ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Περί επανακρατικοποιήσεως του οργανισμού σιδηροδρόμων

Για τα #Τέμπη υπάρχει ποινική ευθύνη (του σταθμάρχη), ηθική αυτουργία (διοικητικών ΟΣΕ, Ρυθμ. Αρχή) και πολιτική ευθύνη (όσων υπουργών/κυβερνητικών συμμετείχαν στην σταδιακή απαξίωση και διάλυση του ΟΣΕ εδώ και 20 - τουλάχιστον - χρόνια).
Όλα τα υπόλοιπα είναι παπαριές.

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) January 26, 2025

Τα τρένα στα τέμπη ένας άχρηστος τα έβαλε στην ίδια γραμμή.
Το τρένο στο Άδενδρο το 2017 αντί για 60km ο μηχανοδηγός το πήγαινε με 145km.
Το τρένο στην Λαμία το έβαλαν σε λάθος γραμμή και εκτροχιάστηκε.
Η αιτία είναι ο άχρηστος διορισμένος
Τίποτα άλλο τίποτα περισσότερο.

— giorgospolychrono (@giorgospolys) January 27, 2025

 

Toυ Μανώλη Κοττάκη

Κατά τη διάρκεια των Μνημονίων, οι δανειστές μάς έκαναν έναν ακόμα εκβιασμό: «Αν θέλετε να διαγραφούν τα δυσθεώρητα χρέη του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος, τότε ιδιωτικοποιήστε τους για ένα κομμάτι ψωμί. Είναι προαπαιτούμενο για την επόμενη δόση». Ο εκβιασμός αυτός ήταν ενταγμένος στη διανομή των «ιματίων» της ελληνικής δημόσιας περιουσίας μεταξύ των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης που μετείχαν στο χρηματοδοτικό σχήμα του δανεισμού μας.

Άλλα τμήματα της δημόσιας περιουσίας ενδιέφεραν τους Γερμανούς, άλλα τους Ολλανδούς, άλλα τους Γάλλους, στη μοιρασιά κλήθηκαν να μετάσχουν και οι φίλοι μας οι Ιταλοί.

Κάπως έτσι αγόρασαν τον πολύπαθο Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδος αντί του ευτελούς τιμήματος των 45 εκατομμυρίων €. Οσο ακριβώς ήταν η ρήτρα του ποδοσφαιριστή Κώστα Μήτρογλου στο συμβόλαιο που είχε εκείνη την εποχή με ξένη ποδοσφαιρική ομάδα! Έτσι μας προέκυψαν οι Ιταλοί, υπό το όνομα Hellenic Train.

Είναι προφανές πως ό,τι συνέβη στο Λονδίνο επί Θάτσερ το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα επί τρόικας και επί Κυριάκου Μητσοτάκη. Η ιδιωτικοποίηση απέτυχε. Αλλά δεν απέτυχε γιατί δεν επένδυσαν μόνο οι Ιταλοί. Απέτυχε γιατί ήταν ιδιόρρυθμη ιδιωτικοποίηση.

Απέτυχε γιατί οι Ιταλοί άφησαν τη διοίκηση των τρένων σε εκπροσώπους του παλαιού πολιτικού συστήματος, με το οποίο συνδιοίκησαν.

Απέτυχε γιατί ακόμη και οι οδηγοί, οι μηχανοδηγοί των αμαξοστοιχιών και οι σταθμάρχες ήταν ρουσφέτια και έμπιστοι κορυφαίων πολιτικών.

Απέτυχε γιατί το κράτος, που είναι ο ιδιοκτήτης του σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ενδιαφέρθηκε να το ανανεώσει και να το εκσυγχρονίσει, με συνέπεια τα τρένα να κινούνται παντού σε επικίνδυνες ράγες. Οι επενδύσεις στο τροχαίο υλικό όλα αυτά τα χρόνια ήταν ελάχιστες και, πάντως, ασύμβατες με τις ανάγκες του δικτύου.

Σήμερα, κάπου στον ορίζοντα, επανέρχεται, έστω θεωρητικά, το σενάριο της επανακρατικοποίησης του ΟΣΕ από τη φιλελεύθερη κυβέρνηση του κύριου Μητσοτάκη. Και επανέρχεται όχι γιατί απλώς απέτυχαν οι Ιταλοί να παράσχουν σοβαρό σιδηροδρομικό έργο, αλλά διότι κάποιος πρέπει να πληρώσει τη νύφη για το γεγονός ότι η εμπορική αμαξοστοιχία μετέφερε παράνομο φορτίο με λαθραία καύσιμα ή, κατ’ άλλους, εκρηκτικά.

Και για να μην αναλάβει την πολιτική και ποινική ευθύνη η κυβέρνηση για τον θάνατο 28 νέων ανθρώπων από τη φωτιά, κάποιοι θεωρούν ότι είναι δόκιμο να χρεωθεί αυτή η ευθύνη στην ιταλική εταιρία, η οποία θα εκδιωχθεί υπερηφάνως με καταλογισμό της. Ηδη οι ποινικές διαδικασίες, που άρχισαν με μήνυση εναντίον του διευθύνοντος συμβούλου της για ψευδορκία στην εξεταστική επιτροπή, δείχνουν τη διάθεση της κυβέρνησης να συγκρουστεί μαζί της.

Βεβαίως, δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά.

Και κανένας και καμιά πρωθυπουργός, όπως η Τζόρτζια Μελόνι, δεν θα ήταν διατεθειμένοι να επιτρέψουν να αναλάβει μια εταιρία το βαρύ ηθικό κόστος της ευθύνης για το λαθρεμπόριο καυσίμων ή εκρηκτικών που έκαναν ιδιώτες ή το κράτος με τα βαγόνια της.

Εκτός κι αν δοθούν άλλα ανταλλάγματα, διακρατικά και διακριτικά.

Τούτων δοθέντων, για όποια πιθανότητα υπάρχει (έφτασε στα αυτιά μας το σενάριο αυτό – το επισημαίνουμε, αλλά δεν είμαστε βέβαιοι ότι είναι ακριβές), όποιος σκέφτεται την προσφυγή σε τέτοιες απεγνωσμένες λύσεις καλό θα ήταν να τις ξεχάσει.

Διότι τυχόν επανακρατικοποίηση του «αμαρτωλού» ΟΣΕ, ο οποίος ήταν άνδρο διαφθοράς επί των κυβερνήσεων, σημαίνει ότι…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚικα ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΔΙΕΘΝΗ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το «ανθολόγιον» Σακελλαροπούλου

💰 Τίναξε την μπάνκα η Σακελλαροπούλου
Εκτίναξη κατά 35% των εξόδων της Προεδρίας pic.twitter.com/BbhcyU4xF2

— Gerontac-Mnimonicioc (@gerontac) September 28, 2024

Όσο δικαιωματίστρια και αν είσαι, όσο αντινατιβιστική wokeίλα και αν αποπνέεις, όσες φορές και αν εμφανιστείς σαν λέτσος σε επίσημες εκδηλώσεις, στο τέλος πάντα θα βρεθεί ένας συριζαίος να σου την φέρει πισώπλατα και να σου καρφώσει το τελευταίο καρφί στο πολιτικό σου φέρετρο. pic.twitter.com/6hXpzdAJQA

— Jan.Sobieski (@Jan__Sobieski) September 28, 2024

 

Toυ ΜΑΝΩΛΗ ΚΟΤΤΑΚΗ

Η κυρία Κατερίνα Σακελλαροπούλου εγκαινίασε τη θητεία της ως Πρόεδρος της ∆ημοκρατίας στην είσοδο της Αρχαίας Αγοράς.

Εκεί την υποδέχθηκε λίγο μετά την ορκωμοσία της ως… οικοδεσπότης ο τότε πρέσβης των ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ, την ανέβασε σε ένα πόντιουμ με «πλάτη» τον Παρθενώνα και στάθηκε ισότιμος δίπλα της μπροστά στις κάμερες για να παρακολουθήσει τη δήλωσή της υπέρ του νεοεκλεγέντος προέδρου Μπάιντεν. Στην πραγματικότητα, την εξευτέλισε θεσμικά κατά παράβαση κάθε έννοιας πρωτοκόλλου: Ο πρέσβης μιας ξένης χώρας, της υπερδύναμης έστω, εξισώθηκε με την αρχηγό του ελληνικού κράτους.

Για να δεχθεί αυτή την αντιθεσμική αβαρία η Πρόεδρος πιθανόν και να του «χρωστούσε» κάποιον καλό λόγο που είχε πει για εκείνη. Η απόφαση που εξεδόθη επί των ημερών της στο ΣτΕ για την έκδοση του Ρώσου Μίστερ Bitcoin στη Γαλλία, όπως ήθελαν οι ΗΠΑ, και όχι στη Μόσχα, όπως ήθελε ο Πούτιν (σήμερα που μιλάμε ο συγκεκριμένος Ρώσος βρίσκεται στην Αμερική), ήταν νομικώς στέρεα και αυτό εξετιμήθη πολύ από τους συμμάχους μας. Η Αρχαία Αγορά ήταν το πρώτο μεγάλο unfair της Προέδρου, που μας οδήγησε από πολύ νωρίς στο συμπέρασμα ότι κάτι δεν πάει καλά με την επιλογή του κυρίου Μητσοτάκη.

Ακολούθησε πλήθος άλλων:

Η προσωρινή αφαίρεση της ελληνικής σημαίας μέσα από το γραφείο της,

η απομάκρυνση των καριοφιλιών της Επανάστασης από το γραφείο Προέδρου (ήταν εκεί από την εποχή Τσάτσου),

η απόπειρα κατάργησης της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου από τα αγήματα,

η ενόχλησή της για τον θόρυβο που κάνουν τα τσαρούχια των Ευζώνων στην Ηρώδου του Αττικού,

η άρνησή της να ασπαστεί το Ιερό Ευαγγέλιο την Κυριακή της Ορθοδοξίας,

η άστοχη παρουσία της σε συσσίτια δίπλα στον κύριο της ΜΚΟ κουζίνας, που του ασκήθηκε δίωξη,

το μετάλλιο που πήγε να δώσει με διάταγμα που ανακάλεσε ο ∆ένδιας στον υπεύθυνο της ΜΚO που καθύβριζε τους άνδρες του Λιμενικού,

η συμμετοχή της στα επινίκια του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών στο By the glass,

η ανύπαρκτη διεθνής παρουσία της (ελάχιστες οι επισκέψεις),

η απόφασή της να δεχθεί έλεγχο Τούρκων πρακτόρων στην αίθουσα διαπιστευτηρίων όπου μίλησε στη γλώσσα του στον Ερντογάν, ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Έφθασε να διαγράψει με photoshop από φωτογραφία σε επετειακή εκδήλωση στη Μάνη στους εορτασμούς του 2021 τη Γιάννα Αγγελοπούλου επειδή την καταπίεζε το εκτόπισμά της. Στη θέση της Γιάννας υπήρχε μια μεγάλη συστάδα γκαζόν μετά την αφαίρεση της φιγούρας της.

