ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Γιατί δεν θέλω να σηκώσει το τηλέφωνο στις 3 η ώρα τη νύχτα ο Κυριάκος Μητσοτάκης

  

 

pic.twitter.com/c3PChJirjP

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) June 26, 2026

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Η γνωστότερη έγερση πρωθυπουργού 3 η ώρα τη νύχτα για αντιμετώπιση κατεπείγουσας πρόκλησης ήταν του Μεταξά, 28 Οκτωβρίου 1940, όταν ειπώθηκε το "Όχι".

Ο Μεταξάς συκοφαντήθηκε ποικιλοτρόπως έκτοτε. Χαρακτηριστική ήταν η απόπειρα του πρώιμου πασοκισμού να υποστηρίξει πως "το Όχι το είπε ο λαός".

Η ιστορική αλήθεια για το "Όχι" εντέλει επιβίωσε. Αυτό βέβαια ίσως συνέβη, διότι οι σοσιαλιστές της πρωτοπασοκικής περιόδου υιοθέτησαν λάθος έμπνευση: Αν είχαν ισχυριστεί ότι "εξαιτίας του δικτάτορα Μεταξά σφαγιάστηκαν αναίτια χιλιάδες στρατιώτες", θα συνέχιζαν τη συκοφαντία σήμερα οι "και τι θέλετε, πόλεμο;", φράση που διατυπώνεται υποστηρικτικά σε ποικίλες ελληνικές υποχωρήσεις.

Βέβαια, το τότε ΠΑΣΟΚ είχε πατριωτικό πρόταγμα. Ευτυχώς, διότι διαφορετικά ίσως να είχε καταργηθεί σήμερα η εορτή της 28ης Οκτωβρίου.

Ο μαξιμαλισμός τού "θέλετε πόλεμο;" βρίσκει ευήκοα ώτα στη ράθυμη σημερινή κοινωνία που δεν ενδιαφέρεται καν για ατομική πρόοδο – πόσο μάλλον να αυτοθυσιαστεί για το σύνολο όπως οι πρόγονοί της.

Το τι θα έκαναν οι "θέλετε πόλεμο" στη θέση του Μεταξά, το αντιλαμβανόμαστε.

Το ερώτημα είναι, τι θα έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη θέση του Μεταξά, 3 η ώρα το πρωί έστω σήμερα, που σε αντίθεση με το παραπλανητικό "θέλετε πόλεμο" υπάρχουν πλείστοι τρόποι αντίδρασης στην τουρκική επιθετικότητα, που δεν απαιτούν πόλεμο.

Απαιτούν όμως φρόνημα αντίστοιχο του Μεταξά.

Έχει ο πρωθυπουργός τέτοιο φρόνημα;

Η έως σήμερα πολιτεία του έναντι της Τουρκίας, έχει να παρουσιάσει θετικά:

Καταρχάς, η άμυνα στον Έβρο απέναντι στην μαζική εισβολή παρανόμων μεταναστών Μάρτιο 2020. Η αντίσταση εκείνη είχε ενώσει άπαντες υπό το σύνθημα "I stand with Greece".

 

Δεύτερο: Την αποτροπή των ερευνών του Oruc Reis, Αύγουστο 2020 και την εποποιία του Ναυτικού που επισφραγίστηκε με την "επακούμβηση" της φρεγάτας Λήμνος στην τουρκική Kemal Reis.

Τρίτο, τον προγραμματισμό εξοπλισμών: Rafale, Belharra, F-35.

Κυρίως: Την τετραετία 2019-2023 μειώθηκε η λαθρομετανάστευση, με αποτελεσματική αποτροπή και απορρίπτοντας την ψευδοανθρωπιστική ρητορική υπέρ των διεθνών εγκληματικών οργανώσεων των διακινητών.

Τίποτε από αυτά δεν επιβίωσε στη δεύτερη τετραετία.

Μετά τον Ιούνιο 2023 ο πρωθυπουργός, έχοντας ύποπτα υπουργοποιήσει σχεδόν άπαντες τους σαμαρικούς βουλευτές στην πολυμελέστατη κυβέρνησή του, καταλήφθηκε από πρεμούρα να κλείσει το θέμα του Αιγαίου τάχα "στη Χάγη".

Υπογράφηκε η ακατανόητη "Διακήρυξη των Αθηνών", που ξέπλενε την Τουρκία για τις εναντίον μας ενέργειές της.

Ενόψει "Χάγης", σύμφωνα με τη Γενική Διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ (μετά το 0:59 και μετά το 2:12 του βίντεο), η διαπραγμάτευση για τα ελληνικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο ενδέχεται να έκλεινε ακόμη και στα 8 μίλια.

Προσθέτοντας τον εξευτελισμό της Κάσου και τον αυτοπεριορισμό του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού στα 6 μίλια των χωρικών υδάτων, προκύπτει αρνητική πιθανότητα, ο Μητσοτάκης να αντιδράσει ωφέλιμα για τη χώρα σε ξαφνική κρίση.

Στη θέση του Μεταξά, μάλλον θα παρέθετε δείπνο στον Μουσολίνι στην Αθήνα, το βράδυ της 28-10-1940, υπογράφοντας διακήρυξη αιώνιας ελληνοϊταλικής φιλίας.

Ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί επιτυχία του ότι τάχα "έθεσε στον Ερντογάν το casus belli". Όμως όπως φαίνεται, το casus belli έχει ήδη πετύχει τον στόχο αυτόβουλης υποχώρησης της Ελλάδας από τα κυριαρχικά της δικαιώματα, χωρίς η Τουρκία να κάνει πραγματικά πόλεμο.

Πώς εξηγείται όμως η τεράστια αντίθεση α΄ και β΄ τετραετίας;

Οι αρχικές ‘ηρωικές’ κινήσεις μοιάζουν να επεδίωκαν παραπλάνηση του εκλογικού σώματος, εμπεδώνοντας εικόνα για τον Μητσοτάκη διαφορετική από την πραγματική και από την εγνωσμένη υποχωρητικότητα της πολιτικής του οικογένειας στα εθνικά.

Προσεκτικότερη ματιά στους ‘ηρωισμούς’ της πρώτης τετραετίας δείχνει μάλιστα ότι κανείς από αυτούς δεν ήταν αυτό που έδειχνε:

Πριν τον Έβρο π.χ., η κυβέρνηση είχε στείλει τα ΜΑΤ να δείρουν τους κατοίκους Χίου και Λέσβου που επιχειρούσαν να αντισταθούν (όπως λίγες μέρες μετά αντιστάθηκαν οι κάτοικοι του Έβρου) στις χιλιάδες παρανόμων μεταναστών που εισέβαλλαν στα νησιά.

Όταν τελικά οι εξαγριωμένοι κάτοικοι έδειραν τα ΜΑΤ, (https://www.capital.gr/epikairotita/3413552/xios-katoikoi-mpikan-sto-xenodoxeio-pou-menoun-ta-mat-kai-tous-edeiran/) ο Μητσοτάκης κατάλαβε ότι έχει πολιτικό πρόβλημα και άλλαξε επειγόντως τροπάριο ελάχιστες ημέρες αργότερα για το ίδιο ακριβώς πρόβλημα στον Έβρο.

