ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το σήριαλ «...μ´ εγκατέλειψες και θα σε εκδικηθώ» μόλις ξεκίνησε.

Του Θόδωρου Σκυλακάκη

 

Οι κυβερνήσεις έχουν μυστικά. Πολλά μυστικά. Άλλα, τα ευγενέστερα, εντάσσονται στην ρήση του Κωσταντίνου Καραμανλή «στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται και δε λέγονται». Άλλα, σκοτεινότερα, ανήκουν σε άλλες κατηγορίες, μία γεύση των οποίων πήραμε κατά την ανταλλαγή φιλοφρονήσεων μεταξύ των κυρίων Καμμένου και Νικολόπουλου.
 

Σε κάθε περίπτωση ένας υπουργός άμυνας και αρχηγός του μικρότερου κόμματος σε μία συγκυβέρνηση δύο εταίρων γνωρίζει τόσα μυστικά, που ανήκουν στη μία ή την άλλη κατηγορία, που μπορεί να βασανίζει πολιτικά τον εταίρο του για χίλιες και μια νύχτες αν αποφασίσει ότι θέλει να τον εκδικηθεί και δεν έχει τίποτε πια να χάσει.

 

Από τις εκλογές μας χωρίζουν στην χειρότερη περίπτωση 256 μέρες (και άλλες τόσες νύχτες). Αν ο κύριος Καμμένος αποφασίσει να αρχίσει το βασανιστήριο του κύριου Τσίπρα -δεν φαίνεται να έχει πάρει τέτοια απόφαση αλλά πολλοί εξ όσων γνωρίζουν τον χαρακτήρα του στοιχηματίζουν ότι αυτό είναι θέμα χρόνου- πόσο θα μπορούσε να στοιχίσει αυτό στον κύριο Τσίπρα στη διάρκεια μιας ούτως ή άλλως εφιαλτικά δύσκολης για τον ΣΥΡΙΖΑ εκλογικής περιόδου;

 

Αν υπάρχει κάποιος που δεν θέλει να μάθει την απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ο κύριος Τσίπρας. Γιαυτό και συμφώνησε με τον κύριο Καμμένο την παράδοξη και γελοία διευθέτηση να μοιράζονται δύο βουλευτές, οι οποίοι να ανήκουν ταυτόχρονα στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση.

 

Γιαυτό και έχει ήδη υποβάλει την κυβέρνηση του -και το κοινοβούλιο- σε ένα εξευτελιστικό δεκαήμερο πολιτικής ανωμαλίας και απαξίωσης, στην αγωνιώδη προσπάθειά του να κρατήσει μια τουλάχιστον από τις υποσχέσεις που έδωσε στον κύριο Καμμένο.

 

Δέκα πολύτιμες μέρες κρίσιμης προεκλογικής περιόδου κατεστραμμένες (από την οπτική γωνία του ΣΥΡΙΖΑ βέβαια). Κι είμαστε ακόμη στην αρχή. Το σήριαλ «...μ´ εγκατέλειψες και θα σε εκδικηθώ» μόλις ξεκίνησε.  

Το θύμα, το μεγάλο θύμα από την προβολή του στις οθόνες μας κάθε βράδυ στις οκτώ, δεν είναι άλλο παρά το ηγετικό προφίλ του Αλέξη Τσίπρα.

 

Και είναι χαμένος ότι κι αν συμβεί.  

Αν τσακώνεται και καταγγέλλει τον Καμμένο θα απαξιώνει τον δικό του βασικό συνεργάτη μιας ολόκληρης τετραετίας. Δηλαδή τον εαυτό του.  

Αν αδιαφορεί θα αφήνει αναπάντητες γαργαλιστικές λεπτομέρειες και κατηγορίες.  

Αν προσπαθεί να τον κατευνάσει θα εμφανίζεται αδύναμος και συναλλασσόμενος.
 

Το πιθανότερο, όπως δείχνει και η εμπειρία των τελευταίων ημερών, είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Κακός σύμβουλος ο πανικός μιας εξουσίας που φεύγει…

Του Θόδωρου Σκυλακάκη

 

Κάθε δημοκρατικός άνθρωπος ξέρει ότι η εξουσία είναι εφήμερη και προσωρινή. Κάθε ολοκληρωτικό κόμμα ονειρεύεται την «πραγματική εξουσία», που είναι μόνιμη και ανεξέλεγκτη. Φασίστες, ναζί και κομμουνιστές την έκαναν πράξη στο μεσοπόλεμο και την απήλαυσαν προσωρινά μέχρι να τους ξεβράσει η ιστορία. 

Στη σημερινή Ελλάδα, στο κόμμα που θαυμάζει τους Μαδούρους, κάποιοι την ονειρεύονται και δημοσίως. Η σύζυγος του πρωθυπουργού το εξομολογήθηκε εκ βαθέων. Ακολούθησε ο Πολάκης που εδώ και μήνες είπε στην κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ότι «θα κερδίσουμε τις εκλογές αν βάλουμε κανέναν φυλακή» αφού σταματήσουμε «την υψηλή κουλτούρα» αλλιώς «δεν παίρνουμε πραγματική εξουσία».

 

Αφήνοντας κατά μέρος λοιπόν την υψηλή κουλτούρα (σ.σ. για το είδος αυτό ανθρώπων υψηλή κουλτούρα είναι προπαντός το κράτος δικαίου), την σκυτάλη πήρε το γνωστό δημοσιογραφικό όργανο της κυβέρνησης που δημόσια εδώ και εβδομάδες προειδοποιούσε «προστατευόμενο μάρτυρα» της υπόθεσης Novartis ότι «Εξαρτάται πλέον…από το τι θα αποφασίσει να πράξει τη στιγμή που θα τεθεί προ των ευθυνών του για το ποια θα είναι στο μέλλον η θέση του στη δικογραφία για το σκάνδαλο της Novartis. Εάν θα είναι δηλαδή στο κατάλογο των μαρτύρων κατηγορητηρίου ή το όνομά του θα φιγουράρει στη μεγάλη λίστα των κατηγορουμένων». 

Μικρή λεπτομέρεια. Mε βάση το νόμο ο προστατευόμενος μάρτυρας δεν επιτρέπεται να είναι ύποπτος παράνομων πράξεων, αλλά αυτή είναι ακριβώς η υψηλή κουλτούρα Πολάκη.

 

Την ίδια περίοδο -στο πλαίσιο των συμπτώσεων που δεν μας αφήνουν να κοιμόμαστε ήσυχα τα βράδια- σκάει και μια βόμβα έξω από το σπίτι γνωστού δικαστικού.

 

Το κεντρικό «αφήγημα» της κυβέρνησης το φθινόπωρο ήταν βέβαια άλλο. Το πρόγραμμα παροχών και επιδομάτων που θα άλλαζε… το πολιτικό σκηνικό. Ξοδεύτηκαν τα χρήματα, από τη λεηλασία των ανθρώπων που δουλεύουν και παράγουν στη χώρα και οϊμέ αυτές οι άτιμες οι δημοσκοπήσεις τίποτε δεν έδειξαν. Ούτε χιλιοστό δεν βελτιώθηκε επί της ουσίας η πολιτική θέση του ΣΥΡΙΖΑ. Άκλαφτα πήγαν και τα εγκαίνια των μουσαμάδων στη Θεσσαλονίκη. Ήρθε και η υπόθεση Πετσίτη, που γλαφυρά απεικόνισε τον τρόπο με τον οποίο βιώνει σε πολύ προσωπικό επίπεδο η αριστερά την εξουσία και έδεσε το πράγμα. Οπότε η κυβέρνηση σε απόγνωση και πανικό, καθώς οι μήνες περνούν και τίποτε δεν της βγαίνει, υιοθέτησε τελικά το δόγμα Πολάκη.  

Με φυσικό πρωταγωνιστή τον ίδιο τον Πολάκη, που βγήκε να στοχοποιήσει δημόσια συγκεκριμένους δικαστικούς λειτουργούς, να εκδώσει δικαστικές αποφάσεις κ.λπ., προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των δικαστών, αλλά με πλήρη κάλυψη της κυβέρνησης και του ίδιου του κ. Τσίπρα.
 

Στην απελπισία του μάλιστα ο ίδιος ο Πολάκης, καθώς οι εκλογές αναπόφευκτα πλησιάζουν και το δόγμα του καταρρέει και εξευτελίζεται όχι μόνο ποινικά αλλά και πολιτικά, ονειρεύεται ποινικές διαδικασίες που θα ολοκληρώνονται σε μήνες. Κάπως όπως γινόταν με τις δίκες των στρατοδικείων ή των ναζιστικών ή κομμουνιστικών δικαστηρίων. Ενώ η κομματική εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ και o βουλευτής του κ. Κυρίτσης ως ένδειξη «χιούμορ» γράφουν «…μην το γελάτε, και τον Απρίλιο του 1967 ήταν να γίνουν εκλογές και τελικά έγιναν τον Νοέμβριο του 1974».  

Ποιοι μπορεί να βρίσκουν ωραίο αστείο ότι σε μια χώρα δεν θα γίνουν  οι προγραμματισμένες εκλογές είναι στην κρίση του καθενός…

 

Ο πανικός του ΣΥΡΙΖΑ, το ντελίριο που τον έχει καταλάβει καθώς συνειδητοποιεί ότι πάει η γλυκιά εξουσία και οι σπασμωδικές του κινήσεις, δεν έχουν σοβαρή πιθανότητα να καταλήξουν σε τίποτε περισσότερο από μια συντριπτική εκλογική ήττα. 

Ζούμε (ευτυχώς) στην Ευρώπη και Μαδούροι εδώ δεν έχουν μέλλον.  

Αυτό βέβαια κατά κανόνα τρόπο δεν καθιστά λιγότερο σημαντική ή λιγότερο επείγουσα την ανάγκη της...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Eνα "επιμορφωτικού" χαρακτήρα άρθρο για τον πρωτάνθρωπο των Σφακίων σχετικά με τα «δικαστήρια του λαού» στην Σοβιετική Ένωση και στο Γ’ Ράιχ

Του Θόδωρου Σκυλακάκη

Νόμος είναι το δίκιο του Πολάκη. «Θα κερδίσουμε (σ.σ. τις εκλογές) αν βάλουμε κάποιους φυλακή» είπε ο υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ απευθυνόμενος στους συντρόφους του της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ… 

Η ωραία ιδέα των δικαστηρίων του κόμματος, που «είναι ένα με το λαό»-δεν είναι όμως καινούρια. Την εφάρμοσαν στην πράξη πολλές δεκαετίες πριν τόσο οι Σοβιετικοί του Στάλιν όσο και το Γ’ Ράιχ του Χίτλερ. Αξίζει να θυμηθούμε σύντομα την ιστορία τους για να καταλάβουμε πως λειτουργεί το σύστημα αυτό των «δικαστηρίων του λαού».

Ξεκινάμε με τους Σοβιετικούς μια που προηγήθηκαν ιστορικά. Η ιδεολογία του κόμματος ήταν από την αρχή εχθρική προς την έννοια του νόμου, μια που στο ιδανικό κομμουνιστικό καθεστώς το κράτος και όλοι του οι θεσμοί θα ατροφούσαν σταδιακά μέχρι εξαφανίσεως. Στο ενδιάμεσο ο νόμος είχε μία μόνο χρησιμότητα. Να υπηρετεί την πολιτική του κόμματος. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνταν ενίοτε τα δικαστήρια, άλλοτε όμως αρκούσε απλώς η απόφαση της μυστικής αστυνομίας του καθεστώτος για να σε στείλει στο εκτελεστικό απόσπασμα ή την Σιβηρία. Το καθεστώς κατήργησε τον θεσμό των ενόρκων, που υπήρχαν στην τσαρική Ρωσία και καθιέρωσε ένα Τριμελές δικαστήριο, το «δικαστήριο του λαού», με έναν «δικαστή του λαού», που συνήθως οριζόταν από την ιεραρχία του κόμματος και δύο προσεκτικά επιλεγμένους «εκπροσώπους του λαού».  

Οι υποθέσεις με πολιτική σημασία ειδικότερα υπάγονταν στο λεγόμενο «τηλεφωνικό νόμο». Δηλαδή οι αποφάσεις υπαγορεύονταν στους «δικαστές» τηλεφωνικά από τα γραφεία του κόμματος. Στην πρώτη φάση η καταδίωξη των εχθρών του καθεστώτος γινόταν κατά κανόνα εκτός του δικαστικού συστήματος. Από τα μέσα της δεκαετίας του 30 όμως το σύστημα «εξελίχθηκε» και πλήθος νέα αδικήματα «αντεπαναστατικής συμπεριφοράς» προστέθηκαν στον ποινικό κώδικα, μεταξύ των οποίων και η δημιουργία ιδιωτικών επιχειρήσεων.

Στη Γερμανία του τρίτου Ράιχ υπήρχε επίσης το «δικαστήριο του λαού». Συστήθηκε το 1934 με διαταγή του ίδιου του Αδόλφου Χίτλερ, λόγω της δυσαρέσκειας του για το αποτέλεσμα της δικής για το κάψιμο του Ράιχσταγκ, που αποτέλεσε και την αφορμή για την τελική κατάλυση της Γερμανικής δημοκρατίας. Δική που είχε οδηγήσει στην αθώωση όλων -πλην ενός- των κατηγορουμένων. Το «δικαστήριο» ασχολείτο με κάθε είδους πολιτικό αδίκημα, περιλαμβανομένης και της ηττοπάθειας εις βάρος του Ράιχ. Για λόγους «επιτάχυνσης της δικαιοσύνης» κατέληγε πολλές φορές σε απόφαση, συνήθως στην ποινή του θανάτου, σε λιγότερο από μια ώρα, χωρίς να ασχολείται με «περιττές διαδικασίες» όπως η παρουσίαση στοιχείων και επιχειρημάτων από την πλευρά των κατηγορουμένων και των διωκτικών αρχών. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου λειτουργούσε κατά κανόνα και ως εισαγγελέας απαγγέλλοντας τις κατηγορίες και εξέδιδε άμεσα και την απόφαση, με τον συνήγορο της υπεράσπισης να μένει συνήθως σιωπηλός σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.

Τεχνογνωσία λοιπόν υπάρχει λαμπρή για τα «δικαστήρια του λαού». Δεν γνωρίζουμε όμως αν το εκλεκτό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ...

ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Μισούν την αποταμίευση, καταστρέφουν τις τράπεζες

Του Θόδωρου Σκυλακάκη

Πριν μερικές μέρες, σε μία εκδήλωση που οργάνωσαν το Παρατηρητήριο Επιχειρηματικότητας και η Δράση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε το αυτονόητο για την αποταμίευση: Ότι δηλαδή οι νέοι άνθρωποι θα πρέπει να ενθαρρυνθούν για να μάθουν αποταμιεύουν στη διάρκεια της ζωής τους.  

Ποιος είδε τον κομπλεξικό Συριζαίο και δεν τον φοβήθηκε!

 

Δεν πρόλαβε να ξεστομίσει τέτοια «ιερόσυλη» φράση και δέχτηκε κατακλυσμό επιθέσεων από τα κάθε είδους Συριζοκάναλα, Συριζοsite, Συριζοφώνα και Συριζοτρόλ. «Πως τολμάει να ζητά από τους νέους να αποταμιεύουν όταν δεν τα βγάζουν πέρα». Το γεγονός ότι η αποταμίευση στην οποία αναφερόταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης αφορούσε την επικουρική ασφάλιση, που είτε ούτως είτε άλλως πληρώνουν οι νέοι, δεν είχε καμία σημασία. Οι ροζ είδαν κόκκινο!

Γιατί τόσο μένος; 

Ο λόγος είναι απλός. Οι άνθρωποι αντιπαθούν βαθύτατα, για να μην πούμε μισούν, την αποταμίευση. Την θεωρούν θεσμό του καπιταλιστικού διαβόλου. Και ευλόγως. Αυτοί που από το υστέρημα του εισοδήματος και από το πλεόνασμα της σκληρής δουλειάς τους μαθαίνουν να αποταμιεύουν αποκτούν σταδιακά κεφάλαιο και συνεπώς οικονομική ελευθερία.  

Δεν αισθάνονται να τους πνίγει καθημερινά η ανασφάλεια κι η ένδεια. Δεν περιμένουν για να ζήσουν την «ευεργεσία» του μικροεπιδόματος του πατερούλη Αλέξη. Δεν χρειάζεται για να επιβιώσουν να φιλήσουν κομματικές ή κυβερνητικές ποδιές. Συνεπώς ως μίνι «κεφαλαιοκράτες» είναι ακατάλληλοι για στρατολόγηση με βάση  το σχέδιο που με συνέπεια υλοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη ώρα που ανέλαβε την εξουσία.

Ποιο είναι αυτό;

Η δημιουργία ενός νέου τύπου ανθρώπου-ψηφοφόρου, του HOMO SIRIZIENSIS, ο οποίος θα γίνει αιώνιος υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ αφού πρώτα θα πιστέψει και ενστερνιστεί το ευαγγέλιο του:

·        Ότι δηλαδή η οκνηρία είναι καλύτερη από τη γνώση και η διεκδίκηση καλύτερη από την εργασία.

·        Ότι οι άριστοι κι όσοι δουλεύουν και δημιουργούν είναι οι ταξικοί εχθροί.

·        Ότι πρέπει μάθει να ζει με λίγα (που θα του δίνει το κράτος) και να φθονεί πολύ όσους έχουν περισσότερα.

Με τα μυαλά αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ χειρίστηκε ως εξουσία και τις τράπεζες. Με βαθύ σύμπλεγμα εχθρότητας, αφού η δουλειά των τραπεζών, η αποταμίευση των χρημάτων των πολλών και ο δανεισμός τους στους λίγους (επιχειρήσεις), είναι ακριβώς αυτό που εκ βαθέων απεχθάνεται.

Με συνέπεια λοιπόν υπονόμευσε τους ισολογισμούς τους, ενθαρρύνοντας με τα διάφορα «δεν πληρώνω» τους κάθε είδους στρατηγικούς κακοπληρωτές.

Με ηδονή ανακοίνωσε το 2015 το συντριπτικό χτύπημα των capital control.

Με εμμονή συκοφάντησε με κάθε ευκαιρία των θεσμικό επόπτη τους – τον κεντρικό τραπεζίτη της χώρας.

Με επιμονή τις απαξίωσε, υπονομεύοντας με την υπερφορολόγηση επιχειρήσεων και εργασίας τις αποταμιεύσεις που τους δίνουν ζωή και τη ζήτηση για επενδυτικά δάνεια, που τους δίνει κέρδη.  

Με απάθεια παρακολούθησε τον μηδενισμό σχεδόν της αξίας των μετοχών τους, πρώτα στην ανακεφαλαιοποίηση του 2015 και στη συνέχεια τα συντριπτικά χτυπήματα που δέχεται σήμερα το τραπεζικό σύστημα, καθώς η κυβέρνηση, κρυμμένη πίσω από το «μαξιλάρι», πολλαπλασιάζει, με την άμετρη παροχολογία διορισμών και επιδομάτων, τον κίνδυνο χώρας και συνεπώς τον κίνδυνο που συνεπάγεται η κατοχή μετοχών των συστημικών τραπεζών.

Γιατί ποτέ δεν κατάλαβε ότι οι τράπεζες είναι αναπόσπαστα δεμένες με την οικονομία της χώρας. Όταν τις χτυπά μια εξουσία πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται. Πριονίζει την οικονομία της χώρας, μειώνει τα εισοδήματα των ψηφοφόρων και πολλαπλασιάζει την οργή τους.

Αυτοί που μισούν την αποταμίευση λογικό είναι βέβαια να καταστρέφουν τις τράπεζες.

Το παράλογο είναι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΗΦΗΝΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το έθνος θα νικήσει το κράτος ή το κράτος θα καταστρέψει το έθνος

Του Θόδωρου Σκυλακάκη

Η Ελληνική κρίση δεν έχει τελειώσει. Αντίθετα μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση της, αυτή που θα καθορίσει την μοίρα της Ελλάδας για τις γενιές που έρχονται. 

Το μέλλον όπως προδιαγράφεται σήμερα από τη συμφωνία των δανειστών με την κυβέρνηση Τσίπρα είναι μαύρο. Μας λένε οι δανειστές ότι αν ακολουθήσουμε τις πολιτικές που έχουν ως ζουρλομανδύας φορεθεί στην σημερινή Ελλάδα είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε μια φτωχή χώρα (ανάπτυξη 1%), αενάως υπό το φάσμα της χρεοκοπίας (το Eurogroup θα ξαναδεί τη βιωσιμότητα του χρέους το 2032!), μια κυριολεκτικά γερασμένη κοινωνία που θα στέλνει τα καλύτερα μυαλά της στο εξωτερικό και θα κυβερνάται από ψεύτες και δημαγωγούς πολιτικούς, παθολογικά εγωπαθείς τοπικές ελίτ και σκοτεινούς διεθνείς τύπους που θα ψάχνουν τον ιδανικό συνδυασμό τοπικής διαφθοράς και ευρωπαϊκής εξασφάλισης για να τοποθετήσουν το σκοτεινό χρήμα τους και να προωθήσουν τα ιδιοτελή συμφέροντά τους.

Όπως έλεγε ο προφητικός στίχος του Σαββόπουλου πριν τριάντα χρόνια:

«Πέντε αιώνες Δύσης εθνικής θα ζήσεις από δω και μπρος».

Ο πρωταίτιος της ισόβιας καταδίκης μας στη μιζέρια δεν είναι όμως ούτε οι δανειστές, ούτε οι πολιτικοί, ούτε ο ίδιος ο ελληνικός λαός στο σύνολό του. 

Ο πρωταίτιος είναι το ελληνικό κράτος. Σε αντίθεση με τις άλλες χώρες το πρόβλημά μας δεν ήταν οι τράπεζες (όπως στην Κύπρο και την Ιρλανδία), δεν ήταν η διεθνής κρίση του 2008, δεν ήταν κάποιος πόλεμος, εισβολή ή φυσική καταστροφή. Ο πρωταίτιος της καταστροφής μας ήταν το κράτος που χρεοκόπησε και στη συνέχεια -με τη συνενοχή πολιτικών και δανειστών, όχι μόνο μετέφερε τη χρεοκοπία του στην ιδιωτική οικονομία και κοινωνία, αλλά στη διάρκεια της καταστροφής φρόντισε να διατηρήσει τα κεκτημένα του και μοιάζει τώρα φουσκωμένο ακόμα πιο πολύ. Όχι γιατί ξοδεύει περισσότερα, αλλά γιατί στην εποχή της φτώχειας και της απίσχνασής τα παραγεμισμένα του σεντούκια και οι εύφορες κοιλάδες της τεμπελιάς που υδρεύει, έρχονται σε τόση αντίθεση με την γύρω πραγματικότητα ώστε να μοιάζει σα φουσκωμένη βδέλλα, γεμάτη αίμα, κολλημένη στο σώμα ενός ημίγυμνου λιπόσαρκου καταδικασμένου σε ισόβια καταναγκαστική εργασία.

Σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά; 

 Κι όμως δουλεύουμε σήμερα 198 ημέρες από τις 365 για να ταΐζουμε το ελληνικό κράτος. Για μας και την οικογένειά μας, για τη δική μας ζωή, για το σπίτι μας, τη διαβίωσή μας, το μέλλον μας τις ελπίδες μας, μας μένουν μόλις 169 ημέρες. Οι δουλοπάροικοι του μεσαίωνα, οι μουζίκοι των Τσάρων είχαν περισσότερες μέρες για τον εαυτό τους απ’ ότι ο εργαζόμενος Έλληνας σήμερα.

Τι μας επιστρέφει πίσω σε υπηρεσίες; 

Υπάρχει έστω κι ένας Έλληνας που να πιστεύει ότι οι υπηρεσίες που λαμβάνουμε παιδείας, υγείας, υποδομών, ασφάλειας, δικαιοσύνης, θεσμών, νόμων και γραφειοκρατίας αξίζουν 198 ημέρες δουλειάς; 

 Στην εποχή του δανεισμού -όταν ελάχιστοι φώναζαν ότι το μεγάλο, σπάταλο και διεφθαρμένο κράτος θα μας καταστρέψει (εγώ προσωπικά το έλεγα μονότονα και μοναχικά από το 1984)-, όλα αυτά τα έκρυβε το δανεικό κι εύκολο χρήμα. Τώρα όμως που τα δανεικά τελείωσαν, τώρα που όλα πληρώνονται τοις μετρητοίς, τώρα όλα φανερώθηκαν.

Τι είναι το κράτος θα μου πείτε. Δεν είμαστε όλοι εμείς; Πως να απελευθερωθείς από τον εαυτό σου;  

Δεν είναι έτσι όμως. Το κράτος έχει ιδιοκτησία κι όποιος νομίζει ότι είναι αυτός ο ιδιοκτήτης επειδή ψηφίζει μια φορά στα τέσσερα χρόνια είναι φοβάμαι αφελής. Το μεγάλο κράτος, όπως αυτό που έχουμε, που απομυζά πάνω από το 50% των πόρων της χώρας, είναι ιδιοκτησία αυτών που το απολαμβάνουν. Των κομματικών οργανισμών, συντεχνιών και συμφερόντων που αντί να δουλεύουν και να παράγουν ανταγωνιστικά, υπάρχουν γιατί εκμεταλλεύονται το κράτος, δηλαδή τους υπολοίπους. Αυτό σε κάποιο βαθμό πάντα ισχύει και είναι εν πολλοίς συνυφασμένο με την ανθρώπινη φύση. Το πρόβλημα του κρατισμού είναι όμως ότι από ένα σημείο και πέρα όσο πιο μεγάλο είναι το κράτος σε σχέση με την υπόλοιπη οικονομία και κοινωνία, τόσο ισχυρότερα πολιτικά γίνονται αυτά τα συμφέροντα, τόσο πιο πολύ απομυζούν τους υπολοίπους και τόσο πιο δύσκολο είναι να απαλλαγεί η κοινωνία από τις βδέλλες.

Στη δική μας χώρα το κράτος μεγάλωσε τόσο πολύ που τελικά έσκασε. Αντί όμως να μικρύνει και να εξυγιανθεί ρούφηξε και ρουφάει κάθε ικμάδα της κοινωνίας. Σε τέτοιο βαθμό που να διώχνει ό,τι καλύτερο αυτή διαθέτει μακριά από την Ελλάδα, να εμποδίζει τους ανθρώπους να κάνουν παιδιά, να απειλεί να παρασύρει μέσω της μετανάστευσης, της υπογεννητικότητας, αλλά και της καταστροφής της αυτοεκτίμησης της κοινωνίας ολόκληρης, το ίδιο το έθνος, σε μια αναπότρεπτη πορεία συρρίκνωσης και παρακμής.

Η σοσιαλδημοκρατική φαντασίωση που μας κατέστρεψε (ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η τελευταία πιο ακραία εκδοχή), ήταν ότι μπορεί να διατηρήσουμε το μεγάλο κράτος και με κάποιο μαγικό τρόπο να το μετατρέψουμε από βαλκανικό και σκανδιναβικό. Είναι πιο πιθανό να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας ο Σώρρας και να μας σώσει με τα 600 δις μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής, παρά το ελληνικό κράτος να γίνει σουηδικό και οι Έλληνες οι Δανοί του νότου.

Η μόνη ρεαλιστική ελπίδα είναι να πάρουμε απόφαση ότι ...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Μακεδονία του Ίλιντεν»: Είστε με τα καλά σας κ. Τσίπρα!

Του Θόδωρου Σκυλακάκη

Η εξέγερση του Ίλιντεν - προφήτη Ηλία - έγινε στις 20 Ιουλίου 1903 (με το Ιουλιανό ημερολόγιο), ανήμερα του Προφήτη Ηλία και ήταν έργο της Εσωτερικής Μακεδονο-Αδριανουπολιτικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΑΕΟ-VMRO), του προγόνου των σημερινών ακραίων εθνικιστών των Σκοπίων. Το βασικό της σύνθημα ήταν «Η Μακεδονία για τους Μακεδόνες» και πολιτικό της πρόγραμμα η δημιουργία μιας αυτόνομης (στην αρχή και ανεξάρτητης στη συνέχεια) Μακεδονίας, που θα περιλάμβανε και το σύνολο της μετέπειτα ελληνικής Μακεδονίας, με ηγετικό και κυρίαρχο το σλαβομακεδονικό στοιχείο.  

Πρόκειται για την εξέγερση που γέννησε τον Μακεδονισμό που υιοθέτησε πολύ αργότερα ο Τίτο και μετά το 1991 στην πιο επιθετική μορφή του το κράτος των Σκοπίων, ιδίως επί Γκρουέφσκι. 

Χρειάζεται να υπάρχει απόλυτη έλλειψη αντίληψης της ιστορίας ή ακραία αδιαφορία και κυνισμός (χωρίς να αποκλείεται βέβαια να ισχύουν και τα δύο ταυτόχρονα), για να γίνει αποδεκτή από την ελληνική πλευρά έστω και η ιδέα μιας τέτοιας «λύσης».

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. 

Η κοινά αποδεκτή ελληνική θέση, τουλάχιστον μετά το Βουκουρέστι, ήταν ότι το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» υπονοεί αλυτρωτισμό και χρειάζεται για να ζήσουν οι δύο λαοί ομαλά ο αλυτρωτισμός αυτός να εγκαταλειφθεί από την πλευρά των Σκοπίων, με μια ουδέτερη ονομασία, που προσπαθούμε να επιτύχουμε με τα ονόματα που κατά καιρούς έχουν συζητηθεί στο πλαίσιο της λεγόμενης σύνθετης ονομασίας. Με την ονομασία «Μακεδονία του Ίλιντεν» η πλευρά των Σκοπίων στέλνει το μήνυμα ότι η συγκεκριμένη χώρα υιοθετεί -και ζητά και την ελληνική μάλιστα συνυπογραφή- το ιστορικό σχέδιο του VMRO, «η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Υιοθετεί δηλαδή τον αλυτρωτισμό στην πιο ανόθευτη και προφανή μορφή του. Και μάλιστα όχι σε κάποια παράγραφο του Συντάγματος αλλά στην ίδια την ονομασία του γειτονικού κράτους.

Διαβάζω ότι η ελληνική κυβέρνηση αντιμετωπίζει θετικά την συγκεκριμένη πρόταση γιατί όπως διαρρέει «η εξέγερση είχε οικονομικο-κοινωνικό χαρακτήρα με τη συμμετοχή αγροτών και οι τότε εξεγερμένοι είχαν καλέσει Έλληνες και Αλβανούς για να λάβουν μέρος».  

Δεν ξέρω γιατί το κάνουν αυτό! Πιθανώς καθώς η συγκεκριμένη οργάνωση (VMRO) είχε στη γένεσή της πρωτόγονα αναρχο-κομουνιστικά χαρακτηριστικά και...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητη ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΗ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΚΟΛΟΜΒΙΑ: Αλέξη Τσίπρα, δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι!

Του Θόδωρου Σκυλακάκη

Ο Ιβάν Σαββίδης θαυμάζει τον Αλέξη Τσίπρα. Του θυμίζει βλέπετε τον Putin. Και κάνει ό,τι μπορεί να τον εξυπηρετήσει. Είναι άλλωστε ο αγαπημένος του «λαγός» που - όπως δήλωσε ο ίδιος - συμμετείχε στο διαγωνισμό παρωδία για τις άδειες για τον λόγο αυτό. Τότε που ο Αλέξης Τσίπρας πουλούσε το παραμύθι ότι θα «τα πάρει χοντρά» από τους «διαπλεκόμενους» από τις άδειες και θα τα μοιράσει στο «λαό», ως άλλος Ρομπέν τον Δασών, με βοηθό τον μικρό Γιάννη (Ιβάν στα Ρωσικά –Little John στην αγγλοσαξονική).  Είναι επίσης ο αγαπημένος του διαπλεκόμενος. Γιατί δεν έβαλε βέβαια με επιχειρηματική λογική λεφτά στο Mega, ούτε αγόρασε το Έθνος και την Ημερησία γιατί περίμενε ότι θα γίνει πλούσιος χρηματοδοτώντας εφημερίδες στην Ελλάδα του 2017.

Κι ο Αλέξης Τσίπρας όμως είναι απέναντι στον Ιβάν αληθινός κιμπάρης. Με το καλημέρα σας, το 2015, του ρύθμισε τα χρέη του ΠΑΟΚ. Στη συνέχεια στην ιστορία της ΣΕΚΑΠ, τόσο την παλιά υπόθεση με το «φλεγόμενο και μη καιόμενο πρόστιμο» που χρώσταγε λόγω λαθρεμπορίου από το παρελθόν η ΣΕΚΑΠ, όσο και με κάτι εκατομμύρια πακέτα τσιγάρα με σημάνσεις (και) ΣΕΚΑΠ που πιάστηκαν σε περίεργο πλοίο χώρας από την τέως Σοβιετική αυτοκρατορία, το κράτος Τσίπρα με όλες του τις παραφυάδες συμπεριφέρθηκε με τρόπο που κάθε άλλο παρά δυσαρέστησε τον εισαγόμενο από τη χώρα του Putin νέο μεγαλοπαράγοντα. Αντίθετα ο Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε για χάρη του Ιβάν το κόστος να δυσαρεστήσει τους Αμερικανούς, που εξέφρασαν δια του πρέσβη τους ανοικτά την αποδοκιμασία τους για την συμμετοχή του στην εξαγορά του ΟΛΘ.

Τα καλύτερα όμως τα φύλαγε ο Αλέξης Τσίπρας στον θαυμαστή του για το τέλος.  

Είχαν ποδοσφαιρικό χαρακτήρα. Όλος ο «οπαδικός» κόσμος (η αληθής έννοια του «φίλαθλος» στην Ελλάδα), το έχει τούμπανο κι ο Αλέξης κρυφό καμάρι, ότι το πρωτάθλημα φέτος θα καταλήξει εις πάσαν περίπτωση στον ΠΑΟΚ. Για όποιον είχε αμφιβολία ήρθε χαράματα Κυριακής κι η απόφαση με δύο μέτρα και τρία σταθμά, που χάιδευε με πούπουλα τον ΠΑΟΚ για το αντικείμενο με το οποίο χτυπήθηκε ο προπονητής του Ολυμπιακού στο παιχνίδι που δεν έγινε ποτέ στη Θεσσαλονίκη.

Τον καιρό αυτό όμως ο Αλέξης Τσίπρας κάτι έχει πάθει και χρυσάφι πιάνει σκόνη γίνεται. Ενώ τα έδωσε όλα στον Ιβάν, αυτός κανόνισε να τον κάνει ρεζίλι στα πέρατα της οικουμένης, εισερχόμενος με τους μπράβους του και το κουμπούρι στην ζώνη, σε έξαλλη κατάσταση στο γήπεδο και τινάζοντας στον αέρα όλο τον κυβερνητικό σχεδιασμό.  

Τι να κάνει κι ο μαύρος ο Αλέξης φόρεσε κι αυτός αναγκαστικά την προβιά του «υπεύθυνου ηγέτη», που θα «εξυγιάνει» το ποδόσφαιρο «αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος».  

«Υπεύθυνος ηγέτης» για γέλια και για κλάματα, που νομίζει ότι στη χώρα αυτή κατοικούν μόνο λοβοτομημένοι…

Όσο όμως κι αν προσπαθεί ο Αλέξης Τσίπρας να παραστήσει κάτι που δεν είναι και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει, το συμπέρασμα της υπόθεσης είναι ένα: 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ποια είναι τελικά αυτή η «Ευθιξία»!

Του Θόδωρου Σκυλακάκη

Ήταν Αύγουστος του 2015. Η χώρα ήταν ακόμα παγωμένη από τα capital control και τον τρόμο του οικονομικού Αρμαγεδδώνα, από τον οποίο είχε μόλις γλυτώσει στο παρά ένα.  

Τι σκέφθηκαν λοιπόν να εισηγηθούν όταν ψηφίστηκε το 3ο μνημόνιο, που μεταξύ άλλων περιλάμβανε και την πλήρη κατάργηση του ΕΚΑΣ, για όλους τους συνταξιούχους, οι κ.κ. Δραγασάκης, Βούτσης, Βερναρδάκης, Σταθάκης, Καμμένος, Σκουρλέτης, Μάρδας, Κατρούγκαλος, Κουρουμπλής (κα) και βέβαια η κα Ουρανία Αντωνοπούλου;  

Τι νόμο αποφάσισαν ότι είχε η χώρα επειγόντως ανάγκη την ώρα που μοίραζαν τρία ακόμα χρόνια ανείπωτου οικονομικού πόνου;

Το νόμο που καθιέρωσε «επίδομα ενοικίου για τους υπουργούς αλλοδαπής που δεν έχουν τη βουλευτική ιδιότητα».

Πόσοι ήταν οι υπουργοί τους οποίους αφορούσε αυτή η ρύθμιση όταν έγινε; 

Δεν γνωρίζω. Είναι βέβαιο όμως ότι για κάποιο μαγικό λόγο η σχετική ρύθμιση περιέλαβε μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και την ιδία την κα Αντωνοπούλου. Η οποία όμως κατά τον κο. Τζανακόπουλο παραιτήθηκε «λόγω ευθιξίας».

Τι είναι άραγε αυτή η ευθιξία; 

Ψάχνοντας την αληθή έννοια του όρου βρίσκει κανείς διάφορους ορισμούς, με κοινό χαρακτηριστικό την ευαισθησία.

Ευαισθησία σε πειράγματα, σε λόγια που θίγουν «ανθρώπους, καταστάσεις, αξίες».

Οι αριστεροί ως γνωστόν είναι φύσεις ευαίσθητες. Οπότε δεν πρέπει να τους πειράζουμε γιατί μπορεί και να μας παραιτηθούν! Για ψύλλου πήδημα. Όχι αστεία.

Να παραιτηθούν γιατί είπαν ψέματα και εξαπάτησαν τους ψηφοφόρους. Να παραιτηθούν γιατί πέταξαν στα σκουπίδια 25 δις δημόσια περιουσία (μηδενισμός αξίας τραπεζικών μετοχών). Να παραιτηθούν γιατί τους καταγγέλλουν για σκάνδαλα, όπως τον κ. Κουρουμπλή, τον κ. Πολάκη ή τον εκ μεταγραφής νέο-αριστερό κ. Καμμένο, με τον γνωστό μεσάζοντα.  

Βροχή οι παραιτήσεις, σπαρακτικά τα κλάματα, τρυφερή η ευαισθησία τους...

Κι αν δεν συμβαίνει αυτό μην παραξενεύεστε. Την ευαισθησία την έχουν αλλά...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Γκουντ ντιπλόμασι ε;»

Του Θόδωρου Σκυλακάκη

Πρoέδρου της Δράσης.

Το χαμόγελο είναι προσόν. Κρατά τους ανθρώπους αισιόδοξους και ευδιάθετους. Το χασκόγελο [1] πάλι όχι. Δείχνει αμηχανία, έλλειψη σοβαρότητας, αδυναμία κατανόησης της θέσης και των συνθηκών.  

Οι κ.κ. Τσίπρας και Κοτζιάς στις σχέσεις της Ελλάδας με το εξωτερικό νομίζουν εδώ και πολύ καιρό ότι μοιράζοντας χαμόγελα προς όλες τις κατευθύνσεις γοητεύουν τους συνομιλητές τους και προωθούν την πολιτική τους ατζέντα. Κάθε τόσο προσγειώνονται απότομα και μαζί τους (δυστυχώς) και τα ελληνικά συμφέροντα.

Η διπλωματική καριέρα του κ. Τσίπρα ξεκίνησε μαζί με αυτή του άλλου χαμογελαστού γίγαντα των διαπραγματεύσεων, του Γιάν(ν)η Βαρουφάκη. Έχει μείνει αξέχαστη η στιγμή στην οποία ο κ. Βαρουφάκης χαμογελαστός εκδίωξε (νόμιζε) την τρόικα από την Ελλάδα στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον κ. Dijsselbloem. Έτσι με χαμόγελα και χαρές, που κορυφώθηκαν στο αλήστου μνήμης δημοψήφισμα, πέρασε το πρώτο εξάμηνο του 2015. Το αποτέλεσμα;  

Οι Ευρωπαίοι υπολογίζουν αναίτιο φέσι εις βάρος της Ελλάδας από 100 (Klaus Regling) εως 200 (Thomas Wieser) δισ. ευρώ. 

Οι ίδιοι οι Συριζαίοι λένε λιγότερα, μόλις 30 με 35 δισ. μας φόρτωσαν τα γελαστά παιδιά…

Η διαπραγμάτευση όμως δεν τελείωσε εκεί. Συνεχίστηκε με τη δεύτερη αξιολόγηση, στην οποία ο Αλέξης Τσίπρας μας φόρεσε -πέραν των όσων είχαν συμφωνηθεί στο τρίτο μνημόνιο- ένα «αόρατο» τέταρτο μνημόνιο, με μείωση συντάξεων και αφορολόγητου το 2019-20. Όσο για μείωση του χρέους. «Τα νέα είναι τόσο θετικά που δυσκολευόμαστε να τα πιστέψουμε... Θα με αναγκάσουν να φορέσω και γραβάτα», είχε δηλώσει τότε χαμογελαστά. Τα χαμόγελα έμειναν και πάλι στη μέση και η γραβάτα στο ντουλάπι.

Μετά ακολούθησαν οι συναντήσεις Τσίπρα με D. Trump και T. Erdogan, που οργάνωσε το άλλο αστέρι της χαμογελαστής διπλωματίας ο κ. Κοτζιάς. Στην πρώτη δεν έφτανε που ο κ. Trump έσπευσε να εξαγγείλει στον αμήχανο κ. Τσίπρα ότι η Ελλάδα θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ, πληρώνοντας 2,4 διs. δολάρια για την αναβάθμιση των F-16. Aκολούθησε η ταπεινωτική υπενθύμιση (από το φιλικό στον Trump Fox News), των δηλώσεων Τσίπρα για «το κακό που θα μας βρει» σε περίπτωση εκλογής Trump. Υπενθύμιση στην οποία ο μεν Αμερικανός Πρόεδρος απάντησε δεικτικά ότι «δεν θα έλεγε όσα είπε αν ήξερε γι’ αυτές τις δηλώσεις» κι ο κ. Τσίπρας -χαμογελώντας πάντα- ότι ο κ. Trump μοιάζει διαβολικός, αλλά είναι «για καλό»… Αποτέλεσμα της επίσκεψης; Μηδέν εις το πηλίκο.

Κορύφωση της διπλωματίας του χαμόγελου η επίσκεψη Erdogan. Εκεί ο κ. Κοτζιάς ξεκίνησε με την περίφημη διπλωματία της γραβάτας, όταν επιδεικνύοντας στο αεροδρόμιο την κόκκινη γραβάτα που του είχε χαρίσει η τουρκική πλευρά αναφώνησε το ιστορικό «Γκουντ ντιπλόμασι ε!». Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο κ. Erdogan έμεινε αδιάφορος στη γοητεία Κοτζιά. Αφού πήρε όσα ήθελε από την επίσκεψη σε επίπεδο διεθνούς συμβολισμού, οι τουρκικές προκλήσεις ακολούθησαν η μία την άλλη για να κορυφωθούν με τον εμβολισμό ελληνικού πλοίου πριν λίγες μέρες στα ύδατα των Ιμίων.

Η διπλωματία απαιτεί σοβαρή προετοιμασία, γνώση της διεθνούς πραγματικότητας, ρεαλιστική αντίληψη των δικών σου δυνάμεων και των αδυναμιών και συμφερόντων του συνομιλητή. Οι σκηνές στις οποίες οι ηγέτες χαμογελαστοί επισφραγίζουν συμφωνίες και συνεννοήσεις είναι το τέλος όχι η αρχή των διπλωματικών προσπαθειών. 

 Επί ΣΥΡΙΖΑ...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η οικονομία πάντα εκδικείται (it’s the economy stupid)...

Του Θόδωρου Σκυλακάκη

Η έννοια κλειδί των πολιτικών εξελίξεων ονομάζεται διαθέσιμο εισόδημα. 


Στα οικονομικά είναι τα λεφτά που σου μένουν κάθε μήνα να ξοδέψεις, αφού έχεις πληρώσει φόρους και εισφορές. 


Στην πολιτική το διαθέσιμο εισόδημα είναι τα χρήματα που σου μένουν αφού πληρώσεις όλες σου τις - ανελαστικές - υποχρεώσεις. Δηλαδή εκτός των φόρων και εισφορών, τα δάνεια και τις κάρτες στις τράπεζες, το ρεύμα, τα κοινόχρηστα, το κινητό κ.λπ.  


Το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών επί ΣΥΡΙΖΑ - ως οικονομικό μέγεθος - μειώθηκε σε ετήσια βάση κατά 7,5 δισ. ευρώ και οι αποταμιεύσεις κατά 14 δις ευρώ. 


Το διαθέσιμο εισόδημα, ως πολιτική έννοια, αυτό δηλαδή που σου μένει στην τσέπη ανά μήνα αφού εκπληρώσεις τις ανελαστικές υποχρεώσεις σου, μειώθηκε πολύ περισσότερο, όπως αποδεικνύει με ακαταμάχητο τρόπο η διαρκής αύξηση των ανεξόφλητων υποχρεώσεων των πολιτών προς το κράτος, που ξεπέρασαν τα 100 δισ. ευρώ, τα ταμεία, τις ΔΕΚΟ, τα κόκκινα δάνεια κ.λπ.

Το 1993 ^[1] είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να δουλέψω σε θέματα επικοινωνίας με τον James Carville, τον επικεφαλής της εκστρατείας του Bill Clinton το 1992, που καθιέρωσε διεθνώς τον όρο «it’s the economy stupid». Τη φράση κλειδί της νίκης του Clinton έναντι του εξαιρετικά δημοφιλούς πατέρα Bush, που είχε ένα χρόνο νωρίτερα θριαμβεύσει στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Η επιτυχία και καθιέρωση του όρου στηρίζεται στην παγκόσμια διαπίστωση (τη μόνη που με απόλυτη βεβαιότητα ισχύει στην πολιτική επιστήμη), σύμφωνα με την οποία όταν τα λεφτά που έχει στην τσέπη του ο κόσμος μειώνονται, η κυβέρνηση καταψηφίζεται.

Από τώρα μέχρι και τα μέσα του 2019, όποτε και να στηθούν οι κάλπες, το διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων και με τις δύο έννοιες, θα είναι συντριπτικά μειωμένο σε σχέση με το 2014. Τόσο από πλευράς υποκειμενικής αντίληψης της πραγματικότητας, όσο και αντικειμενικά.

Το ποσοστό των Ελλήνων που δηλώνουν ότι: «Ανταποκρίνονται με μεγάλη δυσκολία, μόλις που τα καταφέρνουν να ανταποκριθούν στις βασικές προσωπικές/οικογενειακές υποχρεώσεις» (68%) και αυτό που δηλώνει ότι «δεν ανταποκρίνεται στις βασικές προσωπικές/οικογενειακές υποχρεώσεις» (12,7%), ξεπερνά το 80% (MRB Δεκέμβριος 2017).  


Για το 2018 και 2019 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα μειώσει κι άλλο το διαθέσιμο εισόδημα, με την μείωση των επιδομάτων και τους πρόσθετους φόρους του προϋπολογισμού του 2018 και την τεράστια μείωση συντάξεων που έχει ήδη ψηφίσει και θα αρχίσει να εφαρμόζεται από το 2019. Το όποιο μικρό επιπλέον ΑΕΠ που θα προκύψει από την -μειωμένη σε σχέση με τις προσδοκίες- ανάκαμψη της οικονομίας θα καταβροχθιστεί από τις αυξήσεις αυτές. Αν κάτι απομείνει θα πάει για την εξόφληση υποχρεώσεων που εκκρεμούν (deleveraging), σε κράτος, τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ΔΕΚΟ, χάρη στην ολοένα και αυξανόμενη πίεση προς αυτή την κατεύθυνση από πλευράς τραπεζών και κράτους (ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, κατασχέσεις λογαριασμών κ.λπ.), που θα γίνει στον επόμενο χρόνο ασφυκτική.

Ταυτόχρονα υπάρχει μια πρωτοφανής ιστορικά προήγηση της αντιπολίτευσης στις μετρήσεις της κοινής γνώμης. Για να έχει κανείς την εικόνα της πραγματικότητας στην ίδια χρονική απόσταση προ των εκλογών του 2015 (Φθινόπωρο του 2013) η τότε κυβέρνηση ακόμα και στις δημοσκοπήσεις της εταιρίας Βερναρδάκη (του σημερινού υπουργού!) είχε την ίδια πρόθεση ψήφου με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή την πολιτική πραγματικότητα όσο και να χτυπιέται ο ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας τα ΜΜΕ που δημιούργησε η νέα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαπλοκή και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, δεν πρόκειται να αλλάξει.  


«Οι καμπάνες πλερωμένες έκαναν σαν βουρλισμένες» έγραφε ο Διονύσιος Σολωμός το 1826 στο ποίημά του «Το όνειρο». Το όνειρο του ΣΥΡΙΖΑ όμως θα παραμείνει όνειρο. Όπως το όνειρο κάθε αλαζονικής και φαύλης εξουσίας, που βαυκαλίζεται ότι είναι αιώνια επειδή κέρδισε έναν εκλογικό κύκλο.

Όσο για τους λαγόκαρδους -από γνήσιο φόβο ή/και ιδιοτελή ταλάντευση- της από εδώ πλευράς, που βρίσκονται προπαντός στα ανώτερα κλιμάκια της λεγόμενης μεγαλοαστικής τάξης, ας μην ανησυχούν. 


Κανείς δεν τους ζητά να κερδίσουν αυτοί τις επόμενες εκλογές. Αλλοίμονό μας αν συνέβαινε αυτό.

Τη διαφορά στις επόμενες εκλογές θα την κάνει...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τριτοκοσμικό κράτος μαυρογιαλούρων που λειτουργεί με λογική δεκαετίας του 60! (Γιατί δεν χτύπησαν οι σειρήνες;)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του Θόδωρου Σκυλακάκη

Το παρόν κείμενο δεν έχει αντιπολιτευτικό χαρακτήρα.  


Είναι κείμενο προβληματισμού για το αν η τραγωδία στη Μάνδρα -από πλευράς του μεγάλου αριθμού χαμένων ανθρώπινων ζωών- θα μπορούσε εν μέρει να αποφευχθεί, αν οι άνθρωποι είχαν έγκαιρα προειδοποιηθεί[1], ώστε να προστατευτούν από την πλημμύρα, με δεδομένο ότι οι μηχανισμοί έγκαιρης προειδοποίησης με την σημερινή τεχνολογία είναι πλέον οικονομικά και τεχνικά εφικτοί.

Η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει πράγματι με χαμηλό σχετικά κόστος την λειτουργία αισθητήρων (π.χ. που μετρούν το ύψος της βροχής), το συνδυασμό σε πραγματικό χρόνο όλων των σχετικών πληροφοριών με χρήση εξειδικευμένων συστημάτων αυτόματων προβλέψεων και την κατά το δυνατόν -λόγω της εγγενούς δυσκολίας του φαινομένου- έγκαιρη προειδοποίηση για τις ξαφνικές πλημμύρες (flash flood), που κατεξοχήν συμβαίνουν στην Ελλάδα. Οι διεθνείς καλές πρακτικές είναι πολλές με πρωτοβουλία κυρίως του Διεθνούς Οργανισμού Μετεωρολογίας[2]. Οι Ηνωμένες Πολιτείες για παράδειγμα έχουν αναπτύξει σε επτά χώρες της κεντρικής Αμερικής -στο πλαίσιο της αναπτυξιακής βοήθειας που δίνουν στις χώρες αυτές- ένα πλήρες σχετικό σύστημα, που λαμβάνει υπόψη του τα στοιχεία από τους δορυφόρους, τοπικούς αισθητήρες (gauge) βροχής, μοντέλα για την απορροφητικότητα του χώματος και για τις συνθήκες που οδηγούν σε πλημμύρα και καταλήγει στις σχετικές προειδοποιήσεις. Παρακάτω ακολουθεί το σχήμα που δείχνει πως γίνονται οι σχετικές προβλέψεις.

Τα σχετικά μοντέλα μπορούν να λειτουργούν σε πραγματικό χρόνο και να ενημερώνουν κατά το δυνατόν έγκαιρα τις τοπικές αρχές και την αστυνομία, οι οποίες με τη σειρά τους προειδοποιούν τους κατοίκους των περιοχών και τους διερχόμενους οδηγούς.

Σήμερα οι δικές μας τοπικές και εθνικές αρχές δεν διαθέτουν ανάλογα συστήματα, ούτε αντίστοιχα σχέδια αντίδρασης. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα Έκτακτα Δελτία Πρόγνωσης Επικίνδυνων Καιρικών Φαινομένων της ΕΜΥ, στο παρόν σύστημα[3] (εν έτει 2017 όταν όλοι οι Έλληνες έχουν κινητό) διαβιβάζονται ακόμα με FAX[4]! και χρειάζονται να περάσουν διαδοχικά από την ΕΜΥ στο Κέντρο Επιχειρήσεων της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, από εκεί -πάντα με FAX- στις Διευθύνσεις Πολιτικής Προστασίας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης και της Περιφέρειας, αυτές να συνεννοηθούν μεταξύ  τους και μετά να ενημερώσουν τα Γραφεία Πολιτικής Προστασίας των Δήμων, τα οποία ενημερώνουν το Δήμαρχο, ο οποίος έχει την ευθύνη για την ενημέρωση του κοινού.
  

Αν μιλάμε για βίαια φαινόμενα είναι προφανές ότι πρώτα θα πνιγούν οι άνθρωποι και μετά θα ειδοποιηθεί ο κόσμος.

Η λειτουργία του κράτους με λογική δεκαετίας του 60 φαίνεται και από το γεγονός ότι για την εκδήλωση πλημμυρικών φαινομένων, η αστυνομία (που το κράτος την χρησιμοποιεί για πάσα νόσο, ενώ δεν την αφήνει να κάνει την κυρίως δουλειά της) αποτελεί «θεσμικά τον φορέα επίσημης ενημέρωσης… των εμπλεκόμενων φορέων για την επικρατούσα κατάσταση στην περιοχή ευθύνης τους».  

Τι να κάνει ο δυστυχής αστυνομικός; 


Να ανέβει στο βουνό να μετρήσει το χείμαρρο; 


Με ποια επιστημονική γνώση, με ποια εκπαίδευση, με ποια όργανα;

Για το ελληνικό κράτος του 2017, αισθητήρες και online μετάδοση, εξειδικευμένοι επιστήμονες, ειδικά software που να προβλέπουν την κρισιμότητα των φαινομένων στις επικίνδυνες περιοχές, ειδικά σχέδια που να αφορούν την αντίδραση των κατοίκων αξιοποιώντας τη σύγχρονη τεχνολογία, ασκήσεις αντίδρασης σε περίπτωση πλημμύρας στις περιοχές πολύ υψηλής επικινδυνότητας, αποτελούν επιστημονική φαντασία.  

Εν μέρει γιατί το ελληνικό κράτος μισεί την τεχνολογία, αφού η διαφάνεια και η αποτελεσματικότητα που συνεπάγεται η χρήση της τεχνολογίας προκαλεί αναφυλαξία στην ελληνική γραφειοκρατία. 


Εν μέρει όμως και γιατί...