ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΨΕΚΑΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Φιδέμπορες και αιρετικοί καντηλανάφτες

Δημήτριε,τέκνον μου,ειλικρινώς ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ !
Ετσι κι αλλιώς θα την παραδώσεις μια και καλή στις επόμενες εκλογές.
Δώσε την από τώρα,να γλυτώσουμε τις μπούρδες σου,και τα γλειφοκώλια σου στον Πούστιν... pic.twitter.com/W2otlW8pFN

— Nikos Appelaios (@NAppelaios) November 7, 2025

Κύριε Δημήτρη, παρακαλώ παραδόστε την έδρα.
Έχει γίνει αυτόματη απόδοση: Από τις 6 Νοεμβρίου 2025, ο Π.Α. αποδίδεται αυτόματα σε όσους πολίτες δεν τον έχουν ήδη λάβει.

— Βελ - ביבי (@vel_theGreek) November 7, 2025

Αρνητής προσωπικού αριθμού.
Όταν βέβαια θα λάβει τον προσωπικό αριθμό θα πει «μου τον έδωσαν, δεν τον παρέλαβα» και θα συνεχίζει να παντελονιάζει τη βουλευτική αποζημίωση. https://t.co/7g4qJQf073

— Nothingman (@Nothing04305955) November 7, 2025

 

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Ο Προσωπικός Αριθμός του πολίτη είναι από τα ζητήματα που ξεχωρίζουν τους σοβαρούς πατριώτες από τους πυροβολημένους συνωμοσιολόγους και όσους τους εκμεταλλεύονται πολιτικά για ψηφοθηρία.

Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τόσο θλιβερό, να βλέπεις τόσους ανθρώπους να ξοδεύουν τόσο πάθος και τόση ενέργεια για ένα καθαρά τεχνικό θέμα, που έχει σαν στόχο την ενοποίηση όλων των άλλων αριθμών, π.χ. ΑΦΜ, ΑΔΤ, σε έναν, τη δημιουργία ενός πιο αξιόπιστου συστήματος ταυτοποίησης, χωρίς διπλοεγγραφές και λάθη.

Είναι τραγικό αλλά και γελοίο να έχεις κινητό με σύστημα γεωεντοπισμού, πιστωτική κάρτα, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ κ.λπ., να μπορεί να ξέρει το κράτος πού ήσουν, πού είσαι, τι διαδρομή έκανες, τι αρρώστιες έχεις και τι φάρμακα παίρνεις, τι εισοδήματα και χρέη έχεις, και να ανησυχείς πως η ελευθερία σου θα καταλυθεί από τον Προσωπικό Αριθμό.

Ποια είναι η παραπάνω πληροφορία, από όσες ήδη έχει, που θα έχει το κράτος με τον Π.Α. και θα καταλύσει την ελευθερία σου;

Αυτά τα συνωμοσιολογικά περί ολοκληρωτικού ελέγχου της κοινωνίας μέσω του Π.Α., ταύτιση με «το χάραγμα του θηρίου», το 666 του Ευαγγελίου, είναι κατανοητό πως είναι πολύ πιασάρικα και δίνουμε ανεμόμυλους για να τους λογχίζουν στις καφετέριες γενναίοι Δον Κιχώτες, χαλαροί από χρόνο, καβάλα στον Ροσινάντε του κινητού τους με αναρτήσεις πιο φλογερές από το πυρπολικό με το οποίο μπουρλότιασε τη ναυαρχίδα του Καπουδάν Πασά ο γενναίος Κανάρης.

Τι άραγε θέλει ο Μεγάλος Αδερφός να μάθει για τον Μήτσο, που ανακατεύει με οργή το φραπόγαλο, όταν μιλάει για τους Αντίχριστους, που θέλουν να τον ελέγξουν ολοκληρωτικά. Κι άντε και τον έλεγξαν, τι θα τον κάνουν;

Ολες αυτές οι τερατολογίες, πάνω σε ένα καθαρά τεχνικό θέμα της κρατικής γραφειοκρατίας, βλάπτουν σοβαρά την εθνική ιδέα, ταυτίζοντάς την με αραχνιασμένες προλήψεις, που μόνο λερώνουν την εθνική ιδέα και την πίστη μας.

Τα ίδια σατανικά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την ατμομηχανή, τους κινητήρες εσωτερικής καύσης και την αυτοκίνηση, για τη χρήση του ηλεκτρισμού, του τηλεφώνου, του διαδικτύου, έχει αμφισβητηθεί η προσσελήνωση στο φεγγάρι, το ότι η γη είναι σφαίρα και όχι επίπεδη κ.ά. Θα βρείτε ακόμη και σήμερα πλήθος ηλίθιων βίντεο με «επιχειρήματα» για τις πιο τερατώδεις θεωρίες, που αμφισβητούν ακόμη και τα προφανή, γιατί απλούστατα υπάρχει μπόλικη πελατεία για το παράξενο, το παράδοξο, το σκοτεινό. Το νορμάλ και φυσιολογικό δεν ξυπνά έντονο ενδιαφέρον.

Ο μέσος θεατής, ακροατής, αναγνώστης θεωρεί βαρετό να παρακολουθήσει κάτι φυσιολογικό, λογικό. Το βρίσκει μπανάλ. Μια ταινία με ένα ανδρόγυνο που δουλεύει, φροντίζει τα παιδιά του, το σπίτι και τον κήπο του θα προκαλούσε χασμουρητά. Αν όμως ο άντρας ήταν εισοδιστής από το Αλφα του Κενταύρου, η γυναίκα μύστης εωσφορικών δυνάμεων, των Ελοχίμ, το σενάριο θα αποκτούσε αμέσως ενδιαφέρον. Γι’ αυτό γράφονται βιβλία και γυρίζονται ταινίες και σειρές για εγκλήματα, πάθη, πολέμους, μάταιους έρωτες.

