ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Φτερά θα έχουν τα τουρκικά F-16;

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Αφού πρώτα έδεσε το ΝΑΤΟ χειροπόδαρα επί ατελείωτο χρόνο προς τέρψιν της Ρωσίας, τελικά ο Ερντογάν πήρε εκβιάζοντας σκληρά τις ΗΠΑ το πολυπόθητο πρόγραμμα των F-16.

Όμως το σημαντικό δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι αν μαζί πήρε και μία επανεκκίνηση στις σχέσεις με την Ουάσιγκτον.

Το ερώτημα είναι αναπόφευκτο από τη στιγμή που η βοηθός υπουργός Εξωτερικών Νούλαντ έσπευσε στην Άγκυρα αμέσως μετά την τουρκική έγκριση ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, για να συζητήσει ζητήματα διμερούς περιφερειακής συνεργασίας και να προτείνει δημοσίως στην Άγκυρα να επιστρέψει στο πρόγραμμα των F-35 με  προϋπόθεση να εγκαταλείψει τους ρωσικούς S400.

Στην Αθήνα κρίθηκε ότι η πρόταση δεν έχει σημασία. Περίπου ότι αποτελεί μέρος μιας «παράστασης» για να κρατούν οι Αμερικανοί τον Ερντογάν ήσυχο.

Ως επιχείρημα επιστρατεύθηκαν οι δεσμεύσεις που φέρεται να ανέλαβε η αμερικανική κυβέρνηση έναντι του Κογκρέσου των ΗΠΑ για να εξασφαλιστεί ότι η Άγκυρα δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα άλλα αεροσκάφη, τα F-16, εναντίον νατοϊκών συμμάχων, δηλαδή της Ελλάδας.

Δυστυχώς πρόκειται για ευσεβείς πόθους: αν κάποιος προτιμά να πιστέψει «πηγές» επικαλούμενες γνώση απόρρητων εγγράφων που εκείνες δήθεν και τα γνωρίζουν και τα γνωστοποιούν (και… τις βολεύουν) αντί να πιστέψει το αρμόδιο μέλος της αμερικανικής κυβέρνησης που μιλά δημόσια από την Άγκυρα και τον εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου που λέει ακριβώς το ίδιο την επόμενη ημέρα όταν τον ρωτούν, είναι δικό του θέμα.

Αλλά έστω και με δεσμεύσεις με ρήτρα διακοπής του προγράμματος των F-16, τι σημασία θα έχουν όταν οι Τούρκοι θα έχουν πια πάρει τα αεροσκάφη;

Ο Ερντογάν θριάμβευσε με τρόπο παγκοσμίως μοναδικό για την εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον, καθιστώντας πλέον σαφές ότι έχει υπάρξει σύγχυση δύο διαφορετικών, τελικά, πεδίων: ναι μεν οι Αμερικανοί έφυγαν από την αναξιόπιστη Τουρκία, πλην όμως ουδέποτε την εγκατέλειψαν.

Έφυγαν για να διασφαλίσουν ότι δεν θα βρίσκονται υπό ομηρεία από τους εκβιασμούς της Άγκυρας, ή ότι δεν θα εμπλακούν σε περιπέτειες αν η Τουρκία διολίσθαινε, όπως φοβούνται, σε άλλο καθεστώς.

Έτσι προέκυψε μεταφορά δυνάμεών τους στην Ελλάδα, η οποία ορθότατα υπήρξε και παραμένει απολύτως προσηλωμένη στην ελληνοαμερικανική σχέση που πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού.

 

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Αθήνα μπορεί να πλέει σε ψευδαισθήσεις «εγγυήσεων» για τα F-16, πιστεύοντας ότι η Τουρκία θα πληρώσει περί τα 20 δισ. δολάρια για αεροσκάφη των οποίων δεν θα έχει τον έλεγχο.

Ξεχνώντας δε ότι πρόβλημα δεν μπορεί να προκύψει μόνον στην περίοδο της παράδοσης, αλλά για πολύ περισσότερα χρόνια.

Πώς φαντάζονται λοιπόν οι εμπνευστές αυτής της λαμπρής ιδέας ότι μπορεί να εφαρμοστεί;

Θα τα περιμένει ο Έκτος Στόλος μονίμως στο Αιγαίο ως… δικαστικός κλητήρας με το εν λόγω χαρτί στο χέρι να τα σταματήσει μετρώντας συντεταγμένες στις πτήσεις και αναγνωρίζοντας ρητά κυριαρχίες και μάλιστα αποφασισμένος να επέμβει;

Ή από κάποιο υπόγειο στη Γιούτα οι Αμερικανοί θα τα μπλοκάρουν με αντίμετρα;

Ή θα τους τα πουλήσουν χωρίς φτερά ως… αβανγκάρντ;

Αν ναι, βλέπουν πολλές ταινίες. Γιατί τέτοιες ή άλλες αληθινές εγγυήσεις δεν θα δουν.

Αυτό που προφανώς θα δουν θα είναι η συνέχεια εκείνου που ήδη συνέβη: ένα είδος ελληνικής άρνησης της πραγματικότητας, που την έχει απωθήσει.

Και την Τουρκία να ξαναεκβιάζει αποτελεσματικά.

Δεν θα δουν όμως τον Πούτιν στην Άγκυρα την ερχόμενη εβδομάδα όπως αναμενόταν: οι Ρώσοι βλέπουν στροφή της Τουρκίας προς τις ΗΠΑ.

Εκείνο πάντως που ήδη άκουσαν είναι τον Φιντάν να επαναφέρει ολοκληρωτικά τις απολύτως απαράδεκτες διεκδικήσεις της Τουρκίας, παρά την ανοησία που αποκαλείται «Διακήρυξη των Αθηνών».

Και με τον μυστικό διάλογο σε πλήρη εξέλιξη.

Η κυβέρνηση έχει επιλέξει μια πρωτόγνωρη στάση…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Πήρε τα F-16 κι έγινε καλά

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Εντάξει. Ο Ερντογάν είναι καλά. Δεν είχε τίποτα που καθόταν ήσυχος τόσον καιρό. Δεν πρόλαβε να πάρει την έγκριση για τα F-16, αυτά που… υποτίθεται η Τουρκία δεν θα μπορεί να χρησιμοποιήσει εναντίον της Ελλάδας (μα ποιος τα σκέφτεται αυτά;..), και βρήκε τον παλιό καλό εαυτό του: άρχισε αμέσως πάλι να σκούζει όπως παλιά. Δεν είναι κι άσχημα, μας είχε λείψει κάπως. Άλλωστε, το παραμύθι του αναγεννημένου ειρηνόφιλου είναι επικίνδυνο καθώς κάποιοι (υποδύονται ότι) το πιστεύουν. Είπε λοιπόν το Σάββατο μιλώντας στη Σμύρνη: «Ο αγώνας μας δεν τελείωσε με την εκδίωξη του εχθρού από τα εδάφη μας, ρίχνοντάς τον στη θάλασσα στη Σμύρνη πριν από 100 χρόνια». Ε;..

Όμως γιατί να μην το πει; Ανταμείφθηκε πλουσιοπάροχα για τη στάση του όχι μόνον έναντι της Ελλάδας αλλά, πολύ περισσότερο, έναντι του ΝΑΤΟ. Μάλιστα ο γενικός γραμματέας της Συμμαχίας Στόλτενμπεργκ, μακράν ο φανατικότερος υποστηρικτής της Τουρκίας σε μία Συμμαχία την οποία η Άγκυρα έχει γονατίσει με τη στάση της στη διεύρυνση επί μήνες, την υπέδειξε ως παράδειγμα προς την Ουγγαρία!

Από την ημέρα που ξεκίνησε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο Ερντογάν δέχεται διεθνείς επικρίσεις ως δούρειος ίππος της Μόσχας στο ΝΑΤΟ. Δικαίως. Επιπλέον, σε κάθετη αντίθεση με το σύνολο του δυτικού κόσμου, Ευρώπης και Αμερικής, η Τουρκία όχι απλώς δεν καταδίκασε, αλλά υποστήριξε θερμότατα τη Χαμάς από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της στο Ισραήλ και μετά, επιτιθέμενη δε διαρκώς και οξύτατα σε Ισραήλ και Δύση.

Δηλαδή, αυτή η στάση δείχνει ότι για να γίνεσαι… παράδειγμα και να επιτυγχάνεις τους στόχους σου πρέπει να εκβιάζεις διαρκώς τους συμμάχους σου, να θέτεις σε κίνδυνο τους κοινούς σχεδιασμούς, να σηκώνεσαι συνοφρυωμένος από το τραπέζι των νατοϊκών συνόδων και να πηγαίνεις στο Σότσι να τα πείτε μες στην καλή χαρά με τον παλιόφιλο τον Πούτιν ή, τώρα, να ψηφίζεις το «ναι» για τη Σουηδία την Τρίτη έπειτα από μία οδύσσεια και την Τετάρτη, 24 ώρες αργότερα, να ανακοινώνεις ότι αναμένεις στην Άγκυρα τον πρόεδρο του Ιράν.

Η αντιμετώπιση της Τουρκίας μετά όσα έχουν συμβεί θα πρέπει να καταστεί πεδίο ανησυχίας για την ελληνική κυβέρνηση, καθώς εξελίσσεται ένας διάλογος για τον οποίο επικρατεί σιγή ασυρμάτου σε ώρα τουρκικής… αποθέωσης για την Άγκυρα απλώς επειδή σταμάτησε επιτέλους, προς στιγμή, να υπονομεύει τη Συμμαχία, στην οποία ανήκει, υπέρ του αντιπάλου της. Προφανώς η Άγκυρα απολαμβάνει και πάλι ένα υπερτιμημένο καθεστώς το οποίο πιθανότατα επιχειρεί να αξιοποιήσει στη διαπραγμάτευση με την Ελλάδα.

 

Άλλωστε, κάτι τέτοιο συνιστά και τη μοναδική δυνατή εξήγηση για την «ησυχία» του Ερντογάν επί τόσους μήνες, κατά τους οποίους μετακινήθηκε, υποτίθεται, από το «θα τους πετάξουμε στη θάλασσα» (που το… θυμήθηκε πάλι), τη ρητορική περίπου είκοσι ετών, για να οδηγηθεί στο «δεν έχουμε τίποτα να μοιράσουμε, εμείς κι εσείς είμαστε ένα»… Αυτό δεν εξηγείται ούτε και από το πράσινο φως για τα F-16, αλλά ούτε και θεραπεύεται με το ελληνικό εξοπλιστικό που ακολούθησε.