Όλα αυτά τα χρόνια το Μαξίμου έβαζε τα τρολ του να μας (μου) κάνουν χυδαίες προσωπικές επιθέσεις στο διαδίκτυο, κυρίως στο facebook και το twitter. Tα θυμάμαι ένα ένα, ειδικώς τα επώνυμα: εκσυγχρονιστές ή νεομητσοτακικοί οι περισσότεροι, υπό την έννοια ότι ανακάλυψαν τη Ν.∆. στα γεράματά τους και υπερασπίζονταν τις επιλογές της. Υπάρχει και Θεός όμως. Πάντοτε το πίστευα.

Η Πρόεδρος, ευρισκόμενη στο πλατύσκαλο του αποχαιρετισμού, θέλησε να κάνει ένα δώρο σ’ εμάς τους ενοχλητικούς που τόσα χρόνια λέγαμε στον κύριο πρωθυπουργό «Κυριάκο, να τη χαίρεσαι!». Η Πρόεδρος θέλησε στας δυσμάς της δημόσιας διαδρομής της να μας αποχαιρετήσει από εκεί που ξεκίνησε το άχρωμο πολιτειακό ταξίδι της: από την περιοχή της Αρχαίας Αγοράς. Από τη Στοά του Αττάλου αυτή τη φορά, στην οποία το 2003, επί ελληνικής προεδρίας στην Ε.Ε., υπεγράφη η συνθήκη διεύρυνσης της Ένωσης με την Κύπρο μας μέσα. Έργο Κρανιδιώτη και Πάγκαλου. ∆υστυχώς το φίνις της Προέδρου δεν θα έχει τίποτε από αυτή τη λαμπερή τελετή στην οποία οικοδεσπότης ήταν ο Κώστας Σημίτης. Μήνες μετά το λάθος της να απαρνηθεί τον ρυθμιστικό της ρόλο και να πανηγυρίσει για λογαριασμό των κομμάτων που ψήφισαν τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, η Πρόεδρος ξεπέρασε τον εαυτό της με το νέο ατόπημά της. Αυτή τη φορά συμμετέχει σε «παράτα» του δημάρχου Αθηναίων και υποψήφιου αρχηγού του ΠΑΣΟΚ Χάρη ∆ούκα για τη Μεταπολίτευση. Θα παραλάβει μάλιστα από τα χέρια του υποψήφιου προέδρου του ΠΑΣΟΚ το… «βραβείο Μεταπολίτευσης» στον ελληνικό λαό!

Ο ελληνικός λαός πράγματι αξίζει, δικαιούται βραβείο. Άλλά όχι για τη Μεταπολίτευση, αλλά για την υπομονή του που δεν έχει πάρει ακόμη στο κυνήγι με τις λεμονόκουπες τους ταγούς του για τις ανοησίες αυτές που προσβάλλουν τους θεσμούς και τα αξιώματα.

Βραβείο αξίζει επίσης και στους δύο πρωταγωνιστές ∆ούκα και Σακελλαροπούλου:

ΠΡΟΣΩΠΑ - Βασίλης Καρράς: Τι ψυχή θα παραδώσεις!

Του ΜΑΝΩΛΗ ΚΟΤΤΑΚΗ

«Ρε σεις, σπίτια δεν έχετε; Ακόμη εδώ είστε;» Ακόμη αντηχεί στα αυτιά μου η φωνή του Βασίλη Καρρά, πέντε το πρωί, κάποιο Σάββατο, στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στο θρυλικό Αβαντάζ της Θεσσαλονίκης. Οταν έβγαινε για το τελευταίο μέρος του προγράμματος με το λευκό πουκάμισο έξω, χωρίς κοστούμι, για να τραγουδήσει μέσα σε ένα σύννεφο από καπνό μια τελευταία φορά «για τη νύχτα την ξελογιάστρα» και για να μας πει το κλασικό «καλημέρα σας!» Να σφυρίξει τη λήξη, δηλαδή, λίγο πριν από την ανατολή.

Ημασταν νέοι, ήμασταν φοιτητές, οδηγούσαμε πέντε ώρες από την Κομοτηνή μέχρι τη Θεσσαλονίκη -δεν υπήρχε η Εγνατία τότε- για να διασκεδάσουμε, διπλοπαρκάραμε σε παρακείμενες οδούς και μετά τρέχαμε στον επίσης θρυλικό διοικητή της Τροχαίας Θόδωρο Αθανάσαρο για να μας σβήσει την κλήση. Αν γινότανε. Ηταν η εποχή που τα τραγούδια του νεοεμφανιζόμενου Καρρά κυκλοφορούσαν σε δισκάκια της εταιρίας VASIPAP, από τα αρχικά του ιδρυτή της: Βασίλης Παπαδόπουλος.

Εκανε εντύπωση σε πολλούς αυτό που συνέβη με τον θάνατο του λαϊκού τραγουδιστή από το Κοκκινοχώρι της Καβάλας. Η αγάπη του κόσμου, ειδικά του βορρά, στο πρόσωπό του. 

Δεν ήταν ο ποιοτικός του έντεχνου, όμως έπειτα από 35 χρόνια παρουσίας στις πίστες και στο πεντάγραμμο είχε καταφέρει να εκφράσει την ψυχή μιας πόλης και μιας ολόκληρης περιοχής. Με το χιούμορ του και με το χαμόγελό του.

Ηταν για τα δύσκολα, όχι για τα εύκολα. Δεν ήταν κάτι φοβερά σπουδαίο για να μπει στο πάνθεον του πενταγράμμου, αλλά με τις λέξεις του, με τις παράδοξες εικόνες που έφτιαχνε («από τον βορρά μέχρι τον νότο, να σ’ αγαπώ δεν βρήκα τρόπο») και με τις μουσικές του κατάφερνε κάθε βράδυ να κάνει τις καρδιές που χοροπηδούν, να ηρεμούν και να ταξιδεύουν. Χρειάζεται ταλέντο για να κάνεις τους στενοχωρημένους χαρούμενους και τους χαρούμενους στενοχωρημένους. Να τους χαϊδεύεις ευαίσθητες χορδές. Να τους ξυπνάς συναισθήματα. Να τους κάνεις να αφήνονται χωρίς καθωσπρεπισμούς. Στο έλεος των αισθήσεών τους.

Αναρωτήθηκα στο άκουσμα της είδησης της απώλειας του Καρρά, πέρα από τις νεανικές αναμνήσεις που έφερε υποχρεωτικά στον νου μου, κάτι ευρύτερο:

Τι είναι αυτό που κάνει τη βόρεια Ελλάδα, από τα Τρίκαλα και πάνω, να γεννά ασταμάτητα, ανεξαρτήτως εποχών, συνθέτες και τραγουδιστές που μπορούν να εκφράσουν το ανθρώπινο παράπονο, τον καημό, τη χαρά, τον ενθουσιασμό, τον δισταγμό, την απογοήτευση, την πτώση, την άνοδο, την ελπίδα, την αδικία, την αμφιβολία.

Προφανώς και τα μεγέθη δεν είναι όλα ίδια. Σκέφτομαι όμως ότι ο Καζαντζίδης, ο Τσιτσάνης, ο Μητροπάνος, ο Νταλάρας, η Μαρινέλλα, ο Στράτος Διονυσίου, ο Παπάζογλου, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Ακης Πάνου, και από τις νεότερες γενιές με διαφορετικό ύφος ο Τερζής, ο Καρράς, η Θεοδωρίδου, ο Ρέμος η Ασλανίδου και πολλοί άλλοι που αυτή τη στιγμή μπορεί και να ξεχνώ, κατέβηκαν στην Αθήνα και την αναστάτωσαν. Εδωσαν νέα πνοή στη νύχτα.

Στο παρελθόν και η υπόλοιπη Ελλάδα γεννούσε τραγουδιστές και συνθέτες που μπορούσαν να εκφράσουν με μεγάλη πληρότητα το λαϊκό αίσθημα. Ο Ζαμπέτας από το Αιγάλεω, ο Βοσκόπουλος από τη Νίκαια, ο Μπιθικώτσης από τη Δραπετσώνα, και πολλοί άλλοι. Ο καθένας με το ύφος του πάντοτε.

Σταδιακά όμως το κλεινόν άστυ άρχισε να γίνεται κυνικό και η διασκέδασή του ψεύτικη, να χάνει την ταυτότητά της. Τη δυνατότητα τού να εκφράσει γνησίως τις λαϊκές πλειοψηφίες. Οι οποίες, όσο και αν δεν αρέσει σε κάποιους κύκλους, αγαπούν πολύ το λαϊκό τραγούδι σε κάθε του μορφή. Είτε είναι ρεμπέτικο είτε παλιό λαϊκό ή το σημερινό πλαστικό λαϊκό με ήχους που μας ξεπερνούν κατά πολύ καμιά φορά και μας πάνε στη βαθιά Ανατολή.

Αλλά ο Ελληνας ως γεννήτωρ της Δύσης δεν φοβάται την Ανατολή. Δεν φοβάται τους ήχους της. Είναι συμφιλιωμένος μαζί τους.

Την παραμονή των Χριστουγέννων το βράδυ, το πρώτο κανάλι της ελληνικής τηλεόρασης έδειχνε μία συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής με τον αξεπέραστο Διονύση Σαββόπουλο (και αυτός ανθρωποκεντρικός, έβαλε πολύ συναίσθημα στη σκληρή μεταπολιτευτική εποχή του πολιτικού τραγουδιού) και το δεύτερο κανάλι μια παλιά χριστουγεννιάτικη εκπομπή του «Καλλιτεχνικού καφενείου» με τον Μίμη Πλέσσα, τον Βασίλη Τσιβιλίκα και τον Κώστα Φέρρη, στην οποία πρωταγωνιστούσαν η Πόλυ Πάνου, η Τζένη Βάνου, ο Γιώργος Μητσάκης, η Χαρούλα Λαμπράκη και «Τα παιδιά απ’ την Πάτρα».

Δεν έχω αμφιβολία ποια εκπομπή είδαν οι περισσότεροι.

Αν αναζητήσει κανείς λοιπόν γιατί τόση λατρεία για τον Βασίλη Καρρά με την μπάσα φωνή θα ανακαλύψει ότι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σέ ποιόν ἀνήκουν οἱ τιμές; (Ἡ ἀσύδοτος δημοκρατία, τό πολιτικό ρῆγμα καί ἡ κηδεία τοῦ Βασιλέως Κωνσταντίνου)

 

Του ΜΑΝΩΛΗ ΚΟΤΤΑΚΗ

H κυβέρνηση πήρε ήδη θέση με αμιγώς προεκλογικά κίνητρα. Και αποφάσισε ότι ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος θα ταφεί στο Τατόι ως ιδιώτης, για να μη δυσαρεστηθούν οι… κεντρώοι ψηφοφόροι της. Αυτοί που φαντασιώνεται, εν πάση περιπτώσει, ότι είναι κεντρώοι.

