ίδιο αλλά με κοινωνικά κριτήρια (Πάλη των τάξεων).

 
Κάπως έτσι λοιπόν, υπογράφτηκε η συμφωνία μη επίθεσης η οποία θα σήμαινε την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. 

Η συνέχεια είναι γνωστή. 

Την πρώτη μέρα του Σεπτεμβρίου θα εισβάλουν εξ ανατολής στην Πολωνία οι Ρώσοι και από τη Δύση οι Γερμανοί.  

Θα επακολουθήσει...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Καιρός να αντιμετωπίσουμε το σφυροδρέπανο όπως και τη σβάστικα

Του Richard Mason / IntellectualTakeOut

(Απόδοση: Μιχάλης Γκουντής)

Εάν κάποιος σας ζητούσε να σκεφτείτε ποια είναι τα άκρα του πολιτικού φάσματος, πιθανόν θα ήταν να απεικονίσετε αμέσως μια σβάστικα στο ένα άκρο και ένα σφυρί και ένα δρεπάνι στο άλλο.  

Ανεξάρτητα από τις απόψεις σας σχετικά με το φάσμα αριστερά-δεξιάς ή αν υποστηρίζετε τη θεωρία των δύο άκρων ή όχι, εμείς (δικαίως) έχουμε την τάση να αντιλαμβανόμαστε τον φασισμό και τον κομμουνισμό ως τις τυπικές ιδεολογίες του ακραίου.

Ως εκ τούτου, πολλοί από εμάς θα αισθανόταν μάλλον ανήσυχοι βλέποντας αυτά τα δύο σύμβολα. 

Όταν βλέπουμε μια σβάστικα, μας υπενθυμίζει αμέσως τα κακά του ναζιστικού καθεστώτος και κατά συνέπεια απορρίπτεται. Το να προβάλλετε δημόσια το λογότυπο είναι ακόμα και έγκλημα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Καταλαβαίνουμε πόσο αποτρόπαια είναι η ιδεολογία και την αντιμετωπίζουμε με έλλειψη σεβασμού και αηδία.

Αλλά πώς αντιδρούμε στο σφυρί και το δρεπάνι; 

Δεν χρειάζεται να γράψω ένα άρθρο που να εξηγεί τα εκατομμύρια των θανάτων που συνέβησαν στα χέρια των κομμουνιστικών καθεστώτων. Όπως το ολοκαύτωμα, τα Γκουλάγκ της Σοβιετικής Ένωσης και οι εκατόμβες θανάτων στην Καμπότζη είναι γνωστά σε πολλούς.

Ωστόσο, οι δημοσιογράφοι στο Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζουν ανοιχτά και υπερήφανα τον κομμουνισμό. Αγάλματα του Καρλ Μαρξ ανεγέρθηκαν. Ακόμα και στις ΗΠΑ, ιστορικά ένα από τα πιο παθιασμένα αντι-κομμουνιστικά κράτη στην ιστορία, έχει ένα άγαλμα του Βλαντιμίρ Λένιν στη βορειοανατολική πόλη του Σιάτλ.

Λοιπόν, γιατί ακριβώς αντιμετωπίζουμε δύο εξίσου αιματηρές ιδεολογίες με τόσο διαφορετικούς τρόπους;

Η απάντηση μπορεί να έγκειται στις λανθασμένες αντιλήψεις της αρετής. 

Οι Ναζί, δικαίως, θεωρούνται ως μισητοί και κακοί επειδή η ιδεολογία τους είναι χτισμένη γύρω από την ιδέα ότι μια ομάδα είναι ανώτερη από την άλλη. Είναι μια εγγενώς αντι-ισότιμη ιδεολογία, μια βίαιη πεποίθηση που εφαρμόστηκε μόνο μία φορά από εκείνους που την επινόησαν.

Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει κανένας δικαιολογημένος τρόπος με τον οποίο ένας ναζί θα μπορούσε να υποστηρίξει πως τα εγκλήματα του ναζισμού «δεν ήταν πραγματικός ναζισμός».

 Το ίδιο δεν ισχύει όμως για τον κομμουνισμό.