Αν ο Γιάννης ερωτευόταν τη Μαρία κι εκείνη τον Γιάννη και παντρεύονταν, κάνανε παιδιά, χτίζανε ένα σπίτι, μάζευαν κάθε χρόνο τις ελιές τους και πηγαίνανε διακοπές στο χωριό της Μαρίας, αποκτούσαν εγγόνια και πέθαιναν σε βαθιά γεράματα εν ειρήνη, η ταινία θα πήγαινε άπατη. Ρίξε όμως λίγες σκοτεινές δυνάμεις, αόρατες, με ολοκληρωτικό έλεγχο, μέσω ενός χαράγματος, τατουάζ, τσιπ, αριθμού κ.λπ., και η ταινία κόβει μονέδα και φέρνει και ψήφους. Δεν θα γίνεις κυβέρνηση, αλλά θα περνάς το 3%, οπότε σίγουρα λεφτά, επιχορήγηση και εισόδημα μεγάλο.

Και επειδή υπάρχει ένα 12% με 18% που μασάει ταραμά…

 

Υπαρκτού ψεκασμένου Νατσιο-Βελοπουλισμού κωμωδία

ναι στον ΑΦΜ, αλλά όχι στον προσωπικό αριθμό, που είναι ο ΑΦΜ με 3 τυχαία ψηφία μπροστά, που τα 2 τα διαλέγεις εσύ 😂 pic.twitter.com/cD2WxYharK

— Tryfon (@Nogate_T) November 8, 2025

Δημήτριε,τέκνον μου,ειλικρινώς ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ !
Ετσι κι αλλιώς θα την παραδώσεις μια και καλή στις επόμενες εκλογές.
Δώσε την από τώρα,να γλυτώσουμε τις μπούρδες σου,και τα γλειφοκώλια σου στον Πούστιν... pic.twitter.com/W2otlW8pFN

— Nikos Appelaios (@NAppelaios) November 7, 2025

Κύριε Δημήτρη, παρακαλώ παραδόστε την έδρα.
Έχει γίνει αυτόματη απόδοση: Από τις 6 Νοεμβρίου 2025, ο Π.Α. αποδίδεται αυτόματα σε όσους πολίτες δεν τον έχουν ήδη λάβει.

— Βελ - ביבי (@vel_theGreek) November 7, 2025

Αρνητής προσωπικού αριθμού.
Όταν βέβαια θα λάβει τον προσωπικό αριθμό θα πει «μου τον έδωσαν, δεν τον παρέλαβα» και θα συνεχίζει να παντελονιάζει τη βουλευτική αποζημίωση. https://t.co/7g4qJQf073

— Nothingman (@Nothing04305955) November 7, 2025

Μέσος ψηφοφόρος Νατσιού pic.twitter.com/dGniyrEg5w

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) November 7, 2025

ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΕΘΝΙΚΑ ΨΕΚΑΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αριθμοί και νούμερα

  Γράφει ο Στέντωρ
 

Μεταξύ τους τον λένε ΠΑ. Και είναι «άπαπαπα». 

Για το ποίμνιο της Νίκης ο προσωπικός αριθμός είναι χάραγμα που «εγκυμονεί κινδύνους για τη Δημοκρατία μας, τα προσωπικά μας δεδομένα, τις ελευθερίες μας». 

Εχουν κάνει καμπάνια εναντίον του, και μάλιστα με μέσα πολύ νεωτερικά για την ταυτότητα του κόμματος. 

Εχουν αναρτήσει και βίντεο στο YouTube, μονταρισμένο με την αισθητική παραθρησκευτικού θρίλερ. Επόμενο ήταν ο πρόεδρος του κόμματος να έχει χθες την επιφοίτηση να πανηγυρίσει ως πολιτική του επιτυχία την αναβολή που δόθηκε για την απόκτηση ΠΑ. 

 «Οι Ελληνες», έγραψε ο Νατσιός, «δεν θέλουν να καταντήσουν νούμερα».  

Εχει δίκιο. Στα νούμερα υπάρχει...

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΔΕΞΙΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μεταξύ Ταλιμπάν κατανόηση

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ο Πίτερ Μπογκόσιαν είναι ένας αμερικανός καθηγητής της Φιλοσοφίας, ο οποίος προ ετών παραιτήθηκε από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ στο Ορεγκον των ΗΠΑ, διαμαρτυρόμενος για το καθεστώς ανελευθερίας που έχει επιβάλει στις πανεπιστημιακές κοινότητες η ιδεολογία «woke».

Συγκεκριμένα, ζήτησε από τους φοιτητές του σε μια τάξη να συζητήσουν τι σημαίνει «μικροεπιθετικότητα» (microaggression), μία υποτιθέμενη μορφή έμμεσου ρατσισμού, με αποτέλεσμα ο αρμόδιος κομισάριος για την ιδεολογική ομοιομορφία του πανεπιστημίου να τον παραπέμψει στο πειθαρχικό και μάλιστα με την κατηγορία της «μικροεπιθετικότητας».

Ο Μπογκόσιαν προτίμησε να παραιτηθεί. Ευρύτερα γνωστός, όμως, έγινε για την υπέροχη φάρσα που έστησε μετά την παραίτησή του:

Μαζί με κάποιους άλλους, εξίσου καταπιεσμένους πανεπιστημιακούς, κάθισαν και έγραψαν περί τα είκοσι επιστημονικοφανή δοκίμια και τα έστειλαν στα εγκυρότερα επιστημονικά περιοδικά των ΗΠΑ. Τα κείμενα αυτά υποστήριζαν με έκδηλο τρόπο τις θέσεις που προωθεί η «woke» ιδεολογία και έφεραν τίτλους σκοπίμως προκλητικούς και γελοίους, όπως «Το πέος ως παράγων διαμόρφωσης της νεοαποικιοκρατικής πολιτικής της Δύσης». Κατά τα λοιπά, όμως, είχαν τη σοβαροφανή όψη επιστημονικών δοκιμίων προς δημοσίευση, με την επιβαλλόμενη δομή, υποσημειώσεις, βιβλιογραφία, τα πάντα όλα. Τέσσερα από αυτά τελικά δημοσιεύτηκαν! Και, φυσικά, ακολούθησε το αναμενόμενο σκάνδαλο, όταν οι φαρσέρ αποκάλυψαν την αλήθεια.

Το καλύτερο όμως ο Μπογκόσιαν το φύλαγε για το τέλος. Προς μεγίστη φρίκη των πάντων, αποκάλυψε ότι, σε ένα από τα δημοσιευθέντα άρθρα, είχε αντιγράψει ολόκληρες σελίδες από το «Ο αγών μου» του Αδόλφου Χίτλερ και απλώς είχε κάνει μερικές αλλαγές για να μη γίνεται αντιληπτό, όπως ότι είχε αντικαταστήσει τον όρο «Εβραίος» με τον όρο «λευκός αρσενικός».