Αλλά ο διάλογος για το θέμα προηγήθηκε. Εγινε. Και οι διαφωνίες στο εσωτερικό της εκδηλώθηκαν. Πάλι με καιροσκοπικά κριτήρια. Ρόλο προστάτη της υστεροφημίας του Κωνσταντίνου ανέλαβαν υπουργοί που στο παρελθόν δόξαζαν τον Παττακό! Οπως ο Αδωνις.

Το ερώτημα που προέκυψε ήταν το εξής: Θα έπρεπε να αποδοθούν ή όχι τιμές αρχηγού κράτους στον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο,ο οποίος έφυγε από τη ζωή προχθές το βράδυ σε ηλικία 82 ετών;  

Αυτοί που υποστήριξαν «όχι» ανακαλούν στη μνήμη τους τα γεγονότα του 1965 και του 1967, και θεωρούν ότι δεν ήταν δυνατόν να σκεπαστεί με την ελληνική σημαία, να συνοδευτεί από κιλλίβαντες και να ακουστούν κανονιοβολισμοί για τον αρχηγό εκείνου του κράτους, επί των ημερών του οποίου κατελύθη η δημοκρατία στην Ελλάδα. Υπό το φως των πληροφοριών, μάλιστα, ότι το παλάτι τότε ευνοούσε ένα πραξικόπημα στρατηγών, ασχέτως αν οι συνταγματάρχες αιφνιδίασαν τον Σπαντιδάκη και τη λοιπή ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ο ισχυρισμός αυτός, πως δεν έπρεπε να αποδοθεί τιμή αρχηγού κράτους, συνοδεύεται από την αυτονόητη σκέψη πως η δημοκρατία θεράπευσε όλα τα δεινά τα οποία επισώρευσαν στην πατρίδα μας οι δικτάτορες. Οτι η δημοκρατία λειτούργησε κατά τρόπο άψογο στα χρόνια που ακολούθησαν, όταν λύθηκε το πολιτειακό ζήτημα με το δημοψήφισμα του 1974. Προφανώς και μια άψογη δημοκρατία δεν αποδίδει τιμές σε μια βασιλευόμενη δημοκρατία, η οποία έχει αντικειμενική ευθύνη για την εκτροπή του πολιτεύματός μας σε δικτατορικό πριν από δεκαετίες. Αντικειμενική ευθύνη, βεβαίως, μαζί με τμήμα του πολιτικού κόσμου, το οποίο ακουσίως έστρωσε στην πραγματικότητα το χαλί στους συνταγματάρχες για να επέμβουν. Δεν είναι της στιγμής να μιλήσουμε για τις ευθύνες του Γεωργίου Παπανδρέου, του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για όλα όσα συνέβησαν τότε.

Ηταν όμως τόσο άψογη η δημοκρατία μας στις δεκαετίες που ακολούθησαν, ώστε σήμερα να θέτει με αξιοπιστία το ζήτημα αν πρέπει να αποδοθούν τιμές αρχηγού κράτους ή όχι στον τέως βασιλέα Κωνσταντίνο; Εάν η δημοκρατία δολοφονήθηκε στις συνθήκες ελευθερίας επί βασιλευομένης το 1967, προστατεύεται σήμερα από τους θεσμούς και από τα πρόσωπα που ηγούνται αυτής ώστε να μη βρεθεί στην ίδια θέση; Ή μήπως δολοφονείται, αν δεν αυτοχειριάζεται και πάλι, σε συνθήκες ασυδοσίας και ελευθερίας;

Αν η ερώτηση αφορά τις περιόδους διακυβέρνησης της χώρας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Κώστα Καραμανλή, τον Αντώνη Σαμαρά, προφανώς η δημοκρατία, κατά το μάλλον ή ήττον, αναλόγως ηγεσίας, προστατεύτηκε. Αλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο. Προστατεύτηκε, όμως.

Αλλά, αν ανοίξουμε τη συζήτηση για το τι έγινε επί Κώστα Σημίτη, όταν η δοτή διαπλοκή, χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, κάθισε στην καρέκλα του πρωθυπουργού και ανέλαβε τα ηνία της χώρας, για το τι έγινε επί Γιώργου Παπανδρέου, όταν με το Μνημόνιο η Βουλή των Ελλήνων, το κατεξοχήν όργανο της λαϊκής κυριαρχίας, επικύρωνε αποφάσεις των δανειστών και παρέδωσε την εξουσία της σε ξένα κέντρα, για το τι έγινε επί Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος κουρέλιασε τον θεσμό του δημοψηφίσματος, μετατρέποντας το «όχι» σε «ναι» σε μια νύχτα, και για το τι γίνεται σήμερα, όταν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγκαλεί αναρμοδίως, ως μη όφειλε, συσκέψεις για τη Δικαιοσύνη και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου απαγορεύει σε πρόεδρο Ανεξάρτητης Αρχής να αναζητήσει την αλήθεια για την κατάλυση του πολιτεύματος με τις υποκλοπές, τότε η απάντηση είναι εντελώς διαφορετική.

Προφανώς αυτή η τυπικά άψογη, στην ουσία όμως ασύδοτη, δημοκρατία δεν έχει δικαίωμα να θέτει τέτοιου είδους ερωτήματα, ακόμα κι αν αυτά αφορούν την κηδεία ενός ανθρώπου επί των ημερών του οποίου κατελύθη η δημοκρατία.

Δυστυχώς αυτό που ζούμε στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια απέχει πάρα πολύ από το να είναι η άψογη δημοκρατία που δεν δέχεται μύγα στο σπαθί της και μπορεί να ηθικολογεί απέναντι στον αρχηγό του πολιτεύματος το οποίο διαδέχθηκε το 1974. Αν προσέξουμε μάλιστα λίγο καλύτερα τι συμβαίνει, θα διαπιστώσουμε το εξής: Η προεδρευόμενη δημοκρατία σήμερα διαπράττει τα ίδια λάθη που έκανε η βασιλευόμενη δημοκρατία στη δεκαετία του 1960 και οδήγησε τη χώρα μας την εκτροπή και τη δικτατορία. Λάθη που οδήγησαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να αυτοεξοριστεί στο Παρίσι το 1963, προκειμένου να μη χρεωθεί τις ευθύνες για την εκτροπή που μετά βεβαιότητος έβλεπε να έρχεται.

Πριν λοιπόν θέσουμε το ερώτημα αν πρέπει να αποδοθούν τιμές αρχηγού κράτους στον Κωνσταντίνο, ας κάνουμε μια σύγκριση του τι συνέβη τότε, με την ευθύνη του παλατιού και του πολιτικού κόσμου, με το τι συμβαίνει σήμερα, με την αρχηγό που εδρεύει-διαμένει στο παλάτι, με την κυβέρνηση, με την αξιωματική αντιπολίτευση, με τις Ενοπλες Δυνάμεις, με τη Δικαιοσύνη και με τα μέσα ενημέρωσης. Ολοι τους, όπως το 1965, έχουν καταστεί μέρος του προβλήματος.

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι τόσο κατώτερη των περιστάσεων, ώστε οι πολίτες σκέφτονται «αν είναι αυτή η προεδρευόμενη δημοκρατία, τότε νοσταλγούμε τη βασιλευόμενη!».

Η κυβέρνηση έχει εγκλωβίσει τον εαυτό της και τη χώρα από τον περασμένο Αύγουστο σε ένα σκάνδαλο παρακολουθήσεων 14 μελών του υπουργικού συμβουλίου, πολιτικών αρχηγών, του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων, εκατοντάδων άλλων πολιτών, από το οποίο προσπαθεί με κάθε τρόπο να ξεφύγει. Με διαρκή «όχι». «Οχι» στην κατάθεση μαρτύρων στην εξεταστική επιτροπή, «όχι» στην άρση του απορρήτου, «όχι» στην αποκάλυψη της αλήθειας με την απειλή 10ετούς φυλάκισης, «όχι» στην εκ των υστέρων ενημέρωση των θυμάτων παρακολούθησης, «όχι» στη διάθεση στοιχείων στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, «όχι»… «όχι»… «όχι».

Και σε αυτά τα «όχι» ενεπλάκη από προχθές και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Ο οποίος είπε «όχι» σε μια Ανεξάρτητη Αρχή που διερευνά την υπόθεση. Η αντιπολίτευση από την πλευρά της βρήκε τον μήνα που θα θρέψει τους εννέα, θα σκεπάσει την ανικανότητά της να αρθρώσει πειστική εναλλακτική λύση για την εξουσία και επενδύει διαρκώς στην υπόθεση της παραβίασης του απορρήτου των επικοινωνιών. Ο δε αρχηγός της επιχείρησε προχθές να παραστήσει τον ήρωα, καλώντας τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου με τη φράση «ελάτε να με συλλάβετε». Οπως έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου, όταν στρατιωτικοί της δικτατορίας εισέβαλαν στο σπίτι στο Καστρί και έβαλαν το περίστροφο στον κρόταφο του Γιώργου Παπανδρέου. «Ελάτε να με συλλάβετε» είχε πει ο κρυπτόμενος στο πλυσταριό Ανδρέας, και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης φαντασιώνεται ότι μπορεί να τον υποδυθεί!

Αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά, θα ήταν εντελώς κωμικά. Αλλά είναι σοβαρά. Πολύ σοβαρά. Η καλύτερη τιμή που μπορεί λοιπόν η τρέχουσα ηγεσία της χώρας να αποδίδει στη δημοκρατία, ώστε να είναι πειστική όταν αρνείται τις τιμές στη βασιλεία, είναι να προστατεύει με τη δράση της το πολίτευμα και τους θεσμούς. Μόνο τότε έχει το ηθικό έρεισμα να κουνά το δάχτυλο ακόμα και στα παιδιά και τα εγγόνια του βασιλέως Κωνσταντίνου, και να τους λέει ότι «εσάς δεν σας πρέπουν τιμές». Αν δεν επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη. Μα, κάνει τόσα λάθη καθημερινά, ώστε με την απόσταση του χρόνου που μας χωρίζει από τα δραματικά γεγονότα της δεκαετίας του ’60 σε λίγο οι νεότερες γενιές που δεν έζησαν όσα συνέβησαν στον τόπο τότε θα χρεώνουν στη δημοκρατία επί δέκα όσα έκαναν η βασιλεία και ο πολιτικός κόσμος μαζί την περίοδο εκείνη. Και αυτό τον κίνδυνο, από ό,τι φαίνεται, η δημοκρατία δεν τον καταλαβαίνει.  

Αντιθέτως, πορεύεται καθημερινά ανέμελη.