Αντιθέτως; βλέπουμε αυτή τη γραμμή επιχειρημάτων όλη την ώρα. Όσοι βρίσκονται στην άκρα αριστερά έχουν μια ολόκληρη ομπρέλα κομμουνιστικών στυλ, από τον σταλινισμό στον αναρχισμό, τον μαοϊσμό στον τροτσκισμό, ή ακόμα και απλώς τον κλασσικό μαρξισμό. Καθώς ο Καρλ Μαρξ δεν εφάρμοσε ποτέ τον κομμουνισμό ο ίδιος, οι ηγέτες των κομμουνιστικών κρατών έχουν πάντοτε αυτόν τον άσσο στο μανίκι τους. Οποιεσδήποτε ατέλειες, τραγωδίες ή κρίσεις που αντιμετωπίζει ένα κομμουνιστικό καθεστώς, μπορούν πάντοτε να αποδίδονται στην «εσφαλμένη εφαρμογή» του αλάθητου οδικού χάρτη του Μαρξ στην ουτοπία.

Βολικά, οι κομμουνιστές μπορούν πάντα να αποκολληθούν από τις φρίκες του παρελθόντος. Μπορούν να απεικονίζουν τους εαυτούς τους ως πρωτοπόρους μιας ιδεολογίας που απλά δεν είχε την ευκαιρία να ανθίσει ( «ο πραγματικός κομμουνισμός δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ»).

Με αυτόν τον τρόπο, οι υποστηρικτές του κομμουνισμού μπορούν να συνεχίσουν να απεικονίζουν τους εαυτούς τους ως πρωταγωνιστές. Πολεμούν μόνο για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και τη δημιουργία εργατικού παραδείσου και δεν έχουν καμία σχέση με τους ψευδείς προφήτες του παρελθόντος. Στη χειρότερη περίπτωση, οι υποστηρικτές του κομμουνισμού θεωρούνται λανθασμένοι, αλλά σε τελική ανάλυση καλοπροαίρετοι.

Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος. Ενώ ο ναζισμός είναι εγγενώς συνδεδεμένος με τα εγκλήματα των οπαδών του, ο κομμουνισμός μπορεί πάντα να διαχωριστεί. Κανείς δεν θα ανεχόταν ένα μπλουζάκι με τον Adolf Hitler ή τον Benito Mussolini, αλλά ο άγριος και καταπιεστής Che Guevara διαχωρίζεται εύκολα και μετατρέπεται σε σύμβολο επανάστασης.

Αλλά που τραβάμε τη διαχωριστική γραμμή; 

 Η κομμουνιστική ιδεολογία στην καθαρότερη της μορφή μπορεί να διαχωριστεί από τις υλοποιήσεις της, αλλά σε ποιο σημείο το απαίσιο ιστορικό της δυσφημεί κάθε προσπάθεια υποστήριξής της;

Όπως είπε κάποτε ο οικονομολόγος Murray Rothbard:

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΗ ΣΥΡΙΖΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΠΛΗΚΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ: Κομμουνιστικά αίσχη σε κόσμο και Ελλάδα ( αλλά μην τα πείτε του κατουρλή βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ)

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

(...) Ξημερώματα, 23ης Αυγούστου του 1939 υπογράφηκε το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μόλοτοφ, η δεκαετής συνθήκη συμμαχίας του ναζιστικού Γ’ Ράιχ με την ΕΣΣΔ. 

Το μυστικό πρωτόκολλο που τη συνόδευσε διαμοίραζε την Πολωνία, έδινε τη Φινλανδία, τη Λετονία, την Εσθονία και το μεγαλύτερο μέρος της Λιθουανίας στον Στάλιν.

Οι Φινλανδοί αποδείχθηκαν σκληρά καρύδια, αφού εξευτέλισαν τον Κόκκινο Στρατό και, με μικρές εδαφικές απώλειες, εξασφάλισαν την ανεξαρτησία τους. 

