ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Αν ήταν CEO ο Αλ. Τσίπρας...

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Ας υποθέσουμε ότι είστε ιδιοκτήτης μιας μεγάλης εταιρείας που έχει δεινοπαθήσει στα χρόνια της κρίσης. Κι ότι ενώ η εικόνα που έχετε εσείς για την εταιρεία σας είναι ότι παραπαίει, ο διευθύνων σύμβουλος –CEO ελληνιστί– ξαφνικά ανακοινώνει ότι τα οικονομικά της δεδομένα είναι εξαιρετικά. Συγκαλεί μάλιστα το Δ.Σ. και ανακοινώνει ότι το 2016 η εταιρεία σας είχε απροσδόκητα κέρδη προβαίνοντας στην πρόβλεψη ότι θα τα πάει περίφημα και το 2017.
 

Αλίμονο όμως. Πριν περάσει μία ώρα από τις θριαμβολογίες, ένας ανεξάρτητος οίκος, που παρακολουθεί την εταιρεία, προβαίνει και εκείνος σε ανακοινώσεις. Και διαψεύδει πλήρως τον διευθύνοντα σύμβουλο, καθώς αποκαλύπτει ότι η επιχείρησή σας όχι μόνον δεν είχε κέρδη το 2016, αλλά ότι εμφάνισε εκτεταμένες ζημίες ειδικά στο τελευταίο τρίμηνο, που την καθιστά ζημιογόνο όλο το προηγούμενο έτος. Η ιστορία ολοκληρώνεται με ακόμη πιο απρόσμενο τρόπο. Ο εκπρόσωπος της εταιρείας αντί να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους του CEO, πετάει το μπαλάκι στον οικονομικό διευθυντή. «Εκείνον πρέπει να ρωτήσετε αν γνώριζε τα δεδομένα», λέει στους μετόχους, υπονοώντας ότι ο οικονομικός διευθυντής είτε είναι ανίκανος είτε ότι σκόπιμα δεν ενημέρωσε τον CEO για να τον εκθέσει.
 

Συγγνώμη για τη φράση, αλλά ούτε σε οίκο ανοχής δεν θα μπορούσαν να συμβούν όσα παρακολουθούμε πια στη χώρα. 

Ο δε λόγος που επέλεξα να εμφανίσω τον κ. Τσίπρα ως CEO, τον κ. Τσακαλώτο ως οικονομικό διευθυντή και τον κ. Τζανακόπουλο ως εκπρόσωπο εταιρείας είναι γιατί μου έκανε τρομερή εντύπωση πόσο στα ψιλά πέρασε και αυτό το περιστατικό, σαν όντως να μας ψεκάζουν.
 

Ξαναγράφω εν συντομία τα γεγονότα. Ο πρωθυπουργός όχι μόνον αποδείχθηκε ότι δεν έχει την παραμικρή ιδέα για την πορεία της οικονομίας, αλλά δεν έκρινε καν ότι υπάρχει ανάγκη να κάνει κάτι γι’ αυτό όταν τον «άδειασε» η Στατιστική Υπηρεσία. Η οποία δεν βγάζει βέβαια μόνη της τα στοιχεία, αλλά τα αντλεί από την κυβέρνηση. Επομένως είτε ο κ. Τσίπρας δεν είχε τη στοιχειώδη προνοητικότητα να μάθει τα επικαιροποιημένα δεδομένα που έστειλαν οι υπηρεσίες της κυβέρνησης στην ΕΛΣΤΑΤ είτε –ακόμη χειρότερα– τού δόθηκαν λάθος στοιχεία.  Πράγμα που σημαίνει πως ούτε ο κ. Τσακαλώτος έχει πλήρη εικόνα για την πορεία της οικονομίας, και κατά τα άλλα θέλει να μας πείσει ότι διαπραγματεύεται επ’ ωφελεία μας ανθυπολεπτομέρειες με την τρόικα.
 

Δεν ξέρω αν αποτυπώνω όσο θα ’θελα τα αισθήματά μου, αλλά θεωρώ το περιστατικό αυτό την επιτομή της παράνοιας που ζούμε. Διότι ενόσω όλοι αναρωτιόμαστε πώς θα ανταποκριθούμε στον Αρμαγεδδώνα των φόρων της ανερμάτιστης αυτής κυβέρνησης, αποδεικνύεται ότι ο επικεφαλής της και ο υπουργός Οικονομικών δεν έχουν ιδέα για τα οικονομικά δεδομένα της χώρας, ενώ το αυτονόητο θα ήταν να ενημερώνονται νυχθημερόν π.χ. από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Πόσο μάλλον όταν απ’ τις ανακοινώσεις της ΕΛΣΤΑΤ αναπόφευκτα θα αναθεωρηθούν όλες οι προβλέψεις και για το 2017 και επομένως θα αναπροσδιοριστούν οι φόροι που διαρκώς μας επιβάλλονται.  

«Τώρα κατάλαβες ότι η χώρα κυβερνάται στην τύχη;» θα αναρωτηθούν κάποιοι. 

Προφανώς όχι. Απλά επέλεξα να γράψω σήμερα τα αυτονόητα, γιατί μου φαίνεται απίστευτο πόσο... μυθικό απεδείχθη τελικά το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Ο κ. Τσακαλώτος παραμένει χαλαρά στη θέση του, ενώ ο κ. Τζανακόπουλος τον εξευτελίζει με προφανή εντολή του κ. Τσίπρα και όλοι μαζί θέλουν να βγάλουν τους δημοσιογράφους τρελούς, επειδή αναδεικνύουν όσα συμβαίνουν.
 

Ξέρετε πού έχω καταλήξει; 

Ο πραγματικός λόγος που δεν κλείνουν την αξιολόγηση είναι γιατί...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Εστησαν παγίδα... και θα πέσουν μέσα

Toυ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Γιατί έδωσαν τόσα χρήματα οι καναλάρχες και οι υποψήφιοι καναλάρχες; Αυτό είναι το μόνο ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί από χθες. 

Διότι όποιος γνωρίζει έστω και στο ελάχιστο την τηλεοπτική αγορά αντιλαμβάνεται ότι τα ποσά που δόθηκαν για να αποκτηθούν οι τέσσερις άδειες απλούστατα δεν βγαίνουν. Δηλαδή δεν μπορούν να αποσβεσθούν όχι σε ένα ή δύο χρόνια, αλλά ούτε σε είκοσι ή τριάντα.
 

Επομένως, γιατί έδωσαν αυτά τα μυθώδη ποσά; θα αναρωτηθείτε. 

Θα προσπαθήσω να δώσω μιαν απάντηση επικαλούμενος την κοινή λογική. 

Ο ΣΚΑΪ και ο ΑΝΤΕΝΝΑ μπήκαν στη σχιζοφρενή αυτή διαδικασία απλούστατα γιατί οι ιδιοκτήτες τους θέλησαν να διασφαλίσουν τις επενδύσεις τους. Οταν έχεις μια επιχείρηση που λειτουργεί 20 ή 30 χρόνια και έχεις αφιερώσει κόπο και χρήμα για να τη στηρίξεις, θα κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου για να τη διατηρήσεις ζωντανή. Ακόμη και διακινδυνεύοντας πρόσκαιρα ένα εξωπραγματικό ποσό, καθώς γνωρίζεις ότι η διαδικασία που επελέγη όχι μόνον δεν είναι νόμιμη και υγιής, αλλά προσβλέπεις να καταπέσει στη Δικαιοσύνη, είτε στην ελληνική, είτε στην ευρωπαϊκή. Προσβλέπεις δηλαδή να πάρεις τα χρήματά σου πίσω, πιστεύοντας ακράδαντα ότι σου υπεξαιρέθηκαν από μια κυβέρνηση ως λύτρα.
 

Το ότι ο πλειστηριασμός απεδείχθη σαθρός επιβεβαιώνεται από το ίδιο το αποτέλεσμά του, που εκθέτει πλήρως όσους τον σχεδίασαν κι ας πανηγυρίζουν. Οταν δύο επιχειρηματικοί όμιλοι προσφέρουν από 60 εκατ. ευρώ και δεν παίρνουν άδειες και την ίδια στιγμή δύο άλλοι όμιλοι τις διασφαλίζουν με 43 και 52 εκατομμύρια, τότε η διαδικασία δεν λέγεται διαγωνισμός, αλλά ρουλέτα. Στην οποία δεν κερδίζει καν όποιος βάλει πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, όπως είπε με απίστευτο κυνισμό ο πρωθυπουργός. Τις κερδίζει όποιος ξέρει καλύτερο πόκερ ή μάλλον όποιος μπορεί να προβλέψει πόσο στημένο είναι, τελικά, όλο το παιχνίδι και έχει την καλύτερη στρατηγική.
 

Και κάπως έτσι οδηγούμαστε ξανά στο προλογικό ερώτημα, που σε κάθε σύγχρονο κράτος θα όφειλαν να απαντήσουν σήμερα κιόλας όχι μόνον οι κ. Καλογρίτσας και Μαρινάκης, αλλά πρωτίστως η κυβέρνηση που διατείνεται ότι καταπολέμησε τη διαπλοκή. Αλήθεια, γιατί οι συγκεκριμένοι όμιλοι ποντάρισαν αυτά τα μυθώδη ποσά ξέροντας ότι δεν θα αποσβεσθούν ποτέ;
 

Επειδή ίσως κάποιοι νομίζουν ότι υπερβάλλω, θα σας παραθέσω μερικά δεδομένα. 

