ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πατέντες

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Θυμόσαστε τι έγινε τότε, με τα γενόσημα; 

Τι ξεσηκωμός, τι φωνή λαού για το χαπάκι το σωστό το εισαγόμενο που να γράφει πάνω Neospirex π.χ. και όχι παρακεταμόλη; Katourlix π.χ. και όχι νατριουρητικά, θειαζίδες, διουρητικά της αγκύλης, φοροσεμίδη και αναστολείς της καρβοανυδράσης;

Τι είναι αυτά τα κορακίστικα ρε; Τα ξέραμε και χθες;  Το κράτος θέλει να μας φαρμακώσει. Μας στερεί το καλό, το γκαραντί, το ευρωπαϊκό φάρμακο γιατί μας έχει για ξέβγαλμα.  

Ε, κάτι τέτοιο θα γίνει και τώρα, αλλά από την ανάποδη. Διότι άπαξ και ξεθαρρέψουμε και αισθανθούμε ότι δεν χρειαζόμαστε πια μπάστακες Γερμανούς και Βέλγους να τσεκάρουν την ποιότητα του παραγομένου, διόλου απίθανο να αρχίσουμε τα «πειραγμένα».

Να περνάει π.χ. ο Τριαντάφυλλος και να ρίχνει μέσα λίγο αγιασμό από βροχόνερα Καραϊβικής, να περνάει ο Πετρετζίκης και να ρίχνει καμιά πρέζα μπούκοβο ή ρινίσματα σέλερι, να περνάω κι εγώ και να ρίχνω κανά καντήλι, σαν κι αυτά που ρίχνω κάθε φορά που δεν λειτουργεί καλά μια πατέντα μου: το παπούτσι που έχω βάλει στην πόρτα του ψυγείου για να μην ανοίγει μόνη της και φεύγει η ψύξη, μια παλιά φανέλα που έχω στριμώξει στο σιφόνι για να μη στάζει το καζανάκι, μια ξεχαρβαλωμένη ζωστήρα που έχω για να συγκρατεί τα ρολά της μπαλκονόπορτας, να μη σωριάζονται και με κοψοχολιάζουν νυχτιάτικα. 

Ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ’ αλεύρι.

Αυτοί είμαστε. 

Διότι ποιος μου λέει εμένα ότι αυτοί που δεν εμπιστεύονται σήμερα εμβόλια κατασκευασμένα «από τη μάνα τους», στο Βέλγιο και στη Γερμανία, θα τσακιστούν αύριο, ποιος θα πρωτοκάνει ένα εμβόλιο που θα ‘χει παραχθεί στα Ασπρα Σπίτια Βοιωτίας;

Υπάρχει μια κακόψυχη έκφραση της κοινής ελληνικής που λέει «οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους». 

Με σόκαρε πολύ αυτό το πράγμα όταν ήμουν μικρή. Ηταν σα να μου έλεγε ότι οι πεθαμένοι είναι ενοχλητικοί και κατά κάποιον τρόπο είναι αλλά όχι με τον τρόπο τον δικό μου.  

Σήμερα, με την τόση άρνηση που επικρατεί γύρω τριγύρω για τα εμβόλια...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η μπατονέτα

 

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αν πάρουμε υπ’ όψιν μας τα δεδομένα, το παιδί της κυρίας «από το οποίο είναι μητέρα» (sic) είναι σίγουρα λυκειόπαις, άρα πιθανότατα ελεύθερος, συμφώνως τω νόμω, να ψηφίσει, ακόμα και να παντρευτεί χωρίς την ευχή των γονιών του.

Παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλα αυτά, κυρίες και κύριοι, η θεσσαλονικιά μάνα αισθάνεται ότι έχει ακόμη τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων του, εξού και δεν επιτρέπει στο τέκνον της να κάνει ιατρικές πράξεις χωρίς τη συναίνεσή της.

Η ιστορία έχει ήδη πάρει διαστάσεις, ειλικρινά βαριέμαι να σας φορτώσω και με τη δική μου, την οποία είμαι σίγουρη ότι μαντεύετε. Αντ’ αυτού, μου περνάνε από το μυαλό ένα σωρό τρελά πράγματα. Και τι θα πείραζε δηλαδή αν, έτσι για αλλαγή, περνάγαμε από τη νευρωτική «μάνα είναι μόνο μία» στο σπαρτιάτικο μοντέλο της μάνας – γαϊδούρας που ασκούσε τον γιο της στο «ή ταν ή επί τας» προτού να του το πει η ίδια η ζωή και να τον βρει απροετοίμαστο;

Αν σε όλο αυτό προσθέσουμε την ωφέλεια από τη σωματική άσκηση, την παιδιόθεν εξοικείωση με το άλλο φύλο σε συνθήκες ισότητας, την ομαδική ζωή, την έκθεση στη φύση και στον ελεύθερο ανταγωνισμό του δικού του και των άλλων, τότε δεν αποκλείεται να καταλήξουμε σε κανένα υβριδικό μοντέλο τύπου Μόγλης sapiens, πράγμα που δεν συμφέρει καμιά  διεισδυτική μητέρα, ούτε ως προς το πρώτο σκέλος του ούτε ως προς το δεύτερο.

Φυσικά υπάρχει πάντα το δημοκρατικό αθηναϊκό μοντέλο ανατροφής που ειδικά σ’ αυτήν την πρώιμη Δημοκρατία δεν συμπεριελάμβανε τα κορίτσια, και από μια άποψη ευτυχώς. Αλλιώς θα ‘πρεπε οι γονείς να πάρουν σβάρνα τα γυμναστήρια για να βρουν τον κατάλληλο παιδοτρίβη για τη θυγατέρα τους, ο οποίος θα τη μυούσε σε όσα σήμερα ονομάζουμε αυταρχική συμπεριφορά και γενετήσια προσβολή από θέση ισχύος.

Τα παραφούσκωσα, αλλά το έκανα επίτηδες. Γιατί είναι τω όντι αβάσταχτο κι ανήκουστο να αποκλείεις το παιδί σου από ένα απλό self test, δηλαδή...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ: Nein, Ursula

 

Tης ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Πρέπει να ξέρεις ποια είναι η θέση σου κι αυτό δεν το γράφει κανένα metoo γιατί απλούστατα, η περίπτωσή της Φον ντερ Λάιεν είναι από τα άγραφα. 

Στα μάτια μου η γυναίκα αυτή διέλυσε προχθές ό,τι συνιστά την ΕΕ με την πρωτοβουλία που πήρε να αράξει στον οντά που της υπέδειξε ο σουλτάνος-ζήτουλας και σ’ αυτό συναίνεσε και ο ευρωφλώρος Σαρλ Μισέλ, αμ πώς. Και πού να ερχόντουσαν και οι λουλάδες με τα πιλάφια και ο πλήρης εκχανουμισμός ημών των ευρωπαίων γυναικών που το πανηγυρίζουμε κάθε φορά που μια γυναίκα παίρνει θέση εξουσίας, τρομάρα μας.

Ας γελάσω αλά τούρκα, έτσι όπως άνοιγε η ψυχή του Μότσαρτ ή και του Μολιέρου, στον καιρό τους. 

Και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;   

Γεμάτα τα έργα που έφτιαξαν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό από το trend της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ασχέτως τώρα αν ο επίγονος κοιτάει πώς να πάρει και το χρυσό δόντι του κάθε φουκαρά συμπατριώτη του προκειμένου να γλιτώσει το φαλιμέντο και το πολύ ευρωπαϊκό έθιμο της γκιλοτίνας.

Είναι που δεν θέλω να βρίσω άλλο, γιατί τη λυπάμαι έτσι μινιόν που είναι η πρόεδρος της Κομισιόν. Να της πω ότι δεν φταίει ο Τούρκος που έγινα Τούρκος αλλά η δική της αδιανόητη στάση. 

Αν ήταν τουρίστρια στην Πόλη, θα το δεχόμουν γιατί καλό είναι να δοκιμάζεις για την πλάκα σου τα έθιμα μιας εξωτικής χώρας, με το εισιτήριο επιστροφής στην τσέπη, εξυπακούεται… Επειδή όμως τυγχάνει να εκπροσωπεί και εμένα που δεν είμαι καθόλου εξωτική, από σήμερα την παύω. Την καθαιρώ βρε παιδί μου, τι δεν καταλαβαίνεις;  

Οτι π.χ. θα μπορούσε να τον πνίξει με το μαξιλαράκι του καναπέ;

Οτι θα μπορούσε να του κοπανήσει μια στο καλάμι με τη γόβα της; 

Οτι αντί για όλα αυτά θα μπορούσε να γυρίσει την πλάτη και να αποχωρήσει επιτόπου; 

Το αξίωμά της και η Ευρώπη που έχει-είχε την τιμή να εκπροσωπεί όχι απλώς το επιτρέπει αλλά κυρίως το επιβάλλει.

