Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Κάθε αρχή Γενάρη έρχεται στη μνήμη μου. Για εκείνη την εκκρεμή συνάντηση.
Δεν υπήρχε περίπτωση ν΄ακούσεις τη φωνή της στο ραδιόφωνο και να μη
κοντοσταθείς. Λάτρευα τον τρόπο που έπαιρνε συνεντεύξεις. Σαν ταυρομάχος
που κάρφωνε τα βελάκια του σε καίρια σημεία. Δεν χαμπάριαζε
διπλωματίες. Κάρφωνε με ευστοχία, αξιοπρέπεια,αποστάσεις. Πόσες φορές
μνημόνευσα στα χρόνια μας,αυτές τις ευλογημένες αποστάσεις, που ήξερε να
κρατάει. Πώς τα κατάφερε!
Μυθικό το όνομά της στις σελίδες της
δημοσιογραφίας. Μαρία Ρεζάν. Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της τρίτης
μου εγκυμοσύνης είχα πιάσει τη βιογραφία της στα χέρια μου. Μου έκανε
παρέα για μήνες. Στη τελευταία της πρόταση «Και να θυμάσαι πάντα, πως
δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο στο κόσμο αυτό, από μια νύχτα που τη
φωτίζουν τ΄αστέρια και το συναίσθημα ότι έκανες το καθήκον σου» της
τηλεφώνησα. Έτσι χωρίς πρόγραμμα…
Χρόνια ταλαιπωριόταν από ένα «εύστοχο»
εγκεφαλικό. Την παρακάλεσα να τη συναντήσω. «Την Δευτέρα» μου είχε πει
με τη χαρακτηριστική λατρεμένη βραχνάδα της. Η Δευτέρα ανεβλήθη
επ΄αόριστον. Αναπαύθηκε 4 Ιανουαρίου. Τι ζωή! Τι αγώνας! Μερικά χρόνια
αργότερα συνάντησα τον γιό της Στέφανο. Ένα από τα τέσσερα παιδιά της.
Παρέα της ανάψαμε ένα «κεράκι».
-Νομίζω ότι αυτό που μας λείπει στο θάνατο, πιο πολύ από την
παρουσία του ανθρώπου, είναι οι μικρές λεπτομέρειες που τον
χαρακτήριζαν. Τι σου λείπει από τη μάνα σου, την Μαρία Ρεζάν;
-Οι σχολιασμοί της. Όταν βλέπω ειδήσεις πάντα τυραννιέμαι από την έλλειψη των σχολίων της.
-Στέφανε γέλασα πολύ με μια σελίδα στην ατζέντα της.1.Να
τηλεφωνήσω Καραμανλή 2.Κουλουράκια για παιδιά 3.Υδραυλικός για βρύση
4.Ηχογράφηση ΕΡΤ. Τι υπερτερούσε; Η δημοσιογράφος ή η μάνα;
-Την Ρεζάν, μ΄άρεσε να την αποκαλώ «καρουσέλα» γιατί μου θύμιζε
εκείνο το παιγνίδι που συγκεντρώνει όλους γύρω του. Ήταν μάνα πάνω
απ΄όλα. Και είχε για το κάθε παιδί άλλο κώδικα συνεννόησης. Κάτι άλλο δε
που τη χαρακτήριζε ήταν η θετική σκέψη.«Τα πράγματα είναι δύσκολα αλλά
δεν είναι τραγικά. Κάτσε να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε».Αυτή η θετική
προσέγγιση πόσο μου λείπει! Βέβαια για να λέμε και την αλήθεια είχε μια
φοβερή έλλειψη αντικειμενικότητας με τα παιδιά της «Tα καλύτερα παιδιά
του κόσμου. Πάει και τελείωσε»βεβαίωνε αλλά ευτυχώς δεν μας έπειθε και
τότε προέβαλλε ένα επιχείρημα «Μα γιατί με μαλώνετε βρε παιδιά; Αφού σας
το έχω πει τόσες και τόσες φορές,πως υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι στη
γη. Οι άνδρες, οι γυναίκες και οι Μανάδες».
-Και πώς τα φέρνει η ατυχία και έπρεπε αυτή η συγκεκριμένη
γυναίκα να αποχωριστεί τα παιδιά της αυτοεξόριστη στο Παρίσι. Εσύ μόνο
είχες τη τύχη να την ακολουθήσεις. Μέχρι που έμεινες και συ όμηρος των
πολιτικών στην Ελλάδα. Και έκτοτε ζούσε ολομόναχη,στερημένη από τα
παιδιά της…
-Κάποτε τη ρώτησα αν γυρίζαμε το χρόνο πίσω, στην 21 Απριλίου του
67,αν θα έπαιρνε την ίδια απόφαση. Και μου απάντησε έξαλλη «είσαι με τα
καλά σου; Καλλίτερα πουτάνα στη 3η Σεπτεμβρίου!».Kαι να σκεφτεί κανείς
ότι στο Παρίσι διέπρεψε επαγγελματικά, τόσο στο μεγάλο ειδησεογραφικό
περιοδικό LEXPRESS όσο και στο LEPOINT.
-Νιώθω πραγματικό δέος για το δημοσιογραφικό αποτύπωμα της Ρεζάν. Τελικά Στέφανε τι νομίζεις ότι την ξεχώριζε;
-Αυτό μου το ρώτησε και η ίδια κάποτε. Λοιπόν ξέρεις τι νομίζω για τη
Ρεζάν του ραδιοφώνου. Ότι στην ουσία μιλούσε,40 χρόνια με τον πατέρα
της, που ήταν τυφλός.Και το ραδιόφωνο ήταν η μεγαλύτερη ευτυχία και
παρηγοριά του. Ασυνείδητα μιλούσε με εκείνον. Είχε αυτή την τεράστια
αμεσότητα που λένε όλοι. Επίσης πάνω απ΄όλα ήταν άνθρωπος με καλή πίστη.
Δεν ήταν άνθρωπος του περίπλοκου. Πολλές φορές της τηλεφωνούσαν
δημοσιογράφοι και τη ρωτούσαν για το παρασκήνιο μιας υπόθεσης και κείνη
απαντούσε.«Για το παρασκήνιο δε ξέρω τίποτα,για το προσκήνιο να το
κουβεντιάσουμε όσο θες!».
-Είχε άραγε επίγνωση της δύναμης του ονόματός της;
-Άκου ένα περιστατικό και θα καταλάβεις. Το τελευταίο ταξίδι εκτός
Αθηνών μαζί της, το κάναμε στη Νάουσα,για τη παρουσίαση του βιβλίου της.
Φτάσαμε με τρένο.Μας περίμεναν οι Αρχές του τόπου, χαιρετούρες, «Τιμή
μας που ήρθατε κυρία Ρεζάν!» και όλα τα σχετικά.Κάποια στιγμή φτάσαμε
στο ξενοδοχείο και μου λέει «Βρε Στέφανε δεν μας ζήτησαν ταυτότητες!».
-Η αρρώστια, το βαρύ εγκεφαλικό την ταλαιπώρησε 12 χρόνια. Ένιωθες ότι ήθελε να παραδώσει τα όπλα;
-Ήταν μαχητική. Τουλάχιστον αυτό έδειχνε σε μας, τα παιδιά. Αν και σε
μερικά γράμματα στις φίλες της έλεγε«Κουράστηκα».Τον τελευταίο όμως
καιρό είχε ανακτήσει δυνάμεις χάρη στην εφορία. Για φαντάσου!Είναι τόσο
αστείο…Αλλά ανακάλυψε ότι κακώς πλήρωνε, χρόνια και χρόνια εφορία αν και
εξαιρείτο λόγω της αναπηρίας της αλλά και των πενιχρών οικονομικών της.
Είχε ξεκινήσει λοιπόν διαδικασίες για να της επιστραφούν χρήματα και
τόνιζε συχνά «Δεν πεθαίνω τώρα! Έχω δουλειές να κάνω»
-Μου είχατε πει ότι δεν ήταν καθόλου συνεργάσιμη ασθενής.
-Ήταν εφιάλτης! Για να καταλάβεις, κάποτε ένας γιατρός της είπε ότι
θα έβγαινε την Τρίτη. Ξέρεις τι έκανε;Έγραψε πάνω στο σεντόνι της την
συγκεκριμένη Τρίτη «Γιατρέ είπες ψέματα.».Μη της έλεγες
–εντατική-!Ενημέρωνα τους γιατρούς σχετικά. Τους έλεγα «θα είμαι απ΄έξω
αν με χρειαστείτε».Ε σε δέκα λεπτά έρχονταν και μου έλεγαν «σας
παρακαλούμε ελάτε μέσα γιατί έχει αναστατώσει την εντατική».
-Τι θηρίο! Ποιό άλλο περιστατικό θυμάσαι;
-Ένα που με συγκλόνισε επίσης:
