Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΜΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΜΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο βουλευτής ως επάγγελμα
Ολα καλά κι όλα ωραία. Ο πρωθυπουργός απέσυρε τη «βαθιά θεσμική τομή» (όπως τη χαρακτήρισε ο ίδιος), ήτοι «το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή, με αντικατάσταση του υπουργού στη Βουλή από τον πρώτο επιλαχόντα για όσο συμμετέχει στο υπουργικό συμβούλιο και με ταυτόχρονη αναβάθμιση του ρόλου του βουλευτή» (6.4.2026) και το επιτελικό κράτος, για το οποίο γκρίνιαζαν κάποιοι βουλευτές της Ν.Δ., βελτιώθηκε χωρίς να το πάρει κανείς χαμπάρι.
Αυτό είπε χθες ο βουλευτής Φθιώτιδας Γιάννης Οικονόμου, ένας από τους πέντε «αντάρτες του Απριλίου», οι οποίοι λίγες μέρες μετά την εξαγγελία της «τομής» διαπίστωσαν και κατέγραψαν σε επιστολή τους ότι το επιτελικό κράτος «στην πορεία προκάλεσε υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μικρούς πυρήνες. Μετέφερε όλο και περισσότερη βαρύτητα στο κέντρο, ενίσχυσε τον στενό πυρήνα γύρω από την κορυφή της κυβέρνησης και περιόρισε την αυτοτέλεια των υπουργείων και ιδιαίτερα της κοινοβουλευτικής ομάδας, σε σύγκριση με το μέτρο των θεσμικών τους καθηκόντων (…) Το πιο ανησυχητικό είναι ότι το επιτελικό κράτος δεν κατάφερε να ελέγξει πλήρως τα φαινόμενα διαφθοράς εντός του κράτους και της κοινωνίας» (28.4.2026).
Ετσι ο κ. Οικονόμου παρέκαμψε τα βαθιά θεσμικά ζητήματα που έθεσε με την επιστολή του Απριλίου, ότι δηλαδή «ο βουλευτής –που είναι φορέας λαϊκής εντολής, ελεγκτής της εκτελεστικής εξουσίας και αυθεντικός εκφραστής της περιφέρειας– φορτώνεται άδικα το στίγμα του φαυλοκράτη και κινδυνεύει να αποξενωθεί σε μεταφορέα ήδη ειλημμένων αποφάσεων. Να ενημερώνεται εκ των υστέρων, να πειθαρχεί εκ των προτέρων και να περιορίζεται σε μια ολοένα μικρότερη πολιτική περίμετρο». Ηταν ικανοποιημένος με το γεγονός ότι «κουβεντιάσαμε στην κοινοβουλευτική ομάδα ότι η αρχική σκέψη που υπήρχε και στην πρόταση της Νέας Δημοκρατίας περί ασυμβίβαστου του υπουργού και βουλευτή» αποσύρθηκε («Παραπολιτικά», 21.7.2026).
Το υπουργιλίκι, λοιπόν, θα παραμείνει στόχος κάθε βουλευτή, ο «φορέας της λαϊκής εντολής» θα εξακολουθεί να μην είναι «ελεγκτής της εκτελεστικής εξουσίας», η εκάστοτε κυβέρνηση θα συνεχίσει τα δικά της και το Κοινοβούλιο θα τα ξεπλένει.
Μέχρι την επόμενη χρεοκοπία, που θα αναρωτηθούμε «τι είχαν τα έρμα και δεν το είδαν;».
Χειρότερα είναι τα πράγματα στην αντιπολίτευση. Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους. Εξ ου και οι μεταγραφές εκεί που κάποτε έφτυναν.
«Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή», λέει μια παλιά ελληνική παροιμία, αλλά ισχύει και η σύγχρονη εκδοχή της:
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η μεγάλη μετάθεση ευθυνών
Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά και το περιβάλλον. «Από αναμμένο τσιγάρο φαίνεται ότι ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες μεγάλη φωτιά στο Ωραιόκαστρο, με τραγικό απολογισμό δύο νεκρούς, έναν 66χρονο και τον 12χρονο γιο του», έγραφε η «Κ» και κατά πάσα πιθανότητα το ίδιο ισχύει και για την πυρκαγιά της 5ης Ιουλίου στην Οινόη: «Η αρχική εστία εντοπίζεται πλάι στην παλαιά εθνική οδό Αθηνών – Θηβών (…) υπάρχουν καταγγελίες ότι η φωτιά ξεκίνησε από τσιγάρο που πετάχτηκε από διερχόμενο όχημα» («Η Καθημερινή», 7.7.2026).
Τι κρίμα που οι εθνικές οδοί δεν είναι ιδιωτικοί δρόμοι για «να ταράξουμε τους ιδιοκτήτες τους στη νομιμότητα»! Κι αυτό διότι για να ανάψει φωτιά από τσιγάρο πρέπει να υπήρχαν πολλά ξερόχορτα. Αν ο δρόμος ανήκε σε ιδιώτη, πέρα από τα υψηλά πρόστιμα πιθανώς να καθόταν στο σκαμνί και για κακούργημα, μια και στο Ωραιόκαστρο υπήρξαν νεκροί. Ναι μεν δεν θα ήταν ο άμεσος αυτουργός, αλλά το ευφάνταστο ελληνικό κράτος κάτι θα έβρισκε για να ικανοποιήσει το κοινό περί δικαίου αίσθημα και να κρεμάσει τους αμελείς ψηλά. Αφήστε, δε, τι θα τραβούσε αν, ακόμη κι αν τα καθάριζε, ξεχνούσε να το δηλώσει στην πλατφόρμα akatharista.apps.gov.gr.
Πέρυσι γράφαμε για την Πεντέλη η οποία ήταν «γεμάτη με εκείνα τα ψηλά, άγρια στάχυα, αυτά που με “μια σπίθα μπορούν να φέρουν την καταστροφή”». Σημειώναμε, δε, ότι «δεν υπάρχει Δημόσιο –ακόμη και αν είναι τόσο αποτελεσματικό όσο το ελληνικό– που μπορεί να αποψιλώσει τα αγριόχορτα ενός ολόκληρου βουνού. Ούτε περιμένουμε από το κράτος να μπει στην περιττή διαδικασία για να δηλώσει στην ηλεκτρονική πλατφόρμα ότι δεν καθάρισε τις ιδιοκτησίες του. Αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στους πολίτες. Αλλά δίπλα ακριβώς στην επαρχιακή οδό, τα ξερά αγριοστάχυα φθάνουν σχεδόν στο ένα μέτρο! Δεν μπορεί να καθαρίσει κανείς ούτε δίπλα στον δρόμο;» («Στης Πεντέλης την ολόμαυρη ράχη», «Η Καθημερινή», 14.6.2025).
Κάτι σημαντικό συνέβη την περίοδο της κρίσης.
Προ της χρεοκοπίας οι πολίτες –οι ομάδες πολιτών, το κοινωνικό σύνολο εν γένει– ήταν apriori αθώοι για ό,τι κι αν συνέβαινε. Ενοχοι ήταν μόνο το κράτος, οι κυβερνήσεις, οι πολιτικοί.
Εξ ου και η οργή για τη διάγνωση του Θεόδωρου Πάγκαλου «Η απάντηση εις την κατακραυγή που υπάρχει εναντίον του πολιτικού προσωπικού της χώρας “πώς τα φάγατε τα λεφτά;”, που μας ρωτάει ο κόσμος, είναι αυτή: Σας διορίσαμε. Τα φάγαμε όλοι μαζί. Μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης πολιτικής πελατείας, διαφθοράς, εξαγοράς και εξευτελισμού της έννοιας της ίδιας της πολιτικής» (21.9.2010).