Η εκδοτική επιτροπή του περιοδικού τον παρέπεμψε στο πειθαρχικό με την κατηγορία της λογοκλοπής, αφού ομολογημένα είχε αντιγράψει Χίτλερ. Μετά όμως, σκέφτηκαν τα ξεφτέρια ότι, αν τον καταδικάσουν ως λογοκλόπο, τότε πιστοποιείται ότι το περιοδικό τους δημοσίευσε κείμενο του Χίτλερ! Αυτό, κατά την κρίση τους, θα ήταν πολύ χειρότερο, οπότε προτίμησαν να τον αθωώσουν.

Θυμήθηκα τη φάρσα του Μπογκόσιαν, εξ αφορμής μιας άλλης φάρσας, που προέκυψε εκ του φυσικού, χωρίς να χρειαστεί τη σκηνοθεσία κανενός. Εννοώ την ουσιαστική ταύτιση της θέσης του ΚΚΕ με εκείνη της «Νίκης», σχετικά με τη ρωσική επίθεση στη διάρκεια της συνάντησης Μητσοτάκη και Ζελένσκι στην Οδησσό.

Για το ΚΚΕ, η επίσκεψη Μητσοτάκη κάνει «ενεργότερη τη συμμετοχή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο της Ουκρανίας».

Το ίδιο ακριβώς υποστήριξε και ο Δ. Νατσιός από το βήμα της Βουλής: ήταν περιττή η επίσκεψη, η βοήθεια που παρέχουμε στην Ουκρανία μάς εμπλέκει και βαθαίνει την κρίση.

Δεν μου κάνει εντύπωση ο συντονισμός των άκρων. Μεταξύ Ταλιμπάν κατανόηση…

Ο Βελόπουλος τουλάχιστον ήταν πιο ειλικρινής και πηγαίος, το μόνο που δεν είπε ήταν καλά να πάθει ο Μητσοτάκης. Είπε, όμως, ότι ήξερε πού πήγαινε ο Μητσοτάκης και ότι οι Ρώσοι καλά έκαναν και χτύπησαν εκεί όπου χτύπησαν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ το αγνόησε, αλλά αυτοί, όπως εξήγησε γλαφυρά ο Σωκράτης Φάμελλος, έχουν «τη μεγάλη στενοχώρια με την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων», εξαιτίας της οποίας δεν μπόρεσαν να χαρούν ούτε καν την Τσικνοπέμπτη. Συνεπώς, τα υποδεέστερα θέματα, όπως η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην Οδησσό, η ρουκέτα κ.ά., ούτε καν να τα προσέχουν.

Τσιμουδιά και από το ΠΑΣΟΚ, αλλά για διαφορετικούς λόγους, φαντάζομαι. Κατά πάσα πιθανότητα επειδή ο κραταιός Νικόλας κάνει μούτρα στον Μητσοτάκη και δεν θέλει να ασχολείται μαζί του. Μόνον ο Πρίγκιψ Νικόλαος των Παπανδρέου, προς τιμήν του, καταδίκασε τη ρωσική επίθεση.

Ισως όμως η αδιαφορία να οφείλεται στην επίδραση του «Newspeak» της πολιτικής ορθότητας, που κατορθώνει να αλλοιώνει την αντίληψη της πραγματικότητας.

Μπορεί, θέλω να πω, αυτοί, που δεν βρίσκουν καμία αξία στο γεγονός και το προσπερνούν άνευ σχολίων, να σκέφτηκαν ότι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μήπως είσαι εμπερίστατος?

 

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Τελικά, η μονοθεματικότητα σε βάζει στη Βουλή, ειδικά όταν απευθύνεσαι σε ένα κοινό αμόρφωτων ή/και αδιάφορων: "ζήτω το Έθνος" λέει ο ένας, "ζήτω ο σοσιαλισμός" ο άλλος, κι ό,τι κατάλαβες, κατάλαβες. Το πώς θα υλοποιηθούν αυτά, είναι αδιάφορο. Ψήφιζε και μη ερεύνα. 

Δείτε ένα αριστούργημα του κόμματος που εξελέγη ως παραθρησκευτική σέχτα και η παλιομοδίτικη αντίληψη εθνικοφροσύνης που εκφράζει μπροστά στους εθνομηδενιστές που μας έχουν κατακλύσει, φαίνεται, σε αρκετούς, όαση. Το αριστούργημα είναι από τις προτάσεις του για τη μεταρρύθμιση στην Ανώτατη Παιδεία.  

Ο πρόεδρος είναι και δάσκαλος.

 
- Κατάργηση της εμπαθούς συνήθειας ορισμένων καθηγητών να κόβουν συστηματικά στις εξετάσεις φοιτητές χωρίς ουσιαστικό λόγο.
 

Πώς θα γίνει αυτό, δάσκαλε; Πώς θα εντοπίσεις τους "εμπαθείς καθηγητές"; Βάζοντας, ας πούμε, έναν δείκτη "εμπάθεια alert" αν οι κομμένοι ξεπερνούν ένα συγκεκριμένο ποσοστό; 

Και πώς ξέρεις ότι το κόψιμο οφείλεται σε... εμπάθεια και όχι σε ανεπάρκεια των φοιτητών; Κι αν όντως οφείλεται σε εμπάθεια, πώς θα την καταργήσεις; Θα φτιάξεις δευτεροβάθμια επιτροπή βαθμολόγησης στην οποία θα μπορούν να προσφεύγουν οι φοιτητές; Θα νουθετήσεις τον καθηγητή να πάψει να φέρεται εμπαθώς; Θα στείλεις τον αστυνόμο Θεοχάρη να τον πιάσει απ' τον λαιμό: "Σταμάτα ρε κάθαρμα να είσαι εμπαθής! Δεν τα λυπάσαι τα παιδάκια, σκουλήκι;" Θα τον πας σε παπά να τον ευλογήσει για να φύγει από μέσα του το δαιμονικό πνεύμα της εμπάθειας; Θα βάλεις ποσόστωση στο πόσοι θα περνούν και πόσοι θα κόβονται; 

Eξήγησέ μας, please.
 

