ΠΑΣΧΑ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Ο Θεάνθρωπος γίνεται το ίδιο με εμάς και τελικά αντιστρέφει το «ρολόι» της ζωής

Από τον Δημήτρη Ριζούλη


Ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου είναι ο θάνατος. Πολλές φορές ανίκητος, σκιάζει όλη τη ζωή μας και απειλεί κάθε βήμα μας. Η φθορά του χρόνου και της ανθρώπινης φύσης επιτείνει τον φόβο και σε πολλές περιπτώσεις οδηγεί σε ακραίες καταστάσεις. Απελπισία, κατάθλιψη, παραίτηση.  

 

Η αλήθεια είναι όμως ότι η φθορά ξεκίνα ταυτόχρονα με τη γέννησή μας. Παρότι θα χρειαστούν κάποια χρόνια ακόμα για να μεγαλώσουμε και να αναπτυχθούμε, ο χρόνος θα έχει ήδη αρχίσει να μετρά αντίστροφα.
 

Το μέγα μυστήριο του θανάτου πάντα τρόμαζε τους ανθρώπους, οι οποίοι προσπαθούσαν με κάποιον τρόπο να τον κατευνάσουν ή να τον... κοροϊδέψουν. Ο Χάρος της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας ήταν ένας τρόπος «εξανθρωπισμού» του θανάτου και στο πέρασμα των αιώνων διατηρήθηκε αυτή η «εικόνα» που έφτασε έως τα δημοτικά μας τραγούδια. Οταν ο άνθρωπος έδωσε πρόσωπο και σχήμα στον θάνατο, θεώρησε ότι μπορεί να τον αντιμετωπίσει καλύτερα. Μάλλον μάταιο...
 

Η φιλοδοξία, ο εγωισμός, η φιλαργυρία και σχεδόν όλα τα πάθη μας έχουν αφετηρία την αντιμετώπιση του θανάτου. Οσο πιο ισχυροί τόσο λιγότερο ευάλωτοι... Αυτό νομίζουμε. Ο πόθος της αθανασίας, ουσιαστικά η ψευδαίσθησή της, ήταν ένα πανάρχαιο ζητούμενο.  

 

Κάποια στιγμή ο άνθρωπος πίστεψε ότι θα νικήσει τον θάνατο μέσω των έργων του που θα ξεπεράσουν τον χρόνο. Βασιλείς και μεγιστάνες έφτιαξαν τεράστια κτίρια και μνημεία για να ζήσουν οι ίδιοι για πάντα, όχι βιολογικά, αλλά μέσω της ανάμνησής τους. Αυτή η διέξοδος που υποκρύπτει βαθύ και προβληματικό ναρκισσισμό μπορεί να φτάσει (και έφτασε στην Ιστορία πολλές φορές) στα όρια της παραφροσύνης. Φυσικά, υπάρχουν κι εκείνοι που με το έργο τους πράγματι «έζησαν» για πάντα, όμως δεν το έκαναν επί τούτου και κυρίως άφησαν εις τους αιώνες των αιώνων πνευματικά και όχι υλικά έργα.

Ακόμα ένας τρόπος αποφυγής του θανάτου είναι η άρνηση. Για παράδειγμα, πολλοί δεν τολμούν να κάνουν ιατρικές εξετάσεις φοβούμενοι για το αποτέλεσμά τους. Τελικά το πιθανότερο είναι να βρεθούν απροετοίμαστοι ενώπιον μιας ενδεχόμενης ασθένειας και να μην προλάβουν να την περιορίσουν. Αρνηση υπάρχει για πολλούς και στη σκέψη του θανάτου. Μεταθέτουν για αργότερα όλες τις σκοτεινές εικόνες που γεννά το μυαλό, λες και ξέρουν ότι πράγματι θα πεθάνουν... αργότερα και όχι αύριο!

Η αλήθεια είναι μία, αν και σκληρή. Σίγουρα δύσκολα διαχειρίσιμη. Είναι αδύνατον να απαλλαγεί κανείς από την ενασχόληση με τον θάνατο και όσο πιο απεγνωσμένα «ελαφραίνει» τη συζήτηση τόσο πιο πολύ καλεί τη σκιά του θανάτου πάνω του. 

 

Την «απάντηση» στο μυστήριο και το αδιέξοδο του θανάτου έδωσαν μόνον οι θρησκείες. Ολες δέχονται τη μετά τον θάνατο συνέχεια με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Καμία δεν αποδέχεται τον μηδενισμό της εξαφάνισης. Ακριβώς εκεί συνίσταται και το «δράμα» των αυτοαποκαλούμενων «αθέων». Πιστεύουν σε μια ζωή χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Βιώνουν την απόλυτη δυστυχία και το τέλμα του τίποτα! Αντίθετα, όσοι πιστεύουν σε κάποιον θεό, ακόμα κι αν δεν έχουν ανακαλύψει την αλήθεια της Ορθοδοξίας, ζουν με την ελπίδα ότι δεν είναι όλα μάταια και περαστικά. Οτι υπάρχει νόημα στη ζωή μας.

Ο Χριστός  σταυρώνεται και πεθαίνει με σκοπό να αναστηθεί και να νικήσει τον θάνατο. Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά στον χριστιανισμό σε σχέση με τις άλλες θρησκείες. Ο Χριστός πάσχει, πονάει, κλαίει και φοβάται τον θάνατο όπως κάθε άνθρωπος. «Αγκαλιάζει» το ανθρώπινο άγχος του θανάτου και μας διδάσκει ότι δεν είναι κάτι αφύσικο που πρέπει να κρύβουμε ή να ντρεπόμαστε. Γίνεται δηλαδή το ίδιο με εμάς και τελικά μας δείχνει τον τρόπο να τον νικήσουμε οριστικά. 

 

Ο θάνατος και η Ανάστασή του, με βάση τα ανθρώπινα όρια, αντιστρέφει το «ρολόι» της ζωής. 

 

Ο π. Δημήτριος Στανιλοάε έλεγε ότι με την Ανάσταση του Χριστού ο χρόνος από το να είναι ροή προς τον θάνατο, κίνηση προς το χωρίς νόημα σκοτάδι, μετατράπηκε σε κίνηση προς την Ανάσταση. 

 

 Αυτή η αντιστροφή της φθοράς...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Η θλίψη στη ζωή μας και ο ανίκητος χρόνος

Από τον Δημήτρη Ριζούλη

Πόσο αδυσώπητος είναι ο χρόνος... Και πόσο γρήγορα περνά και χάνεται...  

Τελικά, τον εκμεταλλευόμαστε όπως πρέπει ή απλά τον αφήνουμε να κυλά; Και στο τέλος τι μένει; Ποιο είναι το νόημα όσων κάνουμε καθημερινά, με άγχος, τρέχοντας να τα προλάβουμε όλα; (...)

(...) Τι θα αφήσουμε πίσω όταν φύγουμε και πώς μπορούμε να κρατήσουμε το μυαλό μας εστιάζοντας στα ουσιαστικά και όχι στα εφήμερα; 

Ερωτήματα καταιγιστικά, που δεν έχουν εύκολες απαντήσεις.

Τα Χριστούγεννα και η αλλαγή της χρονιάς είναι επίσης μια αφορμή για αναθεωρήσεις και απολογισμό. 

Οι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό έχουν την ευλογία να ελπίζουν ότι δεν τελειώνουν τα πάντα όταν θα κλείσουν τα μάτια τους· ότι υπάρχει η αιώνια, η όντως ζωή. Επομένως το πέρασμά μας από αυτόν τον κόσμο δεν είναι μάταιο. Αρκεί όσα κάνουμε να έχουν όντως νόημα. Το χρήμα και τη δόξα σίγουρα δεν θα τα πάρουμε μαζί μας και θα ξεχαστούν γρήγορα. Ομως τα πάντα γύρω μας κινούνται για την εξασφάλιση τέτοιων αγαθών, που στην πραγματικότητα έχουν ημερομηνία λήξης. Είναι πραγματικός άθλος να μπορέσει να ιεραρχήσει κανείς ορθά τις αξίες της ζωής. Αν το κάνει, θα γίνει ευτυχισμένος. Ελάχιστοι όμως το καταφέρνουν... Σχεδόν όλοι είμαστε εγκλωβισμένοι στο ανελέητο κυνήγι τού... τίποτα!