Στην έντονη συζήτηση της περασμένης δεκαετίας οι πολίτες έμαθαν ότι η χρεοκοπία δεν έχει αθώους. Οι περισσότεροι συμβάλαμε σε αυτήν και γι’ αυτό άρχισε το αυτομαστίγωμα των πολιτών και το μαστίγωμα κάθε συλλογικής έκφρασης: συνδικάτα, ΜΚΟ κ.λπ. Λογικό και θεμιτό, έως έναν βαθμό.
Το παράδοξο όμως είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν έμαθε το παραμικρό. Λειτουργεί σαν να μην υπήρξε χρεοκοπία. Τα σκάνδαλα συνεχίζονται, σωτήριες συμβάσεις για τη ζωή των πολιτών (όπως η 717 για τους σιδηροδρόμους) διαρκώς αναβάλλονται, τα ρουσφέτια (όπως του σταθμάρχη των Τεμπών) ανθούν, οι εξεταστικές επιτροπές της Bουλής εξακολουθούν να παραμένουν ανέκδοτο, το άρθρο 86 του Συντάγματος υπερθερμάνθηκε από την υπερβολική χρήση του, οι υπουργοί δεν λογοδοτούν και ούτε καν ερωτώνται από κάποιο όργανο δικαίου για τις φοβερές «συμπτώσεις» της εμπλοκής τους σε διάφορες δυσώδεις υποθέσεις, και για ό,τι στραβό συμβεί και αγγίζει την κυβέρνηση «φταίνε οι διαχρονικές παθογένειες της χώρας».
Για όλα φταίνε οι πολίτες και ουχί το πολιτικό σύστημα που «τι να κάνει κι αυτό, με τους πολίτες που έχει;».
Συνεπώς, γιατί να μην είναι (μόνον για τους πολιτικούς) «η Ελλάδα ζάχαρη», καταπώς έλεγε ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης (ΣΚΑΪ, 9.12.2024).
Οσο για τους πολίτες…
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το καρναβάλι της πολιτικής μας
Γράφει ο Περικλής Σ. Βαλλιάνος
Ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ.
Πλησιάζει το τέλος αυτής της Βουλής και πληθαίνουν διάφορες εκδηλώσεις (από ευτράπελες έως «αποκρουστικές» – όπως εύστοχα χαρακτηρίστηκαν από κάποιους) διαφόρων προσωπικοτήτων που δεν κρατιούνται από το να θυσιάσουν μάτια, χέρια και πόδια για να μας σώσουν από την κόλαση που ζούμε και να κάνουν τους δρόμους να ρέουν μέλι και γάλα.
Δωρεάν δημόσιες μεταφορές, αγγελική αγνότητα στις πολεοδομίες και τις αγροτικές επιδοτήσεις «με ένα άρθρο», εκδίωξη του δεξιού λαγοκέφαλου από τις θάλασσές μας και βέβαια αποφασιστική πάταξη του Ελ Νίνιο για τη λύτρωση της συνολικής ανθρωπότητας – όλα τούτα και άλλα πολλά μάς επιφυλάσσουν οι μεγαλοφυείς τούτοι ρέκτες που η ανάλγητη αντίδραση είχε, βλέπετε, αποκλείσει από την εξουσία τόσα χρόνια.
Σαν να μιλούσε για τώρα το είχε πει πολύ καιρό πίσω ο Δημόκριτος: «Πολλοί δρώντες τα αίσχιστα λόγους αρίστους ασκούσιν».
Ο Θεόφραστος θα ονόμαζε αργότερα αυτούς τους επαγγελματίες της υποκριτικής «λογοποιούς»: «Η λογοποιία εστί σύνθεσις ψευδών λόγων και πράξεων ων βούλεται ο λογοποιών».
Δεν τα ζήσαμε όλα αυτά;
Διακίνηση μυθευμάτων για βαγόνια-φαντάσματα και ανύπαρκτες χημικές ουσίες.
Κάθε διεθνής οργανισμός να πιστοποιεί την οικονομική ανάταξη της χώρας και οι οργίλοι «περφόρμερς» να σχίζονται για την καταβαράθρωσή της. Απώθηση του τουρκικού αναθεωρητισμού με στρατηγική και αμυντική αναβάθμισή της, ενώ τα «μυστικά του βάλτου» ωρύονται για προδοσίες.
Δοκιμασμένη συνταγή του λαϊκίστικου αυταρχισμού: χύνε άφθονα το ψέμα, και πάντα θα βρεθούν εκείνοι που θα το αγοράσουν.
Η βιαιότητα αυτής της επίθεσης έχει βαθιά αίτια. «Λήθη των ιδίων κακών θρασύτητα γεννά», λέει πάλι ο Δημόκριτος. Να μην παραδέχεσαι τίποτα από τα δικά σου ατοπήματα, να ρίχνεις το φταίξιμο για τις δικές σου εγκληματικές επιλογές στους άλλους, να προσπαθείς να σβήσεις, με νέα φανταχτερά περιτυλίγματα, τις ολοζώντανες εικόνες από τον εφιάλτη που μας έκανες να ζήσουμε, να βαφτίζεις την καταστροφική σου πολιτεία σωτηρία του λαού – αυτός είναι ο ορισμός του θράσους.
Είναι σωστό να επαινείς (ευ λέγειν) έργα καλά, συνεχίζει ο Δημόκριτος, αλλά να επαίρεσαι για τις καταστροφικές σου πράξεις είναι ίδιον ανδρός «κιβδήλου και απατεώνος».
Και για να ολοκληρώσουμε την εικόνα πάλι με αναφορά στον υλιστή σοφό, που κανονικά οι λεγόμενοι «προοδευτικοί» θα πρέπει κάπου να τον έχουν ακούσει (τι λέω τώρα…), καταλήγει πάλι προφητικά ο Δημόκριτος: οι κακοί άνθρωποι που αναρριχώνται σε αξιώματα (οι κακοί ιόντες ες τας τιμάς) όσο περισσότερο ανάξιοι είναι τόσο περισσότερο αποδεικνύονται αμελείς και άχρηστοι (ακηδείς) και γεμίζουν με αφροσύνη και θράσος (αφροσύνης και θράσεος πίμπλανται). Οι κενοί και τυχάρπαστοι δεν έχουν τίποτα για να κρύψουν την ανικανότητά τους από τη βιαιότητα των δημόσιων τρόπων και την εξαλλοσύνη της ρητορικής τους.
Τώρα βέβαια όλο αυτό το υπερθέαμα έχει κάτι το διασκεδαστικό.
Η μεταμφίεση και η παρενδυσία ανήκει στον αναγκαίο διάκοσμο της δημοκρατικής ζωής, που συχνά γίνεται χειραγώγηση των συναισθημάτων – η λογική δεν πείθει τον αγριεμένο δήμο.
Οι Αθηναίοι αγαπούσαν τον Αλκιβιάδη που τους κατέστρεψε – δυστυχώς, δικαίωμά τους.
Η δημοκρατία ένα «παντοπωλείον» είναι όπως την ονόμαζε ο Πλάτωνας, στα ράφια του διατίθενται όλες οι απόψεις για τη ζωή και τον κόσμο και από το σανίδι της σκηνής ακκίζονται όλες οι φυσιογνωμίες (η Ακκώ ήτανε μια κυρία που κράταγε διαρκώς έναν καθρέφτη και θαύμαζε την ομορφιά της).
Ολα ετούτα δικαιούνται να δείχνονται και κάθε «λογοποιός» να κάνει τον θόρυβό του. Κάθε άποψη έχει ίσο δικαίωμα να ακουστεί – πράγμα που δεν σημαίνει ασφαλώς ότι όλες έχουν ίσο κύρος –, οι περισσότερες δεν έχουνε κανένα.
Ο δημοκρατικός άνεμος ξεσηκώνει πάμπολλα σκουπίδια, αλλά αυτό είναι και το τίμημα της ελευθερίας.