Η Πολωνία υπέστη διπλή εισβολή με διαφορά λίγων ημερών και τα ναζιστικά και κομμουνιστικά στρατεύματα συναντήθηκαν στη μέση. Υπάρχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τις επινίκιες ρεβεράντζες SS και σταλινικών κομισαρίων πάνω στο αιμόφυρτο σώμα του γενναίου πολωνικού έθνους. Στη συνέχεια, οι Σοβιετικοί κομμουνιστές, αφού με εκβιασμούς επέβαλαν την παρουσία στρατιωτικών βάσεων στις βαλτικές χώρες, προχώρησαν στην ολική στρατιωτική κατάληψη, στην επιβολή κυβερνήσεων κομμουνιστών Κουίσλινγκ, που «αιτήθηκαν» την ενσωμάτωση των χωρών τους στην ΕΣΣΔ, πράγμα που έγινε... αποδεκτό.

 

Πίσω από τα σοβιετικά στρατεύματα κατοχής ήρθαν οι φονικές ορδές της ΝΚVD, οι ίδιοι μαυροντυμένοι γενοκτόνοι που είχαν σφραγίσει την Ουκρανία και οδήγησαν εκατομμύρια στον θάνατο από πείνα, το Holodomor. Χιλιάδες Πολωνοί, Εσθονοί, Λιθουανοί, Λετονοί εκτελέστηκαν με μία σφαίρα στον σβέρκο - ο αγαπημένος και οικονομικός τρόπος των κομμουνιστικών υπηρεσιών καταστολής και γενοκτονίας. Εκατοντάδες χιλιάδες εξορίστηκαν στα γκουλάγκ της Σιβηρίας, όπου ακολούθησε νέος κύκλος εκτελέσεων, ακόμη περισσότεροι πέθαναν από τις οργανωμένες κακουχίες και τον υποσιτισμό, ενώ έγινε επίσης οργανωμένος εποικισμός των βαλτικών χωρών, ώστε να αλλοιωθεί ο πληθυσμός.

Υστερα από όλα αυτά, οι πληθυσμοί των χωρών αυτών υποδέχθηκαν τους Γερμανούς της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα ως ελευθερωτές από τη φονική σοβιετική κατοχή και χιλιάδες συνεργάστηκαν μαζί τους κατά του κοινού εχθρού, γρήγορα όμως κάθε ελπίδα τους για αποκατάσταση της ανεξαρτησίας με γερμανική βοήθεια διαψεύστηκε. Αλλωστε, η ναζιστική Γερμανία ήταν αυτή που τους παρέδωσε, με την υπογραφή της, ως σφάγια στους κομμουνιστές. Η επιστροφή των νικητών Σοβιετικών κομμουνιστών στις βαλτικές χώρες σήμανε νέο κύμα εκτελέσεων, εκτοπισμών στα γκουλάγκ και εποικισμού. Εως τα τέλη της δεκαετίας του '50 υπήρχαν αντικομμουνιστές αντάρτες στα δάση. Η κομμουνιστική διακυβέρνηση της ΕΣΣΔ, όπως και οπουδήποτε είχε την εξουσία, δεν φείσθηκε της ζωής ούτε των δικών της πολιτών, πόσο μάλλον των ξένων.

 

Ο Στάλιν το 1941 είχε ήδη ντουφεκίσει τα 3/4 της Κ.Ε. που τον εξέλεξε και συνολικά σκότωσε περισσότερους Σοβιετικούς πολίτες απ’ ό,τι ο Χίτλερ, αλλά μην το πείτε του κατουρλή βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. 

Στην Κίνα του Μάο έγινε ρεκόρ -κοντά 75.000.000, αλλά ο πιο γκουρμέ γενοκτόνος ήταν ο Πολ Ποτ, που σκότωσε εκατομμύρια, ανάμεσά τους συχνά κι όποιον φορούσε... γυαλιά, δείγμα διανοουμένου δυτικής επιρροής, οπότε δεν τον έβλεπα να τη βγάζει καθαρή στους ορυζώνες ο σύντροφος που είναι και γυαλάκιας.
 

Στην Ελλάδα, όταν η φασιστική Ιταλία μάς επιτέθηκε, ίσχυε ακόμη το κατάπτυστο σύμφωνο συμμαχίας Χίτλερ - Στάλιν. 