Από την άλλη, υπάρχουν και όσοι δεν πιστεύουν. Μια συνάδελφος, με αφορμή τους πρόσφατους θανάτους των δύο δημοσιογράφων και κυρίως την οικογενειακή τραγωδία με τον δολοφόνο και αυτόχειρα φρουρό του Σημίτη που σκότωσε ακόμα και το παιδάκι του, έγραψε δημοσίως: «Δεν υπάρχει θεός και, αν υπάρχει, δεν θέλω να έχω καμιά σχέση μαζί του». Είναι εύλογη και κατανοητή η οργή έπειτα από τέτοια δραματικά γεγονότα. Αν όμως δεν υπάρχει Θεός, τι μας μένει; Σε τι μπορούμε να ελπίζουμε; Και πώς μπορεί να νοηματοδοτηθεί η ζωή μας; Μήπως η οργή για όσα αδυνατούμε να κατανοήσουμε μας οδηγεί σε μεγαλύτερα αδιέξοδα;

«Για να πάει κανείς στον γλυκό Παράδεισο πρέπει να φάει πολλά πικρά εδώ, να έχει το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι» έλεγε ο άγιος Παΐσιος. 

  «Εύκολα λόγια, όταν είσαι έξω από τον χορό του πόνου» μπορεί να πει κάποιος άλλος. 

Ποια από τις δύο απόψεις θα δεχτούμε εξαρτάται από την πίστη μας και τις αντοχές μας. Η αληθινή πίστη, άλλωστε, δεν είναι εύκολη υπόθεση...

Χριστούγεννα. Για τους πολλούς είναι μια ευκαιρία καλοπέρασης και ξεκούρασης. Για την Εκκλησία είναι η δεύτερη ευκαιρία στον άνθρωπο να σωθεί. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος με σκοπό να αναστηθεί, δίνοντας τη δυνατότητα της σωτηρίας συνολικά στην ανθρώπινη φύση. Αν δεν γεννιόταν ο Θεάνθρωπος, ο κόσμος μας θα ήταν καταδικασμένος στη φθορά που προκάλεσε το προπατορικό αμάρτημα.

Το μήνυμα των Χριστουγέννων είναι ακριβώς αυτό: Η ελπίδα της ανάστασης. Η συνέχιση της ζωής. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης των θλίψεων και των δοκιμασιών, εφόσον πιστεύουμε.  

 

Για τους υπολοίπους...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Καναλάρχες-εκδότες χωρίς κώδικα τιμής

Από τον Δημήτρη Ριζούλη

Μέχρι σήμερα έχουμε αντέξει πολλά. Από τις φραπελιές και τα μπαζούκας που κράδαιναν δημοσιογράφοι, μέχρι τα παρατράγουδα της Αννίτας Πάνια και τις τουρκικές σαπουνόπερες. Θα το αντέξουμε λοιπόν και το «Βig Βrother» της… νέας εποχής, που μετά βεβαιότητος ξεπερνά σε αθλιότητα όλα τα προηγούμενα.

    Το ζητούμενο δεν είναι ότι όλο το μιντιακό σύστημα διαφημίζει τέτοια υποπροϊόντα ούτε πόσοι πέφτουν στην παγίδα να τα παρακολουθήσουν στο ξεκίνημά τους. 

Το πρόβλημα αρχίζει από τα πρόσωπα που ορίζουν τη φύση των προγραμμάτων που δείχνει η τηλεόραση: την ποιότητά τους, τη στόχευση, το κοινό στο οποίο θέλουν να απευθυνθούν, τα μηνύματα που θέλουν να περάσουν και το «μείγμα» προϊόντος – οικονομικού οφέλους.

Η πράξη απέδειξε ότι τα ελληνικά κανάλια υπολογίζουν μόνο το χρήμα. Γι’ αυτό υπάρχει εδώ και χρόνια αυτό το κατάντημα. Η ενημέρωση είναι ανύπαρκτη (εξαντλείται στις πολύ πρωινές εκπομπές, αφού τα δελτία ειδήσεων ασχολούνται κυρίως με εγκλήματα, θρίλερ, εντυπωσιακές εικόνες και lifestyle θεματολογία), οι ελληνικές παραγωγές είναι ελάχιστες (και αρκετές κάτω του μετρίου), με αποτέλεσμα να κυριαρχούν τα ριάλιτι που αναπαράγουν ξένες συνταγές.

Η τηλεόραση έχει μετατραπεί στην Κατίνα της γειτονιάς. Ασχολείται με τσακωμούς, διαζύγια, παράνομες σχέσεις, ακρότητες και μετατρέπει σε σταρ λίγων ημερών ανθρώπους που θα έκαναν τα πάντα για λίγα λεπτά δημοσιότητας. Αυτό το αποκρουστικό μοντέλο κυριαρχεί και πολλαπλασιάζεται, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, μια στο τόσο.

Το «Βig Βrother» ήταν η φυσική συνέχεια, ίσως το κερασάκι στην τούρτα. 

Η παραγωγή του Σκάι επέλεξε ανθρώπους-καρικατούρες, με εμφανή ψυχολογικά και άλλα προβλήματα, που κλείστηκαν σε ένα σπίτι με έναν σκοπό: να ξεκατινιαστούν για να γελάνε όλοι οι υπόλοιποι. Βασικό κομμάτι στο «παζλ» ένας τρανσέξουαλ 18χρονος και ένας «ακτιβιστής» των γκέι, έτσι για να δέσει το γλυκό και να προωθηθεί και η ατζέντα της «διαφορετικότητας». Μαζί τους ένας μετανάστης, μια Αλβανίδα, μια Ρουμάνα, διάφοροι «σφίχτηδες» μπρατσαράδες και μια υπέρβαρη χωρίς καμία αίσθηση της εμφάνισής της.

Είναι αυτή η ελληνική κοινωνία; Αποτυπώνει αυτή η σύνθεση των ακροτήτων την πατρίδα μας; 

Σε καμία περίπτωση. Στην πραγματική ζωή υπάρχουν παιδιά που παλεύουν για το μεροκάματο, σπουδάζουν με πολύ κόπο και στερήσεις, αγωνιούν για το μέλλον τους (και δεν ενδιαφέρονται μόνο αν πέτυχε η αποτρίχωση), ασχολούνται με τα κοινά, έχουν χόμπι, ελπίζουν σε έναν καλύτερο κόσμο. Πόσο μακριά είναι όλα αυτά από τις γελοιότητες που βλέπουμε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες;

Δεν είναι όμως μόνο το «Βig Βrother». Είναι τα ριάλιτι μόδας, τα ριάλιτι μοντέλων με τις εξευτελιστικές δοκιμασίες, αυτά της μαγειρικής (που εστιάζουν σε προσωπικές αντιπαραθέσεις), τα ριάλιτι επιβίωσης που βγάζουν στη φόρα τα πιο άγρια ανθρώπινα ένστικτα κ.λπ. Ο Σκάι μπορεί να είναι όντως πρωταθλητής στη διακίνηση σκουπιδιών, όμως και τα άλλα κανάλια δεν πάνε πίσω.

Επανέρχομαι όμως στον αρχικό προβληματισμό. Ποιος αποφασίζει να προωθήσει μαζικά στον βωμό του χρήματος ό,τι πιο ευτελές κυκλοφορεί στην παγκόσμια τηλεόραση;  

Οι καναλάρχες. Σε αυτούς πρέπει να αναζητήσουμε την ευθύνη.  