Το πράγμα γίνεται δύσκολο όταν …
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δημοκρατία που μπάζει από παντού
Σύναξη κνώδαλων για επίδειξη νέων φορεμάτων, με τζάμπα φαϊ πληρωμένο από τους φόρους μας. pic.twitter.com/Ts5Kt7gsdQ
— Antiβλά (@antivla) July 25, 2025
«Οι νόμοι ισχύουν για τους εχθρούς· για τους φίλους (οι νόμοι) ερμηνεύονται». Αυτός ο αφορισμός αποδίδεται σε πρωθυπουργό ξένης χώρας και ελέχθη πολύ πριν θεωρηθεί κανονικότητα ο μπερλουσκονισμός.
Τον θυμήθηκα όμως συλλογιζόμενος ότι και στα μέρη μας η διάκριση των εξουσιών κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι. Δεδομένη είναι η ομοφωνία ότι «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, εξαιρουμένων όλων των άλλων».
Το χειρότερο, όμως, είναι ότι δεν κουβεντιάζουμε ούτε για το περιεχόμενό της ούτε για την ποιότητά της.
Εάν μείνουμε στην ετυμολογία, η «διακυβέρνηση από τον δήμο», θα τάραζε πολλούς «δημοκράτες».
Μην τους ταράξουμε. Ας μείνουμε στον Νορμπέρτο Μπόμπιο, που την προσδιόρισε πρωτίστως σαν «ένα σύνολο κανόνων και διαδικασιών για τη λήψη συλλογικών αποφάσεων, στο πλαίσιο του οποίου προβλέπεται και διευκολύνεται η όσο το δυνατόν ευρύτερη συμμετοχή των ενδιαφερομένων».
Απόληξη όλων αυτών των διεργασιών είναι οι εκλογές. Θεωρητικά όλοι έχουμε το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Για να πολιτευτεί όμως κάποιος δεν αρκεί η επάρκεια και η διάθεση προσφοράς. Οι υποψηφιότητες συχνάκις κληροδοτούνται και πάντοτε εγκρίνονται από τον, μάλλον άσφαλτο, αρχηγό.
Επιπλέον, όλοι γνωρίζουμε ότι όποιος δεν διαθέτει μηχανισμούς στήριξης και προβολής, τον τρώει η μαρμάγκα. Δεν ξεκινούν, δηλαδή, όλοι από την ίδια αφετηρία.
Επειτα, η ίδια η λειτουργία των κομμάτων, που ως οργανωμένες μειοψηφίες υπερτερούν των ανοργάνωτων πλειοψηφιών, απαιτεί κεφάλαια που, ακόμη κι αν παριστάνουμε τους ανήξερους, όλοι πάλι γνωρίζουμε ότι δεν μαζεύονται από εισφορές μελών. Ακόμη και τα εμφανή κεφάλαια της κρατικής χρηματοδότησης είναι φιλοδωρήματα, και μάλιστα καταφανώς άνισα κατανεμημένα. Και πάλι, δηλαδή, δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία.
Τέλος, η εκκλησία του δήμου, στην οποία, υποτίθεται, θα διαβουλεύονταν οι πολίτες, έχει αντικατασταθεί από τις τηλεοπτικές οθόνες και τους παράλληλους μονολόγους τους. Η πρόσβαση σε αυτές, παρότι οι συχνότητες είναι δημόσιος χώρος, δεν ελέγχεται από τον δήμο. Εδώ, δηλαδή, κι αν δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία.
Εντέλει οι πολίτες, καταπονημένοι από τους ψευτοκαβγάδες που γίνονται στο όνομά τους, αλλά ερήμην τους και αποστερημένοι των κοινωνικών δεσμών τους, φτάνουν σαν καταϊδρωμένοι singles στις κάλπες και απρόσκοπτα συνδεδεμένοι με τον κυβερνοχώρο δεν επιλέγουν κυβέρνηση, αλλά υποκύπτουν στον εκβιασμό μεταξύ της κακής και της χειρότερης εφαρμογής. Κι αν επιλέξουν κάτι «λάθος» –ανθρώπινα τα λάθη, ανθρώπινα και τα δημοψηφίσματα, για παράδειγμα–, οι σέρβερ των κομμάτων βρίσκουν τρόπους έγκαιρης «διόρθωσης».
Τα αποτελέσματα της εκλογικής διαδικασίας –την οποία επ’ εσχάτων κι αυτή τη διεκπεραιώνουν ιδιωτικές επιχειρήσεις– είναι υπαγορευμένα εν πολλοίς από τις δημοσκοπήσεις, τις οποίες πραγματοποιούν επίσης ιδιωτικές επιχειρήσεις, που έχουν και εργοδότες και εντολοδότες.
Ολα τα παραπάνω κι άλλα που δεν χωρούν στην επιφυλλίδα δημιουργούν και καλλιεργούν τη δυσπιστία του εκλογικού σώματος που, προϊόντος του χρόνου, αποδοκιμάζει κάθε ενασχόληση με την πολιτική και υιοθετεί την πολλαπλώς επιβλαβή (και δημοφιλή) διάδοση ότι «δεν γίνεται τίποτα», «όλοι ίδιοι είναι», «δεν είμαστε άνθρωποι», «έτσι είναι το ρωμαίικο» κ.λπ.
Και ενώ το Σύνταγμα ορίζει υποχρεωτική τη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, η αποχή, με τη σιωπηλή ανοχή όλων των κομμάτων που αρκούνται στην προσέλευση των ακολούθων τους, δεν έχει πλέον καμία κύρωση. Και, προφανέστατα, και καμία έκπληξη. Οι επιφυλακτικοί δεν είναι απλώς χωρίς εκπροσώπηση. Είναι αόρατοι.
Ετσι, την επομένη των εκλογών, έχοντας εμπεδώσει τη μετασκευή του λαού σε «κοινή γνώμη», καταλήγουμε…
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Για τα Δημοκρατικά γενέθλια...
— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) July 29, 2026
Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου
Το παιδί γεννήθηκε στην Αθήνα πριν 2500 χρόνια …..
Πρόσφατα γιορτάσαμε τα γενέθλια των 52 του χρόνων.
Όλα γίνονται σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο…..
Κάποιες φορές με το έτσι θέλω μηδενίζουμε τον χρόνο και μετράμε πάλι και πάλι από την αρχή.΄
Και το παιδί ακόμη δεν λέει να μεγαλώσει.
Ακόμη δεν λέει να ενηλικιωθεί.
Δίπλα του αυτήν την πολύ σημαντική μέρα όλοι οι κηδεμόνες του που δεν είναι και λίγοι.
Όλοι χαρούμενοι, όλοι με τα καλά τους.
Είναι αυτοί, που ο καθένας με τον τρόπο του, εμποδίζουν να μεγαλώσει το παιδί, να ενηλικιωθεί και να στηριχτεί στα πόδια του.
Ο ένας έδινε ευχές και συγχαρητήρια στον άλλον με ένα drink χέρι.
Μετά έκλεισαν ραντεβού για του χρόνου την ίδια μέρα στον ίδιο χώρο.
Αν δεν αλλάξει κάτι….
Πάντως σε όλα τα πρόσωπα έβλεπες έναν φόβο μη και ενηλικιωθεί ξαφνικά το παιδί.
Δεν θα το ήθελαν με τίποτα γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι ...
ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίο-ΚΗΡΑΛΟΙΦΟ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΩΝ εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία
αρχηγός κόμματος συγκάλεσε συνέδριο για να πείσει τα μέλη να πάνε όλοι μαζί σε άλλο κόμμα,
— Ο Baudelaire των Βαλκανίων©️ (@poetic_politica) July 22, 2026
δεν πήγαν όλοι οπότε παραιτείται κ βάλει κατά του κόμματος,
ενώ ελπίζει να τον δεχτεί στο νέο κόμμα του αυτός που διέλυσε το παλιό τους κόμμα κ στο οποίο νέο κόμμα θα πάνε όλοι παλιοί pic.twitter.com/PCmF7nBd9M
Σε περιπτωση που δεν το καταλαβατε, η Ρενα Δουρου διαμαρτυρεται επειδη ενα περιστατικο ακροαριστερης τρομοκρατιας αναγνωριζεται διεθνως ως περιστατικο ακροαριστερης τρομοκρατιαςhttps://t.co/IZCWC3O1Sb
— Λoχίας Λίνκον Όσιρις gen2🇬🇷🇨🇾🇺🇦🇮🇱🇦🇲🇬🇱 (@LinconOsiris2) July 17, 2026
Όταν οι ξένοι κάνουν εκθέσεις για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα, είναι "αντικειμενικοί διεθνείς παρατηρητές". Όταν ο Ρούμπιο μιλάει για τρομοκρατία της αριστερας είναι προκλητική ξένη παρέμβαση. https://t.co/pEcWyXKdTO
— Μαντάμ Πατσουλί (@2PAzkjh6oFRW77D) July 19, 2026
Η νέα πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε εμφανιστεί μπροστά στο «φτωχικό» ψυγείο της σαν πρωταγωνίστρια σε ρετρό σίριαλ. Να σας βάλει ο λαός πλέον, και σένα και τον Τσίπρα, σε ψυγειοκαταψύκτη να τελειώνουμε. pic.twitter.com/8lYyJucRRe
— Approach (@ApproachNemesis) July 18, 2026
📍Έχουμε πρόεδρο🧐🎉👏#ΣΥΡΙΖΑ pic.twitter.com/oO1S4uE4ff
— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) July 18, 2026
😂😂😂😂 φοβερή. Μοιράζει γέλιο pic.twitter.com/h9FHIUjWPG
— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) July 20, 2026
— Βούλης Πετσέρακλος (@petseraklos) July 19, 2026
«Δεν κρίνω» με τον @silaserafim Ζωίτσα, προβοκάτσια και Σγουρός pic.twitter.com/0NPJMKnUz2
— liberal.gr (@LiberalGr) July 5, 2026
Η μοναδική Ομιλία της άλαλης ευρωβουλευτού του #ΤΗΛΕΠΩΛΗΤΗ #βελόπουλου που τον αδειάζει!!@FOCUSFM1036 pic.twitter.com/uESKHgMCav
— christos kostakis (@christoskostaki) July 18, 2026
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από τη φανέλα στην… καρέκλα!
Κάποτε το ελληνικό ποδόσφαιρο είχε μια αφέλεια, που για όσους την προλάβαμε, σήμερα μοιάζει σχεδόν συγκινητική.
Οι ομάδες είχαν αποκλειστικά Έλληνες ποδοσφαιριστές, οι περισσότεροι έμεναν χρόνια στην ίδια φανέλα, δεμένοι με ισχυρά συμβόλαια, και ο κόσμος πίστευε ότι ο αρχηγός της ομάδας θα προτιμούσε να του κόψουν το πόδι παρά να φορέσει τη φανέλα του αιώνιου αντιπάλου…
Μετά όμως ήρθε ο επαγγελματισμός.
Και μαζί του ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη, ότι τελικά οι περισσότεροι δεν αγαπούσαν τη φανέλα. Αγαπούσαν τον τραπεζικό λογαριασμό που κρυβόταν μέσα της.
Θυμόσαστε επί Κοσκωτά, που μέσα σε μία μέρα ο ΟΣΦΠ αγόρασε 4 παίκτες του προαιώνιου εχθρού του ΠΑΟΚ, μαζί και τον προπονητή του (Λίμπρεχτ, αν θυμάμαι καλά);
Ξαφνικά δηλαδή, οι ομάδες έγιναν πολυεθνικές, και οι παίκτες commodities.
Χώρια που γεμίσαμε ξένους!
Έντεκα ξένοι στην ενδεκάδα, άλλοι δέκα στον πάγκο, και ο μοναδικός Έλληνας ήταν ο… φροντιστής που μοίραζε τις πετσέτες.
Ο ποδοσφαιριστής που μέχρι χθες φιλούσε το έμβλημα της ομάδας, την επόμενη χρονιά φιλούσε το… έμβλημα της νέας του ομάδας, με την ίδια συγκίνηση, την ίδια κατάνυξη, και φυσικά με πολύ καλύτερες αποδοχές.
Οι δηλώσεις πάντως παρέμεναν ίδιες… σαν να ακούς τον Χάρη (διά τούτο λέγω) Καστανίδη φερ’ ειπείν, ή τον αείμνηστο Άκη, που κατάφερναν να μιλάνε επί ώρες, χωρίς να λένε τίποτα…
«Από μικρός υποστήριζα αυτή την ομάδα, ο πρόεδρος με εμπιστεύτηκε, μπλα μπλα μπλα»…
Το περίεργο είναι ότι το ίδιο είχε δηλώσει και στις τρεις προηγούμενες μεταγραφές του!
Πρέπει να είχε πολύ μπερδεμένα παιδικά χρόνια ο καψερός.
Και οι οπαδοί;
Υπόδειγμα συγχώρεσης.
Μέχρι χθες τον αποκαλούσαν «παλτό», «μισθοφόρο», και «παρτάλι». Σήμερα, επειδή φόρεσε τη δική τους φανέλα, έγινε «ψυχάρα», «στρατιώτης», και «γεννημένος αρχηγός»…
Η συλλογική μνήμη των «οπαδών» αποδεικνύεται μικρότερη ακόμη και από τα βίντεο του TikTok.
Κάπου εκεί, όμως, το ποδόσφαιρο σταμάτησε να είναι άθλημα και έγινε σεμινάριο πολιτικής καριέρας.
Οι πολιτικοί παρακολουθούσαν με προσοχή, και όχι μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους, αλλά για να παίρνουν μαθήματα.
Είδαν ότι οι μεταγραφές όχι μόνο συγχωρούνται, αλλά χειροκροτούνται. Και αποφάσισαν να εφαρμόσουν το ίδιο σύστημα.
Έτσι γεννήθηκε ο επαγγελματίας πολιτικός-γυρολόγος.
Σήμερα δεξιά.
Αύριο αριστερά.
Μεθαύριο στο κέντρο…
Υπάρχει π.χ. το παράδειγμα μιας ξανθιάς (από μπουκάλι) «αγαναΧτίστριας», που πρώτα εξελέγη με ακροδεξιό κόμμα, μετά με ριζοσπαστικό αριστερό, και στη συνέχεια κατέληξε σε… ριάλιτι σόου επιβίωσης, όπου τσακώνονταν για μια καρύδα με άλλους «σελέμπριτι» μαϊντανούς!
Με το χειροκρότημα του σοφού λαού να τη συνοδεύει παντού…
Κομματικοί γυρολόγοι λοιπόν, και αν στραβώσει η δουλειά, τους βλέπουμε σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ να αναλύουν γιατί έκαναν όλες τις προηγούμενες κυβιστήσεις… συνήθως «από ευθύνη απέναντι στη χώρα», και «για την προκοπή του τόπου».
Αυτό όμως δεν είναι πολιτική πορεία.
Είναι το «Around the World in 80 Days» σε επίπεδο συνεπούς (χα χα) ιδεολογίας.
Οι εξηγήσεις πάντως είναι υψηλού επιπέδου.
«Οι συνθήκες άλλαξαν».
«Η κοινωνία έχει νέες ανάγκες».
«Έκανα την… υπέρβαση».
Σωστά. Η υπέρβαση είναι πάντα ακριβώς μέχρι την επόμενη υπουργική καρέκλα.
Στην πραγματικότητα, η ιδεολογία έχει αποκτήσει ημερομηνία λήξης μικρότερη από το φρέσκο γάλα. Αν δεν σε βολεύει, την αλλάζεις. Όπως αλλάζεις πάροχο κινητής, ασφαλιστική εταιρεία, ή ομάδα στο Fantasy League…
Η ιδεολογία έχει μετατραπεί σε εφαρμογή κινητού. Την κατεβάζεις, τη χρησιμοποιείς όσο σε εξυπηρετεί, και μετά την απεγκαθιστάς χωρίς δεύτερη σκέψη.