Άραγε αυτό συμβαίνει χωρίς κανείς να αναρωτιέται στην Αθήνα το γιατί;

Μα είναι αδύνατον, καθώς στην καρδιά της κυβέρνησης ξέρουν (;) φυσικά τι διαπραγματεύονται.

Ένα άλλο πολύ πιεστικό ερώτημα όμως, που εγείρεται ευθέως από τα ίδια τα γεγονότα, είναι και αν ξέρουν τι κάνουν. Πριν στεγνώσει το μελάνι της πολυδιαφημισμένης «Διακήρυξης των Αθηνών», που με περισσή σπουδή υπέγραψε με την Τουρκία πιστοποιώντας την παραπάνω δήθεν «νέα εποχή», η Ελλάδα τρέχει τώρα με επιστολή στον ΟΗΕ να σταματήσει τη Λιβύη από την επέκταση της ΑΟΖ της, η οποία είναι απόρροια του παράνομου τουρκολιβυκού συμφώνου και εξόφθαλμα κίνηση υπό την καθοδήγηση της Άγκυρας.

Αυτή η παράνοια…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η πολιτισμική μετάλλαξη των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Π. ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Στην αρχή τους ξίνιζε. Αλλά, όπως τουλάχιστον φαίνεται από τις σχετικές φωτογραφίες, τελικά μάλλον μια χαρά περάσανε οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στις Σπέτσες.

Λογικό άλλωστε. Γιατί να μην περάσουν; Σε τέτοιο αρχοντικό που τους είχε ο πρόεδρός τους; Και όπως ορθώς είπε και ο Άδωνις Γεωργιάδης, τους πάει τζάμπα στις Σπέτσες, τι άλλο θέλουν δηλαδή και φωνάζουνε;

Αλλά επειδή δεν έχει τονιστεί επαρκώς, υπάρχει και το εξής: δεν είναι μόνον οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που εκπαιδεύονται με εντολή Κασσελάκη.

Την ίδια ακριβώς στιγμή, είναι και εκείνοι της ΝΔ, με εντολή Μητσοτάκη – οι δεύτεροι περί νόμου ομοφύλων γάμων. Σπάνια σύμπτωση.

Αλλά, με μία βασική διαφορά: οι αντιπολιτευόμενοι υποτιθέμενοι «αριστεροί» συριζαίοι στο προαναφερθέν αρχοντικό στις Σπέτσες να τους έχει ο πρόεδρος σαν βασιλιάδες, ενώ οι κυβερνητικοί υποτιθέμενοι «δεξιοί» στην Πειραιώς σαν να γυρίσαν στο σχολείο… Ποιος περνάει καλύτερα; Ποιος άλλος; Οι αγωνιστές της Αριστεράς. Πάντα!..

Το ότι τους είχε στα πούπουλα, είναι προφανές και όχι μόνον από τις φωτογραφίες: αναμμένο τζάκι, τσίπουρο, ο Φάμελλος, καλλίφωνος λένε, να πιάνει το τραγούδι, περπάτημα στους δρόμους του νησιού προς το σπίτι του προέδρου και ουκ ολίγοι να ομολογούν ότι ουδέποτε είχαν μετάσχει σε καλύτερες συνεδριάσεις. Αμέ. Αν και σε τέτοιο αρχοντικό, πιο σωστό θα ήταν να είχε στείλει στο λιμάνι και καμιά δεκαριά άμαξες με κόκκινες κορδέλες να τους περιμένουν – το Λίμπρο ντ’ Ορο είναι αλλιώς;

Πάντως η προσαρμοστικότητα των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστή και καλά δοκιμασμένη: το ένα πρωί μπαίνουν στη Βουλή και ορκίζονται ως αγανακτισμένοι της Πλατείας που ακριβώς αυτό, δηλαδή η εκμετάλλευση του πόνου και της απελπισίας, τους είχε κάνει πρώτο κόμμα για να «σκίσουν τα μνημόνια» και να τα «καταργήσουν με έναν νόμο και ένα άρθρο σε μια μέρα» και, το άλλο πρωί, έχουν ήδη αρχίσει την καθολική μετάλλαξη σαν να παίζουν στους X-MEN, μέχρι που έκαναν τους προηγούμενους και έμοιαζαν πιο… αριστεροί από τους ίδιους.

Μπήκαν τότε αλαλάζοντας, υπό τον αρχηγό τους Αλέξη Τσίπρα, «Μάνταμ Μέρκελ γκόου χομ» και προτού πάρει κανείς χαμπάρι πώς συνέβη, περίπου σε χρόνο μηδέν, είχαν γίνει οι πιο πιστοί της οπαδοί και ο αρχηγός τους γυρνούσε δεξιά και αριστερά και της έπλεκε το εγκώμιο γράφοντας ακόμα και ύμνους για την τότε καγκελάριο της Γερμανίας στον ξένο Τύπο! Την καγκελάριο που ήταν η βασική πολιτική δύναμη που επέβαλε τα μνημόνια τα οποία στην αρχή θα… έσκιζαν!

Περνάνε όλη την περίοδο της κυβέρνησης Σαμαρά να σκούζουν ότι η Ελλάδα δεν έχει πια δημοκρατία επειδή η τρόικα έκανε, έλεγαν, ό,τι ήθελε. Ερχονται εκείνοι και η τρόικα περιέρχεται πλέον στην πιο ευτυχή στιγμή της από τότε που είχε πατήσει για πρώτη φορά το πόδι της εδώ.

Η προσαρμοστικότητά τους λοιπόν, είναι παροιμιώδης. Γι’ αυτό άλλωστε και ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε εκεί που βρέθηκε στις εκλογές και, εν τέλει, οι βουλευτές του βρέθηκαν και αυτοί με τη σειρά τους στην οικία Κασσελάκη στις Σπέτσες.

Πάντως η ουσία πίσω απ’ όλα αυτά είναι ότι τον Κασσελάκη μάλλον τον βλέπουν τώρα με άλλο μάτι. Γιατί οι Σπέτσες σαφώς δεν ήταν μια ιδέα για χαλάρωση και κουβεντούλα. Προφανώς ήταν ένα βήμα σε…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΤΑΛΙΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κομματική πειθαρχία εναντίον Συντάγματος

Πότε κάτι τέτοιο.
Μόνο στο ακριβώς προηγούμενο νομοσχέδιο για τις νομιμοποιησεις λαθρομεταναστών. https://t.co/gLfmDyizfK

— Xans (@Xans_Cristian) January 18, 2024

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Μία ενδιαφέρουσα δήλωση έκανε προ ημερών μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή η γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος Μαρία Συρεγγέλα σχετικά με το μέγα θέμα των ημερών: τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και την ψήφισή του στη Βουλή.

Είπε σχετικά: «Δεν μπαίνει στα θέματα συνείδησης κομματική πειθαρχία».

Ενδιαφέρουσα για δύο λόγους: 

Ο πρώτος είναι σχετικός με τα ίδια τα γεγονότα.

Και ο δεύτερος, ο πιο σημαντικός, με το Σύνταγμα.

Και οι δύο δείχνουν εκκωφαντικά πόσο προβληματική είναι όχι μόνον η θέση της γραμματέως (και, προδήλως, του κόμματος), αλλά και η ίδια μας η δημοκρατία.

Πρώτον, η θέση αυτή έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με προηγούμενη που είχε διατυπωθεί από το κόμμα της πριν από τη σχετική θύελλα, όταν είχε αρχικά τεθεί ζήτημα κομματικής πειθαρχίας, το οποίο λόγω των κακά υπολογισμένων αντιδράσεων, πάρθηκε άρον άρον πίσω.

Τότε λοιπόν τι συνέβαινε;

Τότε στα θέματα συνείδησης έμπαινε κομματική πειθαρχία, μέχρι που επέστρεψε ως μπούμερανγκ και έπρεπε να τη μαζέψουν οι εμπνευστές της για να μη φτάσει στο κεφάλι τους και τους το κόψει.

Ομως αυτό δεν λέγεται «θέμα συνείδησης». Λέγεται πολιτικαντισμός. Και καλό είναι να μην τα μπερδεύουν άλλο οι πολιτικοί, ιδίως της νεότερης γενιάς.

Υποτίθεται ότι κάποτε κάτι πρέπει να αλλάξει. Πολύ καλύτερη θα ήταν η σιωπή.

Και ακόμα καλύτερη θα ήταν η αλήθεια: κάναμε λάθος. Αυτή θα ήταν νέα πολιτική συμπεριφορά.

Μα όπως προκύπτει αντί για μπροστά πάμε πίσω. Και αντί για «ευρωπαϊκά» επιμένουμε μονίμως βαλκανικά.

Δεύτερον, η κατάσταση γίνεται πολύ χειρότερη όταν φτάνουμε στο άλλο ζήτημα που εγείρεται από τη δήλωση: το συνταγματικό.

Επειδή δείχνει καθαρά ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας (δεν είναι προσωπικό, δεν αφορά μόνον την κυρία Συρεγγέλα αλλά συνολικά το πολιτικό σύστημα που αυτό το επιχείρημα το μηρυκάζει διαρκώς μα σπάνια τόσο καθαρά), ακόμα και στην πιο κεντρική έκφρασή του είτε αγνοεί, είτε περιφρονεί εντελώς το ίδιο το Σύνταγμα ως κουρελόχαρτο. Το θεμέλιο της δημοκρατικής πολιτείας, τον καταστατικό χάρτη της χώρας, το οποίο ορκίζεται και σκίζει τα ιμάτιά του ότι δήθεν υπηρετεί.

Και αυτό καθώς το Σύνταγμα ορίζει κάτι εντελώς διαφορετικό τόσο από την παραπάνω δήλωση, όσο, και πολύ περισσότερο, από τα περί «κομματικής πειθαρχίας» που αναπαράγονται ελαφρά τη καρδία τις τελευταίες ημέρες.

Στο Αρθρο 60.1 το Σύνταγμα δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο παρερμηνείας για το πώς ψηφίζουν οι βουλευτές: «Oι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση».

Κατά συνέπεια, η ιδέα ότι υπάρχουν θέματα στα οποία οι βουλευτές καλούνται να ψηφίσουν και τα οποία κάποιος, σε ρόλο «νονού», διαχωρίζει, με τον δικό του κάθε φορά χρήσιμο γι’ αυτόν αυθαίρετο τρόπο σε «θέματα συνείδησης» ή μη, έρχεται σε πλήρη αντίθεση τόσο προς το Σύνταγμα, όσο και προς τη λογική.