Στα ποσά που έδωσαν οι κ. Μαρινάκης (73,9 εκατ. ευρώ) και Καλογρίτσας (52,6 εκατ. ευρώ) πρέπει να προστεθούν επενδύσεις τουλάχιστον 30 εκατ. ευρώ, που είναι το ελάχιστο κόστος για να αγοραστεί ο αναγκαίος τεχνολογικός εξοπλισμός και να διαμορφωθεί εκ του μηδενός το τηλεοπτικό πρόγραμμα της πρώτης χρονιάς. Και σε αυτά να προστεθούν και άλλα 30 εκατ. ευρώ που εκτιμάται ότι είναι το ετήσιο κόστος λειτουργίας (μισθοδοσία 400 ατόμων κ.λπ.).  

Τούτο σημαίνει ότι οι νέοι καναλάρχες σε ένα χρόνο από σήμερα θα έχουν «επενδύσει» έκαστος από 100 - 130 εκατ. ευρώ. Το ερώτημα, επομένως, είναι συγκεκριμένο και αμείλικτο. Σε τι προσβλέπουν οι δύο νέοι καναλάρχες, όταν ξέρουν ότι τα κέρδη του πιο επιτυχημένου καναλιού ήταν πέρυσι 1,5 εκατ. ευρώ; Οτι θα κάνουν απόσβεση σε 80 χρόνια; Γιατί πέταξαν τα λεφτά τους; Για να κάνουν το κέφι τους; Μήπως προσβλέπουν να τους επιστραφεί η «επένδυσή» τους με κάποιον άλλο μυστήριο τρόπο;
 

Σε αυτά οφείλει να απαντήσει όχι μόνο ο κ. Παππάς, αλλά και ο κ. Τσίπρας στη ΔΕΘ, στο επικοινωνιακό πάρτι που ετοιμάζει με τίτλο «τα πήραμε από τους καναλάρχες».  

Οφείλουν να μας πουν αμφότεροι αν πιστεύουν ότι είναι επιχειρηματικά υγιές το νέο τηλεοπτικό τοπίο-έκτρωμα που με ευθύνη τους δημιούργησαν, όταν όλοι γνωρίζουν ότι τα νέα κανάλια δεν βγαίνουν οικονομικά στον αιώνα τον άπαντα.

 

Η κυβέρνηση, όμως, οφείλει να απαντήσει και σε σειρά άλλων ακόμη σοβαρότερων ερωτημάτων:

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στο μυαλό του εθνικού μας τσαρλατάνου

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Ας υποθέσουμε ότι τον Οκτώβριο αποδεικνύεται ότι η κυβέρνηση απέτυχε να εκπληρώσει τους εισπρακτικούς όρους του μνημονίου και η τρόικα αξιώνει νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, τις οποίες αρνούνται να ψηφίσουν τουλάχιστον τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Η κυβέρνηση πέφτει, αλλά στις εκλογές που κατ’ ανάγκην προκαλούνται, η Ν.Δ. επικρατεί μεν, αλλά χωρίς να φτάνει στην αυτοδυναμία, ακόμη και σε συνεργασία με κάποιο μικρό κόμμα. Εχετε αναλογιστεί τι θα συμβεί στη χώρα;
 

Στις νέες εκλογές που αναπόφευκτα θα ξαναγίνουν, θα είναι μαθηματικά αδύνατον να σχηματισθεί κυβέρνηση ακόμη και αν η Ν.Δ. φτάσει στο 40%-42%. Αδύνατον, εκτός αν ο κ. Μητσοτάκης υποκύψει στην ανάγκη να συνεργαστεί με τον κ. Τσίπρα, σε μια κυβέρνηση που θα κληθούν να συνεργαστούν αρμονικά π.χ. ο Αδ. Γεωργιάδης με τον Θ. Δρίτσα.
 

Οσο σουρεαλιστικό κι αν ακούγεται το σενάριο, είναι μάλλον το πιθανότερο με την απλή αναλογική που επιβάλλει η κυβέρνηση. Για να καταλάβει κανείς τους πολιτικούς συσχετισμούς που θα επιφέρει αυτό το σύστημα, αρκεί το εξής: ο ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα, διαθέτει 145 έδρες και η Ν.Δ. 75. Αν ίσχυε η απλή αναλογική σε αυτή τη Βουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε μόλις 114 έδρες και η Ν.Δ. 90. Ο κ. Τσίπρας δηλαδή δεν θα μπορούσε ούτε κατά διάνοια να σχηματίσει κυβέρνηση μόνον με τους ΑΝΕΛ, καθώς ο κ. Καμμένος θα εκπροσωπείτο στη Βουλή από 12 βουλευτές (από 10 που έχει).
 

Αυτό και μόνον εξηγεί τη σφοδρή επιθυμία του πρωθυπουργού να αλλάξει εσπευσμένα τον εκλογικό νόμο επιδιώκοντας να καταστήσει ανέφικτη τη συγκρότηση της κυβέρνησης από τη Ν.Δ. χωρίς τη δική του συμμετοχή. 

 Υπάρχει, όμως, και μία επιπλέον παρενέργεια της απλής αναλογικής που παραδόξως δεν συζητείται κι ας είναι ακόμη σημαντικότερη.
 

Αν κάτι αποτελούσε τη συγκολλητική ουσία της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ σε όλη τη μεταπολίτευση, αυτό ήταν, χωρίς άλλο, η πριμοδότηση που έδιναν στον νικητή όλα τα εκλογικά σύστημα των τελευταίων 40 ετών. Αυτό το μπόνους των 30, 40 ή και 50 εδρών ήταν που έκανε τους βουλευτές τους να μην αποτολμούν εύκολα την έξοδο από τα κόμματά τους όταν διαφωνούσαν με τον αρχηγό τους, και αυτό, άλλωστε, δικαιολογεί το ότι οι πάμπολλες απόπειρες σχηματισμού μικρότερων κομμάτων απ’ όσους έβγαιναν από το μαντρί δεν μακροημέρευσαν (βλ. ΔΗΑΝΑ, ΔΗΚΚΙ, Πολιτική Ανοιξη, ΔΗΣΥ, ΛΑΟΣ, ΚΙΔΗΣΟ κ.λπ.).
 

Με την απλή αναλογική παύει να υπάρχει αυτή η συγκολλητική ουσία των πολιτικών παρατάξεων, καθώς κάθε κόμμα θα λαμβάνει ακριβώς όσες έδρες τού αναλογούν. Επομένως όχι μόνον ενθαρρύνεται, αλλά θα είναι τεράστιος ο πειρασμός της ίδρυσης νέων κομμάτων απ’ όσους πολιτικούς πιστεύουν ότι μπορούν να περάσουν το κατώφλι του 3% για να «χτίσουν» το δικό τους «μαγαζί» και να λαμβάνουν βέβαια και την αντίστοιχη κρατική χρηματοδότηση.
 

Και κάπως έτσι οδηγούμαστε στον ανομολόγητο στόχο που έχει η απλή αναλογική εκ μέρους του κ. Τσίπρα. Είναι να δημιουργήσει τις συνθήκες ακόμη και διάσπασης της Ν.Δ., καθώς γνωρίζει ότι ουκ ολίγα πρωτοκλασάτα στελέχη της θα μπουν στον πειρασμό της δημιουργίας π.χ. ενός αμιγώς δεξιού κόμματος, έναντι της «νεοφιλελεύθερης» στροφής του κ. Μητσοτάκη.
 

Θα αναρωτηθείτε ευλόγως: Δεν διατρέχει τον ίδιο κίνδυνο και ο ΣΥΡΙΖΑ, από όσους θεωρούν ότι ο κ. Τσίπρας έχει συνθηκολογήσει με τα «νεοφιλελεύθερα» μνημόνια; 

Προφανώς. Αλλά ο πρωθυπουργός εκτιμά ότι, αν μπορούσε να μπει μια νοερή ζυγαριά ανάμεσα στους ψηφοφόρους της Κεντροδεξιάς και της Kεντροαριστεράς, αυτή θα έγερνε πάντα στην Ελλάδα προς τους δεύτερους. Κι έτσι, ακόμη και αν συμβεί μια «απευκταία» διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύει ότι εκείνος θα παραμείνει πρωταγωνιστής των πολιτικών εξελίξεων για πολλά ακόμη χρόνια.

 

Οσοι βρίσκετε τα σενάρια αυτά εξωπραγματικά, μάλλον δεν έχετε συνειδητοποιήσει ακόμη μία παρενέργεια της απλής αναλογικής: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι απειλές και ο νόμος

Toυ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Φίλες και φίλοι, ενόψει των εορτών, έχω να σας κάνω μία διαφορετική πρόταση για να μας μείνουν αυτά τα Χριστούγεννα αξέχαστα.  

Σας καλώ, λοιπόν, «σε ένα μήνα συντονισμένων δράσεων, με σκοπό να γνωριστούμε μεταξύ μας, να κατέβουμε στον δρόμο για να σπάσουμε τις βιτρίνες των πολυκαταστημάτων, να καταλάβουμε σχολεία, πανεπιστήμια και δημαρχεία, να μοιράσουμε κείμενα που θα διαδίδουν το μήνυμα της ανταρσίας, να βάλουμε εμπρηστικούς μηχανισμούς σε φασίστες και αφεντικά, να κρεμάσουμε πανό σε αερογέφυρες και κεντρικές λεωφόρους, να πλημμυρίσουμε τις πόλεις με αφίσες και τρικάκια, να ανατινάξουμε σπίτια πολιτικών, να πετάξουμε μολότοφ στους μπάτσους, να γεμίσουμε τους τοίχους με συνθήματα, να σαμποτάρουμε την ομαλή ροή εμπορευμάτων μέσα στα Χριστούγεννα, να λεηλατήσουμε τις βιτρίνες της αφθονίας, να πραγματοποιήσουμε δημόσιες εκδηλώσεις και να ανταλλάξουμε εμπειρίες και σκεπτικά γύρω από διάφορες θεματικές αγώνα».

 

Δεν έχω αλλάξει ούτε λέξη από τη σχετική παράγραφο του παραληρηματικού κειμένου του Νίκου Ρωμανού, για να διατυπώσω ένα ειλικρινές ερώτημα στους τάχα προοδευτικούς αυτής της χώρας: Αραγε αισθάνονται ή δεν αισθάνονται πια ηλίθιοι όσοι προ έτους υποστήριζαν με πάθος «το αναφαίρετο δικαίωμα του παιδιού» («παιδί» το αποκαλούσαν, εξ ου και στο εξής θα τον αποκαλώ «Νικολάκη») να σπουδάσει στο ΤΕΙ Αθήνας Διοίκηση Επιχειρήσεων;  

Ναι, σε αυτό το τμήμα έχει μπει ο Νικολάκης και είναι πια ηλίου φαεινότερον ότι στο μυαλό του η «Διοίκηση Επιχειρήσεων» αφορά τις «επιχειρήσεις» στις οποίες μάς προτρέπει να μετάσχουμε για «να ανατινάξουμε σπίτια πολιτικών», «να πετάξουμε μολότοφ στους μπάτσους» και, γενικώς, να κάψουμε όποια εταιρεία έχει απομείνει όρθια στη χώρα.
 

Για να σοβαρολογούμε, όμως. Υπενθυμίζω ότι μόλις προ έτους σύσσωμος ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον κατήγγελλε ως «ανάλγητους» όσους είχαν επιφυλάξεις για τις εξόδους του Ρωμανού από τη φυλακή, αλλά υπογράμμιζε ως «αυτονόητη ανάγκη το παιδί να σπουδάσει χωρίς το ειδικό βραχιολάκι», για να μπορεί προφανώς ανεξέλεγκτος ο Νικολάκης, αφού διδάσκεται τη θεωρία στο ΤΕΙ, να κάνει παράλληλα και την... πρακτική του στη Διοίκηση Επιχειρήσεων.
 

Η συγκεκριμένη επισήμανση δεν γίνεται τυχαία. Αν δεν το έχετε ακούσει, στο νέο ν/σ που βρίσκεται σε διαβούλευση, ο υπουργός Δικαιοσύνης προτείνει να αφαιρεθεί από τον εισαγγελέα ή τον ανακριτή η αρμοδιότητα της απόφασης για το ποιος μπορεί να βγει από τη φυλακή έστω με βραχιολάκι. Ο κ. Παρασκευόπουλος εισηγείται την απόφαση αυτή να την παίρνει στο εξής το Συμβούλιο των Φυλακών, ασχέτως αν ο τόπος βοά ότι εντός των φυλακών τον έλεγχο τον έχουν τα κυκλώματα και όχι το υπουργείο του. Σημειωτέον, δε, ότι προ έτους το Συμβούλιο των Φυλακών είχε ήδη γνωματεύσει υπέρ των εξόδων του Ρωμανού.  

Κατόπιν τούτων, γεννάται το εξής απλό ερώτημα: 

  

Αν ζητήσει άδεια ο Νικολάκης για να αρχίσει φέτος να παρακολουθεί μαθήματα Διοίκησης Επιχειρήσεων, θα την πάρει; 

Ο συνήγορός του, ο κ. Ραγκούσης, θα μας ξαναπεί την αλησμόνητη φράση, ότι «το μόνο που το ενδιαφέρει το παιδί είναι να σπουδάσει», και ότι ο ίδιος «εγγυάται πως δεν θα προβεί σε καμία αξιόποινη πράξη»;

 

Ούτε αυτά τα ερωτήματα διατυπώνονται τυχαία. Διότι μπορεί μεν η αλλοπρόσαλλη κυβέρνηση που διοικεί τη χώρα να μην αποτόλμησε να πει έστω μία λέξη για το παραλήρημα του Ρωμανού, αλλά παραδόξως σιωπηλή παραμένει μέχρι στιγμής και η Δικαιοσύνη. 

Αραγε, δεν θυμούνται οι λειτουργοί της Θέμιδος τι γράφει ο ποινικός κώδικας στα άρθρα 183-185;  

Τα θυμίζω: 

«Οποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη κακουργήματος ή πλημμελήματος τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών». Την ίδια ποινή επιφέρει ο νόμος και σε «όποιον με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί δημόσια και σε απείθεια κατά των νόμων» ή ακόμη και σε «όποιον εγκωμιάζει με οποιονδήποτε τρόπο έγκλημα που διαπράχθηκε». 

Κάτι που επίσης έκανε ο απύθμενα εγωπαθής Ρωμανός (ενοχοποιώντας μάλιστα τον Γρηγορόπουλο και δίνοντας επιχειρήματα στον δολοφόνο του!), όπως και ο φίλος του ο Παναγιώτης Αργυρού που συνυπογράφει το περιβόητο κείμενο ως μέλος των Πυρήνων της Φωτιάς.

 

Αν δεν έχω γίνει σαφής, θα σας το πω ακόμη πιο ευκρινώς, κύριοι εισαγγελείς:  

TOYΡΚΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μαθήματα από την Πόλη

Tου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Γύρισα από μια σύντομη επίσκεψή μου στην Κωνσταντινούπολη με ένα «γαμώ το». Ζητώ συγγνώμη που το θέτω τόσο ωμά, αλλά αυτό είναι που με βασανίζει έκτοτε και θα γίνω σαφέστερος. Εφυγα από την Αθήνα ολίγον τρομοκρατημένος από τα πρωτοσέλιδα «συγκλονίζεται η Τουρκία», «πρωτόγνωρη κρίση στην γείτονα» κ.λπ.  

Δεν θα σταθώ στις εγχώριες υπερβολές, καθώς το κόμμα του κ. Ερντογάν εξακολουθεί και απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της συντριπτικής πλειοψηφίας των γειτόνων, με την αντιπολίτευση να υπολείπεται κατά 12 ποσοστιαίες μονάδες. Ούτε πρόθεσή μου είναι η ανάλυση των τελευταίων γεγονότων – άλλωστε, γνώστες φίλοι μού εξήγησαν ότι ο Ερντογάν αμφισβητείται κυρίως από εσωκομματικούς του αντιπάλους, κάτι εξηγήσιμο ύστερα από τη δεκαετή και γι’ αυτό φθοροποιό παραμονή του στην εξουσία.

Ο λόγος που γύρισα με αυτό το «γαμώ το» είναι άλλος. Σχετίζεται με τον δυναμισμό των γειτόνων. Τη ζωντάνια, την αισιοδοξία, την αποφασιστικότητα και κυρίως τον σχεδιασμό που εκπέμπουν σε ό,τι κι αν κάνουν, εν αντιθέσει με την αφασία που έχει παραλύσει την Ελλάδα εδώ και τέσσερα χρόνια. 

 Θα φέρω μερικά παραδείγματα απλής καθημερινότητας. 

 Τα μαγαζιά στην Κωνσταντινούπολη ανοίγουν στις 9 το πρωί και δεν κλείνουν πριν από τις 10.30 το βράδυ. Η Ιστικλάλ που είναι η Ερμού της Πόλης, το Νισάντασι που είναι το Κολωνάκι τους, το Καντίκιοϊ στην ασιατική πλευρά και όλες οι τουριστικές περιοχές είναι συνεχώς γεμάτες από χιλιάδες κόσμου. Εννοείται και τις Κυριακές, όλες τις Κυριακές, διότι απλούστατα ο εμπορικός τους σύλλογος εδώ και μια δεκαετία έθεσε ως στρατηγικό του στόχο να καταστήσει διεθνώς την Πόλη πρώτο τουριστικό προορισμό.

Τα νούμερα της επιτυχίας τους ζαλίζουν:

Το Μεγάλο Παζάρι –το Grand Bazaar– το επισκέπτονται καθημερινά 250.000 τουρίστες. Τα ξενοδοχεία της Κωνσταντινούπολης έχουν μέση πληρότητα 72% όλον το χρόνο, τα μουσεία και τα αξιοθέατα είναι διαρκώς γεμάτα. 

Τούτη τη φορά κινήθηκα μόνο με Ντολμούζ. Ξέρετε τι είναι αυτά; 

Μικρά κίτρινα βανάκια των οκτώ επιβατών που εκτελούν μέρα-νύχτα τις ίδιες διαδρομές προς και από τους τουριστικούς προορισμούς και τα οποία κοστίζουν μόλις 1 ευρώ ανεξαρτήτως απόστασης.

Είναι σαν να διαβάζω ήδη τις γνωστές αντιδράσεις κάτω από το σχόλιό μου: Να ανοίξουν να κάνουν τι τα ελληνικά μαγαζιά όταν δεν υπάρχει φράγκο; Πότε θα βλέπουν τα παιδιά τους οι υπάλληλοι και με τι μισθούς; Οι φιλελεύθεροι θέλετε να μας κάνετε πληβείους σαν τους Τούρκους. 

Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται όσοι έχουν έτοιμους τους εν λόγω αφορισμούς είναι ότι, ενώ η χώρα μας δοκιμάζεται από μια κρίση πρωτοφανή, μοιάζει να αργοπεθαίνει άπρακτη. 

 Θα θέσω μια σειρά απλοϊκών ερωτημάτων: 

Ποιους εκπροσωπούν οι 300 «εθνοπατέρες»

Toυ Σταμου Zουλα

Τελικώς οι βουλευτές δεν εκπροσωπούν το Εθνος, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα, ούτε καν τους ψηφοφόρους των περιφερειών τους. Προτάσσουν την εκπροσώπηση των κατ’ ιδίαν επαγγελματικών και συντεχνιακών τους συμφερόντων. Τούτο πράττουν, οσάκις τους παρέχεται η ευκαιρία να τα «προάγουν», συνήθως με μια μεταμεσονύκτια και άσχετη τροπολογία κάποιου νομοθετήματος και κυρίως όταν απειλούνται, όπως συμβαίνει σήμερα. Η κυβέρνηση δεν το κρύβει, ούτε διστάζει να το παραδεχθεί. Η αναβολή, τουλάχιστον για έναν μήνα, της συντάξεως και ψηφίσεως του νομοθετήματος για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, οφείλεται στις έντονες αντιδράσεις των «θιγομένων» δικηγόρων, μηχανικών, γιατρών κ. ο. κ. βουλευτών, οι οποίοι συμβαίνει να αποτελούν πάντοτε την συντριπτική πλειοψηφία των «Πατέρων του Εθνους». Η κυβέρνηση, λοιπόν, αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία έχει επίσης ταχθεί υπέρ της καταργήσεως και στη χώρα μας του επαγγελματικού προστατευτισμού, φοβούνται τις αντιδράσεις των βουλευτών τους. Αντιδράσεις, οι οποίες πιθανώς θα εκδηλωθούν έντονα, με την αξίωση να διατηρηθούν συντεχνιακά και επαγγελματικά συμφέροντα των «θιγομένων»...

Τα συγκεκριμένα επαγγέλματα εκπροσωπούνται, εξίσου «πλειοψηφικώς» και στο υπουργικό συμβούλιο. Ετσι, πολλοί «ομοιοεπάγγελτοι» υπουργοί έχουν αρχίσει σύντονες διαπραγματεύσεις, με τα συνδικαλιστικά όργανα των κλάδων τους. Οπως εγράφη, στόχος αυτής της τακτικής είναι να επιτευχθεί ένας γενικός συμβιβασμός, προκειμένου η απελευθέρωση να μη γίνει με επιθετικό και ισοπεδωτικό τρόπο. Κατά τα ίδια δημοσιεύματα, το σχετικό μέτωπο που θ’ ανοίξει πιθανώς θα είναι ένα από τα πιο σκληρά για την κυβέρνηση. Και τούτο διότι «εντός του υπουργικού συμβουλίου υπάρχουν πολλά πρόσωπα, τα οποία είναι πρόθυμα και αποφασισμένα να εκφράσουν και να προστατεύσουν ένα μέρος των κεκτημένων, που έχουν εξασφαλίσει εδώ και χρόνια συγκεκριμένοι επαγγελματικοί κλάδοι». (!) (Βήμα 27-12-10).

Ας προστεθεί ότι τα περισσότερα «κεκτημένα» προνόμια «εξασφαλίσθηκαν» νύκτωρ, όπως σημειώσαμε και προήλθαν επίσης από την ηυξημένη εκπροσώπηση των κλάδων αυτών στη Βουλή (και των λοιπών) Ελλήνων. Συνεπώς επιχειρείται μια κραυγαλέα και προκλητική διάκριση των κατεχόντων την κοινοβουλευτική πλειοψηφία κλάδων των δικηγόρων, των μηχανικών, των γιατρών, κ. λπ. έναντι των θυσιών που υφίστανται ήδη οι... μη εκπροσωπούμενες επαρκώς στο ελληνικό Κοινοβούλιο τάξεις των μισθωτών, των συνταξιούχων, των μικρομεσαίων, κ. λπ.  

Κατόπιν τούτου, στους «εξαιρούμενους» κλάδους προφανώς «δικαιούται» να προστεθεί και το άγνωστο πλήθος του υπεραμειβόμενου, υποαπασχολούμενου και ελλειμματοφόρου προσωπικού διαφόρων ΔΕΚΟ, το οποίο διαθέτει εξαμβλωματική αλλά πλειοψηφική εκπροσώπηση στις κομματοεγκάθετες διοικήσεις της ΑΔΕΔΥ και την ΓΣΕΕ. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βγει κάποιο κόμμα ή έστω μια ομάδα βουλευτών για να καταγγείλει το συντεχνιακό και εξοργιστικά άδικο εγχείρημα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας των προνομιούχων συμπατριωτών μας, οι ελπίδες των λοιπών συνελλήνων εύλογα στρέφονται στην... τρόικα.

Στους επιτηρητές μας εναπόκειται να ανακαλύψουν τις «πονηρές» διατάξεις που μηχανεύονται οι αρμόδιοι υπουργοί για παρακάμψουν κατά περίπτωση τους όρους του Μνημονίου. Με άλλους λόγους, αφού εκχωρήσαμε την άσκηση της οικονομικής μας πολιτικής σε ξένα όργανα, τώρα προσβλέπουμε στην τρόικα να εποπτεύσει και για τη δίκαιη επιβολή των μέτρων του Μνημονίου στην ελληνική κοινωνία. Και μη χειρότερα...

Το γαία πυρί μειχθήτω των «συνδικαλιστών»

Toυ Σταμου Zουλα

Κάθε αγώνας στοχεύει στη νίκη, αλλά έχει και το τίμημά του.Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα σε ποια νίκη αποβλέπουν οι ΔΕΚΟσυνδικαλιστές και οι συναγωνιστές τους των κλειστών επαγγελμάτων. 

Προφανώς θέλουν τα προνόμιά τους αλώβητα και μακράν των θυσιών που υφίστανται οι μη προνομιούχοι συμπατριώτες τους. Σε πολλούς από τους τελευταίους, που θα εδικαιολογείτο ένας ξεσηκωμός απόγνωσης, επικυριαρχούν ο αγώνας της καθημερινής επιβίωσης και η αγωνία για το αύριο. Αντίθετα, βλέπουμε τους προμάχους προνομίων να απειλούν αδίστακτα θεούς και δαίμονες, να διαλαλούν το «νυν υπέρ πάντων αγών» και να προαναγγέλλουν το «γαία πυρί μειχθήτω». Προφανώς τα προνόμια είναι σκήπτρα εξουσίας και υπεροχής, ενώ η ένδεια αποτελεί βρόχο ενδοτικότητας και υποταγής...

Ουδείς έχει την απαίτηση από «συνδικαλιστές» που προέρχονται από τον κομματικό σωλήνα και ανδρώθηκαν επί μία 30ετία στο πολιτικό θερμοκήπιο της ασυδοσίας και της ιδιοτέλειας, να επιδείξουν σήμερα αίσθημα ευθύνης και φιλοπατρίας. Με προφανή, λοιπόν, τα κίνητρα του «αγώνα» τους, ας εξετάσουμε το τίμημα της τυχόν «νίκης» τους. 

Οι «εξεγερθέντες» δεν διαθέτουν πολιτική κάλυψη. Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. συμπράττουν στην κατάργηση των προνομίων τους, ενώ και τα μικρότερα κόμματα αρνούνται να ταυτισθούν με την αδιαλλαξία τους. Συνεπώς, το «γαία πυρί μειχθήτω» που επαπειλούν, σημαίνει πτώση της σημερινής κυβερνήσεως, μέσα σε μια κατάσταση παραλυσίας και χάους, που θα προέλθει από την επιβολή της «ισχύος» τους. Δηλαδή, τον «έλεγχό τους» στην παραγωγή ενέργειας, στην υδροδότηση, στο τραπεζικό σύστημα, στα μέσα μεταφοράς, στις επικοινωνίες, κ.ο.κ. Είναι οι τομείς, τους οποίους οι παραπάνω «συνδικαλιστές» θεωρούν φέουδά τους και απόρθητα κάστρα μιας ιδιόμορφης κοινωνικής αυτονομίας. Κάτι, ας πούμε, που θυμίζει περισσότερο «το άβατο των Ζωνιανών» και όχι του Αγίου Ορους.

Φυσικά ουδείς παραδίδει αδιαμαρτύρητα παροχές και προνόμια που νέμεται, έστω και καταχρηστικά, επί δεκαετίες. Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μέλλει να αποδειχθεί πόσοι εργαζόμενοι στους τομείς αυτούς ανταποκρίνονται στην αδίστακτη «αγωνιστικότητα» των επικεφαλής τους. Με ό,τι αυτή συνεπάγεται για τον τόπο· εντέλει δε και για τους ίδιους τους θιγόμενους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους. Διότι είναι βέβαιον ότι σε ουδεμία περίπτωση και με καμιά κυβέρνηση τα υπό κατάργησιν προνόμια θα διατηρηθούν. Το πιθανότερο είναι πως θα συμβεί το αντίθετο. Η πολιτική κατάσταση που θα αναδειχθεί «από το χάος και την παραλυσία» θα υποχρεωθεί να αντιμετωπίσει ασυγκρίτως δυσμενέστερες συνθήκες. Συνεπώς, δε, θα επιβάλει «πλέον αδυσώπητα και ανάλγητα» μέτρα στο σύνολο του λαού. Διότι αν ανατραπεί το «επάρατο» Μνημόνιο δεν απομένει παρά το Μνημόσυνο της ελληνικής οικονομίας.  

Για τον λόγο αυτόν όλοι (εκτός του ΚΚΕ, που μάλλον επενδύει και στο χάος) αρνούνται να αναλάβουν την πολιτική ευθύνη μιας «αγωνιστικής» ανατροπής του Μνημονίου. Οι ΔΕΚΟσυνδικαλιστές και οι ομόλογοί τους των κλειστών επαγγελμάτων, φυσικά, δεν υπέχουν πολιτική ευθύνη. Ωστόσο, για τις αποφάσεις και τις πράξεις τους επωμίζονται, λόγω συνδικαλιστικής ιδιότητος, την κοινωνική ευθύνη, η οποία σήμερα είναι κατά πολύ βαρύτερη της πολιτικής. Ομως, την ιδιότητα αυτή την έχουν ιδιοποιηθεί, συναινούντων των κομμάτων, και την καπηλεύονται ασυστόλως. Οπότε, κάθε ελπίδα επιδείξεως κοινωνικής ευθύνης επαφίεται στον πατριωτισμό των θιγομένων. Ή, αν προτιμάτε, στην ταύτισή τους με την ωριμότητα και την καρτερία της πλειονότητας των συμπατριωτών τους...

Αραγε, ξέρουν πώς ζει ο κόσμος;

Του Kωνσταντινου Zουλα

Oσα θα διαβάσετε συνέβησαν το προηγούμενο Σάββατο σε πολυκατάστημα διεθνούς αλυσίδας της οδού Πειραιώς. Ενώ έμπαινα στο πάρκινγκ και ένας υπάλληλος μού υποδείκνυε πού να σταθμεύσω, λίγα μέτρα πιο δίπλα ένας συνάδελφός του με προέτρεπε να φύγω, ενημερώνοντάς με ότι το κατάστημα είναι κλειστό λόγω απεργίας.

Δεν ήταν ακριβώς έτσι. Το κατάστημα λειτουργούσε μεν, αλλά με το 1/3 των υπαλλήλων του. Οι «υπόλοιποι» ήταν ακριβώς έξω από την κεντρική του είσοδο, μοιράζοντας φυλλάδια στον κόσμο για να καταγγείλουν την εταιρεία τους ότι έχει διώξει 85 εργαζομένους σε όλη την Ελλάδα και παρακαλώντας ευγενικά τους πελάτες «να μη νομιμοποιήσουν τον απεργοσπαστικό μηχανισμό που είχε στήσει ο ιδιοκτήτης».

Το σοκ από την πρωτόγνωρη αυτή εικόνα έγινε ακόμη μεγαλύτερο όταν μπήκα στο μαγαζί και είχα μια συζήτηση με όσους εργάζονταν. Διότι συνειδητοποίησα ότι τους «έξω» σε σχέση με τους «μέσα» δεν τους χώριζε απολύτως τίποτα. «Λόγω προϋπηρεσίας παίρνω 670 ευρώ καθαρά τον μήνα και όχι 630, όπως οι περισσότεροι», μου είπε ένας υπάλληλος, εξηγώντας μου ότι «τώρα θέλουν να μας τα κόψουν και αυτά επιβάλλοντάς μας να δουλεύουμε εκ περιτροπής εξάωρα». Μια συνάδελφός του μου επιβεβαίωσε ότι έχουν εκδιωχθεί 85 εργαζόμενοι μόνο τους τελευταίους μήνες «και τρέμουμε μήπως έχουμε την “τύχη” τους», ενώ ένα άλλος προσέθετε: «Την προηγούμενη εβδομάδα απήργησα κι εγώ, αλλά δεν μπορώ να χάσω κι άλλο μεροκάματο, γιατί έχω δύο μικρά παιδιά»...

Kάθε τόσο μια γυναικεία φωνή ακουγόταν από τα μεγάφωνα: «Το κατάστημά μας λειτουργεί κανονικά και οι διαμαρτυρόμενοι δεν έχουν καμία σχέση με την εταιρεία μας και τη βούληση των εργαζομένων». Ελεγε εν γνώσει της ψέματα, καθώς από τον τόνο της φωνής της μπορούσες να καταλάβεις ότι διάβαζε αμήχανα ένα μήνυμα της εργοδοσίας.

Ειλικρινά, αμφιβάλλω αν η κυβέρνηση και εν γένει οι κρατούντες έχουν πλήρη εικόνα για το τι συμβαίνει πλέον στη χώρα μας. Θα βοηθούσε να πάνε επιτέλους μια βόλτα στην αγορά. Μήπως και οι σημερινοί περιορίσουν, έστω, τα τηλεοπτικά χαμόγελα αυταρέσκειας ότι «πάμε καλά» και οι προηγούμενοι πάψουν να διατείνονται ότι δεν μας οδήγησαν μόνον εκείνοι ώς εδώ που φτάσαμε.

«Α-ψηφίστε» τους... διακριτικά

Του Kωνσταντινου Zουλα

«Επιτρέπεται το κάπνισμα», ρώτησε χθες ένας φίλος την ιδιοκτήτρια του εστιατορίου που τρώγαμε. Η απάντησή μάς αιφνιδίασε. «Επισήμως όχι, αλλά μπορείτε να καπνίσετε διακριτικά στον διπλανό χώρο του μαγαζιού»...

Εννοείται ότι λίγα λεπτά αργότερα βρισκόμασταν στο χωρισμένο με τζάμι τμήμα του εστιατορίου όπου σχεδόν όλοι κάπνιζαν. Ηταν προφανές ότι η συγκεκριμένη ιδιοκτήτρια, συμμορφούμενη σε ανύποπτο χρόνο με τις ρυθμίσεις Αβραμόπουλου είχε κατασκευάσει ειδικό χώρο για τους καπνίζοντες. Εχοντας επωμιστεί το σχετικό κόστος και κυρίως συνειδητοποιώντας ότι ουδείς ασκεί οποιονδήποτε έλεγχο, απλά αποφάσισε να εφαρμόσει έναν... δικό της νόμο που ικανοποιεί όλους - καπνιστές και μη.

Επανέρχομαι στο πολυσυζητημένο θέμα, διότι ενώ απολάμβανα την επιβλαβή μου συνήθεια, συνειδητοποίησα ότι αυτό που συμβαίνει με το κάπνισμα είναι η επιτομή του σουρεαλιστικού τρόπου που λειτουργεί η χώρα μας. Σκεφτείτε το. Και τα δύο μεγάλα κόμματα εδώ και μια δεκαετία δεσμεύονται ότι θα απαγορεύσουν πλήρως το τσιγάρο στους δημόσιους χώρους. Μετά τέσσερα χρόνια παλινωδίες, η Ν.Δ. ψήφισε τελικώς ένα νόμο (εν μέσω θέρους) που ουδέποτε εφαρμόσθηκε διότι πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ τον αποδόμησε ως άτολμο, καταλογίζοντας στον τότε υπουργό ακόμη και ύποπτους συμβιβασμούς με τα μπουζουκομάγαζα.

Ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ την εξουσία, χρειάσθηκε να έρθει και πάλι καλοκαίρι για να ανακοινώσει τον δικό του αυστηρότερο νόμο (μπουζούκια και καζίνο εξαιρέθηκαν...) για να παραδεχθεί σήμερα ότι όχι μόνον δεν μπορεί να τον επιβάλει, αλλά ότι πιθανότατα χρειάζεται κάποιες «διορθώσεις» (sic) επί το ελαστικότερον.

Το αστειότερο είναι ότι οι «διορθώσεις» αυτές όλα δείχνουν ότι θα ξαναφέρουν όχι μόνον τις καταγγελθείσες «εξαιρέσεις» του νόμου Αβραμόπουλου, αλλά πιθανότατα και εκείνες του κ. Εκτορα Νασιώκα. Ποιος είναι ο κύριος; Ο υφυπουργός Υγείας του ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη. Προφανώς το έχετε ξεχάσει αλλά ο αντικαπνιστικός νόμος υποτίθεται ότι ισχύει στην Ελλάδα από τις 29 Ιουλίου του... 2002, καθώς τότε πρωτοψηφίσθηκε από τη Βουλή μας!

Κατά τα άλλα, οι εκπρόσωποί μας απορούν που δεν παίρνουμε τοις μετρητοίς τις ακόμη σοβαρότερες αποφάσεις τους...

Οι κατά Πάγκαλον «συνδαιτυμόνες»

Toυ Σταμου Zουλα 

stamoszoulas@gmail.com

Προσωπικά δεν με εξέπληξε η δήλωση Πάγκαλου ότι «τα λεφτά τα φάγαμε όλοι μαζί». Ούτε η εξήγηση ότι «σας διορίζαμε όλα αυτά τα χρόνια στο Δημόσιο, σε μια πρακτική αθλιότητος, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος». 

Διότι ο σημερινός αντιπρόεδρος μάς έχει συνηθίσει σε «τολμηρές» δηλώσεις αυτοκριτικής αλλά και αυτοεξιλέωσης, χωρίς την συνακόλουθη αυτοτιμωρία. 

Κατόπιν εορτής και ως αμέτοχος παρατηρητής είχε διαπιστώσει, επίσης, πως η δεύτερη 4ετία Σημίτη κατέστρεψε την ελληνική οικονομία. Αντίθετα, μεγάλη εντύπωση προκαλεί η σιωπή των «θιγομένων», ως ομοτράπεζων στο επί 30ετίας φαγοπότι.  

Αλήθεια, πού είναι η αντίδραση της ΑΔΕΔΥ, ως εκπροσώπου των δημοσίων υπαλλήλων; Γιατί δεν εξεγείρεται η ΓΣΕΕ, που λόγω συνθέσεως εκφράζει κυρίως τα συμφέροντα των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ;

Κατ’ αρχάς είναι ανήκουστο και εξοργιστικό να εξομοιώνεται η ευθύνη διοικούντων και διοικουμένων σε περίπτωση άθλιας συναλλαγής και διαρπαγής του δημοσίου χρήματος, με αντικείμενο την εργασία. Το Σύνταγμα ορίζει ότι «η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού».Συνεπώς, αποτελεί αποκλειστικά πολιτική «αθλιότητα» το γεγονός πως το δικαίωμα της εργασίας έγινε δέλεαρ «εξαγοράς» ψήφων από τα πολιτικά μας κόμματα.  

Φθάσαμε έτσι στο σημείο να διαθέτουμε, αναλογικά, τον πλέον υπεράριθμο δημοσιοϋπαλληλικό πληθυσμό στην Ευρώπη. 

Ταυτόχρονα, δε, η ίδια πελατειακή σχέση οδήγησε και σε προκλητική ανισότητα τις αποδοχές εργαζομένων και συνταξιούχων του Δημοσίου. Π.χ., στις 48 ΔΕΚΟ, όπου έγινε και το όργιο των διορισμών, οι εργαζόμενοι έχουν ετήσιο μέσο όρο αποδοχών 43.280 ευρώ, έναντι 27.174 για το σύνολο της οικονομίας. Ενώ ο μέσος όρος των αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα είναι 23.405 ευρώ (!).

Στα στοιχεία αυτά πρέπει να αναζητηθούν οι λόγοι της «αιδήμονος» σιωπής της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ στη δήλωση του κ. Πάγκαλου. Οι δύο συνδικαλιστικές οργανώσεις, μαζί με τις κομματικές παραφυάδες τους στις υπερχρεωμένες ή προβληματικές ΔΕΚΟ, συνήργησαν στην πρακτική της άθλιας συναλλαγής, ως δίαυλοι των κομματικών προσλήψεων. Οι ίδιοι «εργατοπατέρες» πρωτοστάτησαν για τη διεύρυνση των προνομίων και την προκλητική ανισότητα αποδοχών μεταξύ του «ευρύτερου» και του «στενού» δημόσιου τομέα. Με ποιο ηθικό ανάστημα, λοιπόν, θα τολμήσουν σήμερα να προασπιστούν όχι τα προνόμια των ημετέρων, αλλά –έστω– το κύρος και την αξιοπρέπεια των περίπου 550.000 δημοσίων υπαλλήλων, συμπεριλαμβανομένου και του στρατιωτικού προσωπικού, που υπηρετούν στο «στενό» δημόσιο τομέα; 

Αυτοί κάθε άλλο παρά συμπεριλαμβάνονται στους «συνδαιτυμόνες» του κ. Πάγκαλου. 

Φυσικά, υπάρχουν και… άλλες 550.000 (ακριβώς το 50%!) που απασχολούνται στο Δημόσιο, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και αορίστων δικαιωμάτων. 

Τέλος, το φαγοπότι των πολιτικών μας κομμάτων, με ομοτράπεζους τη στρατιά των «πελατών» τους, ατενίζουν από πολύ μακριά τα περίπου 2 εκατ. των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

Συνεπώς, από το σύνολο των 4.300.000 Ελλήνων εργαζομένων τουλάχιστον τα 2.550.000, όχι μόνον δεν είναι συνδαιτυμόνες, κατά τον κ. Πάγκαλο, αλλά συμβαίνει, αποδεδειγμένα, να πληρώνουν αυτοί το 30ετές φαγοπότι, ως βασικοί «συνδρομητές» του «διασπαθιζόμενου δημοσίου χρήματος». 

Τα λεφτά, λοιπόν, κ. Πάγκαλε, δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί». Καθήκον σας είναι να μας πείτε (οι πολιτικοί) πώς και με ποιους τα φάγατε…

Επιπλέουν ως φελλοί οι δύο ναυαγήσαντες

Toυ Σταμου Zουλα

stamoszoulas@gmail. com

Μακάρι να είχε βουλιάξει το πολιτικό σύστημα των τελευταίων 30 ετών, όπως διακήρυξε στη Ρόδο ο κ. Σαμαράς. Δυστυχώς, όμως, η αδιανόητη ελαφρότητα του συστήματος το διατηρεί στην επιφάνεια. Επιπλέει ως φελλός, ενώ γύρω του έχουν αρχίσει να καταποντίζονται τα πάντα. Αβύθιστο το σύστημα, «Τιτανικός» η Ελλάδα, κατά την παρομοίωση του κ. Παπανδρέου. Προσέξτε τι αξεπέραστο δίλημμα ταλανίζει τα δύο μεγάλα κόμματα τις τελευταίες ημέρες. Πρέπει ή όχι η συμφωνία για τον μηχανισμό χρηματοδότησης της χώρας μας από την Ε. Ε. και το ΔΝΤ να εγκριθεί από την ελληνική Βουλή; Μια τέτοια απόφαση εμπεριέχει «μεγάλο πολιτικό ρίσκο», υποστηρίζουν πολλοί στο ΠΑΣΟΚ. «Συνιστά μεθόδευση» και αποδεικνύει πως ο πρωθυπουργός «παίζει παιχνίδια», αντιτείνουν στη Ν.Δ.

Προσέξτε, τώρα και «σκεπτικό» αυτού του φαυλεπίφαυλου προβληματισμού. Για να εγκριθεί η συμφωνία από τη Βουλή, πρέπει να υπαχθεί στο άρθρο 28 του Συντάγματος, το οποίο (εν συντομία) προβλέπει ότι: Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον μπορεί να αναγνωρισθούν σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την κύρωση μιας τέτοιας συμφωνίας απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία 3/5 της Βουλής (180 ψήφοι).

Οι αντιρρήσεις, λοιπόν, του ΠΑΣΟΚ βασίζονται στο «επιχείρημα» ότι με την παραπομπή της συμφωνίας στη Βουλή η κυβέρνηση παραδέχεται και επισήμως πως εκχωρούνται εθνικά δικαιώματα στα αρμόδια όργανα της Ε. Ε. και του ΔΝΤ. Το «θετικό», κατά τους ετεροσκεπτόμενους εγκεφάλους της Ιπποκράτους, είναι πως με την παραπομπή θα υποχρεωθεί η Ν. Δ. να συνεπωμισθεί την ευθύνη και το κόστος της ξένης δεσποτείας, αφού θα υποχρεωθεί να συμπληρώσει τις απαιτούμενες 180 ψήφους (!).

Από την άλλη πλευρά, οι αντιδράσεις της Ν.Δ. στο ίδιο ενδεχόμενο, (μεθόδευση, παιχνίδια του πρωθυπουργού) δηλώνουν το εξής; Οτι το κόμμα αυτό θα προτιμούσε ο «ξένος μηχανισμός» να αναλάβει τα ηνία της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της χώρας με μια απλή απόφαση της σημερινής κυβερνήσεως, ώστε το ίδιο όχι μόνον να μη συγχρεωθεί ιστορικά το ζήτημα, αλλά να έχει και την ευχέρεια καταλογισμού του στο ΠΑΣΟΚ (!).

Αν εξαιρέσουμε τους λιγοστούς (σε αριθμό και περιεχόμενο) εγκεφάλους της Ιπποκράτους και της Ρηγίλλης, υπάρχουν 12 εκατ. κάτοικοι της χώρας αυτής, συμπεριλαμβανομένων και των μεταναστών, οι οποίοι θεωρούν δεδομένο πως με τη συμφωνία της 25ης Μαρτίου (πράγματι συμβολική ημέρα) η Ελλάς έχει εκχωρήσει οικειοθελώς σημαντικό μέρος κυριαρχικών δικαιωμάτων, ως προς τη διακυβέρνησή της. Το άκουσαν, άλλωστε, να το ομολογεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός, να το διεκτραγωδεί η Ν.Δ., να το καταγγέλλει η Αριστερά. Και πέραν αυτού το βιώνουν καθημερινώς, υφιστάμενοι αποφάσεις για μέτρα και θυσίες που δεν θα τολμούσε να λάβει μια «ελληνική» κυβέρνηση. Προς τι, λοιπόν, ο στρουθοκαμηλισμός των δύο μεγάλων κομμάτων, ως προς την έγκριση της συμφωνίας από τη Βουλή;

Αν προσπαθούσαν να διασωθούν ως σύστημα, θα είχαν τη στοιχειώδη αντίδραση να φέρουν από κοινού τη συμφωνία στη Βουλή, να συνομολογήσουν την πολιτική τους χρεοκοπία, να συστρατευθούν στον απαιτούμενο αγώνα και να συνεγγυηθούν την έξοδο της χώρας από το καθεστώς εθνικής υποτέλειας. Αντ’ αυτού προσπαθούν να επιπλεύσουν ως φελλοί. Ή πασχίζουν να μη βουλιάξουν, γραπώνοντας τα μαλλιά τους και –ακόμη χειρότερα– αρπάζοντας το κορμί της χώρας και αδιαφορώντας αν την συμπαρασύρουν στον βυθό.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Μάστερ στην... ελληνική παράνοια

Tου Κωνσταντινου Ζουλα

Η ιστορία που θα διαβάσετε καταδεικνύει με καταπληκτικό τρόπο αυτό που στις παρέες μας ονομάζουμε «αθάνατη Ελλαδάρα». Αυτό δηλαδή που μας οδήγησε εδώ που είμαστε σήμερα.

Νεαρά, υποψήφια για μάστερ από γνωστό κολέγιο της Αθήνας, παρέδωσε πριν από λίγες εβδομάδες τη διπλωματική της, η οποία από την πρώτη ανάγνωση των ειδικών διαπιστώθηκε ότι είναι όλη αντιγραμμένη από το Ιντερνετ. Ο διευθυντής του κολεγίου τη φώναξε και της είπε ότι «η “έρευνά” της δεν μπορεί να γίνει δεκτή» καθώς «ούτως ή άλλως θα απορριφθεί από το βρετανικό πανεπιστήμιο, με το οποίο συνεργαζόμαστε». Εκείνη αντέδρασε υπεραμυνόμενη της δήθεν αυθεντικότητας του κειμένου της, αλλά ο διευθυντής ήταν ανένδοτος, προσφέροντάς της απλώς την ευκαιρία να του παραδώσει άλλη διπλωματική εντός μηνός.

Τη συνέχεια δεν θα την πιστέψετε. Την επομένη ημέρα, στο γραφείο του διευθυντή έκαναν αίφνης την εμφάνισή τους τρεις γιγαντόσωμοι άνδρες με άγριες διαθέσεις, αξιώνοντας να γίνει άμεσα δεκτή από το κολέγιο η κοπιαρισμένη «έρευνα» της νεαράς. Χάρις στην παρέμβαση των ψυχραιμότερων απεφεύχθησαν τα χειρότερα -δηλαδή ο προπηλακισμός του διευθυντή- και μόνον όταν εκείνος επικαλέστηκε το επιχείρημα «ρε παιδιά, καταλάβετέ το, οι ξένοι δίνουν τα πτυχία μας και όχι εμείς» επείσθησαν να αποχωρήσουν.

Η συνέχεια ήταν ακόμη πιο απρόσμενη. Αφού αποχώρησαν οι γιγαντόσωμοι, στον διευθυντή τηλεφώνησε διάσημη λαϊκή αοιδός (!) η οποία ζήτησε ραντεβού μαζί του. Λίγο αργότερα, η τραγουδίστρια ήταν στο γραφείο του ζητώντας του «να κάνει κάτι, γιατί η νεαρά κουράστηκε πολύ να γράψει τη διπλωματική της και κυρίως γιατί θα στενοχωρηθεί ο μέλλων σύζυγός της».

Κάπου εκεί ελύθη το μυστήριο και των γιγαντόσωμων. Η νεαρά απεκαλύφθη ότι διατηρεί σχέση με επιχειρηματία νυχτερινού κέντρου της παραλίας, ο οποίος προφανώς έκρινε αυτονόητο να επιστρατεύσει όλα τα «μέσα» που διαθέτει για να πάρει εκείνη το μάστερ της...

Η νεαρά τούτες τις μέρες ξαναγράφει τη διπλωματική της, καθώς το κολέγιο δεν εκάμφθη από τις πιέσεις. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος αν το ίδιο θα συνέβαινε στην περίπτωση που φοιτούσε σε κάποιο δημόσιο ίδρυμα. Οι υποψίες μου γίνονται μεγαλύτερες, καθώς ουκ ολίγες φορές έχω δει ακόμη και διακεκριμένους καθηγητές να διασκεδάζουν πρώτο τραπέζι πίστα...

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το φως ιλαρόν από νέους μας

Toυ Σταμου Zουλα

Γιορτάσιμη μέρα η σημερινή. Αναστάσιμη. Ολοι προσπαθούμε να αποδιώξουμε τη ζοφερή καθημερινότητα και να αναζητήσουμε πηγές ελπίδας και αισιοδοξίας. Η στήλη και ο υπογράφων κάθε άλλο παρά εξαιρούνται από το πνεύμα ευφροσύνης. Ας σταθούμε, λοιπόν, σε μερικά περιστατικά, υποβαθμισμένα από την αγχώδη επικαιρότητα, αλλά εξαιρετικά ευοίωνα.

Η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών πρώτευσε σε διεθνή διαγωνισμό εικονικής δίκης, με βάση το ρωμαϊκό δίκαιο, η δε φοιτήτριά του Αρτεμησία Παπαδάκη απέσπασε τη διάκριση του καλύτερου ρήτορα, μεταξύ των υποψηφίων. Στον διαγωνισμό μετείχαν, εκτός της Νομικής Αθηνών, τα πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Κέμπριτζ, του Τρίερ, της Τυβίγγης, της Λιέγης, της Βιέννης και του ιταλικού Φρεντερίκο ΙΙ. Ηταν μια νίκη των παιδιών μας μεγάλη και ξεκάθαρη, αφού η επιτροπή των κριτών απαρτιζόταν από καθηγητές όλων των διαγωνισθέντων πανεπιστημίων.

Επίσης, πριν από έναν χρόνο ο Βολιώτης φοιτητής του Τμήματος Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών Γιώργος Σακελλάρης απέσπασε το χρυσό μετάλλιο στον παγκόσμιο μαθηματικό διαγωνισμό, που πραγματοποιήθηκε στη Βουδαπέστη. Ας σημειωθεί δε ότι στους συγκεκριμένους διεθνείς διαγωνισμούς τα παιδιά μας, φοιτητές και μαθητές, βρίσκονται σχεδόν κάθε χρόνο μεταξύ των διακριθέντων. Θα μπορούσαν να προστεθούν και πλείστες άλλες περιπτώσεις νέων μας, που διακρίνονται διεθνώς σε πνευματικά, καλλιτεχνικά, επιστημονικά κ. ά. πεδία.

Φυσικά οι διακρίσεις αυτές δεν αποτελούν την κορυφή μιας μεγάλης και στέρεας πυραμίδας. Η ελληνική Παιδεία παραμένει οικτρά υποβαθμισμένη και τα πανεπιστήμιά μας κάθε άλλο παρά μπορούν να υπερηφανεύονται για τις θέσεις που κατέχουν στην κατάταξή τους μεταξύ των ΑΕΙ των προηγμένων χωρών. Συνεπώς οι νίκες αυτές είναι κατά κανόνα προσωπικές και αυτοδημιούργητες.

Ας σημειωθεί ότι ο παγκόσμιος πρωταθλητής των μαθηματικών Γιώργος Σακελλάρης ενδιαφέρθηκε μόνος του να μάθει για τον συγκεκριμένο διαγωνισμό και ο ίδιος έκανε τα απαραίτητα διαβήματα, προκειμένου να μετάσχει. Εξίσου ενδεικτικό είναι πως οι περισσότεροι από τους διακρινόμενους νέους μας δεν προέρχονται από «ακριβά» ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, αλλά από δημόσια σχολεία και -σε μεγάλο ποσοστό- από την περιφέρεια.

Οι «πρωτιές» αυτές καταδεικνύουν επίσης ότι, σε αντίθεση με την «εύκολη» εικόνα της γενικής απαξιώσεως του εκπαιδευτικού μας προσωπικού, εξακολουθεί να υπάρχει στην Παιδεία μια σημαντική μερίδα πεφωτισμένων δασκάλων. (Η οποία σαφώς δεν «εκπροσωπείται» από ΟΛΜΕ, ΠΟΣΔΕΠ και λοιπές συνδικαλιστικές οργανώσεις.)

Εκτός της χαράς που μας προσφέρουν οι νέοι μας αυτοί, ασφαλώς πρέπει να θαυμάζουμε το θάρρος και την αυτοπεποίθησή τους. Την αγωνιστικότητα και την αισιοδοξία, με την οποία αμιλλώνται στη διεθνή κονίστρα. Πολύ περισσότερο διότι εμείς -κυρίως ως πολιτεία- όχι μόνον αποδειχθήκαμε ανίκανοι να τους παράσχουμε τα αναγκαία εφόδια, αλλά, επιπροσθέτως, τους καταστήσαμε συμμέτοχους των δικών μας μεγάλων προβλημάτων. Και μάλιστα τα κληροδοτούμε στα παιδιά μας, υποθηκεύοντας οικονομικά και το μέλλον τους.

Δεν είναι θαυμάσιο, λοιπόν, πως πολλοί από τους νέους αυτούς, αντί της κατήφειας και της αποκαρδίωσης που εμείς τους μεταδίδουμε, αντιδρούν με απαράμιλλη τόλμη και μαχητικότητα; Οτι επιδιώκουν μια διεθνή καταξίωση, αν όχι και πρωτοπορία; Δεν είναι καθόλου σύνηθες οι μεγάλοι να αντλούμε εγκαρδίωση και αισιοδοξία από τους νεώτερους.

Ομως, σήμερα, το φως ιλαρόν για την επόμενη μέρα της πατρίδας μας μόνον από αυτούς μπορούμε να το ακούσουμε.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Υποζύγια ή κορόιδα αξιώνουν δικαίωση

Toυ Σταμου Zουλα

stamoszoulas@gmail.com

Υπάρχει μια φράση-κλειδί του πρωθυπουργού σχετικά με την εξέλιξη αλλά και την έκβαση του κύματος των αντιδράσεων για τα οικονομικά μέτρα. Μιλώντας στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στις 2 Μαρτίου ο κ. Παπανδρέου είπε επί λέξει: «Δεν θα επιτρέψω να αφήσουμε τους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους να δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα και όσοι πλούτισαν σε βάρος του Δημοσίου, να συνεχίσουν να πίνουν στην υγεία του κορόιδου».

Δηλαδή ο πρωθυπουργός παραδέχεται απροκάλυπτα ότι τα κυβερνητικά μέτρα, λόγω -έστω- της ανάγκης αμέσου και βεβαίας αποδόσεως, στρέφονται πρωτίστως κατά των μισθωτών και συνταξιούχων. Δείχνοντας δε να συμμερίζεται τη γενική οργή για την άνιση μεταχείριση «αναβαθμίζει» τις τάξεις αυτές από «υποζύγια», έως τώρα, σε «κορόιδα». Κατά συνέπεια ο κ. Παπανδρέου δέχεται ως δικαιολογημένες τις έντονες αντιδράσεις της πλειονότητος των θιγομένων από τα κυβερνητικά μέτρα, υιοθετώντας και το στοιχείο της κατάφωρης κοινωνικής αδικίας, αφού οι συγκεκριμένες κατηγορίες των συνελλήνων καλούνται επί 10ετίες να επωμίζονται ανισομερώς τα κάθε λογής και αιτίας οικονομικά ελλείμματα του Δημοσίου.

Οι παραδοχές αυτές του πρωθυπουργού καθιστούν μονόδρομο και κάθε προσπάθεια αμβλύνσεως των αντιδράσεων, προκειμένου τα μέτρα να εφαρμοσθούν και να αποδώσουν. Διότι, επί πλέον, οι πάντες γνωρίζουν πως τα μέτρα δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ούτε προσωρινά, ούτε καν να θεωρηθούν ως τα τελευταία. Το μόνο, λοιπόν, που απομένει στην κυβέρνηση είναι να πείσει το συντομότερο δυνατόν και κατά τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι όσοι έπιναν επί χρόνια «στην υγεία του κορόιδου» καλούνται τώρα να πληρώσουν -ακόμη και αναδρομικά- τον λογαριασμό που τους αναλογεί.

Εγράφη, π.χ. πως οι εντολές που έχουν δοθεί στον ΣΔΟΕ είναι να στραφεί εναντίον εκείνων που, μέσω πλαστών και εικονικών τιμολογίων, κλέβουν συστηματικά το Δημόσιο. Να ξετινάξει φορολογικά περίπου 65.000 επιχειρήσεις και επαγγελματίες, οι οποίοι μέσα στο 2009 δεν υπέβαλαν ούτε μια περιοδική δήλωση ΦΠΑ, όπως είχαν ρητή υποχρέωση. Να αποκαλύψει το ταχύτερον δυνατόν τους πραγματικούς ιδιοκτήτες υπερακτίων (offshore) εταιρειών. Να ελέγξει εξονυχιστικά συγκεκριμένες κατηγορίες επαγγελματιών, που εμφανίζουν στην εφορία εισοδήματα πενίας, κ.ο.κ.

Κατά τις ίδιες, τέλος, πληροφορίες το υπουργείο Οικονομικών πιστεύει ότι η εκστρατεία αυτή θα έχει ως αποτέλεσμα να επιβληθούν συνολικά πρόστιμα 10 δισ. ευρώ. Ακόμη και στην περίπτωση που οι παραβάτες αρνηθούν κάθε αδίκημα, προσφεύγοντες στη Δικαιοσύνη, θα υποχρεωθούν να καταβάλουν το 10% του προστίμου, με αποτέλεσμα το Κράτος να εισπράξει τουλάχιστον 1 δισ. ευρώ. Ετσι, οι ανώνυμοι παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών, «ευελπιστούν» πως αν αυτό το 1 δισ. προστεθεί στα 2 δισ. ευρώ, που αναμένεται να εισπραχθούν από ληξιπρόθεσμες οφειλές, τότε… Τότε είναι πολύ πιθανόν οι «συνήθεις» Ελληνες φορολογούμενοι να γλιτώσουν ένα δεύτερο πακέτο φοροεισπρακτικών μέτρων, που είναι δρομολογημένο έως το τέλος του τρέχοντος έτους...

Ιδού, λοιπόν, η πρωταρχική υποχρέωση της κυβερνήσεως. Να καταστήσει επώνυμα και υπεύθυνα όλα τα όργανα στα οποία έχει αναθέσει την πάταξη της φοροδιαφυγής. Και αμέσως μετά να καθιερώσει την έκδοση ενός π.χ. εβδομαδιαίου δελτίου, στο οποίο θα καταγράφονται με στοιχεία τα νέα και πρόσθετα έσοδα του κράτους από τους έως τώρα φοροδιαφεύγοντας. Μόνον με τον τρόπο αυτόν μπορεί κάπως να αμβλυνθoύν το αίσθημα κοινωνικής αδικίας και η οργή των «υποζυγίων» ή «κορόιδων».

Ποιοι «συνηγορούν» στη μονιμότητα Δ.Υ.

Toυ Σταμου Zουλα

(Stamoszoulas@gmail.com )

Ηθελα να ’ξερα το εξής: Αν κάποιος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα προσέφευγε στον Συνήγορο του Πολίτη, επικαλούμενος την ισότητα των Ελλήνων πολιτών και ζητούσε την κατάργηση της μονιμότητος των δημοσίων υπαλλήλων, ποία θα ήταν η γνωμάτευση του κ. Γ. Καμίνη;

Το θέμα ήδη ετέθη από τον κ. Θ. Πάγκαλο, ο οποίος σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ επεσήμανε απλώς αυτό που προβλέπει το Σύνταγμα. Οτι μόνιμος είσαι στη δημόσια διοίκηση όσο υπάρχει η νομοθετημένη θέση που κατέχεις. Αν αυτή καταργηθεί, απολύεσαι. Είναι δεδομένο πως αυτή η συνταγματική διάταξη ουδέποτε έχει εφαρμοσθεί. Οι εκάστοτε κυβερνώντες όχι μόνον δεν είχαν τη βούληση να καταργήσουν μια άχρηστη θέση ή κάποια παρωχημένη υπηρεσία στο Δημόσιο, αλλά έπρατταν το αντίθετο, που διόγκωνε και την πελατεία των ψηφοφόρων τους. Φθάσαμε έτσι στο σημείο, η χώρα μας να διαθέτει περί το ένα εκατ. δημοσίους υπαλλήλους, αριθμό υπετριπλάσιο από ό, τι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που έχουν τον ίδιο με μας πληθυσμό.

Στη συζήτηση που άνοιξε ο κ. Πάγκαλος όλοι οι επιστημονικοί ειδήμονες συμφώνησαν πως η μονιμότητα ισχύει κατά το άρθρο 103, παρ. δ΄ του Συντάγματος, που προβλέπει πως «οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν».

Ο μόνος που διαφώνησε ήταν ο Συνήγορος του Πολίτη, ο οποίος απαντώντας σε σχετική ερώτηση είπε πως «ο υπηρετών δημόσιος υπάλληλος έχει μονιμότητα ακόμα και αν καταργηθεί η θέση του». Δηλαδή το Δημόσιο υποχρεούται να τον μεταθέσει σε άλλη θέση.

Προφανώς ο κ. Καμίνης έχει υπόψη του ένα πλέγμα νομοθετικών διατάξεων, με τις οποίες η πολιτική φαυλότητα των κατά καιρούς κυβερνώντων «εδραίωσε» τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, ακυρώνοντας ουσιαστικά τη σχετική συνταγματική διάταξη. Δεν γνωρίζουμε αν ο Συνήγορος του Πολίτη έχει τη δικαιοδοσία να επικυρώνει νομοθετικές λαθροχειρίες που αχρηστεύουν το Σύνταγμα. Ούτε αν ο ρόλος του επιτάσσει την εν παντί προάσπιση ακόμη και των καταχρηστικών «κεκτημένων» ορισμένων κατηγοριών εργαζομένων, έστω και αν με αυτά ανατρέπεται η θεμελιώδης συνταγματική επιταγή περί ισότητος των Ελλήνων πολιτών. Γι’ αυτό υποβάλλαμε προλογικώς το αφελές ερώτημα περί των δικαιωμάτων των εργαζομένων και στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι υποχρεούνται να «επιδοτούν» τη διατήρηση της χαώδους σπατάλης του Δημοσίου.

Μεγαλύτερη σημασία έχει το γεγονός πως η σχετική συζήτηση αποκάλυψε σε όλο το μεγαλείο της την παθογένεια των ποικιλώνυμων ηγεσιών μας. Διότι εκτός του Συνηγόρου του Πολίτη και ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως «θα ήταν μεγάλο λάθος η κατάργηση της μονιμότητος των Δ. Υ., η οποία τους προστατεύει από απολύσεις για πολιτικούς λόγους». Με τη σειρά τους η ΑΔΕΔΥ και η ΓΣΕΕ, αντί να προτάξουν την αξιοκρατία, την εξυγίανση και την αξιοπρέπεια στον κλάδο των δημοσίων υπαλλήλων, προτιμούν το κάτω τα χέρια από τα «αναφαίρετα δικαιώματα» του 1.050.000 εργαζομένων.

Στο ίδιο μήκος κύματος, τέλος, τηρούν αιδήμονα σιωπή και τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως, αναλογιζόμενα το «τεράστιο» πολιτικό κόστος που συνεπάγεται η αμφισβήτηση της μονιμότητος στο Δημόσιο.

Προφανώς, λοιπόν, διάφορες νομοθετικές ρυθμίσεις καλύπτουν και τα «δικαιώματα» των αναπήρων «μαϊμούδων», όλων των προώρως συνταξιοδοτηθέντων, της πληθώρας των βαρέως και ανθυγιεινώς εργαζομένων, της σωρείας των κλειστών επαγγελμάτων κ. ο. κ. Ποιος θα έχει την αποκοτιά να τα θίξει;