- Ειδική πρόνοια για εμπερίστατους φοιτητές.
 

Το μόνο καλό είναι η χρήση του επιθέτου "εμπερίστατος" ( αυτός που αντιμετωπίζει προβλήματα, δυσκολίες ή είναι πολύ απασχολημένος < εν+περί+ίστημι), που είχα πολύ καιρό να το συναντήσω. Ακούγεται καλό όλο το μέτρο: να το βοηθήσουμε το παιδί να πάρει ένα χαρτί, να τελειώσει. Πώς όμως; 

Αυξάνοντας τον χρόνο φοίτησης, για εκείνον μόνο;  

Μειώνοντας τη βάση, για εκείνον μόνο; 

Εφαρμόζοντας χαλαρότερα κριτήρια βαθμολόγησης, για εκείνον μόνο;  

Και το πιο δύσκολο: πώς διαπιστώνεται ποιος είναι εμπερίστατος και ποιος όχι; Είναι ο άλλος σκράπας, τελειώνει ο χρόνος φοίτησης, και έρχεται και σου λέει "έχω πρόβλημα". Πάσχω από κατάθλιψη, από ψυχωσικό σύνδρομο, από λουμπάγκο (τι λέτε, δεν θα βρεθεί ένας γιατρός να δώσει "χαρτί" για να το βοηθήσει κι εκείνος το παιδί;), είναι οι γονείς μου άρρωστοι και τους τρέχω στα νοσοκομεία, είναι φτωχοί και δουλεύω ντελίβερι, έμπλεξε ο αδελφός μου με ναρκωτικά, κ.λπ... Πώς θα βεβαιωθεί η... εμπεριστατότητα;  

Θα νομοθετηθούν κατηγορίες, όπως είναι τα ποσοστά αναπηρίας, ας πούμε; Θα φτιάξει (Ποιος; Το Υπουργείο Παιδείας; Το Πανεπιστήμιο; Μια Ανεξάρτητη Αρχή;) μια επιτροπή που θα ψάχνει το αληθές κάθε ισχυρισμού και θα βάζει στον "δικαιούχο" τη σφραγίδα "ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΟΣ 67%";
 

Ακόμα και το πανεπιστημιακό άσυλο δεν προτείνει να καταργηθεί.  

Με ποια διαδικασία, δάσκαλε, δεν θα γίνεται ανεκτό ως αιτία παραβατικότητας;
 

Μόνο η τελευταία παράγραφος είναι σωστή, που...

 

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αριστεία τιμής, ανδρείας και ηρωισμού - Γι’ αυτό νικήσαμε…

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΝΑΤΣΙΟΥ 


Η αριστεία καταργήθηκε από τον κ. Γαβρόγλου. Πλέον οι μαθητές μας «διδάσκονται» ότι στην ζωή δεν χρειάζεται κόπος και μελέτη και θυσίες. Όχι. Τύχη χρειάζεται και τυχερά παιχνίδια.  

Τι να πει κανείς;  H κατρακύλα επιταχύνεται. Λυπάμαι πολύ βλέποντας τους μαθητές μας, αυτά τα αθώα μάτια και τις μεταξένιες ψυχές, να υφίστανται αυτήν την κακοποίηση από μια χούφτα ανίκανους εθνομηδενιστές.  

Πώς φτάσαμε σε τέτοια παρακμή μέσα σε τόσο λίγα χρόνια; 

Γιατί επιτρέψαμε σε «άδεια κανάτια» να γίνουν αφέντες;
 

Aς αφήσουμε όμως τα τυμπανιαίας αποφοράς πτώματα, τις αναθυμιάσεις τους και ας αρωματιστούμε από αριστεία τιμής, ανδρείας και ηρωισμού, προστρέχοντας σε άνθη μυρίπνοα, ποτισμένα με αίμα, αίμα ελληνικό.  Σε κείμενα όπου λάμπει το μεγαλείο του λαού μας την περίοδο του Έπους του 40.

 

Διαβάζω: 

«Η εχθρική αντεπίθεση του Μαρτίου έχει εκδηλωθεί. Το 731 έχει μεταβληθεί σε ηφαίστειο. Οι φαντάροι μας, πεσμένοι με την κοιλιά στους λάκκους των οβίδων, πυροβολούν, χωρίς διακοπή, για να συγκρατήσουν το εχθρικό πεζικό. Ο δάσκαλος – έτσι έχει βαφτίσει τον διοικητή του ο λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος είναι το επάγγελμά του – με προβιές και επιδέσμους, γύρω από τα κρυοπαγημένα πόδια του, αντί για παπούτσια, χωρίς να προφυλάγεται τρέχει νευριασμένος από διμοιρία σε διμοιρία και δίνει οδηγίες.
–  Μην πυροβολείτε στα στραβά, παιδιά! Μην ξοδεύετε ασκόπως τις χειροβομβίδες σας, τους λέει. Κι όταν ο ταγματάρχης του φωνάζει να μην εκθέτει τόσο τον εαυτό του, ο δάσκαλος του απαντάει:

–  Φοβάμαι μήπως χάσουμε σήμερα το ύψωμα. Και τι θα δικαιολογηθώ ύστερα εγώ στους μαθητές μου, άμα γυρίσω στο σχολείο;». 

(Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», εκδ. «Εστία», σελ. 194). (Αυτό αφιερώνεται σε «συναδέλφους» ξεσκονίστρες της εξουσίας, που τρέμουν την σκιά τους, μήπως και δυσαρεστηθούν προσκυνημένοι διευθυντές και σύμβουλοι ή παρασύμβουλοι).
 

Kείμενο, μια παραπομπή σε κάτι εκπληκτικό που είχα διαβάσει παλαιότερα σ’ ένα περιοδικό. Είναι γραμμένο από ελληνομαθή Γερμανό συγγραφέα. Ένα ευλαβικό μνημόσυνο στις μάνες του ’40, στις Ελληνίδες, που ανέβαζαν πολεμοφόδια στην Πίνδο, για να τα πάνε σε κάτι παιδιά που «τριγύριζαν πάνω στο χιόνι με τις χλαίνες κοκαλιασμένες», στα παιδιά της Ελλάδος.

 Γύρω στο 1952 επισκέπτεται την Κρήτη. Γράφει.

