Ήταν
η ατάκα των ημερών. Από αυτές που ξεκινούν μεγάλες συζητήσεις και
αντιπαραθέσεις, που κρατούν καιρό. Πολλοί ήδη σχολίασαν, δεν θα
αντισταθώ κι εγώ στον πειρασμό. Έχει άλλωστε πολύ "ζουμί" η υπόθεση και
προσφέρεται για κάθε είδους συμπεράσματα. Από πολιτικής, έως φιλοσοφικής
άποψης. Και πρώτιστα, όπως καθετί σε αυτήν την Κυβέρνηση, που στο
συγκεκριμένο τομέα παραδίδει μαθήματα προς κάθε ενδιαφερόμενο, σε
επίπεδο επικοινωνίας. Είπε λοιπόν ο Πρωθυπουργός, με το γνωστό άνετο
ύφος του, σε συνδυασμό με μια "έκρηξη" συναισθηματικής "αγανάκτησης",
αυτή που τον πνίγει το δίκιο του, πως αν θέλει η αντιπολίτευση μπορεί
ίσως να τον κατηγορήσει για "αυταπάτες", αλλά όχι για ψέματα. Και
πάντως, όπως είπε, για την προεκλογική περίοδο του 2015 και όχι για
αργότερα.
Μόνο αυτό είπε, καταχειροκροτούμενος
από τους περιχαρείς βουλευτές του "ναι σε όλα", που απεγνωσμένα έψαχναν
"θεωρητικό αποκούμπι" να ξαποστάσουν. Να έχουν κάτι να πουν στα "χωριά"
τους και στις επιθετικές ερωτήσεις ψηφοφόρων που άλλα περίμεναν και
άλλα βλέπουν.
Ναι! Δεν είπαμε ψέματα σύντροφοι. Δεν
γίναμε γνωστοί και αναλάβαμε αξιώματα (στα οποία μάλιστα "εμείς δίνουμε
αξία", όπως είπε ο "αρχέτυπος" Πολλάκης) από "περήφανους τσαμπουκάδες"
και ταξίματα-παραμύθια της Χαλιμάς επί 5ετία. "Απλά" είχαμε τις "αγνές
και αθώες" αυταπάτες της Αριστεράς, που πρόσθεσε και ο εκ μεταγραφής κ.
Κουρουμπλής, που απευθυνόμενος και στον πρότερο εαυτό του, άσκησε τη
φαρμακερή ερώτηση "τι κάνατε τόσα χρόνια"; Και θα μπορούσε να αναρωτηθεί
κανείς: μήπως αυτή η παραδοχή είναι γενναιότητα; Ειλικρινής
αυτοκριτική, που θα άξιζε ακόμα και τον έπαινο; Για να απαντηθεί δίκαια
το ερώτημα, πρέπει να εξεταστούν παράμετροι. Ιδίως το πλαίσιο στο οποίο
εκφράστηκε η "ρήση-κολυμβήθρα του Σιλωάμ", αλλά και το ύφος της. Δεν
επρόκειτο για μια απολογία. Δεν εμπεριείχε, παρά μόνο ως υποψία, η
ευθεία αυτοκριτική.
Ο Πρωθυπουργός την είπε με ένταση φωνής,
επιτιθέμενος. Την επικαλέστηκε ως δικαιολογία αθωότητας, ως στοιχείο
(και πάλι!) δήθεν ηθικής υπεροχής! "Είμαστε άνθρωποι καλοπροαίρετοι,
θέλαμε το καλό σας! Ε, δεν μας βγήκε, σας χρεώσαμε μερικές δεκάδες δις,
ξεπαστρέψαμε το εθνικό τραπεζικό σύστημα που αγοράστηκε "μπιρ παρά",
ακυρώσαμε προσπάθειες και θυσίες ετών γυρνώντας χρόνια πίσω, υπογράψαμε
ό,τι ήρθε μπροστά μας πανηγυρίζοντας, αλλά με καλό σκοπό! Εντάξει, δεν
αλλάξαμε την Ευρώπη, δεν γονατίσαμε τον καπιταλισμό (που έτρεμε τον
ερχομό μας), αλλά αυτά άλλαξαν εμάς. Τώρα πια, χωρίς να το φωνάζουμε μην
μας παρεξηγήσουν κάποιοι ακόμα ιδεαλιστές, συναγελαζόμαστε έως και την
ευρωσοσιαλιστική ομάδα και μας καλούν στα μεγάλα σαλόνια! Γιατί; Επειδή
πιστέψαμε στις αξίες και αρχές τους, αλλάζοντας τις "ριζοσπαστικά
αριστερές" απόψεις μας; Όχι βέβαια! Απλά, σε εκείνους είμαστε χρήσιμοι,
μια και είμαστε Κυβέρνηση και έχουν να λένε ότι έχουν επιρροή και σε μας
"καλαρέσει" η συμπερίληψη στις "καλές οικογένειες".
Η ειλικρινής αυτοκριτική, αυτή που
εμπεριέχει την παραδοχή σφάλματος, που τόσο κόστισε, προϋποθέτει
μετριασμό ύφους. Συστολή. Μια έστω ένδειξη εσωτερικής "συντριβής" για
την ακύρωση όλης σου της κοσμοθεωρίας, όχι στη θεωρία. Στην οδυνηρή
πράξη. Αυτήν που παρέσυρε έναν λαό και τον χρέωσε ό,τι τον χρέωσε.
Και
πάλι δε μιλώ στον αέρα. Αναφέρω όσα ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έχει
παραδεχθεί, χαρακτηρίζοντας τον έως πέρυσι "asset" κ. Βαρουφάκη ως
άνθρωπο που "έλεγε ανοησίες". Ανοησίες για 7 μήνες, γυρίζοντας την
υφήλιο και γονατίζοντας την οικονομία, όταν ξέρουμε πως αρκούσαν λίγες
μέρες για βαριά ζημιά.
Πρώτα λοιπόν, το ύφος. Το "έλα μωρέ, δε
βαριέσαι", που τείνουμε να συνηθίσουμε ως δημόσιο παράδειγμα.
Αλλά είναι
κι άλλα.
Είναι...