Το μισοδιαλυμένο από τον δαιμόνιο Μανιαδάκη ΚΚΕ υπερασπιζόταν το άθλιο σύμφωνο, αφού, όπου κι αν του πέταγε ο πατερούλης το ξυλάκι, ακόμη και στα σκατά, οι Ελληνες κομμουνιστές έτρεχαν και του το έφερναν. Ετσι, το ΚΚΕ προπαγάνδιζε στην αρχή κατά του πολέμου. Μόνο η μεταξική χειραγώγηση της γελοίας κομμουνιστικής ηγεσίας οδήγησε στην περίφημη επιστολή Ζαχαριάδη, που καλούσε σε παλλαϊκό αγώνα υπό την ηγεσία Μεταξά κατά των Ιταλών, την οποία μετά τη μισοπήρε πίσω.

  Αν ο Χίτλερ δεν είχε επιτεθεί στην ΕΣΣΔ και η συμμαχία ναζί και κομμουνιστών είχε συνεχιστεί, και ο Στάλιν έδινε εντολή στον Ζαχαριάδη, στον Σιάντο και στους υπόλοιπους προδότες της ηγεσίας του ΚΚΕ, να είστε σίγουροι ότι τις κουκούλες στην Ελλάδα και τις στολές των δωσιλόγων θα τις φορούσαν τα ολιγάριθμα στελέχη του ΚΚΕ, που καπηλεύτηκαν τον πατριωτισμό των Ελλήνων, παγίδεψαν και οδήγησαν στην ήττα, στον θάνατο και στην εξορία μια λαμπρή γενιά, έχοντας ως στόχο την εξουσία και όχι την απελευθέρωση.

 Γι’ αυτό ξόδεψαν περισσότερες σφαίρες κατά Ελλήνων παρά κατά των Γερμανών, γι’ αυτό οι Γερμανοί είχαν περισσότερες απώλειες από ασθένειες, ατυχήματα και αυτοκτονίες, παρά από την ανταρτική δράση. Στη συνέχεια αιματοκύλησαν την Ελλάδα με στόχο την επιβολή κομμουνιστικής δικτατορίας και απόσπασης της Μακεδονίας, γι’ αυτό κατέληξαν απομονωμένοι ως λεπροί και ηττημένοι.

Στον εγκληματικό τυχοδιωκτισμό τους προκάλεσαν τον θάνατο χιλιάδων Ελλήνων, τεράστια οικονομική καταστροφή και εφάρμοσαν το αισχρότερο εγκληματικό μέτρο, που θύμισε την οθωμανική κατοχή: το παιδομάζωμα, εθνικό έγκλημα που καμιά ψευδοϊστορική διαστρέβλωση δεν μπορεί να σβήσει τις αποδείξεις του. 

Η μητέρα του παιδικού φίλου μου Βαγγέλη Διαμαντόπουλου, η κυρία Αθανασία, από την όμορφη ορεινή Αρκαδία, μου περιέγραψε μια φοβερή σκηνή: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ναζισμός και πολυεθνικός καπιταλισμός

Του Χρίστου Γούδη
(Προδημοσίευση από το έργο του «Τοτέμ και Ταμπού της Νεώτερης Ιστορίας μας»)

Η έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποτέλεσε την αφορμή να αναδειχθούν για μία ακόμη φορά και κάποιες «παράπλευρες αλήθειες» αναφορικά με την ισχύ των ιδεολογικών προτύπων των αντιμαχομένων δυνάμεων. Εν προκειμένω, χαρακτηριστική είναι η συμπεριφορά πολλών τραπεζικών, οικονομικών και βιομηχανικών κύκλων, ιδίως των ΗΠΑ, οι οποίοι διακατεχόμενοι από μία πολυεθνική αντίληψη και έχοντας διαμορφώσει τις τράπεζες και τις εταιρείες τους επάνω σε μία πολυεθνική βάση, έθεταν το κέρδος υπεράνω του πατριωτισμού και δεν δίσταζαν να βοηθούν, παράλληλα με την πολεμική προσπάθεια της χώρας τους, και την ναζιστική Γερμανία. Μια πλήρως τεκμηριωμένη απογραφή του τι ακριβώς συνέβη εμπεριέχεται στο έργο του Τσαρλς Χίγκαμ «Trading with the enemy» («Εμπορευόμενοι με τον εχθρό») που πρωτοεκδόθηκε το 1983 και μεταφράστηκε στα ελληνικά το 2005 κάτω από τον μάλλον παραπλανητικό τίτλο «Αμερικανο-Ναζιστική Συνωμοσία».  

Εδώ θα αρκεσθούμε σε μία πολύ περιληπτική, αλλά άκρως χαρακτηριστική, σκιαγραφία κάποιων ιδιαίτερα χτυπητών περιπτώσεων:

1. Στην σκληρή καρδιά της Ευρώπης, την Ελβετία, παραδοσιακό κράτος-θησαυροφυλάκιο όλων των μετασχηματισμένων σε χρήμα ανομιών του πλανήτη, είχε την έδρα της (στη Βασιλεία), ένα τυπικό παράδειγμα αναλγησίας έναντι των μαχόμενων ανθρώπων κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου: η διαβόητη Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (ΤΔΔ), που δημιουργήθηκε το 1930 από τις μεγαλύτερες κεντρικές τράπεζες του κόσμου (διοικούμενη από Αμερικανούς, Γερμανούς, Βρετανούς, Ιάπωνες και Ιταλούς τραπεζίτες), οι οποίες κατά την διάρκεια του πολέμου έπαιρναν κανονικά τα μερίσματά τους, τα προερχόμενα κατά βάση από την ναζιστική λεία κρατών και ανθρώπων (κυρίως εβραίων) την οποία εναπόθεταν εκεί προς φύλαξη. Η λεία απαρτίζονταν από χρυσό αξίας 378 εκατομμυρίων δολαρίων προερχόμενο από τις εθνικές τράπεζες των κατακτημένων από την Γερμανία χωρών, όπως η Αυστρία, η Τσεχοσλοβακία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, αλλά και από πλάκες χρυσού που προήλθαν από το λιώσιμο χρυσαφικών (κοσμήματα, μονόκλ, σκελετοί γυαλιών, ρολόγια, τσιγαροθήκες και χρυσές οδοντοστοιχίες) των εβραίων που εγκλείσθηκαν και εξοντώθηκαν μαζικά στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως.  

Η δικαιολογία της αρμονικής και φιλικής συνύπαρξης των τραπεζιτών των αντιμαχόμενων χωρών κατά την διάρκεια του πολέμου ήταν ότι μετά το πέρας του θα ήταν όλοι τους απαραίτητοι για την ανασυγκρότηση των χωρών από τα δεινά του πολέμου!!! 

2. Η μεγαλύτερη εταιρεία πετρελαιοειδών του κόσμου, η αμερικανική Στάνταρντ Όϊλ του Νιού Τζέρσεϋ και η αμερικανική τράπεζα Τσέϊζ Νάσιοναλ (μετέπειτα Τσέϊζ Μανχάταν), αμφότερες ιδιοκτησίας Ροκφέλερ, με βάση καθαρώς οικονομικά κριτήρια, στήριζαν προ και κατά την διάρκεια του πολέμου, πέραν των ΗΠΑ, και την ναζιστική Γερμανία. Η Στάνταρντ Όϊλ για να αποφύγει το βρετανικό μπλόκο στα παράλια του Ατλαντικού τροφοδοτούσε τα πρώτα χρόνια του πολέμου την Γερμανία με καύσιμα μέσω Ρωσίας (με την οποία η Γερμανία είχε συνάψει το σύμφωνο φιλίας Μολότωφ-Ρίμπεντροπ), ξεφορτώνοντάς τα στο Βλαδιβοστόκ, απ’ όπου οι Ρώσοι με τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο τα μετέφεραν στο Βερολίνο! Παράλληλα η ίδια εταιρεία ανεφοδίαζε με καύσιμα τα γερμανικά υποβρύχια στην περιοχή των Καναρίων νήσων. Επίσης τροφοδοτούσε μέσω της θυγατρικής της, βρετανικής Εθύλ-Στάνταρντ, την γερμανική πολεμική αεροπορία του Γκαίριγκ με τετρααιθυλικό γραφίτη, απαραίτητο πρόσθετο των καυσίμων των αεροπλάνων της με τα οποία ο Γκαίριγκ βομβάρδιζε το Λονδίνο! Ακόμη η Στάνταρντ Όϊλ εφοδίαζε την Γερμανία με συνθετικό καουτσούκ απαραίτητο στην κατασκευή των τροχών των τανκς, αεροπλάνων και θωρακισμένων αυτοκινήτων, την ίδια μάλιστα στιγμή κατά την οποία η εταιρεία αυτή το αποστερούσε από τους Αμερικανούς που αντιμετώπιζαν μεγάλη έλλειψη σε καουτσούκ. Εξάλλου η τράπεζα του ιδίου ομίλου του Ροκφέλερ Τσέϊζ Μπανκ στο Παρίσι είχε δοσοληψίες ύψους εκατομμυρίων δολαρίων με τους ναζί οι οποίοι είχαν υφαρπάξει τραπεζικούς λογαριασμούς και περιουσίες εβραίων. Παρ’ όλα αυτά ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρούζβελτ δεν τολμούσε να λάβει μέτρα εναντίον αυτού του αμερικανικού εμποροκρατικού κατεστημένου λόγω της πλήρους εξάρτησης από αυτό του αμερικανικού στρατού και ναυτικού για τον εφοδιασμό των καυσίμων τους!!!

3. Την ίδια αμοραλιστική στάση έναντι των εμπολέμων επέδειξε και ο αμερικανικός πολυεθνικός κολοσσός της τηλεφωνίας, η εταιρεία ΙΤΤ (με τις ανά τον κόσμο θυγατρικές της), η οποία βελτίωνε συνεχώς τα γερμανικά συστήματα τηλεπικοινωνιών, δια της τελειοποίησης των οποίων οι ναζί κατέστη δυνατόν να βρίσκονται σε συνεχή και άμεση επαφή, χωρίς να υπόκεινται σε τηλεφωνική κρατική παρακολούθηση, με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, μέσω των οποίων ανεφοδιάζονταν σπάζοντας τον συμμαχικό αποκλεισμό. Η ΙΤΤ επίσης βελτίωνε και τα γερμανικά βομβαρδιστικά Φόλκε Βουλφ αλλά και τους πυροδοτικούς μηχανισμούς των ιπτάμενων βομβών, με τις οποίες ο Χίτλερ κατέστρεφε το Λονδίνο. 

4. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και...

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ: Το κορίτσι 82224

Βάσω Σταματίου. 92 ετών σήμερα. Τότε ήταν ένα κορίτσι με νούμερο στο χέρι της. Κρατούσε ένα κλωνάρι ανθισμένης αμυγδαλιάς και ταξίδευε για το άγνωστο, που το έλεγαν Άουσβιτς.  

 «Η μοναδική αποδεκτή αποζημίωση είναι η εξάλειψη του φασισμού από τη γη» λέει.  

 

Πιείτε κάθε λέξη της. Είναι παρακαταθήκη για την ανθρωπότητα

 

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ 

Ενα πανέμορφο κορίτσι αμυγδαλιά, ταξίδευε με ένα κλωνάρι ανθισμένης αμυγδαλιάς στο χέρι, που της την είχε προσφέρει, εκείνο το πρωί η γιαγιά της. Ταξίδευε μ ΄ένα τρένο που θα την οδηγούσε στο άγνωστο. Το άγνωστο το έλεγαν Άουσβιτς. 28 Μαρτίου 1944.

«Κορίτσι βρέθηκα σε έναν λάκκο παραφροσύνης. Η τρυφερή μου επιδερμίδα, ζήτημα να είχε δαρθεί από τον μπαμπά και τη μαμά. Και πόσο ξύλο έφαγα, Θεέ μου, στα στρατόπεδα της τρέλας! Και το δεχόμουν χωρίς δάκρυα και χωρίς να επιχειρώ να γλιτώσω από τους μανιακούς που χτυπούσαν με τόσο μίσος! Ταπείνωση, πόνος, εξαντλητική δουλειά… Τρομερή πείνα! Αρρώστιες! Σε συνδυασμό με το παράλογο ξύλο, είχαν βέβαιο αποτέλεσμα τον θάνατο, το πολύ σε τρεις μήνες. Ο Ντοστογιέφσκι λέει κάπου “Ενα μόνο φοβάμαι, μήπως δεν φανώ αντάξιος του πόνου μου”. Οι λέξεις αυτές ερχόντουσαν συχνά στο μυαλό μου. Ο τρόπος με τον οποίο άντεξα, ήταν μια εσωτερική νίκη. Υπάρχει νόημα και μέσα στον πόνο. Χωρίς τον πόνο και το θάνατο η ζωή δεν μπορεί να ολοκληρωθεί. Από τους κρατουμένους των Ναζί, λίγοι διατήρησαν την ψυχική τους ισορροπία και κατέκτησαν ηθικές αξίες, μέσα από το θάρρος ν΄ αντέξουν τον πόνο τους. Και πάλι ο Ντοστογιέφσκι έλεγε “Δεν είναι το θάρρος, αλλά η διάρκεια του θάρρους που με φοβίζει”».