Το μόνο που μένει σταθερό είναι η ανάγκη να βρεθείς κοντά στην εξουσία. Οι αρχές είναι πλέον σαν τις ρήτρες στα συμβόλαια, υπάρχουν, αλλά κανείς δεν τις διαβάζει.
Και ο πολίτης;
Ο πολίτης παρακολουθεί το πρωτάθλημα από την εξέδρα. Κάθε τέσσερα χρόνια αγοράζει εισιτήριο, φωνάζει συνθήματα, τσακώνεται με τον διπλανό του, και στο τέλος βλέπει τους πρωταγωνιστές να αλλάζουν ομάδα, να αγκαλιάζονται μεταξύ τους, και να συνεχίζουν κανονικά την καριέρα τους.
Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη επιτυχία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου δεν ήταν ότι κατάργησε την έννοια της φανέλας.
Ήταν ότι έγινε το καλύτερο σχολείο για την ελληνική πολιτική.
Εκεί όπου η πίστη κρατάει μέχρι την επόμενη πρόταση, η ιδεολογία μέχρι την επόμενη δημοσκόπηση, και η συνέπεια μέχρι να αδειάσει μια καρέκλα.
Το εκπληκτικό είναι ότι υπάρχουν ακόμη οπαδοί που τσακώνονται φανατικά για τα κόμματα, όπως τσακώνονται (και σφάζονται) για τις ομάδες.
Οι πολιτικάντηδες μπορεί να βρίζονται το πρωί, να συνεργάζονται το βράδυ, αλλά οι ψηφοφόροι συνεχίζουν να πιστεύουν ότι διεξάγεται ιδεολογικός πόλεμος!
Όχι. Διεξάγεται… μεταγραφική περίοδος.
Μόνο που αντί για σέντερ φορ αγοράζονται βουλευτές.
Και αντί για μπόνους συμμετοχών υπάρχουν… υπουργεία… καρέκλες.
Κάποτε ο κόσμος ψήφιζε ιδέες.
Σήμερα ψηφίζει βιογραφικά.
Αύριο πιθανότατα θα ψηφίζει… followers.
Το μόνο που μένει σταθερό είναι…
ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ασυνεννοησία στη «χώρα-φρενοκομείο»
Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας
Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Warwick.
(www.htsoukas.com)
Αν έπρεπε να συνοψίσω το κυρίαρχο πολιτικό κλίμα, στην Ελλάδα, τα τελευταία πενήντα χρόνια, θα χρησιμοποιούσα τις εμβληματικές φράσεις δύο αείμνηστων πρωθυπουργών – του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Κώστα Σημίτη.
Τον Ιανουάριο 1989, σε ανεπίσημη συνομιλία του, ο Καραμανλής παρατήρησε δηκτικά ότι «η Ελλάς μετεβλήθη σε απέραντο φρενοκομείο».
Η πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής ήταν δυσώδης. Κυριαρχούσε το σκάνδαλο Κοσκωτά· η πολιτική πόλωση, προσωποποιημένη στην εχθρότητα Ανδρέα Παπανδρέου – Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ήταν ακραία· η πολιτική αστάθεια δυσάρεστα αισθητή. Η φράση απέδωσε, μεταφορικά, την απουσία κοινωφελούς ορθολογισμού, αυτοσυγκράτησης και στοιχειώδους συνεννόησης στην πολιτική συμπεριφορά. Βλέποντας το τσίρκο στο οποίο έχει μετατραπεί η Βουλή των Ελλήνων, τη σκέφτομαι συχνά.
Τον Σεπτέμβριο 2000, στη Βουλή, ο Σημίτης έκανε την ταυτολογική διαπίστωση «αυτή είναι η Ελλάδα». Η φράση ειπώθηκε στο πλαίσιο συζήτησης για το πολύνεκρο ναυάγιο του πλοίου «Express Samina». Ο τότε πρωθυπουργός ήθελε να τονίσει ότι τέτοια δυστυχήματα θα συμβαίνουν, στο μέτρο που στη χώρα έχουν εμπεδωθεί η κακοδιαχείριση, η διαπλοκή, και η ανευθυνότητα. Τη συνέχεια την είδαμε στο Μάτι (2018) και στα Τέμπη (2023). Η ταυτολογία Σημίτη υποκρύπτει μελαγχολία: καταδεικνύει σχεδόν ανίατη θεσμική παθογένεια, απορρέουσα από τον εγκλωβισμό της χώρας σε φαύλους κύκλους, οι οποίοι διαιωνίζονται από την άμετρη πολιτική σύγκρουση.
Και οι δύο χαρακτηρισμοί-διαπιστώσεις των πρώην πρωθυπουργών απέκτησαν, εφεξής, ευρύτερη σημασία: αναδεικνύουν την κυριαρχία του παράλογου και την ιδιοτελή επιμονή στην α-συνεννοησία στην πολιτική ζωή.
Το βλέπουμε και σήμερα. Ολα τα κόμματα δηλώνουν προεκλογικά ότι δεν θα συνεργαστούν με κανένα άλλο μετεκλογικά! Ο Μητσοτάκης αναζητεί μονομανώς την αυτοδυναμία. «Σε λίγους μήνες θα είμαστε κυβέρνηση», δηλώνει υπερφίαλα ο Τσίπρας. Ο Ανδρουλάκης στοχεύει μόνο στην πρωτιά. Η πρωτόπειρη Καρυστιανού θέλει να κυβερνήσει – μόνη της, φυσικά! Ξεχωρίζει η αυτοθυσιαστική συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ: αποφάσισε να στηρίξει ένα αντίπαλο κόμμα!
Δεν είναι κακό να θέλεις την αυτοδυναμία ή την πρωτιά. Κακό είναι να έχεις φαντασιώσεις.
Δεν είναι κακό να μην επιδιώκεις τη συνεργασία. Κακό είναι να την αποκλείεις.
Δεν είναι κακό να διαπιστώνεις ότι επήλθε το ιστορικό τέλος για το κόμμα σου. Κακό είναι να το διατηρείς σε κώμα.
Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η απουσία λογικής – τόσο ως τρόπος σκέψης, όσο και ως κοινή αίσθηση (sensus communis).
Γιατί;
Διότι το παράλογο θριαμβεύει όταν, μεταξύ άλλων, επικρατεί ο κομματικός ναρκισσισμός.
Αν θέλεις να αλλάξεις τη χώρα, όπως λες, αλλά αποκλείεις τη συνεργασία, αντιφάσκεις. Για να επιτύχεις τις αλλαγές που επιδιώκεις, ενδέχεται να πρέπει να συνεργασθείς σε κυβερνητικό σχήμα, οπότε δεν πρέπει να την αποκλείσεις. Αν υποχρεωθείς να συνεργασθείς, διότι, λ.χ., κινδυνεύεις να καταβαραθρωθείς σε επαναληπτικές εκλογές, θα εμφανιστείς ανακόλουθος. Δεν είναι προτιμότερο να αφήσεις ανοιχτό το ενδεχόμενο της συνεργασίας, κατόπιν προγραμματικής συμφωνίας;
Πώς, όμως, θα επιτύχεις τέτοια συμφωνία όταν λες ότι «το πρόγραμμά μας είναι “ευαγγέλιο” και δεν πρόκειται να μπούμε στον πειρασμό συμφωνιών που θα [το] υπονομεύσουν» (Ανδρουλάκης, 14/9/25);
Από πότε κόμματα εξουσίας μετατράπηκαν σε τάγματα Δομινικανών μοναχών;
Ενώ τα κόμματα ανταγωνίζονται για την εκπροσώπηση, καλούνται να αναζητούν και τρόπους συνεργασίας. Σε ώριμα πολιτικά συστήματα, αυτή είναι η κρατούσα κοινή αίσθηση: και ανταγωνισμός-αντιπαράθεση και συνεργασία-σύνθεση.