Νιώθουν άραγε το χρέος που έχουν έναντι της ελληνικής κοινωνίας; Κατανοούν ότι εκπαιδεύουν γενιές και γενιές με βάση τις επιλογές που κάνουν; Αντιλαμβάνονται την επίπτωση που έχουν οι αποφάσεις τους στην πορεία της χώρας, τόσο πολιτικά όσο και κοινωνικά; Είναι περήφανοι για αυτά που έχουν… προσφέρει έως σήμερα; 

Όταν πουλάς μέσω της τηλεόρασης ή των εφημερίδων βρομιές, τι διαφορά έχεις από τον εστιάτορα που σερβίρει σάπια κρέατα και δηλητηριάζει κόσμο; 

Αν υπολογίζεις για θεό σου το χρήμα, πόσο απέχεις από τον έμπορο που σπρώχνει ναρκωτικά;  

Σας μοιάζουν υπερβολικές αυτές οι συγκρίσεις; 

Απλά σκεφτείτε πόσοι μπορεί να έχουν οδηγηθεί στην αυτοκτονία ή στα ψυχικά προβλήματα εξαιτίας της τηλεόρασης. Και πόσοι άλλοι έχουν επηρεαστεί αρνητικά από τα πρότυπα που προβάλλονται κατά κόρον.

Οι καναλάρχες και οι εκδότες πρέπει να έχουν κώδικα τιμής. Δεν κάνουν μια δουλειά. Δεν τρέχουν μια μπίζνα. Έχουν συγκεκριμένο καθήκον και είναι υπόλογοι των πράξεών τους. Ασκούν λειτούργημα με επίπτωση σε εκατομμύρια ανθρώπους.  

Αν ενημερώνουν ανεύθυνα ή προπαγανδίζουν ψευδόμενοι, αποτελούν απειλή για τη δημοκρατία. 

Αν...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Κράτος τυπολατρίας ή κράτος ανθρώπινο;

Από τον Δημήτρη Ριζούλη

Κανείς δεν μπορεί να στερήσει από τον άνθρωπο την ελπίδα. Ακόμα και όταν μοιάζει ουτοπική ή απίθανη. Πώς να την απαγορεύσεις στον γονιό που βλέπει το παιδί του να κινδυνεύει. Ποιος και με ποιο δικαίωμα του λέει ότι πρέπει να πάψει να προσδοκά ακόμα και το θαύμα;

Η υπόθεση του μικρού Παναγιώτη Ραφαήλ έχει συγκλονίσει το πανελλήνιο και έχει διχάσει τους «ειδικούς». Ένα μωρό 18 μηνών παλεύει με τη νωτιαία μυϊκή ατροφία, μια σπάνια ασθένεια, με «κακή» πρόβλεψη. Οι γονείς του προσπαθούν να τον στείλουν σε παιδιατρική κλινική στη Βοστόνη των ΗΠΑ, προκειμένου να ακολουθήσει μια πρωτοποριακή γονιδιακή θεραπεία, όμως οι αρμόδιες υγειονομικές Αρχές αποφάσισαν δύο φορές να μην εγκρίνουν το αίτημα για κάλυψη των εξόδων. Η συγκεκριμένη θεραπεία είναι εγκεκριμένη μόνο στις ΗΠΑ, άρα δεν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα, και το παιδί πρέπει να ταξιδέψει.

Η υπόθεση έχει σαφέστατα επιστημονική διάσταση αλλά και ανθρώπινη.  

Ως προς το πρώτο, προκύπτει από το αιτιολογικό της απόρριψης των σχετικών αιτήσεων της οικογένειας ότι, αφενός, η θεραπεία στις ΗΠΑ είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα φέρει αποτέλεσμα και, αφετέρου, για να γίνει το ταξίδι, θα πρέπει να διακοπεί η θεραπεία που ήδη γίνεται στην Ελλάδα, με όποιες συνέπειες μπορεί να έχει μια τέτοια απόφαση. Ουσιαστικά, οι γιατροί δεν δίνουν ελπίδες στην επιτυχία του ταξιδιού και με το γράμμα του νόμου δεν το εγκρίνουν.

Το Ανώτατο Υγειονομικό Συμβούλιο του ΕΟΠΥΥ πήρε μια θέση την οποία οι θεράποντες γιατροί του μικρού αμφισβήτησαν, λέγοντας ότι η νέα θεραπεία στις ΗΠΑ είναι απόλυτα συμβατή με αυτή που ήδη λαμβάνει.  

Το υπουργείο Υγείας, που κλήθηκε να παρέμβει υπέρ του μικρού, ανέφερε ότι το ζήτημα δεν είναι οικονομικό αλλά επιστημονικό, καλύπτοντας πλήρως τις αποφάσεις του ΕΟΠΥΥ.

Ωστόσο σε αντίστοιχη περίπτωση παιδιού από την Κύπρο παρενέβη ο εκεί υπουργός, που ανέλαβε προσωπικά την οργάνωση και επιτυχία του ταξιδιού, με αποτέλεσμα ο Κύπριος μικρός Αντώνης σήμερα να είναι καλά και να αναμένεται σε δύο μήνες να επιστρέψει σπίτι του. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, οι αρμόδιες ιατρικές επιτροπές της Κύπρου να διαβλέπουν ελπίδες και να καλύπτουν τα έξοδα ενός τέτοιου ταξιδιού, ενώ οι Ελληνες συνάδελφοί τους να υποστηρίζουν το ακριβώς αντίθετο; 

Η υπόθεση του μικρού Παναγιώτη Ραφαήλ έχει ήδη στοιχίσει πολιτικά στον υπουργό Υγείας Βασίλη Κικίλια, που επί πολλές μέρες βάλλεται και παρουσιάζεται ως αδιάφορος και ανάλγητος. Φαντάζομαι ότι και ο ίδιος θα ήθελε να παρέμβει και να δώσει λύση, για να λάβει στη συνέχεια και τα εύσημα. Άρα, για να μην το πράττει, κάποιος σοβαρός λόγος υπάρχει. Από την άλλη, τον εκθέτει η συμπεριφορά του Κύπριου συναδέλφου του… Μύλος!

Σε κάθε περίπτωση, εμείς δεν είμαστε ειδικοί ούτε επιδιώκουμε μέσα από ένα άρθρο γνώμης να καταδείξουμε τι είναι επιστημονικά ορθό. Ανθρωπίνως όμως οφείλουμε να εστιάσουμε σε κάτι άλλο. Το δικαίωμα στην ελπίδα και στο θαύμα.  

Ο γονιός που βλέπει ότι κινδυνεύει το παιδί του θα κάνει τα πάντα για να το σώσει. Θα φέρει τον κόσμο πάνω κάτω, αν χρειαστεί. Θα προσπαθήσει να κρατηθεί ακόμα και από την ελάχιστη πιθανότητα επιτυχίας. Μία ελπίδα στις χίλιες να έχει, θέλει να την εξαντλήσει, και καλά κάνει. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το κράτος πρέπει να αποφασίζει με βάση το γράμμα του νόμου (και την παγερή λογική) ή αν πρέπει να βοηθά με κάθε τρόπο στην εξάντληση ακόμα και της τελευταίας πιθανότητας.  

Θέλουμε, δηλαδή, κράτος ανθρώπινο ή «στεγνό», με προσήλωση μόνο στους αριθμούς και τους τύπους;  

Αν ο μικρός έχει έστω και την παραμικρή ελπίδα να σωθεί, είναι δυνατόν το κράτος να του στερεί αυτή τη δυνατότητα, επειδή κρίνει πως το θαύμα δεν θα συμβεί;

Το κύμα συμπαράστασης προς την οικογένεια που έχει εκδηλωθεί τις τελευταίες ημέρες και το απίστευτο ποσό των σχεδόν 2.000.000 ευρώ που συγκεντρώθηκε από δωρεές απλών ανθρώπων νομίζω ότι έχουν ήδη δώσει απάντηση στο ερώτημα. Θέλουμε το κράτος δίπλα και στον πιο αδύναμο ή απελπισμένο πολίτη. Όταν σπαταλάμε χρήματα για τόσες και τόσες ανοησίες, ας είμαστε πιο γενναιόδωροι μπροστά στο δράμα ενός πατέρα που εκλιπαρεί για βοήθεια, ακόμα κι αν αυτό που κυνηγά μοιάζει ουτοπικό. Ας του δώσουμε τη δυνατότητα τουλάχιστον να νιώσει ότι έκανε για το παιδί ό,τι περνούσε από το χέρι του.

Τα ίδια όμως ισχύουν και για τις επιστημονικές ενστάσεις. Πόσες φορές, όταν οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια ψηλά και είπαν ότι ο ασθενής δεν σώζεται, βρέθηκαν προ εκπλήξεως… 

Είναι χιλιάδες τα παραδείγματα ανθρώπων που...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΑΓΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αν η Πατρίδα μας είχε ικανούς ηγέτες!

Στη νεότερη Ιστορία ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού αυτοί που προστάτευσαν και μεγάλωσαν την Ελλάδα

 

Από τον Δημήτρη Ριζούλη

 

Τις μεγάλες νίκες, τα ιστορικά «όχι» αλλά και τους χρήσιμους συμβιβασμούς τα καθορίζουν ηγετικές φυσιογνωμίες, που ναι μεν ακολουθούν τη βούληση των λαών, αλλά έχουν την τόλμη να σηκώσουν το βάρος σοβαρών αποφάσεων.  

Σε κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας κάθε χώρας ξεχωρίζουν οι ηγέτες από τους περαστικούς πολιτικούς και από τους προδότες (λόγω ανικανότητας, βλακείας ή ιδιοτέλειας κατά περίπτωση).

 

Πολλές φορές όμως οι ηγέτες καθορίζουν τα γεγονότα σε τέτοιον βαθμό, που απλά δεν τα αφήνουν να εξελιχθούν με δυσμενή τρόπο. Προλαμβάνουν, σχεδιάζουν, βλέπουν μακριά. Η απόφαση της στιγμής έχει ασφαλώς τεράστια σημασία, αλλά προηγείται η προετοιμασία, που μπορεί να είναι εξίσου σημαντική.  

Η Ελλάδα στη μακραίωνη ιστορία της ευτύχησε να έχει πληθώρα ηγετών. Κυρίως την περίοδο της μεγάλης ακμής της, κατά την αρχαιότητα, πρωταγωνίστησαν σπουδαίες πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες που με τις αποφάσεις τους την οδήγησαν στο μεγαλείο.

 

Στη νεότερη Ιστορία συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ελάχιστοι ηγέτες εμφανίστηκαν με την ευθύνη να ανήκει στον ίδιο τον λαό, που απέτυχε να αναδείξει τους κατάλληλους. Μετρημένοι στα δάχτυλα τους ενός χεριού ήταν αυτοί που προστάτευσαν και μεγάλωσαν την Ελλάδα. Οσοι ενέπνευσαν τον λαό και έφεραν καλύτερες ημέρες. Ηγέτες πραγματικοί, με δυνατότητα να τρομάξουν τον εχθρό, και όχι άβουλα πιόνια μεγάλων δυνάμεων ή φοβισμένα ανθρωπάκια, που απλώς έτυχε να καταλάβουν τα ανώτατα κλιμάκια του κράτους.

 

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα οδηγήθηκε σε μια σειρά από υποχωρήσεις και αχρείαστους συμβιβασμούς εξαιτίας τέτοιων πολιτικών πολύ χαμηλού αναστήματος με εξαιρετικά ύποπτο ρόλο. Από το γκριζάρισμα του Αιγαίου έως την παράδοση της χώρας στους δανειστές διανύθηκε μεγάλη απόσταση, που σταδιακά κατέστησε την Ελλάδα εξαιρετικά ευάλωτη και ανίσχυρη. Μη νομίσει κανείς ότι οι εθνικές υποχωρήσεις είναι άσχετες με την οικονομική υποδούλωση. Συνδέονται και μάλιστα άρρηκτα.

 

Η Ελλάδα σύρθηκε τα τελευταία 30 χρόνια σε σειρά παραχωρήσεων λόγω έλλειψης τόλμης, πολιτικής βούλησης και διορατικότητας. Από τα τελευταία χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου έως σήμερα χάσαμε σχεδόν όλες τις μάχες που κληθήκαμε να δώσουμε. Αρχής γενομένης από τα Ιμια που γκρίζαραν το Αιγαίο και δημιούργησαν τετελεσμένα εις βάρος μας, έως την απαράδεκτη Συμφωνία των Πρεσπών, που καθημερινά αποδεικνύεται έωλη και επιζήμια.

 

Οι μόνες μάχες που υποτίθεται ότι κερδίσαμε είχαν να κάνουν με την ένταξή μας στον στενό πυρήνα της Ευρώπης και στα όποια πλεονεκτήματα μπορούσε να μας αποφέρει. Ακόμα κι αυτή η στρατηγική όμως αποδείχθηκε αδιέξοδη, με βάση την αναιμική στήριξη των «εταίρων» μας στα κρίσιμα εθνικά θέματα αλλά και την προσπάθειά τους να μας «πνίξουν» οικονομικά επειδή δεν ήμασταν... καλά παιδιά. Τέτοια Ευρώπη να τη βράσουμε! Μοιάζει περισσότερο με φυλακή παρά με δίχτυ ασφάλειας και αλληλεγγύης. Επομένως αποδείχτηκε ότι ποντάραμε (μάλλον) στο λάθος άλογο!

 

Οσο εμείς βυθιζόμασταν στην κρίση, οι γείτονές μας (που ποτέ δεν έπαψαν να μας αντιμετωπίζουν εχθρικά) μεγάλωναν.  

Ο Ερντογάν έχτιζε οικονομική και στρατιωτική αυτοκρατορία ενώ εμείς χορεύαμε ζεϊμπέκικα. 

Οι Αλβανοί στέκονταν και πάλι στα πόδια τους και αποκτούσαν συμμάχους και «οντότητα»

Οι Βούλγαροι εκμεταλλεύονταν τη γεωγραφική τους θέση και έμπαιναν ξανά στον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής. 

Ακόμα και στα τερτίπια των μικρών και ανίσχυρων Σκοπίων υποκύψαμε, επειδή έτσι διέταξε ο ξένος παράγοντας.
 

Αν υπήρχε ηγέτης τα προηγούμενα χρόνια ίσως τα είχε αποτρέψει όλα αυτά. Μετά βεβαιότητας θα «έβλεπε» πού πάνε τα πράγματα. Θα τολμούσε να πει μεγάλα «όχι» και θα έκοβε τον τσαμπουκά με το «καλημέρα» σε όποιον τολμούσε να απειλήσει τα συμφέροντά μας. Τελευταίος που το έπραξε ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου τη δεκαετία του '80 στις καλές του μέρες. Από τότε... το χάος.
 
 

Σήμερα αναρωτιέμαι, αν χρειαστεί (ο μη γένοιτο), ποιος θα ορθώσει ηγετικό ανάστημα για να μας προστατεύσει. Ο γίγαντας Κατρούγκαλος; Ή μήπως ο Τσίπρας, που απέδειξε ότι δεν αντέχει τις ρήξεις και από στρίγκλος γίνεται αρνάκι εν ριπή οφθαλμού;
 

Ας ελπίσουμε...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΑίικος ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί επιβράβευσαν τη γνωστή Ρεπούση

Από τον Δημήτρη Ριζούλη

 

H εμμονική Μαρία Ρεπούση επιστρέφει μέσω ΣΥΡΙΖΑ με... δόξα και τιμή. Διαφημίζεται μάλιστα ως σπουδαία μετεγγραφή με ειδικό πολιτικό βάρος. Είναι άξιο απορίας πώς μπορεί να πιστεύουν κάτι τέτοιο στο κυβερνών (για λίγες μέρες ακόμα) κόμμα. 

Ποιο πολιτικό εκτόπισμα έχει η εν λόγω κυρία και τι πραγματικά πρεσβεύει; 

Επιστρέφει ως τι;  

Ως δικαιωμένη για τις ακραίες θέσεις της μήπως ή για τη χοντροκομμένη της προσπάθεια να διαστρέψει την ιστορική αλήθεια στα σχολικά βιβλία;

 

Η περίπτωση Ρεπούση και η επιλογή του κ. Τσίπρα να τη συμπεριλάβει στις λίστες των υποψήφιων βουλευτών αποδεικνύουν πώς αντιλαμβάνεται η Αριστερά τα ευαίσθητα εθνικά θέματα. Υπό κανονικές συνθήκες η εν λόγω πανεπιστημιακός θα έπρεπε να είναι αποκλεισμένη πολιτικά. Αντε το πολύ πολύ να κατέβαινε με το... Ουράνιο Τόξο που θα της ταίριαζε γάντι! Ομως αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο κι αν θέλει να κρύψει το αληθινό του πρόσωπο.

