ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τις πταίει;

Γράφει ο  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ

Φιλολογος και υποψηφίος Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας 

Μη θεωρήσετε ότι θέλω να «αναστήσω» με τον τίτλο του άρθρου μου τον Τρικούπη και τις αιτιάσεις του για το στρεβλό του πολιτικού συστήματος της εποχής του. Ζούμε σε διαφορετικές εποχές, με διαφορετικά προβλήματα και στρεβλώσεις. Δεν μπορούσα, όμως να μη διακρίνω τη γενικότερη πρόθεση του νυν πολιτικού κατεστημένου να αποφύγει, επί της ουσίας, μια σύγχρονη επαναδιατύπωση αυτού του τόσο σημαντικού πολιτικά και ιστορικά ερωτήματος, a posteriori δικαιωμένου.  

Αντίστοιχο ερώτημα, στην εποχή του Τρικούπη, ταρακούνησε για τα καλά το πολιτικό σύστημα. Αντίστοιχο ερώτημα σήμερα, πολύ φοβάμαι, απλώς θα τοποθετηθεί στη σφαίρα του πολιτικώς γραφικού λόγου.

Βρίσκω γελοία την πρόθεση – που επικρατεί ως πολιτικά αναμενόμενη τα τελευταία χρόνια – να επιρριφθούν οι όποιες ευθύνες για την κατάντια της χώρας μας στους λιγότερο υπεύθυνους. Το «ανεύθυνον» του Βασιλέως, θυμίζω, υπήρξε βασικό πολιτικό πρόταγμα την εποχή του Τρικούπη και «βάσταξε» για αρκετά χρόνια. Σήμερα, το «ανεύθυνον» καλύπτει πολύ περισσότερα πρόσωπα, πολλά περισσότερα συμφέροντα, πολυπληθείς ομάδες και κέντρα εξουσίας, σε βαθμό που καθιστά δυσχερή την απόδοση ευθυνών. Όμως, το ερώτημα είναι ανάγκη να διατυπωθεί εκ νέου: Ποιος ή ποιοι φταίνε επιτέλους;

Το κόμμα της ΝΔ κατηγορούσε με δριμύ καταγγελτικό λόγο την πολιτική απόφαση του ΓΑΠ να μας εντάξει στο Μνημόνιο. Όταν, όμως ανέλαβε η ίδια, ευθύς αμέσως συνέχισε – με μεγαλύτερη, μάλιστα θέρμη – την πολιτική του προκατόχου του. Παρά ταύτα, η καταγγελτική ρητορική εναντίον του συνεχίστηκε! Ω του παραλόγου, αυτή ακόμα και σήμερα διατηρείται αμείωτη! Τα δε δημοσιογραφικά «δεκανίκια» αυτής της πολιτικής εξακολουθούν να τον διαπομπεύουν και να τον διασύρουν – ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο – παρότι τα ίδια αυτά όργανα προπαγάνδας όχι μόνο υποστηρίζουν την πολιτική που αυτός ξεκίνησε, αλλά διασύρουν κάθε διαφορετική πολιτική άποψη ως «γραφική», «γελοία», «εξωπραγματική», «οπισθοδρομική»!

Ο λόγος βέβαια, είναι απλός: καλλιεργούν στο εύκολα χειραγωγήσιμο θυμικό του Έλληνα πολίτη την απλοϊκά πολιτική ιδέα «ένας ανόητος πολιτικός φταίει για όλα», όπως καλλιεργούν το ενοχικό σύμπλεγμα στον ίδιο τον Ελληνικό λαό «εσείς φταίτε για όλα» ή, στην καλύτερη περίπτωση, «μαζί τα φάγαμε». 

Έτσι, η πολιτική του Μνημονίου συνεχίζεται απρόσκοπτη, κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για το πώς οδηγηθήκαμε ως εδώ, οι οσφυοκαμπτικές πολιτικές και η ξενόδουλη συμπεριφορά βαπτίζονται «πολιτική για χάρη του εθνικού συμφέροντος», κανείς δεν τιμωρείται, διότι κανείς δεν ξέρει ποιος και γιατί θα πρέπει να τιμωρηθεί.

Επιπλέον, για να επιταθεί η σύγχυση, η οικονομική κρίση παρουσιάζεται ως «έλλογη μεταρρύθμιση», οι μειώσεις μισθών και συντάξεων ως «παράπλευρες απώλειες» ή θεωρούνται ορθολογιστικές και συγκρίνονται με τις φορολογικές επιβαρύνσεις των πολύ πλούσιων (βλ .άρθρο Μανδραβέλη με τίτλο «Ποιος πλήρωσε την κρίση»), άσχετα αν οι τελευταίοι, ακόμα κι αν έχασαν μεγαλύτερο ποσοστό από τα έσοδά τους, δεν βιώνουν την κρίση με τον ίδιο τρόπο που τη βιώνει αυτός που έχασε μέρος του μισθού ή της σύνταξής του. ΓΙ’ αυτό και κατά τη δική τους στρεβλή αντίληψη δεν υφίσταται ανθρωπιστική κρίση, αφού ακόμα δεν γίναμε… Ινδία (φαίνεται ότι αυτός είναι ο… καημός των «μεγάλων» αυτού του τόπου, αλλά και των καλών μας «εταίρων», να γίνουμε… Ινδία, όντας στην Ευρώπη).

Από την άλλη, δεν επιτρέπεται καμία πολιτική ή παραγωγική «αναλαμπή» ή κάποια διαφορετική φωνή από τη δική τους. Στη χώρα του «Τίποτε» (τίποτε δεν παράγεται, τίποτε δεν αναπτύσσεται αλλά και τίποτε δεν αλλάζει), μόνο οι θιασώτες του Μνημονίου κατέχουν το αλάθητο της Αλήθειας. Κανείς άλλος δεν είναι άξιος. Οι μόνοι άξιοι που θα μπορούσαν να αλλάξουν κάτι είναι αυτοί που έφυγαν για το εξωτερικό (βλ. άρθρο του Παπαχελά με τίτλο «Η Διασπορά της δημιουργίας»). Πρόκειται για πρόδηλη και αήθη προκατάληψη. Αποκλείεται, με αυτόν τον τρόπο, η περίπτωση να υπάρχουν υγιή μυαλά και υγιείς σκεπτόμενοι πολίτες εντός της χώρας, οπότε κάθε αντίθετη φωνή εκφυλίζεται και a priori υποβαθμίζεται.

Η τέως Μνημονιοψεκασμένη κυβέρνηση και τα δημοσιογραφικά δεκανίκια της «ψέγουν» τη νυν η οποία ανέλαβε τους τελευταίους τρεις μήνες. Πρόκειται για παράδοξο, το οποίο, όμως δεν έχουν κανένα πρόβλημα να στηρίξουν με θέρμη. Ένα ολόκληρο Μεταπολιτευτικό σύστημα και μια κυβερνητική παρωδία πέντε ετών που «βούλιαξε» το ελληνικό κράτος, παρέλυσε κάθε υγιή οικονομική δραστηριότητα με τις βλακώδεις πολιτικές λιτότητας και εξοβέλισε κάθε πιθανότητα επανάκτησης εθνικής κυριαρχίας, κατηγορεί μια νεοπαγή κυβέρνηση ότι «κατέστρεψε» ό, τι με… κόπο εκείνοι έφτιαξαν!

Η πολιτική των προγενέστερων ετών απέδειξε την ένδειά της, ακριβώς διότι η εξαχρείωση, ο ευτελισμός των δημοκρατικών θεσμών και η ασύδοτη πολιτική στάση όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά διευρύνεται. Όταν παραδίδεις καμένη γη, μην περιμένεις να ανθίσουν δέντρα σύντομα. Ο Σωκράτης, στον διάλογο «Γοργίας» υποστηρίζει ότι ο κάθε πολιτικός κρίνεται πάντα με βάση όχι τα επιφανειακά – ενδεχομένως μεγαλεπήβολα – έργα (σ’ αυτά συγκαταλέγονται, αναμφίβολα, έργα οικονομικής «ευπραξίας» ή, έστω, οικονομικής διάσωσης στην περίπτωσή μας), αλλά με  βάση την καλλιέργεια της ηθικής στους υπόλοιπους πολίτες, επί των οποίων άσκησαν επί ικανό χρονικό διάστημα πολιτική εξουσία. Διότι μόνο τότε θα φανούν οι θετικές επιπτώσεις της πολιτικής και ηθικής αυτής στάσης.

Αν διοίκησες τη χώρα με σωφροσύνη, δικαιοσύνη και αυξημένο αίσθημα ευθύνης, τότε οι πολίτες της χώρας – ακόμα κι όταν εσύ απομακρυνθείς από την εξουσία – θα εξακολουθούν να συμπεριφέρονται αναλόγως με αυτά που τους δίδαξες με την πολιτική σου στάση. Πώς, δηλαδή περιμένεις να συμπεριφέρονται με υπευθυνότητα, σοβαρότητα, πολιτική οξυδέρκεια, εθνική συνείδηση οι πολίτες, όταν εσύ που άσκησες τη διακυβέρνηση, ανέπτυξες  ανεύθυνη και ανέντιμη συμπεριφορά με εμφανή την έλλειψη σοβαρότητας, επέδειξες πολιτικό στρουθοκαμηλισμό, προέβης σε αντεθνικές ενέργειες και πρόκρινες ξενόδουλη πολιτική στάση;

Η νυν κυβέρνηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά το «παιδί – τέρας» μιας ανώμαλης πολιτικής «συζυγίας» 40 και πλέον χρόνων που γέννησε  την κατάπτωση του πολιτικού συστήματος, την απόλυτη απαξίωση των θεσμών, την παρακμή της δημοκρατίας, την  ξενόδουλη πολιτική, την αήθη στάση σε όλα τα κοινωνικά ζητήματα που έφτασε έως του σημείου της απόλυτης απάθειας για τη συμφορά του συμπολίτη μας, τον απόλυτο παραγκωνισμό κάθε άξιου και υγιούς πολιτικού, ακαδημαϊκού και παραγωγικού στοιχείου από ένα στρεβλά ελιτίστικο,υλιστικό, νεποτιστικό, πατρωνικό και καθ’ όλα κυνικό Πολιτικό Σύστημα. 

Όλα τα παραπάνω δεν είναι, προφανώς έργο της νυν κυβέρνησης. Όπως δεν είναι έργο της Χρυσής Αυγής (αγαπημένος «αποδιοπομπαίος τράγος» των δημοσιογραφικών δεκανικιών καθ’ όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα). Είναι έργο των παρελθόντων κυβερνήσεων. Αυτών που εναλλάσσονταν στην εξουσία δίχως να αλλάξουν τίποτε – μα τίποτε! – από την κυριαρχούσα πολιτική ζωή. Δεν διέθεταν πολιτικό θάρρος, οξυδέρκεια, ικανότητα, γνώση, ήθος για να το πράξουν.

Η διατύπωση του Τρικουπικού «Τις πταίει;» οδήγησε σε σημαντικές πολιτικές εξελίξεις. Είναι αυτό ακριβώς που φοβούνται οι σύγχρονοι «ανεύθυνοι» του τόπου σήμερα. Διότι:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δίχως ταυτότητα πια...

Του Δημήτρη Ε. Γκίκα

Φιλόλογου 

Υπ. Δρ. Πολιτικής Φιλοσοφίας Ιονίου Πανεπιστημίου

Ενώ οι ανακαλύψεις στην Αμφίπολη έχουν συνταράξει ολόκληρη τη διεθνή αρχαιολογική κοινότητα, η Ελλάδα βρίσκεται στον αριστερίζοντα διεθνιστικό «αστερισμό» του προγράμματος για τον Πολιτισμό που εκπόνησε ο ΣΥΡΙΖΑ και στην, επίσης διεθνιστική, ειρωνική γραφή που όζει κακέκτυπου οράματος περί παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας τινών έγκριτων αρθρογράφων που "στεγάζονται" στην εφημερίδα "Καθημερινή".

Για το πρόγραμμα περί Πολιτισμού του Σύριζα, ξεχώρισα μια εκπληκτική – στη σύλληψη, όχι στην πρακτική της αξιοποίηση, αλλά ποιος νοιάζεται για τα πρακτικά πλέον στην ελληνική πολιτική; - ιδέα και πρόταση: υβριδικές ταυτότητες και βιβλιοποικιλότητα.  

Η ιδέα συνοδεύεται με την επίσης αξιομνημόνευτη φράση «αξιοποίηση του δυναμικού των μεταναστών για την προώθηση της ελληνικής παραγωγής στις χώρες τους». 

Η αποθέωση του αριστερίζοντος διεθνισμού, λοιπόν είναι ο πολιτισμικός υβριδισμός των λαών. Απόδειξη των φληναφημάτων και της ένδειας πολιτικής σκέψης αυτών που, λίγους μήνες μετά, δεν αποκλείεται να κληθούν να κυβερνήσουν αυτή την έρμη χώρα. Δε γνωρίζω αν ο Πακιστανός, ο Αλβανός και ο Αφγανός θα γυρίζουν περιχαρείς στις χώρες τους μ’ αυτές τις εξαγγελίες, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη μετάφραση στη γλώσσα τους ενός Ελύτη, ενός Σεφέρη, άντε και του… Νίκου Δήμου. Αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι το αριστερό πολιτικό «μαγείρεμα» του ΣΥΡΙΖΑ, αν μη τι άλλο, έχει σερβιριστεί από διανοούμενους της… φακής, στερούμενους από σοβαρότητα, ουσιώδη πολιτισμική παιδεία, κύρος. Υπέρμαχοι υπερασπιστές του πολιτισμικού «τίποτε» και εραστές του ισοπεδωτικού πολιτισμικού δρόμου.

Από την άλλη, βλέπεις τους απόλυτους θιασώτες της παγκοσμιοποίησης, αντίστοιχους λάτρεις του εξισωτικού πολιτισμικού «γίγνεσθαι» να ειρωνεύονται την ιστορική ανακάλυψη των αρχαιολογικών ευρημάτων της Αμφίπολης δια της πλαγίας οδού: τα βάζουν με τους βουλευτές που «ξανα-μανα» ανακάλυψαν τον Μέγα Αλέξανδρο και ζήτησαν τα ρέστα γιατί δεν έχει ακόμα τοποθετηθεί ο ανδριάντας του Μακεδόνα στρατηλάτη σε κάποιο σημείο της Αθήνας, ενώ έχει αγοραστεί εδώ και είκοσι χρόνια. Δεν ενόχλησε, ας πούμε, η αθρόα στήριξη του πλέον αντιδημοκρατικού και ανελεύθερου Αντιρατσιστικού νόμου. Α, όχι! Η (πρώην) Πανδώρα (νυν Φαληρεύς, κατά κόσμον Στέφανος Κασιμάτης) ενοχλείται μόνον από τον Μεγαλέξανδρο, από την Ελληνική Επανάσταση (για την ευτυχή έκβαση της οποίας είχε κάποτε γράψει «ας είναι καλά τα… ναυτάκια του Αγγλογαλλορωσικού στόλου της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου») κι από άλλες… κακοδαιμονίες του Ελληνικού πολιτισμού.

Έχω ήδη γράψει παλαιότερα ότι ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά φαινόμενα της εποχής μας είναι και η σύμπλευση της παγκοσμιοποιημένης νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας με τον αριστερό διεθνισμό. Βασικός στόχος, κοινός εχθρός και κεντρικό ανάθεμα αυτής της σύμπλευσης η Ελληνική φυσιογνωμία, η Ελληνική κουλτούρα, ο πατριωτισμός, η εθνική ταυτότητα. Οι δύο αυτές σύγχρονες Συμπληγάδες Πέτρες στέκονται απέναντι, μοιάζοντας ξέχωρες και αντίπαλες. Όμως, στην κατάλληλη στιγμή κινούνται για να τσακίσουν καθετί που συνιστά ξεκάθαρα Ελληνικό, που αναδεικνύει την αξία του πολιτισμού μας, που επιβεβαιώνει ότι το σύγχρονο μοντέλο βιοθεωρίας και κοσμοθεωρίας είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια κακέκτυπη μίμηση του Ελληνισμού, στη δε χειρότερη, μια παρηκμασμένη εκδοχή του. Αντί για Καρυάτιδες, λοιπόν (τι… δείγμα νεοπλουτισμού κι αυτές), έχουμε σήμερα τη Λαίδη Γκαγκά, αντί για Μεγαλέξανδρους έχουμε τον Στάλιν ή τον Χάρρυ Τρούμαν, αντί για την Ελληνική ταυτότητα, έχουμε την υβριδική του… παράνομου μετανάστη, αυτή που προβάλλει ένας… Τατσόπουλος και ο Αλέξης του ΣΥΡΙΖΑ.