Ο κομματικός ναρκισσισμός προκύπτει από την εμπεδωμένη αίσθηση μεγαλείου και τον ηγετικό ισορροπισμό.
Για τον Ανδρουλάκη, το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ προώρισται να εκτιναχθεί στα ύψη. Η επιδίωξη της πρωτιάς συσπειρώνει προσωρινά την κομματική νομενκλατούρα, καθότι εκτοπίζει από τη συζήτηση το ενδεχόμενο προγραμματικών συμφωνιών, άρα συμβιβασμών, το οποίο προκαλεί τριβές. Για την Καρυστιανού, η αίσθηση μεγαλείου προέρχεται από το υψηλό συμβολικό κεφάλαιο (ηθικό κύρος) που απέκτησε μετά τα Τέμπη. Πιστεύει απλοϊκά ότι η συναισθηματική ταύτιση της κοινής γνώμης μαζί της θα μετατραπεί σε πρωτοφανή εκλογική υποστήριξη. Παραβλέπει την πολιτική ανωριμότητά της και την περιπλοκότητα κάθε διαδικασίας θεσμικής αλλαγής, αρκούμενη σε ανώδυνες αναφορές σε προφανή (Δικαιοσύνη κ.λπ.).
Ο κομματικός ναρκισσισμός επιφέρει απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, αμετροέπεια και αυτοαναφορικότητα.
Στη δημοκρατία, τα κόμματα έχουν διττή αποστολή.
Αφενός να εκπροσωπούν τους πολίτες, αφετέρου να εργάζονται για το κοινό καλό. Ανταγωνίζονται κοινωφελώς μεταξύ τους, στο μέτρο που προσφέρουν διαφορετικές εκδοχές του κοινού καλού. Ο ανταγωνισμός είναι το μέσον αποσαφήνισης για το ποια εκδοχή του κοινού καλού είναι η επιθυμητή. Το κοινό καλό, ως έννοια, είναι το ρυθμιστικό ιδεώδες που τιθασεύει τον ανταγωνισμό, αποτρέποντάς τον να καταστεί αυτοαναφορικός και, τελικά, υπονομευτικός.
Ενώ, λοιπόν, τα κόμματα ανταγωνίζονται για την εκπροσώπηση, καλούνται να αναζητούν και τρόπους συνεργασίας, στο πλαίσιο είτε της νομοθετικής είτε της εκτελεστικής εξουσίας, για την προώθηση του κοινού καλού. Σε ώριμα πολιτικά συστήματα, αυτή είναι η κρατούσα κοινή αίσθηση: και ανταγωνισμός-αντιπαράθεση και συνεργασία-σύνθεση.
Ενα από τα καλύτερα ευρωπαϊκά παραδείγματα είναι οι κυβερνήσεις συνεργασίας στη Γερμανία. Χριστιανοδημοκράτες, Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι και Φιλελεύθεροι, σε ποικίλους συνδυασμούς, τόσο σε πολιτειακό όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, θεωρούν αυτονόητο να συνεργάζονται, παρά τις προγραμματικές διαφορές τους. «Δεν παίζουμε τεχνητά παιχνίδια πόκερ. […] Μαθαίνουμε ένα νέο είδος [συνεργατικής] πολιτικής», έχουν πει, κατά καιρούς, οι ηγέτες των Πρασίνων.
Ο κομματικός ναρκισσισμός είναι ξένος στη σύνθετη σκέψη. Ελκεται μόνο από την αυτοδικαίωση και την κατίσχυση. Γι’ αυτό …
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μη σπεύδεις
Ανέκαθεν ο πολιτικός αγώνας δεν διεξάγεται με ανταλλαγή αληθειών, σωστών επιχειρημάτων, στηριγμένων κατηγοριών, αποσπασμάτων του Ευαγγελίου και ειλικρινών φιλοφρονήσεων· ούτε καν στον Παράδεισο, αν κι εκεί κάνουν εκλογές – που δεν κάνουν, αλλιώς ο τόπος θα λέγονταν κάπως αλλιώς.
Ο συνήθης πολιτικός αγώνας γίνεται κυρίως με ψεύδη, fake news, κατασκευασμένα μεγέθη και κατηγορίες, υπερβολές, ύβρεις, συκοφαντίες, συνωμοσίες και διαστρεβλωμένα στοιχεία.
Ε, πού και πού ακούγονται και μερικές αλήθειες, αλλά είναι δύσκολο να τις διακρίνεις και, αν δεν επαληθευτούν, δεν τρέχει και τίποτε, εφόσον είναι μαθημένα τα βουνά απ’ τα χιόνια και την κατάργηση των μνημονίων με έναν νόμο και με ένα χαρτί υγείας (στο απόγειο της δόξας μιας εποχής).
Ο πολιτικός αγών ήταν πάντα ανθυγιεινός, νοσηρός, τερατολόγος, γεμάτος χολή και ρεβανσισμό, πάθος και ψεύδος, μανία και φανατισμό – άρα ό,τι λέγεται σε αυτές τις περιπτώσεις ένθεν κακείθεν είναι πάντα και εξ υπαρχής ύποπτο, ως ψεύδος ή υπερβολή, οπότε, αν δεν περάσει μια βδομάδα ως δέκα μέρες, ώστε να μιλήσει και η άλλη πλευρά, να φανεί αν είναι fake και προεκλογική παπάντζα, μην πιστεύεις και μην υιοθετείς τίποτε.
Πολύς κόσμος την έχει πατήσει και μέχρι και υπουργοί χάσανε την καρέκλα τους, γιατί έσπευσαν να υιοθετήσουν μια αστήρικτη κακοβουλία, και υπερέβαλαν κιόλας, πλειοδοτώντας την ίδια μέρα· ενώ την επομένη που αποφλοιώθηκε η απάτη, κάποιοι που επέδειξαν επιπολαιότητα και βιασύνη σαν της χήρας (κάποτε) προ του καναπέ, αναγκάστηκαν μέχρι και να παραιτηθούν.
Συνεπώς, μη σπεύδεις. Κάνε λίγο καμάτζο, περίμενε μια βδομάδα να δεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα και τι όντως ισχύει. Ασε που συνήθως θέλει περισσότερο καιρό, για να απογυμνωθεί η κατασκευή και το ψεύδος, αν σκεφτείς τα ξυλόλια και πόσο μας ταλαιπώρησαν, την υπόθεση Νοβάρτις, τις ιστορίες με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τόσες άλλες τεράστιες υποθέσεις που αποδείχτηκαν τελικά τζούφιες, αφού πρώτα προκάλεσαν σεισμό και ταραχή στης Κοκκινιάς τις μάντρες, λόγω της τεράστιας ευπιστίας, αλλά και κακοβουλίας που κυκλοφορεί αφορολόγητη και λέει ό,τι θέλει.
Είπαμε ότι ο γάιδαρος πετάει· ναι, προεκλογικά μπορεί να πετάξει μέχρι ένα ορισμένο ύψος, και ιδίως αν χρησιμοποιεί τα αφτιά του, ως έλικες ελικοπτέρου – αλλά κι αυτό είναι θέμα κρίσεως: υπάρχει κόσμος που πιστεύει ανέκαθεν ότι ο όνος ίπταται, και μάλιστα σε μεγάλα ύψη, εφόσον αυτό ισχυρίζεται ο καθοδηγητής ή ο εκάστοτε πνευματικός, είτε μιλάει αραμαϊκά, είτε σπούδασε ΚΟΥΤΒ (κάποτε), είτε απλώς είναι δικός μας, πιστός κι αυτός, ζαγάρι που ανακυκλώνει όσα ανεξέλεγκτα λένε οι όποιοι δικοί μας ανεξαρτήτως αξιοπιστίας – αρκεί να κάνουν έστω και πρόσκαιρο κακό στον αντίπαλο, ώστε να βγάλουμε κάπως το άχτι μας.