 

Θυμίζω, για όσους έχουν ξεχάσει, ότι οι απαράδεκτες απόψεις της περί «συνωστισμού» στη Σμύρνη καταδικάστηκαν συλλήβδην και φυσικά δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Ακόμα κι αν θεωρηθεί θεμιτή η προσπάθεια να αφαιρεθούν από την Ιστορία υπερβολές ή ωραιοποιήσεις που βολεύουν μόνο τη δική μας πλευρά, τα γεγονότα της Σμύρνης είναι τόσο κραυγαλέα, που μιλούν από μόνα τους. Τις σφαγές και την ωμότητα των Τούρκων βεβαιώνουν άλλωστε και δεκάδες ξένοι ιστορικοί και παρατηρητές, άρα δεν πρόκειται για υποκειμενική καταγραφή των γεγονότων.

 

Η ίδια η κυρία Ρεπούση αρκετό καιρό μετά τον σάλο που είχε ξεσηκώσει ομολόγησε ότι οι αναφορές της σε «συνωστισμό» ήταν ατυχείς και προσπαθώντας να δικαιολογηθεί είχε πει «τι να κάνουμε τώρα, ιερά εξέταση θέλετε να περάσω;».

 

Τα πολιτικά κόμματα στο σύνολό τους είχαν καταδικάσει (άλλα σε υψηλούς και άλλα σε χαμηλότερους τόνους) τη διαστροφή της Ιστορίας στο επίμαχο σχολικό βιβλίο. Αρα κανείς σχεδόν (πλην των γνωστών ακραίων εθνομηδενιστών) δεν έδωσε δίκαιο στη Ρεπούση.

 

Ενα είναι σίγουρο: Ουδείς θα γνώριζε την εν λόγω ιστορικό αν δεν υπήρχε το ατόπημά της με τη Σμύρνη. Με αυτόν τον τρόπο έγινε γνωστή στο πανελλήνιο και απέκτησε ξαφνικά «οντότητα». Ενα «λάθος» την κατέστησε δημόσιο πρόσωπο και αποτέλεσε το «διαβατήριό» της για να γίνει ακόμα και βουλευτής με το συνονθύλευμα της ΔΗΜ.ΑΡ. Τώρα έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας, να της δώσει σωσίβιο, πολιτική διέξοδο και εμμέσως νομιμοποίηση. Προφανώς για να κάνει και στο μέλλον παρόμοια «λάθη».

 

Η κυρία Ρεπούση είναι αμετανόητη όχι μόνο για τη Σμύρνη αλλά και για τα περισσότερα εθνικά θέματα. Αμφισβητεί σχεδόν τα πάντα και όλως τυχαίως μονίμως οι απόψεις της ταυτίζονται με όσα υποστηρίζουν οι εχθροί μας.  

Τι λέει, για παράδειγμα, για τη Γενοκτονία των Ποντίων; 

Προσφάτως μιλώντας στην ΕΡΤ δήλωσε: «Λέω στους Ποντίους να αφήσουν την Ιστορία ήσυχη. Η Ιστορία είναι επιστήμη που μέσα στον ρόλο της είναι να προβληματίζει, να αναζητεί την άλλη άποψη, να βάζει ερωτηματικά. Η Ιστορία δίνει σημασία στην ερμηνεία. Θα έλεγα ότι δεν απειλείται η μνήμη των Ποντίων αν η Ιστορία βάζει κάποια ερωτηματικά, αν έρχεται και τα μελετάει. Εγώ ως ιστορικός τα λαμβάνω υπόψη». 

Επομένως η κυρία Ρεπούση καλεί τους Ποντίους να σταματήσουν να ασχολούνται με την Ιστορία τους και με το θέμα της Γενοκτονίας. 

Να τη χαίρονται λοιπόν στον ΣΥΡΙΖΑ!

 

Φέτος συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη Γενοκτονία, που η κυρία Ρεπούση αμφισβητεί. Ο αιώνας που πέρασε δεν μπορεί να σβήσει τις μνήμες ούτε να παραχαράξει την Ιστορία, όσοι «επιστήμονες» κι αν το επιχειρήσουν.  

Ο ελάχιστος φόρος τιμής στα θύματα των Ποντίων θα ήταν η συγκεκριμένη συμπλεγματική πανεπιστημιακός να βρισκόταν πλήρως απομονωμένη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από τη στιγμή που της άνοιξε την «αγκαλιά» του, επιβεβαίωσε ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι τελευταίες μέρες της αριστερής Πομπηίας!

Από τον Δημήτρη Ριζούλη

Το τέλος μπορεί να καθορίσει την αρχή. Είναι το αποτύπωμα που αφήνεις, η γεύση που μένει στο μυαλό. Ισχύει για τα πάντα. Οσο καλός επαγγελματίας κι αν είσαι, αν στο τέλος του εργασιακού βίου σου ξεφτιλιστείς ή κάνεις υποτιμητικούς συμβιβασμούς, αυτή η ρετσινιά θα σβήσει τον πρότερο έντιμο βίο σου.

Οι ποδοσφαιριστές, για παράδειγμα, αν δεν αντιληφθούν εγκαίρως τη στιγμή που πρέπει να αποχωρήσουν με το κεφάλι ψηλά, κινδυνεύουν να απαξιωθούν από τους φιλάθλους που μέχρι πριν από λίγο καιρό τούς αποθέωναν. Το τάιμινγκ της αποχώρησης και ο τρόπος της «εξόδου» καθορίζουν την υστεροφημία, άρα «υπογράφουν» τον τρόπο με τον οποίο θα σε θυμούνται.

Το ίδιο ισχύει, φυσικά, και για τις κυβερνήσεις. 

Σχεδόν όλες αλλιώς ξεκίνησαν και αλλιώς κατέληξαν. Στην αρχή, τις ημέρες της μεγάλης δόξας, όλα μοιάζουν ιδανικά. Υποσχέσεις, τήρηση ηθικών κανόνων, μεγάλα όνειρα, μετρημένες συμπεριφορές. Στο τέλος όμως; Οι περισσότερες φεύγουν σαν κυνηγημένες, έχοντας απαξιωθεί πλήρως. Αυτή η τελευταία εικόνα, όμως, μένει για πάντα στην ιστορία και τις ακολουθεί.

Ο αντιμνημονιακός Σαμαράς, που ξεκίνησε με τόσες υποσχέσεις, έμεινε στην ιστορία ως συμβιβασμένος και αποτυχημένος. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου, που έλαβε θηριώδη εκλογικά ποσοστά, έφυγε νύχτα, αφού είχε προδώσει τους Ελληνες, αφήνοντάς τους στα νύχια των δανειστών.

Ο Κώστας Καραμανλής τού «σεμνά και ταπεινά» κατέληξε να απολογείται για αλαζονικές συμπεριφορές συνεργατών του, αλλά και για τη δική του αδράνεια. 

Ο Κώστας Σημίτης της ισχυρής Ελλάδας έμεινε στην ιστορία ως αρχιερέας της διαπλοκής και «πατέρας» των μεγαλύτερων σκανδάλων, τα οποία, όμως, δεν είδε...  

Κανένας από όλους αυτούς δεν φανταζόταν μέσα στη μέθη της εκλογικής νίκης πόσο ταπεινωτικό θα ήταν το τέλος.

Στον ίδιο δρόμο βαδίζει αυτές τις ημέρες και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα, που ήρθε στην εξουσία ως άφθαρτο, διατυμπανίζοντας το ηθικό πλεονέκτημά του, πνίγηκε σε μικρά ή μεγάλα σκάνδαλα και φεύγει χωρίς να κρατά τα προσχήματα. Οπως οι καταζητούμενοι που ετοιμάζουν όπως όπως μια βαλίτσα, βάζοντας μέσα ό,τι χωράει και στη συνέχεια τρέχουν να γλιτώσουν, έτσι κι αυτοί προσπαθούν σε λίγες ημέρες να βολέψουν όσο περισσότερους μπορούν. Ο,τι προλάβουν, τώρα που γυρίζει... Παιδιά, συγγενείς, συντρόφους, κομματόσκυλα, όλους τους στριμώχνουν στο Δημόσιο την τελευταία στιγμή με απροκάλυπτο τρόπο.

Οι κήρυκες της ηθικής συμπεριφέρονται πλέον ως λιγούρηδες της εξουσίας που δεν πρόλαβαν να χορτάσουν. Εξάλλου, και οι προηγούμενοι τα ίδια έκαναν, θα σκέφτονται. Ελα, όμως, που η «πρώτη φορά Αριστερά» μάς έλεγε ότι θα έχει άλλες αρχές και αξίες. Αποδείχθηκε, όμως, ίδια και χειρότερη από όλους τους προηγουμένους. Οσοι είχαν αμφιβολίες το διαπίστωσαν τούτες τις ημέρες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε στις ευρωεκλογές ένα σημαντικό ποσοστό 24%, αλλά μες στον πανικό και στη λαιμαργία του κινδυνεύει να πέσει κάτω από το 20%. Καθημερινά, με τη συμπεριφορά των στελεχών του, προκαλεί όλο και μεγαλύτερη οργή. Το Μαξίμου μοιάζει αδύναμο να ελέγξει την κατάσταση και η μπάλα έχει χαθεί για τα καλά. Η κυβέρνηση θυμίζει όλο και περισσότερο καθεστώς που καταρρέει και τρέχει να σώσει όσους και ό,τι μπορεί για την επόμενη ημέρα.

Ομως με αυτόν τον τρόπο υποσκάπτει το όποιο μέλλον της. Φεύγει, δείχνοντας τον χειρότερο εαυτό της και χάνει το δικαίωμα (με τα αίσχη της τελευταίας στιγμής) να διεκδικήσει την επάνοδό της στα πολιτικά πράγματα. Κάθε μέρα που περνά, με τις αλχημείες, τις ίντριγκες και τις κουτοπονηριές των συριζαίων, δεν πέφτει απλώς το εκλογικό ποσοστό τους. Γκρεμίζεται το αφήγημα που θα έχουν ως αξιωματική αντιπολίτευση.  

Με τι μούτρα θα κατηγορήσουν τον Μητσοτάκη αύριο μεθαύριο, ως αξιωματική αντιπολίτευση, αυτοί που προσπάθησαν να αλώσουν το κράτος και να παρακάμψουν νόμους και διαδικασίες για το βόλεμα και το χρήμα;

Η κυβέρνηση Τσίπρα θυμίζει έντονα...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΨΩΝΙΑ: Υβρις και Νέμεσις (Την ψώνισε και ο Δασκαλάκης πατριώτες και θέλει να γίνει...Θεός!)

"Θεούλης" το πατριωτάκι!!!


Από τον Δημήτρη Ριζούλη

 

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Οταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του, συμπεριφερόταν με αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, διέπραττε «ύβριν», δηλαδή επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του.  

Κάποια στιγμή διέπραττε μια πολύ μεγάλη ανοησία που προκαλούσε τη «νέμεσιν», την οργή και την εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την καταστροφή του. Ο Μένανδρος το είχε εκφράσει ως εξής: «Θνητός γεγονώς, άνθρωπε, μη φρόνει μέγα».

 

Στην Παλαιά Διαθήκη η ύβρις αναφέρεται συχνά (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο Πύργος της Βαβέλ) και αποτυπώνεται συνοπτικά στη φράση «Προ συντριβής ηγείται ύβρις, προ δε της πτώσεως υπερηφάνεια».

 

Είναι πολλές οι περιπτώσεις στην ανθρώπινη ιστορία που κάποιος ή κάποιοι επιχείρησαν να ξεπεράσουν ή να αντικαταστήσουν τον Θεό. Σπανίως το ομολογούσαν. 

 Βρέθηκε όμως ένας σύγχρονος Ελληνας, πολυδιαφημισμένος, που το ξεφούρνισε: «Θέλω να γίνω θεός» είπε και έδωσε έτσι νέο ορισμό στη λέξη «οίηση». Δίπλα της θα πρέπει να μπαίνει πλέον η φωτογραφία του!

 

Ο λόγος για τον κατά τα άλλα σπουδαίο επιστήμονα Κωνσταντίνο Δασκαλάκη, καθηγητή του ΜΙΤ, με αντικείμενο τη ρομποτική και τις νέες τεχνολογίες, που παραχώρησε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Δημήτρη Δανίκα και δημοσιεύτηκε στο «Πρώτο Θέμα».

 

Αυτός ο νεαρός Ελληνας, που μας κάνει περήφανους παγκοσμίως και θα μπορούσε να είναι ένα αληθινό πρότυπο αριστείας στην γκρίζα εποχή μας, δυστυχώς ξεγυμνώθηκε! Αυτός που τόσο καιρό θαυμάζαμε απέδειξε πως έχει πέσει στην παγίδα τού εγώ του και της επιστήμης.  

Την ψώνισε, κοινώς, και θεωρεί ότι οι μηχανές είναι το παν! Ακόμα και για τις ανθρώπινες σχέσεις.

 

Στο μυαλό του έχουν εξαφανιστεί ο παράγων άνθρωπος και κάθε έννοια ανθρωπισμού.  

Αυτός που θαυμάζαμε έχει πέσει θύμα της γνώσης που κατέκτησε και των πτυχίων του. Θεωρεί ότι αυτά είναι το παν, η αρχή και το τέλος του κόσμου. Και ομολογεί: «Θέλω να γίνω θεός».  

Ονειρό του είναι να δημιουργήσει τεχνητή ζωή, σκεπτόμενα ρομπότ δηλαδή, που θα αποτελέσουν τα τέλεια δημιουργήματα. «Ο ανθρώπινος εγκέφαλος θα καταλήγει στο Cloud και από εκεί κάθε χρόνο θα τοποθετείται σε νέο σώμα. Εσύ, ας πούμε, με τον ίδιο εγκέφαλο σε διαφορετικό σώμα. Κάθε φορά σε καλύτερο. Και ίσως ο ίδιος εγκέφαλος, ο δικός σου ας πούμε, να τοποθετείται σε πολλά σώματα, σε πολλές ρεπλίκες» αναφέρει σε μια από τις απαντήσεις του. Επομένως κάθε άνθρωπος θα έχει ένα σώμα κατά παραγγελία, που θα είναι απλά ένα... εργαλείο.

 

Και συνεχίζει: «Πιστεύω στη νομοτέλεια του σύμπαντος. Στα Μαθηματικά. Και στους νόμους της Φυσικής που εξελίσσονται αλλά έχουν και τους περιορισμούς τους. Το περιεχόμενο των Γραφών διατυπώθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια». Βέβαια και η σοφία των αρχαίων Ελλήνων σε μια σειρά από τομείς (γραμματεία, ιατρική, φιλοσοφία κ.λπ.) διατυπώθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια, αλλά ισχύει ακόμα... Ομως αυτά είναι μάλλον ψιλά γράμματα για τον φουριόζο νεαρό καθηγητή των ρομπότ.

 

«Εμφυσώ σε μια μηχανή τη δυνατότητα να σκέφτεται και να μιμείται τη νοητική λειτουργία όπως εκείνη του ανθρώπου. Σε ανταγωνιστικό επίπεδο. Η μηχανή είναι δημιούργημα του ανθρώπινου εγκεφάλου. Που θέλει να φτιάξει μια μηχανή με τη δική του λειτουργία. Αυτό σημαίνει αυτοαναφορικότητα. Τεχνητή νοημοσύνη είναι να φτιάξεις μια μηχανή που να κάνει αυτά που γίνονται στις ταινίες» αναφέρει. Και ο Δανίκας τού λέει προφανώς έκπληκτος: «Σαν να λέμε ο άνθρωπος γίνεται θεός…» Για να λάβει για δεύτερη φορά την ίδια απάντηση: «Προσπαθώ να γίνω. Θέλω να γίνω θεός».

 

Ο κ. Δασκαλάκης μεταξύ άλλων κατακεραυνώνει την Ελλάδα για τα στραβά της, αλλά...

ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ -vs- ΣΥΡΙΖΑίκο ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο στρατιώτης που έδειξε τον δρόμο!

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΙΖΟΥΛΗ

Μπορεί σε τέσσερα χρόνια να αλλάξουν όλα όσα ξέραμε και πιστεύαμε επί δεκαετίες;  

Οπως φαίνεται, μπορεί... Επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ προωθήθηκε με συνέπεια η ιδεοληπτική ατζέντα της ισοπέδωσης όλων των παραδοσιακών και εθνικών αξιών και μάλιστα έτυχε τεράστιας προβολής, φτάνοντας στα όρια της μαζικής πλύσης εγκεφάλου. Σχεδόν αθόρυβα, μέσω των media και κυρίως του διαδικτύου, επηρεάστηκαν πολλοί και ακόμα περισσότεροι άρχισαν να φοβούνται για τα πιστεύω τους.

 

Ναι, όντως συμβαίνει αυτό. Φοβάται ο διπλανός μας μην τον χαρακτηρίσουν ακροδεξιό, φασίστα, εθνικιστή, ακραίο. Τρέμει ποια ταμπέλα μπορεί να του κολλήσουν. Και σιωπά.  

Σιωπά όταν γκρεμίζεται ο σταυρός στη Μυτιλήνη, όταν απαγορεύεται το «Μακεδονία ξακουστή», όταν δολοφονείται ο Κατσίφας (ακόμα δεν μας έχουν πει οι Αλβανοί πώς και γιατί), όταν θεατρικές παραστάσεις υβρίζουν τον Χριστό και την Παναγία, όταν απαγορεύονται οι διαδηλώσεις για εθνικά θέματα, όταν τρώνε αναίτια ξύλο γέροι και γριές επειδή ήθελαν να αποδοκιμάσουν έναν πολιτικό. 

Ντρέπεται να δηλώσει περήφανος για την ορθόδοξη πίστη του, φοβάται να πει ότι νηστεύει, προβληματίζεται ακόμα για το αν θα πρέπει να βάλει στο μπαλκόνι του την ελληνική σημαία!  

Εκεί φτάσαμε. Και πείτε μου, υπάρχει μεγαλύτερος φασισμός από αυτόν;

 

Στις ημέρες της παντοκρατορίας του ΣΥΡΙΖΑ η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού φιμώθηκε εξαιτίας της κυβερνητικής προπαγάνδας και της επιβαλλόμενης μόδας. Οσοι αντιστέκονται είναι ρατσιστές, χρυσαυγίτες ή γραφικοί. Αυτή η αντίληψη πέρασε στην κοινωνία.
 

Προχθές ένα βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο (το ανέδειξε μόνο η «δημοκρατία») συγκίνησε χιλιάδες Ελληνες. Εδειχνε τον στρατιώτη Εμμανουήλ Μπούχλη να πέφτει με το αλεξίπτωτό του τραγουδώντας το «Μακεδονία ξακουστή».  

Ομως, έγινε το αδιανόητο! Σε χρόνο ρεκόρ συνεδρίασαν και τον απέβαλαν από τη Σχολή Αλεξιπτωτιστών. Τέτοια ταχύτητα στον Στρατό επί ΣΥΡΙΖΑ...

 

Στην απόφαση της ντροπής αναφέρεται ως δικαιολογία ότι δεν τήρησε τους κανόνες ασφαλείας. 

 Μωρέ, τι μας λέτε. Αύριο αν ο Μπούχλης και κάθε Μπούχλης χρειαστεί να πολεμήσει και να πράξει υπέρ της πατρίδος το αδιανόητο, δηλαδή να δώσει ακόμα και τη ζωή του, πάτε να του πείτε να τηρεί τους κανόνες. Κανένας πόλεμος και καμία μάχη δεν κερδήθηκε by the book.

 

Ασφαλώς, δεν τους ενόχλησε τίποτε από αυτά. Ο ύμνος για τη Μακεδονία τούς «δαιμόνισε». Αυτός που θέλουν να απαγορεύσουν για να μην ενοχλούνται οι Σκοπιανοί. Τρέμουν, γιατί ξέρουν ότι πολλοί δεν θα πειθαρχήσουν στις γελοίες εθνικά κομπλεξικές απαγορεύσεις ακόμα και εμβατηρίων και σπεύδουν να στείλουν το μήνυμα της μηδενικής ανοχής μέσω των τιμωριών. Προφανώς, δεν έχουν καταλάβει τι έρχεται στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Πλησιάζουν οι ημέρες. Να είστε βέβαιοι ότι θα δούμε τη σύγχρονη «αντίσταση» μέσω των... τραγουδιών!

 

Είναι τόσο ανόητοι, που προσπαθούν να περιορίσουν την εθνική υπερηφάνεια -αν έχετε τον Θεό σας- στον Στρατό! Εκεί όπου ακόμα και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να επιβάλλεται και να καλλιεργείται με κάθε τρόπο.

 

Οι συριζαίοι, όμως, ονειρεύονται έναν διαφορετικό στρατό:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΑ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Πονηρό σύμφωνο καταργεί τα σύνορα

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...
Από τον Δημήτρη Ριζούλη

Ουδείς ασχολείται στην Ελλάδα με μια μεγάλη διεθνή συμφωνία για τη μετανάστευση, που σκοπό έχει να αλλάξει όλα όσα ισχύουν μέχρι σήμερα και έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων.  

Εμείς εδώ περί άλλα τυρβάζουμε και το πολιτικό προσωπικό ασχολείται με το πώς θα δυσφημήσει ή θα εκμεταλλευτεί τις κινητοποιήσεις των μαθητών για τα εθνικά θέματα.

Την ίδια ώρα μια σειρά από ισχυρές χώρες όπως η Αυστραλία, οι ΗΠΑ, η Ιταλία, η Ελβετία κ.λπ. συζητούν και απορρίπτουν τη διεθνή συμφωνία που προωθείται με κάθε τρόπο. Τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχουν και τα μέσα ενημέρωσης της χώρας μας που, αντί να ενημερώσουν την κοινή γνώμη για όσα γίνονται παγκοσμίως στο Μεταναστευτικό και μας αφορούν άμεσα, αδιαφορούν.

Πάμε να δούμε, λοιπόν, τι περιλαμβάνει αυτό το νέο Σύμφωνο του ΟΗΕ που θα επικυρωθεί στο Μαρακές του Μαρόκου στις 10 και τις 11 Δεκεμβρίου. 

Περιέχει 34 σελίδες και σύμφωνα με τους συντάκτες του «έχει στόχο να κάνει τη μετανάστευση πιο συντεταγμένη και πιο ασφαλή».

Προσέξτε πώς παρουσιάζεται από σχεδόν το σύνολο των μέσων ενημέρωσης: «Η συμφωνία απαριθμεί μια σειρά αρχών, όπως η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των παιδιών, η αναγνώριση της εθνικής κυριαρχίας κ.ά., και περιλαμβάνει έναν κατάλογο μέτρων για να δοθεί βοήθεια στις χώρες προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις μεταναστεύσεις. Μεταξύ των μέτρων είναι η βελτίωση της ενημέρωσης, η ένταξη των μεταναστών, η ανταλλαγή ειδικών γνώσεων» ανέφερε προσφάτως ένα από τα «έγκυρα» ρεπορτάζ.

Επομένως, αφού όλα είναι τόσο καλά, γιατί το απορρίπτουν δεκάδες χώρες; 

Η εξήγηση (που δεν μας λένε) είναι απλή. Εκτός των σωστών γενικών διατάξεων, όπως η καταπολέμηση των διακινητών και η συντονισμένη προστασία των συνόρων, υπάρχουν άλλες, ιδιαίτερα «πονηρές» και επικίνδυνες για χώρες όπως η Ελλάδα, που αποσιωπούνται. 

Το βασικότερο είναι ότι η συμφωνία κατοχυρώνει το «δικαίωμα» στη μετανάστευση και την ελεύθερη εγκατάσταση όσων το επιθυμούν σε χώρα της επιλογής τους! Με λίγα λόγια, μπάτε, σκύλοι, αλέστε. Οποιος θέλει μπορεί να έρχεται να μεταναστεύσει στην Ελλάδα και κανείς δεν έχει δικαίωμα να τον κουνήσει. Το απόλυτο μπάχαλο! Παύει έτσι ο διαχωρισμός πρόσφυγα - μετανάστη και νόμιμου - παράνομου μετανάστη. Ολα μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι στο όνομα των δήθεν δικαιωμάτων.

Εως τώρα κάθε χώρα ήταν υποχρεωμένη να φιλοξενεί πολίτες που διώκονται ή κινδυνεύουν στη χώρα τους για πολιτικούς, θρησκευτικούς κ.λπ. λόγους. Επίσης έδινε τη δυνατότητα σε μετανάστες να παραμείνουν αν υπέβαλλαν τα χαρτιά τους και ήταν επιθυμητοί π.χ. για να εργαστούν. Τώρα το νέο Σύμφωνο του ΟΗΕ ισοπεδώνει νόμους και κανόνες κάθε χώρας, και εξισώνει τους παράνομους μετανάστες με τους μόνιμους κατοίκους!

Φανταστείτε, λοιπόν, αν διεθνώς κατοχυρωθεί τέτοιο «δικαίωμα», πόσο θα αυξηθούν οι ροές προς την Ελλάδα και πόσα προβλήματα θα προκύψουν. Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα του Συμφώνου του ΟΗΕ που μας κρύβουν.

Η Ιταλία, που είπε  όχι στο Σύμφωνο, αντιλήφθηκε τους κινδύνους, γι’ αυτό και ο Σαλβίνι δήλωσε: «Δεν θα αφήσουμε τη χώρα μας να αυτοκτονήσει».

Η ελληνική κυβέρνηση, όμως, και μαζί της σχεδόν όλη η αντιπολίτευση...

ΚΡΑΤΟΣ, ΕΚΚΛΗΣΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πετάξτε τους ιερείς, άχρηστοι μας είναι...

Από τον  Δημήτρη Ριζούλη

Ποιος θα υπερασπιστεί, άραγε, τον απλό αγωνιστή παπά, συχνά πολύτεκνο, που βρίσκεται στη διάθεση των πιστών όλες τις ώρες, κάθε ημέρα και λαμβάνει μισθό 678 ευρώ; 

Ναι, τόσα παίρνει ο νεοδιοριζόμενος, εφόσον όμως έχει πτυχίο πανεπιστημίου. Διαφορετικά, η αμοιβή του είναι 644 ευρώ!

Λιθοβολήστε, λοιπόν, τους... πάμπλουτους παπάδες που καταστρέφουν την οικονομία της χώρας. Πετάξτε τους από το «τρένο» του Δημοσίου - άλλωστε, άχρηστοι είναι...  

Κάτι τέτοιες ανοησίες δεν υποστηρίζουν οι συριζαίοι και οι μηδενιστές της Αριστεράς εδώ και δεκαετίες, φορτώνοντας στον ιερό κλήρο όλα τα στραβά και τα ανάποδα της δημοσιονομικής στενότητας της χώρας; 

Κατάφεραν, όμως, να επιβάλουν στην κοινή γνώμη αυτή την προπαγάνδα. 

Ετσι, όλο και πιο συχνά ακούγονται ισοπεδωτικά σχόλια και γενικεύσεις που προσβάλλουν κατάφωρα τη συνεισφορά του εφημεριακού κλήρου στην κοινωνία, τόσο σε πνευματικό όσο και σε υλικό επίπεδο. 

Πόσοι και πόσοι βρήκαν καταφύγιο, οικονομικά βοηθήματα και φαγητό στις ενορίες τα τελευταία χρόνια της κρίσης. 

Πόσες αυτοκτονίες αποσοβήθηκαν με την πνευματική παρέμβαση παπάδων, πόσοι άνθρωποι στάθηκαν όρθιοι και αντιμετώπισαν την κατάθλιψη με τη βοήθεια κάποιου ιερέα. 

Πρέπει να είναι ανόητος κάποιος, αν δεν βλέπει αυτό το τεράστιο έργο και ελαφρά τη καρδία υποστηρίξει ότι οι κληρικοί είναι «βαρίδια» που κακώς πληρώνει το κράτος.  

Και, αν προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο, ας σκεφτούμε:
 

Στον πόνο και στην απελπισία μας πού στρεφόμαστε (ένθεοι και άθεοι, απ’ ό,τι έχει αποδειχθεί);  

Ενώπιον μιας βαριάς ασθένειας, από πού προσπαθούμε να αντλήσουμε δύναμη; 

Ποιος είναι δίπλα στη χήρα, στα παιδιά που χάνουν τους γονείς τους ή, ακόμα χειρότερα, στους γονείς που χάνουν τα παιδιά τους;
 

Πόσες ψυχές γιατρεύονται ή έστω βρίσκουν παρηγοριά από αυτούς που φορούν το τιμημένο ράσο;  

Αυτή η προσφορά, λοιπόν, πόσο αποτιμάται σε χρήμα;

Για να τα βάλουμε κάτω και να τα υπολογίσουμε! Είμαστε στην εποχή που απαιτούμε να προσλαμβάνονται όλο και περισσότεροι ψυχολόγοι (στα σχολεία, στους χώρους εργασίας κ.α.), αλλά θέλουμε να ρίξουμε στο πυρ το εξώτερον αυτούς που επί αιώνες κάνουν με αγάπη το ίδιο πράγμα: Γαληνεύουν την ψυχή μας και μας δίνουν κίνητρο να συνεχίσουμε να ζούμε ελπίζοντας στη σωτηρία μας.

 

Μάθαμε, με αφορμή το παζάρι Τσίπρα - Ιερωνύμου, ότι η δαπάνη για τη μισθοδοσία του κλήρου φτάνει τα 200.000.000 ευρώ.  

Αυτό, λοιπόν, είναι το... τεράστιο ποσό που μας οδήγησε στην κρίση και στο Μνημόνιο... Τι κι αν το Δημόσιο σπαταλά πολύ περισσότερα σε άλλες ασήμαντες δραστηριότητες; Αυτοί (οι αριστεροί μηδενιστές) με το ράσο δαιμονίζονται και αυτό έχουν στο στόχαστρο.

 

«Ναι, αλλά οι παπάδες έχουν και τα τυχερά τους» θα αντιτάξουν ορισμένοι. 

Πράγματι, υπάρχουν και αυτά τα φαινόμενα (όπως υπάρχουν και επίορκοι ιερείς), αλλά στις μέρες μας είναι περιορισμένα. Τελείωσαν οι παλιές εποχές και σε αρκετές μητροπόλεις είναι απαγορευμένο (και σωστά) να δέχεται χρήματα απευθείας ο ιερέας.  

Οσο για το παγκάρι; 

Πάτε μια βόλτα σε μια καταμέτρηση ναού, να δείτε πόσα μονόλεπτα ή και... κουμπιά θα βρείτε μέσα. Εκτός από τους μεγάλους ναούς των πόλεων, στις υπόλοιπες ενορίες παλεύουν με κάθε τρόπο (κυρίως με εράνους) να καλύψουν τα πάγια έξοδα. 

Ομως, η Εκκλησία, ακόμα κι αν δεν έχει πόρους, δεν θα κηρύξει πτώχευση, ούτε θα κλείσει την πόρτα.

Θα είναι πάντα ανοιχτή για κηδείες, μνημόσυνα, γάμους, βαφτίσεις, εξομολογήσεις... Και, αν τα χρήματα δεν φτάνουν, θα μαγειρέψουν από κοινού οι γυναίκες της γειτονιάς για να προσφέρουν και ένα υποτυπώδες συσσίτιο εκ των ενόντων.
 

Ας σταματήσει λοιπόν η ελεεινή προπαγάνδα με στόχο την απαξίωση του κλήρου και, κατ’ επέκταση, της πίστης. 

Δεν είναι μόνο άδικη, αλλά και ...