ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ζακλιν Ντε Ρομιγί: «Αν η Ελλάδα μάς ζητούσε πίσω όλες τις λέξεις της που έχουμε δανειστεί, ο Δυτικός πολιτισμός θα κατέρρεε» (Η μεγάλη Ελληνίστρια και Ακαδημαϊκός Ζακλίν Ντε Ρομιγύ η οποία υπήρξε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια του College de France μιλάει για την ζωή της και το έργο της)

 

25η ΜΑΡΤΙΟΥ: Από το Χάρβαρντ στο Μοριά: Ο ξεχασμένος γιατρός της Επανάστασης

Γράφει το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

Για τον Samuel Gridley Howe ο λόγος: σπουδαίος Αμερικανός γιατρός, πολέμιος της δουλείας στις ΗΠΑ, υποστηρικτής των επαναστατικών κινημάτων σε Ελλάδα, Γαλλία και Πολωνία και πρωτοπόρος στην εκπαίδευση των τυφλών καθώς και των ατόμων με ψυχική αναπηρία.

Στη συνοικία της Αγίας Τριάδας στο Ηράκλειο, ένας από τους δρόμους της φέρει το όνομα του, λέει πως πρόκειται για Αμερικανό φιλέλληνα αλλά με απόκρυψη και παραλλαγή: Χάουζ αντί για Χάου, ενώ στην 4η Δημοτική Κοινότητα της Αθήνας , το όνομα του είναι σωστά γραμμένο και το έχει πάρει μια …λεωφόρος 50 μέτρων παράλληλη στις γραμμές του ΟΣΕ.
 

Ποιος ήταν ο «τρελαμένος» με την Ελλάδα Αμερικανός, που μάλλον δεν σκέφτηκε ποτέ πως θα γίνει πλατεία ή δρόμος, δεν ήταν αυτή η επιδίωξή του…

Ο Χάου γεννήθηκε στην Βοστώνη της Μασαχουσέτης στις 10 Νοεμβρίου του 1801.Ο πατέρας του ήταν πλοιοκτήτης και κατασκευαστής καραβόσχοινων ενώ η μητέρα του είχε την φήμη μιας εξαιρετικά όμορφης γυναίκας (εκείνη την εποχή μέχρι εκεί έφτανε το ταβάνι του ασθενούς φύλου)

Μετά την αποφοίτηση του από το πανεπιστήμιου Μπράουν εγγράφηκε στην ιατρική σχολή του Χάρβαρντ όπου και απέκτησε το πτυχίο του 3 χρόνια αργότερα . Το 1863, αγωνιζόμενος για την κατάργηση της δουλείας, υπήρξε μέλος της τριμελούς επιτροπής για την διερεύνηση των συνθηκών διαβίωσης των απελεύθερων σκλάβων στον αμερικανικό Νότο.

Πέρα από τις νότιες αμερικανικές πολιτείες, ο Χάου ταξίδεψε και στην τότε βρετανική επαρχία του Καναδά όπου ζούσαν χιλιάδες πρώην σκλάβοι που είχαν δραπετεύσει από τις ΗΠΑ προς τα βρετανικά εδάφη μετά την κατάργηση της δουλείας από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1833, και πήρε συνεντεύξεις από τους πρώην σκλάβους καθώς και τους αξιωματούχους της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Μετά την απόκτηση του ιατρικού του πτυχίου το 1824 και μόλις στα 23 του χρόνια, ο Χάου παρακολουθώντας τα νέα για την εξέλιξη της ελληνικής επανάστασης  εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ενθουσιάστηκε με την ιδέα του απελευθερωτικού αγώνα, ενώ θαύμαζε τον Λόρδο Βύρωνα. Μετά από μια ερωτική απογοήτευση που είχε στις ΗΠΑ, ο Χάου πήρε το πλοίο για την Ελλάδα και με την άφιξη του εκεί εντάχθηκε στις δυνάμεις των Ελλήνων επαναστατών, ως χειρουργός.

Κατά την παραμονή του στη χώρα μας, τα καθήκοντα του δεν περιορίστηκαν μόνο στην ιατρική, αλλά ανέλαβε και διοικητικές υποχρεώσεις στρατιωτικής φύσεως.

Η γενναιότητα, ο ενθουσιασμός και η ικανότητα του ως διοικητή, του προσέδωσαν τον  τίτλο Λαφαγιέτ της Ελληνικής Επαναστάσεως, κατά τον διάσημο Γάλλο στρατηγό που πολέμησε στον αγώνα για την Αμερικανική Ανεξαρτησία .

 

 Ο Χάου επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1827 για να συγκεντρώσει χρήματα και προμήθειες για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα, η οποία υπέφερε από πείνα με τις γεωργικές εκτάσεις κατεστραμμένες και σχεδόν το σύνολο των υλικών μέσων των Ελλήνων να έχει χρηματοδοτήσει τον αγώνα. Μαζί του έφερε και μικρό αριθμό ορφανών παιδιών από την Ελλάδα. 

 

Οι πυρετώδεις προσπάθειες του Χάου απέφεραν τελικά το ποσό των 60.000 δολαρίων τα οποία κατανεμήθηκαν στην αγορά τροφίμων, ρουχισμού και την ίδρυση καταφυγίου για τους πρόσφυγες στην περιοχή της Αίγινας.
 

Αργότερα ίδρυσε ακόμα ένα καταφύγιο στην περιοχή του Ισθμού του Κορίνθου. Είναι η περίφημη «Ουασινγκτονία». Έμεινε, στο ελεύθερο ελληνικό κράτος, έως το 1831. Θα αποχωρήσει λίγο μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια

Το 1831 επέστρεψε στις ΗΠΑ και συνέδραμε στις προσπάθειες που κατέληξαν στην ίδρυση σχολής τυφλών στην Βοστώνη. Εκτός από τις δραστηριότητες του για την υποστήριξη των τυφλών, ο Χάου δραστηριοποιήθηκε και για την χρηματοδότηση των Πολωνών επαναστατών οι οποίοι την εποχή εκείνη αγωνίζονταν για την αυτοδιάθεση τους από την Πρωσία και την Ρωσία.

Κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στις ΗΠΑ, ο Χάου υπήρξε ένας από τους διευθυντές της Υγειονομικής Επιτροπής του Βορρά, οργανισμό του οποίου σκοπός ήταν η συγκέντρωση χρημάτων για την βελτίωση των συνθηκών υγιεινής και τον περιορισμό της εμφάνισης λοιμών στα στρατόπεδα, όπως δυσεντερία, τύφο και ελονοσία.

Μέσα από τα λόγια του στα βιβλία του για την ελληνική επανάσταση, αντλούμε αυθεντικές εικόνες για το 1821:

«… η δουλειά μου τη νύχτα που πέρασε ήταν ατέλειωτη … έκαμα τόσες εγχειρήσεις που αμφιβάλω αν θα κατόρθωνα να τις κάμω κατά τη διάρκεια ολόκληρων ετών στη Βοστώνη … δύο μήνες τώρα κοιμάμαι στο έδαφος με τα ρούχα … είχα σκεφτεί να φύγω από δω, αλλά θα ήταν πράξη επονείδιστη…»

Θα βρεθεί ξανά στα 65 του στην Ελλάδα για...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δύο σημαίες σε δύο φέρετρα

Στη μικρή φωτογραφία, το φέρετρο του πρίγκιπα Φιλίππου με την ελληνική σημαία να δεσπόζει και στην άλλη του Χαρίλαου Φλωράκη, τον οποίο τίμησε το ελληνικό κράτος

Από τον Παναγιώτη Λιάκο
 

Ο πρίγκιπας Φίλιππος, δούκας του Εδιμβούργου, γεννηθείς ως πρίγκιπας Φίλιππος της Ελλάδος και της Δανίας, ο σύζυγος της βασίλισσας Ελισάβετ Β’, ήταν ο σημαντικότερος «σκηνοθέτης» της κηδείας του. Σχεδίασε ακόμα και το όχημα που μετέφερε τη σορό του. Άρχισε να σχεδιάζει αυτό το όχημα μαζί με τους μηχανικούς της βρετανικής εταιρίας Land Rover πριν από 18 έτη. Ως βάση χρησιμοποιήθηκε το πλαίσιο ενός Defender TD5 130. Στο πίσω μέρος του Land Rover δημιουργήθηκε μια ειδική πατέντα, μια κατασκευή για τη μεταφορά του φέρετρού του.