Υπάρχει, λοιπόν, κόσμος προδιατεθειμένος να πιστέψει οτιδήποτε εξωφρενικό και τερατώδες, αρκεί να είναι κατά του αντιπάλου, ακόμα κι αν φαίνεται ότι είναι σαθρό και γελοίο, ότι είναι αστήρικτο και έωλο και θα καταπέσει – δεν έχει σημασία.
Η απόγνωση και το πάθος να καταφέρουμε κι εμείς ένα χτύπημα, κι ας είναι και ατζαμίδικο και μάταιο, μας οδηγεί, από ένα σημείο και πέρα, ακόμα και σε κατασκευές-μπούμεραγκ και σε κατηγορίες που τις πληρώνει τελικά εκείνος που τις εκσφενδονίζει. Μικρή σημασία. Από ένα σημείο και πέρα, η απελπισία σε οδηγεί στο να λες και να εγκολπώνεσαι πράγματα, εξωφρενικά, και να σπεύδεις να πιστεύεις οτιδήποτε επιπόλαιο σε παρηγορεί και τότε το να εκτεθείς είναι το λιγότερο. Διότι μπορεί να σε σύρουνε και στα δικαστήρια, διότι ο οδυνηρός δημόσιος λόγος πια πληρώνεται, αν δεν ξέρεις τις ντρίπλες, τις διαγραμμίσεις και τα όρια του γηπέδου.
Σε περιπτώσεις έντασης δε, μπορεί να την πατήσουμε όλοι – βλέπεις ακόμα και έμπειρους και συγκρατημένους ανθρώπους που γνωρίζουν το μυστικό (περίμενε μια βδομάδα, να δεις τι γίνεται) να πατούν την αγκινάρα λόγω κακών συμβούλων ή εξαιτίας μιας τρομοκρατημένης αυλής. Ειδικά οι ηγέτες οφείλουν να τηρούν το χρονοδιάγραμμα των λίγων ημερών πριν μιλήσουν – όσοι βιάστηκαν στο παρελθόν να πάρουν θέση, φάνηκαν επιπόλαιοι κι ελαφρολαϊκοί, παρασυρόμενοι και από μη έμπειρους και από αγχώδεις τύπους που δεν διδάσκονται απ’ το παρελθόν.
Στις προεκλογικές περιόδους και όχι μόνον, ο πολιτικός αγώνας γίνεται όλο και λιγότερο έντιμος και χωρίς κανόνες, σχεδόν – συν τον λαϊκισμό που πάντα κάνει νέα καριέρα σε τέτοιες περιόδους όπου μετρούν πιο πολύ οι μεταμφιέσεις και το δήθεν. Αλλά και πολλοί άνθρωποι (ιδίως οι ζηλωτές και οι βαρεμένοι) γίνονται πιο ευάλωτοι στην τερατολογία, τη συκοφαντία και την πλειοδοσία.
Φτηνό εισιτήριο στις δημόσιες συγκοινωνίες ήδη υπόσχεται ο ένας, γενική τζαμπαρία ο άλλος, και ο επόμενος ίσως υποσχεθεί και αεροπλανικά ταξίδια στην κούτρα.
Τρακαδόροι, ετοιμαστείτε για δωρεάν πτήσεις στις Σεϋχέλλες και ξενοδοχεία πέντε αστέρων στο τζαμπέ (με ημιδιατροφή).
Και ποιος θα πληρώνει το μάρμαρο;
Οι άλλοι, οι πλούσιοι. Λες να είναι τόσο κορόιδα αυτοί, ενώ ήδη, όντας πιο ξύπνιοι, έγιναν πιο πλούσιοι από εμάς;
Γι’ αυτό, μη σπεύδεις· περίμενε, λίγο. Κοίτα να δεις πώς εξελίσσεται η κατάσταση. Κατέβα απ’ τ’ άλογο.
Σε μια βδομάδα συνήθως…
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λούλης Κουκλεντές… ένας συνεπής και ιδεολόγος «νεοδημοκράτης»!
Όλοι αυτοί βρήκαν δουλειά... στο δημόσιο.
— George Lee (@Harhalas) August 7, 2025
Πασοκ, ωραία χρόνια. pic.twitter.com/fqX5wESj7b
Ο Λούλης Κουκλεντές ήταν ανέκαθεν δεξιός. Έτσι έλεγε…
Και μάλιστα το δήλωνε παντού με στόμφο, και με τέτοια βεβαιότητα που θα νόμιζε κανείς ότι είχε γεννηθεί κρατώντας γαλάζια κομματική ταυτότητα αντί για ληξιαρχική πράξη γέννησης.
«Εγώ είμαι δεξιός αναμπάμ μπαμπαντάμ!» φώναζε καθημερινά στο καφενείο, χτυπώντας το τραπέζι τόσο δυνατά που αναπηδούσαν τα τάβλια.
Και όταν κάποιος τολμούσε να τον αμφισβητήσει, ο Λούλης επικαλούνταν πάντα το ίδιο ιστορικό επιχείρημα: «Ο παππούς μου εκτελέστηκε από αντάρτες του ΕΛΑΣ! Θα σέβεστε!».
Το γεγονός ότι ο παππούς είχε συνεργαστεί με τους Ναζί, και ήταν γνωστός στα περίχωρα της Δράμας ως ο «Λούλης ο κομμουνιστοφάγος», ήταν, κατά τον Λούλη, μια ασήμαντη λεπτομέρεια, που οι κακοπροαίρετοι φίλοι του στο καφενείο επέμεναν να του θυμίζουν.
Παρά τη βαθιά και αδιαπραγμάτευτη δεξιά του ταυτότητα όμως, ο Λούλης ψήφιζε επί χρόνια το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Κρυφίως.
Όχι βέβαια από ιδεολογική συμφωνία. Κάθε άλλο…
«Εγώ δεξιός είμαι», εξηγούσε στη συμβία του, που ήταν η μόνη που ήξερε τι παίζει.
«Απλώς έχω κάτι μετοχούλες στις Αποθήκες Λαναρά, και θέλω να πάει καλά το χρηματιστήριο».
Το ότι ήταν διορισμένος στον ΟΤΕ από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, για τον οποίο κολλούσε αφίσες κρυφά τα βράδια, αποτελούσε απλά μια καθαρά επαγγελματική σχέση, χωρίς καμία πολιτική προέκταση.
Όπως άλλωστε έλεγε, «ο διορισμός δεν έχει χρώμα. Είναι επιβίωση, αλλά και οικογενειακή ανάγκη, ειδικά όταν πρέπει να ταΐσεις τα παιδιά σου».
Τα χρόνια πέρασαν, ο Λούλης βγήκε στη σύνταξη, πήρε και βαρβάτο εφ’ άπαξ, αγόρασε και Μερσεντές, και ήρθε ξανά στα πράγματα μια κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με τον Σαμαρά στο τιμόνι.
Εκεί ο Λούλης έκανε μια στρατηγική αναπροσαρμογή.
Παρέμεινε φυσικά δεξιός, και νεοδημοκράτης παιδιόθεν, όπως έλεγε, αλλά ψήφισε τους… Ανεξάρτητους Έλληνες, που έχουν έναν «πατριώτη ηγέτη, που δεν σκύβει το κεφάλι στους τοκογλύφους, έναν από εμάς», όπως διατυμπάνιζε όπου βρίσκονταν.
«Μα γιατί;» τον ρωτούσαν στο καφενείο.
«Για να μη πληρώνω ΕΝΦΙΑ, και άλλα τέτοια κερατιάτικα», απαντούσε, «για να ζούμε ελεύθεροι», συμπλήρωνε…
«Μα δεν είσαι νεοδημοκράτης;»
«Βεβαίως και είμαι. Αλλά πρώτα είμαι ελεύθερος άνθρωπος, με κεφαλαίο το Ε και το Α. Ο Σαμαράς δεν είναι νεοδημοκράτης, που συγκυβερνάει με τους προδότες του Πασόκ».
Εκεί σταματούσε η συζήτηση, και ξεκινούσαν τα ζάρια και τα τσίπουρα, με τους συνδαιτυμόνες να κουνάνε απορημένοι το κεφάλι τους.
Η δε πολιτική επιστήμη ακόμα προσπαθεί να κατανοήσει αυτή τη σχολή σκέψης.
Λίγο αργότερα, ο Λούλης ανακάλυψε το… Ποτάμι.
Του άρεσε επειδή ήταν κάτι το καινούριο. Κάτι το «άφθαρτο», όπως έλεγε…
«Τι ακριβώς πρεσβεύει;» τον ρώτησε ένας φίλος.
«Δεν ξέρω», απάντησε ειλικρινά ο Λούλης. «Αλλά έχει ωραίο λογότυπο, και ωραίο κόσμο, όπως τους ποδηλάτες».
«Μα κόβει ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία», του ανταπαντούσαν…
Εκεί ο Λούλης σιωπούσε.
Το 2015, μέσα στη γενική αναστάτωση, τότε που ήρθαν τα πάνω κάτω, ο Λούλης μεταμορφώθηκε σε αγανακτισμένο πολίτη.
Κατήγγειλε τα μνημόνια, τους δανειστές, τις αγορές, τις τράπεζες, τα χρηματιστήρια «που μας πατάνε σαν χταπόδια», τις Βρυξέλλες και, για ένα διάστημα, ακόμα και τον… ΠΑΟΚ».
Τόση ήταν η οργή του…
Έτσι ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, για την προκοπή του τόπου, όπως έλεγε στον εαυτό του.
«Εσύ δεν ήσουν δεξιός;» τον ρώτησαν ξανά στο καφενείο.
«Είμαι», απάντησε. «Αλλά πρέπει να γλιτώσουμε από τα μνημόνια».
«Και πώς συνδυάζονται αυτά; Πώς θα γλιτώσουμε από τα μνημόνια; Με χρεοκοπία; Με συσσίτια;»
«Δεν ξέρω, αλλά το φώναζαν πολλοί μαζί στην πλατεία, και μου φάνηκε λογικό».
«Μα αυτοί είναι κομμουνιστές, δεν είναι νοικοκύρηδες, όπως εσύ».
«Γιατί δηλαδή; Αυτοί δεν έχουν δίκιο; Δεν ξέρει ο Δρ Μπαρουφάκης, και ξέρετε εσείς; Δεν είναι νοικοκύρης ο Κατρούγκαλος;»
«Μα σκότωσαν τον παππού σου… σαν το σκυλί»…
«Περασμένα ξεχασμένα. Πρέπει να εξελισσόμαστε σε αυτή τη ζωή, αν θέλουμε να προκόψει ο τόπος»!
Με αυτά και με αυτά, οι μέρες, οι μήνες, και τα χρόνια περνούσαν, με τον Λούλη να δηλώνει πιστός στην επανάσταση του «γελαστού παιδιού», που κυβερνούσε τη χώρα με… αριστερό πρόσημο!
Όταν όμως αργότερα ήρθαν νέα μνημόνια, νέα διόδια, έκλεισαν οι τράπεζες, τσεκουρώθηκε η σύνταξή του, και η επανάσταση αργούσε, ο Λούλης αποφάσισε ότι τελικά είχε πέσει θύμα παραπληροφόρησης, ότι οι κομμουνιστές δεν αλλάζουν ποτέ, και έτσι επέστρεψε στη φυσική του κατάσταση… στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Τα τελευταία επτά χρόνια δηλώνει και είναι φανατικός υποστηρικτής του Κυριάκου Μητσοτάκη, του «αρχιερέα της νοικοκυροσύνης», όπως τον αποκαλεί.
Και όχι απλώς υποστηρικτής, αλλά σχεδόν επίσημος αγιογράφος του!
Στο καφενείο μπορεί να μιλάει τρεις ώρες συνεχόμενα για τις αρετές της κυβέρνησης, και για τη σταθερότητα της χώρας, χωρίς να πάρει ανάσα.
Και ξυπνάει μάλιστα από τα άγρια χαράματα για να παρακολουθεί το ίνδαλμά του, τον Πορτοσάλτε στον ΣΚΑΙ, «που τα λέει χύμα και τσουβαλάτα»!
«Με Κυριάκο στο πηδάλιο, θα δανείζουμε και τους Κινέζους», αρέσκεται να λέει πάνω στα τσίπουρα.
«Μια δυο θητείες ακόμη, και θα πάμε και στο φεγγάρι»… συμπληρώνει.
Στο μεταξύ, κατάφερε να βάλει και τα δύο παιδιά του μετακλητούς σε γραφεία υφυπουργών, τους οποίους έπεισε με ατράνταχτα επιχειρήματα πως είναι εγγεγραμμένος νεοδημοκράτης και μητσοτακικός… παιδιόθεν.
«Είμαστε ανέκαθεν Νέα Δημοκρατία, θα τους πείτε», έλεγε στα παιδιά του, πριν παρουσιαστούν για εργασία στα γραφεία των υφυπουργών.
«Μα μπαμπά, δεν ψηφίζαμε ΣΥΡΙΖΑ το 2015;»
«Αυτά είναι οικογενειακές λεπτομέρειες. Τσιμουδιά! Η ιστορία γράφεται από τους νικητές».
«Και το ΠΑΣΟΚ, που το ψήφιζες πριν;»
«Μην κολλάτε στις τεχνικές λεπτομέρειες… ξυπνάτε ζαγάρια».
Σήμερα ο Λούλης θεωρεί τον εαυτό του υπόδειγμα πολιτικής συνέπειας, και νεοδημοκρατικής αφοσίωσης.
Η διαδρομή του από το ΠΑΣΟΚ στους ΑΝΕΛ, από το Ποτάμι στον ΣΥΡΙΖΑ, και από εκεί στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου, της οποίας συνεχίζει να δηλώνει οπαδός και ψηφοφόρος από τα παιδικά του χρόνια, κατά τη γνώμη του, αποδεικνύει ακριβώς αυτή τη συνέπεια.
Δεν είμαι τυχάρπαστος, ούτε επιτήδειος, λέει στον εαυτό του τα βράδια πριν κοιμηθεί, όταν τον επισκέπτονται οι Ερινύες….
«Πάντα τα ίδια πίστευα», επιμένει στις παρέες.
«Και ποια ακριβώς είναι αυτά;»
«Να είμαι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας».
«Και ποια είναι αυτή;»
Ο Λούλης εδώ χαμογελά, και απαντάει με ύφος που προδίδει αμέτρητη πολιτική σοφία.
«Αυτή που βολεύει τον τόπο, αλλά και εμένα, περισσότερο εκείνη τη στιγμή».
Και τους κοιτάζει με ύφος διδάκτορα της Οικονομίας και των Πολιτικών Επιστημών ταυτόχρονα…
Για παν ενδεχόμενο, βέβαια, είναι εγγεγραμμένο μέλος, με πληρωμένη συνδρομή, και σε δύο ακόμη κόμματα, το ένα από αυτά ονόματι ΕΛΑΣ… με τον ίδιο να το διασκεδάζει. «Έγινα Ελασίτης κι εγώ», σκέφτεται, «σαν τα φίδια που σκότωσαν τον παππού μου»…
Δεν συμμετέχει όμως ενεργά, απλά πληρώνει κανονικά τις συνδρομές του.
«Μα γιατί βρε Λούλη;» τον ρωτάει η σύζυγος κάθε πρωί, την ώρα του Πορτοσάλτε..
Εκείνος σηκώνει το φλιτζάνι του καφέ, κοιτάζει συνωμοτικά γύρω του, και απαντά:
«Στην πολιτική Σούλα μου…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