Με την ψευδαίσθηση της ισχύος που δίνει σε κάποιον η εντύπωση ότι ηγείται συστήματος εξουσίας που περιλαμβάνει την αρχηγό του κράτους, τον εαυτό του και την κυβέρνησή του, τη Δικαιοσύνη, τις μυστικές υπηρεσίες και τα μέσα ενημέρωσης. Ενώ ανοίγει σταδιακά και ύπουλα κάτω από τα πόδια του ένα ρήγμα μεγαλύτερο και από αυτό που εντόπισαν έκπληκτοι οι σεισμολόγοι στα Ψαχνά της Εύβοιας.  

Το ερώτημα, λοιπόν, «σε ποιον ανήκουν οι τιμές;» δεν απαντάται μόνο με όρους παρελθόντος. Το «σε ποιον ανήκουν οι τιμές;» απαντάται και με όρους παρόντος.

 Δυστυχώς, η απάντηση είναι δυσάρεστη: Αυτή η ασύδοτη δημοκρατία...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ενας άγευστος της Ιστορίας, της παράδοσης και της Ορθοδοξίας ελληνόφωνος κατσαπλιάς στην Μακεδονία! - Τί πήγες νά κάνεις στήν Μακεδονία, Ἀλέξη;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Από τον Μανώλη Κοττάκη

 O αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να επισκεφθεί σε αυτή τη συγκυρία νομούς της δυτικής Μακεδονίας, και ιδιαιτέρως τους νομούς Καστοριάς και Φλώρινας.

Προφανώς διαβάζει τις δημοσκοπήσεις, μαθαίνει ότι η κυβέρνηση υποχωρεί ραγδαία σε αυτούς τους νομούς, στους οποίους μικρότερα κόμματα της Δεξιάς δρέπουν τη διαμαρτυρία, και θέλησε να δώσει το «παρών». Οταν κάποιος, όμως, είναι άγευστος της Ιστορίας, της παράδοσης, της Ορθοδοξίας και των διακυβευμάτων που κρίνονται σε αυτή την ακριτική περιοχή, στο τέλος καταντά να κάνει μία τυπική περιοδεία της… χειραψίας σε εμπορικούς δρόμους για τις ανάγκες των τηλεοπτικών πλάνων με σκηνοθετημένο «μπούγιο», να συναντά δημάρχους και δημοτικούς συμβούλους σε κλασικές συσκέψεις σε δημαρχεία, να ασχολείται με όντως σοβαρά θέματα, όπως η τηλεθέρμανση της περιοχής, να συστήνεται σε κάποιον καλλιτέχνη που έχουμε δει στο παρελθόν σε μια πολύ ωραία εκπομπή της Ινας Ταράντου, και τέλος. Αντε και να πιει κανένα τσίπουρο στους δρόμους. Και αυτό ονομάζεται επίσημη επίσκεψη αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Μακεδονία.

Λυπούμεθα, αλλά δεν είναι. Και δεν είναι, διότι για να προσκυνήσεις τα ιερά χώματα της Μακεδονίας πρέπει να ακουμπήσεις την Ιστορία και να μην ασχολείσαι μόνο με θέματα της οικονομίας.

Πρέπει προηγουμένως να διαβάσεις λίγο Ιωνα Δραγούμη, να μάθεις τι έγινε στη Μάχη της Κλεισούρας με τους Γερμανούς για να στείλεις μηνύματα εθνικής ενότητας, να πας στο τέλος του πουθενά για να δεις πώς πέντε μοναχές κρατούν ανοικτή την ιστορική μονή της Παναγίας Κλεισούρας, να επισκεφτείς τον τάφο του Παύλου Μελά για να αναγνωρίσεις τη συνεισφορά του στη διαμόρφωση της ελληνικής Μακεδονίας μέσω της θυσίας του. Πρέπει να πας στο μυστικό Μουσείο Σωσσίδη για να δεις από κοντά αυθεντικές στολές της Αμαλίας και του Οθωνα, και βεβαίως με σύγχρονους όρους να συναντήσεις, εκτός από δημάρχους, φορείς και αμφορείς, και αυτούς που συνεχίζουν σήμερα την παράδοση στην περιοχή. Όπως ο σύλλογος Αριστοτέλης, με το πλούσιο έργο και τα δεκάδες τμήματα επιμόρφωσης, που σκοπό έχουν να δείξουν την Ιστορία και την παράδοση αυτού του τόπου.  

Πρέπει, επίσης, όσο βρίσκεσαι στην Καστοριά να πας εκεί στο Μουσείο του μακεδονικού Αγώνα δίπλα στο διάσημο «Ντολτσό» για να δεις στολές, όπλα, αντικείμενα ηρώων για να αισθανθείς έστω και λίγο από πού ερχόμαστε.  

Οφείλεις, επίσης, αν έχεις συναίσθηση Ιστορίας, να πας στο χωριό όπου μεταξύ των πεσόντων στους ελληνοαλβανικούς πολέμους είναι και το όνομα του διαθέτοντος ελληνική συνείδηση ντόπιου Μακεδόνα Νικολάου Γρόιου, ο οποίος ήταν ο πατέρας του γενίτσαρου μετέπειτα πρωθυπουργού των Σκοπίων Νικόλα Γκρουέφσκι.

Αλλά ο κ. Τσίπρας θέλει να αφήσει πίσω του την Ιστορία. Καμαρώνει για τη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά δεν τολμάει να πάει ούτε μια βόλτα στους Ψαράδες και στο τριεθνές, για να δει τι θα του πούνε οι ντόπιοι για το μεγάλο επίτευγμά του τέσσερα χρόνια μετά. Και για το γεγονός ότι οι γείτονες, αξιοποιώντας ρύθμιση της συμφωνίας ΤΟΥ, πέτυχαν με απόφαση του Ειρηνοδικείου Φλώρινας την ίδρυση σωματείου το οποίο έχει ως σκοπό τη διάδοση της μακεδονικής γλώσσας. Δεν τολμά ούτε βαρκάδα στο τριεθνές να πάει, για να του δείξουν τις απόκρημνες σκήτες των αγίων μας και των μοναχών μας.

Πίσω, λοιπόν, από την αμήχανη επίσκεψη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε ακριτικές περιφέρειες που θα γίνουν μονοεδρικές και θα αποκτήσουν ιδιαίτερη σημασία στις δεύτερες εθνικές εκλογές κρύβεται στην πραγματικότητα και...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ακόμη και ο Εσκομπάρ φόρεσε γραβάτα

Από τον Μανώλη Κοττάκη

Δευτέρα 3 Οκτωβρίου, οδός Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Περπατώ, σχεδόν τρέχοντας, για να προλάβω την έναρξη μιας συναυλίας στο Ηρώδειο. Μέσα στο ημίφως διακρίνω μια μεγάλη παρέα και έναν εξ αυτής να μου κάνει σινιάλο.

«Θα μας βγάλετε μια φωτογραφία με τους Ισπανούς φίλους μας;» με ρωτά ευγενικά. 

Γνέφω θετικά.  

Αμέσως μετά μετανιώνει. «Μα είστε ο… Δεν χρειάζεται» μου λέει.  

«Γιατί, οι δημοσιογράφοι δεν καταδέχονται να τραβούν φωτογραφίες; Τόσο ιδιαίτερο είδος είμαστε;» απαντώ. 

Αμέσως μετά τα φλας με πλησίασε ο άλλος Ελλην της παρέας να μου κάνει δώρο ένα στιλό μπαμπού και να μου συστηθεί. Ηταν ο ιδιοκτήτης της Cocomat, o Παύλος Ευμορφίδης.

Τον είχα ακουστά από διηγήσεις της Αννας Διαμαντοπούλου, τον είχα δει να ανεβάζει μια δημοσιογράφο σε ένα από τα ξύλινα ποδήλατά του και να κάνει συνέντευξη καθ’ οδόν, μου άρεσαν αυτά που έλεγε. Φτωχόπαιδο, από γονείς μετανάστες στη Γερμανία, απλός, καλός πατριώτης, στους δημοσιογράφους πάντα μιλά για το όνειρό του να γίνει η Ελλαδάρα «όπως παλαιά». Τα λεφτά δεν έχουν σημασία για αυτόν – ποτέ δεν είχαν. Συνέλαβε την ιδέα της επιχείρησής του όταν κοιμήθηκε άφραγκος σε μια παραλία πάνω στα φύκια, δανείστηκε ένα χιλιάρικο από πολλούς για να αποκτήσει την ίδια συμμετοχή που θα του άνοιγε τις πόρτες του τραπεζικού δανεισμού, τα υπόλοιπα τα ξέρουμε.  

Μότο του η φράση «το ζήτημα δεν είναι να κάνεις ό,τι σου αρέσει, αλλά να σου αρέσει αυτό που κάνεις». Σωστός.

Επειδή έφυγα βιαστικός για τη συναυλία, τον αναζήτησα την επομένη. Αλλά ο Ευμορφίδης δεν έχει κινητό. Αντιθέτως, βρίσκεις το κινητό του ανιψιού του στο διαδίκτυο. Η Ελενα Τζάχα από το εμπορικό του ομίλου μας με προέτρεψε να συναντηθώ μαζί του, καθώς η εταιρία του πλημμυρίζει διαρκώς τον Τύπο με διαφήμιση. Θα το έκανα, αλλά το κίνητρο δεν ήταν αυτό. Μου αρέσουν οι αυτοδημιούργητοι και οι πατριώτες. Προχθές το μεσημέρι, βλέποντας τις φωτογραφίες του κυρίου Ευμορφίδη να κυκλοφορεί με παντόφλες στο Προεδρικό Μέγαρο, είπα στην Ελενα χαμογελαστά «να τον ξεχάσουμε τον κύριο Ευμορφίδη, διότι αποκλείεται να μας μιλήσει ύστερα από όσα θα του σύρουμε».  

Διότι, παραδόξως, μας ενώνει κάτι μαζί του που ταυτοχρόνως μας χωρίζει: Οταν πρόκειται για αρχές και αξίες, ούτε εμάς μας ενδιαφέρουν «τα λεφτά». Μπορεί να ενδιαφέρουν το μισό διαδίκτυο, που τον «έγλειψε» δουλικά ως τον «ροκ σταρ επιχειρηματία που έγινε viral» (τι κάνουν τα διαφημιστικά πακέτα της Cocomat, ε;), αλλά όχι εμάς. Οπως έχει εκείνος τις ωραίες αξίες του, τις έχουμε και εμείς.

Αξία πρώτη, η δικαιοσύνη. Το ίδιο διαδίκτυο διέσυρε τον Ιούλιο έναν μουσικό, μέλος των συνόλων της ΕΡΤ, τον κύριο Στρατάκη, επειδή πολύ πριν αρχίσει η δεξίωση στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου και πριν φορέσει το επίσημο ένδυμά του συνελήφθη να κυκλοφορεί με ενδυμασία «Ευμορφίδη». Αλλά αυτόν δεν τον αποκάλεσαν «ροκ σταρ» οι ξελιγωμένοι, τον κανιβάλισαν. Δεν είχε πακέτο να μοιράσει. 