Ποια ήταν η ειλικρινής άποψη του Μητσοτάκη;

Αυτή της 26-2-2020, όταν επιχειρούσε να καταστείλει τις αντιδράσεις των νησιωτών, ή αυτή της 1-3-2020, όταν έστελνε τα ΜΑΤ στον Έβρο για να αποτρέψουν ό,τι προηγουμένως επεδίωκαν να επιτρέψουν στα νησιά;

Ίδια και χειρότερα ισχύουν για το καλοκαίρι του 2020: Η Ελλάδα τον Αύγουστο είχε νικήσει κατά κράτος στην οιονεί αναμέτρηση με το τουρκικό ναυτικό. Τον Οκτώβριο 2020, όμως, όταν ξαναβγήκε για έρευνες σε ελληνική ΑΟΖ το ίδιο τουρκικό σκάφος, ο αναρμόδιος τότε υπουργός Επικρατείας Γ. Γεραπετρίτης δήλωνε ως μόνη κόκκινηγραμμή στο Αιγαίο τα έξι μίλια των χωρικών υδάτων. 

Πετάχτηκε έτσι, με μια μόνον δήλωση, στον κάλαθο των αχρήστων η καλοκαιρινή εποποιία του ελληνικού Ναυτικού, που είχε υπερασπιστεί την ελληνική ΑΟΖ σε όλη της την έκταση μέχρι το Καστελόριζο.

Οι εξοπλισμοί της πρώτης τετραετίας αποδεικνύονται ανεπαρκείς, μετά τους πολέμους σε Ουκρανία και Ιράν. Σήμερα χρειάζονται φθηνότερα, αφθονότερα και εγχωρίως παραγόμενα πολεμικά μέσα, που απαιτούν σκληρή, έντιμη και σιωπηλή δουλειά στο εσωτερικό της χώρας. Τίποτε όμως δεν δείχνει σήμερα ότι η άμυνά μας θεμελιώνεται επαρκώς σε τέτοιες βάσεις.

Τέλος, στη λαθρομετανάστευση τα πράγματα άλλαξαν ριζικά μετά το παράδοξο, τραγικό συμβάν του πολύνεκρου ναυαγίου της Πύλου επί υπηρεσιακής κυβερνήσεως Σαρμά. Η στάση της β΄ κυβέρνησης Μητσοτάκη μεταβλήθηκε έκτοτε ραγδαία: Πλέον, ανακοινώνονται διαρκώς "διασώσεις" παρανόμων μεταναστών από ναυάγια προξενούμενα συνήθως από τους διακινητές, με σκοπό τη μετέπειτα νομότυπη είσοδο των "διασωθέντων" παρανόμων μεταναστών στην ελληνική επικράτεια.

 

Ο πρωθυπουργός εντέλει μοιάζει συνεπώς η χειρότερη επιλογή για να σηκώσει το τηλέφωνο στις 3 το πρωί.

Πολλοί ίσως αντιτείνουν: Άλλοι πολιτικοί θα έκαναν κάτι διαφορετικό;

Σίγουρα ο…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΡΥΦΟ-ΣΤΑΛΙΝΑΡΑΔΕΣ: Πώς η κυβερνητική πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης καθιστά απόλυτα ελεγχόμενη τη Δικαιοσύνη

 

 

 

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Η κυβερνητική πρόταση  συνταγματικής αναθεώρησης, εκπλήσσει με την ένταση των μεθοδεύσεων εμβάθυνσης και εδραίωσης του κυβερνητικού ελέγχου κράτους και κοινωνίας με τρόπο έντεχνο και όχι ευθέως ορατό.

Πρώτιστη μεθόδευση, ο ασφυκτικός έλεγχος της Δικαιοσύνης, του κρισιμότερου κατά Τσίπρα "αρμού της εξουσίας", που ‘πρέπει’ να ελέγξει όποιος πολιτικός επιδιώκει διαιώνιση και απολυτοποίηση της εξουσίας του.

Κύριοι άξονες εμβάθυνσης και διεύρυνσης του ελέγχου της Δικαιοσύνης όχι από την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά εντέλει από το σημερινό κυβερνών κόμμα, οι εξής:

α) Μεταφορά αρμοδιότητας επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την κυβέρνηση στη Βουλή και, εμμέσως, στο ισχυρότερο κοινοβουλευτικό κόμμα.

β) Μετατροπή τού, αυξημένα ελεγχόμενου από τη διορισμένη από τη Βουλή ηγεσία της Δικαιοσύνης, Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 100 (ΑΕΔ) σε συνταγματικό υπερ-δικαστήριο.

Ιδού πώς μεθοδεύονται αυτά, με αφετηρία την κυβερνητική πρόταση αναθεώρησης του άρθρου 90 παρ. 5 περί επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης:

"Προαγωγές στις θέσεις των ανωτάτων δικαστών από ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή, χωρίς κυβερνητική παρέμβαση, από κατάλογο τριών δικαστών για κάθε θέση που προτείνονται από τις οικείες ολομέλειες.".

Η πρόταση δεν αναφέρεται σε "προέδρους και αντιπροέδρους" των ανωτάτων δικαστηρίων, όπως το σημερινό άρθρο 90 παρ. 5, αλλά κατά γράμμα σε "ανώτατους δικαστές" γενικώς! Η ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή θα αποφασίζει και ποιοι θα γίνονται Αρεοπαγίτες ή Σύμβουλοι Επικρατείας. Το άρθρο 90 παρ. 2, περί προαγωγών ανωτάτων δικαστών, θα παρακάμπτεται από το άρθρο 90 παρ. 5, που προφανώς θα επαναπροσδιορίζει τις κρίσεις της παρ. 2 ως "προτάσεις" (τριών προσώπων), από τις οποίες θα επιλέγονται οι προαγόμενοι δικαστές.

 

Συγκρίνοντας μάλιστα κυβερνητικές προτάσεις αναθεώρησης άλλων άρθρων (π.χ. του άρθρου 86), που ρητώς αναφέρονται σε αποφάσεις "με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών", τούτο σημαίνει εξ αντιδιαστολής ότι οι αποφάσεις για τις προαγωγές ανωτάτων δικαστών, θα λαμβάνονται με σχετική πλειοψηφία.

Αυτό, για έναν ακόμη λόγο: Δεν μπορεί να εξαρτάται η επιλογή όλων των ανωτάτων δικαστών από το εάν διαμορφώνεται κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πόσο μάλλον που σήμερα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ανέφικτη την αυτοδυναμία.

Με δεδομένο αυτό και επειδή οι κοινοβουλευτικές επιτροπές διαμορφώνονται αναλόγως την κοινοβουλευτική δύναμη των κομμάτων, το πρώτο μη αυτοδύναμο κόμμα θα μπορεί:

1) Να εκμεταλλευτεί την προβλέψιμη αδυναμία του πολυδιασπασμένου λοιπού κοινοβουλίου να συμφωνήσει σε συγκεκριμένα πρόσωπα, ώστε να αποφασίζει μόνο του για τους προαγόμενους ανώτατους δικαστές με τη σχετική του πλειοψηφία.

2) Να διαμορφώνει συγκυριακές απόλυτες πλειοψηφίες με άλλα, μικρότερα κόμματα, όπως έπραξε τον Σεπτέμβριο 2023 με την Ελληνική Λύση για την Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών.

3) Να επιτυγχάνει την αδιόρατη συνειδησιακή ‘υποταγή’ προς αυτό κρισίμου τμήματος εκ των φιλόδοξων ανώτερων δικαστικών λειτουργών (ιδίως Προέδρων Εφετών και Εισαγγελέων Εφετών), αφού κυρίως αυτό θα αποφασίζει την προαγωγή τους, ασχέτως εάν μετέχει ή όχι στην κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση μεθοδεύει συνεπώς την εκ μέρους της επιλογή ή πάντως ισχυρή επιρροή επί της ηγεσίας της Δικαιοσύνης είτε παραμείνει μετεκλογικά μη αυτοδύναμη κυβέρνηση, είτε ακόμη ως αντιπολίτευση μεν, πρώτο κοινοβουλευτικό κόμμα δε.