Τι σημαίνει δηλαδή «θέματα συνείδησης»; 

Ποια είναι αυτά και ποια όχι για τον νομοθέτη; Ποιο είναι λ.χ. ένα παράδειγμα που οι βουλευτές μπορούν να ψηφίζουν χωρίς συνείδηση;

Κρίμα που δεν της υποβλήθηκε μία τέτοια ερώτηση.

Θα ήταν λίαν διαφωτιστικό το τι θα απαντούσε, αν φυσικά απαντούσε.

Η κομματική πειθαρχία είναι μία δημοκρατικά αδιανόητη κατασκευή που...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΑΡΑΔΙΚΟ: Η παλιά υποκρισία της «Νέας Αριστεράς»

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

«Θέλουμε κάτι νέο. Μια νέα, σύγχρονη, ευρωπαϊκή Αριστερά. Μια Αριστερά αξιόπιστη, μαχητική, οραματική. Μια Αριστερά ευρύχωρη και ανοιχτόμυαλη που μιλά με ειλικρίνεια και σαφήνεια»: αυτά όρισε ο επικεφαλής της νέας ΚΟ Αλέξης Χαρίτσης ως ζητούμενα για το κόμμα που σχημάτισαν οι αποχωρήσαντες του ΣΥΡΙΖΑ, της ολόφρεσκης «Νέας Αριστεράς».

Τόσο ο ίδιος όσο και οι άλλοι βουλευτές που συναπαρτίζουν τη νεόκοπη ΚΟ έχουν διατελέσει στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τα πιο πολλά χρόνια της θητείας Τσίπρα στην ηγεσία του κόμματος. Επίσης, οι περισσότεροι έχουν διατελέσει και υπουργοί με κεντρικούς θώκους κατά την πενταετή περίοδο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – Καμμένου. Κι όμως, τι παράδοξο: μόλις τώρα ήρθε η ώρα, σύμφωνα με τον Χαρίτση, για «κάτι νέο». Αρα, όλα εκείνα, ήταν «παλιά». Και πολύ συγκεκριμένα «παλιά»: σε αντιδιαστολή με όσα περιέγραψε ως εκφράσεις του «νέου». Αφού θέλουν σήμερα «κάτι νέο» και αυτό θα είναι, με τα δικά του λόγια, «μία Αριστερά σύγχρονη, ευρωπαϊκή Αριστερά, αξιόπιστη, μαχητική, οραματική, ευρύχωρη και ανοιχτόμυαλη που μιλά με ειλικρίνεια και σαφήνεια» είναι δεδομένο ότι, μέχρι τώρα, δεν ήταν. 

Μα, ένα λεπτό: μέχρι τώρα ηγέτης ήταν ο Τσίπρας. Και το κόμμα ήταν ένα και ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Και όλοι αυτοί πίνανε νερό στ’ όνομα του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ!

Τώρα λοιπόν πώς έγινε ξαφνικά όλα αυτά έγιναν «νέα»; 

Αρα δεν υπήρχαν επί ΣΥΡΙΖΑ.  

Δεν ήταν μαχητικός ο Τσίπρας; Γιατί αυτό κατ’ ουσίαν είπε ο Χαρίτσης. 

Δεν ήταν αξιόπιστος; Δεν ήταν ευρωπαϊκός; Δεν ήταν ειλικρινής; Γιατί εφόσον τα θέτει ως «νέα» ζητούμενα για την Αριστερά, προφανώς και δεν υπήρχαν επί Τσίπρα. 

Και πράγματι, ασφαλώς και δεν υπήρχαν. Και ο ίδιος επίσης ασφαλώς και δεν θα το παραδεχόταν, αλλά του ξέφυγε πάνω στην ανάγκη να νομιμοποιηθεί η έξοδός τους μέσα από ένα είδος ιδεολογικοποίησης. Αλλά δεν είναι εύκολο: έφυγαν από το κόμμα και έφτιαξαν άλλο μόλις έχασαν τις εκλογές όταν ήρθε κάποιος ξαφνικά και τους πήρε την μπουκιά απ’ το στόμα. Μέχρι να την πάρει, ήταν νόστιμη η μπουκιά. Τώρα έχει ξινίσει και θέλει… πέταμα.

Αυτή η γλώσσα λανθάνουσα προδίδει καθαρά τι είναι και τι θέλει η εν λόγω ομάδα. Ασφαλώς και δεν πρόκειται για αυτά τα… «νέα». Αν ήταν αυτά, θα τα είχαν κάνει τόσα χρόνια που ήταν στα πράγματα. Δεν τα έκαναν. Το ξέρουμε άλλωστε άπαντες. Δεν χρειαζόταν ο Χαρίτσης να κατηγορεί τώρα παλαιούς και νυν «συντρόφους» του και τον… εαυτό του χωρίς να το καταλαβαίνει, για να το καταλάβουμε και οι υπόλοιποι. Πού ήταν οι σπουδαίες αυτές «νέες» αρετές που τώρα τάζουν, τόσα χρόνια που λιβάνιζαν νυχθημερόν τον Τσίπρα και προπαγάνδιζαν αδίστακτα τον ΣΥΡΙΖΑ για όλες αυτές τις ίδιες αρετές και άλλες τόσες και πιο πολλές ακόμα, που τώρα ξαφνικά… δεν υπήρξαν ποτέ και αναζητούνται; 

 Η εξουσία τους ενδιέφερε. Οπως και τώρα, που μόλις την έχασαν στις εκλογές σηκώθηκαν και έφυγαν, δίνοντας… μαθήματα πίστης στην εσωκομματική δημοκρατία και στη δημοκρατία γενικά, όπως μόνο εκείνοι ξέρουν.

Αραγε τόσα χρόνια τι έκαναν όλοι αυτοί που τώρα υπόσχονται το «νέο»; 

Και, το κυριότερο...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το πλοίο της αγάπης

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Είναι άραγε το σαιξπηρικό «Πολύ κακό για το τίποτα» ο τίτλος της επίσκεψης Ερντογάν; Ή μήπως απλώς «πολύ κακό»;  

Το ερώτημα είναι όχι απλώς δόκιμο, μα αυτονόητο και επιβεβλημένο.

Η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει πλέον τι συμβαίνει με την Τουρκία, καθώς η ιδέα ότι έχουμε να κάνουμε με τον «Λύκο που έγινε αρνάκι» («Η στρίγγλα» κατά τον Σαίξπηρ, εδώ δεν πάει) δεν πείθει.

Και όσα έχουν συμβεί κατά κανένα τρόπο δεν επαρκούν να ερμηνεύσουν την πλήρη μεταστροφή της πρακτικής της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας.

Ομως προσοχή: η πρακτική έχει αλλάξει, όχι οι θέσεις. Αυτές ισχύουν στο ακέραιο, όπως θύμισε άλλωστε εν χορώ όλη σχεδόν η τουρκική ηγεσία μία εβδομάδα πριν απ’ την επίσκεψη, με την ελληνική να κάνει ότι ούτε είδε ούτε άκουσε.

Το γιατί έχει ξαφνικά μπει στο ράφι μία πρακτική που βαστάει εδώ και… τέσσερις δεκαετίες, είναι ένα καίριο ερώτημα.

Πρέπει να εξηγηθεί τι συμβαίνει: τι είναι αυτό που έχει «ηρεμήσει» τόσο αποτελεσματικά τον μέχρι προχθές μαινόμενο Ερντογάν και δεν το ξέρουμε; Πού οφείλεται η μεταστροφή του;

Και όσο αυτό δεν απαντάται τόσο η δυσπιστία για το τι πραγματικά συμβαίνει μεγαλώνει, ενώ, παράλληλα, φουντώνουν σενάρια.

Αν η κυβέρνηση νομίζει ότι αυτό είναι προς το συμφέρον της, σφάλει. Αλλά να νομίζει ότι είναι προς το συμφέρον της χώρας είναι αδύνατον.

Αν είχε τέτοια πεποίθηση, δεν θα κρατούσε ως επτασφράγιστο μυστικό το τι συζητείται, τι βρίσκεται σε εξέλιξη και προς τα πού κατευθύνονται οι αποφάσεις της ιδιόμορφης αυτής διπλωματίας που ασκείται εδώ και μεγάλο πλέον διάστημα μεταξύ των δύο χωρών.

Το να συζητάς με τους Τούρκους με κρυφή ατζέντα είναι παιχνίδι με τη φωτιά. Και το πόσο κοντά είσαι στο να καείς, γίνεται φανερό ακριβώς από το πόσο ήρεμος δείχνει ο Ερντογάν.

Γιατί αν υπήρχε και η απειροελάχιστη πιθανότητα όχι να καιγόταν, αλλά απλώς να ζεσταινόταν λίγο εκείνος, θα τα είχε τινάξει ήδη όλα στον αέρα.

Ας ξεφύγει η κυβέρνηση από τις όποιες αυταπάτες μπορεί να την περιτριγυρίζουν: η Τουρκία ούτε άλλαξε, ούτε θα αλλάξει και ούτε το κρύβει.

Αν και η κυβέρνηση το ξέρει, επειδή δεν είναι αφελής και επειδή γνωρίζει τι συζητά.

Η «Διακήρυξη των Αθηνών», όπως η ίδια αναφέρει, δεν είναι δεσμευτική – πώς να είναι άλλωστε με το casus belli σε ισχύ;

Πολύ πιο… δεσμευτική μοιάζει η πρωτοφανής και αδιανόητη «…μη» υπόκλιση του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας στον τούρκο πρόεδρο.

Αλλά επειδή δεν είναι όλα στη ζωή Σαίξπηρ, ίσως εδώ ακόμα πιο πολύ να ταιριάζει κάτι άλλο: η παλιά αμερικανική τηλεοπτική σαπουνόπερα «Το πλοίο της Αγάπης»: σε πλήρη αντίθεση με την προηγούμενη επίσκεψή του στην Αθήνα πριν από λίγα χρόνια, αλλά και με το αγριεμένο πέρασμά του προ ημερών από το Βερολίνο, ο Ερντογάν που βρέθηκε εδώ για λίγες ώρες την Πέμπτη, ήταν μες τη γλύκα.

Αλλος άνθρωπος. Σε όλα. Δηλαδή τόσο, που ήταν κρίμα που έπρεπε να… φύγει τόσο γρήγορα.

Και αντί για να προκαλέσει τον χαμό που υπήρχε φόβος με την υπόθεση της Γάζας, φαίνεται να περιορίστηκε στην ευγενέστατη και διπλωματικότατη υπόμνηση των θέσεών του κάνοντας στον Μητσοτάκη δώρο ένα βιβλίο με την ιστορία της.

Το ζήτημα όμως παραμένει: για πού έχει σαλπάρει αυτό το πλοίο; Και ποιος είναι ο καπετάνιος;

Μία επικίνδυνη στιγμή ξεπεράστηκε χωρίς ν’ «ανοίξει μύτη». Ο Ερντογάν θέλησε να δείξει τον άλλο του εαυτό στην Αθήνα. Γιατί;

Επειδή τελεί σε σοβαρή απομόνωση και αυτές οι εικόνες του είναι τώρα ιδιαίτερα χρήσιμες;

Ή επειδή ...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο Ερντογάν, το Βερολίνο και η Αθήνα

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

«Θα μιλήσω καθαρά εδώ. Ολοι μιλούν για την αρχή, στις 7 Οκτωβρίου. Και κανείς για το τι ακολούθησε. Μπορεί να συγκριθεί ο οπλισμός της Χαμάς με του Ισραήλ; Πρέπει να σταματήσει το Ισραήλ αμέσως τις επιθέσεις. Επιθέσεις σε νοσοκομεία και παιδιά δεν έχουν χώρο στον εβραϊκό Νόμο […] Μέχρι τώρα έχουν σκοτωθεί 13 χιλιάδες παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι Παλαιστίνιοι. Δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου πια μέρος που λέγεται Γάζα, τα πάντα έχουν καταστραφεί. Το Ισραήλ έχει πυρηνικά όπλα; Εχει, αλλά αν ρωτήσετε το Ισραήλ, δεν θα πουν ότι έχει. Γιατί ξέρουν να λένε πολύ καλά ψέματα. Το Ισραήλ κάνει επιθέσεις σε νοσοκομεία, χώρους λατρείας και εκκλησίες. Ως μουσουλμάνος ενοχλούμαι με αυτό».

Ομως, το πιο «βαρύ» για τον οικοδεσπότη γερμανό καγκελάριο Σολτς και τη χώρα του, τη Γερμανία, ο τούρκος πρόεδρος το κρατούσε για το τέλος της κοινής τους συνέντευξης Τύπου: «Εμείς δεν χρωστάμε στο Ισραήλ, όπως κάποια άλλα κράτη. Κι αυτοί που χρωστούν, δεν μιλούν ελεύθερα. Δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε τις φρικαλεότητες του Ισραήλ με αίσθημα ενοχής. Δεν τους το χρωστάμε αυτό. Αλλοι μπορεί, αλλά εμείς δεν έχουμε ζήσει το Ολοκαύτωμα».

«Θα είμαι ξεκάθαρος», απάντησε ο Σολτς: «Το Ισραήλ έχει δικαίωμα στην ύπαρξή του και θα συνεχίσουμε να το υποστηρίζουμε».

Την παραπάνω… γνήσια «εμπειρία Ερντογάν» έζησε  ο γερμανός καγκελάριος μέσα στο γραφείο του, στην ίδια την πρωτεύουσα της χώρας του, στο Βερολίνο.

Εμπειρία που, εκτός από όλα τα άλλα, είναι και μία «πρόβα» για το τι θα συμβεί στην Αθήνα στις 7 Δεκεμβρίου στην εδώ επίσκεψη του τούρκου προέδρου – που, ενδεχομένως και γι’ αυτό να προγραμματίζεται, προς στιγμήν τουλάχιστον, με αναχώρηση το ίδιο βράδυ.

Ισως όμως και επειδή ο Ερντγονάν μπορεί να σχεδιάζει και μία από τις γνωστές «ιδιωτικές» επισκέψεις τούρκων αξιωματούχων στη Θράκη.

Κάτι που, αν συμβεί, θα αποτελέσει έναν ακόμα πονοκέφαλο για την ελληνική πλευρά καθώς, ο… «ιδιώτης πρόεδρος» πλέον, θα πάει με σκοπό να βάλει φωτιά με τις δηλώσεις του, θα είναι μόνος και, βέβαια, δεν θα τον κρατάει πια τίποτα.

Αν και για να είναι κανείς απολύτως ρεαλιστής πρέπει να σκεφτεί: γιατί, τον κρατάει κάτι στην Αθήνα από το να βάλει μπουρλότο;

Οχι βέβαια, αυτή είναι η αλήθεια. Και γι’ αυτό ακριβώς δεν θα έπρεπε αυτή η επίσκεψη να πραγματοποιηθεί αλλά να… απομακρυνθεί ταχύτατα διά της διπλωματικής οδού.

Επειδή, άλλωστε, μεταξύ άλλων, η Αθήνα δεν είναι Βερολίνο. Και τα ελληνοτουρκικά δεν είναι γερμανοτουρκικά.

Η επίσκεψη Ερντογάν στο Βερολίνο προκάλεσε, όπως ήταν απολύτως και ορθώς αναμενόμενο, πολύ έντονες αντιδράσεις καθώς πραγματοποιείται σε μία περίοδο που ο τούρκος πρόεδρος δεν κρύβει πλέον τον αληθινό του εαυτό: έχει ταυτιστεί πλήρως με τη Χαμάς και την πιο σκληρή διεθνή τρομοκρατία την οποία και έχει βαφτίσει… «απελευθερωτικό αγώνα».

Και έχει στοχοποιήσει απόλυτα τη Δύση και, βέβαια, ειδικά τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ περίπου ως το «κακό επί της γης».

Ολα αυτά δεν τα στάθμισε σωστά η γερμανική καγκελαρία, η οποία κάκιστα του έδωσε ευρωπαϊκό βήμα.

Κατά πάσα πιθανότατα υπερεκτίμησε τον ρόλο της χώρας ως προς το αίτημα της Τουρκίας για την αγορά του μαχητικού Eurofighter, καθώς μετά τα τελευταία γεγονότα η Αγκυρα θα πρέπει μάλλον να ξεχάσει την αμερικανική αγορά.

Και επίσης, αφελώς πίστεψε το Βερολίνο ότι θα καταφέρει κάποια «συμφωνία» με τον Ερντογάν για τις μεταναστευτικές – προσφυγικές ροές.

Ομως, ο Ερντογάν...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ποιος θα κλάψει για τον ΣΥΡΙΖΑ;

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Εχει επισημανθεί εδώ και παλαιότερα: ο γνωστός αρχαίος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει απλώς ιερό δικαίωμα, αλλά μάλλον και υποχρέωση στην αυτοκτονία.

Η μόνη άλλη θέση που του ταιριάζει, είναι σε κάποιο μουσείο, αλλά, πρώτον, εμείς δεν έχουμε τέτοιο στην Ελλάδα και, δεύτερον, εκεί όπου έχουν, όπως λ.χ. στο Αμστερνταμ, δεν τους παίρνουν γιατί ακόμα και ως εκθέματα είναι βέβαιο ότι θα τους το διαλύσουν…

Ε, και πάνω λοιπόν που οι άνθρωποι, θέλοντας και μη βέβαια, άρχισαν μαζεύουν τις ομπρέλες και τις μαντίλες τους για να πάνε να βρουν κάτι άλλο να καταστρέψουν, έχουν πέσει πάνω όλοι να φάνε τον ΣΥΡΙΖΑ να μην αλλάξει και να μείνει αυτός που ήταν!

Μα, επιτέλους, θα αποφασίσουμε ποτέ τι θέλουμε; Και θα σταματήσει ποτέ η υποκρισία;

Τι κόπτονται τώρα περίπου άπαντες μην τους πάθει τίποτα ο ΣΥΡΙΖΑ του… των υποστηρικτών μιας πολιτικής που έχει πεθάνει από τότε που γεννήθηκε και που αυτό έχει ήδη συμβεί εδώ και μισό αιώνα;

Τι είδους αντανακλαστικό είναι πάλι αυτό; Ποιος και γιατί να κλάψει γι’ αυτόν τον αρχαίο ΣΥΡΙΖΑ;

Αλλά επειδή όπως προκύπτει η… ψυχή της ελληνικής δημόσιας ζωής είναι άβυσσος, ας το προσεγγίσουμε αντίστροφα, μήπως έτσι το ερώτημα γίνει λίγο πιο βατό: ποιος δεν θα κλάψει.

Ο πρώτος και κύριος λοιπόν που δεν θα έπρεπε να κλάψει, θα ήταν ο τέως πρόεδρός του, Αλέξης Τσίπρας. 

Γιατί;

Μα, προφανώς, επειδή εκείνος έχει πολύ μεγάλο μέρος της «ευθύνης», αν μπορεί να μιλήσει κανείς περί «ευθύνης» γι’ αυτές τις εξελίξεις.

Ο Τσίπρας, έχει επίσης επισημανθεί εδώ στο παρελθόν, υπήρξε ο μοιραίος άνθρωπος για το κόμμα του. Ομως εδώ υπήρξε για την Ελλάδα. Στο κόμμα του θα κόλλαγε;

Και τότε που έφερνε καταστροφή στη χώρα παίζοντας μαζί της, όλοι αυτοί που σήμερα είναι έξαλλοι με τον Κασσελάκη, έλεγαν «μπράβο, πρόεδρε».

Κανείς τους δεν όρθωσε ανάστημα να του πει «τι είναι αυτά που κάνεις, μαζέψου, μας πας κατευθείαν στον γκρεμό». 

Οχι βέβαια. Τρελοί ήταν να υπερασπιστούν τη χώρα τους αντί του Τσίπρα;  

Η χώρα θα τους έκανε υπουργούς ή ο Τσίπρας;

Οπότε, όλοι αυτοί οι μεγάλοι ιδεολόγοι, είπαμε: «μπράβο, πρόεδρε».  

Ε, ας του πουν και τώρα «μπράβο, πρόεδρε» λοιπόν, που έκανε τα ίδια και στο κόμμα.

Οι άλλοι που δεν θα κλάψουν είναι οι παλαιοκομματικοί βαρόνοι του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτοί που έφυγαν και αυτοί που ακόμα μένουν. Που δεν ενδιαφέρονται καθόλου για το τι λέει και δεν λέει η εκλογική τους βάση, ως καλοί αριστεροί που είναι.

Και μάλιστα εις διπλούν: και στο εθνικό επίπεδο των γενικών εκλογών αλλά και σε εκείνο των κομματικών τους.

Και στα δύο αυτά επίπεδα αναμετρήσεων, το μήνυμα ήταν ένα: ξεκολλήστε, αλλάξτε, φύγετε από αυτό εκεί όπου έχει μείνει το μυαλό σας, γιατί την επόμενη φορά δεν θα υπάρχει τίποτα για να μετρήσει κανείς.

Και ήταν τόσο ηχηρό, που το άκουσαν μέχρι και στα νεκροταφεία.

Οχι όμως στα γραφεία των ιδεολογικά υπέρτερων αυτών όντων, των μανδαρίνων της Κουμουνδούρου, όπου ο πνευματικός θάνατος βασιλεύει ακόμα πιο μακάβριος απ’ όσο ο τελικός σε εκείνα.

Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Δεν ενδιαφέρονται να καταλάβουν. Λειτουργούν σαν κακομαθημένα παιδάκια που όλα είναι δικά τους.  

Γιατί; 

Γιατί ...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η πολιτική απρέπεια και τα κίνητρά της

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Ακούγοντας το… κεραμιδοειδές συμβάν του Λονδίνου, την ακύρωση στο παρά πέντε της συνάντησης Σούνακ – Μητσοτάκη από την πλευρά του οικοδεσπότη πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας, η αυτόματη πρώτη αντίδραση ήταν «δεν μπορεί, δεν άκουσα καλά, δεν είναι δυνατόν».

Ομως ήταν. Αυτό είχε συμβεί. Ο άνθρωπος που βρίσκεται αυτή τη στιγμή επικεφαλής της κυβέρνησης στο Λονδίνο προέβη σε ένα πρωτοφανές ατόπημα που, ακόμα χειρότερο, αποτελεί ταυτόχρονα και μία θηριώδη ανοησία.

Είναι κανείς πραγματικά να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν ένας τέτοιος αξιοθρήνητος πολιτικός να βρίσκεται σε αυτή τη θέση, από την οποία έχουν περάσει πολιτικοί κολοσσοί.

Ομως ακόμα και όταν οι ένοικοι του αριθμού 10 της Ντάουνινγκ Στριτ ήταν πιο συνηθισμένοι πολιτικοί, κάτι τέτοιο πώς θα μπορούσε να συμβεί;

Ο άνθρωπος λειτούργησε με πολιτική λογική επιπέδου υποσαχάριας Αφρικής, αν μπορεί να το πει κανείς αυτό πια σήμερα και δεν είναι ήδη ξεπερασμένο.

Ηταν τόσο εξωπραγματικά τραγική αυτή του η απόφαση, που είναι αμφίβολο αν θα άξιζε και να αντιδράσει κανείς: είναι θλιβερός. Πραγματικά για να τον λυπάσαι.

Η γενική εκτίμηση είναι ότι προσπαθεί να συσπειρώσει τους συντηρητικούς ενόψει την προδιαγεγραμμένης βαριάς εκλογικής του ήττας.

Αν πραγματικά φαντάζεται ότι κάτι σαν αυτό θα τον βοηθήσει σε αυτή την κατεύθυνση, καλύτερα θα ήταν να παραιτηθεί μόνος του το συντομότερο, καθώς μάλλον θα βρεθεί μπροστά σε συντριβή ιστορικών διαστάσεων.

Είναι επίσης πιθανό να ενοχλήθηκε από την καλή συνάντηση που είχε ο Μητσοτάκης με τον αντίπαλό του, τον ηγέτη των Εργατικών, ο οποίος αναμένεται και να τον συντρίψει στις επερχόμενες εκλογές.

Με δεδομένο το πόσο εξωπραγματικό ήταν αυτό που έκανε για πολιτισμένη χώρα, δεν είναι απίθανο να βρίσκεται και εκεί το βαθύτερο κίνητρό του.

Ο Μητσοτάκης πάντως χειρίστηκε καλά την κεραμίδα που του ήρθε από το πουθενά, παρά το γεγονός ότι πιθανώς και εκείνος θα είχε το ίδιο αντανακλαστικό: όταν θα το άκουσε μάλλον θα ρώτησε κάτι του τύπου «τι είπες, γιατί μάλλον παράκουσα».

Ομως, πέρα από το κάζο που κυβερνά στο Λονδίνο, υπάρχει κάτι σε αυτή τη γελοιότητα Σούνακ που προδίδει ότι η κυβέρνηση δεν είχε χειριστεί καλά το ίδιο το ζήτημα.

Εδώ και πολύ καιρό διαχέεται ένα κλίμα αισιοδοξίας σχετικά με την εξέλιξη του ζητήματος των Γλυπτών.

Δεν δίνονται λεπτομέρειες, δεν λέγεται τίποτα επίσημα, όμως είναι ξεκάθαρο ότι ανά τακτά διαστήματα διοχετεύεται μία αίσθηση της μορφής «είμαστε κοντά» ή «πάει να γίνει».

Η αθλιότητα Σούνακ, αν ξεχάσει κανείς προς στιγμή αυτή την ίδια, έχει λοιπόν και μία αποκαλυπτική άλλη διάσταση: καθιστά απολύτως σαφές ότι η υπόθεση των Γλυπτών βρίσκεται ακόμα στο σημείο μηδέν, χωρίς την ελάχιστη πρόοδο να έχει σημειωθεί.

Γιατί όσο κι αν ο άνθρωπος αυτός είναι θλιβερός και δεν κάνει όχι για να είναι πρωθυπουργός της Βρετανίας αλλά ούτε για να γυαλίζει σόλες, αν υπήρχε ίχνος προσέγγισης στον ορίζοντα, αυτό που συνέβη δεν θα μπορούσε να συμβεί.

Η πράξη του συνιστά μία έμμεση μορφή απόδειξης ότι δεν υπάρχει τίποτα. Και ότι όλο το υποτιθέμενο θετικό κλίμα που κατά καιρούς διαμορφώνεται ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Πρόκειται για καθαρή πλάνη.

Πάντως, σε προσωπικό επίπεδο, τον Μητσοτάκη αυτή η υπόθεση λογικά δεν τον βλάπτει: είναι μία μορφή ηρωοποίησης το να αντιμετωπίζεται με τέτοιο άθλιο τρόπο επειδή προσπαθεί να φέρει τα γλυπτά στην Ελλάδα. Ούτε την Ελλάδα βλάπτει.

Για το ίδιο το ζήτημα των Γλυπτών, απλώς δείχνει την πραγματικότητα που εμείς τη διαβάζουμε όπως μας αρέσει: οι Βρετανοί, ακόμα τουλάχιστον, δεν κάνουν σοβαρά συζήτηση επί του θέματος.

Το «θύμα» αυτής της πρωτοφανούς αθλιότητας είναι...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Ο πόλεμος των αμάχων (που ΔΕΝ είναι και τόσο άμαχοι!)

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

«Οι άμαχοι από το βόρειο τμήμα της Γάζας και από την Πόλη της Γάζας θα πρέπει να μετακινηθούν προσωρινά νότια του Ουάντι Γάζα προς πιο ασφαλή ζώνη, όπου θα μπορούν να λάβουν νερό, τρόφιμα και φάρμακα. Αύριο (χθες, Κυριακή) οι ανθρωπιστικές προσπάθειες στη Γάζα, που γίνονται από την Αίγυπτο και τις ΗΠΑ, θα αυξηθούν».

Τέσσερεις εβδομάδες έχουν περάσει από τη βάρβαρη τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ που άφησε πίσω της πρωτοφανή αριθμό νεκρών στο έδαφος της χώρας, πολλούς έπειτα από αδιανόητα βασανιστήρια, καθώς και εξίσου πρωτοφανή αριθμό ομήρων. Και, αντίθετα προς την επίθεση της Χαμάς, εκείνων των ισραηλινών προηγούνται ειδοποιήσεις και χρόνος ώστε να μπορέσουν οι άμαχοι να απομακρυνθούν από τις περιοχές που γίνονται στόχοι.

Όμως, αυτό, αν και άρχισε να συμβαίνει με τα πρώτα τελεσίγραφα, δίνει την εντύπωση ότι έκτοτε διακόπηκε: υπάρχουν αναφορές ότι η Χαμάς απαγορεύει διά των όπλων τη μετακίνηση αμάχων προκειμένου να «αναγκάσει» τους Ισραηλινούς να ματαιώσουν τους σχεδιασμούς τους.

Την ίδια ώρα, ανακρίσεις μαχητών της Χαμάς αποκάλυψαν – και τα σχετικά βίντεο δόθηκαν από το Ισραήλ στη δημοσιότητα – ότι τα αρχηγεία της τρομοκρατικής οργάνωσης έχουν έδρα τους κάτω από νοσοκομειακή μονάδα με τη λογική ότι εκεί δεν θα υπάρξει χτύπημα και άρα κίνδυνος για την οργάνωση.

Όλα αυτά δεν είναι καινούργια. Ούτε για τον τρόπο που λειτουργεί η Χαμάς, αλλά ούτε και γι’ αυτόν που λειτουργεί παντού η Τζιχάντ. Στη Δύση η μνήμη είναι πολύ μικρή, αλλά θα έπρεπε αν μη τι άλλο να περιλαμβάνει τις επιθέσεις αυτοκτονίας ανθρώπων που συχνά δεν ήταν μαχητές αλλά αυτοκτόνοι – δολοφόνοι μάρτυρες του Ισλάμ, «Σαχίντ».

Στο Αφγανιστάν, και αλλού, έχουν υπάρξει γονείς να μετατρέπουν σε «Σαχίντ» πεντάχρονα και δεκάχρονα παιδιά, βέβαιοι ότι τα στέλνουν ως μάρτυρες στον παράδεισο… Οπότε, σε τέτοιες περιπτώσεις, οι «άμαχοι» μόνον άμαχοι δεν είναι, όσο κι αν έτσι δείχνουν.

Όμως, στη Γάζα, τέτοιο ποσοστό μάλλον πρέπει να θεωρείται πολύ μικρό. Το μέγα μέρος του πληθυσμού είναι εγκλωβισμένο ανάμεσα σε έναν εσωτερικό εχθρό – απόλυτο δυνάστη που το χρησιμοποιεί χωρίς ίχνος δισταγμού ως ανθρώπινη ασπίδα για να καλύπτει τη βάση του για τρομοκρατικά χτυπήματα και έναν εξωτερικό εχθρό που, πλέον, μετά την 7η Οκτωβρίου, είναι αποφασισμένος να μην ανεχθεί πια αυτή την κατάσταση η οποία κορυφώθηκε έπειτα από χρόνια επιτυχίας αυτής της «συνταγής».

Όλα τα παραπάνω καθιστούν αυτόν τον πόλεμο (και) έναν πόλεμο των αμάχων, περισσότερο ίσως από κάθε άλλον στη σύγχρονη εποχή.

Όμως αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα από τα όπλα που διαθέτει στο οπλοστάσιό της η Χαμάς – και έτσι ακριβώς το βλέπει και το χειρίζεται: ως ένα ακόμα μέσο για την επίτευξη του σκοπού της.

Και μάλιστα ούτε καν ως όπλο με την έννοια ενός πολύτιμου οπλικού συστήματος που θα έκανε τα πάντα για να το προστατεύσει και για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού ή για να μην καταστραφεί από αυτόν. Αλλά ως αναλώσιμο οπλικού συστήματος που η δουλειά του είναι ακριβώς το να καταστραφεί, προκειμένου να εξυπηρετήσει τον στόχο που του έχει χρεωθεί και που εδώ δεν είναι άλλος από αυτή την ανθρώπινη ασπίδα στις βάσεις τρομοκρατικών επιχειρήσεων εναντίον του Ισραήλ.

Η αγριότητα του πολέμου είναι φοβερή. Πρέπει κανείς να είναι βαθιά διαταραγμένος για να τον ευχαριστεί το ίδιο το γεγονός ότι ξαφνικά ένας πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη και μάλιστα σε αυτή την κλίμακα και με τέτοια ένταση εναντίον του όποιου αντιπάλου.

Εξίσου όμως αδιανόητο είναι να αποδέχεται κανείς χωρίς όση αντίδραση μπορεί να προτάξει, έναν φρικτό πόλεμο του τρόμου όπως αυτόν της Χαμάς. Τότε και πάλι, με έναν διαφορετικό πια τρόπο, δεν είναι πλέον άνθρωπος.

Και αντιθέτως προς ό,τι λέει ο ανεκδιήγητος τούρκος πρόεδρος, ίσως αυτή η τραγική υπόθεση στο τέλος ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πολιτική

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Με ή χωρίς ανασχηματισμούς ή «αναδομήσεις», όπως τις βάφτισε ο Ανδρέας Παπανδρέου, οι καρατομήσεις υπουργών είναι διαχρονικά από τα πιο αγαπημένα θέματα της επικαιρότητας: τις λατρεύουν όλοι, εξαιρουμένων φυσικά εκείνων που τα κεφάλια τους πέφτουν στο λεπίδι της πολιτικής γκιλοτίνας, αν και ακόμα και αυτοί κάτι κερδίζουν: μπορούν επιτέλους ν’ ανοίγουν το στόμα τους και να μιλάνε, αντί να κρατάνε μέσα τους όλα όσα ήθελαν από την πρώτη στιγμή να πουν για την κυβέρνηση που υπηρετούσαν: είναι πάγια αρχή του πολιτικού γίγνεσθαι ότι άπαντες βρίζουν άπαντες και σχεδόν ουδείς ποτέ λέει μια καλή κουβέντα για κανέναν και για τίποτα.

Η βασική ιδέα γι’ αυτές τις υπουργοθυσίες, στις οποίες η νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη επιδίδεται με ζήλο δείχνοντας να βρίσκει εκεί ένα σταθερό αποκούμπι και σημείο αναφοράς για ό,τι στραβό κάνει (και είναι πλέον ατέλειωτα τα χοντρά στραβά) είναι ότι αλλάζει ένας υπουργός με άλλον και, ω του θαύματος, μαζί αλλάζουν και όλα τα στραβά του μικρόκοσμου του. Τα κακώς κείμενα του χαρτοφυλακίου του θα μπουν επιτέλους σε νέα εποχή, όπως ακριβώς υποτίθεται βέβαια ότι θα συνέβαινε και με τον άρτι καρατομηθέντα.

Φυσικά, η πραγματικότητα ουδεμία σχέση έχει με όλα αυτά. Ουδείς είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι ο ερχομός ενός υπουργού θα αλλάξει την πραγματικότητα που αφήνει πίσω του ένας άλλος, εκτός βέβαια από ακραίες περιπτώσεις ανικανότητας, για τις οποίες όμως πρωτίστως και πάλι ευθύνεται απολύτως ο Πρωθυπουργός που δεν τις διέγνωσε εγκαίρως. Ή, ακόμα χειρότερα, που τις διέγνωσε, όπως όλος ο κόσμος άλλωστε, αλλά που για «υπέρτερους» λόγους προέκρινε ανίκανους σε θέσεις όπου έπρεπε να επιστρατεύει τους καλύτερους που θα μπορούσε.

Ομως οι υπουργοθυσίες, αν και προέρχονται συνήθως από μεγάλες χοντράδες των θυμάτων τους, στην πραγματικότητα δεν έχουν να κάνουν με το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, αλλά έχουν άλλο κεντρικό στόχο – μάλλον, για την ακρίβεια… πέντε:

• Ο πρώτος στόχος τους είναι να επιχειρήσουν να σώσουν τον πολιτικό άνακτα. Να «μηδενίσουν» το κοντέρ μιας όποιας κυβερνητικής αποτυχίας. Δεν έφταιγε βέβαια ο πάντοτε ανίδεος και ανεύθυνος για όλα Πρωθυπουργός, αλλά ο ρεζίλης υπουργός. Πάρτον λοιπόν κάτω. Φέραμε τον καινούργιο και δεν μας πιάνει τίποτα.

• Ο δεύτερος στόχος είναι να αναδιαταχθούν οι ισορροπίες εντός κυβέρνησης και κόμματος: Οσο δίνονται ευκαιρίες να βγουν κάποιοι που μπήκαν γιατί ήταν αναγκαίο για τις ισορροπίες, τόσο το καλύτερο, ιδίως όταν μπορούν να αντικατασταθούν από άλλους, του στενού αρχηγικού πυρήνα.

• Ο τρίτος στόχος, είναι ότι ο αρχηγός δείχνει έτσι πάντα πιο… αρχηγός, κάτι που του χρειάζεται ιδιαιτέρως όταν όλα γίνονται τελείως μαντάρα.

• Ο τέταρτος στόχος είναι ότι η κυβέρνηση, από εκεί που τα έχει κάνει μπάχαλο, να μπορεί να υποκρίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη και με το τίποτα ότι έχει τον έλεγχο και την πρωτοβουλία – με λίγο παραπάνω θράσος μπορεί να λέει ότι έχει και σχέδιο, ή να ανακοινώνει και νέα μέτρα ή και άλλα που έχει ήδη ανακοινώσει ξανά σε προηγούμενες αντίστοιχες καταστροφές, κάτι που έχει γίνει ουκ ολίγες φορές προσφάτως.

• Ο πέμπτος στόχος, τέλος, ενώ μοιάζει γενικόλογος και κάπως ανούσιος, κάθε άλλο παρά είναι:...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι Τούρκοι και το «112 Δόγμα Εγκατάλειψης»

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Το ραντεβού  μεταξύ Μητσοτάκη και Ερντογάν στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της ΓΣ του ΟΗΕ, που έλαβε διήμερη μετάθεση λόγω των φοβερών καταστροφών της θεομηνίας (και ακολούθως της περίπου πλήρους διάλυσης) στην Ελλάδα, αναμένεται να εγκαινιάσει τη δεύτερη πράξη της ελληνοτουρκικής αναζήτησης οδού προς τη Χάγη.

Η προηγούμενη πράξη είχε ανέβει στην Αγκυρα με την εκεί επίσκεψη Γεραπετρίτη πριν από λίγες ημέρες, από την οποία πάντως, εκτός από την εκδήλωση εκατέρωθεν γενικών καλών προθέσεων, δεν είχε προκύψει κανένα στοιχείο για το πώς θα καταστεί δυνατό να ξεπεραστούν τα βαριά προβλήματα που απαιτείται να φύγουν από τη μέση προκειμένου να ανοίξει ένας τέτοιος δρόμος. Και, κυρίως, το πώς θα γίνει αυτό χωρίς η Ελλάδα να οπισθοχωρήσει από τις θέσεις της περί εθνικής κυριαρχίας, όπως διαρκώς διακηρύσσει. Αν πάντως αναγκαστεί να περιορίσει στην πράξη την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, θα έχει αυτόματα προχωρήσει και σε μείζονα απώλεια κυριαρχίας που αυτό της αναγνωρίζει, ό,τι κι αν πει η κυβέρνηση.

Η συνάντηση της Νέας Υόρκης, όπως και καμία από αυτές που θα ακολουθήσουν, δεν πρόκειται βέβαια να δώσει απάντηση στο παραπάνω αίνιγμα – τουλάχιστον ευθεία απάντηση: ποτέ δεν πρόκειται μια τέτοια απόφαση, αν παρθεί, να ειπωθεί με τ’ όνομά της. Το πού πραγματικά οδηγούνται οι εξελίξεις θα φανεί όμως καθαρά από τις αποφάσεις που θα ληφθούν από τον πιο κρίσιμο από τους διαφόρους διαλόγους που ήδη αποφασίστηκαν στη συνάντηση της Αγκυρας μεταξύ Γεραπετρίτη και Φιντάν: τον πολιτικό διάλογο, που αναμένεται να ξεκινήσει τον Οκτώβριο. 

Η ουσία είναι ότι βαδίζουμε προς αυτόν τον διάλογο με τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος να έχει ήδη δημόσια αναφερθεί κατά αρνητικά πρωτοφανή τρόπο στα διεθνή διαπραγματευτικά χρονικά σε «υποχωρήσεις», ενώ από την τουρκική πλευρά να μην έχει γίνει η παραμικρή βεβαίως νύξη όχι για κάτι αντίστοιχο (που θα ήταν κάτι εντελώς αδιανόητο για την Τουρκία αλλά και για οποιαδήποτε άλλη χώρα εισέρχεται σε διαπραγμάτευση), αλλά ούτε καν να έχει γίνει η παραμικρή αναφορά ακύρωσης για τις δεσπόζουσες πολιτικές θέσεις του τουρκικού αναθεωρητισμού: τη διαρκή αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης, το casus belli, την απαίτηση για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου κοκ. Η Τουρκία δεν έχει πάρει πίσω το παραμικρό απ’ όσα συνθέτουν την ακραία επιθετική επεκτατική ατζέντα της.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη δυσκολία που θα έχει η κυβέρνηση να μεταπηδήσει από τη ρητορική «δεν συζητάμε θέματα εθνικής κυριαρχίας» σε μία εντελώς αναντίστοιχη πραγματικότητα, αν αυτή προκύψει, θα οδηγήσει σε σοβαρή κρίση τόσο στο εσωτερικό της χώρας, γιατί αυτή δεν θα είναι απλή υπόθεση, όσο και με την Τουρκία, καθώς πλέον πρέπει να θεωρείται περίπου δεδομένο ότι η Αγκυρα έχει λάβει κάποιες εγγυήσεις για να κάθεται ήσυχη, ή, έστω, σχεδόν ήσυχη, επί τόσο μεγάλο διάστημα. Και αν η κυβέρνηση βρεθεί σε εσωτερικό αδιέξοδο να κάνει πράξη τις «υποχωρήσεις» που προανήγγειλε τηλεοπτικά ο Πρωθυπουργός (γιατί άραγε;) τότε η κρίση μπορεί πια να είναι άγρια. Κάτι που οδηγεί ευθέως και στον τρόπο που η κυβέρνηση διαχειρίζεται όλες τις, ακόμα και εντελώς διαφορετικής φύσεως, κρίσεις, που όμως είναι μεγάλες, το τελευταίο, επίσης μεγάλο, διάστημα.

Και εδώ υπάρχει θέμα: τι γίνεται όταν η Τουρκία καταλάβει ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΣΤΑΛΙΝΑΡΑΔΙΚΟ: Το τρένο για τον 21ο αιώνα θα περάσει μόνο μια φορά σύντροφοι

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Τον Ιούλιο του 2019, ο ΣΥΡΙΖΑ γνώρισε την ήττα μετά τη θητεία ως το κύριο κόμμα συγκυβέρνησης με την Ακροδεξιά. Τότε, είχε λάβει στις εθνικές κάλπες 1.781.057 ψήφους. Φέτος τον Μάιο πήρε 1.184.621 ψήφους σε μία εντυπωσιακή ήττα, ιδίως ως προς τη σχέση κομμάτων που εναλλάσσονται στους ρόλους κυβέρνησης – αντιπολίτευσης. Τελικά, ακόμα και αυτή η ήττα αποδείχθηκε μικρή μπροστά σε εκείνη που ακολούθησε λίγο αργότερα, όταν, τον Ιούνιο φέτος, στις δεύτερες εκλογές, βρέθηκε με μόλις 930.013 ψήφους καθώς τόσοι πολίτες εμπιστεύτηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος αναγκάστηκε πλέον να υποβάλλει και την παραίτησή του.

Επικυρώθηκε τότε η εντύπωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί πλέον κόμμα εξουσίας, ούτε καν πια και ως κύριος πόλος συγκυβέρνησης καθώς τα νούμερα δεν έβγαιναν. Και αυτή ήταν η τελική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στην έως πρόσφατα μορφή του ως κόμματος ικανού να αποτελέσει κύριο πόλο ανάληψης εξουσίας έστω και σε μορφή συγκυβέρνησης. Γιατί βεβαίως, ως «κυβερνώσα Αριστερά», όπως μονίμως εντελώς παραπλανητικά παρουσιάζεται, ουδέποτε υπήρξε.  

Η πραγματικότητα είναι ότι η Αριστερά ουδέποτε υπήρξε πλειοψηφική δύναμη στην Ελλάδα. Αυτό είναι δεδομένο και δεν αλλάζει με ιδεολογήματα και λαθραγνώσεις της ιστορίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ασφαλώς συγκυβέρνησε, αλλά αυτό έγινε αποκλειστικά λόγω του δράματος της πτώχευσης που το εκμεταλλεύτηκε αδίστακτα. Εφυγε η τραγωδία, εξέλειπε η «ευκαιρία», έφυγε ο Καμμένος και, πλέον, αποδρομεί με μαθηματική ακρίβεια και ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ηλίου φαεινότερο και δεν το βλέπει μόνον όποιος δεν θέλει να το δει.

Ομως μέγα μέρος του παλιού «επιτελικού» ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει. Προτιμά τις εμμονές του. Προτιμά να ζει στο… 1975, άντε βαριά βαριά στο 1979. Προτιμά την κουλτούρα που αναφέρεται στα ταγάρια, στις μπουάτ, στις παρέες, στις κιθαρίτσες, στις μαζώξεις, στο κρασάκι, στις νοσταλγίες και στις αναμνήσεις, στις ονειροπολήσεις χωρίς αντικείμενο, προτιμά τον κόσμο που είχε φτιάξει στο εφηβικό ψευτοεπαναστατικό μυαλό του, παρά αυτόν που υπάρχει αληθινά γύρω του – και, κυρίως, γύρω μας. Και, ακόμη πιο σημαντικό, γύρω απ’ τα παιδιά μας. Προτιμά έναν κόσμο που δεν υπάρχει, μιας «τριτοδρομικής» αυτοδιαχείρισης των γιουγκοσλάβων οικονομολόγων του Τίτο, που γκρεμίστηκαν αύτανδροι μαζί του. Προτιμά τη διεθνή αλληλεγγύη που έμεινε για πάντα στα χαρτιά των «Γερμανών των προφεσόρων» που έγραφε ο Μπίρμαν. Αλλά δεν δίνει δεκάρα για την πραγματικότητα. Και εκεί ακριβώς είναι που την πάτησε. 

Γιατί, ξαφνικά, βρέθηκε ο Κασσελάκης και τι έκανε;  

Κάτι πολύ απλό. Τόσο απλό που είναι αδιανότητα δύσκολο, έως τώρα αδύνατο: το πήρε όλο απ’ την αρχή. Τους άφησε όλους αυτούς απέξω, μαζί με τις φαντασιώσεις τους και όσα λένε. Και πήγε κατευθείαν στον κόσμο.

Ο Κασσελάκης πήγε απευθείας στους πραγματικούς ανθρώπους και τους είπε ότι θα είναι κι εκείνος ένας πραγματικός άνθρωπος που θα κοιτάξει να κάνει την πραγματική δουλειά που χρειάζεται να γίνει. Και τους το είπε με μεγάλη τέχνη και με πολύ πειθώ. Και πολύ καλά προετοιμασμένος. Και σαφώς με ισχύ πίσω του. Αλλά το είπε. Αγνόησε τη σαβούρα του παρελθόντος. Αυτό τον εκτίναξε στην πρώτη θέση. 

Ασφαλώς είχε στηρίγματα, που είναι προδήλως εικαζόμενα. Αλλά δεν μπορούσε να πετύχει τίποτα αν δεν το ‘χε πρώτα ο ίδιος. Δεν γίνεται.  

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ, ή όπως αλλιώς θα τον λένε αύριο, δεν καταλάβει ότι είναι η μόνη του ελπίδα να ακολουθήσει τη δαρβινική οδό της εξέλιξης και να επιβιώσει εισερχόμενος έστω και αργά στον 21ο αιώνα, χωρίς να έχει ανάγκη από καταστροφές για να πιαστεί απ’ αυτές και να υπάρξει, τότε...

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το βάρος του ανέφικτου

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Το ταξίδι Γεραπετρίτη στην Άγκυρα ήταν η πρώτη σκηνή της πρώτης πράξης του νέου ελληνοτουρκικού έργου που η εισαγωγή του ανέβηκε στο Βίλνιους. Ή μήπως θα έπρεπε κανείς να πει της όπερας;  

Ταιριάζει περισσότερο καθώς διαθέτει ένα επιπλέον χαρακτηριστικό: τα φάλτσα. Που, εν προκειμένω, είναι κάτι παραπάνω από αναμενόμενα.

    Όχι μόνον με ευθύνη του καστ, μα πρωτίστως λόγω του «λιμπρέτου» που ακροβατεί στα όρια της λογικής, καθώς τίποτα απ’ όλα αυτά δεν βγαίνει αν πρόκειται να τηρηθούν ταυτόχρονα και οι προδιαγραφές που έχουν τεθεί. Ελληνοτουρκική προσέγγιση προς τη Χάγη δεν είναι εφικτή αν η Ελλάδα πρόκειται να τηρήσει, όπως διαρκώς λέει, τις «αδιαπραγμάτευτες εθνικές θέσεις» της και αν η Τουρκία δεν εγκαταλείψει τη θεμελιώδη διάσταση της εξωτερικής πολιτικής της που επί της οποίας πορεύεται εδώ και πολλές δεκαετίες, όλο και πιο έντονα δε: τον αναθεωρητισμό, τον επεκτατισμό, μέσα από την προσπάθεια ακύρωσης της Συνθήκης της Λωζάννης και τη διαρκή απόπειρα αλλαγής συνόρων.

Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο εύκολα ώστε με μία απόφαση να μπορούσαν να μπουν σε «νέα τροχιά», όπως ανέφεραν μετά τη συνάντησή τους οι Γεραπετρίτης και Φιντάν στην Άγκυρα και εν χορώ γράφουν οι τουρκικές εφημερίδες. Αν ήταν, μάλλον θα είχαν λυθεί δεκαετίες τώρα και δεν θα είχαν προσκρούσει στα παγόβουνα των δυσχερειών τους περίπου όλες οι μεταπολιτευτικές ελληνικές κυβερνήσεις.

Για παρόμοιες «νέες αρχές» έγιναν πολλές προσπάθειες. Όμως καμία δεν τελεσφόρησε. 

Και υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό, την ώρα μάλιστα που επιθυμία των ελληνικών κυβερνήσεων πάντοτε υπήρξε να καταφέρουν να προχωρήσουν σε «λύση», αλλά που στο τέλος αυτό απεδείχθη πάντοτε ανέφικτο.  

Φτάνοντας στην ουσία των θεμάτων, η Τουρκία ουδέποτε αρκέστηκε ακόμα και σε παραχωρήσεις που, έστω και με πολύ κόστος, ήταν ίσως εφικτές. Αντιθέτως, απαιτούσε πάντοτε όχι μόνον το ανέφικτο, αλλά και εκείνο που ακόμα και οι περισσότεροι που ξεκινούσαν με διάθεση να κάνουν τα πικρά βήματα πίσω και να σηκώσουν το βάρος τους, στο τέλος έφευγαν περίπου αηδιασμένοι από τις απαιτήσεις που θύμιζαν όρους παράδοσης του 19ου αιώνα.

Προχθές στην Άγκυρα περίσσεψαν τα ωραία λόγια. Όμως, επί της ουσίας, ούτε μία λέξη δεν παρέπεμπε στην ελάχιστη αληθινή αλλαγή της πάγιας τουρκικής πολιτικής – αντιθέτως…  

Η δεύτερη σκηνή ανεβαίνει σε δύο εβδομάδες στη Νέα Υόρκη, όταν...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Απόρρητο Σχέδιο «Ο»»

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

«Να εύχεστε να μην ακούσετε τη διαταγή «εφαρμόσατε απόρρητο Σχέδιο Ο»»: αυτό έλεγε και ξανάλεγε πριν από 32 χρόνια ο σμηναγός υπό τον οποίο υπηρετούσα τη θητεία μου στην 130 ΣΜ της Λήμνου. Το έλεγε και το ξανάλεγε, μέχρι που τον ρώτησα: «Μα τι είναι αυτό το «Σχέδιο Ο»»; 

-«Σοβαρά τώρα Μαλούχος; Δεν ξέρεις το «Σχέδιο Ο»»; 

-«Πώς να το ξέρω κύριε Προσωπάρχα, αφού είναι απόρρητο όπως λέτε όλη την ώρα;!» 

-«Υπάρχουν απόρρητα στην Ελλάδα Μαλούχος;» 

Ε, και εκεί, επειδή δεν είχε κι άδικο, άρχισα να σκέφτομαι ότι όντως θα έπρεπε να το ξέρω και όντως μπορεί να ήταν κάτι σοβαρό. Αλλωστε, τον διάλογο αυτόν πυροδοτούσε το γεγονός ότι πάνω από μία πολύ κρίσιμη μονάδα της Πολεμικής Αεροπορίας περνούσαν τότε σχεδόν κάθε μεσημέρι δύο τουρκικά μαχητικά στις 16.00 με το… ρολόι. Τόσο που βγαίναμε και τα περιμέναμε βάζοντας και στοιχήματα αν θα ήταν στην ώρα τους…

Ομως ο σμηναγός είχε χιούμορ. Περίεργο, δικό του, ενδιαφέρον, αλλά είχε. Και είχε και μεγάλο μουστάκι. Αφού το έστριψε λοιπόν πρώτα, πήρε το δήθεν στοχαστικό του ύφος και είπε: «Το απόρρητο «Σχέδιο Ο» είναι η τελευταία και σημαντικότερη εντολή που θα πάρετε. Σημαίνει… ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Δηλαδή, λ.χ., ξέρεις να κολυμπάς; Βουτάς παραπέρα στη θάλασσα, μπας και τη γλιτώσεις. Πάντως μόλις ακούσεις «Σχέδιο Ο», εξαφανίστηκες!». Λόγω του χιούμορ του όμως δεν μπορούσες να καταλάβεις πότε αστειευόταν και πότε όχι.

Σήμερα, 32 χρόνια μετά, με την Ελλάδα να καίγεται απ’ άκρη σ’ άκρη και αυτό να περιλαμβάνει με μεγάλη έμφαση και εξαιρετικά κρίσιμες στρατιωτικές τοποθεσίες σε τρία στρατηγικής σημασίας σημεία για την άμυνα της χώρας, τη Ρόδο, τη Νέα Αγχίαλο και, πλέον και την Αλεξανδρούπολη, και στα δύο απ’ αυτά μάλιστα και με άμεση ροπή προς στρατιωτικές εγκαταστάσεις, το σκέφτομαι ξανά όλο αυτό απ’ την αρχή, ως προς την αντίδραση της κυβέρνησης σ’ αυτές.  

Φαίνεται λοιπόν ότι ο σμηναγός σαν…. κάτι να ‘ξερε: απλώς, το έλεγε «Σχέδιο Ο», ενώ, τελικά, τρεις δεκαετίες αργότερα, ονομάστηκε διαφορετικά: το είπαν «Σχέδιο 112»…

Γιατί τι άλλο μπορεί να σκεφτεί πλέον κανείς παρά το ότι η πραγματική γραμμή άμυνας που έχει ανακαλύψει πλέον η κυβέρνηση σ’ αυτή την πρωτοφανή λαίλαπα δεν είναι άλλη παρά ένα απόλυτο «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω»; 

Ενα καθαρό τέτοιο «Σχέδιο Ο»; 

Αυτό ακριβώς είναι. Εχει πλέον φύγει από την έννοια να επιχειρήσει να προλάβει κάποιες έστω από τις πυρκαγιές με μέτρα πριν να έρθει ο καιρός αλλά, εξίσου και από την ιδέα, τη βασική αντίληψη του παρελθόντος ότι η δουλειά της δεν είναι να διώχνει με μηνύματα μαζικά τον κόσμο απ’ τα σπίτια του, αλλά, ουσιαστικά το αντίθετο: το να μη χρειάζεται να το κάνει. Και όχι μόνον το κάνει, αλλά έχει πια ξεχειλώσει τόσο πολύ αυτή η κατάσταση, που, απ’ την πρεμούρα της, τα στέλνει ακόμα και στο… κέντρο της Αθήνας μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα…

Ουδείς αμφισβητεί τις συνθήκες που επικρατούν. Ουδείς αμφισβητεί τις δυνάμεις της φύσης και το τι μπορεί να κάνουν. Ουδείς βεβαίως αμφισβητεί τον ηρωισμό των μαχητών και συχνά την αυτοθυσία τους στον πόλεμο κατά της φωτιάς επί του πεδίου. Ολα τα υπόλοιπα όμως...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Το επόμενο μεγάλο φιάσκο του ΣΥΡΙΖΑ

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Τελικά, δεν φαίνεται να τους βγαίνει. Με τίποτα. Και για πολλούς λόγους. 

Ο κυριότερος βέβαια είναι το παρελθόν τους ως κυβερνητών. Το τι είπαν, το τι έκαναν και, πάνω απ’ όλα, το τι άφησαν πίσω τους φεύγοντας. 

Αλλά δεν τους βγαίνει και για έναν άλλο επίσης σοβαρό λόγο: επειδή, αν και υποτίθεται ότι είναι «ανανεωτικοί», στην πραγματικότητα είναι ακραίοι προσωπολάτρες και έχτισαν τα πάντα γύρω από το κόμμα του ενός ανδρός. Οπου τίποτα και κανείς άλλος δεν υπήρχε. Θεωρητικά ναι. Μα επί της ουσίας όχι.

Και όταν έχασαν όπως έχασαν και τη δεύτερη εκλογική μάχη και ο αρχηγός αποφάσισε να κάνει την πιο έξυπνη κίνηση που μπορούσε (πρωτίστως για τον εαυτό του) και να σηκωθεί να φύγει και να τους το ανακοινώσει από… τηλεοράσεως, τότε, εκτός από τις δύο μάχες στις κάλπες, είχαν πλέον χάσει και τη γη κάτω απ’ τα πόδια τους. Και ακόμα ψάχνουν να τη βρουν. Ελα όμως που είναι πλέον λίγες ημέρες μακριά από τις κάλπες για τον νέο αρχηγό και όπως πάει το πράγμα, οι υποψήφιοι στο τέλος θα είναι… περισσότεροι από τους ψηφοφόρους!…

Και κάπως έτσι, σε κατάσταση ενός ιδιόμορφου πανικού φαίνεται να περιέρχεται πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με σχετικές πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, ως προς το ζήτημα της συμμετοχής των μελών του στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη νέου προέδρου του κόμματος που θα διαδεχθεί τον απελθόντα Αλέξη Τσίπρα. Οι τέσσερις αρχικοί υποψήφιοι πλέον γίνονται πέντε με την προσθήκη Κασσελάκη που ταράζει τα βαλτωμένα νερά και που σπέρνει τον φόβο του νέου και του διαφορετικού στις σπηλιές της βαθιάς συντήρησης. Είτε τους αρέσει είτε όχι, δείχνει να είναι ο μόνος που θα μπορούσε να τους σώσει, ιδίως απ’ τον εαυτό τους…

Ομως οι ψηφοφόροι που θα πάνε στις κάλπες είναι πολύ πιο προβληματική υπόθεση, καθώς η μέχρι στιγμής εικόνα φέρεται ως απολύτως απογοητευτική, κάτι που μάλλον θα αναγκάσει τους ενδιαφερομένους για την ηγεσία αντί να μαζεύουν κυρίως ψήφους για τον εαυτό τους, να μαζεύουν πρωτίστως ψηφοφόρους για την αναμέτρηση (πάντα με τη βεβαιότητα ότι μαζεύουν τους «σωστούς» εννοείται βέβαια, ε… – μη βάλουμε και τα χέρια μας να βγάλουμε τα μάτια μας…).

Πάντως όπως εξελίσσονται τα πράγματα δεν είναι πλέον απίθανο η όλη διαδικασία να εξελιχθεί σ’ ένα ακόμα φιάσκο, μεγαλύτερο και από τα δύο προηγούμενα υπό τον Τσίπρα. Αν δηλαδή ο συνολικός αριθμός των ψηφοφόρων που θα εκλέξουν τον επόμενο πρόεδρο είναι σημαντικά κάτω από τον αριθμό των ψήφων που έλαβε το κόμμα στις δεύτερες εκλογές, τότε εκτός από το να εκλέξει νέο αρχηγό, θα έχει επιτύχει να αποδείξει ότι από τότε μέχρι τώρα έχει μειώσει ακόμα περισσότερο τη δύναμή του, η οποία είχε ήδη οδηγηθεί στα τάρταρα.

Οπότε, τώρα φαίνεται και το μέγεθος το ρίσκου που αναλήφθηκε με τη διαδικασία που επιλέχθηκε και τον χρόνο που αφέθηκε να μεσολαβήσει, ο οποίος μοιάζει πλέον χαοτικός, ειδικά από τη στιγμή που μεσολάβησε το καλοκαίρι και, ακόμα περισσότερο, από την ώρα που ήταν ένα καλοκαίρι ατελείωτων καταστροφών κατά τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εντελώς ανύπαρκτος: κυριολεκτικά, είτε υπήρχε αυτό το κόμμα είτε δεν υπήρχε όλο αυτό το φοβερό διάστημα, ουδεμία διαφορά.

Το γεγονός αυτό έχει διάφορες διαστάσεις, εκτός της προαναφερθείσας, όπως λ.χ. ότι μειώνει δραματικά το διαμέτρημα όλων των υποψήφιων προέδρων ταυτοχρόνως: ουδείς εξ αυτών φάνηκε ικανός να ορθώσει ένα επίπεδο λόγο και σε ένα τέτοιο εύρος ώστε να ξεχωρίσει όχι μόνον από τους άλλους, αλλά, όπως θα ήταν και το ζητούμενο, στα μάτια συνολικά της κοινωνίας.  

Οχι βέβαια ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εύκολο. Αλλά...