Αλήθεια, είχε «φάσεις» η ψυχοσύνθεση στο δράμα;

«Τρεις ήταν οι φάσεις των κρατουμένων του Άουσβιτς. Η πρώτη φάση ήταν το σοκ. Η δεύτερη η απάθεια. Και η τρίτη, η μετά την απελευθέρωση ζωή. 

Την μικρότερη διάρκεια είχε η πρώτη φάση. Ολα ήταν τόσο μεθοδευμένα και απρόσμενα… Οι εξευτελισμοί, οι βασανισμοί, το τσαλάκωμα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, σου προξενούσαν τόσο σοκ που δεν σου άφηναν περιθώριο ούτε να το συνειδητοποιήσεις. Μελετημένο σχέδιο για να χαθεί σε λίγες ώρες κάθε ανθρώπινη υπόσταση. Οσοι δεν έζησαν στο Αουσβιτς, ποτέ δεν θα καταλάβουν την επίδραση που είχε στον ψυχικό μας κόσμο η μέθοδος αυτή που διέλυε πολύ, πολύ γρήγορα κάθε σκέψη για διαμαρτυρία, για ξέσπασμα, ακόμα και για ένα δάκρυ.

» Μαθηματικά μετρημένο, μέσα σε 24 ώρες ψυχικού και σωματικού πόνου έπρεπε να προσαρμοστείς ή να πεθάνεις. Αυτό το σύστημα θα ήταν το αποτέλεσμα μακροχρόνιων συσκέψεων, συνεδριάσεων, συμβουλίων των μεγαλυτέρων εκπροσώπων της γερμανικής βιτσιόζας κουλτούρας. Διακεκριμένοι ανθρωπολόγοι, ψυχολόγοι, γιατροί και κοινοί εγκληματίες θα είχαν διαθέσει την πολύτιμη πείρα τους, με πολύπλοκους συνδυασμούς για το ποθητό εξαγόμενο, δηλαδή μέχρι πόσο μπορεί να κρατηθεί στην ζωή ένα βασανιζόμενο ον και πόση αντοχή είχε κάθε σημείο του σώματος, σε πόσους βαθμούς οδύνης μπορούσε να αχρηστευτεί το συγκεκριμένο σημείο, η διαφορά ανθεκτικότητας των οργανισμών… Όλα αυτά, για δεκαετίες, θα πρέπει να τους απασχόλησαν μέχρι να καταλήξουν στο πραγματικά σατανικό σχέδιό τους. Ναι, μέσα σε 24 ώρες έπρεπε να προσαρμοστείς ή να πεθάνεις.

Και περνάμε στη δεύτερη φάση, την απάθεια. Θεέ μου πώς ακούγεται… Δεύτερη φάση!

«Τώρα δεν σκεφτόσουν τίποτα! Ούτε πατρίδες, ούτε ιδανικά, δεσμούς, ονόματα, όνειρα… Οι φασίστες πέτυχαν έναν άθλο, έναν ματωμένο άθλο! Να κρατούν χιλιάδες πλάσματα σε απέραντα στρατόπεδα, να τριγυρνούν χωρίς αλυσίδες, χωρίς δεσμοφύλακες… Τι ωραίο που ακούγεται, ε; Κι όμως, να είναι τόσο ακίνδυνα πλάσματα, τόσο τέλεια υποδουλωμένα και υπάκουα! Ο κρατούμενος βρισκόταν έτσι στη δεύτερη φάση, που δεν τον ενδιέφερε τίποτα παρά να βρει κάτι να μασήσει. Δεν γύριζαν αλλού το βλέμμα όταν κακοποιούσαν τη διπλανή τους. Τα αισθήματά τους είχαν αμβλυνθεί και παρακολουθούσαν ασυγκίνητα το κάθε τι.

» Οι συγκρατούμενες με τις ματωμένες σάρκες από το ξύλο και τις αρρώστιες, αποτελούσαν τόσο συνηθισμένο θέαμα… Οι πεινασμένες έπεφταν νεκρές. Τις μαζεύαμε με μόνη σκέψη να αρπάξουμε τα κορδόνια από τα παπούτσια τους ή το κατσαρόλι με τ΄ αποφάγια ή το κουτάλι της πεθαμένης. Εγώ, η ίδια, έψαξα κάποια στιγμή τους κάδους των σκουπιδιών να βρω φλούδες από πατάτες αλλά και ένα από τα βασανιστήρια, ήταν να καταστρέφουν τις φλούδες από τις πατάτες. Πείνα! Όποιος δεν έζησε αυτό το τούβλο στο στομάχι του δεν ξέρει τι σημαίνει μαρτύριο. Γίνεσαι ένα άβουλο πλάσμα με αντανακλαστικά αρπαχτικού ζώου που θέλει να δαγκώσει κάτι… Μια φλούδα πατάτας, ένα σβώλο χώμα, το παπούτσι σου ή το αφτί της διπλανής σου κακομοιριασμένης γυναίκας.

» Κι έτσι γρήγορα γινόσουν “Μουσουλμάνος”. Ναι, στη γλώσσα του Άουσβιτς, αυτό σήμαινε, ένας σκελετός με ανοιχτό συνέχεια στόμα απ΄ όπου έτρεχαν σάλια, οι μύξες να τρέχουν από τη μύτη σου, χωρίς να κάνεις ούτε μια κίνηση να τη σκουπίσεις, ένα απλανές βλέμμα, χωρίς καμία προσπάθεια ν΄ αποφύγει τον βούρδουλα που ερχόταν κατά πάνω του. Σίγουρα υποψήφιος για κρεματόριο.

» Ετυχε να δω κρατούμενες που δουλειά τους ήταν να καθαρίζουν αποχωρητήρια. Τα περιττώματα πιτσίλαγαν τα ριγέ ρούχα, τα μούτρα τους, κι όμως δεν έκαναν καμία κίνηση να σκουπίσουν τις ακαθαρσίες. Το καλοκαίρι του 1944, εποχή που εγώ βρισκόμουν στο Αουσβιτς, οι θάνατοι είχαν φτάσει στο ζενίθ! Τα τρένα που ερχόταν από Ουγγαρία περίμεναν στη σειρά με το φορτίο τους γιατί τα κρεματόρια δεν πρόφταιναν να καίνε τις γυναίκες. Τα φουγάρα κάπνιζαν συνεχώς, χωρίς διακοπή. Τόσο που τα μεταλλικά στεφάνια των καπνοδόχων έσπαγαν από την υψηλή θερμοκρασία. Σε μια και μόνο μέρα κάηκαν 20.000 Εβραίες Ουγγαρέζες, 400.000 ψυχές δολοφονήθηκαν, εκείνο το καλοκαίρι, που εγώ ζούσα στο Μπιρκενάου. Η μυρουδιά της καμένης σάρκας ήταν αφόρητη. Και μέσα στο στρατόπεδο, οι σκελετοί περίμεναν σε στοίβες.

» Εγώ, η ίδια, μια μέρα μαζί με τρεις άλλες κουβαλούσαμε πτώματα έξω από το στρατόπεδο για να θαφτούν σε μεγάλους λάκκους. Δεν πρόφταιναν να καούν. Ακόμα και σήμερα, ανατριχιάζω στη μνήμη, αυτής της εμπειρίας. Το τεράστιο έγκλημα των Ναζί ήταν το κορυφαίο που συντελέστηκε στην καρδιά της Ευρώπης. Και μιλάμε ακόμα για τις αποζημιώσεις!.. Ποια αποζημίωση θα μπορούσε να γλυκάνει τη μνήμη; Νομίζω η μοναδική δεκτή αποζημίωση είναι η εξάλειψη του φασισμού από τη γη».

Και η φάση μετά την απελευθέρωση;