Το αυστηρό πρωτόκολλο του βρετανικού θρόνου πρόβλεπε η μεταφορά να γίνει με κιλλίβαντα πυροβόλου. Όμως, εκείνος δεν κινήθηκε με βάση το πρωτόκολλο. Αφενός, αγαπούσε τα οχήματα που παρήγαγε το Ηνωμένο Βασίλειο και, φυσικά, ήθελε να θυμίσει σε όλους τη συμμετοχή του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και να τιμήσει τους συμπολεμιστές του.

Η ελληνική σημαία θα μπορούσε να μη βρισκόταν πάνω στο φέρετρο, αν εκείνος ήθελε να λησμονηθεί η ελληνικότητά του. Όμως, η τελευταία δήλωσή του προς τον κόσμο, η έσχατη συμβολική χειρονομία του, που άρχισε να πραγματοποιείται πριν από τον θάνατό του και ολοκληρώθηκε με την κηδεία του, ήταν η επίδειξη αυτής της ελληνικότητας.

Ενας άνθρωπος που βίωσε εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις λόγω του δεσμού του με την Ελλάδα και στον οποίον έχουν χρεωθεί από την -αθεράπευτα παραπλανητική, αλλά πάντα επιτήδεια- μαρξιστική προπαγάνδα ακόμα και οι απαγχονισμοί των ηρώων της ΕΟΚΑ, δεν απαρνιέται την ελληνικότητά του και επιθυμεί να τον σκεπάζει το εθνικό σύμβολό μας έως την τελευταία κατοικία του. Έκανε αποδοχή της ελληνικής κληρονομιάς με το βάρος και το κύρος της τελευταίας επιθυμίας του…

Το ελληνικό κράτος δεν σκέφτηκε να τιμήσει τον Ελληνα πρίγκιπα, αλλά ήξερε να διατάξει να κυματίσουν μεσίστιες οι σημαίες (ακόμα και στα στρατόπεδα!) στις 25 Μαΐου 2005, όταν κήδευαν τον κομμουνιστή πολιτικό Χαρίλαο Φλωράκη, ο οποίος πολέμησε για να καταντήσει η Ελλάδα μικρός κρίκος στη βαριά αλυσίδα της Σοβιετικής Ένωσης.

Και την ελληνική σημαία στο φέρετρο του Φλωράκη οι κομμουνιστές την...

 

200 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ: Η Ελλάδα των εθνών

Του Άγη Βερούτη

www.facebook.com/a.veroutis
www.twitter.com/agissilaos

agissilaos@gmail.com

Η Ελλάδα ως έθνος και κράτος, λίγα χρόνια μετά τις επαναστάσεις της Αμερικής και της Γαλλίας ήταν μια ιδέα, ήταν ένα όνειρo, ένα όραμα στην καρδιά μιας φούχτας ξενιτεμένων εμπόρων, γραφιάδων, καπετάνιων και κρατικών υπαλλήλων που ζούσαν σε ξένους τόπους μιλώντας διαφορετικές γλώσσες στην καθημερινότητά τους.  

Αυτή η ιδέα έγινε σπίθα και μετά φωτιά και τέλος λαίλαπα και συνεπήρε και ένωσε τις καρδιές και τη θέληση εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη και άλλαξε την πραγματικότητα...

Τέτοια είναι η μοίρα των Ωραίων και Μεγάλων Ιδεών: να πετυχαίνουν να αλλάξουν τη ροή της Ιστορίας!

Η διάδραση μιας ωραίας ιδέας με την πραγματικότητα ξεκινάει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Γι' αυτό, λένε αυτοί που ξέρουν πως η ιδέα είναι ισχυρότερη από τη σφαίρα.

Με συγκίνησαν χθες τα λόγια του Μακρόν, του Μπάιντεν, του Πρίγκιπα Κάρολου, όλων των πρωθυπουργών, προέδρων, διανοούμενων και απλών ανθρώπων που μίλησαν και σκέφτηκαν για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση που οδήγησε στην Ελλάδα ΜΑΣ.

Ναι, σωστά το έγραψα η Ιδέα "Ελλάδα" είναι οικουμενική.  Ανήκει σε όλους: στους Αμερικάνους, στους Γάλλους, στους Εγγλέζους, στους Αλβανούς, στους Ρουμάνους, σε όλους όσους πολέμησαν δίπλα μας και όλους όσους δεν πολέμησαν αλλά είχαν στην καρδιά τους την Ιδέα.

Ανήκει ακόμα και σε εκείνους τους σημερινούς Τούρκους που έρχονται τα καλοκαίρια και ανασαίνουν ελευθερία στα νησιά μας μακριά από τον απολυταρχισμό που βιώνουν στην καθημερινότητά τους όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Ανήκει και στους κρυφοχριστιανούς Τούρκους που πάνε κρυφά στα υπόγεια εικονοστάσια κάτω από τα σπίτια τους τα βράδια κι ανάβουν ένα κερί.

Ανήκει και στους Αυστραλούς που χαιρετάνε ελληνικά "kalimera!" στους ελληνικής καταγωγής συμπατριώτες τους, στους Καναδούς που χορεύουν συρτάκι στον δρόμο του Τορόντο το καλοκαίρι, στους Γάλλους που διαβάζουν το "Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά" γαλλικά και ονειρεύονται, στους Αμερικανούς που απαγγέλουν φωναχτά τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας που συνέταξε ο Θωμάς Τζέφερσον, διαβάζοντας τα Πολιτικά και τα Ηθικά του Αριστοτέλη στο πρωτότυπο.

Η Ωραία Ιδέα (δηλαδή στην ώρα της) που λέγεται Ελλάδα, για να ριζώνει στην πραγματικότητα, έχει μια προϋπόθεση:  

200 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ: «Είμαστε όλοι Έλληνες» Aφιέρωμα στη γερμανικη SZ για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821.

  Tης Δήμητρα Κυρανούδη

Μακροσκελές αφιέρωμα για την Ελληνική Επανάσταση του 1821 παρουσιάζει η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου με αφορμή την επέτειο των 200 χρόνων, σημειώνοντας ότι «πρόκειται για μια διαμάχη που ρίχνει τις σκιές της μέχρι σήμερα».

 Ο δημοσιογράφος Τομπίας Τσικ στο ιστορικό ρεπορτάζ με τίτλο «Είμαστε όλοι Έλληνες» εξιστορεί καρέ-καρέ το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, «που ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου του 1821, ή τουλάχιστον αυτό λέει η παράδοση. Μπροστά από το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, στην Πελοπόννησο, ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογεί το λάβαρο, έναν μπλε σταυρό σε λευκό φόντο και μετά το σηκώνει ψηλά. Η εξέγερση ενάντια στους Οθωμανούς έχει πλέον τις ευλογίες της εκκλησίας. Το σύνθημα είναι απλό: "Ελευθερία ή θάνατος!"». Ποια ήταν όμως η κατάσταση στον ελληνικό χώρο την εποχή εκείνη;

«Οι Οθωμανοί κυριάρχησαν στην Ελλάδα για σχεδόν τέσσερις αιώνες. Αν και οι Έλληνες έμποροι και οι Ορθόδοξοι κληρικοί απολάμβαναν ορισμένα προνόμια στην οθωμανική περίοδο, μεγάλο μέρος του πληθυσμού ζούσε σε συνθήκες φτώχειας. Οι αγρότες έπρεπε να εκμισθώνουν γη από Τούρκους γαιοκτήμονες, δεν τους επιτρεπόταν να φέρουν όπλα, ούτε να έχουν άλογα, και έπρεπε να πληρώνουν σημαντικά υψηλότερους φόρους από τους μουσουλμάνους. Όποιος δεν ασπαζόταν το Ισλάμ παρέμενε πολίτης δεύτερης κατηγορίας» αναφέρει η SZ «(…) Επομένως δεν ήταν καθόλου σίγουρη η επιτυχία της Επανάστασης. Η πραγματική της έναρξη μάλιστα απέτυχε.» Αυτό συνέβη με τις πρώτες επαναστατικές ενέργειες που εκδηλώθηκαν εκτός ελληνικού χώρου, στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, με έντονο τότε ελληνικό στοιχείο. Το ρεπορτάζ αναφέρεται στις επαναστατικές προσπάθειες του Αλέξανδρου Υψηλάντη, στο ρόλο της Φιλικής Εταιρείας αλλά και στο πώς το επαναστατικό ρεύμα έφτασε στην Πελοπόννησο.  

Επίσης γίνεται μνεία στη «θρησκευτική συνιστώσα της επανάστασης, «Χριστιανοί εναντίον Μουσουλμάνων» αλλά και στο πρώτο επανασταστικό «προσωρινό» Σύνταγμα που διακήρυττε μεταξύ άλλων ότι: «Όλοι οι αυτόχθονες κάτοικοι της ελληνικής επικράτειας που πιστεύουν στον Ιησού Χριστό είναι Έλληνες.»

Εκτενής αναφορά γίνεται επίσης στο κίνημα του Φιλελληνισμού στη Δυτική Ευρώπη.«Στη Γερμανία, την Αγγλία, την Ελβετία, τη Γαλλία, την Ιταλία και ακόμη και στις ΗΠΑ συγκροτούνται ‘φιλελληνικές επιτροπές’. Τυπώνονται φυλλάδια, συλλέγονται χρήματα και οργανώνονται δωρεές όπλων για τους εξεγερμένους. Ο ενθουσιασμός τροφοδοτείται από έναν θαυμασμό για την κλασική αρχαιότητα, όπως αυτόν του Γιόχαν Βόλφανγκ φον Γκαίτε». Ή του Βρετανού ρομαντικού ποιητή και Φιλέλληνα Πέρσι Σέλλεϋ, ο οποίος είχε γράψει: «Είμαστε όλοι Έλληνες». 

Το ρεπορτάζ διατρέχει σημαντικές στιγμές του ελληνικού αγώνα για την ανεξαρτησία, κρίσιμες μάχες και κομβικές στιγμές, όπως...

 

ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Και στη Γαλλία ζει ο Ελληνισμός που εμείς μισούμε στη χώρα μας!

 

Από τη δόλια πατρίδα μας με την κληρονομική ψήφο σε γόνους και απογόνους απουσιάζει ο εθνικός πολιτισμός…

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Μία από τις πιο όμορφες στιγμές της πολιτικής που μεταδόθηκαν από ΜΜΕ πολλών χωρών και από τα διεθνή πρακτορεία ήταν η επιστροφή στην αίθουσα της ολομέλειας του γαλλικού Κοινοβουλίου του πίνακα του Ραφαήλ, στον οποίον έχει δοθεί ο τίτλος (όχι από τον ίδιο τον καλλιτέχνη) «Η Σχολή των Αθηνών»*. 

 

Σ’ αυτόν τον πίνακα πρωταγωνιστούν ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης, ενώ απεικονίζονται κι άλλοι πολλοί πρωταθλητές του ευγενούς αγώνα της ελληνικής σκέψης. Οι Γάλλοι βουλευτές θα μιλούν και θα νομοθετούν για το παρόν και το μέλλον της πατρίδας τους υπό τις μορφές των Ελλήνων φιλοσόφων.  

 

Μόλις έγιναν τα αποκαλυπτήρια του πίνακα (ο οποίος είχε αποσυρθεί για να συντηρηθεί), οι βουλευτές που παρευρίσκονταν στην αίθουσα ξέσπασαν σε χειροκροτήματα.  

 

Είναι αδύνατον να παρακολουθήσει Ελληνας αυτές τις σκηνές και να μη συγκινηθεί. 

 

Επίσης, είναι αδύνατον να μην κάνει τις αναπόφευκτες συγκρίσεις του επιπέδου του κοινοβουλευτικού βίου της Γαλλίας με αυτόν -τον ιλαροτραγικό- της Ελλάδας.

Το γαλλικό Κοινοβούλιο, όποια προβλήματα κι αν αντιμετωπίζει, στέκεται με μεγαλύτερο σεβασμό στην ελληνική κληρονομιά από αυτόν που επιδεικνύει το ελληνικό. Αρκεί να ρίξει κάποιος μια ματιά και στους ίδιους τους βουλευτές αλλά και στον ελληνοπρεπή και φινετσάτο διάκοσμο της αίθουσας του γαλλικού Κοινοβουλίου, και θα καταλάβει πολλά για τη διαφορά πνευματικού δυναμικού ανάμεσα στους εκλεγμένους των Γαλατών και σ’ εκείνους των Ελλήνων.

Εδώ όχι μόνο θα… δυσκολεύονταν να χειροκροτήσουν σε αποκαλυπτήρια πίνακα με τους Ελληνες φιλοσόφους, αλλά αρκετοί θα μέμφονταν τους χειροκροτούντες για… ρατσισμό.  

 

Ας μη λησμονήσουμε ποτέ ότι το Ελληνικό Κοινοβούλιο μετά χαράς ψήφισε το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια με θύμα τον πολιτισμό μας: 

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ηταν ληστρικά τα δάνεια που λάβαμε από την Αγγλία?

Το ομόλογο του δεύτερου δανείου, Συλλογή Εταιρείας για τον Ελληνισμό και τον Φιλελληνισμό (ΕΕΦ).

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Γράφουν οι ΝΙΚΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ και ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ*

Πρόσφατα, η απόδοση του 10ετούς οµολόγου του ελληνικού Δηµοσίου κατέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδος κάτω από το 1%, πράγµα που αποτελεί επίτευγµα, µετά τις περιπέτειες της τελευταίας δεκαετίας, όταν έφθασε η απόδοση των δεκαετών οµολόγων το 36,5%. 

Αυτό µας θυµίζει τα δάνεια της Ανεξαρτησίας, τα πρώτα που συνήφθησαν από την Ελλάδα, πριν αυτή αποτελέσει επίσηµα ελεύθερο κράτος.

Πολλοί ακαδηµαϊκοί και πολιτικοί χαρακτηρίζουν τα δάνεια αυτά από το Ηνωµένο Βασίλειο «επαχθή», ή «ληστρικά», και απόδειξη εκµετάλλευσης µιας φτωχής χώρας από ξένους τραπεζίτες.  

Συνιστούσαν όµως πράγµατι τα δάνεια αυτά εκµετάλλευση της χώρας µας και ήταν ανόητοι ή ανίκανοι οι εκπρόσωποι της Ελλάδας που συµφώνησαν τους όρους;

Τα δάνεια αυτά ήταν δύο:

Το πρώτο συνήφθη το 1824, για 36 έτη, µε εκδότη τους Loughnan Sons και Ο’ Brien, και είχε ονοµαστικό ύψος δανείου £800.000. Το ποσό που εκταµιεύθηκε ήταν £472.000 ή το 59% του ονοµαστικού ποσού. Το δάνειο διαπραγµατεύθηκαν από ελληνικής πλευράς οι Ορλάνδος και Λουριώτης.

Το δεύτερο δάνειο συνήφθη το 1825, για 36 έτη, µε εκδότη τους αδελφούς Ricardo και είχε ονοµαστικό ύψος δανείου £2 εκατ. Το ποσό που εκταµιεύθηκε ήταν £1,1 εκατ. ή το 55,5% του ονοµαστικού ποσού.

Και τα δύο δάνεια ήταν οµολογιακά, µε επιτόκιο 5% και ετήσιο χρεολύσιο 1% (αµφότερα επί του ονοµαστικού ποσού). Και στα δύο προεισπράχθηκαν τα τοκοχρεολύσια των δύο πρώτων ετών. Η σύµβαση του δευτέρου δανείου προέβλεπε τη διάθεση £250.000 για προεξόφληση οµολόγων του πρώτου δανείου, µε σκοπό τη στήριξη της τιµής τους στη δευτερογενή αγορά.

Οι όροι τότε και τώρα
 
Θα συγκρίνουµε τους όρους των δανείων αυτών µε όσα ισχύουν σήµερα µε τα δάνεια του ελληνικού ∆ηµοσίου.
Για την αποπληρωµή του κεφαλαίου, και οι δύο συµβάσεις προέβλεπαν την καταβολή 1% του ονοµαστικού κεφαλαίου ετησίως επί 36 έτη. Φυσικά, το άθροισµα όλων αυτών των χρεολυσίων φθάνει το 36% του κεφαλαίου, πλην όµως (θεωρητικά) αν το χρεολύσιο αυτό κατετίθετο κάθε χρόνο σε λογαριασµό µε ένα ασφαλές επιτόκιο µε τα δεδοµένα της αγοράς (5%), η κατάθεση αυτή θα έφθανε στο τέλος των 36 ετών το 100% του κεφαλαίου.

Αυτή η µέθοδος υπολογισµού της τελικής αξίας σε ένα λογαριασµό (sinking fund) ενός ποσού X επί Ψ έτη, όπου το ποσό ανατοκίζεται κάθε χρόνο µε ένα ασφαλές επιτόκιο (safe interest rate), ισχύει µέχρι σήµερα. Η µόνη διαφορά είναι ότι σήµερα το ασφαλές επιτόκιο (π.χ. το επιτόκιo της Bundesbank ή των US bonds), είναι περίπου 3% ή µικρότερο, ενώ τότε ήταν 5%.

Τα επιτόκια δανεισµού εκείνης της εποχής, τα οποία κυµαίνονταν βέβαια ανάλογα µε το ρίσκο της κάθε επένδυσης, ήταν σχεδόν διπλάσια από ό,τι σήμερα. Αυτό προκύπτει και από τη σχετική βιβλιογραφία.

Εκείνο που ξενίζει τους σηµερινούς αναγνώστες είναι η περικοπή του κεφαλαίου που τελικά εισέπραξε η επαναστατική κυβέρνηση των Ελλήνων, µε αποτέλεσµα αντί του ονοµαστικού ύψους (£800.000), να λάβει µόνο 59% (£472.000). 

Πολλοί νοµίζουν ότι η διαφορά κατακρατήθηκε καταχρηστικά και εποµένως τα δάνεια ήταν «ληστρικά».  

Επεσαν, λοιπόν, οι ξεσηκωµένοι Ελληνες θύµατα ξένων Σάιλοκ (όπως ο Εµπορος της Βενετίας);

Οχι βέβαια. Απλώς, οι όροι του δανείου διαµορφώθηκαν ανάλογα µε το ρίσκο.
 
Σήµερα, η διαµόρφωση των όρων ενός δανείου ανάλογα µε το ρίσκο γίνεται µέσω του επιτοκίου. Οσο µεγαλύτερα το ρίσκο και η διάρκεια αποπληρωµής, τόσο υψηλότερο το επιτόκιο δανεισµού. Εκείνα τα χρόνια, όµως, ακολουθούσαν µια διαφορετική πρακτική. Η δανειακή σύµβαση προέβλεπε ένα «ασφαλές» επιτόκιο (5%) και η προσαρµογή ανάλογα µε το ρίσκο γινόταν µε την αγορά των οµολόγων σε τιµή κατώτερη της ονοµαστικής. Η πρακτική αυτή χρησιµοποιείται µερικώς και σήµερα. Γινόταν δηλαδή αυτό που γίνεται και σήµερα στη δευτερογενή αγορά οµολόγων, και το επιτόκιο που εισέπραττε ο δανειστής ήταν η «απόδοση» του οµολόγου. Στην πράξη, το πραγµατικό επιτόκιο για το πρώτο δάνειο δεν ήταν το ονοµαστικό 5%, αλλά περίπου 8,47% (5/0,59).

Ακόµη, σύµφωνα µε τους όρους των δανείων, το ελληνικό κράτος πλήρωνε ετησίως 1% για χρεολύσια, ενώ θα έπρεπε να πληρώνει µόνο 0,59% για να ξεπληρώσει το ποσό που πραγµατικά είχε εισπράξει ως δάνειο.
 
Ως διόρθωση γι’ αυτή την επιβάρυνση των τοκοχρεολυσίων, που έφθανε το 0,70% επί του πραγµατικού κεφαλαίου, µπορούµε να την προσθέσουµε στο επιτόκιο 8,47%, και να προκύψει έτσι τελικά το πραγµατικό επιτόκιο που ήταν 9,17%.

Αντιστοίχως, στην περίπτωση του δεύτερου δανείου το πραγµατικό επιτόκιο ήταν 9,80%.

Συµπερασµατικά, διαπιστώνουµε ότι:

• Το πρώτο δάνειο ήταν οµολογιακό 36ετούς διάρκειας, ύψους £472.000 µε επιτόκιο 9,17%. Δεν ήταν δηλαδή ύψους £800.000 (µε τη σηµερινή ορολογία), µε τη διαφορά των £328.000 να κατακρατήθηκε καταχρηστικά.

• Το δεύτερο δάνειο ήταν επίσης οµολογιακό 36ετούς διάρκειας, συνολικού ύψους £1,1 εκατ. µε επιτόκιο 9,80%. Δεν ήταν δηλαδή ύψους £2 εκατ., και εποµένως και εδώ ισχύουν τα ίδια για τη διαφορά των £900.000.
Οι όροι αυτοί, και κυρίως το πραγµατικό επιτόκιο, δεν είναι καθόλου «ληστρικοί». Ειδικά αν συνεκτιµήσουµε τα ακόλουθα:

(α) Τα εχέγγυα που παρουσίαζαν οι δανειζόµενοι:

Οι επίδοξοι δανειολήπτες δεν ήταν καν ένα αναγνωρισµένο κράτος, αλλά απλώς οι εκπρόσωποι ενός επαναστατηµένου έθνους που φιλοδοξούσαν να συγκροτηθούν εν καιρώ σε κράτος, και οι οποίοι έπειτα από κάποιες αρχικές επιτυχίες είχαν µάλιστα εµπλακεί σε εµφύλιο πόλεµο. Παράλληλα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η Οθωµανική Αυτοκρατορία αποκαλούσε το επαναστατηµένο αυτό έθνος «τροµοκράτες», ενώ η Ιερά Συµµαχία το έβλεπε ως σοβαρή απειλή για την ειρήνη στην Ευρώπη.

(β) Οτι το επίπεδο των επιτοκίων εκείνη την εποχή ήταν διεθνώς υψηλότερο από σήµερα, όπως προκύπτει από το γεγονός ότι το «ασφαλές» επιτόκιο ήταν 5%, ενώ σήµερα είναι περίπου στο µισό αυτής της τιµής.
 
Εποµένως, το (πραγµατικό) επιτόκιο της τάξεως του 9,5%, µε το οποίο επιβαρυνόταν η Ελλάδα, αντιστοιχεί σε ένα επιτόκιο της τάξεως του 5,5%-6% µε τα σηµερινά δεδοµένα. Οι όροι αυτοί είναι πολύ ευνοϊκοί, τουλάχιστον σύµφωνα µε αυτά που ισχύουν σήµερα, και µάλιστα όταν πρόκειται για 36ετή οµόλογα.

Gazette de France 10/3/1827. «Ο Τζορτζ Κάνινγκ έστειλε ένα νέο επίσημο υπόμνημα στον σουλτάνο για την ειρήνευση στην Ελλάδα. Ζήτησε την άμεση παύση των εχθροπραξιών στην ξηρά και στη θάλασσα και διαπραγματεύσεις για μια διπλωματική λύση στο ελληνικό πρόβλημα. Φαίνεται ότι η Αγγλία και η Ρωσία θα έκαναν οτιδήποτε για να σταματήσουν τον πόλεμο»

Ζηµία για δανειστές

Η καλύτερη όµως απόδειξη ότι τα δάνεια αυτά δεν ήταν επαχθή, αλλά το αντίθετο, είναι η εξής: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ: Οι ΗΠΑ διασώζουν την ελληνική μουσική που παρήχθη στο έδαφός τους! Δημιουργία αρχείου ελληνικής μουσικής που παρήχθη στις ΗΠΑ

Γράφει ο Στιβ Φράγκος

Ένα νέο πρόγραμμα διατήρησης της ελληνικής μουσικής παράδοσης στις ΗΠΑ βρίσκεται εν εξελίξει, κάνοντας πραγματικότητα ένα σχεδόν άπιαστο όνειρο πολλών μελών της ελληνικής κοινότητας της Αμερικής. 
 
    Για πρώτη φορά, μια ομάδα επαγγελματιών και ειδικών ανά τη χώρα έχουν αναλάβει το έργο της αναγνώρισης, συλλογής, πλαισιοποίησης, διατήρησης και δημοσιοποίησης μιας ολοκληρωμένης συλλογής ελληνικής μουσικής που παρήχθη στη Βόρεια Αμερική.

Το πρόγραμμα για τη δημιουργία αρχείου («Greek Music in America Archives Project – GMAAP»), το οποίο είναι μια συνεργασία μεταξύ της «Florida Cultural Resources, Inc.» και του Αρχείου Παραδοσιακής Μουσικής του Πανεπιστημίου της Ιντιάνας («Archives of Traditional Music / Indiana University») βρίσκεται πλέον στη δεύτερη φάση του. Υπό τη διεύθυνση της Τίνας Μπουκουβάλα (Tina Bucuvalas) για το «Florida Cultural Resources», το πρόγραμμα έλαβε χορηγία από το «National Endowment for the Arts / Folk and Traditional Arts Program».

Η ελληνική διασπορά έφερε μαζί της πολλές παραλλαγές της μουσικής στην Ελλάδα, καθώς κατά τις αρχές του 20ού αιώνα υπήρξε –πέρα από τη μαζική μετανάστευση– σωρεία εμπορικών ηχογραφήσεων με σκοπό την απαράμιλλη καταγραφή της εθνοτικής μουσικής. 

Από το 1896 έως και το 1942, πάνω από 1.000 ηχογραφήσεις σε αναλογικούς δίσκους σημειώθηκαν στις ΗΠΑ σε μικρές και μεγάλες ετικέτες, και χιλιάδες περισσότερες έχουν εμφανιστεί έκτοτε.
 
Περιλαμβάνοντας όχι μόνο την παραδοσιακή μουσική από όλες τις περιοχές, αλλά και τα αναδυόμενα αστικά είδη, τις αλλαγές στο ύφος, τα νέα τραγούδια κοινωνικού σχολιασμού σε παραδοσιακές μουσικές φόρμες και τις αντανακλάσεις της καθημερινής ζωής των μεταναστών, πρόκειται για μια ανεκτίμητη καταγραφή των πρακτικών και προτιμήσεων της κοινότητας.
 
Η μουσική ήταν από τις πιο βραβευμένες και διαρκείς δημιουργίες της διασποράς, και ένα σημαντικό στοιχείο για τις περισσότερες κοινωνικές περιστάσεις. Η ελληνική μουσική που δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ συνεχίζει να έχει διαρκή επιρροή στη μουσική κουλτούρα της Ελλάδας και σε άλλες κοινότητες της διασποράς.

Τα κονδύλια από τις χορηγίες θα υποστηρίξουν τη δημιουργία στο Αρχείο Παραδοσιακής Μουσική του Πανεπιστημίου της Ιντιάνας μιας περιληπτικής και προσβάσιμης στο κοινό συλλογής της εμπορικής ελληνικής μουσικής που ηχογραφήθηκε στην Αμερική ή ηχογραφήθηκε από αμερικανικές εταιρείες στην Ελλάδα από το 1896 έως και το 1985.

    Η συλλογή θα περιλαμβάνει διάφορες μορφές, συμπεριλαμβανομένων αναλογικών δίσκων, κασετών, αυτόματων μηχανημάτων πιάνου (piano rolls), κυλίνδρων και σχετικών στοιχείων όπως καταλόγους δίσκων, παρτιτούρες ή εικόνες.
Αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει πλήρης συλλογή ελληνικών ηχογραφήσεων, και τα τελευταία χρόνια πολλές εξαιρετικές ιδιωτικές συλλογές διασκορπίστηκαν μετά το θάνατο του συλλέκτη. 

Εκτιμάται πως...

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Eίναι πολλοί οι Βουτιέ

Του ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ

Εκεί στου Φιλοπάππου, ένας μικρός ταπεινός δρόμος που με τη χορηγία άγνοιας του περαστικού και με την προσθήκη ενός νοητού ανόσιου Σ παραπέμπει σε θερινά μακροβούτια. ΟΔΟΣ ΒΟΥΤΙΕ.  

Εσπευσμένη, ενοχική αναζήτηση σε έγκυρες πηγές. Ολιβιέ Βουτιέ λοιπόν, ένας από τους πολλούς που στεγάζονται στη σκιά των κορυφαίων, γνωστών σε όλους μας, φιλελλήνων «του ’21», υπό την αιγίδα του Λόρδου Βύρωνα.  

Μικρά δείγματα έμπρακτης γραφής του Γάλλου που διέπρεψε ως συνταγματάρχης του πυροβολικού στον Αγώνα: Υπασπιστής του Μαυροκορδάτου στη μάχη στο Πέτα, παρών στην πολιορκία της Ακροπόλεως, έλαβε μέρος και στην εκστρατεία του Κωλέττη στη Λοκρίδα. Νωρίτερα (1820), ασφαλώς πιο νέος, με κρυφό πάθος την αρχαιολογία, είχε το συγκλονιστικό προνόμιο του αυτόπτη μάρτυρα στην ανακάλυψη του αγάλματος της Αφροδίτης στη Μήλο.

Αλλά και στην Τριπολιτσά ο Ολιβιέ βρέθηκε στο πλευρό των πολιορκητών, και στα Απομνημονεύματά του περιγράφει το εξής, στo όριo του απίστευτου: «Καθώς μάλιστα η πείνα άρχισε να μαστίζει τους πολιορκημένους, παρατηρήθηκε το φαινόμενο του εμπορίου όπου οι μεν Ελληνες τροφοδοτούσαν με ψωμί τους Τούρκους, οι δε Τούρκοι έδιναν ως αντάλλαγμα στους Ελληνες όπλα».

Πόσοι και πόσοι σαν τον Βουτιέ οι «γνωστοί άγνωστοι» γενναίοι φιλέλληνες αγωνιστές. Ενδεικτικά: ο Πολωνός Μιζρένσκι, βετεράνος του Ναπολέοντα αλλά και μαχητής του Μπολιβάρ· ο Ελβετός Σεβαλιέ· ο Ιταλός Ντάνια· ο Γάλλος Ζοζέφ Μπαλέστ (Βαλέστρας) που τον αποκεφάλισαν οι Τούρκοι. Ο περιφρονητής του θανάτου Πρώσος Οτο Μπένιγκσεν, ο πολύς Σκώτος Τόμας Γκόρντον, τόσοι και τόσοι άλλοι.

Μια ιδέα, την πατρότητα της οποίας ήδη κατοχύρωσα για κάθε ενδεχόμενο σε αρμόδια αρχή. Ν’ αναζητηθούν, βρεθούν και προσκληθούν απόγονοι φιλελλήνων, όπως και Ελλήνων οπλαρχηγών και να διοργανωθεί μια βραδιά ιστορικής φωτοχυσίας με όλους στον Ιερό Βράχο. Ευρύ και σύνθετο το έργο που...

ΠΡΟΣΩΠΑ - Jack L. Sibard: O Γάλλος καταδρομέας της S.A.S. έκανε το τελευταίο του άλμα

Toυ Γιώργου Λαμπράκη

Στις 4 Αυγούστου 2019, ο Γάλλος καταδρομέας αλεξιπτωτιστής της S.A.S. Jack L. Sibard, έκανε το τελευταίο άλμα της ζωής του, όπως ο ίδιος συνήθιζε να λέει..

Ο Jack Sibard γεννήθηκε στο Παρίσι στις 29 Μαρτίου 1921. Το Σεπτέμβριο του 1939 εργάστηκε στο γαλλικό εμπορικό ναυτικό. Στις 3 Νοεμβρίου 1941 παρουσιάστηκε και εντάχθηκε στις Ελεύθερες Γαλλικές Δυνάμεις. Εκπαιδεύτηκε ως αλεξιπτωτιστής στο στρατόπεδο της νεοσυσταθείσας βρεταννικής Ειδικής Αεροπορικής Υπηρεσίας (S.A.S.) στην Καμπρίτ της Αιγύπτου.

Στις 13/14 Ιουνίου 1042 έλαβε μέρος σε μια από τις πρώτες αποστολές των γαλλικών δυνάμεων της S.A.S., εκείνη του σαμποτάζ στο αεροδρόμιο Ηρακλείου.  Κατά τη διάρκεια της προσπάθειας διαφυγής της ομάδας από τα νότια παράλια της Κρήτης, ο Sibard και δύο Γάλλοι σύντροφοι του, αιχμαλωτίστηκαν από τους Γερμανούς και μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στη Γερμανία.  

Ο Sibard κατάφερε να δραπετεύσει στις 13 Φεβρουαρίου 1943 και να διασχίσει την κατεχόμενη Ευρώπη. Ένα μήνα αργότερα, η μητέρα του συνελήφθη από τη Γκεστάπο και παρέμεινε στη φυλακή μέχρι τη λήξη του πολέμου.


Όταν ο Jack Sibard κατάφερε να φθάσει στη Βρετανία, δεν κατάφερε να πείσει τις αρμόδιες υπηρεσίες ασφαλείας, πως είχε δραπετεύσει από την Γερμανία με συνέπεια να αντιμετωπιστεί ως ύποπτος κατασκοπείας και φυλακίστηκε στις 3 Ιουνίου 1943. Στα τέλη Μαρτίου 1945, απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες και απελευθερώθηκε.

Τον Αύγουστο του ίδιου έτους παντρεύτηκε, αφού παραιτήθηκε από την S.A.S. Στα επόμενα χρόνια εργάστηκε ως στέλεχος σε εξαγωγικές εταιρίες στο Καμερούν και στη συνέχεια διατέλεσε διευθυντής εξωτερικών σχέσεων της αεροναυπηγικής εταιρίας Dassault μέχρι τη συνταξιοδότησή του.

Ο Jack Sibard τιμήθηκε με την ανώτατη γαλλική διάκριση του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής και με πλείστα άλλα παράσημα, συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού παρασήμου του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ μετά ξιφών. Eπιπλέον, διετέλεσε δήμαρχος του Merignac (1971-1973), στην περιοχή του Μπορντώ. 

Το μνημείο της Special Air Service (S.A.S.) στο αεροδρόμιο Ηρακλείου

Μετά τη λήξη του πολέμου ο Sibard επεδίωξε και ήρθε σε επαφή με τον σύντροφό του και οδηγό στην ομάδα της S.A.S. Κώστα Πετράκη.

Το 1962 επέστρεψε στην Κρήτη και βάφτισε το παιδί του Πετράκη δίνοντας του το όνομα Πιέρ Λεοστίκ, του μικρότερου μέλους της ομάδας, που σκοτώθηκε στην Κρήτη από τους Γερμανούς. Έκτοτε επισκεπτόταν τακτικά το νησί με την οικογένειά του. Αργότερα ο Δήμος Ηρακλείου έδωσε σε μία οδό της πόλεως το όνομα του Γάλλου Πιέρ Λεοστίκ.

 

 

Ο Jack L. Sibard (προφέρεται: Σιμπάρ) με τον Κωστή Μαμαλάκη σε παλαιότερη επίσκεψη του στο Ηράκλειο.

Ήδη από την δεκαετία του ʼ90 συνδεόταν φιλικά με τον ιστορικό ερευνητή Κωστή Μαμαλάκη με τον οποίον επισκέφτηκαν τα μέρη όπου η ομάδα των καταδρομέων είχε δράσει και συνάντησαν οικογένειες στο περιβάλλον των οποίων είχαν φιλοξενηθεί στην προσπάθεια διαφυγής τους από το νησί.

Τον Ιούνιο του 2002 συνάντησαν την οικογένεια του Γερμανού διοικητή του αεροδρομίου, Επισμηναγoύ Karl Meidert.


Λίγα χρόνια μετά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΧΑΡΙΣΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η δική μας ντροπή και η μοναξιά της Νάνσυ

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

 Πρόσφατα έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών την 18η Φεβρουαρίου η Νάνσυ Χόρτον, η μικρότερη κόρη του αμερικανού πρέσβη στη Σμύρνη το 1922 Τζορτζ Χόρτον, αυτόπτη μάρτυρα της Μικρασιατικής Καταστροφής.
 

Ήταν 103 ετών και τα τελευταία τρία χρόνια καθηλωμένη από βαρύ εγκεφαλικό. Την απέκτησε με την Ελληνίδα, τρίτη κατά σειρά σύζυγό του, Αικατερίνη Σακοπούλου. Στην Καταστροφή της Σμύρνης ήταν 10 ετών. Ο πατέρας της είχε φροντίσει η κόρη του Νάνσυ να βρίσκεται στην Ελλάδα τις μέρες αυτές, όπως είχε πει η ίδια.
 

Αυτό που γνώριζε με κάθε λεπτομέρεια ήταν το έργο του φιλέλληνα πατέρα της και προσπάθησε τα τελευταία χρόνια που ζούσε στην Ελλάδα να κρατήσει ζωντανό. 

Χάρις στον Χόρτον σώθηκαν χιλιάδες ζωές με τα πιο απίθανα τεχνάσματα. Βοήθησε τον κόσμο που έφτανε στη Σμύρνη παρέχοντας τροφή και καταφύγιο, ενώ ακόμα και κατά τις ημέρες που καιγόταν η Σμύρνη έδινε πιστοποιητικά σε Έλληνες ότι δήθεν εργάζονταν στο αμερικάνικο προξενείο και ναύλωσε πλεούμενα με την προστασία της αμερικανικής σημαίας για να φυγαδεύσει τον κόσμο. Ακόμα και μετά την καταστροφή βοήθησε την εγκατάσταση των προσφύγων στην Ελλάδα, αλλά και με την επιστροφή του στην Αμερική. Κορυφαία συνδρομή του ήταν η περίφημη έκθεση που έστειλε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ περιγράφοντας τις βαρβαρότητες των Τούρκων κατά των Χριστιανών πριν την Καταστροφή και η οποία δόθηκε στην δημοσιότητα το 1969.
 

Εκτενή περιγραφή των γεγονότων πριν, κατά και μετά την Καταστροφή αναφέρει στο βιβλίο του οΤζορτζ Χόρτον «Αναφορικά με την Τουρκία- Η κατάρα της Ασίας», εκδόσεις Λιβάνη 1992 όπου σε πείσμα όσων ελλήνων «καθηγητάδων» με καντρωμένα πτυχία, τουρκολατρών και με τούρκικο διαβατήριο επιμένουν ότι στη Σμύρνη, απλά υπήρξε ένας συνωστισμός.
 

Στις 5 Μαρτίου έγινε η κηδεία της, στις 11 το πρωί στην Αγγλικανική εκκλησία (Οδός Φιλελλήνων-Σύνταγμα) και η σορός της θα μεταφερθεί στην Αμερική.
 

Θα περίμενε κανείς η κηδεία της Νάνσυ Χόρτον να αποτελέσει σημείο αναφοράς  τόσο για την Πολιτεία όσο και για τα οργανωμένα Σωματεία που εκπροσωπούν Μικρασιατικές κοινότητες.
 

Αντίθετα, ο κόσμος που προσήλθε ήταν αριθμητικά πολύ κατώτερος του αναμενομένου.  

Βέβαια δεν περίμενε κανείς εκπρόσωπο της πολιτείας καθώς είναι γνωστή η αγραμματοσύνη και η ανιστορικότητα των κυβερνώντων που αρέσκονται μόνο σε πανηγύρια υποκουλτούρας και μπεκροκατανύξεις, όμως θα περίμενε κανείς την προσέλευση των Μικρασιατικών Σωματείων που αφθονούν στην Πρωτεύουσα, να τιμήσουν την κόρη του σωτήρα των προγόνων τους.
 

Δύο μόνο στεφάνια υπήρχαν στην είσοδο της εκκλησίας, ένα από την ΑΧΕΠΑ Ελλάδος και ένα από το ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. (Κέντρο Μικρασιατικού Πολιτισμού) Νέας Ιωνίας.
 

Θεώρησα υποχρέωση...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Χρειαζόμαστε, επειγόντως, Φιλέλληνες και Εθνικούς Ευεργέτες!...

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     

     10.816.286  εκατομμύρια άτομα, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, κατοικούσαν στην Ελλάδα και από αυτά το 91.6% ήταν Έλληνες (9.904.286)  και το υπόλοιπο ( 912,000) αλλοδαποί…

      

Το 2015 σε αυτή την ευλογημένη με απίστευτες φυσικές ομορφιές, αιματοβαμμένη ελληνική γη τα σχετικά στατιστικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι είχαν γεννηθεί 92,148 παιδιά από τα οποία 79.975 από Ελληνίδες και 12.173 από αλλοδαπές μητέρες. 

     Το 2015 οι θάνατοι που καταγράφηκαν ήταν 121,785, δηλαδή 29,000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις  καταλήγοντας σε αρνητική φυσική αλλαγή του πληθυσμού.… 

       

Σίγουρα, όμως, ο αριθμός των αλλοδαπών που ΔΕΝ καταμετρούνται με στατιστική ακρίβεια έχει αυξηθεί θεαματικά με την είσοδο και παραμονή εδώ των δεκάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών και προσφύγων…

      Δεν έχω τον τρόπο να μετρήσω και να σας πω πόσοι από τους κατοίκους της Πατρίδας μας, Έλληνες πολιτικοί, επιχειρηματίες, διανοούμενοι και απλοί πολίτες και αλλοδαποί, ήταν και παραμένουν φιλέλληνες αλλά όπως δείχνει η θλιβερά πικρή πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2017, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ΔΕΝ υπάρχουν πλέον Εθνικοί Ευεργέτες…

      

 Επί σειρά ετών, όμως, υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν μπόλικοι «μεσάζοντες» που «ευεργετούν»…

      Αυτοί και αυτές οι «μεσάζοντες» χειροκροτούνται, προβάλλονται και μάλιστα «βραβεύονται» για αυτές τις πράξεις επίδειξης από τα έντυπα, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ΜΜΕ με τα οποία συνεργάζονται, δημοσιοποιώντας κάθε λογής «μαραθώνιους» και με ανακοινώσεις Τραπεζικών λογαριασμών όπου μπορούσαν και μπορούν οι απονήρευτοι Έλληνες να καταβάλλουν το ποσό που επιθυμούν...

     Από το 2010 και μετά ΣΤΗΝ Ελλάδα της τρόικα (τώρα των θεσμών), της πρωτοφανούς συντριβής μισθών και συντάξεων, της ανεργίας, της ανέχειας, της κατάθλιψης και της πείνας, δεν συγκεντρώνονται πλέον τα ποσά των προηγούμενων δεκαετιών από τους «μεσάζοντες…»    

     Αυτοί οι σύγχρονοι «γιαλαντζί» (στα Τουρκικά ψεύτικοι) «Εθνικοί ευεργέτες», φιλεύσπλαχνοι υποστηρικτές πτωχών, αδυνάτων, αναξιοπαθούντων και πασχόντων συμπολιτών μας είχαν συνηθίσει τις περασμένες δεκαετίες να μαζεύουν κατά κανόνα τα 5, 10 ή 20  ευρώ του μέσου Έλληνα και της Ελληνίδας οι οποίοι, καθώς προσέφεραν από το υστέρημά τους, αποδείκνυαν ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ότι ΔΕΝ ξέχασαν να συμπονούν τον συνάνθρωπό-συμπολίτη τους.

     Σκεφτήκατε ποτέ ότι εάν αυτοί οι «γιαλαντζί» ευεργέτες αποφάσιζαν να διαθέσουν ένα ελάχιστο μέρος του αμύθητου πλούτου τους που έχουν συγκεντρώσει τα τελευταία 30-40 χρόνια θα μπορούσαν να χτίσουν και να δωρίσουν στην Ελλάδα και τους Έλληνες πολλά Νοσοκομεία, γηροκομεία, παιδικούς σταθμούς και άλλα ευαγή ιδρύματα;

      

 Ανατριχιάζω με την σκέψη ότι...

ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δώρο ένα βιβλίο για κάθε αριστερό!

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Αυτές τις άγιες μέρες, αντί να έρχεστε στη δυσάρεστη θέση να λογομαχείτε με όσους θαυμάζουν την αδαημοσύνη αριστεριζόντων νεοταξιτών, που εχθρεύονται τον αρχαίο ελληνικό λόγο, δωρίστε τους ένα βιβλίο που μπορεί να τους ανοίξει τα μάτια. Τιτλοφορείται «Οι κλασικοί του μαρξισμού για την αρχαία Ελλάδα» και έχει γραφτεί από τον Δ. Τσιμπουκίδη. 

Ο Δημήτρης Τσιμπουκίδης (1921-2006) ήταν ανατολιστής, αλεξανδρολόγος, ιστορικός, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ενωσης. Το 1965 του ανατέθηκε από τον Μ. Α. Κοροστόβτσεφ (τακτικό μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ) να συγκεντρώσει καθετί σχετικό με την ελληνορωμαϊκή εποχή στα έργα των Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν. Ετσι απέκτησε πρόσβαση σε όλα τα αρχεία, τα μουσεία, τις βιβλιοθήκες της ΕΣΣΔ. Ταξίδεψε γι' αυτόν τον ερευνητικό λόγο σε όλες τις σοβιετικές δημοκρατίες. Αποτέλεσμα της πολυετούς και επίμοχθης έρευνας είναι το βιβλίο από το οποίο προέρχονται τα παρακάτω αποσπάσματα.

Καρλ Μαρξ:
σ.σ. 16-18: «Ηξερε καλά την αρχαία ελληνική και λατινική, τόσο άνετα, που όταν κάποιος διάβαζε, ο νεαρός Καρλ μπορούσε αμέσως να μεταφράζει ελεύθερα στα γερμανικά το κείμενο που άκουγε. [...] Από μικρός έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ελληνική μυθολογία. Η μορφή του Προμηθέα, που έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς και την έφερε στους ανθρώπους, συνεπήρε τη σκέψη του σαν σύμβολο αντίστασης στους ισχυρούς και αγάπης προς την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Αργότερα (1841), στον πρόλογο της διδακτορικής διατριβής του αναφέρει τα λόγια του “Προμηθέα Δεσμώτη” του Αισχύλου που εξεγέρθηκε ενάντια στους παντοδύναμους θεούς για να υπηρετήσει τους ανθρώπους. [...] Είχε μελετήσει σε βάθος την “Ιλιάδα” και “Οδύσσεια”. [...] Κατόπιν, στην εισαγωγή του έργου “Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας” θα υπογραμμίσει πως αφετηρία της ελληνικής τέχνης είναι η ελληνική μυθολογία, δηλαδή η φύση και οι κοινωνικές μορφές, επεξεργασμένες τη λαϊκή φαντασία, με ασυναίσθητα καλλιτεχνικό τρόπο. [...] Αυτό το άφθαστο είδε ο Μαρξ και στα ομηρικά έπη. Γι' αυτό ο Ομηρος παρέμεινε σε όλη του τη ζωή από τους πιο αγαπημένους ποιητές της αρχαιότητας. Η κόρη του Μαρξ (Ελεονώρα Εβελινγκ) γράφει ότι ο πατέρας της διάβαζε την “Ιλιάδα” και “Οδύσσεια” μεγαλόφωνα για να ακούνε οι θυγατέρες του».

 

Φρίντριχ Ενγκελς:

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Tην ώρα που ο εντός συνόρων "εξυπνότερος λαός του κόσμου" χειροκροτεί παρελαύνουσες μαντίλες και αφελληνίζεται από Μπαλταδοκουράκηδες , Αναγνωστοπουλοφίληδες, και Τσιπροψεκασμένους, τα Ελληνόπουλα της διασποράς με ένα κλέφτικο τραγούδι συγκλονίζουν την Αυστραλία - ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΔΕΛΦΙΑ...

Απο το PONTOS NEWS

(Μπειτε στο "PontosNews" και ακούστε το τραγούδι να ανατριχιάσετε...)

Συγκλονιστικές στιγμές γεμάτες Ελλάδα έζησαν πριν από λίγα 24ωρα χιλιάδες ομογενείς στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όπου μαζί με ντόπιους φιλέλληνες, προσωπικότητες της ελληνικής κοινότητας και πολιτικούς εκπροσώπους της φιλόξενης χώρας γιόρτασαν με όλες τις τιμές την 25η Μαρτίου 1821 στην Όπερα του Σίδνεϊ.

 

Αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά τη δύναμη, την ενότητά τους, αλλά κυρίως την άσβεστη αγάπη τους για την πατρίδα και την ιστορία μας, χιλιάδες ομογενείς, μικροί και μεγάλοι, πήραν μέρος στην κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στο Μάρτιν Πλέις, όπου όλοι μαζί έψαλαν τον εθνικό μας ύμνο σε ατμόσφαιρα συγκίνησης και εθνικής υπερηφάνειας.

Παρόντες ήταν μεταξύ άλλων ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, ο επίσκοπος Απολλωνιάδος Σεραφείμ, η πρέσβειρα Αικατερίνη Ξαγοράρη, ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στο Σίδνεϊ δρ Σταύρος Κυρίμης, και ο ομογενής υπουργός Αθανάσιος Συνοδινός.

Ακολούθησε η καθιερωμένη παρέλαση των ελληνικών απογευματινών και ημερήσιων σχολείων της παροικίας της πρωτεύουσας της Νέας Νότιας Ουαλίας, με τις σημαίες της Ελλάδας, της Κυπριακής Δημοκρατίας, του Πόντου και της Εκκλησίας της Ελλάδος με τον Δικέφαλο Αετό να βρίσκονται στην κορυφή της πομπής.

Συνεχώς ακουγόταν το παρατεταμένο χειροκρότημα των συμμετεχόντων στη μεγάλη γιορτή για την επέτειο της Εθνικής Παλιγγενεσίας, οι ιαχές των παιδιών και οι ζητωκραυγές του κόσμου. Η Όπερα του Σίδνεϊ σείστηκε κυριολεκτικά!

ΚΟΣΜΟΣ: Tην ώρα που το ελληνόφωνο κωλοχανείο των ανελλήνιστων πολιτικών τσαρλατάνων αδιαφορεί για την Ιστορία και την Παιδεία του, Βρετανικό σχολείο στο Λονδίνο θα εξασκεί την αρχαιοελληνική μέθοδο διδασκαλίας !

Θέμα συζήτησης στο Λονδίνο το νέο σχολείο, που αναμένεται να ανοίξει τις πύλες του για τους πρώτους μαθητές τον Σεπτέμβριο του 2017 και θα ασκεί την αρχαιοελληνική μέθοδο διδασκαλίας, εξολοκλήρου.

Η φοίτηση θα είναι δωρεάν και ο στόχος των εμπνευστών είναι να «ξεκλειδώσουν» τις δυνατότητες των σπουδαστών.

Πρόκειται για το σχολείο δεύτερης βαθμίδας Gipsy Hill στο Νότιο Λονδίνο που πήρε και επισήμως έγκριση λειτουργίας από τον πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον, μαζί με ακόμα 17 δωρεάν σχολεία στη Βρετανία. Τα μαθήματα που θα διδάσκονται σε αυτό θα βασίζονται στην «κλασική παιδεία», με την Γραμματική, τη Λογική και την Ρητορική να είναι οι θεμελιώδεις άξονες διδασκαλίας.

Με την μέθοδο αυτή, οι σπουδαστές θα μάθουν την αξία της γραμματικής, αλλά και άλλων βασικών σπουδών, όπως η ορθογραφία αλλά και βασικά μαθηματικά. Η φοίτηση στο πρώτο αυτό στάδιο διαρκεί τέσσερα χρόνια και κατόπιν οι μαθητές προχωρούν στο δεύτερο στάδιο, τη Λογική, όπου μαθαίνουν να ρωτούν «γιατί» και να αναπτύσσουν πιο αναλυτική σκέψη.

Η τελική φάση είναι το στάδιο της Ρητορικής, που βοηθά στην ανάπτυξη της γνώμης, της επιχειρηματολογίας με «ξεκάθαρα, δυναμικά και κομψά επιχειρήματα», όπως περιγράφουν οι εμπνευστές του σχεδίου.

ΚΑΡΛ ΚΡΑΤΣΑΙΖΕΝ: Ο Γερμανός που... διέσωσε τους ήρωες του '21

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ

Τα πρόσωπα των ηρωικών αγωνιστών του 1821 ταυτίζονται κάθε χρόνο με τις εκδηλώσεις της 25ης Μαρτίου για τον εορτασμό της Επανάστασης και την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Κυρίαρχες μορφές όπως του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη και του Μακρυγιάννη αποτελούν γνώριμες φυσιογνωμίες για όλους μας.

Μνημεία, προτομές και αγάλματα που σηματοδοτούν ηρωικές μάχες και πορτρέτα των πρωταγωνιστών φιλοξενούνται σε πολλά μουσεία.

Πώς όμως ήταν στην πραγματικότητα τα πρόσωπα της Παλιγγενεσίας; Τι μορφή είχαν άραγε οι αγωνιστές του '21;  

Πόσο κοντά στην αληθινή όψη τους απεικονίζονται στους γνωστούς πίνακες;

Δεκαετίες πριν επινοηθεί και διαδοθεί η φωτογραφία και η απαθανάτιση των ανθρώπων, τον ρόλο του φωτογράφου ή οπερατέρ, με τη σύγχρονη ορολογία, εκπλήρωναν όσοι κατείχαν την τέχνη της ζωγραφικής και του σχεδίου.

Αυτός ήταν ο ρόλος που ανέλαβε ο Καρλ Κρατσάιζεν, ένας Βαυαρός αξιωματικός, χάρη στον οποίο γνωρίζουμε σήμερα την αυθεντική μορφή των μεγάλων αγωνιστών.

Ηταν ένας φιλέλληνας, ο οποίος πολέμησε στο πλευρό των Ελλήνων και βρέθηκε σε πολλά πεδία μαχών, στην Αίγινα, στον Πόρο, στη Σαλαμίνα, στο Ναύπλιο και στη μάχη του Φαλήρου.

Στην ανάπαυλα των εχθροπραξιών, ο αυτοδίδακτος ζωγράφος ζητούσε από τους ηγέτες των Ελλήνων την άδεια να αποτυπώσει τη μορφή τους.

Στο τέλος, αφού τους απαθανάτιζε με το μολύβι του, τους έβαζε να υπογράψουν οι ίδιοι το έργο και η υπογραφή αυτή αποτελούσε πιστοποιητικό αυθεντικότητας.

Ο Κρατσάιζεν είχε έρθει στην Ελλάδα την περίοδο 1826-27, βρέθηκε σε αρκετά στρατόπεδα και συγκέντρωσε μια μεγάλη σειρά από προσωπογραφίες πολλών σημαντικών αγωνιστών: Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Νικηταράς, Τομπάζης, Κουντουριώτης, Μιαούλης, Κανάρης, Σισίνης, Μαυρομιχάλης, Μαυροκορδάτος, Ζαΐμης, Φαβιέρος κ.ά.

Χάρη σε αυτό το σκίτσο γνωρίζουμε τη μορφή του γέρου του Μοριά, διά χειρός Κρατσάιζεν. Σχεδιάστηκε το 1827. Στην έγχρωμη φωτό «ιδανικό» πορτρέτο του Κολοκοτρώνη από άλλο δημιουργό.

Ημιτελές έργο
Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η απεικόνιση του Γεωργίου Καραϊσκάκη, έργο που έμεινε ημιτελές. Ηταν λίγο πριν από τη μάχη του Αναλάτου, όταν ο Κρατσάιζεν φιλοτέχνησε το πορτρέτο του ήρωα λίγο πριν από τον θάνατό του, χωρίς να προλάβει να αποτυπώσει λεπτομερώς τα της ενδυμασίας του.

Μερικά χρόνια αργότερα στη Γερμανία πλέον, ο ίδιος σημειώνει ενδεικτικά στον πρόλογο ειδικής έκδοσης: «Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην Ελλάδα μου δόθηκε η ευκαιρία να σχεδιάσω εκ του φυσικού τα πορτρέτα των περισσότερων εξαίρετων ανδρών της νεότερης ιστορίας της χώρας αυτής».

Παράλληλα με τους αγωνιστές, ο Βαυαρός αξιωματικός- ζωγράφος δημιούργησε σειρά έργων ως ένα μοναδικό χρονικό καταγεγραμμένο με ημερομηνίες. Σκίτσα και υδατογραφίες με το Παλαμήδι, την Αίγινα, τη ζωή των ανθρώπων, πολεμικές συνθέσεις και πλοία του αγώνα.

Οταν επέστρεψε στη Γερμανία, ο Κρατσάιζεν δημιούργησε μια σειρά από 24 λιθογραφίες που κυκλοφόρησαν σε ένα λεύκωμα.

Στο πέρασμα του χρόνου τα έργα του έπεσαν στη λήθη μέχρι τη στιγμή που οι κληρονόμοι του Κρατσάιζεν ανακοίνωσαν ότι διαθέτουν την περίφημη συλλογή. Και το 1926 ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου προέτρεψε την ελληνική κυβέρνηση να αγοράσει το κληροδότημα. Ετσι έναντι 200.000 δραχμών τα έργα του Κράτσαϊζεν επέστρεψαν στον τόπο που δημιουργήθηκαν.