Επιβάλλεται επίσης...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι μπαλκονάνθρωποι

 

Tης ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τη χρωστάω αυτή τη λέξη στην εκδότρια Λίζα Σιόλα που τη λάνσαρε τις προάλλες στο κατασυκοφαντημένο Facebook για να μας συστήσει τη φουντωτή και σε πολλαπλή κυοφορία αζαλέα της βεράντας της. Μακάρι να γεννηθούν κι άλλες τέτοιες λέξεις που να μας συμπεριλαμβάνουν εν αγνοία τους, που να λένε την ιστορία μας λέγοντας ταυτόχρονα τη δική τους. Αυτό δεν είναι το άνθος της οικειότητας που τόσο μας έχει λείψει πάνω από ένα χρόνο τώρα;  

Να μας φωνάξει κάποιος με τ’ όνομά μας, να πάνε στα τσακίδια οι προσωπικές αντωνυμίες του εγκλεισμού – εγώ, εσύ, εμείς, εμείς, εμείς -, να αποκατασταθεί η διαλυμένη μας ταυτότητα ή και να εμπλουτιστεί με τα νέα χαρακτηριστικά που εν τω μεταξύ απόκτησε.

Πόσο με πήρε να γράψω αυτή την παράγραφο; 

Οχι και τόσο πολύ, μου φαίνεται. Τόσο ώστε να εξαφανιστεί εν τω μεταξύ από το φινιστρίνι του δωματίου μου ο μόνος άνθρωπος που βλέπω σταθερά κάθε μέρα την ίδια πάντα ώρα.  

Πού να πήγε;  

Στην κουζίνα υποθέτω γιατί το κουρτινάκι της είναι τραβηγμένο. Βασικά τον βλέπω σκυφτό με μια νάιλον σακούλα να περισυλλέγει τα ξερά φύλλα από τις ζαρντινιέρες του, να απομακρύνει κάθε κλαδάκι που στραβοφύτρωσε, να αφαιρεί το παραμικρό ζιζάνιο που σε κανονικές συνθήκες δεν θα το πρόσεχε ποτέ. Ο άνθρωπος της νέας εποχής έχει για μάτια έναν μεγεθυντικό φακό.

Τουλάχιστον τώρα ξέρω πώς τον λένε κι αν τον φωνάξω μ’ αυτό το όνομα, θα καταλάβει και θα γυρίσει αμέσως να με κοιτάξει. Το ίδιο θα συμβεί αν πάρει αυτός την πρωτοβουλία να μου απευθυνθεί χρησιμοποιώντας το ίδιο όνομα, τις ατελείωτες ώρες που σκάβω το μάρμαρο με το καθημερινό μου βάδην, σταματώντας πού και πού να κόψω καμιά φρέζα μπαλκονιού για το βάζο μου. Ετσι συμβαίνει συνήθως με τους συνονόματους. Εχουν ανεπτυγμένο το ένστικτο της αναγνώρισης και της συνενοχής. Σέβονται και ομνύουν στην τυχαιότητα και την ανάγκη γιατί εκεί μέσα κρύβονται τα επιχειρήματα και οι μηχανισμοί της επιβίωσης.

Σκέφτομαι τι θα γίνει στην απίθανη περίπτωση που θα ‘ρθει κι εμάς η σειρά μας να εμβολιαστούμε. Πώς θα μας ξεκολλήσουν απ’ τα μπαλκόνια μας τα ΕΜΑΚ, η Πυροσβεστική, οι αλεξιπτωτιστές, οι αλπινιστές, οι Ειδικές Δυνάμεις, ο Κινγκ Κονγκ ο ίδιος. Ποιος θα ξεβιδώσει με το κατσαβιδάκι του τους μεντεσέδες που στηρίζουν τη βεράντα μας, να γύρει μονόπαντα αδειάζοντας όλο της το περιεχόμενο στον δρόμο.

«Μπαλκονάνθρωποι στο οδόστρωμα». Να ένα μελλοντικό λογοτεχνικό αριστούργημα! 

Δίνω μερικά tips για να διευκολύνω τη δουλειά του μελλοντικού χρονικογράφου :

 

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Θα πάρει πολλούς εραστές στον λαιμό της τούτη η άνοιξη... Ντορο-Νεραντζούλα φουντωμένη πού είναι τ’ άνθη σου;

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από την 13η Μαρτίου 2020, ημέρα έναρξης των σκληρών περιοριστικών μέτρων ως τα σήμερα, δίπλωσε ο χρόνος, δεν άλλαξε, και αυτό όσο πιο νωρίς το πάρουμε απόφαση τόσο το καλύτερο για όλους μας.  

Η πραγματική Πρωτοχρονιά φέτος δεν αποκλείεται να μας βρει μεσοκαλόκαιρο αλλά κι αυτό πολύ χλωμό το βλέπω με τη ζέση ορισμένων να κάνουν Πάσχα γύρω γύρω όλοι από τον λάκκο με τη σούβλα και το ταψί με τα ντολμαδάκια. 

Η ατυχής δήλωση της Ντόρας Μπακογιάννη να μεταβεί παρά τα μέτρα στην Κρήτη για γιούργια στον ταβλά με τα ξεροτήγανα, μπορεί να είναι νόστος ή μπορεί και αυθόρμητη προτροπή προς αλλότρια αισιοδοξία. Ποιος ξέρει; Δήλωση υπεύθυνης πολιτικού πάντως δεν είναι.  

Θα μου ήταν αδιάφορο αν η κ. Μπακογιάννη μάς είχε συνηθίσει κατά το παρελθόν σε ανέξοδους αυθορμητισμούς, αν είχε την κουλτούρα του «αέρα πατέρα» δημοσίου προσώπου. Δεν την έχει όμως. Απεναντίας υπήρξε ίσως η πιο πραγματίστρια πολιτικός ανάμεσα σε τόσους αεριτζήδες. Πότε σηκώθηκε εντός της τέτοιος αέρας; Πότε φύσηξε και τα τίναξε; Νεραντζούλα φουντωμένη πού είναι τ’ άνθη σου;

Μεταξύ μας, ευτυχώς που φυσάει σήμερα αυτός ο λυσσάρης ο βοριάς και μας σκουπίζει λίγο τα μπαλκόνια από τα ξερά φύλλα, εκσφενδονίζει και τις μαραμένες φρέζες στο μπαλκόνι του γείτονα. Μέχρι στιγμής, έχω στείλει πέντε έξι κιλά κίτρινες κι έχω λάβει άλλες τόσες μωβ. Αν αρχίσουν να αυτενεργούν και οι μπουγάδες και δούμε τίποτα εσώρουχα να συμπλέκονται στον kinky ορίζοντα, τότε διόλου απίθανο να διολισθήσουμε μαζικά και ως είδος, προς τον εναέριο τρόπο αναπαραγωγής των μελισσών. 

Προσοχή όμως. Αμέσως μετά την airplane mode επιτυχή διείσδυση στο κοίλον της βασίλισσας μέλισσας, τα γεννητικά όργανα του κηφήνα αποκόπτονται από το σώμα του με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατό του. Ουπς…

Θα πάρει πολλούς εραστές στον λαιμό της τούτη η άνοιξη, να με θυμηθείτε. Πολλούς οιστρήλατους κηφήνες που δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ενημερωθούν, να κοιτάξουν γύρω τους για να καταλάβουν τι είναι αυτό που μας συμβαίνει.  

Κι αφού δεν παίρνετε από λόγια, θα σας τα πω με αριθμούς.

Λοιπόν. Εχουμε και λέμε:

13 Μαρτίου 2020, ημέρα κατά την οποία αποφασίστηκε το κλείσιμο εμπορικών κέντρων, εκπτωτικών χωριών, καταστημάτων εστίασης, καφενείων και μπαρ, είχαμε 73 νέα κρούσματα επί συνόλου 190 κρουσμάτων σε όλη τη χώρα, 5 διασωληνωμένους και μηδέν νεκρούς.

13 Μαρτίου 2021, περίοδο κατά την οποία αρχίσαμε τους υγιεινούς περιπάτους, τη συζήτηση για άνοιγμα της αγοράς και τη διακριτική ανοχή των κορωνοσυνωστισμών και κωρονοτσιμπουσίων, είχαμε 2.512 ημερήσια κρούσματα επί συνόλου 219.  521, διασωληνωμένους και 52 ημερήσιους νεκρούς.

Αυτά, και...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ροζ τρίγωνο

 

Κρατούμενοι σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης που φοράνε το χαρακτηριστικό ροζ τρίγωνο στη στολή τους

Tης ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Καθόμαστε που καθόμαστε όλη μέρα, καλό είναι να τον μηρυκάζουμε λίγο τον έρμο τον άμπακο που καταπίνουμε. Να μην κατεβαίνει έτσι αμάσητος και μας πιάνουν μετά δυσπεψίες, τάση προς έμετο και ανεξήγητα φουσκώματα. Στο διάφραγμα, στη λεπτή μεμβράνη που χωρίζει την περιοχή της καρδιάς από τα όργανα της άνω κοιλίας, εκεί τοποθετούσαν οι ομηρικοί άνθρωποι το «φίλον ήτορ», το ταμπούρλο που αίφνης αρχίζει να βαράει άρρυθμα όταν κάτι γύρω τριγύρω απορρυθμίζεται και μας απορρυθμίζει.  

Ok. Το μάθημα ανατομίας, προς το παρόν έλαβε τέλος αλλά μην κουνηθεί κανείς. Σήμερα έχω σκοπό να αναμασήσουμε κάτι λίγα από την ιστορία του ναζισμού μπας και φτάσουμε και στα ψιλά γράμματα της ίδιας περιόδου τα οποία δεν είναι άλλα από το Ολοκαύτωμα των ομοφυλοφίλων, όπως άλλωστε και όλων όσων επεδείκνυαν σεξουαλική απόκλιση, φετιχιστές, παρενδυτικοί, αλγολάγνοι, ποδολάγνοι, ματάκηδες, οπιοφάγοι, ονυχοφάγοι, χαροκόποι και το ανάποδό τους.

Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, στην ανεμελιά της απάνω, δεν μπόρεσε να διακρίνει τι έρχεται, δεν φρόντισε να κάψει αρχεία, να καμουφλάρει μπαρ, χοροδιδασκαλεία, θέατρα, γκαλερί, εστιατόρια, πανσιόν. Ετσι ο Χίμλερ, ο αρχηγός των SS, βρήκε στο πιάτο ονόματα, διευθύνσεις, φωτογραφίες, αναρτήσεις, ίνσταγκραμ, πρωινάδικα, αφίσες, δηλώσεις, πρόθυμους κι απρόθυμους αυτόπτες και σάρωσε με τη μία τον ανθό της βερολινέζικης σκηνής. Την προσοχή σας παρακαλώ. Δεν είμαι κανά χάπατο να πιστεύω ότι η ιστορία των ανθρώπων είναι διαρκής επανάληψις. Προσέχω τι γεννάει η εποχή μου, παρακολουθώ όσο μπορώ τις μεταμορφώσεις και τις μεταλλάξεις της, πότε ρουφάει μια πρωτεϊνική ακίδα προς τα μέσα και πότε αναπτύσσει στη θέση της μια άλλη φονικότερη.

Αντε, αρκετά απολογήθηκα. Στο θέμα μας τώρα. 

Αυτά τα ολίγα που έχω να σας πω δεν τα βγάζω από το μυαλό μου. Τα παραθέτουν τα Αρχεία του εν Ουασιγκτώνι Μουσείου του Ολοκαυτώματος, οπότε μπορείτε να τα βρείτε κι εσείς.

Τη χρονιά που ανέβηκε στην εξουσία το ναζιστικό κόμμμα (ναι, ναι με εκλογές!) φοιτητές με την παρότρυνση των Ταγμάτων Εφόδου εισέβαλαν στο Ινστιτούτο της Σεξουαλικής Επιστήμης και κατέσχεσαν τη βιβλιοθήκη του. Καταστράφηκαν πάνω από 12.000 βιβλία και 35.000 μοναδικές φωτογραφίες ενώ χιλιάδες  «έκφυλα» λογοτεχνικά έργα κάηκαν παραδειγματικά στο κέντρο του Βερολίνου. Το 1934, η Γκεστάπο  διέταξε  να συνταχθούν λίστες γνωστών ομοφυλοφίλων και να ενημερώνονται σχολαστικά με τα ονόματα όποιων εντοπίζονταν να επιδίδονται «σε άσεμνες περιπτύξεις» με το λάθος φύλο. Ο Ρούντολφ Ες έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι στο Αουσβιτς οι ομοφυλόφιλοι έμεναν σε απομόνωση, για να αποφευχθεί η διάδοση της ομοφυλοφιλίας σε κρατούμενους και προσωπικό. Οι υπεύθυνοι για την κατανομή των εργασιών στο υπόγειο εργοστάσιο πυραύλων του Ντόρα-Μίτελμπαου ή τα λατομεία του Φλόσενμπεργκ και του Μπούχενβαλτ ανέθεταν στους κρατούμενους με το ροζ τρίγωνο, εργασίες που μπορούσαν να αποβούν θανατηφόρες.

Το είπα κιόλας: Δεν πιστεύω ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φωτοτυπία. Αλλά αφού ο Ολιβερ Τουίστ χαμογελάει και ο Χίτλερ του χαϊδεύει τα μαλλιά, τότε όλα μπορούν να συμβούν. Ακόμα ακόμα να...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το εμβόλιο κι ο «Κανένας»

 

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οσο ο εμβολιασμός παλινωδεί και δεν εξελίσσεται γραμμικά, όλο και πιο πολύ μοιάζει με διακεκομμένη συνουσία.  

Τι θα γίνει τελικά, μπαμπάκο; Θα ζήσω ή θα πάω πλυντήριο; 

Οποια διαδικασία κι αν ακολουθήσει κανείς, στην πλειονότητά μας είμαστε προϊόντα της τύχης και του timing. Να σαν κι αυτή την ηλικιακή τρύπα που άνοιξε αίφνης μεταξύ γενιάς της Pfizer και γενιάς της Astra Zeneca, να πέσουμε στο κενό εμείς οι διά βίου αγέννητοι.

Κάθισα και το υπολόγισα και βρήκα ότι , πέντε πάνω – πέντε κάτω, στην ίδια χαραμάδα, στην ίδια ιστορική αποσιώπηση πέφτουμε πάντα όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι. Επί χούντας εντεκάχρονοι, αμελητέοι της Ιστορίας, επί κορωνοϊού αγνοούμενοι της άυλης συνταγογράφησης, πώς να τα έχεις ύστερα καλά με τον εαυτό σου που έβλεπε μια ζωή την Ιστορία να περνά χωρίς να σου κάνει έστω ένα νεύμα, να φουσκώσει λίγο η προσωπικότητά σου από τις προσχώσεις, από τη φερτή ύλη που σε νομιμοποιεί να ανήκεις στη γενιά του Πολυτεχνείου ή στη γενιά της Μεταπολίτευσης και ως τέτοιος να καταγράφεσαι;

Το όνομά μου είναι «ο Κανένας», κύριε Πιερρακάκη μου, κι απ’ αυτή τη θεσμική ανυπαρξία σάς απευθύνομαι.  

Ρίξτε λίγο τη ματιά σας και σε μας τους μη καταγεγραμμένους όλων των ιστορικών στιγμών και όλων των ρευμάτων. Ρεζίλι γινήκαμε πια να κρύβουμε την ηλικία μας, περιμένοντας τη σειρά μας πότε, αχ πότε θα εμβολιαστούμε. Να δηλώνουμε ψευδώς ότι ανήκουμε στη γενιά των Beatles, των Rolling Stones ή του Μάικλ Τζάκσον ενώ στην πραγματικότητα ανήκουμε στη γενιά του «Σταμούλη του λοχία» και του «Επιπόλαιο με λες που γυρνάω με πολλές»; Και σάμπως δεν έχουν ψυχή ο Σταμούλης κι ο Επιπόλαιος;

Σάμπως δεν είναι βαριά επιπολαιότης να κρατιέται στο περίμενε μια τόσο κρίσιμη μάζα πολιτών χωρίς την παραμικρή πληροφορία αν πιάνονται κι αυτοί για πολίτες ή αν πρέπει...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ουδείς μωρότερος

 

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κυκλοφορεί η φήμη ότι οι γιατροί δεν είναι δα και άσσοι της οδήγησης, τώρα ήρθε η ώρα να πούμε ότι δεν είναι καν άσσοι της ιατρικής. 

Μας την επιτρέπουν αυτήν την τερατολογία τα τερατώδη ποσοστά αρνητών του εμβολίου ανάμεσα στο ιατρικό προσωπικό, κάποιοι εκ των οποίων τολμούν να προπαγανδίζουν την τρέλα τους ακόμη και σε ανθρώπους με ευάλωτη υγεία, αλλά δεν τους τσάκωσα πάνω στην πράξη να γίνει το έλα να δεις.

Οπότε αφήνουμε στην μπάντα τους ιατρούς για να πιάσουμε τους διδασκάλους. Πουλιά στον αέρα θα μου πεις και ψύλλους στ’ άχυρα, αλλά δεν βρίσκω και πολύ νορμάλ την δήλωση του καθηγητή Αλιβιζάτου ότι το κράτος «οφείλει να απαγορεύσει στο συγκεκριμένο γιατρό – που δεν έχει εμβολιαστεί – να βλέπει ασθενείς και να τον εντάξει σε άλλη υπηρεσία χωρίς επαφή με ασθενείς».  

Αλλη υπηρεσία; Οπως; Να πληρώνεται ως ιατρός για να ποτίζει με το λάστιχο τα παρτέρια της εισόδου ή μήπως να αναλάβει το Κυλικείο και να τυλίγει τυρόπιτες, που κι εκεί όμως θα έρχεται σε επαφή με ανθρώπους που την θέλουν την ζωούλα τους;  

Μια άλλη δημιουργική απασχόληση για τέτοιους γιατρούς θα ήταν π.χ. να φτιάχνουν ζωάκια οριγκάμι ή να καθαρίζουν τις καλλιόπες σε μέρη εκτός νοσοκομείου. Σπίτι μου, ας πούμε.

Μιας και ξεπέσαμε στην στρατιωτική αργκό, αναρωτιέμαι τι γίνεται με τον κατ’ επάγγελμα στρατιωτικό που δεν υπακούει στην γραμμή του Γενικού Επιτελείου Στρατού, σε καιρό πολέμου, σαν κι αυτόν που ζούμε τώρα, τώρα, τώρα. Θα τον έκαναν άραγε κι αυτόν κηπουρό να ποτίζει γαϊδουράγκαθα στις βραχονησίδες ή θα τον έστελναν στη φυλακή με το χαλάκι του για τον διαλογισμό υπό μάλης; Και στην τελική, ποιος πληρώνει έναν τέτοιον πολυτάλαντο ιατρό – ποτιστή – βοτανολόγο – οραματιστή;

Εσείς, εγώ, και προπάντων οι αναρίθμητοι επιχειρηματίες του λιανεμπορίου που είδαν σε χρόνο μηδέν τους κόπους τους να γκρεμίζονται τρεφόμενοι με τα ψυχία που τους δίνει το κράτος. Τόσα έχει, τόσα δίνει, ενώ θα μπορούσε να τσοντάρει με απείρως περισσότερα, εξοικονομώντας από την απόλυση όλων αυτών των ωραίων τύπων. 

Κι έτσι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μέχρι το πλοίο

 

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Εμ έτσι όμως δεν γίνεται δουλίτσα. Μου παραχωρούν εδώ πέρα 550 λέξεις κι εγώ έχω μόνο επτά. Αν μάλιστα αφαιρέσουμε τις επαναλήψεις και τα άρθρα, τότε μας μένουν δύο:  «Αλλο η σκληρότητα κι άλλο ο σαδισμός».  

Τη σκληρότητα είναι στο χέρι σου να την αποφύγεις ή και κάτι να μάθεις απ’ αυτήν. 

Ο σαδισμός όμως σε εμπλέκει πολύ άσχημα. Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς, κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει. Πρώτα απ’ όλα επειδή περνάει πανεύκολα κάτω από όλα τα ραντάρ. Και από τα κοινωνικά αλλά και απ’ αυτά τα μονόπαντα της Δικαιοσύνης που αν δεν δει πτώμα φρέσκο φρεσκότατο και λαχταριστό, δεν ιδρώνει τ’ αφτάκι της και, από τη μεριά της, πολύ καλά κάνει.

Και κάπως έτσι χωριστήκαμε, σ’ αυτόν τον κόσμο τον καλό, τον χιλιομπαλωμένο, από δω οι συντετριμμένοι γενναίοι κι από κει οι νεκροζώντανοι. 

Αν και περιστασιακά έχω θητεύσει και στις δυο σχολές, δεν συνιστώ καμία. Ημιμαθής κι εγώ όπως και τόσοι άλλοι, βλαστημάω την ώρα και τη στιγμή που στο σχολείο πήδαγα τις τάξεις, που άφησα αδιάβαστο το κεφάλαιο «αυτοεκτίμηση – αυτοάμυνα – Taekwondo – ζίου ζίτσου – πολεμικές τέχνες»  για να επικεντρωθώ στα ακαδημαϊκά SOS, τα οποία ως γνωστόν δεν σώζουν ποτέ κανέναν την ώρα που πρέπει.  

Σαν τον survivor κάτω από ένα φοινικόδεντρο σε μια σπιθαμή τόπο, και γύρω γύρω ωκεανός. Ποιος θα σε δει; Ο αργεντίνος σκιτσογράφος Quino με τους εμβληματικούς ναυαγούς του, πρόσφατα πέθανε κι αυτός, όπως θα έκανε και κάθε σώφρων άνθρωπος στην παρούσα ιστορική φάση.

Το παραξεχείλωσα ενώ είχα την εντελώς αντίθετη πρόθεση. Να προγραμματίσω με ακρίβεια τη βόμβα μου και να φύγω τρέχοντας για να απολαύσω από μακριά το θέαμα. Σοβαρά τώρα; Αυτό είναι το θέμα μας; Πώς θα γίνει να φαντασιωθούμε τη σκοτεινή πλευρά ανδρών επιφανών ή μήπως τι να κάνουμε ώστε να μην τα φέρει ο διάβολος να βρεθούμε ποτέ σε τετ α τετ μαζί της;

Προκειμένου να κορακιάζω από τη δίψα κάτω από τον κοκοφοίνικα μη και με προσέξει κάνα πλοίο, το αποφάσισα. Θα κολυμπήσω εγώ μέχρι το πλοίο. Με μονόξυλο, με σάπια σανίδα, καβάλα στο δελφίνι, μέσα στην κοιλία του κήτους, με κουπί τα χέρια μου, με νομική, τηλεοπτική, ιντερνετική, έντυπη, δημόσια ή ιδιωτική εκμυστήρευση, αρκεί να πιάσω το σκοινί και να με τυλίξουν στην ισοθερμική μπέρτα. 

Και μετά...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κρούσμα δεν γεννιέσαι. Γίνεσαι

Tης ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν το είχε πει έτσι ακριβώς η Σιμόν ντε Μποβουάρ αλλά πού να το φανταστεί κι εκείνη; Νόμιζε ότι ξηλώνοντας κορδελάκια, δαντελίτσες, παραμορφωτικά εσώρουχα κ.λπ., θα ξεμπερδεύαμε άπαξ δια παντός με τα θηλυκά σατουρνάλια.  

Αλλά κι εμείς; Ετσι τους τα αφήσαμε εμείς; 

 Δεν προλάβαμε να γυρίσουμε την πλάτη μας και πλάκωσαν τα χανουμάκια της νέας εποχής. Ξανά μανά μασκαρέματα και συμπεριφορές να σου πέφτει η μούρη.

Δεν περιγράφω άλλο το μεγάλο πισωγύρισμα που ξεκίνησε από την executive δεκαετία του 1990. Το ερώτημα είναι πώς εν μέσω πανδημίας του #metoo βρεθήκαμε αίφνης να κάνουμε μανικιούρ πεντικιούρ με τις ευλογίες του κυρίου Πέτσα; 

Και καλά ο Πέτσας. Αυτός δεν νομίζω πως θα αφήσει τις νυχάρες του σουβλερές ούτε και πως θα νεκροστολίσει την κερατίνη τους με τοξικά χρώματα, κόλλες και στρασάκια. Οι γυναίκες όμως; Πώς θα τους φτουρίσει το μανικιούρ; Δεν χρησιμοποιούν αντισηπτικά, αναρωτιέμαι; Δεν ξεπετσιάζονται από τα οινοπνεύματα, δεν παρουσιάζουν οι όνυχές τους ρωγμώδεις βλάβες από τις χλωρίνες και τα αδιάκοπα χρονομετρημένα σαπουνίσματα; ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΟΒΙΝΤ; (Φωνάζω τώρα)

Δυστυχώς αποσυρθήκαμε στην ώρα μας, όπως κάνει κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του. Μας παίρνει ωστόσο για μερικές βρισιές ακόμα τις οποίες αφήνω στη φαντασία σας.  

Εν τω μεταξύ, ενόσω εσείς κατεβάζετε καντήλια, εγώ προσπαθώ να κατεβάσω γιορτινά που δεν θυμάμαι πώς βρέθηκαν στην κατοχή μου. Θα με αναγνωρίσουν τα περσινά και προπέρσινα παπούτσια μου ή θα μου ρίξουν καμιά κλωτσιά στο καλάμι; Και τι είναι αυτά τα ακέφαλα σώματα που θροΐζουν στις κρεμάστρες μου, και με παρακαλούν ν’ ανοίξω για να πάρουν λίγο αέρα; Το μουσείο των αλλοτινών μου μορφών δυσπνοεί και σαλεύει στο ικρίωμα της ντουλάπας μου. Εγώ ήμουνα που το ‘στειλα στα έρημα τα ξένα τζιβαέρι μου;

«Τι είμαι; Τίποτα. Τι θα ήθελα να είμαι; Τα πάντα» έλεγε στα τέλη του 19ου αιώνα η ζωγράφος και πρώιμη φεμινίστρια Μαρί Μπασκιρτσέφ.  

«Τι είμαι και τι πάω να γίνω;» θα συμπλήρωνα εγώ.  

Αυτή που...

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ: Η καραμπίνα

 

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά από τέτοια αναδουλειά που έσυρε η οικονομική κρίση και με την πανδημία στο καπάκι, είναι αναπόφευκτο για τους νέους ανθρώπους να συγκατοικούν ακόμα με τους γονείς τους και να βιοπορίζονται από εκείνους. Δεν το φοβάμαι αυτό. Αργά ή γρήγορα θα περάσει.  

Εκείνο που τρέμω είναι μήπως ο μοιραίος αυτός συγχρωτισμός βαθύνει την ανηλικότητα η οποία ούτως ή άλλως ενδημεί στην ελληνική οικογένεια. Τριανταπεντάρης που επαναστατεί σαν δεκαεξάρης. Δεν έχω τίποτα πιο μπλιαχ απ’ αυτό. 

Είναι δύσκολη τέτοιου είδους συμβίωση πόσω μάλλον όταν ο μεγαλύτερος γίνεται εξ ανάγκης δεσμοφύλακας και ο νεότερος γίνεται εξ αμελείας μεταδότης της πιο ύπουλης ιωσούλας που μπορεί να θεριέψει ακόμα κι από τα πιο αθώα σούρτα φέρτα.  

Το ‘χουμε ή να γίνω ακόμα πιο δυσάρεστη;

Μέσα σ’ αυτόν τον βουβό πόλεμο των γενεών που βρίσκεται σε εξέλιξη, ζούσε μια φορά κι έναν καιρό ένα νέος που αγαπούσε τους γέρους και συνέχισε να τους αγαπάει μέχρι προχθές που τίναξε τα μυαλά του με μια καραμπίνα. Το λέω περιληπτικά γιατί είμαι σίγουρη ότι εν τω μεταξύ έχετε διαβάσει όλες τις «λεπτομέρειες» για τον αυτόχειρα ιδιοκτήτη οίκου ευγηρίας. Σαράντα ετών ειδικός στην ψυχολογική φροντίδα των ηλικιωμένων, κλείστηκε μαζί τους στη μονάδα που επί είκοσι χρόνια διαφέντευε, ελέγχοντας αυτοπροσώπως την τήρηση των μέτρων, παρηγορώντας, προστατεύοντας, εμψυχώνοντας, δίνοντας όλα του τα λεφτά για τα τεστ των τροφίμων του που δεν ήταν δα και οι γονείς του. 

Τι κι αν έβαλε σακιά με άμμο στα παράθυρα και καρφιά στις πόρτες; Ο ιός τελικά πέρασε και τότε δίκασε και καταδίκασε ο ίδιος τον εαυτό του. Επειδή δεν ήταν τέλειος ή επειδή ήταν;

Αφήνουν πίσω τους βουνό τα ερωτήματα οι αυτόχειρες, μπας και φιλοτιμηθεί κανείς να ξεδιπλώσει το χαρτάκι, αλλά δεν βαριέσαι;  

Παλιά τους ονόμαζαν ποιητές, σήμερα ψυχικά ευεπίφορους. 

Και στις δυο περιπτώσεις...

 

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το τελευταίο μετρό

 

Tης ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αν θυμάμαι κάτι από το Παρίσι είναι τα ποδοβολητά των Παριζιάνων στις υπόγειες σκάλες, να προλάβουν το τελευταίο μετρό, εκεί γύρω στις δώδεκα και κάτι, τα μεσάνυχτα. 

Από σήμερα θα κοιτάνε τα ρολόγια τους και θα ζητάνε τον λογαριασμό από τις δώδεκα και κάτι το μεσημέρι. Δεν τον φοβάμαι τον Μακρόν. Είναι μανούλα σε κάτι τέτοια, ιδίως όταν συντρέχει λόγος να ιεραρχηθούν οι καταστάσεις, κι ας χαθεί η φυσιογνωμία της πόλης, για λίγο καιρό θέλω να ελπίζω.

Θα σιγήσουν, φαντάζομαι, τα τζαζάδικα της οδού Λομπάρ και από τα ολονύκτια εστιατόρια στις Halles, οι σεφ με τις μουστάκες και τις ποδιές τους δεν θα βγαίνουν πια το χάραμα στο πεζοδρόμιο για τσιγάρο. Οι φοιτητές θα μείνουν με το «Ελευθέρας» στο χέρι έξω από το βραδινό Μπομπούρ και οι εργαζόμενοι, όσοι υπάρχουν τέλος πάντων, θα χάσουν τη μικρή εσπερινή τους απόδραση στα μπαράκια, πριν τους καταπιεί το σπίτι, το οποίον μέσο παριζιάνικο σπίτι είναι κάτι σαν το δικό μας αλλά χωρίς τα δωμάτια και τα μπαλκόνια.  

Οι πελάτες των μεταμεσονύκτιων βιβλιοπωλείων του Σεν Ζερμέν θα μείνουν ανέστιοι, δεν θα ‘χουν πάγκο να κρύψουν τη σκοτεινιά τους. Αλλά και οι λαμπρές, οι ολόφωτες περσόνες του Μαραί δεν θα βρίσκουν νύχτα να τη φωταγωγήσουν. 

Η οδός Μουφτάρ, η vintage, θα σκύψει για να βγάλει τις γόβες της. Τη φαντάζομαι με τις παντόφλες μπροστά στην τηλεόραση και με πιάνουν τα γέλια.  

Οι όχθες θ’ αδειάσουν κι αυτές ενώ οι γέφυρες, μη έχοντας πια τι να συδέσουν, για πρώτη φορά στη μακραίωνη ζωή τους, θα πάθουν υπαρξιακό.

Τέσσερις εβδομάδες δεν φτάνουν για να χάσει μια πόλη τον χαρακτήρα της. Ούτε καν δεκατέσσερις, αν δεν χαθούν πρώτα εμπειρίες και αυτοματισμοί.  

Αλλά κι αυτά να χαθούν...

 

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τα σπίτια της οργής (Ενα άλλο πράγμα που πάθαμε τους τελευταίους μήνες, είναι ότι παραγνωριστήκαμε με το σπίτι μας)

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ενα άλλο πράγμα που πάθαμε τους τελευταίους μήνες, είναι ότι παραγνωριστήκαμε με το σπίτι μας.  

Δεν νομίζω ότι χτίστηκε με τέτοιες προδιαγραφές. Να το κατοικούμε ανελέητα χωρίς την παραμικρή δυνατότητα να μας πετάξει έξω, να αυτοσυγκεντρωθεί, να ηρεμήσει για λίγο, να ανασυντάξει τις δυνάμεις του ώστε να μπορέσει στη συνέχεια να μας αντέξει. 