Η δεύτερη αξία μας είναι η ισότητα. Ο κύριος Ευμορφίδης είναι φίλος της βασιλικής οικογένειας της Ολλανδίας, αλλά εξ όσων γνωρίζουμε στην τελευταία επίσκεψη Προέδρου Δημοκρατίας στο Αμστερνταμ δεν διανοήθηκε να εμφανιστεί σε δεξίωση του παλατιού με παντόφλες και ελαφρύ πουκαμισάκι.

Διότι ξέρει πολύ καλά πως, αν το έπραττε, θα τον πετούσαν έξω με τις κλοτσιές. Αλλά στην Ελλαδάρα το αποτόλμησε. 

Τρίτη αξία, η παράδοση. Το πρωτόκολλο δεν είναι τίποτα βαρετοί κανόνες που κάνουμε αγγαρεία όταν πρόκειται να τους εφαρμόσουμε. Καθετί που προβλέπεται από το τυπικό έχει θεσμοθετηθεί για κάποιον λόγο. Οι εύζωνες, που παρατάσσονται έξω από το Προεδρικό, η σημαία της Ελλάδας, ο εθνικός ύμνος (όταν τον ακούει η Πρόεδρος έχει… σφραγισμένα χείλη), το ποιος δικαιούται να στέκεται δίπλα στην Πρόεδρο. Σε έναν κόσμο που αλλάζει όψη εκατό φορές την ημέρα, κάποια πράγματα πρέπει να παραμένουν σταθερά.  

Οπως ο Ευμορφίδης εμπιστεύεται στον αδελφό του τη διεύθυνση της εταιρίας, στην οικογένειά του δηλαδή και όχι σε κάποιον μάνατζερ, έτσι και ο/η αρχηγός του κράτους τηρεί ουσιαστικώς το πρωτόκολλο.

Όχι μόνο για λόγους προσήλωσης σε τυπικότητες, αλλά γιατί αυτό ενισχύει ή αποδυναμώνει τη διεθνή εικόνα του κράτους.  

Δύο φορές ο πρόεδρος Ερντογάν εντυπωσιάστηκε από το ελληνικό πρωτόκολλο. Στην ορκωμοσία των προκατόχων της κυρίας Σακελλαροπούλου, όταν είδε πως ο Πρόεδρος ορκίζεται στο Ιερό Ευαγγέλιο παρουσία της Εκκλησίας και αμέσως έσπευσε στον Αγνωστο Στρατιώτη να καταθέσει στεφάνι στη μνήμη των ηρώων του έθνους. Τη δεύτερη το 2017, όταν είδε πώς τον κοίταζαν οι εύζωνες της Προεδρικής Φρουράς, με μάτι που γυαλίζει, όταν εισήλθε στο Προεδρικό Μέγαρο. Τι συμπέρασμα, άραγε, θα εξήγαγε για τον σεβασμό που τρέφει για τον εαυτό της η Ελλαδάρα, όταν είδε τον κύριο Ευμορφίδη με τις παντόφλες στο Προεδρικό;

Πολλοί νομίζουν ότι κάθε Πρόεδρος μπορεί να διαμορφώσει κατά τα γούστα του έναν θεσμό.  

Οταν όμως έχει προϊστορία και είναι ταυτισμένος με το δημοκρατικό πολίτευμα, όχι. Οι θεσμοί είναι αυτοί που δεσμεύουν εμάς. Και οιαδήποτε μεταρρύθμιση πρέπει να είναι συμβατή με τη φιλοσοφία τους.  

Η τελευταία αξία είναι ιδεολογική.  

Πρώτον, διέρρευσε στα ΜΜΕ ότι ο κύριος Ευμορφίδης κατασκεύασε και χάρισε στους βασιλείς ένα ποδήλατο με ξύλα από τα καμένα της Εύβοιας.

Τι αντιφατικό! Από τη μια, ο επιχειρηματίας πήγε στο Προεδρικό με σανδάλια για να σηματοδοτήσει τη βαθύτατη περιφρόνησή του προς το κράτος ως άλλος Στιβ Τζομπς, καθώς νομίζει πως ό,τι πέτυχε στη ζωή του το έκανε μόνος… Αλλά την ίδια ώρα υπέβαλε τα σέβη του στην εξουσία των βασιλέων.  

Ο κορμός που ήταν απαραίτητος για το οξυγόνο των κατοίκων της Εύβοιας έγινε δίτροχο για να τοποθετούν πάνω τα οπίσθιά τους οι βασιλείς της Ολλανδίας. Κρίμα…  

Κύριε Ευμορφίδη, λυπούμαστε που χάνουμε έναν οιονεί φίλο. Αλλά πρέπει να σας ενημερώσουμε για το εξής: 

ΕΘΝΙΚΑ ΝουΔοΓΑΛΑΖΑΙΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ανάξιοι να προστατέψετε οτιδήποτε είναι ελληνικό!

Από τον Μανώλη Κοττάκη

 Ως δημοσιογράφος του ομίλου Εστία Επενδυτική έχω ένα ξεχωριστό «προνόμιο»: Μαζί με άλλους τρεις συναδέλφους μου έχω μηνυθεί από τον πρόεδρο Ερντογάν διότι, αυτό λέει το κείμενο της μήνυσης, «με την αρθρογραφία μας εμποδίζουμε την πολιτική του Τούρκου προέδρου στη θάλασσα των νησιών».

Έτσι ονόμαζε μέχρι προσφάτως ο αναπολών τα οθωμανικά μεγαλεία Τούρκος ηγέτης το Αιγαίο: «θάλασσα των νησιών»! Προσπαθούσε να του αλλάξει ονομασία με το «έτσι θέλω» για να μην του θυμίζει τίποτε το ελληνικό! Μολονότι ο ίδιος μιλά ελληνικά. Ηταν, λοιπόν, εξόχως ζωηρή η έκπληξη για εμένα προσωπικά αλλά και για τους συναδέλφους μου να πληροφορούμαστε από δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή» ότι η Τουρκία όχι μόνο υιοθέτησε τελικώς τον όρο «Aegean», αλλά έπραξε κάτι που θα έπρεπε να είχε κάνει η Ελλάδα προ πολλού! Τον κατοχύρωσε για τον εαυτό της σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενώσεως! Στην Επιτροπή Πνευματικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, παρακαλώ.  

Η Ελληνική Δημοκρατία δεν είχε τη διορατικότητα να πράξει ό,τι έπραξε για τις αερομεταφορές ο αείμνηστος επιχειρηματίας Ευτύχης Βασιλάκης, ο οποίος έδωσε το όνομα Aegean στην αεροπορική εταιρία που ίδρυσε το 1987.  

Το αποτέλεσμα, γνωστό: Η κυβέρνηση τρέχει σήμερα πίσω από τις εξελίξεις και ικετεύει να πάρει πίσω το όνομα που μας έκλεψαν οι Τούρκοι με προσφυγές στην Ε.Ε.! Εμείς, η Ελλάς, ένα από τα παλαιότερα μέλη της Ενώσεως, ιδρυτικό, παρόν από τα πρώτα στάδια δημιουργίας της Ενώσεως, εξευτελιζόμαστε να ζητάμε να πάρουμε πίσω έναν ιστορικό μας όρο που κατοχύρωσε μια δύναμη η οποία δεν θα γίνει ποτέ κανονικό μέλος της Ενώσεως. Τι ντροπή!

Όπως δήλωσε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου, «Προσφυγή κατά της απόφασης της Επιτροπής Δικαιωμάτων Πνευματικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης (EUIPO) θα κάνει η Ελλάδα για την κατοχύρωση του όρου του “Turkaegean” και τη χρήση του για διαφημιστικούς και τουριστικούς σκοπούς».

Όπως υποστήριξε, «δεν πρόκειται για αναγνώριση του συγκεκριμένου εμπορικού σήματος από την Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά είναι απλά απόφαση μιας επιτροπής της με έδρα την Ισπανία, η οποία δεν παράγει πολιτικά ζητήματα».

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο τρόπος που έγινε η καταχώριση δεν επέτρεψε να γίνει ένσταση, ενώ ερευνώνται πώς και γιατί συνέβη.

Ο κ. Οικονόμου δήλωσε ότι πρόκειται για μια «αθέμιτη εμπορική πρακτική που θα προσβληθεί και θα αποκατασταθεί». Σημειώνεται ότι στις ΗΠΑ δεν αναγνώρισαν την εμπορική ονομασία «Turkaegean».

Αλλά εδώ, εν προκειμένω, οι ευθύνες που η Ελλάς πιάστηκε στον ύπνο δεν επικεντρώνονται στην κυβέρνηση. Η χώρα μας εκπροσωπείται από επίτροπο στο Κολέγιο των Επιτρόπων της Ε.Ε. Και μάλιστα τι επίτροπο! Βαρέων βαρών. Επίτροπο ο οποίος φέρει την ιδιότητα του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Επίτροπο ο οποίος έχει στενή σχέση με την πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάινεν και τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Μαξ Βέμπερ. Επίτροπο με άριστο δίκτυο ενημέρωσης στην Ισπανία όπου εδρεύει αυτή η Επιτροπή Πνευματικής Ιδιοκτησίας της Ε.Ε. Επίτροπο που ως εκ της θέσεώς του (πρέπει να) έχει πλήρη εικόνα για οτιδήποτε συμβαίνει στο εσωτερικό των οργάνων της Ενωσης.

Αναφέρομαι, βεβαίως, στον κύριο Μαργαρίτη Σχοινά. 

Το ερώτημα που αυτομάτως σχηματίζεται στα χείλη κάθε καλόπιστου Ελληνος όμως έπειτα από αυτή την εξέλιξη είναι απλό: Έχει η Ελλάς επίτροπο στην Ενωση ή μήπως παρατηρητή;  

Μπορεί να προστατέψει τη χώρα και τα συμφέροντά της ο επίτροπος ή μήπως τελικώς έχουμε ηγεσία στην Ε.Ε. που δεν μπορεί να προστατέψει οτιδήποτε το ελληνικό, από τα εμπορικά σήματα και τα προϊόντα της Μακεδονίας μας μέχρι τον ελληνικότατο όρο «Αιγαίο»;

Ο κύριος Σχοινάς παρασημοφορήθηκε προσφάτως από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου για όσα θετικά προσέφερε στη χώρα τον κρίσιμο Αύγουστο του 2015 -γνωρίζω σχετικώς- και επειδή τον γνωρίζω από το 1994, όταν ήταν βοηθός του επιτρόπου Μεταφορών Μαρσελίνο Ορέχα, μου είναι εξαιρετικώς δυσάρεστο να χαράσσω αυτή τη στιγμή στο χαρτί αυτές τις γραμμές. Η απογοήτευση όμως για την αποτυχία του να εντοπίσει εγκαίρως την τουρκική συνωμοσία εντός της έδρας του και να την εξουδετερώσει είναι πολύ ισχυρότερη της μακράς γνωριμίας μας και της εκτίμησης που του έχω. Ο κύριος Σχοινάς βαρύνεται με μια ήττα που καλείται να ακυρώσει σε διπλωματικό επίπεδο η ελληνική κυβέρνηση. Βαρύνεται ακόμη από το γεγονός πως δεν έχουμε πληροφορηθεί, δημοσίως τουλάχιστον, ποια διαβήματα έκανε μέσα στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών οργάνων ως ο Ελλην επίτροπος για να ανακληθεί αυτή η ανιστόρητη απόφαση.