 

«Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο. Ήταν έρημο, με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί μια ζωντανή ψυχή, μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν’ ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα.

Την πλησίασα και τη ρώτησα:

–  Είστε από δω;

–   Μάλιστα

–   Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν Κρητικούς.

Και η απάντηση μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί.

–   Παιδί μου, είπε, από την προφορά σου, φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ την περίοδο 1941-1944. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης και έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο το 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν παιδιά μιας κάποιας μάνας σαν κι εμένα. Και ανάβω και στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να έρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιου μου…»
 

Διαβάζω από έναν τόμο, που τιτλοφορείται: «Η εποποιΐα 1940-41», εκδόσεις «Αρχείον Ιστορικόν Σελίδων» (του 1965), ο οποίος περιέχει, σε φωτοτυπίες, πρωτοσέλιδα εφημερίδων της εποχής του 1940-41, κατά την διάρκεια τής μεγαλειώδους νίκης. 

Σ’ ένα απ’ αυτά ο Αλέκος Λιδωρίκης (δημοσιογράφος και γνωστός θεατρικός συγγραφέας 1907-1988), τον Ιανουάριο του 1941, γράφει στην εφημερίδα «Η ΝΙΚΗ», για «το μεγάλο μυστικό των πολεμιστών μας». Ζει με τους στρατιώτες, μοιράζεται τα πάθια και τους καημούς τους, χαίρεται και καμαρώνει την αντρειοσύνη τους. «Κάπου στο μέτωπο», όπως σημειώνει, συναντά έναν φαντάρο.

Αντιγράφω: 

«Αυτό που μου ‘κανε κατάπληξη, που μου ‘δωσε συγκίνηση, που έκθαμβο με κράτησε για αρκετά λεπτά, ήταν το θέαμα ενός φαντάρου, που κουρασμένος, τσακισμένος, με γένια ατίθασα και άτακτα, αιματωμένος, λασπωμένος, είχε τραβήξει μοναχός κάτω από ένα δέντρο και κάτι χάραζε σ’ ένα χαρτί. Πλησίασα για να τον δω, βέβαιος πως γράφει στην μάνα, στη γυναίκα του, στο σπίτι… Μα τί μεγάλο λάθος! Με τη ορθογραφία που κρατώ, διάβασα αυτούς τους στίχους:

“Βρε τη κανόνια, τη ντουφέκια, τη κακό/στους Ιταλούς σκορπίσαμαι παντού τον πανικό/Βόηθα Χριστέ και Παναγιά και στου άγιου Ανδρέα/στη χάρη σου να φθάσωμε όλος ο στρατός παρέα”.

Τον κοίταξα, με κοίταξε… Αυθόρμητα με πήρε το γέλιο, που ίσως να έμοιαζε με κλάμα…

-Βρε συ, τι κάνεις; τον ρώτησα χτυπώντας τον στον ώμο…

Σήκωσε το κεφάλι του, έξυσε τ’ αγριωπά του γένια, με την παλάμη ολόκληρη. Κι απάντησε:

-Γλεντάω!

Μία λέξη… Μέσα σ’ αυτήν ας διακρίνει ο αναγνώστης κάτι από το μυστήριο, το ανεξάντλητο γοητευτικό μυστήριο που κρύβει στην ψυχή του ο αγαπημένος στρατιώτης μας».
 

Και ένα από τα ηρωϊκότερα επεισόδια εκείνου του καιρού, που συμβαίνει στα μετόπισθεν, όπου ο λαός δίνει την δική του μάχη. Την μάχη του φρονήματος. Το διηγήθηκε ο Στρατής Μυριβήλης, κατά την εκφώνηση του πανηγυρικού στην Ακαδημία Αθηνών στις 27 Οκτωβρίου του 1960.

 

«Είχε οργανωθεί, όπως θα θυμάστε, κατά τη διάρκεια του αγώνος υπηρεσία μεταγγίσεως αίματος, από τον Ερυθρό Σταυρό της Ελλάδος. Είχα ένα φίλο γιατρό, σ’ αυτή την υπηρεσία, λοιπόν πήγαινα κάπου-κάπου να τον δω και να τα πούμε.

Ο κόσμος έκαμε ουρά κάθε μέρα για να δώσει το αίμα του για τους τραυματίες μας. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά, που περίμεναν τη σειρά τους. Μια μέρα λοιπόν ο επί της αιμοδοσίας φίλος μου γιατρός, είδε μέσα στη σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν, να στέκεται και ένα γεροντάκι.

-Εσύ, παππούλη, του είπε ενοχλημένος, τι θέλει εδώ;

Ο γέρος απάντησε δειλά:

-Ήρθα κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα.

Ο γιατρός τον κοίταξε με απορία και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το δισταγμό του. Η φωνή του έγινε πιο ζωηρή.

-Μη με βλέπεις έτσι, γιατρέ μου. Είμαι γερός, το αίμα μου είναι καθαρό, και ακόμα ποτές μου δεν αρρώστησα. Είχα τρεις γιούς. Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας. Όμως μου είπαν πως οι δύο, πήγαν από αιμορραγία. Λοιπόν, είπα στη γυναίκα μου, θα ‘ναι κι άλλοι πατεράδες, που μπορεί να χάσουν τα παλληκάρια τους γιατί δε θα ‘χουν οι γιατροί μας αίμα να τους δώσουν. Να πάω να δώσω κι εγώ το δικό μου. “Άϊντε, πήγαινε, γέρο μου” μου είπε κι ας είναι για την ψυχή των παιδιών μας. Κι εγώ σηκώθηκα και ήρθα».
 

Να κλείσω, αναπνέοντας και πάλι άρωμα ηρωϊσμού, μ’ αυτό πού διασώζει ο συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στο βιβλίο του «Το περιβόλι των θεών», σ. 135. 

Περιγράφει την επίσκεψη του πρωθυπουργού Μεταξά στο στρατιωτικό νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την στιχομυθία με πληγωμένο στρατιώτη:

ΠΑΙΔΕΙΑ στο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ (και όχι μόνο) ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ρίξε μια ματιά στα αθλια βιβλια γλώσσας του Δημοτικου και θα καταλάβεις ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ ΝΑ ΒΓΟΥΝ... "ΖΩΑ"

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΑΤΣΙΟΣ

Δάσκαλος-Κιλκίς

Αν και διδάσκω σε μεγάλες τάξεις του Δημοτικού σχολείου, εν τούτοις στρώθηκα και μελέτησα επισταμένως τα βιβλία γλώσσας των μικρότερων τάξεων -Α΄, Β΄, – και κυρίως της Α’ Δημοτικού.  