Περπατάω κι ακούω το πάτωμα κριτς κριτς να δυσφορεί στο κάθε μου βήμα. Μέχρι και τα κάδρα μού έχουν γυρίσει την πλάτη, δεν επιθυμούν άλλα βλέμματα, λένε. Ο φακός του οφθαλμού μου κλείνει για τα μακρινά πλάνα και εθίζεται στα πολύ κοντινά. Βλέπω την σκόνη εν τω γεννάσθαι, εκεί που παλιά δεν έβλεπα τίποτα. Διαισθάνομαι το φύλλο να ξεκολλάει από το φυτό πριν καν ξεκολλήσει, και μ’ ένα πλονζόν το προλαβαίνω στα μισά της διαδρομής, πριν να πέσει στα πλακάκια του μπαλκονιού και πάρει την άγουσα προς το σιφόνι. Σιφόνι! Να μια λέξη που δεν μου είχε χρειαστεί ποτέ μέχρι σήμερα!

Η γνωριμία μου με τα εντόσθια του σπιτιού είναι κανονική περιπέτεια στον εφιάλτη με τα αντικείμενα. Το επόμενο επάγγελμά μου θα είναι σίγουρα δοκιμάστρια καθισμάτων. Τελικά υπήρχαν κι άλλα στο σπίτι εκτός από αυτό το ένα που έχω μπροστά από τον υπολογιστή μου. Ποιος τα αγόρασε όλα αυτά και γιατί, ούτε που θυμάμαι.

Ενα άλλο πράγμα που με δίδαξε αυτή η κλεισούρα είναι πως είμαι βιολογικό ον κι ότι δεν γίνεται να παράγω μόνον ανόργανα απόβλητα, χαρτιά, ξύσματα μολυβιού, τελειωμένα στυλό, μπαταρίες και άδεια μπουκαλάκια από βιταμίνες. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά ναι, είναι η πρώτη φορά που άρχισε να με ενοχλεί η οργανική σκουπιδίλα.  

Τι γινόταν μέχρι πρότινος;

 Ετρωγε κανείς μέσα σ’ αυτό το σπίτι, έβαζε κατσαρόλα, ταψί ή μόνον μικροκύματα και καφετιέρα με κάψουλες; 

Οπου και να ταξιδέψω, σαλόνι, υπνοδωμάτιο, μπαλκόνι, wc, το σπίτι με πληγώνει. 

Με εγκαλεί για...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΡΩΝΟΪΟΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αμάρτησα για το παιδί μου

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tης ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σκληρότερο συνδικάτο απ’ αυτό των γονέων δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Το αντιμετωπίζαμε ιδιωτικά, και να τώρα που τα ‘φερε η κατάρα να το βρούμε μπροστά μας και δημόσια. Η διασπορά του ιού που τη διευκολύνουν, καταπώς φαίνεται, νεαροί ξένοιαστοι ξεροψημένοι χαροκόποι, δεν βλέπω να άλλαξε στο παραμικρό τον εσωτερικό κανονισμό των οίκων.
 
Η ζωή συνεχίζεται σαν να μην τρέχει τίποτα, με νταχντιρντί και παροχές από κονδύλια που δεν υπάρχουν.  

Σας θυμίζει κάτι αυτό; 

 Δεν θα περίμενα από μια χώρα που ο γενικός δείκτης ανεργίας τρεμοπαίζει εκεί γύρω στο 18%, οι τριανταπεντάρηδες να κάνουν μόνοι τους τα κουμάντα τους έχοντας εγκαταλείψει εγκαίρως το παιδικό δωμάτιο με το αρκουδάκι.

Αν όμως ήθελε στ’ αλήθεια να κάνει δουλίτσα ο κύριος Πατούλης, αντί για δειγματοληπτικά τεστ στα λιμάνια, θα έπρεπε να ρωτάει τα σακίδια πλάτης που βγαίνουν από τον καταπέλτη αν υπάρχει Αγιος Βασίλης. Εκεί φαίνονται όλα. Βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι οι περισσότεροι θα απορήσουν «ναι, ισχύει, γιατί ρωτάς;» και οι υπόλοιποι θα μπήξουν τα κλάματα.

Σε μια χώρα που ο γονιός τρέμει μην και τραυματιστεί το τέκνον του από μια τέτοια συνταρακτική αποκάλυψη, είναι απορίας άξιον πώς δεν κυκλοφορούμε όλοι σαν τάρανδοι με γουνάκια στα κέρατα και με κουδουνάκια στην τραχηλιά χο χο χο, πώς και δεν έχουμε ακόμα όλοι μας κορωνοϊό, ή μήπως έχουμε;

Εγώ λέω ότι έχουμε κι ότι πρόκειται για την ίδια νόσο που τσακίζει ενηλίκους και ηλικιωμένους. Που καταδικάζει τους μεν στην αιώνια δημαγωγική σχέση με τους δε, που μυεί τους νεότερους στην πιο τρισάθλια μαυραγορίτικη οικονομία συναισθημάτων. 

Δεν ξέρω ποια γενιάξεκίνησε πρώτη αυτή τη συστηματική γενοκτονία, ποια καταδίκασε πρώτη τους επόμενους στην εσχάτη των ποινών, τη διά βίου νηπιοποίηση, την ώρα που με διαφορετικούς γονείς θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί σε μια χαρά ενηλίκους.

Μη στοχοποιείτε τους νέους, φωνάζει το συνδικάτο, μην τους ενοχοποιείτε, αφήστε τους στην άγνοια και στη θεία ανευθυνότητα.  

Ποιος το θέλει αυτό και για ποιον λόγο;
 
Τραβώντας από τα μάτια του παιδιού την πραγματικότητα, στην πραγματικότητα κρατάς την εξουσία για πάρτη σου και τα ηνία της πραγματικότητας στη διακριτική σου ευχέρεια. 

Μέχρι πότε το βλέπεις να πηγαίνεις εσύ καβάλα και το τέκνον πισωκάπουλα; 

Και τι θα γίνει όταν το υποζύγιο τσινήσει, σε πετάξει κάτω και μείνει μ’ έναν καβαλάρη που δεν ξέρει ούτε γάιδαρο να πιλοτάρει, πόσω μάλλον αυτόν τον κόσμο τον κακό, τον χιλιομπαλωμένο;

Ειλικρινά βαρέθηκα τις γελοίες παιδαγωγικές σας. Το υπερπροστατευμένο παιδί, ως άνθρωπος in progress, δικαιούται να μάθει τι εστί απώλεια, που να πάρει… O Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του όχι από λαιμαργία αλλά για να μη μεγαλώσουν και του πάρουν το οφίτσιο. Αυτός τουλάχιστον ολοκλήρωσε έναν αρχετυπικό μύθο.
 
Το δικό μας παραμύθι, υπέρ αμεριμνησίας των τέκνων ημών...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι αδίστακτοι

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Μας παίζει στα δάχτυλα ο Ερντογάν, μας πατάει εκεί που πονάμε.   

Δεν το ξέραμε ότι η μεσοβέζικη ομηρεία της Αγίας Σοφίας κάποια μέρα μπορεί και να άλλαζε ρότα; 

Δεν το ξέραμε ότι σ’ αυτή την υπόθεση είμαστε μόνοι, γιατί έτσι είχε αποφασιστεί από τους Βυζαντινούς;  

Με εξαίρεση την Αρβελέρ και τον Σβορώνο, η Βυζαντινή Ιστορία καταγράφηκε από τη δυτική ιστοριογραφία σαν μια μαύρη τρύπα του Μεσαίωνα, δεν  εντάχθηκε ποτέ στην Ιστορία της Ευρώπης, πήγε άκλαυτη, σταθερά οριζόμενη από τις ανατολικές της συντεταγμένες, να την κλαίμε εμείς κι εμείς, οι ελληνορθόδοξοι.  

Από τη στενή οπτική γωνία που βλέπω τα πράγματα, δεν είδα τον χριστιανικό κόσμο να φρικάρει αυτές τις μέρες, όπως αφελώς ελπίζαμε.  

Μόνον ο Ποντίφηξ εξέβαλε στεναγμό μεγάλο και μετά τίποτα.  

Business as usual, γιατί η αλλαγή καθεστώτος της Αγίας Σοφίας δεν είναι το  «κυρίως γεγονός» αλλά η προειδοποιητική μπαταριά. Στον γάμο του Καραγκιόζη, θέλω να πιστεύω.
 
Τα πράγματα θα ήταν σίγουρα πολύ διαφορετικά αν το έφερνε η κατάρα να συμβεί κάτι παρόμοιο με τη Νοτρ Νταμ, επί παραδείγματι. Κι ας επαίρεται η Γαλλία για τον «λαϊκό» χαρακτήρα του κράτους της. Κι ας μην βλέπεις καρδινάλιο ούτε για δείγμα σε έδρα επισήμων, ορκωμοσίες, θεσμικές εκδηλώσεις και εξωθεσμικά κέντρα επιρροής. Κι ας έχει η χώρα περισσότερες επίσημες θρησκευτικές αργίες κι από είδη τυριών ή εργατικά συνδικάτα. Πού το περίεργον; Οι πολιτικές αλλαγές δεν στέκονται στη θέση τους αν έχεις διαρκώς πλευρικό κύμα τη θρησκεία. Το καβαλάς, το παρακάμπτεις να φουσκώνει και να ξεφουσκώνει όσο θέλει μόνο του.

Υπάρχει μια ιστορία που κι αυτή πήγε άκλαυτη αφού πια κανείς δεν τη θυμάται. Πέρασε από τον γαλλικό Τύπο και χάθηκε σα να μην έγινε ποτέ. Βρισκόμαστε στο...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στους Γράμμους και στα Βίτσια

Tης ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Τα ολομέταξα κρουαζέ φυσεκλίκια της κ. Αχτσιόγλου δεν νομίζω ότι θα βολέψουν. Ούτε και οι ολόσωμες φόρμες είναι τόσο πρακτικές για ορεινή διαβίωση, έστω σαράντα οκτώ ωρών. Δεν ξέρω κιόλας αν έχουν προβλεφθεί τίποτα χάρτινα σπετσάτα με μια τρύπα στη θέση του προσώπου, να φωτογραφίζονται όπως οι παλιοί φαντάροι: «Η καρδιά μου σου ανήκει»…

Αν κρίνω από τις μαυρόασπρες φωτογραφίες της εποχής, η κατάμαυρη σελίδα της πρόσφατης Ιστορίας μας ήταν ντυμμένη στο unisex χακί, με δίκοχα, λιανοντούφεκα, αδιευκρίνιστης προελεύσεως βαρύ οπλισμό και καντάρια φανατισμού κι αφέλειας κι από τις δυο πλευρές. Είναι καλύτερα, νομίζω, να βλέπουμε τον συναισθηματικό εξοπλισμό παρά την τελική έκβαση του κάθε γεγονότος. Μόνον έτσι θα καταλάβουμε τι νόημα είχε όλο αυτό το μακελειό, γιατί νίκησαν, γιατί ηττήθηκαν και γιατί επιμένουν να πάρουν κι άλλους στον λαιμό τους.

Το ψυχολογικό πείραμα που κάνει φέτος το καλοκαίρι η Νεολαία Σύριζα, ξεκουβαλώντας μυαλά ακατοίκητα σε κρανίου τόπους, δεν είναι μόνον για γέλια. Είναι εκ του πονηρού. Τώρα που σκουραίνουν τα πράγματα στις τάξεις του ριζοσπαστισμού, τρομπάροντας συστηματικά τις φαντασιώσεις κάθε «νεολαίου», είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι θα τον κάνεις σκλάβο σου για πάντα μωρό μου. Θα του προσφέρεις ταυτότητα εκεί που είναι ακόμα ο «κανένας». 

Γκαιμπελικό στη σύλληψή του αλλά ας μη ζαλίζουμε τους όρους με ανέξοδες μετατοπίσεις.  

Ας παρακολουθήσουμε από καθαρή περιέργεια τα σατουρνάλια που έβαλε σε ενέργεια το Γ’ Ράιχ προκειμένου να βάλει στο χέρι έναν σπουδαίο λαό. Ευκολάκι.  Τον βρήκε γονατισμένο, με ξεπουπουλιασμένο το φρόνημα, κουρελή, ξυπόλητο, φτωχό που δεν ήξερε πού να αποδώσει τη φτώχεια του. Και τον πόδεσε με ολοκαίνουργες τριζάτες μπότες. Τον έντυσε με sur mesure φαιά σακάκια και χρυσά σκαλιστά κουμπιά. Του έδωσε μυδράλια, περίστροφα και κνούτο. Του είπε: ο κόσμος σου ανήκει, τράβα πιες του το αίμα.

Εκείνη η εκδρομή κράτησε δυστυχώς πολλά χρόνια και πότισε τη γη με αίμα, ενώ ετούτη η φρεναπάτη...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Καθήλωση

Tης ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν έπρεπε να τον αποβάλουν της αιθούσης τον άνθρωπο. Επρεπε να τον αφήσουν και να του δώσουν κι από πάνω bonus χρόνο για να ξεδιπλώσει τη σκέψη του σχετικά με τον πρωκτό, να ξέρουμε κι εμείς με τι έχουμε να κάνουμε. Οχι πώς δεν πάει ο νους μας, αλλά μια προσωπική ομολογία από κοινοβουλευτικό άνδρα του Σύριζα και μάλιστα καθηγητή της Ενδοκρινολογίας, θα έκλεινε το θέμα άπαξ δια παντός.

Διότι η καθήλωση στο πρωκτικό στάδιο δεν είναι και τόσο καλό για την ψυχική εξέλιξη του ανθρώπου, λένε οι ειδικοί. 

Ας υποθέσουμε ότι εκεί γύρω στα πρώτα του γενέθλια έχει καταφέρει να ξεκολλήσει από το «στοματικό», το βρεφικό στάδιο κατά το οποίο όλη η ευχαρίστηση έρχεται από το στόμα, κι ότι δεν βλέπουμε γύρω μας τόσους ενήλικες βουλιμικούς κι ακόμα περισσότερους καπνιστές να βασανίζονται εφ’ όρου ζωής.

Ας πούμε ότι το ατομάκι έχει αποφοιτήσει κι ότι προχωράει κανονικά προς το «πρωκτικό στάδιο» το οποίο έρχεται για να τοποθετήσει αλλού την πύλη της ηδονής. Ταμάμ για δίχρονα και τρίχρονα που χρησιμοποιούν πλέον το στόμα τους για να πουν ένα τεράστιο ΟΧΙ, να ορίσουν τον εαυτό τους έξω από το σώμα της μητέρας τους, να ελέγξουν τα ίδια τους σφιγκτήρες τους, να πετάξουν την πάνα, να γίνουν μικροί χαριτωμένοι και εκνευριστικοί νοματαίοι. Προσοχή. Η φάση αυτή δεν είναι για χόρταση. Αν το παρατρενάρεις και σε πάει καρότσι, θα γίνεις ένας εκνευριστικός, διόλου χαριτωμένος ενήλικας, γεμάτος ιδεασμούς και ψυχαναγκασμούς, καταδικασμένος να κάνεις by pass τη σεξουαλικότητά σου προς χειριστικές και αφόρητα ελεγκτικές συμπεριφορές.

Οπως τη βρίσκει ο καθένας. 

Αρκεί βεβαίως...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο καιρός των πανηγυριών

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τι πα’ να πει απαγορεύτηκαν; 

 Η κατάκοπη κοινωνία μας, θέλει – δεν θέλει θα χορέψει και θα πει κι ένα τραγούδι. Το νταούλι δεν σ’ αφήνει να κοιμηθείς. Είναι δυνατό κι επίμονο, σε χτυπάει κατευθείαν στο διάφραγμα με μικρές μόνον παραλλαγές ως προς τον ρυθμό των μοτίβων του. Από τα καζάντια του Παπαδημούλη, του Παραδικαστικού και της Novartis ίσα με την πρόσφατη ηχογραφημένη προσβολή νεκρών στο Μάτι, το τοπίο μοιάζει με νεκρά φύση, μετά το πανηγύρι. Αφαντοι οι υπεύθυνοι, οι σφάχτες, οι γδάρτες, οι ψήστες, οι τεμαχιστές και οι κεραστές του ολέθρου. Μόνον κάτι λερωμένες λαδόκολλες πάνω στα τραπέζια να τις αναδεύει το νυχτερινό αεράκι, κι οι καρέκλες ανάποδα να σημαίνουν το «παραδίνομαι» με τον πιο ανατριχιαστικό τρόπο.

Η χώρα όμως, μολονότι κατάκοπη και παραζαλισμένη, δεν παραδόθηκε στην ήττα κι αυτό χάρη σε ορισμένους θεσμούς που έσφιξαν τα δόντια και συνέχισαν να λειτουργούν, αγνοώντας τις απειλές και το συστηματικό πριόνισμα. Προχείρως σταχυολογώ τη Δικαιοσύνη και την Ενημέρωση, σίγουρα όμως θα υπάρχουν κι άλλα αστικοδημοκρατικά οχυρά.

Τι έχουν της Αρτας τα βουνά και στέκουν βουρκωμένα;  

Η κυρία Γεροβασίλη τα αρνείται βέβαια όλα αυτά, ενώ η κυρία Δούρου, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν βγήκε να μας αποστομώσει με το παλιό ακλόνητο επιχείρημά της ότι είναι «γυναίκα». Ωχού και δεν με νοιάζει! Την ίδια αντίδραση είχαν και οι ομοτράπεζοί μου, όταν προ ημερών εμφανίστηκε στα δελτία Τσίπρας μαχμουρλής και μαυρισμένος να λέει κάτι που κανείς μας δεν μπήκε στον κόπο να το ακούσει, εκεί που παλιά τον ακούγαμε με υπογλώσσια και εμφυτεύσιμο Holter.

Εν τω μεταξύ, ένα διαφημιστικό από το ραδιόφωνο, έρχεται από το πουθενά να  επιτείνει τον αποπροσανατολισμό μου. Γνωστός κωμικός ξεκινάει περιοδεία. Πού τον είδα, πού τον ξέρω, πόσα χρόνια πάνε από τότε που ήταν υπουργός Συριζανέλ και ποιος ασχολείται με κάτι παλιοϊστορίες, τότε που μαζί με έναν άλλο κωμικό προσπάθησαν να επηρεάσουν την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας; 

Συμπέρασμα: Πάρε την ιστορία σου και κοπάνα την. Κανείς δεν πρόκειται να σε αναζητήσει, ούτε ο ίδιος σου ο εαυτός.

Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη τιμωρία.  

Τα υπόλοιπα...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πολυκαιρισμένος διχασμός

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σε ένα μόνον πέσαμε εντελώς έξω σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αναφέρομαι στη γητειά του «Διχασμού» που με τόση μαεστρία προσπάθησε να νεκραναστήσει και να ξαναφέρει στη μόδα. Και είναι αλήθεια πως παρέες σκίστηκαν στα δυο, φιλίες έκαναν κρακ μέχρι τα τρίσβαθα και για όσα κάναμε τα στραβά μάτια έφτασε η ώρα που είπαμε «ως εδώ και μη παρέκει». 

Εχουμε το λοιπόν διχαστεί; 

Εχουμε γίνει δυο χωριών χωριάτες;
Εχουμε πατήσει την εμφυλιακή πεπονόφλουδα που μας έριξαν αυτοί οι εξοργιστικά ράθυμοι τύποι; 

 Οχι και πάλι όχι, ισχυρίζονται οι δημοσκοπήσεις ιχνηλατώντας κάθε μέρα και μεγαλύτερα πλειοψηφικά ποσοστά τα οποία αποδεικνύουν ότι οι διαθέσεις του λαού είναι κύμα βουβό, είτε αυτός επιθυμεί να μετακινηθεί προς άλλη πλειοψηφία είτε να τα στηλώσει στην ίδια. 

Δεν μας είχαν μετρήσει καλά οι συριζαίοι επιλαχόντες του ΕΜΠ.

Μας είχαν περάσει για αγκωνάρι, για μονομπλόκ που με την πρώτη πίεση θα έσπαγε στα δυο ενώ η λαϊκή προτίμηση είναι κατά βάσιν ελαστική σαν το κύμα της θαλάσσης. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα καταλήξει στην ακτή και θα τη σαρώσει σαν παιχνιδιάρης αφρός. Το πολύ να ξυπνήσει κανά βότσαλο και να το κάνει μες στον ύπνο του ν’ αλλάξει πλευρό, αλλά και τι έγινε;

Εις τον αφρό της θάλασσας η αγάπη μου κοιμάται. Με κεντρική πολιτική τον πολυκαιρισμένο διχασμό, δεν υπάρχει ούτε μια στο εκατομμύριο να δελεάσεις έναν λαό που έχει εντρυφήσει στο συμφέρον του, κοντεύουν κιόλας πενήντα χρόνια. 

Προσοχή όμως.
Τούτο δεν σε διασφαλίζει από δυσάρεστες ή και ευτράπελες εκπλήξεις οψέποτε γίνουν εκλογές. Ολα παίζονται, κι αν κρίνω από τις μέχρι στιγμής αντιπολιτευτικές επιδόσεις ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ μην εκπλαγείτε καθόλου αν αίφνης βρεθούμε...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου

Της ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

Ώπα παιδιά, βάλτε τις βαριοπούλες και τα σπρέυ στο θηκάρι. Δεν πρόκειται για καμιά ύπουλα διατυπωμένη νεοφιλελέ σπόντα. Ο τίτλος είναι από τη γνωστή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου με πρωταγωνιστή τον Αλέξη Γεωργούλη, αν σας λέει κάτι αυτό το όνομα. Όπου ένας ερωτεύεται μια λαϊκή τραγουδίστρια και απομουρλαίνεται από τη ζήλια του για το πλήθος των θαυμαστών της.  

Δεν ξέρω αν είναι τόσα πολλά τα εγκλήματα πάθους που διέπραξε σε μόλις μια πενταετία ο Αλέξης Τσίπρας, είναι όμως κάμποσα και όλα ανεξαιρέτως άκλαφτα.  

Ποιος θυμάται ότι εγκαινίασε την προέλασή του καβάλα στον  Μανώλη Γλέζο για να τον πετάξει μετά στα σκουπίδια; Ούτε ο ίδιος ο Γλέζος σου λέω εγώ. 

Την ίδια τύχη θα είχε και το κορδωτό σαράκι «Βαρουφάκης» αν δεν το γύριζε εγκαίρως σε Στεφανία Σαντρέλι.  

«Ατιμασμένη κι εγκαταλελειμένη», μια ξεκαρδιστική κοινωνική σάτιρα του Πιέτρο Τζέρμι, παραγωγής 1964. Η Ζ. Κ βέβαια αποδείχτηκε μνησίκακη, και με το δίκιο της. Ποιος άλλος θα της έδινε το ελεύθερο να βανδαλίσει το κοινοβούλιο για να την ρίξει μετ ου πολύ στην ανακύκλωση μαζί με το ωραίο κίτρινο παλτό της; Έχω κι εγώ κίτρινο παλτό αλλά τώρα το ’χω στη ναφθαλίνη.  

Εκεί έχει σκοπό ο κ. Τσίπρας να παραχώσει τον Βούτση και τον Φίλη αφού τους ξεζούμισε καλά καλά από το όποιο «ηθικό πλεονέκτημα» του προσκόμισαν, αφιλοκερδώς ή περίπου.  

Μεριάστε μάλλινα να έρθουν τα συνθετικά! Ακρυλικό, ρεγιόν, βισκόζ, λύκρα, microfiber, ζέρσευ, πολυέστερ, Χαρίτσης, Τζανακόπουλος, Αχτσιόγλου, Ηλιόπουλος και λάτεξ για εξτρά καταστάσεις.  

Μ’ αυτά τα ρούχα θα περάσουμε στην φάση της σοσιαλδημοκρατίας γιατί τα ευτελή υφάσματα έχουν κι αυτά τα πλεονεκτήματά τους. Πλένονται σε ελαφρύ πρόγραμμα, δεν χρειάζονται σίδερο, είναι φτηνά κι αν τα βαρεθείς τα πετάς και παίρνεις άλλα.

 

Κι όμως. Η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι φιλοσοφικό και κοινωνικό σύστημα που βασίζεται στην ηθικολογία και στην καλογερίστικη καλοσύνη, ούτε και είναι τέκνο του μαρξισμού αλλά μάλλον το αγαπημένο στερνοπούλι του μεταπολεμικού ευφορικού καπιταλισμού.  

«Εσύ θα με κληρονομήσεις» φέρεται να της είπε ο καπιταλισμός, υπολογίζοντας ότι υπήρχαν στο σεντούκι όβολα αρκετά για να αναδιανέμονται ες αεί ώστε να ξαλαφρώνουν κάπως οι ασθενέστερες τάξεις και να απαλλαγεί κι εκείνος από τις ιστορικές ενοχές του. 

«Τα ’χα αλλά τα χάλασα», λέει σήμερα η δύστυχη κληρονόμος βλέποντας την πανευρωπαϊκή εκλογική της φθορά. Το σπέρμα όμως του πατριάρχη...