Βαρύνεται που δεν έχει καταγγείλει δημοσίως την Ευρωπαϊκή Ενωση γι’ αυτό ειδικώς όταν οι ΗΠΑ είχαν πλήρη γνώση του διακυβεύματος όταν αποτάθηκαν οι Τούρκοι και σε αυτούς και απέρριψαν το αίτημά τους για την αναγνώριση του όρου «Turkaegean». Είναι δυνατόν να γνωρίζει η Αμερική και να μη γνωρίζει η Ευρώπη πως είναι σφετερισμός ιστορικού ελληνικού τίτλου της πολιτιστικής μας κληρονομιάς η χρήση του όρου «Αιγαίο»;  

Βεβαίως, δεν φταίει για όλα ο κύριος Σχοινάς.

Η Ελλάς έχει υπουργείο Εξωτερικών, έχει υπουργείο Τουρισμού και ιδιαιτέρως έχει Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (ΕΟΤ). Δεν μάθαμε να έγινε κανένα διάβημα στην κυρία Φον ντερ Λάινεν από τον πρέσβη της Ελλάδος στις Βρυξέλλες! (Μόνο χάρτινες δηλώσεις ότι η Τουρκία απομακρύνεται από την Ε.Ε. ξέρει να κάνει η πρόεδρος της Κομισιόν στον ελληνικό Τύπο!) Δεν είδαμε τον ΕΟΤ να κάνει σχεδιασμό καμπάνιας με εθνικούς όρους, η ηγεσία του έχει τον νου της στα σίριαλ του Mega όπου πρωταγωνιστεί και στο πώς θα κατανέμεται η διαφήμιση, όχι τι θα λέει η διαφήμιση.

Και, τέλος, δεν είδαμε και την κυβέρνηση να σηκώνει τους τόνους για ένα τόσο σοβαρό θέμα με εθνικές προεκτάσεις. Η κατάθεση μιας προσφυγής σε ένα όργανο της Ε.Ε. που έλαβε απόφαση χωρίς να λάβει υπόψη του τα συμφέροντα ενός κράτους-μέλους θεωρείται μάλλον υποτονική αντίδραση – αρνούμαστε να κάνουμε δεύτερες σκέψεις, τις αποδιώχνουμε, για την απαράδεκτη νωχελικότητα με την οποία αντέδρασε η κυβέρνηση.

Κάποιος πρόσφατα μίλησε για την εθνική φανέλα που όλοι πρέπει να φοράμε. Δεν αρκεί να τη φοράμε όμως. Πρέπει και...

 

ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ἡ πατρίδα εἶναι σημαντικώτερη ἀπό τό ψευτοκέντρο

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

 Του ΜΑΝΩΛΗ ΚΟΤΤΑΚΗ

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ εἶναι καταλυτικοί

Ἡ ἔρευνα πού πραγματοποίησε τό Ἰνστιτοῦτο τοῦ Συνδέσμου Ἑλληνικῶν Βιομηχανιῶν γιά τό δημογραφικό μᾶς θέτει μπροστά σέ ἕνα ἐνδιαφέρον δίλημμα: Τί προτιμοῦμε καί πῶς φανταζόμαστε τήν Ἑλλάδα τό 2100; Χωρίς μετανάστες καί μέ ἀμιγῆ πληθυσμό μόλις 5,7 ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων ἤ μέ μετανάστες καί μέ μικτό πληθυσμό 8,9 ἑκατομμυρίων πολιτῶν, Ἑλλήνων καί ξένων; 

Ἡ λογική ἀπάντηση εἶναι τό δεύτερο. Καί γιά λόγους ἀριθμητικούς καί γιά λόγους παραγωγικούς καί γιά λόγους ἀνταπόκρισης στίς διεθνεῖς μας ὑποχρεώσεις. Ἀριθμητικούς, γιά νά διατηρηθεῖ τοὐλάχιστον ὁ παρών πληθυσμιακός συσχετισμός δυνάμεων μέ τίς γειτονικές χῶρες. Παραγωγικούς, διότι ἄλλα φορολογικά ἔσοδα παράγει ἕνας πληθυσμός 6 ἑκατομμυρίων σχεδόν ἀνθρώπων κι ἄλλα ἕνας πληθυσμός περίπου 9 ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων. Ἔσοδα ἀπό τά ὁποῖα χρηματοδοτοῦνται οἱ δημόσιες κοινωνικές πολιτικές. Γιά λόγους ἀνταπόκρισης στίς διεθνεῖς ὑποχρεώσεις, διότι μέ βάση τόν παραχθέντα πλοῦτο, ἀπό τόν πληθυσμό θά μποροῦμε ἤ δέν θά μποροῦμε στό μέλλον νά ἐξυπηρετήσουμε τό δημόσιο χρέος μας. Ἀπό τό ὁποῖο, ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται, θά μᾶς πάρει καιρό γιά νά ἀπαλλαγοῦμε.

Ὡστόσο ἀπό τήν ἀνάλυση αὐτή πού προκρίνει ὡς βασική ἐπιλογή τήν ἔνταξη τεσσάρων καί πλέον ἑκατομμυρίων μεταναστῶν στόν ἐθνικό κορμό, λείπει μία παράμετρος: ἡ Ἑλλάδα! 

Ἡ Ἑλλάδα εἶναι χώρα, δέν εἶναι χῶρος. Ἡ ἔνταξη τῶν μεταναστῶν σέ αὐτούς τούς ἀριθμούς σημαίνει ὅτι τό 2100 οἱ μισοί πολῖτες αὐτῆς τῆς χώρας θά εἶναι ἀλλοδαποί! Θά μιλᾶμε πλέον γιά τούς κατοίκους πού ζοῦν στήν γεωγραφική περιοχή πού ὀνομάζεται Ἑλλάδα, ἀλλά δέν θά μιλᾶμε γιά Ἕλληνες. Καί βεβαίως αὐτό δέν θά εἶναι Ἑλλάδα. 

Ὅσοι λοιπόν προκρίνουν ὡς πρώτη ἐπιλογή γιά τήν λύση τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος τήν ἔνταξη τῶν μεταναστῶν, θεωρῶ ὅτι ἁπλῶς προκρίνουν τήν εὔκολη αὐτήν τήν στιγμή λύση πού θά φέρει αὔριο δύσκολα καί μεγάλα προβλήματα. Μέ ὁρατό τόν κίνδυνο, αὐτοί πού θά ἀκολουθήσουν ἐμᾶς νά μήν ἀναγνωρίζουν τόν τόπο μας.

Ὑπάρχει καί ἄλλη ὁδός. Ἐπίπονη βεβαίως. Πού δέν εἶναι καί πολύ τῆς μόδας. Ἡ ἐνίσχυση τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ.  

Αὐτή νά καταστεῖ ἡ προτεραιότητα τῆς ἑλληνικῆς Δημοκρατίας γιά τά ἑπόμενα χρόνια, καί ἔπειτα ἡ ἔνταξη τῶν ὅποιων μεταναστῶν πού ζοῦν ἐδῶ καί δεκαετίες στήν χώρα μας.  

Εἶναι βεβαίως μία λύση πού χρειάζεται ὑπομονή καί πειθώ. Ἀλλά καί ἀναπροσανατολισμό δαπανῶν. Δηλαδή: τά κονδύλια πού σήμερα ἁπλόχερα διαθέτει ἡ Πολιτεία γιά τήν ἔνταξη τῶν μεταναστῶν στήν ἑλληνική κοινωνία, παρόντων καί ἐπερχομένων, νά ἀξιοποιηθοῦν στό σύνολό τους γιά τήν ἀνάσταση τοῦ θεσμοῦ τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας. Γιά νά γίνει ξανά μόδα αὐτό πού ἦταν παράδοση γιά δεκαετίες στήν πατρίδα μας, ἡ μητρότητα. Αὐτό σημαίνει ὅτι δαπάνες γιά τεσσερισήμισι ἑκατομμύρια μετανάστες θά χρησιμοποιηθοῦν γιά νά δημιουργήσουμε μέχρι τό 2100 τεσσερισήμισι ἑκατομμύρια Ἕλληνες.

Δέν εἶναι εὔκολη ὁδός βεβαίως αὐτή γιά νά τήν ἐπιλέξει κανείς. Χρειάζεται ὑπομονή καί πειθώ –τό ἄλλο μεγάλο μας πρόβλημα.  

Ὑπομονή, γιατί αὐτές οἱ πολιτικές δέν ἀποδίδουν μέσα σέ μία τετραετία γιά νά μπορεῖ μία κυβέρνηση νά τίς ἐκμεταλλευτεῖ ψηφοθηρικά. Ἀποτελοῦν ἐπένδυση μέσα στόν χρόνο.  

Πειθώ, διότι αὐτήν τήν στιγμή ἡ γέννηση ἑνός παιδιοῦ θεωρεῖται περιπέτεια. Τό κράτος μέ ἐξαίρεση ὁρισμένες ἀποσπασματικές ρυθμίσεις πού διευκολύνουν τήν οἰκογένεια καί τήν στηρίζουν γιά συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, οἰκονομικά δέν ἐπενδύει στίς γεννήσεις. Ἐπενδύει στίς εὔκολες λύσεις. Αὐτό ὅμως σημαίνει –καί αὐτό ἀπευθύνεται προσωπικά στόν ἴδιο τόν Πρωθυπουργό, κύριο Μητσοτάκη– ὅτι στό μέλλον ἡ Πολιτεία θά προβάλλει τήν τεκνοποιία καί τήν οἰκογένεια ὡς στοιχεῖο ὁλοκλήρωσης τῆς προσωπικότητας καί ὡς βάση τῆς ἀνθρώπινης εὐτυχίας. Πέρα δηλαδή ἀπό τό ὑλικό ἀντάλλαγμα, σοῦ ἐξασφαλίζω ἐπιδόματα, σοῦ ἐξασφαλίζω φοροαπαλλαγές, σοῦ ἐξασφαλίζω ὁλοήμερα σχολεῖα γιά νά παρκάρεις τά παιδιά, σοῦ ἐξασφαλίζω ἐπίδομα τοκετοῦ, ἀπαιτεῖται μία γιγαντιαία ἐκστρατεία τῆς ἑλληνικῆς πολιτείας γιά τήν ἀνάσταση τοῦ θεσμοῦ τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας.