Θεωρώ την Α΄Δημοτικού την σπουδαιότερη τάξη του σχολείου. Στην πρώτη εντυπώνονται ανεξίτηλα στην μνήμη του παιδιού βασικές αρχές και δεξιότητες. Δραστικότατα επιπλέον επιδρούν στο παιδί της ηλικίας αυτής ο δάσκαλος και το «αναγνωστικό». Στα βιβλία γλώσσας αποτυπώνεται το ποιόν της κοινωνίας στην οποία καλείται το μικρό παιδί να ενηλικιωθεί.

Ξεφυλλίζοντας τα γλωσσικά εγχειρίδια της Α΄ Δημοτικού εντυπωσιάζεσαι από τον μεγάλο αριθμό δράσεων με ζώα διαφόρων ειδών: κατοικίδια, άγρια ζώα του δάσους, πτηνά, ερπετά, ζώα αγρίων τροπικών χωρών, ζώα της θάλασσας, ακόμα και ζωύφια. Η εκμάθηση των γραμμάτων της αλφαβήτας γίνεται μέσω κάποιων ολιγόστιχων ποιημάτων στα οποία πρωταγωνιστούν μόνο ζώα. Έχουμε, τρόπον τινά, μια «ζωοκεντρική» αντίληψη ως προς τον τρόπο πρόσκτησης της μητρικής γλώσσας.

Παραθέτω κάποια παραδείγματα. Ας προσεχθούν οι ευφάνταστοι και εξωπραγματικοί συνδυασμοί διαφορετικών ζώων σε κοινές δράσεις.

Σελ. 25. «Γλώσσα», Α΄ Δημοτικού: «Ταξιδεύω με το τρένο/ τρέχω, τρέχω δίχως φρένο./ Και ο αετός φωνάζει: /Ε, ε, Τιτίνα, πάτα γκάζι».

Σελ. 29. «Ένα μυστήριο ελικόπτερο είδα/ χθες στην εφημερίδα./ Είχε ελέφαντα πιλότο,/ για τιμόνι ένα μπισκότο».

Σελ. 31. «Σαλιγκάρι, σαλιγκάρι,/ μήπως να σε πω Σαλιάρη;/ Μήπως Τάσο; Μήπως Σούλη;/ Μήπως να σε πω Σπιτούλη».

Σελ. 33. «Τι να έχει το πακέτο;/ Μήπως κόκορα καρότα;/ Μήπως μια μεγάλη κότα;/ Κι άμα έχει καναρίνι;/ Ένα γλέντι που θα γίνει!

Σελ. 38. «Ρινόκερος και κόκορας/ κότα, αετός και κόρακας/ παρέα περπατάνε/ σε παραλία πάνε.

Σελ. 53. «Γιατί γελάνε οι ακρίδες,/ οι γορίλες κι οι γαρίδες;/ Γιατί η γάτα κάνει μάγια/ για να γίνει κουκουβάγια».

Σελ. 57. «Να ‘χανα, τι να ‘χανα,/ να ‘χανα τα λάχανα./ Αχ, με τόσα χάχανα/ έχασα τα λάχανα». (Εξαιρετική η έμπνευση, αντικατοπτρίζει εναργέστατα το «Νέο Σχολείο». Για χάχανα και λάχανα…).

Σελ. 63. «Τι ουρά να μου ταιριάζει/ φουντωτή ή πουπουλένια;/ Μια ουρά με μαύρες βούλες/ ή με κόκκινες καρδούλες;».

Σελ. 65. «Με ένα παπούτσι για καράβι/ ταξιδεύει το κουτάβι./ Κάνει τα χέρια του χωνί,/ βάζει δυνατή φωνή./- Το καράβι μου βουλιάζει/ κι όπου να ‘ναι σκοτεινιάζει».

Σελ. 67. «Δε φοβάμαι το σκοτάδι/ είμαι δυνατό κουτάβι./ Οι αστραπές δε με τρομάζουν/ κι οι βροντές με διασκεδάζουν».

Ολόκληρο το τεύχος της «Γλώσσας» κινείται σ’ αυτούς τους …εξωφρενικούς ρυθμούς. Ποιηματάκια, σαχλοειδή πολλές φορές, τα οποία σκαρφίστηκαν οι συγγραφείς και πρωταγωνιστές, σε απίθανους, εξωτικούς συνδυασμούς, μόνο ζώα. Φαίνεται ότι οι στιχοπλόκοι συγγραφείς των βιβλίων πάσχουν από άκρατη ζωοφιλία. 


Το βιβλίο συνοδεύεται από «Τετράδιο Εργασιών».

Στη σελ. 19, συμπληρώνοντας με τα σωστά γράμματα ορισμένα κενά, σε σχετική άσκηση, τα παιδιά μαθαίνουν πως «οι φίλοι της κότας Τιτίνας είναι ο αετός, ο βάτραχος και η νυχτερίδα(!), καλύτερος φίλος όμως ο αετός».

Στη σελ. 63, τα παιδιά πληροφορούνται ότι «στο χορό της νεράιδας πήγαν ζώα, όπως: το ελάφι και η φώκια, όπως και το φίδι(!), ενώ απουσίαζαν (άγνωστο για ποιο λόγο) η αλεπού, η αρκούδα και ο γάιδαρος».

Στη σελ. 29. Ο ποντικός προσκαλεί για φαγητό την οχιά, τον παπαγάλο και το άλογο. Στη σελ. 45 ο παπαγάλος χάθηκε και τον ψάχνουν ένας γορίλας, το άλογο και ο ιπποπόταμος.

Στη σελ. 49, το σκουλήκι, “πεπληρωμένο” ποιητικού οίστρου, λέει στη γάτα: «χαλάλι σου τα λάχανα,/ για τόσα χάχανα».

Στο βιβλίο Γλώσσας, στο δεύτερο τεύχος, συνεχίζεται η λογοτεχνική περιδιάβαση στο βασίλειο των ζώων και λοιπών πλασμάτων του ματαίου τούτου κόσμου, «ερπετά ων ουκ εστιν αριθμός, ζώα μικρά μετά μεγάλων».

Σελ. 30-31. Στη συνέλευση των ζώων με θέμα «συζήτησης» την ανεύρεση ενός θησαυρού, μετέχουν η σαύρα, ο ταύρος, το μυρμήγκι, ο κόκορας, ο βάτραχος, ο σκύλος, ο ποντικός και η γάτα.

Στη σελ. 34, μετά από ένα ταξίδι που έκανε ο παπαγάλος στην Αφρική, καλεί με γραπτή πρόσκληση, το κείμενο της οποίας παρατίθεται στο βιβλίο, τους φίλους του, δηλαδή τον βάτραχο, τον ποντικό, την κότα, αλλά και τη γάτα, για να τους δώσει τα διάφορα δώρα που έχει φέρει.

Σελ. 45. Στη μεγάλη γιορτή γνωριμίας με τους νέους γείτονες της που έκανε η «καφετιά» αράχνη, παρευρέθησαν το ποντίκι, το κουτάβι, το παγώνι, δύο γάτες, το κουνούπι κα το φίδι.

Στη σελ. 46, διαβάζουμε ότι «η γειτόνισσα αράχνη και η οικογένειά της είναι ακροβάτες. Η καφετιά αράχνη πηδάει με αλεξίπτωτο. Ενώ η μαύρη τρέχει με ποδήλατο».

Στην επόμενη σελίδα (47) μαθαίνουμε τα επαγγελματικά όνειρα των «ζωντανών». «Ο σκύλος θέλει να γίνει κολυμβητής. Ο ποντικός γυμναστής. Ο παπαγάλος παλαιστής. Ο βάτραχος ποδηλάτης και ο κόκορας διαιτητής».

Σελ. 52. Κατά την επιστροφή του από την Αφρική το χελιδόνι δεν ξέχασε «να φέρει και μια φωτογραφία της ζέβρας», καλώντας τους φίλους του να το βοηθήσουν να φτιάξει τη φωλιά του.

Σελ. 68 πάλι προσκλητήρια ζώων. Ο Μολύβιος προσκαλεί για «λογοτεχνική βραδιά» τα ζώα: γάτα, βάτραχο, κουκουβάγια, νυχτερίδα, μυρμήγκι, χελώνα, λαγό, φίδι, παπαγάλο, σκαντζόχοιρο. (Θα μπορούσα να παραθέσω περισσότερα παραδείγματα, αλλά αυτό θα ισοδυναμούσε με την παραπομπή όλου του “βιβλίου”…ζωολογίας-αναγνωστκό Γλώσσας).

Και το δεύτερο τεύχος της «Γλώσσας», το οποίο περιέχει πεζά ως επί το πλείστον κείμενα, πρωταγωνιστούν ζώα. (Παγκόσμιος πρωτοτυπία και αυτή. «Νέο Σχολείο» με βιβλία που παραπέμπουν στην «φάρμα των ζώων»).


 Παντελής ανατροπή του παραδοσιακού, για μας τους Έλληνες, τρόπου Παιδείας, που ήθελε τις αξίες σαρκωμένες και βιωμένες σε πρόσωπα (προσωποκεντρική). 


Ελάχιστα, ανύπαρκτα τα κείμενα με ανθρωποκεντρική αναφορά.  


Πού πήγε η ανθρωποποιός αποστολή της Παιδείας;  


Και ποιείς άνθρωπο προβάλλοντας άνθρωπο και όλες τις τιμαλφείς αξίες που τον δορυφορούν. Ανύπαρκτη η οικογένεια, το ευλογημένο καταφύγιο και έσχατο κάστρο για διάπλαση χαρακτήρα.  


Προγραμμένες η φιλοπατρία, η πίστη, το φιλότιμο, η εργατικότητα και η εντιμότητα.  


Πώς να τις διδάξεις με οχιές και ποντίκια; 


Κείμενα...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ - ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αλήθειες έξω απ τα δόντια για την ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΛΗΣΗ, που δεν θα σας πουν ποτέ οι λαθρολάγνοι σύντροφοι - ΔΕΙΤΕ ΤΟ

KOINΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: "Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό"

Toυ ΔΗΜHΤΡΗ ΝΑΤΣΙΟΥ

Παραπέμπω, εν πρώτοις, σ’ ένα έξοχο κείμενο του τροπαιούχου Νομπελίστα μας ποιητή Γιώργου Σεφέρη. Έλεγε το 1936: «Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότερο συναίσθημα, πώς δεν είμαστε στην Ελλάδα, πώς αυτό το κατασκεύασμα, που τόσο σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά, δεν είναι ο τόπος μας, αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μία πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό».  

Κι αν αυτά λέγονται λίγο πριν από το ένδοξο ΄40, όπου οι Έλληνες μπορούσαν ακόμη να «μεθύσουν» από το «αθάνατο κρασί του Εικοσιένα», τι να πούμε για το σήμερα;

Σήμερα η νοσταλγία έγινε θλίψη ανείπωτη, θρηνωδία ασίγαστη για τον ξεπεσμό της Πατρίδας μας.

Όμως «το πιο πυκνό σκοτάδι, είναι λίγο πριν ξημερώσει ο Θεός», έλεγε ο Κολοκοτρώνης. Το Γένος μας και άλλες φορές σταυρώθηκε, αλλά «ιδού ζώμεν». Όταν έπεσε η βασιλεύουσα Πόλη, «η χαρά και ελπίδα των Ελλήνων», ο λαός μας δεν ζητεί παρηγοριά από την Θεομάνα μας, την Παναγία, αλλά σπεύδει και την παρηγορεί, ρίχνοντας συγχρόνως και τον σπόρο της ανάστασης του Γένους. «Σώπασε κυρά-Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά σου θα ‘ναι».

Και σήμερα αυτό πρέπει να κάνουμε, για να ξεπεράσουμε την στενωπό της κρίσης, να στραφούμε πίσω. «Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού που πρέπει να στραφεί πίσω», έλεγε ο αθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου (1852-1942).

Πόλεμοι, αστυφιλία, φτώχεια, μανιώδες κυνήγι του εύκολου και άκοπου πλουτισμού απομάκρυναν τον λαό μας από τα ευλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στις τσιμεντουπόλεις, τις απρόσωπες και απάνθρωπες, γεγονός με τραγικές συνέπειες στο ήθος και τον χαρακτήρα μας. Μακριά από την φύση, την γη, το «λίαν καλό» έργο του Δημιουργού, θαμπωθήκαμε από τα πρόσκαιρα και μηδαμινά έργα των χειρών μας, τις πολύχρωμες βιτρίνες και ξεχάσαμε τον Κτίστη, πέσαμε σε απιστία. Μα «οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού». Κλείσαμε, κλειδώσαμε και τα παιδιά μας στα πανέμορφα παιδικά δωμάτιά τους, στερώντας τα από το σημαντικότερο πράγμα για την υγιή ανατροφή τους, το παιχνίδι. («Το σπουδαιότερο πράγμα που κάνει ένα παιδί είναι το παιχνίδι», έλεγε ο Ελύτης). Αντί να ανατρέφουμε αυτούς, που θα πετούν ψηλά και θα αγναντεύουν το πέλαγος, φυλακίσαμε τα παιδιά σε «χρυσά κλουβιά».

Τα παιδιά, όμως για να «ανθίσουν», θέλουν γη, χώμα, να απολαύσουν και να χαρούν το ατίμητο δώρο του Θεού, την ελευθερία. Αυτό ισχύει για όλους μας. Ας μην μας διαφεύγει το γεγονός πώς η κατοχή γης – ιδιοκτησίας τονώνει ακόμη ακόμη το εθνικό αίσθημα λόγω προσωπικού γοήτρου και αλληλεγγύης προς την Πατρίδα. Τροφοδοτεί δεσμούς, που κινούν τα ζωτικά νεύρα της ανθρώπινης υποστάσεως, σε αντίθεση με την «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, όπου ανθεί η δυσαρέσκεια, η νευρικότητα, μειώνεται, εν τέλει, και η αγάπη προς την Πατρίδα. Και ακόμη «αυτός που δεν έχει έδαφος κάτω από τα πόδια του, δεν έχει μήτε Θεό, κι όποιοι αρνείται την Πατρίδα του, αρνείται τον Θεό» γράφει ο Ντοστογιέφσκι.

Και αυτό ισχύει περισσότερο για εμάς τους Έλληνες, για τούτο το «ένδοξο καλυβάκι», που μας δώρισε ο Θεός. Η συχνότατη επωδός του Μακρυγιάννη: «πίστη και Πατρίδα μου», ήταν για όλους εκείνους που μας παρέδωσαν αυτό τον τόπο, ως «τζιβαϊρικόν πολυτίμητο» ένα δίδυμο, αλλά αδιαίρετο χρέος ιστορικής υπάρξεως.

Η κρίση, που ταλανίζει τους λαούς μας, είναι απότοκος και της απομάκρυνσής μας από την πατρώα γη. Διασώζει η ελληνική μυθολογία μια βαθιάς έννοιας και λεπτότητας αλληγορία: Τον γιό του Ποσειδώνα και της Γης, τον τρομερό και δυσπολέμητο γίγαντα Ανταίο, που αντλούσε την δύναμή του από την γη. Όσο την πατούσε, ήταν ανίκητος. Τον φόνευσε ο Ηρακλής ανασηκώνοντάς τον από το χώμα.  

«Πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία», μας προτρέπει ο ποιητής Μ. Κατσαρός. Και αυτό το νερό είναι η παράδοση. Οι νέοι πρέπει να μάθουν, ότι δεν είμαστε χθεσινοί, ότι ερχόμαστε από πολύ μακριά και έχουμε χρέος να πάμε πιο μακριά. Και αυτή η εθνική αυτογνωσία γίνεται με την επιστροφή στο σπίτι, όπου γεννηθήκαμε. «Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι στοιχειό είναι και με προσκαλεί ψυχή και με προσμένει», γράφει ωραιότατα ο Παλαμάς. 

Οι μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν και κούρασαν. Τα «ρόδινα ακρογιάλια της Πατρίδας μας», τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου. Περιμένουν τους ανθρώπους τους. Ο άνθρωπος, όταν τα ποτίζει με τον τίμιο ιδρώτα του, τα ημερώνει. Έγραφε με πίκρα ο Φώτης Κόντογλου για «τη ζάλη και την αηδία», που τον έπιανε στις γυάλινες πολιτείες με τους γυάλινους ανθρώπους: «Θαρρώ πώς βρίσκομαι σε καμμιά βρώμικη φυλακή, χάνω το κέφι μου και θέλω γρήγορα να φύγω μακρυά, ν’ απομείνω με τον εαυτό μου. Συζητήσεις ατελείωτες και μπερδεμένες, δουλειές, επιχειρήσεις, θέατρα, βιβλία, πολιτική αγωνία, αδιαντροπιά, λεφτά, λεφτά… Ο ιδρώτας τρέχει από πάνω μου. Μηχανές λογής-λογής μουγκρίζουνε γύρω μου. Οι άνθρωποι τρέχουνε σαν να ‘ναι στο φρενοκομείο. Φεύγω μακριά. Τρέχω, σαν να ξέφυγα από ληστές. Δεν πιστεύω τα μάτια μου πώς βρίσκουμαι μακρυά από την κόλαση! Ησυχία! Κάθομαι σε μία πέτρα. Κοιτάζω τα βουνά, τα δέντρα, το χώμα, τα σύννεφα, κι αναστενάζω. Βλογημένη πλάση του Θεού. Αγαπημένο καταφύγιο…» (Μυστικά Άνθη, σελ. 223).

Αυτό το ευλογημένο καταφύγιο, την γη μας, την ιθαγένειά μας, να ξαναβρούμε. Την ταπεινή ομορφιά του τόπου μας, τα πρόσωπα των εν Χριστώ αδελφών μας, τα αρώματα, τις γεύσεις της Πατρίδας μας, να ζεσταθεί πάλι η καρδιά μας, που είναι ξυλιασμένη από την παγωνιά της «μεθυσμένης» πολιτείας.

Και ας ανοίξουμε το στόμα μας για να πούμε αυτό που έλεγαν οι παλιοί, οι Ρωμιοί, όταν τους εύρισκαν «περιστάσεις και θλίψεις και συμφοραί του βίου»: