ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΑΔΕΣ: Trigger* warning

Σταματήστε ό,τι κάνετε: ο Αλέξης δεσμεύτηκε για ζωή με αξιοπρέπεια. pic.twitter.com/fP4PIkUXPn

— Αλήτμπιρό (@Local_Bureau) May 27, 2026

 

Της Λίνας Γιάνναρου

Κάθε γενιά έχει τα τραύματά της.

Για τους άνω των 35 ήταν το καλοκαίρι του ’15. Η αβεβαιότητα καθόταν δίπλα μας στον καναπέ, έτρωγε στο τραπέζι μας, μας έκανε παρέα από το πίσω κάθισμα στο αμάξι στη διαδρομή για τη δουλειά.

Να κάνουμε παιδιά ή να το αφήσουμε;

Πού θα μας βρει η επόμενη ημέρα;

Οι δικοί μας θα είναι καλά;

Ο φόβος για το αύριο, βέβαια, ήταν τίποτα μπροστά στον φόβο για τον διπλανό. Δεν ήμαστε όλοι μαζί ενώπιον μιας δυσκολίας. Πολλοί αισθάνονταν σαν τον εχθρό εντός των πυλών. Οσοι αντιδρούσαν στην πολιτική τής τότε κυβέρνησης χαρακτηρίζονταν «νοικοκυραίοι» και «βολεμένοι», που στέκονταν απέναντι στα συμφέροντα του λαού. Μέχρι και η γραβάτα έγινε σύμβολo της ελίτ. Οι πολιτικοί αντίπαλοι, οι δημοσιογράφοι, οι τεχνοκράτες, αποκαλούνταν «γερμανοτσολιάδες», «μερκελιστές», «υποτελείς», «προσκυνημένοι». Ακόμη και αν κάποιοι από αυτούς τους χαρακτηρισμούς δεν κυκλοφόρησαν επισήμως από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ουδέποτε αποδοκιμάστηκαν ξεκάθαρα. Ούτε όταν κάποιοι άρχισαν τις προγραφές, φάνηκε να συγκινείται κανείς.

Και όμως δεν είχε ξεκινήσει έτσι εκείνη η διακυβέρνηση. Το κεντρικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ στην καμπάνια του 2015 ήταν «Η Ελλάδα προχωράει, η Ευρώπη αλλάζει, η Ελπίδα έρχεται». Ενα σύνθημα με θετικό πρόσημο, χωρίς φόβο ή θυμό, αλλά με πρόταγμα την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία. Τίποτα δεν προμήνυε ότι έπειτα από λίγους μήνες οι μισοί θα ήθελαν να κρεμάσουν από τα κάγκελα τους άλλους μισούς.

Ο Αλέξης Τσίπρας στο Θησείο μίλησε ξανά για αξιοπρέπεια και δημοκρατία, για δίκαιη ανάπτυξη.

Μόνο που η εμφάνισή του λειτουργεί ως trigger* εκείνης της περιόδου. Εκείνης της κωλοτούμπας που προηγήθηκε της κωλοτούμπας του δημοψηφίσματος και που χώρισε τη χώρα στα δύο, στους δικούς μας και στους άλλους.

Τα capital controls ήταν ίσως η πιο ανώδυνη πλευρά της υπόθεσης – το να μη σου μιλούν οι φίλοι ή να φοβάσαι να τοποθετηθείς δημοσίως πολιτικά για να μη δεχθείς απειλές, είναι αυτό που οι περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν.

 

Εχει απομακρυνθεί ο Τσίπρας από εκείνη τη λογική;

Μακάρι, αν και δεν το έχει αναγνωρίσει, δεν έχει αναφερθεί ποτέ στον διχασμό στον οποίο επένδυσαν ο ίδιος και το κόμμα του. Δεν δίνει πολλές ελπίδες ότι στη νέα του προσπάθεια επέλεξε να τον προλογίσει η ηθοποιός που θεωρεί ότι ζούμε χούντα («το μόνο που λείπει είναι τα τανκς») και που έχει κάνει δηλώσεις όπως «πόσοι Χίτλερ μαζεμένοι σε έναν πλανήτη; Πάτε λίγο στη σειρά να δούμε ποιον θα πρωτοσκοτώσουμε να ησυχάσουμε».

Η ελπίδα, πάντως, όντως πεθαίνει τελευταία. «Τις καλύτερες θάλασσες δεν τις έχουμε ακόμα ταξιδέψει», είπε στο τέλος της ομιλίας του στο Θησείο.

Ωραίος ο στίχος του Χικμέτ, απλώς ακούμε θάλασσα και …

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τι σημαίνει «θέλουμε δύο αγόρια»;

Της Λίνας Γιάνναρου

«Εγώ και ο Τάιλερ θα θέλαμε να επεκτείνουμε την οικογένεια μας, θα θέλαμε να αποκτήσουμε δύο αγόρια. Τον Απόλλωνα και τον Ηλία. Θα θέλαμε να είχαμε δύο αγόρια με παρένθετη γιατί θα θέλαμε η προσωπικότητα του καθενός μας να μεταφερθεί στα παιδιά. Αλλά ζευγάρια επιλέγουν υιοθεσία και στα μάτια μου είναι εξίσου οικογένειες.»

Τι ήθελε να πει ο ποιητής και απόλυτος πρωταγωνιστής της πολιτικής σκηνής του τόπου των τελευταίων εβδομάδων Στέφανος Κασσελάκης με αυτή την αποστροφή του προχθες στον Σταύρο Θεοδωράκη;  

Γιατί θέλει να κάνει αγόρια; Είναι πιο cute; 

Γιατί και ο Μπάτμαν ήταν αγόρι; 

Γιατί αυτό “οφείλει” να πει ως Κρητίκαρος που ισχυρίζεται ότι είναι; 

Αλλά δεν είναι και τόσο αστείο τελικά. Αν -ο μη γένοιτο- ο υπέρηχος δείξει κορίτσι; (Κι αν αυτό το κορίτσι δει μια μέρα αυτή τη συνέντευξη;) Ως γνωστόν τα παιδιά δεν έρχονται κατόπιν παραγγελίας και δεν χρειάζεται φαντάζομαι να υπενθυμίσουμε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι στην Ελλάδα όπως και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης η επιλογή φύλου στην τεχνητή γονιμοποίηση απαγορεύεται δια νόμου (επιτρέπεται αποκλειστικά και μόνο για ιατρικούς λόγους, όταν υπάρχει κληρονομούμενη ασθένεια που συνδέεται και μεταφέρεται με το φύλο).

«Μα το λένε πολλοί υποψήφιοι πατεράδες» θα πουν κάποιοι. «Όλοι έχουν μια προτίμηση». 

 Ο κ. Κασσελάκης δεν είναι «όλοι», είναι αρχηγός κόμματος, και αυτό προχθες δεν ήταν μια κατ’ ίδιαν εξομολόγηση, αλλά μια συνέντευξη σε κανάλι εθνικής εμβέλειας. Όπως θα έχει διαπιστώσει και ο ίδιος από την υπερσυμπυκνωμένη εμπειρία του στα φώτα της δημοσιότητας, ό,τι λέει, ό,τι κάνει, έχει αντίκτυπο, γίνεται τίτλος, πρώτη είδηση. Γι’ αυτό είναι να απορεί κανείς: Σε μια Ελλάδα που βγαίνει από την πανδημία με αύξηση ρεκόρ στα περιστατικά βίας κατά των γυναικών, όπου στο αστυνομικό δελτίο φιγουράρει η μία γυναικοκτονία μετά την άλλη, σε μια χώρα που τα έμφυλα στερεότυπα κρατούν τις γυναίκες μακριά από θέσεις ευθύνης, σε μια χώρα που είναι τελευταία στην ΕΕ στο δείκτη ισότητας, όπου ο σεξισμός και η πατριαρχία δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα από το δρόμο μέχρι τις τηλεοπτικές εκπομπές, γιατί διάλεξε να αποκαλύψει το μύχιο πόθο του on camera ο κ. Κασσελάκης;  

Όπως έγραψε και μια φίλη, «τι κρίμα, άνθρωποι που γνωρίζουν πόσο άσχημος είναι ο διαχωρισμός να είναι εκείνοι που τον συντηρούν».

Υπήρχαν και άλλα προβληματικά σημεία στο ίδιο απόσπασμα. Ιδιαίτερα άκομψη η αναφορά του ότι με τον Τάιλερ θέλουν «η προσωπικότητα του καθενός μας να μεταφερθεί στα παιδιά» (wow), όπως και ότι «στα μάτια του» οι οικογένειες με υιοθετημένα παιδιά είναι εξίσου οικογένειες.  

Όχι μόνο στα δικά σας μάτια κ. Κασσελάκη. Όμως ήταν το «θα θέλαμε δύο αγόρια», η επανάληψη μάλιστα της φράσης και η αναφορά και των δύο αγορίστικων ονομάτων προς επίρρωση των λόγων του, αυτό που έτσουξε περισσότερο. Μάλλον έπεσε σε ανοιχτή πληγή.

Πιθανότατα ήθελε...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το καλοκαίρι σαν μια ιδέα

Της ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

Δεν ξέρω πώς το έχει καταφέρει, αλλά ο διάσημος Ιταλός κομίστας Βιτόριο Τζαρντίνο έχει αιχμαλωτίσει σε ένα καρέ ολόκληρο το ελληνικό καλοκαίρι. Δείχνει μια γυναίκα να διαβάζει το βιβλίο της καθισμένη σε μια ασβεστωμένη αυλή κάτω από τη σκιά μιας κληματαριάς. Η κληματαριά δεν απεικονίζεται, αλλά η παρουσία της αποκαλύπτεται από τις φωτοσκιάσεις του σκίτσου. Στο τραπέζι, ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου, δύο ακόμα βιβλία. Τα πέλματα γυμνά πάνω στο τσιμέντο και παραδίπλα μια μικρή σαύρα. Mοιάζει κι αυτή αποχαυνωμένη από τη ζέστη. Ο ήλιος και η θάλασσα βρίσκονται στο φόντο. Να αντικατοπτρίζουν την ξεγνοιασιά και την ησυχία του μεσημεριού, την αίσθηση που αποτελεί το σήμα κατατεθέν του «greek summer».

Μια τέτοια «αντανάκλαση» του ελληνικού καλοκαιριού επιχειρεί να μεταφέρει και η διάσημη πλέον νέα διαφημιστική καμπάνια για την Ελλάδα. «Το ελληνικό καλοκαίρι δεν είναι απλά ο ήλιος και η θάλασσα», εξηγούν οι δημιουργοί της. «Αυτά τα έχουν και άλλες χώρες. Το ελληνικό καλοκαίρι είναι μια κατάσταση ευτυχίας πέρα από εποχές και τόπους. Είναι αυτό το μοναδικό συναίσθημα που νιώθεις όταν είσαι μαζί με αυτούς που αγαπάς, όταν γίνεσαι ένα με τη φύση και νιώθεις μέσα σου ελευθερία». Το ελληνικό καλοκαίρι είναι ιδέα, τρόπος να ζεις. Στόχος, όπως εξήγησαν, ήταν να καθιερωθεί η έκφραση «Greek Summer» σαν την ανώτερη, την πιο ξεχωριστή μορφή διακοπών στη Μεσόγειο και να βρεθούμε έτσι ένα ποιοτικό σκαλί πάνω από τους ανταγωνιστές μας. «Να το κάνουμε brand δηλαδή».
Ακούς brand και φαντάζεσαι το ελληνικό καλοκαίρι κλεισμένο σε μπουκάλι σαν ακριβό άρωμα. Μια μικρή πολυτέλεια, σε ψηλό ράφι.

 Για πολλούς, μα πάρα πολλούς, άλλωστε, είναι. Κάτι που κάποτε ζήσαμε και έκτοτε παραμένει άπιαστο όνειρο. Δεν είναι οι καλοκαιρινές διακοπές που συρρικνώνονται συνεχώς, από τους τρεις μήνες των παιδικών χρόνων στις δύο εβδομάδες της ενήλικης ζωής και έκτοτε στη μία εβδομάδα της οικονομικής κρίσης που πλέον παγιώθηκε σε αυτό το travel size. Αν ελληνικό καλοκαίρι είναι η ανεμελιά και η ξεγνοιασιά, αυτό κι αν αποτελεί ζητούμενο σ’ αυτή την όμορφη, παράξενη χώρα, ένα άγιο δισκοπότηρο που πάνω που πας να το ξετρυπώσεις, σου ξεγλιστρά.

Καλά λένε οι διαφημιστές, το ελληνικό καλοκαίρι είναι μια κατάσταση, μια ιδέα. Απλώς καμιά φορά μας διαφεύγει.  

Ειρήσθω εν παρόδω, το σκίτσο του Τζαρντίνο προέρχεται από...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ηντα θες κι ήντα γυρές

Της ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

«Θα πιεις μια τσικουδιά;» 

«Οχι, ευχαριστώ, είμαι καλά».  

«Ελα, μία για το καλό». 

«Οχι, ειλικρινά, ευχαριστώ πολύ!» 

«Οφου, δεν αξίζει να σου μιλώ». 

Στα δύο χρόνια περίπου που έχω κόψει το ποτό, με έχουν πει πολλές φορές ξενέρωτη. Ηταν η πρώτη φορά, σε ένα τραπέζι φέτος στα Χανιά, που κάποιος το πήρε... προσωπικά. Αφού δεν έπινα, λέει, δεν άξιζα τον χρόνο του. Λες και το αλκοόλ είναι η σκιαγραφική ουσία που χρειάζεται για να αποκαλυφθεί η προσωπικότητά μου.  

Εντάξει, Κρήτη είναι αυτή. Η περιοχή που κατάχρηση σημαίνει απλώς πιο «εριστική» χρήση, το καραφάκι πριν από το ταξίδι με αυτοκίνητο είναι «ό,τι πρέπει», ο αλκοολισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα.

Τις ημέρες που βρέθηκα στο νησί, τα δελτία ειδήσεων των τοπικών μέσων μονοπωλούσε το θέμα της αναβάθμισης του οδικού δικτύου με την ολοκλήρωση του περιβόητου βόρειου οδικού άξονα (ο εκσυγχρονισμός του ΒΟΑΚ έχει ξεκινήσει από τα μέσα της δεκαετίας... του ’90). Ο λόγος ήταν ότι από την αρχή του χρόνου και μέχρι τις 15 Αυγούστου, σε ολόκληρο το οδικό δίκτυο της Κρήτης, είχαν καταγραφεί 37 θάνατοι από τροχαία δυστυχήματα, αύξηση 42% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Μόνο από τις αρχές Ιουλίου και μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο είχαν χάσει τη ζωή τους στους δρόμους του νησιού 13 άνθρωποι! Αιτίες, σύμφωνα με την Τροχαία, η χρήση αλκοόλ, η μη χρήση ζώνης - κράνους, η υπερβολική ταχύτητα, η παραβίαση των κανόνων οδικής κυκλοφορίας ή όλα αυτά μαζί στον επικίνδυνο καμβά των προβληματικών υποδομών.  

Οπως παρατηρεί κάθε επισκέπτης, ανάμεσά τους και έντρομοι οι ξένοι τουρίστες, η παράτολμη οδηγική συμπεριφορά είναι κι αυτή κάτι σαν τοπικό έθιμο. Δεν μπορείς να κινηθείς στην εθνική χωρίς να δεις διπλές και τριπλές προσπεράσεις, ακόμα και σε σημεία με διπλή διαχωριστική γραμμή, χωρίς ορατότητα. Φίλος που ζει μόνιμα στα Χανιά μάς έλεγε ότι το καλοκαίρι δεν βγαίνει ποτέ στην εθνική με το αυτοκίνητο. «Πολλά τα γλέντια αυτή την εποχή, παίζεις τη ζωή σου κορώνα-γράμματα».

Ομως, πολλοί στην Κρήτη αισθάνονται ότι κυκλοφορούν με κάποιου είδους προστατευτικό μανδύα, με ανοσία στους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε οι κοινοί θνητοί. 

Μπορούν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Και τι να σας κάνω εγώ»

Της ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ


Σε φίλη πριν από χρόνια είχε συμβεί το εξής απίστευτο. Ενα σαββατιάτικο μεσημέρι είχε πάει για φαγητό με την κόρη της σε εστιατόριο των νοτίων προαστίων. Οταν οι μακαρονάδες τους κατέφθασαν στο τραπέζι, το κορίτσι πήγε να φάει την πρώτη μπουκιά αλλά έμεινε με το πιρούνι στον αέρα να κοιτά εμβρόντητη το πιάτο της. Καταμεσής των ζυμαρικών βρισκόταν μια τροφαντή, κατάμαυρη κατσαρίδα, φυσικά πεθαμένη, αν και αυτό το είδος παραμένει αποκρουστικό και μετά θάνατον.

Το απίστευτο, όμως, δεν ήταν αυτό.  

Η φίλη αναστατωμένη φώναξε τον μετρ στον οποίο έδειξε το πιάτο ζητώντας επιτακτικά τον λογαριασμό. Ο λογαριασμός ήρθε και η γυναίκα είδε ότι με στιλό είχαν σβήσει το ένα πιάτο, αφαιρώντας την τιμή του από το συνολικό ποσό. Στην πίσω πλευρά, ως αιτιολογία, έγραφε: «Βρέθηκε κατσαρίδα».

 

Πρόσφατα ήμουν η ίδια μπροστά στο εξής περιστατικό. 

Σε μια καφετέρια, μια γυναίκα χαμηλόφωνα και καθόλου επιθετικά, ενημέρωνε την υπάλληλο στο ταμείο ότι ένα από τα παρασκευάσματα που είχε αγοράσει από το κατάστημα την προηγούμενη μέρα την είχε πειράξει στο στομάχι. «Σας το λέω για να ελέγξετε μήπως τυχόν έχει πρόβλημα η συγκεκριμένη παρτίδα», έλεγε ευγενικά η πελάτισσα.  

«Αποκλείεται!» απαντούσε δυνατά η άλλη. «Ποτέ κανείς δεν μας έχει κάνει παράπονα», επαναλάμβανε, λες και δεν υπάρχει μια πρώτη φορά για τα πάντα.

 

Στις σχολές τουρισμού, εστίασης, φιλοξενίας, οι σπουδαστές μαθαίνουν από νωρίς το ακρώνυμο LEARN, έναν «μπούσουλα» για τη διαχείριση παραπόνων, καταγγελιών, κάθε είδους κρίσεων: Listen, Empathize, Apologize, Resolve, Never Repeat (Ακου, Ταυτίσου, Απολογήσου, Λύσε, Μην Επαναλάβεις).  

Στην πορεία, όμως, όλα αυτά λες και συμπτύσσονται σε ένα ξερό «αποκλείεται». Μαζί με τα «είστε σίγουρη;», «τι μου το λέτε εμένα», «τι να σας πω», «τι να σας κάνω», «δεν είμαι ο σερβιτόρος σας», «εγώ πάντως το έχω πει» είναι κάτι σαν playlist της εστίασης.

 

Για μια χώρα που το φόρτε της είναι οι υπηρεσίες, επιδεικνύουμε μεγάλη δυσανεξία στην κριτική, από το απλό παράπονο μέχρι τη γενική κατακραυγή. Το εστιατόριο που βρέθηκε τις τελευταίες μέρες στο επίκεντρο εξαιτίας καταγγελίας μαθητευόμενου σπουδαστή για βίαιη συμπεριφορά εναντίον του από εργαζόμενο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.  

Ο,τι και να αποδειχθεί από τη διερεύνηση των Αρχών, η πρώτη αντίδραση στο κοινό που ζητούσε εξηγήσεις ήταν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οταν τα τρακτέρ ήταν «καλά»...

Της ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ
 

Στις 4 Φεβρουαρίου του τρέχοντος (έχει σημασία το έτος, όπως θα δείτε), το TVXS δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Σοβαρά τώρα, ξέρει κανένας τα αιτήματα των αγροτών;». Δεν έχει υπογραφή, πάντως ο ίδιος ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου το δημοσιοποίησε μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Twitter, οπότε προφανώς προσυπογράφει όσα αναφέρονται σε αυτό. Ητοι: «Στην επικαιρότητα των ημερών βρίσκονται οι κινητοποιήσεις των αγροτών, αν και η προσέγγιση κάθε τέτοια εποχή είναι περίπου μηχανική και ουδείς ασχολείται με τα αιτήματά τους», ξεκινά. «Ομως, καθώς τα φορολογικά, ασφαλιστικά ή άλλα οικονομικά θέματα είναι όλα λυμένα –παρά την κρίση– πολλοί αναρωτιούνται για ποιο λόγο θα βρεθούν στους δρόμους;». Οταν κάποια στιγμή ο συντάκτης εντοπίζει ένα από τα αιτήματα (μείωση του κόστους παραγωγής), δεν το εγκρίνει («μοιάζει με κατάληψη Λυκείου», «το αγροτικό κίνημα ζητά την κατάλυση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος»). «...Την πρώτη φορά που δεν υπάρχει κάποιο σοβαρό αίτημα για την κοινωνική ομάδα που επλήγη λιγότερο από την κρίση –ή και καθόλου– αυτή κάνει επίδειξη κυνισμού και παρωχημένου πολιτικού εκβιασμού» αναφέρει το κείμενο για την πάλαι ποτέ (ώς το 2015) «αγωνιζόμενη αγροτιά».

 

Σύμφωνα με το άρθρο, όμως, είναι και άλλοι που δεν εκτιμούν τον αγώνα που δίνει η κυβέρνησή μας και κατεβαίνουν σε κινητοποιήσεις άνευ λόγου και αιτίας. «Μετά από 10 καταστροφικά χρόνια χωρίς προσλήψεις στο δημόσιο μόλις ανακοινώθηκαν διορισμοί και μάλιστα με την εντυπωσιακά μεγάλη μερίδα του λέοντος (15.000) στην εκπαίδευση, οι εκπαιδευτικοί είναι στο δρόμο με αίτημα να διοριστούν οι διπλάσιοι!». Για να μη μιλήσουμε για τους αχάριστους πυροσβέστες: «Πέρυσι, και ενώ η κυβέρνηση είχε εξαγγείλει τη μονιμοποίηση των πενταετών πυροσβεστών μετά από χρόνια εμπαιγμού, αυτοί έσπαζαν τις τζαμαρίες του Υπουργείου όπου υπογραφόταν η μονιμοποίησή τους!». Και η οσκαρικού επιπέδου κατακλείδα: «Αφού σοβαρεύτηκε αρκετά η χώρα, καιρός να σοβαρευτεί και ο συνδικαλισμός».
 

Θα μπορούσε εδώ κάποιος να θυμηθεί μία φωτογραφία του Αλέξη Τσίπρα σκαρφαλωμένου σε τρακτέρ, αλλά και τις τότε θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ («Τίναξαν στα ύψη το κόστος παραγωγής...», TVXS, 28/1/13). 

Ή απλώς να δει...

ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΜΑΤΣ - ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Οσο μας πληγώνεις, τόσο μας...

Της ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

Ουδείς γνωρίζει τι θα συμβεί στο ρωσικό χορτάρι στον μεγάλο τελικό του Μουντιάλ ανάμεσα στην Κροατία και τη Γαλλία, αλλά η νικήτρια έχει αναδειχθεί ήδη. 


Είναι βέβαια η Ευρώπη, κι ας μην πανηγυρίσει κανείς γι’ αυτήν έξαλλα στους δρόμους το βράδυ της Κυριακής.


Αν έλεγες στον οποιονδήποτε πέρυσι ότι στους ημιτελικούς του Μουντιάλ του 2018 θα έφταναν τέσσερις ευρωπαϊκές ομάδες και όχι κάποια από τις Βραζιλία και Αργεντινή, μπορεί και να το πίστευε. Αν του έλεγες όμως ότι θα έφταναν τέσσερις ευρωπαϊκές ομάδες χωρίς σε αυτές να περιλαμβάνονται η Ισπανία, η Γερμανία και η Πορτογαλία του Ρονάλντο και κάτοχος του πανευρωπαϊκού, η Ιταλία (που είχε να αποκλειστεί από το 1958 και διοργανώνει από τα πιο ακριβά πρωταθλήματα του κόσμου) ή έστω μια παραδοσιακή δύναμη όπως η Ολλανδία, απλώς θα γέλαγε.


Για τους ειδήμονες του ποδοσφαίρου, το παραπάνω δείχνει κατ’ αρχήν την υπεροχή των ευρωπαϊκών συλλόγων έναντι των υπολοίπων. Το επίπεδο των πρωταθλημάτων στη Γηραιά Ηπειρο δεν το πλησιάζουν αυτά της Λατινικής Αμερικής, παρά το ταλέντο στα πόδια. Επιτρέψτε μας όμως, από τη θέση του πιο αποστασιοποιημένου (εντάξει, του πιο άσχετου) θεατή, να επιλέγουμε μια πιο ρομαντική διάσταση: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Περήφανοι στ’ αυτιά

Της ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

Ο χρόνος υποτίθεται γιατρεύει. Θα γιάτρευε και αυτή την πληγή πιστεύαμε. Οσο απομακρυνόμασταν από αυτόν, ο Ιούλιος του 2015 θα ξέφτιζε. Σιγά σιγά θα ξεχνάγαμε. Αυτή την τάση έχει η ζωή, να τρέχει και να αφήνει τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Μια ελάχιστη προϋπόθεση θέτει, να μην προσπεράσεις το σύμπτωμα, να έχεις αναγνωρίσει το τραύμα σαν αυτό που είναι, ώστε να ξεκινήσει η επούλωσή του και κυρίως να μην ξανανοίξει.



Φαίνεται ότι δεν κάναμε το κομμάτι μας. Τρία χρόνια έχουν περάσει από την 5η Ιουλίου του 2015 και η κυβέρνηση, που δίνει τον τόνο, αδυνατεί ή δεν τολμά ή, το πιθανότερο, απλώς απαξιοί να αντιμετωπίσει το χάσμα που η ίδια άνοιξε στην κοινωνία. «Είμαστε περήφανοι για το δημοψήφισμα», δήλωσε ανήμερα την επέτειο του δημοψηφίσματος ο πρωθυπουργός. «Γιατί τολμήσαμε να βγάλουμε τον λαό στο προσκήνιο της Ιστορίας», πρόσθεσε, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.  


Ακόμα περήφανος λοιπόν. 


Δεν θα έχει ακούσει φαίνεται για τις φιλίες που χάλασαν, τις παρέες που κόπηκαν στα δύο. 


Δεν θα είχε ακούσει τη μισή Ελλάδα να λέει προδότες την άλλη μισή, ταμπέλα που φέρει μέχρι σήμερα. 


Δεν θα έχει ακούσει –ακόμα– για τα δήθεν «διερευνητικά» τηλεφωνήματα εκείνων των ημερών – «για να έχουμε καλό ρώτημα, εσύ τι θα ψηφίσεις;». Ούτε για εκείνον που ανεβοκατέβαινε τους ορόφους της πολυκατοικίας του και ανέκρινε τους ενοίκους της, αν είναι με το «Ναι» ή με το «Οχι», και κατόπιν σημείωνε τους «προδότες» για να λογαριαστεί μαζί τους «όταν θα έρθει η ώρα». 


Δεν θα τα είχε ακούσει όλα αυτά ο πρωθυπουργός. Περήφανος στ’ αυτιά.


Το πιο εντυπωσιακό ωστόσο στην προ ημερών επέτειο ήταν ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: (Κομματοσκυλοκηφήνες) Διορισμένοι αορίστως!

Της ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ
 

Όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι να απορώ με τη φράση «ιδιωτικός υπάλληλος» που έπρεπε να συμπληρώνω στο πεδίο «επάγγελμα πατρός». Εκτός από σχήμα στριφνό και οξύμωρο, ένιωθα ότι οι δύο λέξεις δεν προσδιόριζαν επ’ ουδενί τη δουλειά του πατέρα μου. Το ίδιο λίγες πληροφορίες αντλούσα και από το «δημόσιος υπάλληλος» που συμπλήρωναν άλλοι συμμαθητές μου. Οτι τι;


Μέχρι σήμερα, εξακολουθώ να απορώ με όσους στην ερώτηση «με τι ασχολείστε;» απαντούν «είμαι δημόσιος υπάλληλος», κατηγορία που περιλαμβάνει από γιατρούς και καθηγητές μέχρι ενστόλους ή ακόμα και κληρικούς. Γραμματείς σε υπουργείο και δικαστικούς υπαλλήλους, οδηγούς και εφοριακούς. Και εκατοντάδες άλλες θέσεις, εξίσου κρίσιμες και χρήσιμες για την κοινωνία. Προς τι η κρυψίνοια;


Φυσικά, κανένας γιατρός, δάσκαλος ή παπάς δεν απαντά «δημόσιος υπάλληλος» σκέτο.  

Υπάρχει όμως μια μεγάλη κατηγορία εργαζομένων στον δημόσιο τομέα με πιο «ρευστές» ιδιότητες και αρμοδιότητες, οι οποίοι πράγματι αισθάνονται περισσότερο «δημόσιοι υπάλληλοι» από οτιδήποτε άλλο. Αυτοί χωρίζονται σε όσους μπορούν εν δυνάμει να καλύψουν διάφορα πόστα, είναι δηλαδή κρατικοί λειτουργοί, και σε όσους μπήκαν στο Δημόσιο και πλοηγούνται σε αυτό με την πρακτική των μεταθέσεων, μετατάξεων, αποσπάσεων.


Η τρέχουσα κρίση στον τομέα της καθαριότητας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτή την παθογένεια. Οι δήμοι προσλαμβάνουν υπαλλήλους καθαριότητας –για να εργαστούν ως υπάλληλοι καθαριότητας–, οι οποίοι στη συνέχεια «εξαφανίζονται» σε άλλες διοικητικές θέσεις. Τη δουλειά τους καλούνται να κάνουν συμβασιούχοι που εύλογα θα ζητήσουν αργότερα να μονιμοποιηθούν εφόσον είναι αυτοί που καλύπτουν την πάγια ανάγκη των δήμων να έχουν καθαρούς δρόμους και άδειους κάδους. 


Με αφορμή την τελευταία απεργία έχει επανακάμψει η ιδέα της ανάθεσης της αποκομιδής των απορριμμάτων σε ιδιώτες, δηλαδή πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι, αντί για την ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος των πελατειακών μεταθέσεων και αποσπάσεων. 


Μια λύση, την οποία έχει υποδείξει ο Διονύσης Ρηγόπουλος, επιθεωρητής-ελεγκτής δημόσιας διοίκησης, είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Για τον «μέσο» Ελληνα...(arxim@l@k@)

Της ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

Ο Ελληνας που μπαίνει ανάποδα στο στενό και άμα του πεις καμιά κουβέντα σε βρίζει κι από πάνω. 

Ο Ελληνας που ξέρει απ’ έξω όλες τις ατάκες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου αφού «τώρα δεν γυρίζονται τέτοιες ταινίες». 

Αυτός που γυρίζει από ταξίδι στο εξωτερικό και το πρώτο πράγμα που σου λέει είναι ότι σαν την Ελλάδα δεν υπάρχει. Ενίοτε και ότι «έξω δεν ξέρουν να τρώνε». Στην ταβέρνα παραγγέλνει πάντα το μεζέ στο πήλινο «με τα τυριά».  

Αυτός που μπαίνει στη λεωφορειολωρίδα ή τη ΛΕΑ, αναλόγως τη διαθεσιμότητα. Διαμαρτύρεται συνήθως για τα μπλόκα της Τροχαίας, γιατί «αν έφτιαχναν δρόμους, δεν θα είχαμε ατυχήματα». Αυτός που δεν σταματάει στις διαβάσεις, αλλά θαυμάζει τους «ξένους» που μπορεί να μην ξέρουν να τρώνε αλλά σέβονται τον πεζό. 

Ο Ελληνας που παρκάρει όπου γουστάρει, «μισό λεπτό θα κάνει». 

Αυτός που θεωρεί ότι κάτι μας κρύβουν. Ποιοι; Αυτοί, ένα -μηδέν (πάντα κερδίζει). 

Αυτός που δεν ανακυκλώνει γιατί «αυτοί» μετά ρίχνουν όλα τα σκουπίδια μαζί, οπότε δεν έχει νόημα. 

Αυτός που επαναλαμβάνει ότι όλοι ίδιοι είναι και ότι τα πράγματα δεν αλλάζουν. Που έχει ξεστομίσει ότι χρειάζεται να πέσει μια βόμβα στη χώρα ή/και ότι μια δικτατορία μας σώζει. Που φοροδιαφεύγει, αλλά υπάρχουν και άλλοι που κάνουν χειρότερα. 

Ο Ελληνας που τρώει γεμιστά χειμώνα - καλοκαίρι (ιδανικά της μάνας του) αλλά διαμαρτύρεται που βάζουν «φάρμακα» στα λαχανικά. Που πάει με το γιο του στο γήπεδο για μια πρώτη τελετή μύησης στον ρατσιστικό λόγο.  

Ο Ελληνας που θεωρεί ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Που αμεσοδημοκρατικά αποφασίζει να μην έρθουν οι πρόσφυγες στο σχολείο του παιδιού του. Που αρχίζει να χειρονομεί σαν να τον σφάζουν όταν πάνε να του καθαρίσουν τα παράθυρα του αυτοκινήτου. Που λέει ότι καλά είναι τα σκυλιά, «αλλά όχι για μες στο σπίτι». Που δεν μαζεύει τις ακαθαρσίες τους από το πεζοδρόμιο γιατί «πού είναι ο δήμαρχος». Που δίνει φακελάκι αυτοβούλως. Που ζητάει φακελάκι από άνθρωπο που πονάει.  

Ο Ελληνας που αφήνει απλήρωτους τους εργαζόμενούς του. 

Που ψηφίζει σελέμπριτι και μετά ρίχνει μούντζες στη Βουλή. 

Ο Ελληνας που χτίζει νύχτα και διαμαρτύρεται ότι η ανεμογεννήτρια του χαλάει τη θέα. 

Που τρέχει με δύο πιάτα στο μπουφέ των γάμων. 

Που εξαπατά τους τουρίστες. Που βάζει τρικλοποδιά σε όποιον ξεχωρίζει. 

Που βγάζει τα παπούτσια και απλώνει τα πόδια στον καναπέ του πλοίου. 

Που...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο εθνικός μας αντιαμερικανισμός

Της ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

Οταν είχε βγει βγει το «Ρόκι 4», το 1985, ήμουν εννέα ετών. Θυμάμαι ήταν καλοκαίρι και έπαιζε την ταινία το σινεμά του χωριού. Τα παιδιά θα πηγαίναμε να το δούμε, αλλά οι μεγάλοι δεν ήθελαν να ακολουθήσουν.  

«Γιατί δεν έρχεστε;» τους είχα ρωτήσει. 

Η απάντηση περιείχε τις λέξεις «προπαγάνδα» και «ιμπεριαλισμός», καμία από τις οποίες φυσικά δεν ήξερα ακόμα τότε τι σημαίνει, αλλά τις παπαγάλισα στα άλλα παιδιά που με ρώτησαν μετά συνωμοτικά «τι σου είπαν;». «Είναι κάτι σοβαρό, δεν μπορώ να σας εξηγήσω τώρα».
 

Για τη συγκεκριμένη ταινία δεν είχαν άδικο, φυσικά, όσο κι αν εμάς μας είχε συναρπάσει η μάχη του Ρόκι με τον Ντράγκο, τη φονική μηχανή από τη Σοβιετική Ενωση, που αναγκάστηκε σε άτακτη υποχώρηση και βαθιά υπόκλιση στον αντίπαλο. Ηταν πάντως η πρώτη ανάμνηση που έχω από τον ελληνικό «αντιαμερικανισμό», την ιδεολογία που περνάει από γενιά σε γενιά σαν κληρονομιά, και που περισσότερο απ’ όλες μας ενώνει (εντυπωσιακά ισχυρή συγκολλητική ουσία το «αντί»). 

Στο αφηρημένο αφήγημα της ελληνικής εκδοχής του αντιαμερικανισμού περιλαμβάνονται πολλές αλήθειες, σκόρπιες τελίτσες στον χάρτη και στον χρόνο, οι οποίες έχουν ενωθεί όπως όπως. 

Το σχέδιο που προκύπτει μοιάζει με μπαμπούλα. Το ιδεολόγημα περιγράφει περισσότερο τη μεταφυσική πίστη μας στην ύπαρξη ενός ασύμμετρου διεθνούς παράγοντα, σε κάτι μεγαλύτερο από όλους εμάς, που λύνει και δένει, μη αφήνοντας περιθώρια δράσης σε όσους έτυχαν να ζουν σε «μικρές» χώρες. Είναι η μητέρα όλων των δικαιολογιών. Η ευρεία αποδοχή της Ρωσίας και ειδικά του προέδρου Πούτιν από τους Ελληνες, η πίστη μας ότι είναι σε θέση να μας σώσουν είναι έκφραση του ίδιου φαινομένου. Η Ρωσία θεωρείται...