Στίς μέρες μας, δυστυχῶς, εἶναι πικρή ἡ ἀλήθεια, ἡ ὁμάδα πού περιστοιχίζει τόν κύριο Πρωθυπουργό λανσάρει ὡς προοδευτικό πρότυπο τήν οἰκογένεια πού κτίζουν οἱ ΛΟΑΤΚΙ. Καί αὐτό κυριαρχεῖ καί στήν τηλεόραση καί στό διαδίκτυο καί στίς λαϊφστάυλ ἐφημερίδες καί στά τηλεπαιχνίδια, ἀκόμα καί στίς διαφημίσεις καλλυντικῶν. Μόνο πού αὐτό τό μοντέλο οἰκογένειας ὅσο καί νά θέλει κανείς νά τό συμπαθήσει –ἐλεύθερη ἐπιλογή τοῦ καθενός εἶναι πῶς θά ζήσει– δέν μπορεῖ νά λύσει τό δημογραφικό.

Εἶναι ἡ φύση, ἀνόητοι.

Ὅσες υἱοθεσίες κι ἄν νομοθετηθοῦν μεταξύ ὁμοφυλοφίλων, εἶναι οὐτοπία νά πιστεύει κανείς ὅτι θά μᾶς δώσουν τά 4 ἑκατομμύρια Ἕλληνες πού μᾶς λείπουν μέχρι τό 2100. Ἀντιθέτως, ἡ κλασσική οἰκογένεια πού βάλλεται σήμερα ἀπό παντοῦ καί περνᾶ βαθειά κρίση, μπορεῖ ὑπό προϋποθέσεις νά λύσει τό πρόβλημα. Ἀντί λοιπόν νά υἱοθετοῦμε τίς εὔκολες καί μοδᾶτες λύσεις τῆς ἔνταξης τῶν μεταναστῶν ὡς προτεραιότητά μας, μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι μᾶς λείπουν ἐργατικά χέρια, καλό θά εἶναι νά...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ: «Σκασίλα μου» τώρα, παναγιότατε;

Εκτός από τη γεωπολιτική των κρατών υπάρχει και η γεωπολιτική των Εκκλησιών.

    Από τον Μανώλη Κοττάκη

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες εβδομάδες με πρωταγωνιστή τη Ρωσική Εκκλησία και το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο ξεπερνά, δυστυχώς, κάθε φαντασία και μας λυπεί ιδιαιτέρως.

Οι μεταξύ τους σχέσεις είναι χειρότερες από τις σχέσεις τους με την Καθολική Εκκλησία και το Βατικανό. Ξέσπασε ανοιχτός πόλεμος μεταξύ των ομόδοξων Πατριαρχείων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Πόλεμος ο οποίος απειλεί την υστεροφημία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου εις τας Δυσμάς, ύστερα από 30 χρόνια ευδόκιμης ποιμαντορίας στο Φανάρι.

Η εξέλιξη αυτή, δυστυχώς, σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να γευτούμε τα επίχειρα της γενικότερης στροφής της εξωτερικής μας πολιτικής από το 2009 και μετά. 

Η διακοπή της επικοινωνίας με τη Μόσχα και η στρατηγική συμπόρευση της Ρωσίας με την Τουρκία -εμείς ρίξαμε τον Πούτιν στην αγκαλιά του Ερντογάν– απεδείχθησαν εκ των πραγμάτων ολέθρια εθνική επιλογή. Από τη στιγμή εκείνη και μετά, η Μόσχα επέτρεψε τη σταδιακή, συστηματική αποδόμηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η εκδημία δύο σημαντικών εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων, που βοηθούσαν στην εκτόνωση των παθών, των μακαριστών Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρου και Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου, περιέπλεξε ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Το θερμόμετρο, που ήδη είχε χτυπήσει «κόκκινο» μετά την καθαίρεση του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίου με την κατηγορία του ρωσόφιλου (αποκαλύπτεται σε τηλεγράφημα του Αμερικανού πρεσβευτή Σπέκχαρτ, όπως αυτό καταχωρίστηκε στα WikiLeaks), ανέβηκε κι άλλο! Η ένταση στις σχέσεις των δύο Εκκλησιών κορυφώθηκε όταν το Πατριαρχείο μας έλαβε ανοιχτά τη θέση της σχισματικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, κόντρα στις θέσεις του Ρωσικού Πατριαρχείου.

Στάση που δεν εκνεύρισε τα μάλα μόνο τον Πατριάρχη Κύριλλο, αλλά και τον πρόεδρο Πούτιν, καθώς το επίμαχο ζήτημα ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια ενός αμιγώς ενδοεκκλησιαστικού ζητήματος. Οι Ρώσοι μάς το λένε συνεχώς στο ανώτατο δυνατό πολιτικό επίπεδο: «Δείξτε μας σεβασμό. Μην αναμειγνύεστε στις υποθέσεις μας. Μακριά από την Ουκρανία».

 Για να αναλογιστεί κανείς τι συνέβη και για να κατανοήσει το μέγεθος της ενόχλησης της Μόσχας αρκεί να υπομνησθεί ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος διέταξε τον ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ να μεταβεί στο Κίεβο και να αναγνωρίσει την ουκρανική σχισματική Εκκλησία, με συνέπεια να αντιμετωπίσει την κατηγορία της προδοσίας από Ρώσους ομοδόξους, με τους οποίους διατηρούσε άριστες σχέσεις. (Η μονή διατηρεί μετόχι στην είσοδο της Κόκκινης Πλατείας!) Ο Εφραίμ πράγματι επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο κάνοντας υπακοή στον Πατριάρχη, αλλά έπαθε έμφραγμα εν πτήσει προς το Κίεβο και δεν κατάφερε να φέρει σε πέρας την αποστολή του.

Από τη στιγμή εκείνη και μετά, οι εξελίξεις εις βάρος του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου πύκνωσαν επικινδύνως. Οι Ρώσοι αντεπιτίθενται, εκδικούνται και μας πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα. 

Πρώτα ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να ιδρύσουν εξαρχία στην Αγκυρα, μέσα στα όρια της δικαιοδοσίας του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου, προς τέρψη και ικανοποίηση του προέδρου Ερντογάν.

Έπειτα ανακοίνωσαν ότι θα ιδρύσουν εξαρχία στις χώρες της Αφρικής, με συνέπεια να φέρουν σε δύσκολη θέση τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο, ο οποίος κάλεσε όλους τους ιερείς να κλείσουν τα αυτιά τους στα «βρόμικα ανταλλάγματα». Το εκεί Πατριαρχείο μας είχε αυξήσει την επιρροή του στην Αφρική, ειδικώς μετά τη «συγγνώμη» του Πατριάρχη Πέτρου προς τον άγιο Νεκτάριο.  

Πλέον αυτών, είναι σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή το ανοιχτό «φλερτ» του ρωσόφιλου Πατριαρχείου της Σερβίας προς την Εκκλησία των Σκοπίων, με στόχο να την αγκαλιάσει και να την ανεβάσει στο άρμα επιρροής της Μόσχας. Η ανάδειξη της Εκκλησίας αυτής σε αυτόνομη, όπως η Εκκλησία της Κρήτης, ή η υπαγωγή των Μητροπόλεών της στο Οικουμενικό Πατριαρχείο επείγει, αν δεν θέλουμε να χάσει το Πατριαρχείο μας έδαφος στα Βαλκάνια.

Προϋπόθεση, όμως, είναι ο αποχαρακτηρισμός της Εκκλησίας αυτής ως σχισματικής και η παραπομπή της επίλυσης του ονοματολογικού στο μέλλον.  

Ακολούθησε, τέλος, το πρόσφατο Συνέδριο για την Ορθοδοξία στο Άγιον Όρος, το οποίο προκάλεσε τη δημόσια αντιδικία μεταξύ των πρεσβειών των ΗΠΑ και της Ρωσίας στην Αθήνα.

Οι Αμερικανοί υποστηρίζουν ότι στηρίζουν το Πατριαρχείο μας, αλλά τι κερδίζουμε από αυτό δεν μας το λένε! Οι ίδιοι ξέρουν καλά τι κερδίζουν για τους εαυτούς τους, εμείς το μόνο που ξέρουμε μέχρι αυτή τη στιγμή είναι τι χάνουμε. Το Ρωσικό Πατριαρχείο προχωρά σε επιθετικές και εχθρικές κινήσεις που δεν είχε κάνει ποτέ στο παρελθόν, παρά το γεγονός ότι ο ανομολόγητος στόχος του ήταν η διεκδίκηση των οικουμενικών πρωτείων.

 Υπό το φως αυτών των δεδομένων διερωτώμαι το εξής: 

ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Mετά την "μοσιαλοποίηση" του χιουμορ και την «αντετοκουνμπίαση» των βραβείων, τί?

Από τον Μανώλη Κοττάκη

Δεν θεωρώ καθόλου τυχαία τα δύο χριστουγεννιάτικα επεισόδια του διαδικτύου: Τη θύελλα για τις αναρτήσεις Στεφανίδη περί Αντετοκούνμπο, τον θόρυβο για την ανάρτηση Μόσιαλου περί κρίνου Παναγίας.

Οι διαμάχες αυτές που αφορούν ζητήματα ταυτότητας κατά βάθος και εθνικής φυσιογνωμίας είναι όψεις του μέλλοντος που έρχεται. 

Το δε κυρίαρχο συναίσθημα που επικράτησε και εξεφράσθη διά και κατά αυτών είναι η αποκαρδίωση. Η αποκαρδίωση για την απόρριψη της βαθιάς ελληνικότητας.

Ο Ηλίας Μόσιαλος, τον οποίο γνωρίζω και εκτιμώ, έκανε κακής ποιότητας χιούμορ με ένα θρησκευτικό σύμβολο που ευρίσκεται με κάθε αφορμή στα χείλη εκατομμυρίων ορθοδόξων. Είμαι βέβαιος ότι ευρισκόμενος στη Μεγάλη Βρετανία δεν θα τολμούσε ποτέ να κάνει αντίστοιχο χιούμορ για τον Μωάμεθ και το Κοράνι, το οποίο, σημειωτέον, σέβεται την Παναγία μας ως θεότητα και την αναγνωρίζει. Χιούμορ με την Παναγία και τη γέννηση του Ιησού παραμονές Χριστουγέννων δεν είναι καλή ιδέα. Δεν νοείται.

Αλλά επειδή ζούμε σε μια φιλελεύθερη κοινωνία και η έκφραση προστατεύεται, τότε όποιος παίζει με θεολογικά σύμβολα -εν προκειμένω ο αγαπητός Ηλίας- ας είναι έτοιμος να γνωρίζει τη βαθιά αποδοκιμασία της Ιεράς Συνόδου της Ελλαδικής Εκκλησίας και της Εκκλησίας της Κρήτης. Τα σύμβολα ακουμπούν τις ψυχές των ανθρώπων. Είναι πολύ ευαίσθητα για να τα κάνουμε πλάκα στο twitter.

Η δε Ορθοδοξία γενικότερα είναι τμήμα της εθνικής μας ταυτότητας. Γι’ αυτό όλο και περισσότερο δημόσια πρόσωπα προβαίνουν σε συνεντεύξεις τους σε ομολογία πίστεως. 

Ανάλογα είναι τα πράγματα και με τη διαμαρτυρία της Στεφανίδη, η οποία τίμησε όσο κανείς τα εθνικά μας χρώματα. Oλοι θαυμάζουμε τον Eλληνα πολίτη και ευχόμεθα Eλληνα στη συνείδηση Γιάννη Αντετοκούνμπο για όσα επιτυγχάνει σε νεαρά ηλικία στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου. Το πιο σκληρό και πλέον ανταγωνιστικό.

Αλλά ο Γιάννης επιτυχία μεγάλη με τα εθνικά χρώματα αντίστοιχη με αυτές που πέτυχαν ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Σπανούλης δεν έχει επιτύχει. Σε παγκόσμιο, πανευρωπαϊκό, ολυμπιακό. Προσφάτως, μάλιστα, τοποθέτησε αυτοβούλως τον εαυτό του στην κορυφαία τριάδα του μπάσκετ με Γκάλη – Σπανούλη, εξαιρώντας τον μεγάλο σε ψυχή και ήθος Γιαννάκη.  

Η Στεφανίδη θέτει θέμα Αντετοκούνμπο (ακόμη δεν έχεις προσφέρει σε διεθνή διοργάνωση κάτι για τα εθνικά χρώματα, κύριε Αντετοκούνμπο) και υποστηρίζει πως η διάκριση έπρεπε να απονεμηθεί στον σπουδαίο ολυμπιονίκη του μήκους Μίλτο Τεντόγλου.

Όπως δεν προσέφερε και ο Τσιτσιπάς (εθεάθη να τραγουδά προσφάτως τον ρωσικό εθνικό ύμνο), που με το ζόρι φόρεσε φανέλα με το εθνόσημο στους Ολυμπιακούς.  

Θα έρθει η στιγμή που θα προσφέρουν στην Ελλάδα πέρα από τον εαυτό τους ο Γιάννης και ο Στέφανος;  

Σίγουρα ναι. Αλλά ακόμη δεν έφτασαν εκεί για να δικαιούνται το αντίστοιχο βραβείο.

Ο Τεντόγλου, η Στεφανίδη, ο Πετρούνιας, ο Ντούσκος έφτασαν με τρεις και εξήντα. Γι’ αυτό δεν αντέχουν την «αντετοκουνμπίαση» των βραβείων. Τη βράβευση Ελλήνων από επιλογή και την αρνητική διάκριση εις βάρος των Ελλήνων εξ αίματος. Των γηγενών. 

Αν δεν προσέξουμε...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Mακεδονία» τά Σκόπια στό στρατιωτικό σκέλος τοῦ ΝΑΤΟ (!) μέ ἐπίκληση τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν (!!!)

Τοῦ Μανώλη Κοττάκη

ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ὅτι ἡ σύνθετος ὀνομασία «Βόρειος Μακεδονία» πού παραπέμπει σέ γεωγραφικό προσδιορισμό ὑπῆρξε ὁ μείζων συμβιβασμός τῶν Πρεσπῶν, καί κατά κάποιες ἐγχώριες ἐλίτ «ἐπιτυχία» τῆς ἑλληνικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς.  

Ὑποτίθεται ὅτι ἡ νέα ὀνομασία περιελήφθη στό ἀναθεωρημένο Σύνταγμα τῆς χώρας κατόπιν αἰτήματος τῆς Ἑλλάδος προκειμένου αὐτή νά ἰσχύει erga omnes –«ἔναντι ὅλων». 

Ἐσχάτως δέ μετά καί τίς ραγδαῖες πολιτικές ἐξελίξεις στήν γείτονα –παραίτηση τοῦ κυρίου Ζάεφ ἀπό τήν πρωθυπουργία– ἀκοῦμε τό ἐπιχείρημα, ὅτι θά ἦταν βαρειά ὀπισθοδρόμηση τυχόν καταγγελία τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἀπό τήν μία ἤ τήν ἄλλη πλευρά, καθῶς τά Σκόπια θά ἦταν ἐλεύθερα ἐφ’ ἑξῆς νά χρησιμοποιοῦν τό ὄνομα «Μακεδονία» σκέτο. Καθῶς μέ βάση τό κείμενο τῶν Πρεσπῶν δέν εἶναι δυνατή ἡ ἀναβίωσις τῆς ἐνδιάμεσης συμφωνίας καί ἡ ἐπίκλησις τῆς ὀνομασίας «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας».  

Ὅλα τά παραπάνω «ὑποτίθεται».  

Ὑπάρχει ὅμως καί κάτι τό ὁποῖο δέν «ὑποτίθεται», ἀλλά συμβαίνει. Τά Σκόπια δέν ἔχουν μπεῖ στό ΝΑΤΟ ὡς «Βόρεια Μακεδονία» ὅπως πιστεύουμε ἐδῶ στήν Ἑλλάδα τά τελευταῖα τρία χρόνια. Ἀλλά ὡς «Μακεδονία»! Σκέτο.

Ἡ «Ἑστία» εἶναι σέ θέση νά γνωρίζει, καί ἡ πληροφορία της δέν ἐπιδέχεται ἀμφισβητήσεως ὅτι στό στρατιωτικό σκέλος τοῦ ΝΑΤΟ ὅταν συνεδριάζουν οἱ ἐθνικοί ἀντιπρόσωποι μπροστά ἀπό τόν ἀνώτατο ἀξιωματικό πού ἐκπροσωπεῖ τήν γειτονική χώρα δέν ὑπάρχει ἡ ταμπέλλα μέ τήν συντομογραφία “NM” (Νοrth Macedonia), ἀλλά ἡ ταμπέλλα μέ τήν συντομογραφία “MKD” (Macedonia). Στίς διεθνεῖς διασκέψεις ἀντιθέτως πού μετέχουν πρέσβεις, ὑπουργοί καί βεβαίως ἡγέτες χωρῶν μελῶν τοῦ ΝΑΤΟ, τά προσχήματα τηροῦνται. Τά Σκόπια ὀνομάζονται «Βόρειος Μακεδονία». 

Συμφώνως μέ τίς ἴδιες πληροφορίες τῆς ἐφημερίδος μας, στίς διαμαρτυρίες τῆς ἑλληνικῆς στρατιωτικῆς ἀντιπροσωπίας γιά τήν ἐμμονή στήν χρησιμοποίηση τοῦ ὀνόματος «Μακεδονία», ἡ ἀπάντησις πού ἐδόθη τόσο ἀπό τούς ἐπιτελεῖς τῆς συμμαχίας ὅσο καί ἀπό ἐκπροσώπους τῆς γείτονος, εἶναι ὅτι μέ διασταλτική ἑρμηνεία τῆς Συνθήκης τῶν Πρεσπῶν καί δή συγκεκριμένων ἄρθρων οἱ συντομογραφίες εἶναι δυνατόν νά διατηροῦνται πλήν τῶν τηλεφωνικῶν ἀριθμῶν, τῶν πινακίδων αὐτοκινήτων καί τῶν τηλεοπτικῶν μεταδόσεων τῶν ποδοσφαιρικῶν ἀγώνων καί στίς κλειστές συνεδριάσεις τοῦ στρατιωτικοῦ σκέλους τοῦ ΝΑΤΟ! Δέν χρειάζεται λοιπόν νά ἀκυρωθεῖ ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν γιά νά ἐπιστρέψουμε στό ὄνομα «Μακεδονία»! Ἔχουμε ἤδη ἐπιστρέψει, ἀλλά δέν τό γνωρίζουμε.

Πέραν αὐτῶν, ὑπάρχει καί τό ζήτημα τοῦ Συντάγματος. Τό ζήσαμε ἄλλως τε τό καλοκαίρι καί μέ τήν ὀνομασία τῆς ἐθνικῆς ὁμάδος τῶν Σκοπίων στό εὐρωπαϊκό πρωτάθλημα. Κανείς δέν ἔχει ἀπαντήσει ἐπίσης μέχρι τώρα στούς ὑπαινιγμούς πού ἔχει ἀφήσει στό βιβλίο του ὁ πρώην Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Νῖκος Κοτζιᾶς, ὅτι τό Σύνταγμα τῶν Σκοπίων δέν τροποποιήθηκε σέ ὅλο του τό εὖρος ὥστε νά ἀπαλειφθοῦν οἱ πάνω ἀπό ἑκατό ἀναφορές τοῦ ὀνόματος «Μακεδονία» στό corpus του, ἀλλά στήν πραγματικότητα ἀναρτήθηκαν δύο κείμενα ἀναθεωρημένου συντάγματος στό Διαδίκτυο! Ἕνα μέ ἀλλαγές καί ἕνα χωρίς. 

Βεβαίως ὅλα αὐτά δέν σημαίνουν ὅτι δέν ἔχει βάση ὁ προβληματισμός πού ἀκοῦμε ἀπό σοβαρούς ἀνθρώπους, ὅτι ἡ Ἑλλάς πρέπει νά ἀγκαλιάσει τά Σκόπια τήν ὥρα πού αὐτά αἰσθάνονται ὅτι ἀπειλοῦνται ἀπό τήν Βουλγαρία καί τήν Ἀλβανία ἐντός τῶν ὁποίων ἀναπτύσσεται μείζων μεγαλοϊδεατισμός. Προβληματισμός πού δικαιώνει πλήρως ὅσα ἔλεγε ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς τό 1991 ὅταν προειδοποιοῦσε ὅτι ὁ ἀλυτρωτισμός μπορεῖ νά πυροδοτηθεῖ «ἀπό συνδυασμούς δυνάμεων». Ἔχει πράγματι βάση αὐτός ὁ προβληματισμός. Ὅπως ἔχει βάση ὁ προβληματισμός πού λέει ὅτι «ὁ νέος ἑλληνικός πατριωτισμός εἶναι ἡ κατίσχυσίς μας στά Βαλκάνια». 

Κατά τοῦτο εἶναι εὐτύχημα πού ὁ ἡττηθείς Ζάεφ ἐπιρρίπτει τίς εὐθῦνες γιά τά ἐμπόδια στήν ἐνταξιακή πορεία τῶν Σκοπίων στήν ΕΕ, στήν Βουλγαρία καί σέ ὄπισθεν αὐτῆς κρυπτόμενες δυνάμεις (Γερμανία, Γαλλία), πάντως ὄχι σέ ἐμᾶς.

  Ὡστόσο δέν πρέπει νά παραβλέπεται τό ἑξῆς: