ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι... ξανά

 H πανδημία, οι ελπίδες της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, τα Ελληνοτουρκικά, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι ανοιχτοί, ακόμα, λογαριασμοί του Εμφυλίου: 

 

Ο Τάκης Λαζαρίδης, συγκρατούμενος του Νίκου Μπελογιάννη, «επιστρέφει» στο βιβλίο του «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι…» με ένα ΕΠΙΜΕΤΡΟ που θα συζητηθεί.

 

Γιατί «μελετάμε την ιστορία, όχι για να μάθουμε τι έγινε κάποια στιγμή στο παρελθόν, αλλά για...

 

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Μια ιστορική συνέντευξη που έδωσε το 2005 ο συχωρεμένος Μιχάλης Γουνελάς, επικεφαλής των αρμάτων μάχης που περικύκλωσαν το κτίριο, στον Στέλιο Κούλογλου

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Η αλήθεια από δύο "αντιπαλους" (Τον Κυριάκο Σταμέλο μέλος της συντονιστικής επιτροπής των φοιτητών και τον Μιχάλη Γουνελά, επικεφαλή των αρμάτων μάχης που περικύκλωσαν το κτίριο. ) που συναντήθηκαν μετά από 44 χρόνια και έκαναν αποκαλύψεις που αλλάζουν την ιστορία

Μερος A:

Μερος Β:

"ΕΠΙΓΕΙΑ ΣΟΦΙΑ" - ΠΡΟΣΩΠΑ: Mάνος Ελευθερίου 12/3/1938 - 22/7/2018. Ενας χρόνος χωρίς τον μεγάλο μας στιχουργό...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: To εφιαλτικό σενάριο για το Αιγαίο

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μια πολλή ενδιαφέρουσα εκπομπή για τον Εμφύλιο.

Το Δεκέμβριο του 1999, η εκπομπή “Ανιχνεύσεις” της ΕΡΤ3 παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα για τον Ελληνικό Εμφύλιο. 


Oι συντελεστές της εκπομπής είχαν επισκεφτεί τα χωριά του Γράμμου, που αποτέλεσαν θέατρο των επιχειρήσεων, και κάλεσαν στο στούντιο τον Πάνο Δημητρίου, πρωταγωνιστή των εξελίξεων στο αριστερό κίνημα την εποχή εκείνη και τον καθηγητή ιστορίας Βασίλη Κόντη, που μόλις είχε εκδώσει ένα βιβλίο για τον Εμφύλιο με διάφορα ντοκουμέντα.  


Το μέρος των στρατιωτικών επιχειρήσεων αναλύει ο Υποστράτηγος ε.α. Στέλιος Παπαδόπουλος ο οποίος συμμετείχε στις επιχειρήσεις ως νεαρός, τότε, αξιωματικός ενώ μιλούν στην κάμερα κάτοικοι διαφόρων χωριών του Γράμμου που έζησαν τα γεγονότα. 


Πρόκειται για μια πολλή αξιόλογη εκπομπή. Δείτε την.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: 40 χρόνια από την ιστορική πτήση ΟΑ411 που χάρη στο χέρι του Θεού και των ηρωικών πιλότων Μιγάδη και Φικάδου δεν κατέληξε στην μεγαλύτερη αεροπορική τραγωδία της χώρας μας (3 video που αξίζει να δειτε...)

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Δείτε τί έλεγε για την Τουρκία πριν από 22 χρόνια (το Νοέμβριο του 1996) ο αξέχαστος Νεοκλής Σαρρής...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Απο τον Μάρξ στο αύλο κεφάλαιο

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: "Μακεδονική ταυτότητα" με τον Σαράντο Καργάκο

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: O ιστορικός Σαράντος Καργάκος μιλά για το Σκοπιανό και την προπαγάνδα των ψευτομακεδόνων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οταν ο Χρήστος Γιανναράς προέβλεπε την χρεοκοπία του εξυπνότερου λαού του κόσμου

"Επίγεια μαγεία" - 30 χρόνια χωρίς τον ΓΙΓΑΝΤΑ της κωμωδίας ΝΙΚΟ ΣΤΑΥΡΙΔΗ...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Τί θα μπορούσε να ρωτήσει τον μνημονιοσκίστη Τσίπρα ένας μνημονιογαμήκουλας δημοσιογράφος και δεν το έκανε ο Νίκος ΓαμωΤοΜνημόνιο-Χατζηνικολάου

Toυ ΑΡΗ ΔΗΜΟΚΙΔΗ

Ο Τσίπρας δίνει για άλλη μια φορά μεγάλη συνέντευξη στον Χατζηνικολάου και στο τουίτερ σοκάρονται με το πόσο "δύσκολες" είναι οι ερωτήσεις...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ : "We are all sick" (Είμαστε όλοι άρρωστοι) Λέει άραγε ψέματα ο Τζίμης Πανούσης ?

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κοινωνία-νυχτερινό κέντρο (Διαχρονικής αξίας συνέντευξη του 2011 του Τάκη Θεοδωρόπουλου...)

ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΓΑΝΤΕΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΒΒΑΘΑΣ: «Αν μη τι άλλο, ποτέ μου δεν υπήρξα ιδιοτελές κάθαρμα» - Μια συνέντευξη του "Καπετάνιου" στον Θεοδόση Μιχο και το Propaganda.gr

"Εκείνοι διαβάζανε “4 τροχούς”, “Moto” και “Marie Claire”, όταν εμείς διαβάζαμε φιλοσοφία. Τους κοροϊδεύαμε ως αντιδραστικούς και αυτοί με τη σειρά τους μας κορόιδευαν ως γραφικούς και κουλτουριάρηδες" έγραφε ο σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού του πρωθυπουργού στην Αυγή.

Αν υπάρχει κάτι πιο εσφαλμένο από την υπεραπλουστευτική επιχειρηματολογία του κ. Καρανίκα ως προς τον εντοπισμό των διαχωριστικών γραμμών ανάμεσα στους «αριστερούς» και τους «δεξιούς» των χρόνων της νιότης του, είναι η ολική άρνηση της.

Το ότι στην περίοδο που αναφέρθηκε ο Νίκος Καρανίκας υπήρχαν αριστεροί και δεξιοί που διάβαζαν και Μπρυκνέρ και 4Τροχούς δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν αριστεροί που διάβαζαν μόνο Μπακούνιν και όχι Moto ή δεξιές που διάβαζαν μόνο Marie Claire και όχι Σιμόν ντε Μποβουάρ. Εδώ που τα λέμε, δεν σημαίνει καν ότι δεν υπήρχαν και αριστεροί που διάβαζαν 4Τροχούς και δεξιοί που διάβαζαν Μπρυκνέρ.

Κάποτε, λοιπόν, συνέβαιναν και αυτά, ακριβώς όπως κάποτε οι «καρεκλάδες» πλακώνονταν με τους «ροκάδες» οι οποίοι πετούσαν γιαούρτια στους Culture Club (αμφότεροι, άλλωστε, διηγούνται με χιούμορ τα τεκταινόμενα στο Rock in Athens το 1985), άσχετα με το αν κάποιοι ορκισμένοι fans των The Clash μπορεί να «την έβρισκαν» και με τα τραγούδια του Boy George, και κυρίως άσχετα με το ότι όλοι θέλοντας και μη θα μεγάλωναν και θα άρχιζαν να ακούνε ακόμη και τους ίδιους τζαζ δίσκους. 

Σε κάθε περίπτωση, το συγκεκριμένο επίμαχο άρθρο δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει την άκρη του νήματος που θα ξετυλίγαμε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης με τον Κώστα Καββαθά, τον πάλαι ποτέ εγκέφαλο των Τεχνικών Εκδόσεων, τον άνθρωπο που ξέρει μάλλον καλύτερα από τον καθένα ότι οι 4Τροχοί δεν υπήρξαν ένα περιοδικό της Δεξιάς (παρόλο που το διάβαζαν και δεξιοί, και αριστεροί και everything in between), πρώτα και κύρια γιατί ο ίδιος επιμένει να δηλώνει «αριστερός με τον δικό μου τρόπο».

Θα ήθελα ένα πρώτο σχόλιο για το άρθρο του κ.Καρανίκα.  

Αποδεικνύει, και αυτό, γιατί η Ελλάδα τα τελευταία σαράντα χρόνια είναι στα τέσσερα. Δεν γνωρίζω τον κύριο και αυτός, προφανώς, δεν έχει την τιμή να γνωρίζει εμένα.

Πώς ακριβώς το εννοείτε αυτό; 

 Όταν κάποιος που, υποτίθεται ότι είναι δίπλα στον πρωθυπουργo, αποκαλεί «δεξιούς» τους αναγνώστες των 4Τ είναι φανερό πως είναι «μακριά νυχτωμένος». Πραγματικά τον προκαλώ σε δημόσια συζήτηση, για να του πω ποιος είναι «δεξιός» και ποιος «αριστερός». Ένα παράδειγμα: Για τα 36 χρόνια που είχα την εταιρία Τεχνικές Εκδόσεις, δεν καθυστέρησα ούτε μία μέρα τους μισθούς και τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων. Η εταιρία κατέβαλε περίπου 1,5 εκατομμύριο σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, ενώ πάνω από 100 παιδιά γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και σπούδασαν, με τους γονείς τους να εργάζονται εκεί. Τι είναι αυτό; «Αριστερό», «δεξιό», «ηθικό»; Ακόμα πιστεύω -μπορεί να κάνω λάθος- ότι ίσως και 40.000 νέοι πήγαν σε πανεπιστήμια και πολυτεχνεία επειδή διάβαζαν τους Τροχούς, την Πτήση, το RAM, όλα τα περιοδικά που έβγαλαν οι Τεχνικές Εκδόσεις. Όπως έλεγα τότε, οι «4ΤΡΟΧΟΙ» και τα άλλα περιοδικά ήταν «κομμάτι του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού». Δεν είχαν σχέση, όπως δεν έχω κι εγώ, με αυτό που αποκαλούν «δεξιά». Πιστεύω ότι είμαι «αριστερός» με τον δικό μου τρόπο. 

Ο οποίος είναι; Πώς ορίζετε δηλαδή σήμερα την Αριστερά και τη Δεξιά;  

Η απάντηση είναι εύκολη: Αριστερός είναι εκείνος που σέβεται τους συνανθρώπους του. Εκείνος που δεν καταστρέφει τους ανθρώπους, το περιβάλλον, την ιστορία, την παιδεία και, κυρίως την Αισθητική για να «πετύχει». Αριστερός είναι αυτός που δημιουργεί και προσφέρει θέσεις εργασίας χωρίς να εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους, χωρίς να είναι κοινός λωποδύτης. Αριστερός είναι εκείνος που σέβεται το περιβάλλον χωρίς να αυτοαποκαλείται «οικολόγος» – φριχτή λέξη για μένα αφού κάθε πολιτισμένος άνθρωπος είναι, εξ ορισμού, «οικολόγος»!

Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν αποτελούν ή έστω δεν θα έπρεπε να αποτελούν κομμάτια της κοινής λογικής; Γιατί λοιπόν να αποτελούν ίδιον μόνο της Αριστεράς;  

Κοιτάξτε να δείτε: Αριστερός είναι αυτός που στέκεται απέναντι σε κάθε είδους καταστροφή οικονομική, μορφωτική, πολιτιστική, περιβαλλοντική. Δεξιός είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο οικονομικός εκσκαφέας που παρασύρει, βομβαρδίζει, ασχημονεί γενικά πάνω από ανθρώπους, σωρούς ακόμα και χώρες ολόκληρες. Αυτός που καταστρέφει. Οι διαχωριστικές γραμμές υπάρχουν. Αλλά δεν είναι όπως παλιά, δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε το παρόν από τη σκοπιά του βιομηχανικού εργάτη του 19ου αιώνα. Μπαίνουμε στη μετα-ανθρώπινη εποχή και οι όροι του παχνιδιού έχουν αλλάξει καθώς ο άνθρωπος συνδέεται, σιγά αλλά σταθερά, με τη Μηχανή.

Διανύουμε τον τρίτο χρόνο της «πρώτης φοράς Αριστερά». Πιθανολογώ ότι δεν είστε ιδιαίτερα ευχαριστημένος. 

 Όχι! Ανήκω σ’ εκείνους που ήλπιζαν ότι θα έρθουν κάποιοι νέοι άνθρωποι που θα σκέφτονταν και θα ενεργούσαν για το μέλλον και δεν θα σκιαμαχούσαν για το…παρελθόν! Που θα οργάνωναν πράγματα στις επιστήμες, στην τεχνολογία, στην έρευνα, θα ζωντάνευαν πρωτοβουλίες και οράματα. Δυστυχώς δεν έχω δει κάτι τέτοιο. Και λυπάμαι πολύ. Το φοβερό είναι ότι αν το σκεφτείς (με την «γλώσσα στο μάγουλο») ο λαός μας έχει να επιλέξει ανάμεσα στον κ. Μητσοτάκη και τον κ. Τσίπρα. Σηκώνεις τα χέρια ψηλά. Είναι σαν να φτάσαμε στο τέλος του θεατρικού έργου χωρίς να εμφανιστεί ο από Μηχανής Θεός! Αν μάλιστα αυτοί που ορίζουν τις τύχες του κόσμου έχουν στο μυαλό τους να αλλάξουν τις ισορροπίες στην περιοχή μέσα από μία πολεμική επιχείρηση δύο-τριών ημερών, το Δουκάτο του Φενγουϊκ δεν έχει ελπίδα.

Είστε ανάμεσα σε όσους πιστεύουν ότι το ναδίρ της τελευταίας διετίας σε ό,τι έχει να κάνει με την πολιτική ζωή αυτού του τόπου ήταν το δημοψήφισμα του 2015;  

Είχα γράψει εκείνες τις μέρες ότι ο λαός καλείται να επιλέξει ανάμεσα στο χρώμα και στη ποιότητα του σχοινιού που θα κρεμαστεί. Έχουν περάσει περίπου δυο χρόνια και δεν έχω καταλάβει τι ήταν αυτό το πράγμα. Γιατί έγινε; Και γιατί την επόμενη μέρα κάναμε στροφή… 360(!) μοιρών.

Πιστεύετε δηλαδή ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να είχε σεβαστεί το αποτέλεσμα; 

 Εντελώς άχρηστη διαδικασία. Ποια ήταν η λαϊκή ετυμηγορία; Η έξοδος από το ευρώ; Μα, μπορείτε να φανταστείτε μεγαλύτερη τραγωδία σε μία χώρα που έχει μάθει, από τις κυβερνήσεις των τελευταίων 40 ετών, να παράγει ελάχιστα και να είναι συνεχώς με το χέρι απλωμένο για δανεικά;

Άρα κατά τη γνώμη σας πρέπει πάση θυσία να μείνουμε εντός του υπάρχοντος ευρωπαϊκού πλαισίου.  

Ναι, πρέπει να μείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά πρέπει επιτέλους να πάμε μπροστά. Να συζητήσουμε και για κάτι άλλο πέρα από το πότε θα γίνει η επόμενη αξιολόγηση και από το αν θα πάρουμε την κάθε επόμενη δόση. Ζούμε σε μια πραγματικότητα που βρίθει φαινομένων opera buffa. Και στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση. Από τη μία βλέπεις ανθρώπους σαν τον Λεουτσάκο, τον Λαφαζάνη και, δυστυχώς, τη Ζωή. Και από την άλλη βλέπεις Χατζηδάκη, Κικίλια, Δένδια και άλλους characters της παλαιοδεξιάς που νομίζει ότι είναι νεοδεξιά. Ψάχνεις καταφύγιο…

Και που το ψάχνετε εσείς;  

Στους φίλους, ξέρω ‘γώ… Αυτοί τουλάχιστον με ξέρουν. Παλιότερα ένας δεξιός υπουργός μου είπε ότι δεν μου μιλάει επειδή ανήκω στην…εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Τις προάλλες με αποκάλεσε δεξιό το Στρατηγικό Φαινόμενο της τωρινής κυβέρνησης. Μάλλον, λοιπόν, έχω πετύχει. Κι αυτό με ξεκουράζει.

Βλέπω ότι επανέρχεστε στον κ. Καρανίκα. 

 Μα είναι δυνατόν, ένα περιοδικό που έχει παράξει έργο, έχει «ανακαλύψει», για παράδειγμα, μερικούς σπουδαίους βιομηχανικούς σχεδιαστές κι έχει προωθήσει τις Επιστήμες και την Τεχνολογια όσο κανείς, να το πιάνει στο στόμα κάποιος που θαυμάζει τις γόβες και τις μπότες της Μενεγάκη;

Συμμερίζεστε την άποψη ορισμένων ότι για τα επτά κακά της μοίρας μας σήμερα φταίει κατά βάση, και σε πρακτικό επίπεδο αλλά και σε εκείνο της νοοτροπίας, η πρώτη οχταετία του ΠΑΣΟΚ;  

Δεν είναι η πηγή όλων των κακών εκείνη η οχταετία, αλλά σε κάποιο βαθμό, συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Από παλιά έγραφα ότι, αν η χώρα συνεχίσει να συμπεριφέρεται με χαζοχαρούμενο τρόπο σε όλους τους τομείς, θα το πληρώσει σε χρήμα και σε αίμα. Αλλά και μετέπειτα, δεν ήταν δυνατόν μία χώρα που παράγει ελάχιστα και οι πραγματικοί μπροστάρηδες και δημιουργοί φεύγουν στο εξωτερικό, να έχει περισσότερες Mercedes ανά κάτοικο από την Ελβετία.

Που ακριβώς χάθηκε το παιχνίδι;  

Στα εύκολα λεφτά, στα πακέτα στήριξης, ντελό και λοιπά και στην κακοδιαχείρισή, στο φαγοπότι των «δικών τους παιδιών». Φάγανε αυτοί, μπούκωσαν χρήμα, Cohiba, Cayenne, play rooms και… Parasite Beach. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τα εμετικά περιοδικά που κυκλοφορούσαν όταν γινόταν η μεγάλη ρεμούλα.

Δηλαδή τα περιοδικά έβγαλαν τον κόσμο από τον ίσιο δρόμο; Πάλι την καραμέλα του lifestyle θα πιπιλίσουμε;  

Έπαιξαν μεγάλο ρόλο. Διότι παρουσίαζαν μια στρεβλή εικόνα όλων αυτών των μηδενικών με τα σκάφη και τα πούρα στη Μύκονο. Γιατί μηδενικά ήταν, «λεζάντες», όπως τους αποκαλούσε ένας φίλος μου. Και τη δική μου εταιρία τελικά «λεζάντα» την αγόρασε όταν καταστράφηκα από τα δικά μου λάθη. Όλη αυτή η χυδαιότητα, οικονομική και κοινωνική, κάπου θα έσκαγε.

Ένα περιοδικό στην Αμερική, κοστούμια των 3 χιλιάδων δολαρίων θα έχει στις σελίδες του. Διαφθείρει την κοινωνία;  

Συμφωνώ αλλά μιλάμε για τη Μητέρα του Καπιταλισμού, όχι για ένα τριτοκοσμικό, υπερχρεωμένο, καταδιαλυμένο κράτος της ευρωπαϊκής περιφέρειας που δεν είναι ικανό ούτε καν να μαζέψει τα σκουπίδια του και «τρώει» πρόστιμα για τις χωματερές. Η Ελλάδα δεν είναι Αμερική. Ούτε Ολλανδία. Δεν υπήρξε αυτοκρατορία, όπως η Ολλανδία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, ακόμη και η Τουρκία. Η δική μας χώρα δημιουργήθηκε από τους ξένους. Δεν υπήρχε Ελλάδα παρά μόνο στο ιστορικό και πολιτιστικό υπόβαθρο. Και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Πιστεύω ότι, υπάρχουν κάπου 500-600 χιλιάδες Έλληνες που έχουν σκύψει το κεφάλι και σκέφτονται πως διάολο θα βγούμε από αυτή την ιστορία. Είναι νέα παιδιά που έχουν σπουδάσει και θέλουν να κάνουν κάτι στη ζωή τους, είναι μεγαλύτεροι άνθρωποι που έχουν φτιάξει μικρές βιοτεχνίες ή ακόμη και μεγάλες εταιρίες. Μετά υπάρχει το χάος… 

Και όλα αυτά ενώ βλέπουμε ότι αλλάζουν οι ισορροπίες παγκοσμίως, καταρχήν με τις τεράστιες προσφυγικές ροές. Πριν από 30 χρόνια έγραφα ότι θα έρθει μια μέρα που οι χώρες του Τρίτου Κόσμου θα κινηθούν προς το Βορρά και θα κατακλύσουν τις χώρες της ευημερίας, της σπατάλης και της χυδαιότητας. Η ανισότητα δε μπορούσε να κρατήσει άλλο. Δεν μπορεί να στέλνεις τα βομβαρδιστικά σου, να ισοπεδώνεις το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Συρία για να εξυπηρετήσεις τα συμφέροντά σου, και μετά να περιμένεις ότι,οι άνθρωποι που έχουν χάσει τα πάντα δεν θα αντιδράσουν! Μη έχοντας να χάσουν, όπως λέγαμε παλιά, παρά μόνο τις αλυσίδες τους, το μόνο πράγμα που τους μένει είναι να τυλιχτούν με εκρηκτικά και να γίνουν βομβιστές αυτοκτονίας. Από τότε που έκανα Εξωτερικό Δελτίο σε εφημερίδες, θυμάμαι την περίπτωση μιας Παλαιστίνιας μάνας. Είχαν δολοφονήσει τον άντρα και τους δυο της γιους. Μια μέρα πήγε σε μια πλατεία και τράβηξε το σχοινάκι. Βλέπω πολλούς συναδέλφους να «πέφτουν από τα σύννεφα» με τις εικόνες του ISIS και κυρίως με τα μικρά παιδιά με τα όπλα. Όταν έχει χάσει την οικογένεια, το χωριό του έχει ισοπεδωθεί και δεν «έχει στον ήλιο μοίρα» τι θα κάνει; Θα πάει στο LSE να σπουδάσει; Ή θα έρθει στην Αθήνα να πιει καφέ μαζί μου; Δεν καταλαβαίνουμε τι έχουμε κάνει; Ότι έχουμε κλωσσήσει το αυγό του φιδιού;

Και τώρα;  

Δε νομίζω ότι μπορεί κάποιος να κάνει μια ασφαλή πρόβλεψη. Πιστεύω πως, ο πλανήτης μου φαίνεται σαν κάποιος που κάθεται σε μια καρέκλα και δεν «βολεύεται». Αλλάζει θέση συνεχώς για να βρει μια βολική στάση. Μέχρι που και πότε θα συνεχιστεί αυτή η αστάθεια κανείς δεν ξέρει. Κανείς από «εμάς», εννοώ.

Ας επιστρέψουμε στα καθ’ημάς… 

 Εδώ λέμε συνέχεια «έχει ο Θεός». Τι να πω πια, μου φαίνεται αστείο. Όλες οι θρησκείες μου φαίνονται αστείες. Θα ήθελα να προλάβω να ζήσω μέχρι η επιστήμη να αυξήσει τόσο πολύ το προσδόκιμο ζωής ώστε, οι άνθρωποι να αργούν να πεθαίνουν τόσο πολύ που θα σταματήσουν να σκέπτονται τον παράδεισο. Αναφέρομαι στην «επιλεκτική αθανασία» που πλησιάζει γοργά και θα αφήσει χωρίς δουλειά τους συμπαθείς ιερωμένους!

Είστε κι εσείς απογοητευμένος που ούτε η σημερινή κυβέρνηση δείχνει διατεθειμένη να προχωρήσει στο διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας; Ή που ένας θρησκευτικός ηγέτης μπορεί να βγάζει παραληρηματικά ομοφοβικά κηρύγματα και να μένει ατιμώρητος;  

Συμβαίνουν και αλλού, μη σας φαίνεται τόσο περίεργο. Και στην Αμερική (για να μην αναφερθώ στους παλαβωμένους τζιχάντις), βγαίνουν πάστορες και ιεροκύρηκες κατακεραυνώνοντας τους «αλλόθρησκους» και τους «άπιστους». Μια δημοκρατία οφείλει να είναι ανθεκτική για να διασφαλίζει τον σεβασμό προς το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να πιστεύει στον όποιο θεό του, ή διάβολο επιθυμεί, δεν έχει σημασία.

Ένα κράτος οφείλει να σηκώνει το ομοφοβικό παραλήρημα του όποιου Σεραφείμ;  

Οφείλει να το τοποθετεί στη σωστή του διάσταση. Και σε συνεννόηση με την Εκκλησία να μην αποτελεί κανόνα. Ανέκαθεν τα έγραφα αυτά.

Θυμάστε πώς και γιατί αποφασίσατε να γίνετε δημοσιογράφος; 

 Τυχαία! Είχα μόλις επιστρέψει από την Αγγλία έχοντας εγκαταλείψει τις σπουδές μου σαν μηχανολόγος-μηχανικός γιατί με «έκοβαν» διαρκώς στη Χημεία. Δεν μπορούσα με τίποτα να περάσω το μάθημα. Για τρία χρόνια μου έδωσαν όλες τις ευκαιρίες αλλά, δυστυχώς, δεν τα κατάφερα. Και σήμερα να μου πειτε ότι θα με εξετάσετε στη Χημεία κι αν δεν περάσω θα με στήσετε στα έξι μέτρα, θα πω να με στήσετε! Δεν υπάρχει περίπτωση να πετύχω. Όταν γύρισα στην Αθήνα έτυχε να γνωρίσω τη Ροζίτα τη Σώκου και κάποιους άλλους δημοσιογράφους και με πήγαν στη Μεσημβρινή. Για ένα εξάμηνο στεκόμουν όρθιος και περίμενα τον Παναγιώτη τον Λαμπρία, να με προσέξει. Μέχρι που με πρόσεξε και έβαλε το πρώτο μου άρθρο στη Μεσημβρινή. Έτσι ξεκίνησα στις εφημερίδες. 

Σύντομα περάσατε και στην «απέναντι όχθη», του εκδότη.  

Η γυναίκα μου με παρακίνησε να βγάλουμε ένα περιοδικό μετά την αποχώρηση μου απ’ το «Auto Εξπρες». Ο μακαρίτης ο πατέρας μου έδωσε ένα τμήμα από το εφάπαξ που είχε πάρει όταν εγκατέλειψε τη δικηγορία μετά από 55 χρόνια. Ήταν 80.000 δρχ. Μ’ αυτά αγόρασα το χαρτί, πλήρωσα τους συνεργάτες μου και το λιθογραφείο. Έτσι ξεκίνησαν οι 4 Τροχοί. Και, επί 36 χρόνια δούλευα 36 ώρες το 24ωρο. Κι εγώ και η γυναίκα μου. Χωρίς ούτε ένα φαινόμενο της χυδαιότητας των περιοδικών που σας έλεγα προηγουμένως. Με απωθούσαν τόσο πολύ όλοι αυτοί οι… δηθενάδες. Δε θέλω να πω άλλη λέξη. Βάλτε ό,τι θέλετε εσείς. Τους σιχαινόμουν.

Από που πηγάζει όλη αυτή η αποστροφή; 

 Γεννήθηκα σε μια γειτονιά της Αθήνας, στο Κυνοσάργους. Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου ήταν μέσα στον πόλεμο. Στα «Δεκεμβριανά» το σπίτι μας το έπαιρνε τέσσερις μέρες ο ΕΛΑΣ, μετά  οι Νεοζηλανδοί κι ύστερα οι Άγγλοι. Ο ΕΛΑΣ έβαζε ένα πολυβόλο στη ταράτσα και χτυπούσε το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη  μέχρι που, ένα ξημέρωμα ένα εγγλέζικο τανκ έριξε δυο οβίδες και ο δεύτερος όροφος εξαφανίστηκε. Αυτό με κάνει…παιδί του πολέμου. Ξέρω τι είναι πείνα. Ξέρω τι είναι τα χαρούπια. Ξέρω τι είναι η μπομπότα. Ξέρω τι είναι να μην έχεις ηλεκρικό. Η μάνα σου να μαγειρεύει στο μαγκάλι. Έχω δει νεκρούς από πείνα. Όταν με έπαιρνε ο πατέρας μου από το χέρι και με πήγαινε στο γραφείο του στην οδό Λεωχάρους θυμάμαι πως έβλεπα νεκρούς ανθρώπους στον δρόμο που τους μάζευαν τα καροτσάκια του Δήμου. Είναι λοιπόν δυνατόν να γίνω χυδαίος lifestyle-ίστας, «λεζάντα»;

Τρεις εμμονές είχατε στη ζωή σας μέχρι σήμερα: τα μηχανοκίνητα, τα αεροπλάνα και τα περιοδικά.  

Πρώτα τα αεροπλάνα. Άρχισα να φτιάχνω μοντέλα σε ηλικία 12 ετών. Ήμουν 15 ετών όταν πήγα στην Τρίπολη και άρχισα να μαθαίνω να πετάω ανεμόπτερο. Και στα 16 πέταξα σόλο. Από τότε δεν σταμάτησα να πετάω, ανεμόπτερα, ελικόπτερα, αεροπλάνα, ακόμη και πολεμικά. Έχω γύρω στις 1500 ώρες πτήσης. Ακόμη πετάω, μόνο ανεμόπτερα όμως, που είναι και το πιο ωραίο. Πρώτα λοιπόν έμαθα να πετάω και μετά από τρία χρόνια να οδηγώ.

Πόσες φορές, οδηγώντας ή πετώντας, φοβηθήκατε για τη σωματική σας ακεραιότητα, αν όχι και για τη ζωή σας;  

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Στέλιος Ράμφος στην Γιάφκα (13 10 2016) μιλά για τον "εξυπνότερο" λαό του κόσμου και τους ντενεκέδες που εκλέγει να τον κυβερνήσουν...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ - Tάκης Λαζαρίδης : "H Aριστερά ευθύνεται για τον εμφύλιο"

Όσοι ΔΕΝ ξέρουν ποιός είναι ο Τάκης Λαζαρίδης , ας διαβάζουν το παρακάτω ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ άρθρο του 2008 για να καταλάβουν την βαρύτητα της άποψής του περί ξεφτιλισμένης Αριστεράς...

«Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι»

  

Του (συγχωρεμένου)  ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΚΑΓΙΑΝΝΗ

Θα ρωτήσετε ποιος είναι ο Τάκης Λαζαρίδης. Μερικοί ασφαλώς έχουν ξανακούσει αυτό το «ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι». Είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που έγραψε και κυκλοφόρησε πριν από 20 χρόνια και έκτοτε επαναλαμβάνεται με μια ειρωνική τραγικότητα σε πολλές συζητήσεις, ιδιαίτερα αριστερών. ΄Η από δεξιούς με θριαμβευτική έπαρση. Για τους πρώτους είναι συντριβή και αυτομαστίγωμα, για τους δεύτερους δικαίωση.

Ο Τάκης Λαζαρίδης όμως έχει την ιστορία του και αυτή λίγοι πλέον τη γνωρίζουν ή τη θυμούνται.  

Στη δεύτερη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη στο Στρατοδικείο, το 1952, στο ίδιο εδώλιο καθόταν ένας νέος, εικοσάρης τότε, με στολή στρατιώτη. Ηταν ο Τάκης Λαζαρίδης. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με τους άλλους μελλοθάνατους κλείστηκε στην απομόνωση των Φυλακών Καλλιθέας και εκεί περίμεναν το εκτελεστικό απόσπασμα. Οι Φυλακές Καλλιθέας, ακριβώς απέναντι από τον Οίκο Τυφλών, στην οδό Θησέως, δεν υπάρχουν πια. Κατεδαφίσθηκαν αργότερα και στη θέση τους κτίσθηκε σχολείο. Καμιά αντίρρηση. Κρίμα μόνο, γιατί ήταν ένα ενδιαφέρον παλιό κτίριο και τόπος ενός δράματος της εποχής εκείνης.

Τελικά εκτελέσθηκαν, στα τέλη Μαρτίου του 1952, μόνο ο Μπελογιάννης, ο Μπάτσης, ο Καλούμενος και ο Αργυριάδης. Το πρωί που πήγε να τους πάρει το εκτελεστικό απόσπασμα ο επίτροπος διάβασε και το βασιλικό διάταγμα, με το οποίο απονεμόταν χάρη στον Τάκη Λαζαρίδη, λόγω του νεαρού της ηλικίας και η θανατική καταδίκη μετατρεπόταν σε ποινή ισοβίων δεσμών.

Εχει σημασία να σας πω ότι ο πατέρας του Τάκη Λαζαρίδη, ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και εκτελέσθηκε από τους Γερμανούς, μαζί με τους 200 κομμουνιστές την 1η Μαΐου 1944, στην Καισαριανή. Τη συντήρηση και την ανατροφή του Τάκη και της αδελφής του, μετά τον θάνατο του πατέρα τους, ουσιαστικά την ανέλαβε το ΚΚΕ. Θέλω να πω ότι μεγάλωσε και ανατράφηκε με οικογένεια το ΚΚΕ και θα υπέθετε κανείς ότι στους κόλπους του θα σταδιοδρομούσε...

Ο Τάκης όμως πήρε άλλο δρόμο. Μετά το δραματικό πρωινό στις Φυλακές Καλλιθέας ο Τάκης μεταφέρθηκε στις φυλακές Κεφαλονιάς, όπου έγκλειστος έζησε τον τρόμο των σεισμών και αργότερα στις Φυλακές Κέρκυρας, για να εκτίσει την ποινή των ισοβίων δεσμών. Ηταν σκληρός και ανυποχώρητος κομμουνιστής, στην ανάκριση, στο Στρατοδικείο και μετά στη φυλακή, όπου έμεινε συνολικά 14 και κάτι χρόνια. Πολύ ευγενής και μελετηρός...

Ποιος ξέρει πώς, αυτός ο σκληρός και ανυποχώρητος κομμουνιστής, στις απέραντες νύχτες του εγκλεισμού ξανασκέφθηκε τη ζωή του, τη ζωή των άλλων και τη ρημαγμένη οικογένειά του και έθεσε στον εαυτό του ριζικά και καταλυτικά ερωτήματα. 

Το πώς τελικώς απάντησε είναι ένα δεύτερο θέμα, άλλοι θα συμφωνήσουν και άλλοι, αλλού, θα διαφωνήσουν. Με αυτά τα ερωτήματα και με τις απαντήσεις έγραψε το «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», το οποίο κυκλοφόρησε ακριβώς πριν από 20 χρόνια. Το 1988, πριν ακόμη καταρρεύσει ο «υπαρκτός (και ταυτόχρονα ανύπαρκτος) σοσιαλισμός». Μετά την κατάρρευση και όταν βεβαιώθηκαν ότι ήταν οριστική, έγραψαν και άλλοι πολλά και διάφορα...

Τον γνώρισα την άνοιξη του 1964 στις Φυλακές Αιγίνης, όπου είχα μεταχθεί από τις Φυλακές Λευκάδας. Αποφυλακισθήκαμε το 1966. Είχε πάρει ήδη τις αποστάσεις του από το ΚΚΕ γενικά και από την κομματική ηγεσία της φυλακής, η οποία τον αντιμετώπισε σαν ένα ιδιόρρυθμο άνθρωπο. Δεν είχε, όμως, τίποτα να πει εναντίον του.

Στο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», έθεσε καταλυτικά για την Αριστερά, όλων των αποχρώσεων, ερωτήματα. 

Κάνει πως δεν τα ακούει, θα 'ρθει όμως η στιγμή να τα ακούσει.

Μέχρι τώρα η «αυτοκριτική» της Αριστεράς απαντάει ή προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα:   τι συνέβη, τι έφταιξε και δεν νικήσαμε. 

Πάνω σ' αυτό το ερώτημα γράφτηκε από την Αριστερά ολόκληρη η Ιστορία, τουλάχιστον από το καλοκαίρι του 1943 ώς την τελική συντριβή της, στρατιωτική και πολιτική, το 1949. Δεν σταμάτησε εκεί. Με τον ίδιο «καημό» της ήττας διαμορφώθηκε και η μετέπειτα πολιτική και ιστορία της ώς τις μέρες μας.

Σε αυτόν τον καμβά συσσωρεύτηκαν όλα τα γεγονότα, όλα τα πρόσωπα, όλες οι ιδέες, όλα τα «σφάλματα», όλες οι σχέσεις με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και με τους ξένους. Ο απολεσθείς παράδεισος της «νίκης» διαμόρφωσε στερεότυπα σκέψης και συμπεριφοράς, τα οποία ισχύουν και σήμερα και είναι πανίσχυρα. Ποτέ η Αριστερά, τουλάχιστον σε ηγετικό επίπεδο, δεν τόλμησε να αναρωτηθεί ειλικρινά τι θα εσήμαινε και τι σημαίνει αυτή η «νίκη» που απροσδόκητα χάθηκε και εξακολουθεί ακόμα να τη θρηνεί. 

 Ιδιαίτερα η συγκλονιστική αποκάλυψη μετά την κατάρρευση του υπαρκτού και ταυτόχρονα ανύπαρκτου, θα έπρεπε λογικά να οδηγήσει την Αριστερά σε πλήρη ανατροπή της πολιτικής της, στη θεωρία και την πράξη. Οχι ότι μας χρειάζονταν οι αποκαλύψεις, όλοι ξέραμε τι ακριβώς συμβαίνει. Αλλά κανείς δεν τολμούσε να θέσει το καταλυτικό ερώτημα. Και είναι πραγματικά ένα θέμα για να ερευνηθεί, πώς άνθρωποι που δεν φοβήθηκαν τίποτα στη ζωή τους, που έδειξαν απαράμιλλο θάρρος και ηρωισμό, φοβήθηκαν να ρωτήσουν και να αναρωτηθούν:

  τι πήγαμε να κάνουμε και ευτυχώς δεν μας άφησαν να το κάνουμε και να το αποτελειώσουμε;

Αυτό το ερώτημα έθεσε νωρίς ο Τάκης Λαζαρίδης, πρώτα στον εαυτό του και έπειτα, με το πρώτο του βιβλίο σε όλους τους άλλους.  

Οπως καταλαβαίνετε, είναι σαν να θέλει να ξαναγράψει την ιστορία της Αριστεράς. 

Ο Δεκέμβρης και ο Εμφύλιος, για παράδειγμα, ήταν θανάσιμες απειλές εναντίον της χώρας και του λαού και όχι ευκαιρίες «νίκης» που χάθηκαν. Και ευτυχώς, που αυτές οι απειλές αποκρούσθηκαν. Το «αστικό κράτος» και οι ξένοι, οι Αγγλοι πρώτα και κατόπιν οι Αμερικανικοί, συνέτριψαν την Αριστερά και την αιματοκύλησαν χωρίς αναστολές και ενδοιασμούς, όπως επιβάλλει ένας πόλεμος. Σώθηκε, όμως, η χώρα και ο λαός της δεν γνώρισε τις περιπέτειες που γνώρισαν άλλοι λαοί που εντάχθηκαν με τη βία σε ολοκληρωτικά συστήματα διακυβέρνησης.

Ο Τάκης Λαζαρίδης, όμως, δεν σταματάει εδώ. Αναρωτιέται και μας καλεί να αναρωτηθούμε...

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΓΕΡΜΑΝΙΑ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: O θαυμασμός της Γερμανίας στις τακτικές του Κεμάλ

Συνέντευξη του Stefan Ihrig στον ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ


Οσοι έχουν μελετήσει στοιχειωδώς τη Γερμανία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο θα έχουν παρατηρήσει τη στενή σχέση της με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη μετέπειτα Νέα Τουρκία που ίδρυσε ο Κεμάλ Ατατούρκ. Και όμως, μέχρι σήμερα ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί σε βάθος και με σύστημα με τη σχέση, τη συμμαχία αυτή, τις προεκτάσεις και τα παρεπόμενά της.  


Ο ιστορικός Stefan Ihrig πράττει ακριβώς αυτό, φέρνοντας στο φως πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τον ιδιαίτερο θαυμασμό των Γερμανών εθνικιστών και βέβαια των ναζί απέναντι στον ίδιο τον Κεμάλ, αλλά και στις γενοκτονικές πολιτικές των Νεότουρκων. 


Τα αποτελέσματα της έρευνάς του περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Ατατούρκ και ναζί. Δάσκαλος και μαθητές στην εφαρμογή του ολοκληρωτισμού».


– Πώς προέκυψε η συμμαχία Γερμανίας-Τουρκίας το 1914-18 και ποια η ιδιαίτερη σημασία της;
– Ηδη από τη δεκαετία του 1890, η Γερμανία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήσαν κοντά και συχνά σε ένα καθεστώς συμμαχίας. Γι’ αυτό και η συμμαχία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ήταν συμπτωματική. Την ίδια στιγμή, δεν ήταν όλοι οι Νεότουρκοι γερμανόφιλοι, ενώ πολλοί στη Γερμανία έβλεπαν τους Οθωμανούς περισσότερο σαν βάρος. Ωστόσο, ήσαν πολλοί εκείνοι που έβλεπαν τις περιοχές που κατείχαν οι Οθωμανοί ως πολύ σημαντικές για το μέλλον της Γερμανίας. Οπως επίσης και εκείνοι, μεταξύ αυτών και ο αυτοκράτορας, που σκέφτονταν ότι μια Τζιχάντ υποκινημένη από και με καθοδηγητές τους Οθωμανούς θα ήταν ένας κρυφός άσος στο μανίκι κατά τον Μεγάλο Πόλεμο του 1914. Επιπλέον, όταν έληξε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, πολλοί Γερμανοί είδαν σε όσα υπέστησαν οι Τούρκοι τη δική τους μοίρα. Και οι δύο πλευρές ηττήθηκαν στον πόλεμο, και οι δύο υποχρεώθηκαν σε ταπεινωτικές συνθήκες ειρήνης. Η Γερμανία βρισκόταν ακόμη σε κατάσταση σοκ εξαιτίας της ήττας, φοβισμένη από την τιμωρητική συνθήκη που της επέβαλε η Αντάντ. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα εθνικιστικής απόγνωσης, κάποια γεγονότα στην Ανατολία εξερέθισαν τα πάθη και τα όνειρα των Γερμανών εθνικιστών. Υπό τον Ατατούρκ, οι Τούρκοι ξεκίνησαν μιαν αντίσταση στις δικές τους «Τουρκικές Βερσαλλίες», δηλαδή στη Συνθήκη των Σεβρών.


Τα έβαλαν με ολόκληρη την Αντάντ, όπως επίσης με τον ελληνικό στρατό, ακόμη και με τη δική τους κυβέρνηση στην Κωνσταντινούπολη. Οι Γερμανοί εθνικιστές και ειδικά οι ναζί σκέφτηκαν πως η Γερμανία θα έπρεπε να αντιγράψει το παράδειγμα των κεμαλιστών. Κατά κάποιον τρόπο, οι ναζί, ως πολιτικό κίνημα, εξελίχθηκαν μαζί με τον Ατατούρκ. Ο τουρκικός Αγώνας της Ανεξαρτησίας (1919-1922) συμπίπτει με την ίδρυση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και τα πρώτα χρόνια του ναζισμού. Και ο πόλεμος του Ατατούρκ ήταν ένα μείζον γεγονός στα ΜΜΕ της πρώιμης Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ηταν ένα από τα πιο σοβαρά θέματα συζήτησης και σίγουρα η σημαντικότερη ξένη είδηση στον γερμανικό Τύπο κατά τα χρόνια 1919-1923.


Οι ναζί, όπως και άλλοι Γερμανοί εθνικιστές, βρήκαν στην «τουρκική λύση» την απάντηση στα δικά τους εθνικά προβλήματα – με επίκεντρο, κυρίως, την αναθεώρηση της Συνθήκης των Βερσαλλιών και την εγκαθίδρυση μιας διαφορετικής κυβέρνησης κάτω από έναν ισχυρό ηγέτη. Ηταν ιδίως στους μήνες που οδήγησαν στο Πουτς (πραξικόπημα) του Χίτλερ, στα τέλη του 1923, που το τουρκικό μοντέλο διαδραμάτισε κυρίαρχο ρόλο και επηρέασε βαθιά τους ναζί, δημιουργώντας μιαν ατμόσφαιρα μέσα από την οποία οι ναζί σκέφτηκαν πως είχε έρθει η ώρα να δράσουν. Αυτό φαίνεται και από τις συζητήσεις που έγιναν κατά τη δίκη μετά το Πουτς. Τότε ο Χίτλερ αναφέρθηκε στο ιδανικό του μοντέλο, τον Ατατούρκ, άμεσα μάλιστα, τοποθετώντας τον ψηλότερα απ’ ό,τι τον Μουσολίνι.


– Ο Χίτλερ λοιπόν θαύμαζε τον Ατατούρκ. Το «αίσθημα» ήταν αμοιβαίο;
– Ας μη γελιόμαστε: ήταν μια μονόπλευρη «ερωτική» σχέση. Στο μέτρο που γνωρίζω, ο Ατατούρκ δεν είχε ανταποκριθεί· έβλεπε τον Χίτλερ ως ένα επικίνδυνο άτομο. Αμέσως μετά τον θάνατο του Ατατούρκ, δημοσιεύθηκε ένα άρθρο σε γερμανική εφημερίδα. Πραγματευόταν τις ποιότητες που πρέπει να έχει ο αρχηγός ενός έθνους, τι θα του άξιζε να έχει προκειμένου να οδηγήσει ένα λαό. Το άρθρο υπογράμμιζε εμφατικά ότι ο ιδανικός ηγέτης θα έπρεπε να εργαστεί για την ειρήνη στο εξωτερικό προκειμένου να εξασφαλίσει τον λαό του. Η ειρήνη ήταν το κεντρικό μήνυμα. Και ο συγγραφέας του άρθρου ήταν, τουλάχιστον με βάση την εν λόγω εφημερίδα, ο ίδιος ο Ατατούρκ. Η δημοσίευση ενός τέτοιου άρθρου δεν συνιστούσε απλώς τομή στην κυρίαρχη εικόνα που είχε το Γ΄ Ράιχ για τον Ατατούρκ, συνιστούσε επίσης και πράξη αντίστασης στον Χίτλερ.


– Πώς και η εμμονή των ναζί στην αρία φυλή δεν τους εμπόδισε από το να δουν τους Τούρκους σαν «υπανθρώπους»;
– Σε αντίθεση με ό,τι νομίζουμε, οι απόψεις των ναζί σε ό,τι αφορά άλλες χώρες ποίκιλλαν και ήσαν αλλόκοτες. Το βασικό ήταν να απέχουν γεωγραφικά – και η Τουρκία ήταν μια τέτοια περίπτωση. Οπότε το φυλετικό έπαυε να είναι μείζον ζήτημα. Ωστόσο, μετά τους ρατσιστικούς νόμους της Νυρεμβέργης, μερικά κράτη, μεταξύ αυτών και η Τουρκία, ζήτησαν από τη γερμανική κυβέρνηση να δώσει εξηγήσεις. Η απάντηση που δόθηκε ήταν ότι εκτός των γερμανικών συνόρων, η σημαντική διάκριση ήταν Ευρωπαίος/Μη Ευρωπαίος, όχι Αριος/Μη Αριος, συνεπώς, από τη στιγμή που η Τουρκία ήθελε να γίνει ευρωπαϊκή, η Γερμανία θα την υποστήριζε.


– Σε πόσο επίσημο επίπεδο εξέφραζαν οι ναζί τον θαυμασμό τους προς τους Τούρκους;