Από μόνη της η κυβερνητική αυτοαντίληψη ότι θα παραμένουν τάχα "αιωνίως" πρώτο κόμμα και η προσαρμογή τού πολιτειακού χάρτη στη συγκεκριμένη αυτοαντίληψη, αποτελεί ιδιαίτερα επικίνδυνη θεσμικώς δοξασία.

Η προφανής σημασία των παραπάνω επιδιώξεων πολλαπλασιάζεται με τις προτεινόμενες αλλαγές στο ΑΕΔ.

Σήμερα μετέχουν στο ΑΕΔ οι τρεις (διορισμένοι από την κυβέρνηση) επικεφαλής των ανωτάτων δικαστηρίων, σε σύνολο όμως δεκατριών μελών: Τέσσερις Αρεοπαγίτες, τέσσερις Σύμβουλοι Επικρατείας και δύο καθηγητές νομικών σχολών επιλέγονται με κλήρωση.

 

Καθώς οι καθηγητές νομικής σπάνια ή ποτέ δεν αντιτάσσονται στους δικαστές, η αριθμητική υπεροχή οκτώ προς τρία των κληρωθέντων δικαστών σημαίνει ότι, εφόσον η κλήρωση γίνεται έντιμα (κάτι δυστυχώς όχι αυτονόητο), η πλειοψηφία στο ΑΕΔ διαμορφώνεται σήμερα από τους κληρωθέντες δικαστές και όχι από τους διορισμένους προέδρους.

Αν όμως οι κληρωθέντες δικαστές περιοριστούν σε τέσσερις, οι διορισμένοι τρεις επικεφαλής των ανωτάτων δικαστηρίων θα μπορούν εύκολα, προσελκύοντας μία μόνον ψήφο των κληρωθέντων δικαστών, να ανατρέψουν το ‘εις βάρος τους’ 3-4 σε 4-3 ή και περισσότερο.

Τούτο θα είναι ακόμη πιο εύκολο, εάν η ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή επιλέγει κατά την κυβερνητική πρόταση όχι μόνον προέδρους και αντιπροέδρους ανωτάτων δικαστηρίων, αλλά το σύνολο των ανωτάτων δικαστών.

Μια ισχνή πλειοψηφία τριών ορισμένων από το πρώτο κόμμα επικεφαλής δικαστών συν ενός, επίσης προαχθέντος από το πρώτο κόμμα, αποκτά δυσανάλογη θεσμική ισχύ:

Διότι κατά την κυβερνητική πρόταση το ΑΕΔ θα αποφαίνεται προληπτικά για τη συνταγματικότητα ψηφισμένων νομοσχεδίων, με αποτέλεσμα δεσμευτικό για το σύνολο των δικαστηρίων!

Αυτό θα επιτρέπει στην κυβέρνηση την έγκριση αντισυνταγματικών νομοθετημάτων με την ψήφο των διορισμένων από το πρώτο κόμμα τριών επικεφαλής συν μία μόνον ακόμη δικαστική ψήφο, την οποία εύκολα θα βρίσκει.

Γιατί θα βρίσκει εύκολα;

Διότι η κυβέρνηση επιδιώκει μία ακόμη μείζονα βλάβη της δικαστικής ανεξαρτησίας: Την ανάθεση διοικητικών καθηκόντων σε δικαστές, που είχε καταργηθεί το 2001.

Ήδη σήμερα πολλοί δικαστές εκτελούν οιονεί κυβερνητικά καθήκοντα ως σύμβουλοι υπουργών. Παρότι κι αυτό κανονικά απαγορεύεται υπό την αναθεώρηση του 2001, λειτουργεί επαρκώς διαβρωτικά στις συνειδήσεις κρισίμου αριθμού δικαστών – ασφαλώς και ευτυχώς, όχι όλων.

Ας αναλογιστούμε λοιπόν ότι μια κυβέρνηση όπως η παρούσα ή όπως η κυβέρνηση Τσίπρα, θα ‘ανταλλάσσει’ χωρίς καν να χρειάζεται να το θέσει ανοικτά, την προσφερόμενη σε δικαστές διοικητική-κυβερνητική εξουσία, με επιρροή επί των δικαστικών αποφάσεων.

 

Οι δόλιες κυβερνητικές επιδιώξεις τεκμηριώνονται και από τις προτάσεις:

α) Κατάργησης του δικαστηρίου αγωγών κακοδικίας του άρθρου 99, όπου σήμερα μετέχουν δύο δικηγόροι, πρόσωπα δηλαδή με ισχυρές πιθανότητες να μην είναι κυβερνητικά ελεγχόμενοι.

β) Κατάργησης των ενόρκων από τα δικαστήρια εκδίκασης πολιτικών εγκλημάτων.

Για να ολοκληρωθεί η εικόνα των κυβερνητικών επιδιώξεων, το ελεγχόμενο από την κυβέρνηση ΑΕΔ θα αποφασίζει και…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γιατί θα αποτύχει το εγχείρημα του Ζήκου

Σταματήστε ό,τι κάνετε: ο Αλέξης δεσμεύτηκε για ζωή με αξιοπρέπεια. pic.twitter.com/fP4PIkUXPn

— Αλήτμπιρό (@Local_Bureau) May 27, 2026

 

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Δύσκολα βρίσκει κανείς λόγους επιτυχίας του Τσίπρα ως αρχηγού νέου κόμματος, ενώ απέτυχε ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ.

Αντιθέτως, γίνεται ευκολότερα αντιληπτό γιατί πιστεύει ο ίδιος ότι τάχα θα πετύχει.

Καταρχάς, ο πολιτικός του ναρκισσισμός: Καθαυτό το εγχείρημα "φεύγω από το κόμμα όπου απέτυχα για να φτιάξω άλλο όπου θα πετύχω", όπως και η "Ιθάκη", υποδηλώνουν έμμεσα και άμεσα πως ο ίδιος πιστεύει ότι για την αποτυχία του φταίνε άλλοι. Τώρα λοιπόν προβαίνει σε καινούργιο εγχείρημα χωρίς τους "άλλους", που "φταίνε".

Με στοιχειώδη αυτοκριτική, όμως, θα αντιλαμβανόταν ότι η κατακρήμνιση από το 31,53% το 2019 σε, διαδοχικά, 20,07% και 17,83% το 2023 οφειλόταν σε αυτόν.

Όταν προσποιούμαστε ότι φταίνε οι άλλοι, ενώ φταίμε εμείς, ικανοποιούμαστε ίσως ψυχικά, συγκρουόμαστε όμως με την πραγματικότητα.

Αν ο Τσίπρας είχε παραδώσει το 2019 τον ΣΥΡΙΖΑ στην Αχτσιόγλου, το άλλοτε κόμμα εξουσίας δεν θα είχε βιώσει τον εξευτελισμό των βουλευτικών του 2023.

Ή αν έστω της είχε επιτρέψει το 2023 να εκλεγεί αρχηγός, χωρίς να ‘κλείσει το μάτι’ στον ουρανοκατέβατο Κασσελάκη, η κατάσταση στον χώρο της αριστεράς-κεντροαριστεράς, θα ήταν σήμερα καλύτερη.

Ίσως πιστεύει ότι σήμερα θα πετύχει λόγω στήριξης από δύο απροσδόκητους – για ‘αριστερό’, αντιπολιτευόμενο κόμμα – συμμάχους: Τη διαπλοκή και την… κυβέρνηση.

Η διαπλοκή, ενισχύοντας τον Τσίπρα, δεν επιζητεί πολιτική αλλαγή, αλλά διατήρηση των κλεπτοκρατικών δομών του ελλαδικού κράτους, με ευνοϊκότερους για την ίδια όρους.

Αυτό όμως δεν μπορεί να κρυφτεί από την πολιτική πιάτσα. Αργά ή γρήγορα, θα περάσει ως μήνυμα και στο εκλογικό σώμα.

Η δε σιωπηρή αξιοποίηση της μη αποκρυπτόμενης ‘στήριξης’ Μητσοτάκη αποτελεί για τον ίδιο τον Τσίπρα ομολογία πολιτικής αδυναμίας: Ο Μητσοτάκης στηρίζει Τσίπρα, διότι – δικαιολογημένα – θεωρεί ότι χάρη στον τελευταίο θα ανακτήσει εκλογικές δυνάμεις.

 

Ο Τσίπρας νομίζει ότι η ώθηση του συστήματος Μητσοτάκη αποτελεί υλοποίηση του λενινιστικού ρητού "οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε".

Έτσι όμως έμμεσα αποδέχεται ως στόχο του τη δεύτερη θέση. Όταν μόνη πραγματική φιλοδοξία είναι η κατάκτηση της δεύτερης θέσης, υπονομεύεται εξαρχής και αυτός ο στόχος.

Εκεί οφειλόταν άλλωστε η κατρακύλα του 2019-2023: Η ψήφιση της απλής αναλογικής το 2016 αποσκοπούσε να μεθοδεύσει ‘διάλειμμα Μητσοτάκη’ το 2019, προκειμένου να επανέλθει αυτός το 2023 με "κυβέρνηση ηττημένων".

Αλλά όταν στοχεύεις αφετηριακά στη δεύτερη θέση, το εκλογικό σώμα θα αναζητήσει εντέλει για δεύτερο κάποιον, που θα μπορεί να γίνει και πρώτος.

Ο Τσίπρας παραμένει από το 2019 μέχρι σήμερα, η βασική αιτία της έλλειψης εναλλακτικής στον Μητσοτάκη: Μη επιτρέποντας ανανέωση της ηγεσίας στον χώρο του, τον οδήγησε σε στασιμότητα και πολυδιάσπαση.

Η παραίτηση του 2023 και η επάνοδος με ‘νέο κόμμα’ το 2026 αποτελεί μπλόφα, που δύσκολα θα καταπιεί το εκλογικό σώμα.

Βέβαια ο Τσίπρας εξακολουθεί να πετάει τις καλύτερες ‘πολιτικές στρακαστρούκες’, όπως αποδεικνύει το όνομα του νέου κόμματος.

Δεν το ονομάζει απλά "αριστερό": Καπηλεύεται τον θρύλο του κεκαλυμμένου στρατιωτικού σκέλους του ΚΚΕ (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) κατά την κατοχή, που δρούσε φαινομενικά ως αντιστασιακή οργάνωση – στην πραγματικότητα ως μηχανισμός κατάληψης της εξουσίας – και παραμένει ζωντανός στην πολιτική συνείδηση όλων των αριστερών.

Αρκεί μια τέτοια καπηλεία για να συσπειρώσει εκλογικά τις αριστερές ψήφους;

Κατά τη γνώμη της στήλης, όχι:

Η εκ νέου ‘αριστεροποίηση’ Τσίπρα συνιστά θεμελιώδη αντίφαση έναντι τόσο του περίφημου rebranding του, όσο και της ‘κεντρώας μεταμέλειας’ που επιχείρησε να επιδείξει με την "Ιθάκη".

Υποτίθεται ότι όλο το story "διώχνω τους αριστερούς τύπου Τσακαλώτου από τον ΣΥΡΙΖΑ – φεύγω από τον ΣΥΡΙΖΑ – κάνω δικό μου κόμμα για να απαλλαγώ από τους λοιπούς αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ" στόχευε να μεταβάλει το πολιτικό πρόσημο Τσίπρα από αριστερό σε περισσότερο κεντρώο.

 

Γιατί λοιπόν ξαναγυρίζει στην ‘παλιά καλή’ αριστερά και αποκηρύσσει την κεντρώα στροφή;

Δεν του βγήκαν οι δημοσκοπήσεις βλέποντας ότι στο κέντρο δεν πείθει κανέναν;

Προφανώς.

Όμως η έμμεση συνομολόγηση της αποτυχίας του rebranding που συνιστά η σχεδόν ξεδιάντροπη επάνοδός του στην ‘αγκαλιά’ της αριστεράς, συνιστά στην πραγματικότητα και ομολογία αποτυχίας σχεδιασμού του όλου εγχειρήματος ‘παραίτηση – αποστασιοποίηση – επάνοδος’.

Ο Τσίπρας λοιπόν επιστρέφει εκεί όπου ήδη απέτυχε:

Τον Μάιο 2023 είχε αποτύχει οικτρά στις εκλογές με το εξαιρετικό, για αριστερό κόμμα, σύνθημα "δικαιοσύνη παντού".

Δύο χρόνια αργότερα όμως, στις 28-2-2025, η ελληνική κοινωνία κατέβαινε κατά εκατομμύρια στους δρόμους όλης της επικράτειας, ζητώντας απεγνωσμένα ό,τι ακριβώς της είχε υποσχεθεί ο Τσίπρας: Δικαιοσύνη.

Η αποτυχία Τσίπρα ως προσώπου και ως αριστερού ήταν ήδη προφανής από τότε – άλλωστε υπήρξε ο μεγάλος απών του κινήματος των Τεμπών.

Προσπάθησε να γίνει κεντρώος και απέτυχε προτού καν γίνει.

Ειλικρινά λοιπόν πιστεύει ότι αν τώρα αποκαλέσει το κόμμα του [ΕΑΜ-]ΕΛΑΣ, θα πετύχει κάτι περισσότερο;

Σήμερα έχει να αντιμετωπίσει την πολυδιάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ 2023 σε τέσσερα κομμάτια (Νέα Αριστερά Τσακαλώτου-Σακελλαρίδη, Κασσελάκης, εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ και ήδη Τσίπρας-‘ΕΛΑΣ’).

Η πολυδιάσπαση προξένησε σημαντικά ψυχολογικά στεγανά έναντι του προσώπου του από κρίσιμο ποσοστό των πρώην συντρόφων του.

Εξάλλου, οι Βαρουφάκης – Κωνσταντοπούλου εκφράζουν σήμερα πολύ αποτελεσματικότερα τον αριστερό ριζοσπαστισμό.

Το πολιτικό παιχνίδι παίζεται αυτή τη στιγμή στο ποιος θα κερδίσει τη δεύτερη θέση, ώστε να διατηρεί εξουσιαστικό πρόκριμα στη μετά Μητσοτάκη εποχή.

Η στήλη θεωρεί πιθανότερη την κατάληψη της δεύτερης θέσης από τον υποτιμημένο, συχνά αυτοκαταστροφικό, αλλά γνησιότερα κεντρώο-κεντροαριστερό Ανδρουλάκη.

 

Ο Τσίπρας, πέρα από την ώθηση κάποιων αρχικών εντυπώσεων, δεν έχει άλλη πολιτική βενζίνη στη διάθεσή του.

Σε εποχή που ο κόσμος ζητά ουσιώδη πολιτική αλλαγή, το ψεύτικο αντιμνημόνιο, η ψεύτικη αριστερά και το ψεύτικο κέντρο του Τσίπρα δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε πια στην ελληνική κοινωνία.

Επανέρχεται στο προσκήνιο καθαρά από φθόνο έναντι του Μητσοτάκη που κατάφερε να ελέγξει τους ‘αρμούς της εξουσίας’, ενώ εκείνος απέτυχε.

Του έχουμε νέα:

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Όχι, η κ. Κοβέσι δεν μίλησε πολιτικά

Να το αφήσω εδώ αυτό, για λίγο; pic.twitter.com/lp3J5slQYp

— Cpt Kouk (@cptkouk) April 23, 2026

Με την κάθε Λάουρα.

Οι επιθέσεις που δέχεται η Κοβέσι είναι η άλλη όψη του νομίσματος "μαντάμ Μερκελ γκόου χόουμ".
Τα εγχώρια λαμόγια επικαλούνται τον πατριωτισμό, μόνο όταν κάποιος τους χαλάει το πάρτι της ρεμούλας. pic.twitter.com/jIPtjoB1N9

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) April 24, 2026

 

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Ο διορισμός της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την κυβέρνηση κατά το άρθρο 90 παρ. 5 του Συντάγματος επιτρέπει στο πολιτικό σύστημα να ασκεί ισχυρή επιρροή στη Δικαιοσύνη.

Ανθρωπίνως, οι ανώτατοι δικαστές εξελίσσονται επαγγελματικά μόνον με διατήρηση καλών σχέσεων με την εκάστοτε κυβέρνηση και την εκάστοτε αντιπολίτευση.

Στο πλαίσιο αυτό, η ανεξαρτησία τους εναπόκειται αποκλειστικά στην προσωπική συγκρότηση του καθενός τους.

Τα παραπάνω ισχύουν εντονότερα για το εισαγγελικό λειτούργημα: Το άρθρο 28 παρ. 4 του Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών (ν. 4938/2022) ορίζει ότι: "Τους εισαγγελικούς λειτουργούς συνδέει σχέση ιεραρχικής εξάρτησης. Προϊστάμενος όλων είναι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.".

Στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ όμως αρμόδια είναι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η ηγεσία της οποίας δεν διορίζεται από την κυβέρνηση.

Εκεί λοιπόν η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλει τη θέση της πλήττοντας την αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Ο πρωθυπουργός υπονόησε πολιτική σκοπιμότητα σε χειρισμούς της.

Ευθέως αμφισβήτησε την αξιοπιστία της ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης, με ύφος ‘ανώτερου’ τάχα ιεραρχικώς κριτή της, παρότι θεσμικά η Δικαιοσύνη είναι κριτής και η εκτελεστική εξουσία κρινόμενη.

Σχολίασε δε τη συνέντευξη της κ. Κοβέσι στους Δελφούς ως εξής (1:16 του παραπάνω βίντεο):

"Νομίζω ότι η ομιλία της ήταν λίγο πιο πολιτική. Μου φάνηκε πιο πολύ έτοιμη για υποψηφιότητα να πω την αλήθεια. Ήταν και λίγο έτσι θεατρική, τα είπε ωραία. Τώρα ποια είναι τα καθήκοντα των βουλευτών και ποια δεν είναι, ε, ας το αποφασίσουμε εμείς και ο ελληνικός λαός, δεν νομίζω ότι είναι θέμα εισαγγελέων.".

 

Χρειαζόμαστε 37 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα για να ακούσουμε ολόκληρη τη συνέντευξη της κ. Κοβέσι και να διαπιστώσουμε πως όσα λέει ο κ. Γεωργιάδης δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ούτε όσα γράφουν σχετικώς ο, επίσημος και ανεπίσημος, κυβερνητικός επικοινωνιακός μηχανισμός.

 

Η συνέντευξη Κοβέσι δόθηκε προς έμπειρο δημοσιογράφο, που ξέρει τη δουλειά του και προσπάθησε να ‘γεννήσει’ ειδήσεις, πετώντας επιδέξια κάθε πιθανή μπανανόφλουδα προς την κ. Κοβέσι.

Π.χ. μεταξύ 13:24 και 13:55 προσπαθεί να της εκμαιεύσει δήλωση ότι βλέπει τάχα και ως πολιτική αποστολή την καταπολέμηση της διαφθοράς.

Η κ. Κοβέσι απαντά: "As I said, we are prosecutors. We are here to do our job. And our job is to prove that law is equal for everybody. We are not investigating politicians because they are politicians".

Τίποτε "πολιτικό". Αναφορές αποκλειστικώς στα καθήκοντα ενός εισαγγελέα.

Παρακάτω εξηγεί η κ. Κοβέσι ότι ζήτησε άρσεις ασυλίας διότι δεν είχε καν δικαίωμα να εξετάσει τους υπόπτους βουλευτές.

Πράγματι, κατά την αριθ. 4/2012 Εγκύκλιο (https://eisap.gr/wp-content/uploads/2020/06/eg2012_004.pdf) του τότε Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Τέντε, "δεν επιτρέπεται κλήση το[ύ] [βουλευτή] για παροχή εξηγήσεων ή απολογία" χωρίς άρση ασυλίας.

Ο κρίσιμος όρος είναι η "παροχή εξηγήσεων": Εξηγήσεις παρέχονται κατά την προκαταρκτική εξέταση, δηλαδή στο στάδιο χειρισμού των ποινικών υποθέσεων από τον εισαγγελέα.

Για να ολοκληρωθεί όμως μια προκαταρκτική εξέταση, πρέπει να κληθεί ο εμπλεκόμενος για παροχή εξηγήσεων. Συνεπώς, η άσκηση των εισαγγελικών καθηκόντων σε κάθε υπόθεση που εμπλέκεται βουλευτής απαιτεί υποχρεωτικώς άρση ασυλίας.

 

Αναφέρει παρακάτω η κ. Κοβέσι ότι κάποιες υποθέσεις εντέλει ίσως αρχειοθετηθούν. Ο ανεπίσημος κυβερνητικός επικοινωνιακός μηχανισμός προετοιμάζεται για αυτό, ετοιμάζοντας από τώρα αμφισβήτηση της κ. Κοβέσι, αν απαλλάξει κάποιους βουλευτές. Όμως, η EPPO δεν επιτρέπεται να ολοκληρώσει την έρευνα των στοιχείων εις βάρος βουλευτών, ακόμη κι αν τους απαλλάξει, αν δεν ζητήσει προηγουμένως άρση ασυλίας.

Καταλήγει στο 15:55 η κα. Κοβέσι: "It’s only about this: Respecting the rules".

Συνεχίζει περιγράφοντας πώς βελτιώθηκε ή μπορεί να βελτιωθεί η εργασία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Στο 26:20 εξηγεί πώς προσεγγίζει την Ελλάδα και κάθε χώρα: Κανένα υπονοούμενο για την Ελλάδα ως δήθεν "πιο διεφθαρμένη". Σημασία έχει, λέει, ότι και εδώ υπάρχουν εισαγγελείς με θάρρος, αποφασισμένοι να κάνουν τη δουλειά τους σωστά. Οι δε πολίτες φέτος έστειλαν διπλάσιο αριθμό καταγγελιών προς την υπηρεσία της.

Στο 29:36 αναλύει το πρόβλημα της λάθος νοοτροπίας ("mentality"). Εκεί αναφέρει τη συκοφαντημένη από τον κυβερνητικό επικοινωνιακό μηχανισμό φράση ότι "κουράστηκε να ακούει ότι ‘έτσι γίνονται τα πράγματα στην Ελλάδα’.". Ο ακροατής διαπιστώνει ότι επικρίνει αποκλειστικώς τη νοοτροπία παραίτησης από την προσπάθεια τήρησης της νομιμότητας.

Στο 32:51 ο δημοσιογράφος ρώτησε αν δοκιμάζεται η ανεξαρτησία της. "Κάθε μέρα!", η απάντηση της κ. Κοβέσι, φέρνοντας ως παράδειγμα (34:04), την μη αποκρυπτόμενη κυβερνητική προσπάθεια να απορριφθεί η απόσπαση της κ. Παπανδρέου από τον Άρειο Πάγο, όπως ανέλυε εκτενώς στην αρχή της συνέντευξης (2:59).

Στο 35:27 ο δημοσιογράφος διερωτάται, μήπως οι απολογιστικές δράσεις της υπονομεύουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Αξίζει να δει κανείς εκεί τη "θεατρική", κατά τον κ. Γεωργιάδη, απάντηση. Θεατρική μεν, καθόλου πολιτική δε: "Εντάξει, θα πω ότι δεν υπάρχει διαφθορά. Είστε ευχαριστημένοι;".

Τα περίφημα "καθήκοντα" των Ελλήνων βουλευτών μνημονεύονται μετά το 10:39.

Ξεκινά επισημαίνοντας ότι οι ρητορικές αυτές δεν είναι παρά θόρυβος που αποσκοπεί στο να συσκοτιστεί τι πραγματικά έγινε στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Στο 11:42 η κα. Κοβέσι απαντά στον πυρήνα του ερωτήματος για τις "διαμεσολαβήσεις" βουλευτών περίπου όσα γράφαμε στις 21-4-2026 για τη συλλογική διαφθορά του δικαιικού μας κριτηρίου: Αν μια βουλευτική ‘διαμεσολάβηση’ αποτελεί ποινικό αδίκημα, τότε παραμένει ποινικό αδίκημα.

Πράξεις που οι ελληνικοί νόμοι τυποποιούν ως εγκλήματα δεν μπορεί να ανήκουν στα "καθήκοντα του βουλευτή". Το "ρουσφετάκι" αποτελεί υπερβολικά συχνά ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος.

Πώς μια καθαρά νομική αξιολόγηση επιτρέπει στον κ. Γεωργιάδη να μιλά τάχα για πολιτική "υποψηφιότητά" της;

Πολιτικό είναι βέβαια το αποτέλεσμα της συνέντευξης: Η ισχυρή εντύπωση ότι η κυβέρνηση επιδιώκει, οι πολιτικοί να τελούν αδικήματα ατιμώρητοι.

Η κυβέρνηση στριμώχνεται και ηττάται από τη γεμάτη αυτοπεποίθηση, αφοσιωμένη στη δουλειά της κ. Κοβέσι εντός έδρας, στο ισχυρό της πεδίο: Την επικοινωνία.

Αρκούν 37 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα για να διαπιστώσουν ακόμη και κακόπιστοι, πώς η κυβέρνηση…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο ομορφάνδρας Λαζαρίδης, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ο κ. Βαρτζόπουλος και ο Θουκυδίδης

« να'χει προσπαθήσει(η Κοβέσι)να καταστρέψει βουλευτές του🇬🇷κοινοβουλίου που
-έχουν ιδρώσει για να γίνουνβουλευτές
-έχουν τρέξει στα πεζοδρόμια
-έχουν σφίξει χέρια
ούτε ξέρει αυτή πόσοδύσκολο είναι»😢

Μην τον βγάζετε βουλευτή,μην τον ταλαιπωρείτε τόσο😅pic.twitter.com/MaO63EPFiy

— Αρετή Θήτα (@Aretitheta) April 18, 2026

 

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Νοέμβριος 2023. Πολιτικός υποστηρικτής του πρωθυπουργού κατακεραύνωνε τους ελεύθερους επαγγελματίες, ενόψει της ψήφισης του ελάχιστου τεκμαιρόμενου εισοδήματος, ως "κρατικοδίαιτους".

Επισημάνθηκε τότε στον εν λόγω υπερασπιστή της κυβέρνησης ως πιθανό κίνητρο του, ότι η εταιρία του είχε επιχορηγηθεί από το Ταμείο Ανάκαμψης με σημαντικό ποσό, για να το επενδύσει σε καινοτόμες start-ups.

Ευρισκόμενος εκείνες τις ημέρες στη Γερμανία ανέφερα σε φίλο μου, διακεκριμένο καθηγητή Νομικής, μεταξύ άλλων και τον παραπάνω κυβερνητικό ευεργετηθέντα με επιχορήγηση από το ΤΑΑ.

"Θα συμμετέχει το κράτος ή η Ε.Ε. στις start-ups;", ρώτησε.

"Νομίζω ότι επιχορηγήθηκε η εταιρία για επενδυτής και μέτοχος", του απάντησα.

"Τότε είναι υπόθεση για την OLAF (το ευρωπαϊκό ΣΔΟΕ)", κατέληξε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο φίλος μου είχε δίκιο: Το κράτος (προς το οποίο έδινε η Ε.Ε. χρήματα) δεν έπαιρνε τίποτε από την επένδυση του λήπτη της επιχορήγησης στις start-ups. Ούτε όμως έδινε τα χρήματα απευθείας προς τον παραγωγό καινοτομίας, προς τον οποίο θα είχε νομικό, οικονομικό και πολιτικό νόημα η επιχορήγηση. Αντιθέτως επιχορηγούσε έναν εντελώς αχρείαστο ενδιάμεσο τρίτο, που θα επωφελούνταν αυτός οικονομικά από τη συμμετοχή του σε start-ups της επιλογής του.

Από το δικό μου δικαιικό μου κριτήριο, δεν είχε περάσει ούτε καν ως υποψία μέχρι τότε, περί τίνος ακριβώς επρόκειτο. Αλλά ούτε και από το μυαλό κανενός άλλου στην Ελλάδα που γνώριζε το θέμα (το οποίο δεν ήταν κρυφό, αντιθέτως).

Η στάση μου εκείνη έδειχνε ότι η νοοτροπία που επικρατεί στον δημόσιο βίο έχει αποδεχθεί την ευνοιοκρατία σε βαθμό έως και διαφθοράς του κριτηρίου μας για το σωστό και το λάθος.

Αυτό αποδείχθηκε στην περίπτωση του παραιτηθέντος κ. Μακαρίου Λαζαρίδη: Η βαθύτερη αιτία εκφοράς από τον κ. Λαζαρίδη της προκλητικής φράσης "προσλήφθηκα γιατί ήμουν ωραίος", είναι ακριβώς η συλλογική διαφθορά του δικαιικού μας κριτηρίου.

Ο κ. Λαζαρίδης παραιτήθηκε εντέλει, έχοντας κάνει σε λίγες ημέρες περισσότερη ζημιά στον εαυτό του και στο κόμμα του, από ό,τι θα έκανε ο χειρότερος εχθρός τους.

Αλλά η έστω και καθυστερημένη παραίτησή του αποδεικνύει ότι η κατά βάθος ορθή δικαιική συνείδηση της κοινωνίας επικρατεί, έστω κι αν χρειάζεται να δοθεί μάχη. Ευτυχώς, δεν έχουν χαθεί τα πάντα.

Τέτοια μάχη όμως δεν χρειάζεται να δοθεί στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία: Η ιεραρχία λειτουργεί εκεί με επικεφαλής δικαιικούς νόες, το κριτήριο των οποίων για το σωστό και το λάθος δεν έχει υποστεί τη διαφθορά του δικού μας.

Το 2012 ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος της Γερμανίας Christian Wulff παραιτήθηκε, επειδή τηλεφώνησε σε συντάκτη εφημερίδας, απειλώντας τον με αγωγές για δημοσιογραφικές αποκαλύψεις σχετικές με υπόθεση φερόμενης διαφθοράς του ιδίου. Το τηλεφώνημα επιβεβαιώθηκε από τρεις συνολικά μάρτυρες. Τελικά ο Wulff παραιτήθηκε από Ομοσπονδιακός Πρόεδρος.

Δύο χρόνια αργότερα, ο Wulff αθωώθηκε από τις κατηγορίες διαφθοράς. Δεν είχε όμως σημασία αυτό.

Ο διεφθαρμένος δικαιικά νεοελληνικός μας εγκέφαλος ίσως δεν αντιλαμβάνεται γιατί ήταν αδιάφορη η αθωότητά του. Ασχέτως αυτής, η κοινή γνώμη είχε πάντως δικαίωμα να ενημερωθεί για την υπόθεση. Οι απειλές για αγωγές έπλητταν αυτό το δικαίωμα.

Για λόγο όμοιο με του κ. Wulff έχει νόημα το αίτημα άρσης της ασυλίας ακόμη και του κ. Βαρτζόπουλου. Αναφερόμαστε συγκεκριμένα στον κ. Βαρτζόπουλο, που είναι ο βουλευτής με το φαινομενικά ελαφρύτερο κατηγορητήριο (μήνυμα με περιεχόμενο "δες το αν μπορείς").

"Τι έκανε ο άνθρωπος", διερωτώνται στην κυβέρνηση, βρίσκοντας απήχηση και εκτός του στενού κομματικού πυρήνα.

Μα αγαπητοί αναγνώστες, το πράγμα είναι απλό: Εάν μπορούσε η δουλειά του πολίτη τον οποίο ‘εξυπηρετούσε’ ο κ. Βαρτζόπουλος να γίνει νόμιμα, δεν υπήρχε λόγος για μήνυμα του κ. Βαρτζόπουλου.

Το ότι όμως επικοινωνεί, σημαίνει για το μη διεφθαρμένο δικαιικό κριτήριο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ότι επιχειρούσε να επιτύχει κάτι κατά τεκμήριο παράνομο. Αν ήταν νόμιμο, δεν είχε λόγο να επικοινωνήσει.

Ίσως το μήνυμα του κ. Βαρτζόπουλου δεν υπέκρυπτε τίποτε παράνομο.

Ομοίως, ούτε το τηλεφώνημα του κ. Wulff προς τον δημοσιογράφο δεν ήταν παράνομο. Ενείχε όμως κατάχρηση της προεδρικής εξουσίας. Γι’ αυτό και παραιτήθηκε.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν εξετάζει λοιπόν αν όντως τελέστηκε το αδίκημα. Τηλεφώνημα ή μήνυμα προσώπου με πολιτική εξουσία για υπόθεση υπηρεσιακώς ξένη προς τον ίδιο και το αξίωμά του, ενέχει καθαυτή τεκμήριο παράνομης δράσης. Αν όχι επαρκές για καταδίκη, πάντως επαρκές για ποινική δίωξη και έρευνα, με βάση δικαιικώς ορθά κριτήρια.

Πολιτικά εμένα πάντως δεν με εξοργίζει ο κ. Βαρτζόπουλος. Με εξοργίζουν αντιθέτως ο πρωθυπουργός και ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης.

Ο τελευταίος έφθασε μάλιστα στο σημείο να επικαλεστεί την αρχαία Ελλάδα "του 5ου π.Χ. αιώνα" που "διαβάζει στον Θουκυδίδη", για να δικαιολογήσει συλλήβδην τα νεοελληνικά μας αίσχη, που δεν ξεκίνησαν λέει το 2019.

Ναι, δεν ξεκίνησαν το 2019 τα νεοελληνικά ρουσφέτια. Για πρώτη φορά όμως η κυβέρνηση που εξελέγη το 2019 επιδιώκει θρασύτατα να νομιμοποιήσει πολιτικά αυτές τις συμπεριφορές ως κάτι δήθεν φυσιολογικό.

Ψάξτε κ. Γεωργιάδη έστω ένα χωρίο του Θουκυδίδη, όπου αυτός να αναφέρεται σε τέτοιες "εξυπηρετήσεις". Είτε του Περικλή, είτε των αναξίων διαδόχων του. Δεν θα βρείτε.

Αντιθέτως, αν διαβάζατε Πλούταρχο (31,5), θα βλέπατε με πόσο μειωμένη προσωπική εξουσιαστική ισχύ περιβαλλόταν ο Περικλής στην Αθήνα της εποχής εκείνης: Δεν μπόρεσε ούτε να προστατεύσει από τις διαθέσεις του όχλου τον προσωπικό του φίλο και μέγιστο γλύπτη Φειδία.

Ο Φειδίας καταδικάστηκε και πέθανε στη φυλακή, επειδή φέρεται να απεικόνισε στην ασπίδα της θεάς Αθηνάς του χρυσελεφάντινου αγάλματός της του Παρθενώνα μορφές, που τάχα έμοιαζαν στον ίδιο και στον Περικλή.

Πάλι καλά που ο Περικλής, γνωρίζοντας τον όχλο, είχε συμβουλέψει τον Φειδία να κατασκευάσει το άγαλμα με αποσπώμενα τμήματα, ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να ζυγιστεί η ποσότητα του χρυσού ("τὸ γὰρ χρυσίον οὕτως εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τῷ ἀγάλματι προσειργάσατο καὶ περιέθηκεν ὁ Φειδίας γνώμῃ τοῦ Περικλέους, ὥστε πᾶν δυνατὸν εἶναι περιελοῦσιν ἀποδεῖξαι τὸν σταθμόν").

Συμπεριφέρθηκε με τέτοια διαφάνεια η κυβέρνησή σας κ. Γεωργιάδη στον ΟΠΕΚΕΠΕ όπως ο Περικλής στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. ή όχι;

Επειδή δεν συμπεριφερθήκατε έτσι, καλύτερα να…

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" και η ανθρώπινη ελευθερία

 

 

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Η αδυναμία αυτοκατανόησης του νέου Ελληνισμού ευρίσκεται στη βάση πολύ περισσότερων προβλημάτων από όσο νομίζουμε.

Όχι τυχαία, ο διαχρονικός θαυμασμός για την αρχαία Ελλάδα δεν οφείλεται στα (αδιαμφισβήτητα) επιστημονικά επιτεύγματα των αρχαίων, αλλά στη φιλοσοφία που αυτοί ανέπτυξαν.

Ακόμη και τα ‘παραμυθάκια’ της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, με τα οποία μεγάλωναν τα Ελληνόπουλα τόσο στην αρχαιότητα, όσο και στη ‘βυζαντινή’ περίοδο, περιέχουν εκπληκτικής σε έκταση και βάθος ατομική και συλλογική ανθρωπογνωσία, που ο νέος Ελληνισμός αδυνατεί αυξανόμενα να παρακολουθήσει.

Αγνοούμε σήμερα τα συλλογικά μας ελαττώματα, ώστε να τα διορθώσουμε.

Αγνοούμε τις συλλογικές μας αρετές, ώστε να τις αξιοποιήσουμε.

Τούτο δε κυρίως, διότι ο σημερινός δημόσιος λόγος περιφρονεί υπέρμετρα την επικρατούσα θρησκεία και τις κοινωνιολογικές και φιλοσοφικές διαστάσεις της.

Αντιθέτως, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, παρά την κυριαρχία (αλλά ίσως ορθότερα: εξαιτίας αυτής) των φαινομενικά απλοϊκών θρησκευτικού χαρακτήρα διηγήσεων, αντανακλούν με ακρίβεια την κοινωνιολογική και ανθρωπολογική εικόνα του τότε Ελληνισμού και, σε μεγάλο βαθμό, ακόμη και του σημερινού.

Η ολοκληρωμένη μελέτη του σημερινού συλλογικού εαυτού μας προϋποθέτει συνεπώς ολοκληρωμένη γνώση του τι πραγματικά πιστεύει η επικρατούσα θρησκεία. Και, συνακόλουθα, πώς αυτή επιδρά φιλοσοφικά και κοινωνιολογικά στην ελληνικότητα.

Στο εορταζόμενο λοιπόν Πάσχα βλέπουμε μια περίσταση υπερβολικά "νεοελληνική":

Σταυρώνεται ο Χριστός, που ισχυρίζεται ότι είναι Υιός του Θεού και Θεός.

Γιατί λοιπόν δεν κατεβαίνει από τον Σταυρό να σωθεί, αν πράγματι είναι έτσι;

Την απορία εξέφραζαν ανοικτά όλοι οι παριστάμενοι στη Σταύρωση: "Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι· εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ᾿ αὐτῷ" ("Άλλους έσωσε, αλλά δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, να κατεβεί τώρα από τον σταυρό να τον πιστέψουμε", Ματθ. κζ΄, 41-42).

Όμοια ακριβώς και στο κατά Μάρκον (ιε΄ 32) και παρόμοια στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (κγ΄, 39).

Στη συνέχεια βέβαια της ευαγγελικής διήγησης, ο Χριστός παραμένει στον Σταυρό. Και τελικά ανασταίνεται την τρίτη ημέρα.

Γιατί ο Χριστός δεν κατέβηκε από το Σταυρό ενώπιον όλων, να δείξει τη δύναμή Του, να εντυπωσιάσει και να γίνουν αμέσως όλοι πιστοί της νέας θρησκείας;

Και καταρχάς γιατί να σταυρωθεί και να υποφέρει;

Και τελικά, γιατί να πιστέψει κανείς σε μια Ανάσταση που γίνεται έτσι στα κρυφά;

Πόσο εύκολο είναι το περίφημο "ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;". Πόσοι και πόσοι δεν το έχουμε πει. Ιδίως όταν μας πλήττει κάποιος που θεωρούμε κατώτερό μας. Ένας π.χ. νεαρός αστυφύλακας κόβει κλήση για παράνομο παρκάρισμα σε εμάς, τους τόσο ‘σημαντικούς’. Δεν λέει να καταλάβει, ο τάχα ‘ασήμαντος’, ότι ‘δεν έχει τέτοιο δικαίωμα’ απέναντί μας.

Αυτή η νοοτροπία βρίσκεται στη βάση πλήθους νεοελληνικών προσωπικών, κοινωνικών και εν γένει συλλογικών συγκρούσεων.

Ανόθευτη έκφανση αυτής της νοοτροπίας βλέπουμε στην υποστήριξη των ποδοσφαιρικών ομάδων. Περισσότερο από την υποστήριξη της ομάδας μας, ικανοποιούμαστε ψυχικά καταφρονώντας τους αντιπάλους.

Η συμπεριφορά του Χριστού επί του Σταυρού ευρίσκεται στο ακριβώς αντίθετο άκρο: Αν και παντοδύναμος Υιός του Θεού και Θεός, αποδέχεται την υπέρτατη καταφρόνηση από τους εντελώς κατώτερούς Του. Δεν κάνει καμία κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση. Έστω στο τέλος, να έλεγε "σας δοκίμασα, σας ήλεγξα, είδα τώρα πώς φέρεστε, αλλά τώρα θα δείτε σε ποιον τα κάνατε αυτά".

Τίποτε. Η φιλοσοφία που διέπει τις επιλογές του Χριστού (ακόμη κι αν τις θεωρήσει κανείς "παραμυθάκι" τύπου Ιλιάδας και Οδύσσειας) ευρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ".

Εντέλει όμως μια τέτοια φιλοσοφική στάση επιλύει στη ρίζα της κάθε ψυχική αιτία διαμάχης, προσωπικής και συλλογικής. Φαινομενικά εις βάρος του φορέα της, αλλά πάντως τις επιλύει.

Όχι τυχαία το "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" κυριαρχεί στην ατομιστική Ελλάδα.

Η κοινωνική ηθικολογία και η πατερναλιστική εξουσία της προτεσταντικής και καθολικής, αντίστοιχα, Δύσης δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να αισθανθεί υπέρμετρα σημαντικός. Το ίδιο συμβαίνει στη σλαβική Ορθόδοξη Ανατολή, κοινωνίες στις οποίες στοιχεία βαρβαρικού δεσποτισμού ενυπάρχουν ακόμη.

Η Ελλάδα όμως της αρχαίας αντίληψης ελευθερίας και ατομισμού κυριαρχείται από το "ξέρεις ποιος είμαι εγώ".

Να πώς βοηθά την κοινωνία μας, την αυτοκατανόησή της και τη βελτίωσή της το φιλοσοφικό και αξιακό παράδειγμα του Εσταυρωμένου.

Και στο οικονομικό ακόμη επίπεδο, η ταπείνωση είναι αρετή αναγκαία για γνήσια και διαρκή πρόοδο.

"Μήπως όμως αρθρογράφε", θα αναρωτηθεί ο δύσπιστος αναγνώστης, "προσπαθείς έτσι απλώς να μας πλασάρεις μια ‘απάτη’;".

Ακριβώς όμως η ευχέρεια αντίκρουσης της Ανάστασης ως πραγματικού γεγονότος (και η ευχερής, συνακόλουθα, θεώρησή της ως "απάτης") αναδεικνύει άλλο τεράστιο φιλοσοφικό μήνυμα:

Την απόλυτη, βαθιά και γνήσια ελευθερία του ανθρώπου να απορρίψει το γεγονός στο οποίο βασίζεται ολόκληρη η Ορθόδοξη Χριστιανική θρησκεία.

Καμία άλλη θρησκεία δεν βασίζεται πάνω σε ένα γεγονός. Όλες οι άλλες βασίζονται σε διδασκαλίες. Ακόμη και ο καθολικισμός και ο προτεσταντισμός βασίζονται πάνω στην Αγία Γραφή – όχι στο γεγονός της Αναστάσεως καθαυτό.

Το γεγονός είναι επαληθεύσιμο. Είναι σωστό ή λάθος. Υπάρχει ή δεν υπάρχει. Διαψεύδεται, αν δεν συνέβη.

Και αυτό αποτελεί τη μέγιστη ελευθερία του ανθρώπου: Να αποδεχθεί ή να μην αποδεχθεί κάτι που καθόλου δεν πιέζει την ανθρώπινη λογική:

Ένα εντυπωσιακό θαύμα όπως η κάθοδος του Χριστού από τον Σταυρό, θα εκβίαζε τη βούληση των παρισταμένων να πιστέψουν "με το ζόρι". Κανένας δεν θα μπορούσε να αρνηθεί τη θεότητα Κάποιου που, ενώ Τον έχουν σταυρώσει, βγάζει τα καρφιά μόνος Του και κατεβαίνει από τον Σταυρό.

Μια τέτοια πίστη δεν θα ήταν καρπός ελεύθερης βούλησης.

Θα ήταν αποτέλεσμα του λογικού καταναγκασμού, που ένα τέτοιο εντυπωσιακό θαύμα θα ασκούσε στο νου των ανθρώπων.

Με την ‘κρυφή’ αντιθέτως Ανάσταση που είδαν μόνον οι Ρωμαίοι στρατιώτες που φύλαγαν τον Τάφο, όποιος θέλει πιστεύει, όποιος δεν θέλει δεν πιστεύει.

Στην Ορθοδοξία γίνεται λοιπόν απόλυτα σεβαστή ακόμη και η λογική τού ανθρώπου. Ο Θεός θέλει να κερδίσει τη λογική του ανθρώπου. Δεν την πιέζει, δεν την εκβιάζει, δεν την δεσμεύει.

Μπορεί καθένας να έχει οποιαδήποτε άποψη για την Ορθοδοξία ως θρησκεία.

Όμως …