ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Της κακομοίρας

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το ξέρουμε ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν είναι χαρισματικός, όπως επίσης ξέρουμε ότι είναι τραχύς και άκαμπτος στο ύφος.

Αυτά είναι ελαττώματα για έναν επαγγελματία στην πολιτική, όπως την έχει διαμορφώσει στην εποχή μας η σύγχρονη τεχνολογία. Όσο καλό μήνυμα και αν έχεις, πρέπει να το υποστηρίζει και η εικόνα.

Θα μπορούσε ωστόσο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να εξουδετερώσει τα ελαττώματα στην εικόνα του, να τα κάνει δηλαδή να μην έχουν σημασία. Θα μπορούσε, αν κατάφερνε να τα αντισταθμίσει με σοβαρότητα και συγκρότηση.

Δυστυχώς για το ΠΑΣΟΚ και γενικότερα για το κομματικό σύστημα, ο κ. Ανδρουλάκης δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο επίπεδο της σοβαρότητας που απαιτεί ο ρόλος του στην πολιτική – πόσω μάλλον δε ο ρόλος τον οποίο διεκδικεί.

Δεν νοείται να ανοίγεις διάλογο με τον πρωθυπουργό που φιλοδοξείς να αντικαταστήσεις, διάλογο στη Βουλή και μάλιστα για πρόταση δική σου, και να μην έχεις έτοιμο στην άκρη της γλώσσας σου το κόστος της πρότασής σου.

Δεν νοείται!

Όμως, αυτό ακριβώς συνέβη την  Παρασκευή 11/7 στη Βουλή.

Ο Πρωθυπουργός ζήτησε από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να προσδιορίσει επακριβώς το κόστος της 13ης σύνταξης, που έχει προτείνει το ΠΑΣΟΚ.

Εκείνος δεν ήξερε ή δεν θυμόταν και παρέπεμψε στα έγγραφα που συνόδευαν την πρόταση. Δεν απαντούσε και επέμενε ότι η απάντηση βρίσκεται στα χαρτιά που θα καταθέσει.

Οι δικοί του άρχισαν μανιασμένα να ψάχνουν το επίμαχο νούμερο για να το πει ο πρόεδρος, δεν το έβρισκαν, ακούστηκε μέχρι και ένα αξιοθρήνητο «δώστε μας δέκα λεπτά».

Ήταν ένα πανδαιμόνιο, που σε έκανε να νομίζεις ότι βλέπεις μια πρωτότυπη διασκευή του «Μπακαλόγατου», που εκτυλίσσεται στο περιβάλλον της πολιτικής.

Όταν επιτέλους βρέθηκε το νούμερο, ο Πρωθυπουργός, που ήταν έτοιμος, δήλωσε το πραγματικό κόστος του μέτρου, που βασιζόταν στα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους και ήταν σχεδόν εξαπλάσιο εκείνου που παρουσίαζε ο κ. Ανδρουλάκης.

Ακολούθησε σύντομη επανάληψη του πανδαιμόνιου, όπου μεταξύ άλλων ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απέρριψε τα νούμερα του Γενικού Λογιστηρίου ως «μπακάλικα»…

Δεν είναι αυτονόητο ότι σε μια τέτοια αναμέτρηση δεν πας ποτέ αδιάβαστος;

Δεν είναι αυτονόητο και ιδίως σε θέματα που είναι δικές σου προτάσεις;

Εκπλήσσομαι και το εννοώ, γιατί τέτοιου είδους ελαφρότητα προσιδιάζει μάλλον στον Καπετάν Καραμήτρο παρά στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, όποιος και αν είναι.

Μια και το έφερε η κουβέντα, επειδή στο διπλανό κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ) η θέση του αρχηγού άδειασε, μήπως…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Δωμάτιο

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Όταν μιλούσαν στον πρόεδρο Κένεντι για διάφορους επίδοξους αντιπάλους τους απαντούσε λέγοντας «ακούω θόρυβο στη σκάλα αλλά δεν βλέπω κανέναν να μπαίνει στο δωμάτιο».

Μάλλον με αυτόν τον καημό πέθανε ο άνθρωπος. Αν ήταν καημός…

Το ίδιο συμβαίνει σήμερα και στην Ελλάδα.

Οι «επίδοξοι» τσακώνονται μεταξύ τους αν θα πάρουν το ασανσέρ ή θα ανέβουν από τα σκαλοπάτια, αν θα πάνε όλοι μαζί ή ένας-ένας, αν θα χτυπήσουν την πόρτα ή θα τη σπρώξουν. Δεν βγάζεις άκρη. Εως ότου καταφέρουν να φτάσουν στο δωμάτιο ο Μητσοτάκης θα έχει μάθει και τάβλι και σκάκι και τόμπολα.

Ασε που ακόμη δεν είναι σαφές τι θα κάνει κι η αντιπρόεδρος Τζάκρη.

Εντρομοι περίμεναν χθες το πρωί να γυρίσει στον Λευκό Οίκο από το Σαββατοκύριακο ο Τραμπ.

– Τι συμβαίνει; Ρώτησε ο πρόεδρος που μόλις τους αντίκρισε κατάλαβε πως κάτι τρέχει.

– Ασ’ τα πρόεδρε, έφυγε η Τζάκρη!

– Η αντιπρόεδρος; Και πού πάει;

– Μάλλον στο ΠαΣοΚ!

– Χάσαμε την Τζάκρη; Ψέλλισε πελιδνός ο Τραμπ. Α, ρε κακόμοιρε Ανδρουλάκη, τι αμαρτίες κουβαλάς!

Ηταν το μόνο που κατάφερε να αρθρώσει πριν σωριαστεί στον καναπέ του Οβάλ Γραφείου.

Ενώ η Μελάνια που μάλλον ζηλεύει την Τζάκρη ακούστηκε να αναπολεί στους διαδρόμους:

– ΠαΣοΚ, ωραία χρόνια!

Μπερδεύονται λοιπόν τα πράγματα. Αντε τώρα να ανοίξεις το Ορμούζ για να ξαναγυρίσουν οι influencers στο Ντουμπάι με την αντιπρόεδρο να κυκλοφορεί ελεύθερη.

Θα μας πάρει στο κυνήγι και η Χεζμπολάχ.

Ερώτηση. Γίνονται έτσι οι δουλειές;

Πώς θα αφήσουν οι «επίδοξοι» τον καβγά στη σκάλα για να μπουν στο δωμάτιο που τους περιμένει ο Μητσοτάκης;

Ασε που ο Τσίπρας ετοιμάζεται να φορολογήσει τον μεγάλο πλούτο κι όλοι οι πλούσιοι φίλοι του προέδρου έχουν πάθει ντουβρουτζά.

Αλλά ποιον πλούτο θα μπορέσει να φορολογήσει, αν δεν μπει πρώτα στο δωμάτιο;

Διότι κι ο Σκανδαλίδης του το ξεκαθάρισε για να μην έχουμε παρεξηγήσεις. Ή το ΠαΣοΚ θα είναι πρώτο κόμμα και θα κάνει κυβέρνηση με το δικό του πρόγραμμα ή δεν θα είναι πρώτο κόμμα και θα μείνει στην αντιπολίτευση.

Κι επειδή τώρα που θα πάρει και την Τζάκρη δεν νομίζω να αμφισβητείται η πρώτη θέση του ΠαΣοΚ, τι θα φορολογήσει ο Τσίπρας; Τα πουρμπουάρ;

– Πάρτε μου τώρα την Κίμπερλι, ούρλιαξε ο πρόεδρος μόλις συνήλθε από το πρώτο σοκ.

– Να τη διακόψω; Ρώτησε η τηλεφωνήτρια του Λευκού Οίκου. Τώρα είναι…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η αγωνίστρια Τζάκρη που ψήφισε τρία μνημόνια

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

τζάκρη (η) 1. περιπλανώμενη καλλιτέχνις «χτες στην πλατεία του χωριού είδα μια φοβερή τζάκρη που ταυτοχρόνως τραγουδούσε και έκανε ζογκλερικά»  2. αυτή που δεν μπορεί να στεριώσει πουθενά «να προσέχεις γιατί ενώ είναι όντως πολύ καλές οι σπουδές της οι συνεχείς αλλαγές στις δουλειές δείχνουν ότι μάλλον πρόκειται για τζάκρη» 3. ασυμβίβαστη λαϊκή αγωνίστρια «είναι τόσο τζάκρη που έκανε 12ωρη απεργία πείνας για να διαμαρτυρηθεί για τη στοχοποίηση του λαγοκέφαλου»

Αναστάτωση στους κόλπους του Συστήματος προκαλεί η ανακοίνωση της αποχώρησης της συντρόφισσας Τζάκρη από το κόμμα του Στέφανου με τα κολλητά ρούχα αφού οι πολυετείς (περίπου 30 χρόνια) προσπάθειες να την υποτάξει έχουν αποβεί άκαρπες.

Η ασυμβίβαστη αντισυστημική πολιτικός έγινε υφυπουργός με το ΠΑΣΟΚ και ψήφισε δύο μνημόνια, μετά έγινε υφυπουργός με τον ΣΥΡΙΖΑ και ψήφισε άλλο ένα κι όλα δείχνουν ότι τίποτα από αυτά δεν έχει μειώσει στο ελάχιστο τον πόθο της για αντίσταση.

Αν είμαστε τυχεροί θα την ξαναδούμε να αντιστέκεται στο σύστημα με τη φανέλα του ΠΑΣΟΚ το οποίο μες την απελπισία του μπορεί να τη δεχτεί πίσω.

Ετσι ώστε η απάντηση στην ερώτηση που απηύθυνε στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατών «Πόσο χρόνος μου απομένει ακόμα μέχρι να ηττηθώ κι εγώ από αυτό το πανίσχυρο Σύστημα;» να είναι:

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οποιος βιάζεται…

Εσείς είστε από αυτούς τους ταλαίπωρους που περιμένουν την προκήρυξη ή από τους εκλεκτούς που παίρνουν απόσπαση στις Βρυξέλλες και επίδομα αλλοδαπής 245.700€ πριν καν εκδοθεί; pic.twitter.com/77SxT9xbDf

— Ακήρατος🇪🇺🇺🇦 (@Akiratos_) July 5, 2026

Οι πασοκοζαίοι πάντα βρίσκουν μια τρύπα να τρυπώνουν και μια αγελάδα να αρμέγουν.#Φαραντουρης pic.twitter.com/MfYTrhZc9w

— Bullshit (@BullshitDrone) July 4, 2026

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Είτε μας αρέσει είτε όχι, τη διάκριση μεταξύ του νόμιμου και του ηθικού τη γνωρίζουμε από την υπόθεση του Γιώργου Βουλγαράκη το 2008, στο απόγειο της ένδοξης Εποχής της Αστακομακαρονάδας.

Αν είναι σωστό ή όχι να υφίσταται η συγκεκριμένη διάκριση στη συνείδηση του πολίτη, αυτό είναι ένα ζήτημα που το αφήνουμε για τους φιλοσόφους.

Στην πρακτική πολιτική όμως, η διάκριση είναι υπαρκτή και αυτό αρκεί. Για να το πω μεταφορικά, δεν ενδιαφέρει αν η νάρκη κατά προσωπικού είναι ένα φρικτό και ύπουλο όπλο, ούτε ποιος παλιάνθρωπος την τοποθέτησε· αυτό που αρκεί είναι να μην την πατήσεις. Αυτός είναι ο κανόνας.

Και ο Νικόλας Φαραντούρης, κινούμενος όπως πάντα με φόρα και ενθουσιασμό, με το βλέμμα μονίμως στραμμένο ψηλά στους στόχους του, πάτησε τη νάρκη και μάλιστα του πήρε και μερικές μέρες, ώσπου να το συνειδητοποιήσει.

Είναι προφανές ότι η σύζυγος του κ. Φαραντούρη έχει τα τυπικά προσόντα για την επίζηλη απόσπαση στις Βρυξέλλες. Να δεχτώ, επίσης, ότι ο σύζυγός της ουδεμία εμπλοκή είχε στην επιλογή της. Ομως τα καθέκαστα της υπόθεσης δεν μετράνε, από την ώρα που η απόσπαση κρίνεται δημοσίως, ως μία πράξη εκτός των ορίων της ηθικής. Το πρόβλημα, βλέπετε, είναι ότι κανείς δεν μπορεί να πείσει τους καχύποπτους ότι ο Φαραντούρης (που έχει παντού μόνο φίλους) δεν ψιθύρισε μια κουβέντα στο κατάλληλο αφτί. Κι ας μην την έχει πει ποτέ αυτή την κουβέντα – η υποψία αρκεί.

Και τότε τι θα ήταν ηθικό, αναρωτιέμαι. Μήπως η γυναίκα του Φαραντούρη θα έπρεπε να θέσει σε εκκρεμότητα τις επαγγελματικές φιλοδοξίες της, επειδή ο σύζυγος είναι ευρωβουλευτής;

Το βρίσκετε ηλίθιο;

Κι εγώ το ίδιο! Δυστυχώς όμως έτσι είναι στο πολίτευμα που ονομάζουμε Δημοκρατία: ό,τι προκαλεί το πλήθος (plebs, plebis κ.λπ.) θεωρείται ανήθικο. Από την αρχαιότητα, την Αθήνα και τη Ρώμη, μέχρι σήμερα. Αυτό είναι και δεν αλλάζει, εφόσον οι πολλοί έχουν την εξουσία.

Η έννοια του ηθικού είναι, λοιπόν, ρευστή και μεταβαλλόμενη, καθώς εξαρτάται πάντα από τις διαθέσεις του κόσμου και την ατζέντα των καιρών.

Ενας πολιτευόμενος δεν μπορεί να την αγνοεί, ιδίως δε κάποιος που πολιτεύεται καταβάλλοντας τόσο μεγάλη προσπάθεια, για να αρέσει.

Για τον λόγο αυτόν προκαλεί εντύπωση πως πάτησε τη νάρκη ο κ. Φαραντούρης, και μάλιστα όταν ακόμη δεν έχει στεγνώσει η μελάνη της μεταγραφής του. Γιατί οπωσδήποτε συμβάλλει και αυτό στην καχυποψία περί το πρόσωπό του.

Από τον τρόπο με τον οποίο τον είδαμε να αιωρείται σαν μελισσούλα πάνω από το ένα λουλουδάκι μετά το άλλο, μέχρι να βυθιστεί στο νέκταρ του ΠΑΣΟΚ, έγινε αντιληπτό ότι ο κ. Φαραντούρης υπολογίζει καλά το συμφέρον του και το επιδιώκει αδίστακτα. Δεν προκάλεσε κατάπληξη επομένως, ότι ανάμεσα στην οικογένειά του και το κόμμα του αυτός προτίμησε την οικογένειά του.

Αυτό ακριβώς υπαινίχθηκε ο Μιχάλης Κατρίνης με τη διακριτικά επικριτική δήλωσή του για το θέμα. Αν ήμουν στη θέση του, την οικογένειά μου θα διάλεγα κι εγώ, αλλά δεν είμαι πολιτικός.

Ο κ. Φαραντούρης έχει μπει με φόρα στην πολιτική αρένα, πρέπει όμως να ελέγξει την ιλιγγιώδη ταχύτητα με την οποία κινείται, γιατί …

 

ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Σούργελα οχυρωμένα συνειδητά στην επανάληψη

Όταν όλα πάνε στραβά αλλά το μαλλί εκεί αψεγάδιαστος Ζάχος Δόγκανος. pic.twitter.com/9Q1oAZ3LNr

— oldschoolfileles (@oldfileles) June 30, 2026

Αν το «συμμορία» είναι πολιτικός χαρακτηρισμός, τότε και το μαλάκες είναι πολιτικός χαρακτηρισμός.

Οι ΠΑΣΟΚοι είναι πολιτικά μαλάκες και αυτό είναι αυταπόδεικτο: είχαν 3 χρόνια στη διάθεσή τους να γίνουν πραγματική αξιωματική αντιπολίτευση και παρά ταύτα, μαλακίζονταν με τις…

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) July 9, 2026

 

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Μπορεί ένα κόμμα που είναι τριτοτέταρτο να εξακολουθεί να δηλώνει ως στόχο του την πρωτιά;

Διατηρεί έτσι την αντιπολιτευτική αιχμή του ή μήπως υποσκάπτει όσο κύρος του έχει απομείνει, αρνούμενο την πραγματικότητα;

Στο ΠΑΣΟΚ αναπτύσσεται όλη η γκάμα των απαντήσεων. Από τον Χρήστο Κακλαμάνη και τη Νάντια Γιαννακοπούλου, που ομολογούν ότι ο στόχος της πρώτης θέσης δεν είναι ρεαλιστικός, μέχρι τον Παύλο Γερουλάνο που –αν και δεν μπορεί να κατηγορηθεί για πρόθεση εξωραϊσμού– επιμένει ότι στόχος ενός κυβερνητικού κόμματος πρέπει πάντα να είναι η πρώτη θέση.

Με όποιον κι αν συμφωνήσει κανείς, με τους ιδεαλιστές ή με τους ρεαλιστές της Χαριλάου Τρικούπη, η κατάσταση του ΠΑΣΟΚ δεν αλλάζει: Η ηγεσία μοιάζει τόσο αιφνιδιασμένη από την εντελώς προβλέψιμη επάνοδο του Τσίπρα, ώστε να οχυρώνεται συνειδητά στην επανάληψη. Δηλώνει ότι θα εξακολουθήσει να κάνει ό,τι έκανε, πεπεισμένη ότι έκανε το σωστό και ότι θα δικαιωθεί στο βάθος του χρόνου, όταν ο θόρυβος που σήκωσε το νέο κόμμα (του παλιού πρωθυπουργού) θα έχει καταλαγιάσει.

Και η ενδοπασοκική μειοψηφία;

Ποια ήταν η δική της εναλλακτική στρατηγική, όσο ο πρόεδρος σπαταλούσε το παράθυρο ευκαιρίας που του δόθηκε για να μονοπωλήσει την (σοβαρή) αντιπολίτευση;

«Εναλλακτική» προσφέρει μόνο ο Δούκας, που θέλει να εγγράψει και επισήμως το ΠΑΣΟΚ στις εφεδρείες του Τσίπρα. Οι υπόλοιποι –κομψοί ή όχι– επικριτές του Ανδρουλάκη έχουν περιοριστεί σε ρόλο σχολιαστή των δημοσκοπήσεων. Μοιρολογούν τη διολίσθηση, αλλά δεν είναι σε θέση να αρθρώσουν σχέδιο ανάσχεσής της.

Μπορεί να καταρτίζεις στρατηγική πάνω στην αποχή;

Η εύκολη απάντηση είναι ότι, όταν έχουμε ήδη μπει σε προεκλογικό χρόνο, δεν μπορεί εύκολα να διατυπωθεί δημοσίως στρατηγική εναλλακτική σε μια ηγεσία που ανανέωσε τη νομιμοποίησή της στο μέσον της τετραετίας. Δεν μπορεί εύκολα ο Γερουλάνος, που βγήκε «ολίγον» τρίτος, πίσω από τον Ανδρουλάκη και τον Δούκα, τον Οκτώβριο του 2024, να αμφισβητήσει καθολικά την πορεία της ηγεσίας. Μπορεί μόνο να επιχειρεί εναντίον της τηλεοπτικούς βελονισμούς, προοικονομώντας την «κανονική» αμφισβήτηση που θα ξεδιπλωθεί, αφού επέλθει το μοιραίο. Για να μπορεί τότε να λέει «εγώ τα είχα πει».

 

Ετσι, καθώς το κόμμα ανταγωνίζεται την Καρυστιανού για την τρίτη θέση, εκδηλώνει ένα σάστισμα, που δεν εκπορεύεται μόνο από την ηγεσία.

Το ΠΑΣΟΚ χάνει ραγδαία επιρροή και το προτεινόμενο αντίδοτο είναι το κλισέ ότι «θα σηκώσουμε τους παλιούς από τον καναπέ».

Τη θεωρία μηρυκάζει και ο Γερουλάνος, που επαναφέρει ως στόχο το φανταστικό ρεζερβουάρ της αποχής – των αμέτοχων του εκλογικού σώματος, οι οποίοι είναι «τριπλάσιοι της σημερινής δύναμης του ΠΑΣΟΚ».

Το κόμμα έτρεχε μόνο του επί τρία χρόνια και έσκασε πριν από τον τερματισμό.

Η μόνη «εναλλακτική» που προτείνεται είναι…

 

ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Λάθη

Όταν περνάτε δύσκολα να σκέφτεστε ότι στη σκληρή κοινωνία των ανθρώπων επιβιώνει αυτός. pic.twitter.com/C6RC2XtU4t

— oldschoolfileles (@oldfileles) June 27, 2026

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Έκλεισε ο Ιούνιος κι οι επόμενες δημοσκοπήσεις θα κυκλοφορήσουν στα μέσα με τέλη Σεπτεμβρίου. Υποθέτω θα επιζήσουμε και χωρίς.

Σε ένα τοπίο όμως χωρίς μεγάλες συγκινήσεις ή ανατροπές, δεν γίνεται να αγνοήσουμε τις τελευταίες δημοσκοπήσεις της σεζόν όπου ο Τσίπρας δείχνει να μονιμοποιείται στη δεύτερη θέση.

Για να πω την αλήθεια το περίμενα και το είχα γράψει κάποιες φορές. Ο λόγος ήταν απλός: το ΠαΣοΚ έπαιζε μόνο του τρία χρόνια σε άδειο γήπεδο και δεν κατάφερε να κλειδώσει το ματς.

Τι άλλο θέλετε;

Οπως είχε πει κι ο Σημίτης «οι ευκαιρίες δεν είναι άπειρες». Πρέπει να τις καταλάβεις και να τις αρπάξεις. Διαφορετικά πέρασε το τρένο.

Γιατί, όμως;

Νομίζω ότι στη βάση υπάρχει ένα στρατηγικό λάθος.

Το ΠαΣοΚ από την αρχή της αρχηγίας Ανδρουλάκη έχρισε αναιτίως κι ακατανόητα αντίπαλό του τον Μητσοτάκη ενώ βασικός του αντίπαλος ήταν και παραμένει ο Τσίπρας.

Εκτοτε κινήθηκε στα όρια της εμμονής. Ξόδεψε τόνους σάλιου και καταγγελίας κατά του Πρωθυπουργού, την ίδια στιγμή που ο Τσίπρας έμενε στο απυρόβλητο.

Ειλικρινά δεν ξέρω πώς το υπολόγισαν, ούτε τι περίμεναν. Αλλά όταν ο Τσίπρας επανεμφανίστηκε φρέσκος κι ατουφέκιστος, τους πήρε όλο το μετρητό.

Το λάθος αυτό οδήγησε σε ένα δεύτερο.

Το ΠαΣοΚ θεώρησε ότι το «στυλ ΣΥΡΙΖΑ» ήταν αποτελεσματικό, ελκυστικό και ταίριαζε στην ελληνική κοινωνία.

Φωνή, οργή, αφορισμοί, συνωμοσιολογία και ασίγαστες μάχες με φαντασιακά παρακράτη και ανεξιχνίαστα κυκλώματα. Μια διαρκής αλαβουζία. Κι ένας ακαλαίσθητος μικρομεγαλισμός.

Δεν ξέρω γιατί. Ισως έτσι είχαν καταλάβει την πολιτική. Ισως εκεί τους οδηγούσαν οι νοοτροπίες τους. Ισως τελικά κάτι τέτοιο μπορούσαν να κάνουν. Κανένας δήμαρχος όμως δεν τους πήρε στον λαιμό του διότι αυτός ήταν ο δικός τους λαιμός.

Ετσι, όταν εμφανίστηκε ο ορίτζιναλ ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα με τις αρλούμπες του και τα ωραία του το παραμύθι έλαβε τέλος.

Το μεγαλύτερο λάθος όμως για το ΠαΣοΚ είναι ότι…

 

ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Αφορμή

Ταραχή στο ΠΑΣΟΚ: Ο Σγουρός υπέρ της συνεργασίας με τη ΝΔ, διαψεύδει η Χαριλάου – Γκάφα, προσωπική άποψη ή… «λαγός»; https://t.co/W1FepEtJjk

— Frida Kah ☮️ (@Fridacah) July 6, 2026

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Νόμιζα ότι είχα καταλάβει πως στο ΠαΣοΚ ψάχνουν αφορμή να τσακωθούν.

Λάθος μου. Τελικά τσακώνονται και χωρίς αφορμή.

Τελευταίο επεισόδιο. Τσακώνονται για όσα είπε ο Σγουρός.

Αλλά ο Σγουρός δεν είπε κάτι τρελό, ούτε κάτι ακατανόητο. Υπενθύμισε απλώς πως ποτέ στην πολιτική δεν λες ποτέ.

Προφανώς και σιγά τη σοφία. Ενα αξίωμα το οποίο κανονικά αποτελεί αυτονόητη παραδοχή για ένα κόμμα εξουσίας όπως φιλοδοξεί να είναι το ΠαΣοΚ και μάλιστα με την ιστορία του ΠαΣοΚ.

Περιέργως όμως και μάλλον ακατανόητα το ΠαΣοΚ αυτοεγκλωβίστηκε σε μια άρνηση του αυτονόητου.

Πήγε και ψήφισε στο συνέδριό του ότι δεν θα συνεργαστεί ποτέ με τη ΝΔ. Περιττό. Ουδείς του το ζητούσε. Ουδείς το έθετε. Και ουδείς το περίμενε. Αλλά το ψήφισε χωρίς προφανή λόγο ή αιτία.

Τώρα ρίχνουν όλοι την ευθύνη στον δήμαρχο.

Υπερβολικό. Εντάξει, ο άνθρωπος δεν είναι κανένα εκτυφλωτικό αστέρι, ούτε διαπρέπει για το ένστικτό του. Αλλά ένας άνθρωπος μόνος δεν θα μπορούσε ποτέ να παρασύρει ένα ολόκληρο συνεδριακό σώμα.

Υποθέτω λοιπόν ότι το έσπρωξαν και άλλοι. Για τους δικούς τους λόγους. Και ότι συμφώνησαν μαζί τους πολλοί, αν υποθέσουμε ότι κατάλαβαν τι συμφώνησαν.

Το ψήφισαν, όμως.

Και τι έγινε;

Τίποτα.

Αλλαξε κάτι;

Οχι.

Ξεκόλλησε το ρολόι;

Ούτε.

 

Το ΠαΣοΚ συνέχισε τη ζωή του χωρίς καμία μεταβολή θετική ή αρνητική. Η φασαρία λοιπόν αποδείχτηκε άνευ πραγματικής σημασίας.

Λογικό. Ο κάθε στοιχειωδώς σοβαρός άνθρωπος θυμάται τη συμβουλή του Φρανσουά Μιτεράν που έλεγε πως «μεταξύ των προεκλογικών δεσμεύσεων και της μετεκλογικής κατάστασης μεσολαβεί ένα καθοριστικό γεγονός που είναι οι εκλογές».

Συνεπώς, αφήστε τις φανφάρες στην γκαρνταρόμπα.

Κι ο Μιτεράν φυσικά δεν ήταν δεξιός ούτε κατά διάνοια. Αλλά αν και σοσιαλιστής ήταν πρόεδρος της Γαλλίας. Και όταν επί προεδρίας του το 1986 και το 1993 η Δεξιά κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές συγκυβέρνησε μαζί της.

Δεν είπε «συγγνώμη αλλά εγώ με δεξιούς δεν συνεργάζομαι».

Γι’ αυτό ποτέ στην πολιτική δεν λες ποτέ. Και κυρίως δεν ψηφίζεις ένα ποτέ που δεν σου ζητάει κανείς.

Βεβαίως διάφοροι αριστερούληδες βρήκαν ευκαιρία να κατηγορήσουν κάποιους άλλους στο ΠαΣοΚ ότι γλυκοκοιτάζουν τη ΝΔ. Μια βαρετή κουβέντα.

Ομολογώ πως δεν ξέρω αν και ποιοι γλυκοκοιτάζουν τη ΝΔ. Αλλά ούτε ξέρω και πόση σημασία έχει.

Θεωρώ αυτονόητο όμως πως ένα κόμμα της Κεντροαριστεράς κοιτάζει και δεξιά του και αριστερά του.

Διαφορετικά …

 

ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ζει απλά στο 2011 !!!

 

 

 

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Να υπερασπιστώ τον Γιάννη τον Σγουρό, γιατί αδίκως τον βαράνε διάφοροι (και από το ΠΑΣΟΚ) για τα περί συνεργασίας με τη ΝΔ, σε περίπτωση κινδύνου ακυβερνησίας.

Πράγματι, η θέση του είναι εκτός της επίσημης γραμμής του κόμματος, για την οποία μάλιστα έγινε μεγάλη φασαρία μέχρι να τη συμφωνήσουν στο ΠΑΣΟΚ και να πάψουν οι δημόσιες αντιπαραθέσεις απόψεων.

Συνδυάστε όμως τη θέση του αυτή με την εμμονή του στο θέμα της μείωσης της σύνταξής του, το οποίο δεν χάνει ευκαιρία να το φέρνει στη συζήτηση, πάντα με το ίδιο πάθος, σαν να του συνέβη μόλις προχθές, σαν να είναι ο μόνος στον οποίον περιέκοψαν τη σύνταξη.

Αυτά τα δύο μαζί, μας οδηγούν στη διάγνωση: Ο κ. Σγουρός βρίσκεται πίσω στο 2011. Οι συντάξεις δεν έχουν μειωθεί ακόμη, ούτε έχει έλθει η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ.

Συνεπώς, μην τον ζορίζετε τον άνθρωπο και μην του βάζετε δύσκολα. Δώστε του τον χρόνο που χρειάζεται.

Ισως να βοηθούσε στην αποκατάστασή του, η…

 

ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Εχει μείνει μόνο το θυμωμένο ύφος της Αυριανής

Ο πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ, Σγουρός είπε -με νόημα- ότι ελπίζει «ο Παναγιωτάκης να βλέπει την εκπομπή». Η πολιτική του «ξέρεις ποιος είμ´ εγώ ρε». Ελπίζω και γω στο ΠΑΣΟΚ να βλέπουν την εκπομπή και να πάρουν θέση για το στέλεχός τους που απειλεί δημοσιογράφους.#ΕΔΩ*#Hardtalk#ΠΑΣΟΚ pic.twitter.com/fDcBehQQkN

— Stamatis Zacharos (@SZacharos) June 30, 2026

  

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

σγουρός (ο) 1. αυτός που προσπαθεί να προκαλέσει καβγά «εγώ στην ομάδα έναν σγουρό σαν και τον Γιάννη δεν τον θέλω» 2. αυτός που δεν αντέχει τον διάλογο «έπρεπε να καταλάβεις ότι είναι σγουρός από τη στιγμή που σου είπε ότι ο διάλογος κουράζει» 3. αυτός που απειλεί εργαζομένους επικαλούμενος τον προϊστάμενό τους «το ξέρω ότι είναι σγουρός, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι ξέρει στ’ αλήθεια το αφεντικό»

Ο σύντροφος Σγουρός δεν πήγε στην προχτεσινή εκπομπή του Σταμάτη Ζαχαρού για να συζητήσει. Πήγε για να δημιουργήσει επεισόδιο.

Από το πρώτο δευτερόλεπτο φώναζε, απαξίωνε τον διάλογο (τον βρίσκει, λέει, κουραστικό) και προσπαθούσε να προκαλέσει τον συνομιλητή του φτάνοντας στο σημείο, όταν ο Ζαχαρός τού είπε να του δείξει τα στοιχεία της Eurostat για το διαθέσιμο εισόδημα, να του πει: «Κάνετε λάθος εκ προοιμίου».

Οταν, δε, του έδειξε τα στοιχεία, ο υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Α΄ Αθήνας φόρεσε την κολοκοτρωνέικη περικεφαλαία του και είπε: «Δεν ξέρω τι είναι η Eurostat, εγώ είμαι Ελληνας».

Αξίζει να δείτε τα 8 λεπτά της απόπειρας συνομιλίας για να καταλάβετε (ή να επιβεβαιώσετε) ότι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη έχει καταντήσει…

 

ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ισοπέδωση διά της πολυλογίας

Γαλούχησαν ολόκληρη γενιά με νταϊλίκια «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» και δεν ντρέπεται να τα κάνει λαιβ στον αέρα ο βρωμοπασοκος. Δεν σέβεται ούτε τον εργαζόμενο δημοσιογράφο ούτε το κοινό που παρακολουθεί.
Ζωα ! Γίδια ! Θέλετε κ ψήφο #Σγουρος @pasok pic.twitter.com/FrBHibchDQ

— Arya (@Arya_eu_) July 1, 2026

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το εποχικό φαινόμενο, για το οποίο μιλούσαμε χθες, καλά κρατεί και σήμερα. Υπό τη διαρκή πίεση των υψηλών θερμοκρασιών, ορισμένοι πολιτευτές αυτοαναφλέγονται και σκάνε με κρότο. Τυχόν κακοτεχνίες στην κατασκευή τους, τσιγκουνιές με υλικά δεύτερης ποιότητας, όλα αυτά μειώνουν την ανθεκτικότητά τους στη ζέστη, με αποτέλεσμα την αυτανάφλεξη.

Στη Γερμανία, συμβαίνει στους φωτεινούς σηματοδότες των δρόμων, των οποίων το μεταλλικό γείσο λιώνει από τη ζέστη.

Εδώ σε εμάς, συμβαίνει στους πολιτευόμενους.

Προχθές ήταν ο Βασίλης Φεύγας της ΝΔ, χθες ο Γιάννης Σγουρός του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος αποχώρησε με ένα ταρατατζούμ από την τηλεοπτική εκπομπή του Σταμάτη Ζαχαρού, αφού προηγουμένως είχε κάνει ολόκληρο καβγά.

Το δε αισχρό, εκ μέρους του κ. Σγουρού ήταν ότι, κατά την αποχώρησή του, απείλησε επανειλημμένα και χωρίς περιστροφές τον κ. Ζαχαρό με προσφυγή στην ιδιοκτησία του σταθμού. Δεν νομίζω ότι είναι μια στάση που θα εκτιμηθεί για τη γενναιότητά της, ούτε για την ευθύτητά της. Θα το καταλάβει και ο ίδιος στις επόμενες εκλογές, αφού πρόκειται να είναι υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ στην Α’ Αθηνών.

Ποια ήταν η αφορμή όμως για το βραχυκύκλωμα, που προκάλεσε την αυτανάφλεξη Σγουρού σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση;

Οτι ο συνομιλητής του και οικοδεσπότης της εκπομπής δεν τον άφηνε να παίξει όλη την κασέτα. Ο Ζαχαρός τον διέκοπτε με ερωτήσεις και μάλιστα… δύσκολες!

Ο κ. Σγουρός, βλέπετε, είναι το πληρέστερο παράδειγμα της τακτικής που χρησιμοποιούν ως επί το πλείστον πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να κυριαρχούν στις συζητήσεις. Είναι η τακτική εξαιτίας της οποίας οι πολιτικές συζητήσεις είναι κατά κανόνα αδιάφορες και, επίσης, είναι αδύνατο να υπάρξει debate κατά την αγγλοσαξονική παράδοση.

Η τακτική αυτή είναι η ισοπέδωση του διαλόγου διά της πολυλογίας. Ο πολιτικός ποτέ δεν έχει καταφέρει να πει αυτό που ήθελε, πάντα έχει και κάτι άλλο ακόμη πιο κρίσιμο να προσθέσει. Αν ο δημοσιογράφος δεν τον διακόψει, εκείνος μπορεί να συνεχίσει μέχρι το τέλος της εκπομπής. Και έτσι, με τον θόρυβο, σκοτώνει τη συζήτηση.

Σε όλες τις περιπτώσεις, δε, ο φλύαρος επικαλείται το δικαίωμά του να πει αυτό που θέλει – το ιερό δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου! Την ίδια ώρα όμως καταπατά την υποχρέωσή του να το πει σύντομα. Γιατί η άρρητη προϋπόθεση, σε τέτοιου είδους δημόσιες συζητήσεις, είναι η υποχρέωση της συντομίας. Πες το, μέσα σε δύο λεπτά – μπορείς;

Αν σου χρειάζονται δέκα, άσε καλύτερα. Αυτός είναι ο απλός λόγος, για τον οποίο οι δημόσιες συζητήσεις είναι πάντα βαρετές. Ομως η τακτική αυτή είναι εύκολη, θέλει μόνο καλά πνευμόνια για την απαγγελία και απομνημόνευση, γι’ αυτό και είναι τόσο δημοφιλής. Αν εκείνοι που την ακολουθούν έχουν επίγνωση των επιπτώσεων, δεν έχει σημασία, για τον λόγο ότι δεν ενδιαφέρει τους ίδιους. Είναι το είδος των πολιτευτών που η δράση τους εξαντλείται στο επίπεδο των εντυπώσεων.

Είναι κρίμα, πάντως, που διακόπηκε έτσι άδοξα αυτή η συνέντευξη. Αν είχε εξελιχθεί ομαλά, ίσως είχε την ευκαιρία ο κ. Σγουρός να…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-Ζαίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Αν το «συμμορία» είναι πολιτικός χαρακτηρισμός, τότε και το μαλάκες είναι πολιτικός χαρακτηρισμός.

Οι ΠΑΣΟΚοι είναι πολιτικά μαλάκες και αυτό είναι αυταπόδεικτο: είχαν 3 χρόνια στη διάθεσή τους να γίνουν πραγματική αξιωματική αντιπολίτευση και παρά ταύτα, μαλακίζονταν με τις…

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) July 9, 2026

Όταν περνάτε δύσκολα να σκέφτεστε ότι στη σκληρή κοινωνία των ανθρώπων επιβιώνει αυτός. pic.twitter.com/C6RC2XtU4t

— oldschoolfileles (@oldfileles) June 27, 2026

Ο πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ, Σγουρός είπε -με νόημα- ότι ελπίζει «ο Παναγιωτάκης να βλέπει την εκπομπή». Η πολιτική του «ξέρεις ποιος είμ´ εγώ ρε». Ελπίζω και γω στο ΠΑΣΟΚ να βλέπουν την εκπομπή και να πάρουν θέση για το στέλεχός τους που απειλεί δημοσιογράφους.#ΕΔΩ*#Hardtalk#ΠΑΣΟΚ pic.twitter.com/fDcBehQQkN

— Stamatis Zacharos (@SZacharos) June 30, 2026

Πάντα απατεωνες... pic.twitter.com/BAIHxUKFdP

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) July 3, 2026

Το @pasok σε ότι έχουμε συνηθίσει κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης ‼️ pic.twitter.com/A7UDS5WaVz

— Giorgos_K.K. (@gio_Kk23) July 3, 2026

Ο πρώτος καραγκιόζης,ο δεύτερος απατεωνας... pic.twitter.com/iFvgUSWpo5

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) July 3, 2026

Τσιμπάνε ΠΑΣΟΚο εμπλεκόμενο σε σκάνδαλο με παράνομες συνταγογραφήσεις και τι κάνει η ΠΑΣΟΚάρα; Την μέθοδο Χρυσούλας Διαβάτη! Δεν τον ξέρω τον κύριο!

Υποδειγματικό crisis management, απ’ τη ζωοπανήγυρη του Σχιστού 🤣 pic.twitter.com/6HkxuvPnwD

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) July 3, 2026

Ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ https://t.co/sbaPpiyBH7 pic.twitter.com/dlp3hZbh9f

— Ακήρατος🇪🇺🇺🇦 (@Akiratos_) July 3, 2026

Έτσι είναι τα μεγάλα κόμματα. Δεν γνωρίζονται ούτε μεταξύ τους. pic.twitter.com/k7JGgEDg1w

— Ομάδα Αλήθειας (@omadaalithias) July 3, 2026

Φιξντ pic.twitter.com/yRBfy0OCDS

— Veltsi the IX (@Veltsi_Legacy) July 4, 2026

Βουλαρίνος: Πρώτα ήταν μετά τις 20, μετά 15, τώρα στις 10 και μέχρι τις εκλογές, από τις 2 του μηνός όλοι οι Έλληνες θα πεθαίνουμε από την πείνα. Αναρωτιούνται μετά στο ΠΑΣΟΚ γιατί τα ποσοστά πέφτουν. pic.twitter.com/m6G57GiCwK

— ΕΛΛΑΔΑ 24 (@ellada24) July 2, 2026

Εσείς είστε από αυτούς τους ταλαίπωρους που περιμένουν την προκήρυξη ή από τους εκλεκτούς που παίρνουν απόσπαση στις Βρυξέλλες και επίδομα αλλοδαπής 245.700€ πριν καν εκδοθεί; pic.twitter.com/77SxT9xbDf

— Ακήρατος🇪🇺🇺🇦 (@Akiratos_) July 5, 2026

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: : «Σφάξε» τους Τζοκόντε… ν’ αγιάσουν

Πόση ξεφτίλα αντέχετε ακόμα ρε @syriza_gr ξεφτίλες ;Σας φτύνει ρε ο Ζηκος κ εσείς κάνετε ότι ψιχαλίζει ! Σας έχει διαλύσει, σας έχει ξεφτιλίσει κ εσείς τρέχετε ζητιανεύοντας κάνα ψίχουλο εξουσίας!Καλά ρε, μια στάλα φιλότιμο, ένα ίχνος αξιοπρέπειας;; Πιο ασπόνδυλα από εσάς δεν.. https://t.co/EKXVrG6Bz8

— EvangeliaAdamopoulou (@EAdamopoulou) June 27, 2026

κάποιοι μιλάνε για επιστροφή της Τζάκρη στο ΠΑΣΟΚ, αλλά όποιος διαβάζει τα σημάδια γνωρίζει καλά ότι η Τζάκρη στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ από το ΠΑΣΟΚ: pic.twitter.com/4UxNO9mDN5

— τάσος (@kostasos) June 29, 2026

Πώς μπαίνω στον φούρνο το πρωί να πάρω λουκανόπιτα pic.twitter.com/qXcvfYoOAT

— Βούλης Πετσέρακλος (@petseraklos) June 30, 2026

Η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου παραιτήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ pic.twitter.com/hhiR8XJTv2

— oldschoolfileles (@oldfileles) June 29, 2026

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

«Έδωσα τα νιάτα μου στο ΠΑΣΟΚ για τη νίκη του Κινήματος», αγόρευε σε ένα συνέδριο του ΠΑΣΟΚ η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.

Όντως… χαράμισε τα νιάτα της: Ευρωβουλευτής επικεφαλής της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η πρώτη γυναίκα Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, βουλευτής ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθηνών, υπουργός Υγείας ΠΑΣΟΚ.

Ακόμη στο ξόδεμα των νιάτων της υπέρ ΠΑΣΟΚ, Γενική Γραμματέας Εμπορίου στο υπουργείο Ανάπτυξης, συνεργάτης στη Γραμματεία της Σοσιαλιστικής Ομάδας, όπως και στο Γραφείο του τότε Επιτρόπου Χρήστου Παπουτσή, και επιστημονική συνεργάτης της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο.

Και ακόμη, Αναπληρώτρια Υπουργός Εξωτερικών, υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές υποθέσεις από Σεπτέμβριο του 2010 ως τον Φεβρουάριο του 2012 στην κυβέρνηση του Γιώργου, από την οποία παραιτήθηκε διαφωνώντας με το δεύτερο μνημόνιο.

Θα είχε κάθε δικαίωμα στη μεταγραφή της στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως άλλοι πρώην υπουργοί του ΠΑΣΟΚ προτίμησαν τη ΝΔ. Και θα ήταν υπεράνω κριτικής ημών, εάν δεν είχε προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ (και αναλάβει υπουργική θέση) αφότου το κόμμα του Τσίπρα είχε ήδη υπογράψει το Τρίτο μνημόνιο - ενώ είχε αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ λόγω του Δεύτερου.

Και αν δεν ήταν η ίδια που είχε επιδοκιμάσει το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου εναντίον του εκλεγμένο προέδρου Στέφανου Κασσελάκη, όταν την έπιασαν οι κάμερες να λέει μπράβο, σώσαμε το κόμμα.

Δεν είναι προσωποποιημένη κριτική. Είναι δείγμα των καιρών. Άλλωστε, κατά τα άλλα, είναι ένα αρκετά συμπαθές και σεμνό πρόσωπο, χαμηλών τόνων, το οποίο δεν έδειξε ποτέ την οίηση και την υπεροψία που μπολιάζουν την συμπεριφορά των προσώπων εξουσίας.

Και δεν είναι καν η μόνη. Αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που βλέπουν την πολιτική ως προσοδοφόρο επάγγελμα, μετακομίζουν στην ΕΛΑΣ. Αν κάποιος δεν το βλέπει ως επάγγελμα, δεν έχει κάποιο ηθικό έρεισμα το οποίο να συνηγορεί να γίνει στέλεχος στο τυχοδιωκτικό εγχείρημα του Τσίπρα.

Τώρα το κόμμα το οποίο κατά τη Μαριλίζα «έσωσαν» οι σταλινικοί μηχανοράφοι, και για το οποίο τους έδωσε εύφημον μνείαν, το διαλύει ο ίδιος ο πρώην αρχηγός του.

 

Και δεν αποσαρθρώνει μόνο το κόμμα, αλλά και την αξιοπρέπεια των συντρόφων του, στους οποίους φέρεται με αδιανόητη περιφρόνηση. Απαιτεί γην και ύδωρ, πλήρη εκ των προτέρων υποταγή, χωρίς να τους υπόσχεται μελλοντική αποκατάσταση.

Δεν έχει υπάρξει μεταπολιτευτικά αρχηγός κόμματος να έχει υποβάλει σε τέτοια ταπείνωση ανθρώπους με τους οποίους συγκυβέρνησε.

Αν η αξιοπρέπεια πρυτάνευε ως υπερασπίσιμη αρετή, δεν θα ταλανιζόταν όλος ο ΣΥΡΙΖΑ με το δίλημμα αν θα τους δεχτεί ο Αλέξης, και δεν θα ήταν πρόθυμη η Κ.Ο. -εκτός ενός - να παραιτηθεί, περιμένοντας ένα νεύμα του «μεγάλου αρχηγού», τον οποίο η δική τους υποτέλεια καθιστά «μεγάλο». Γιατί αν δεν υπήρχαν πρόβατα δεν θα έκαναν πάρτι οι λύκοι.

Το περιβόητο «ηθικό πλεονέκτημα» στέκεται παράμερα ως καταπατημένο ρετάλι. Και δεν σώζουν την τιμή της Αριστεράς οι λίγοι υπόλοιποι που αντιστέκονται. Το κάνουν επειδή ξέρουν ότι ο Τσίπρας δεν σκοπεύει να τους περιμαζέψει.

Το κατάλαβε και ο Φάμελλος που παίζει τον ρόλο (εντολοδόχου; ) νεκροθάφτη. Τώρα δια των κομματικών εκπροσώπων Γιαννούλη και Σαπουνά, επιρρίπτει ευθύνες στον Τσίπρα επειδή δεν δέχεται, λέει, την συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ!

Τους το είχε υποσχεθεί; Δεν είχε εξαρχής αποκλείσει συνεργασία με κόμματα;

Μόνοι τους δεν προσφέρθηκαν ως αμνοί επί σφαγή, μόνοι τους δεν απαξίωσαν την κομματική τους αυτονομία και την προσωπική τους αξιοπρέπεια;

Από ολόκληρη την Κ.Ο. ένας έσωσε την τιμή και την ηθική της Πολιτικής – με Κεφαλαίο. Ο βουλευτής Δράμας Θεόφιλος Ξανθόπουλος, ο οποίος ανεξαρτήτως τι θα πράξει μετά, έχει δηλώσει ότι θα παραμείνει βουλευτής μέχρι το τέλος της κοινοβουλευτικής περιόδου «μένοντας πιστός στην εντολή των πολιτών της Δράμας και τιμώντας την ψήφο τους».

Μετά από όλη αυτή την πρωτοφανή μικρότητα από ανθρώπους που διακήρυτταν με έπαρση την αριστεροσύνη τους, τι να πεις για την Θοδώρα Τζάκρη;

Τη Θοδώρα που με ραγισμένη φωνή που θα ζήλευε και κορυφαία τραγωδός σε παράσταση της Επιδαύρου, αναρωτιόταν σπαρακτικά «ως πότε θα αντέχει να αντιστέκεται, πόσος χρόνος της μένει μέχρι να ηττηθεί και αυτή από αυτό το πανίσχυρο σύστημα;».

 

Γι΄ αυτό …

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ξανά στο στόμα του απορροφητήρα

....κατάντια... pic.twitter.com/XjqYwiIElx

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) June 25, 2026

 Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Εχει και δίκιο και άδικο η Αννα Διαμαντοπούλου.

Εχει δίκιο που στο αντιπολιτευτικό της μείγμα φροντίζει να αναγνωρίζει το αυτονόητο – τη δημοσιονομική πρόοδο που έχει επιτευχθεί. Αντιστεκόμενη στον πειρασμό του μηδενισμού, χάνει μόνο σε ντεσιμπέλ, αλλά κερδίζει σε αντιπολιτευτικό κύρος. Αυτή η πιο ψαγμένη κριτική –που δεν φοβάται να πει ότι η χώρα δεν έχει μείνει στάσιμη τα τελευταία επτά χρόνια– θα μπορούσε να αποτελεί αποδοτικότερο εκλογικό συνάλλαγμα για το «κυβερνητικό» ΠΑΣΟΚ, από το ισοπεδωτικό «αποτύχατε, μαζέψτε τα και φύγετε».

Εχει άδικο όμως η πρώην υπουργός όταν διακηρύττει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται να περιγράψει από τώρα τι θα κάνει μετά τις εκλογές. Η χημεία της διακυβέρνησης που προτείνει κάθε κόμμα δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το κυρίαρχο ερώτημα της κάλπης – της κάθε κάλπης. Αποφεύγοντας να περιγράψει τις προθέσεις του για την επόμενη ημέρα, το ΠΑΣΟΚ καθιστά εαυτόν ευάλωτο στο δίλημμα περί «χάους». Αποσύρεται από τη διεκδίκηση της χρήσιμης ψήφου.

Μα, και τι να πει;

Να ακολουθήσει τον Δούκα, που χαράσσει γραμμή μετατροπής του κόμματος σε παρακολούθημα του Τσίπρα;

Αν θέλει κάποιος νεκρανάσταση κυβέρνησης Τσίπρα, γιατί να μην ψηφίσει απευθείας τον ίδιο και να το πάει μέσω πλατείας Κοτζιά;

Ταιριάζει άραγε σε ένα κόμμα, με την ιστορία του ΠΑΣΟΚ, να πλασάρεται στην εκλογική αγορά ως αντίβαρο σοβαρότητας στο αποτυχημένο λαϊκιστικό πείραμα της χρεοκοπίας;

Κι όμως. Το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται να πει με ποιον. Αρκεί να πει το πώς.

Ο Τσίπρας, στις συνθήκες της απλής αναλογικής που είχε δημιουργήσει για να εκμαιεύσει συνεργασίες, κατέγραψε ιστορικών διαστάσεων αποτυχία, επειδή επέμενε να υποδεικνύει δυνητικούς εταίρους που τον αποκήρυσσαν. Θα ήταν όντως αυτοκτονικό για το ΠΑΣΟΚ να διαπράξει το ίδιο λάθος. Θα όφειλε όμως να ορίσει το ίδιο τους όρους της δικής του πρότασης διακυβέρνησης – μια «χάρτα» που θα καλούνταν να προσυπογράψει είτε η Ν.Δ., είτε η ΕΛΑΣ, είτε όποιος ήθελε συμβάλει σε κυβερνητική διέξοδο μετά την κάλπη.

Δεν είναι και καμιά πολύ ευφάνταστη στρατηγική. Η διαβεβαίωση ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα αφήσει τη χώρα ακυβέρνητη, χαράσσοντας το ίδιο προεκλογικώς το πλαίσιο μιας πιθανής σύμπραξης, θα του επέτρεπε να αυξήσει την επιρροή του στους ψηφοφόρους εκείνους που ναι μεν έχουν απογοητευθεί από την κυβέρνηση, φοβούνται όμως περισσότερο τον κίνδυνο της ακυβερνησίας.

Προσπερνώντας ως άκαιρο και πονηρό το ερώτημα περί κυβερνητικής διεξόδου και αφήνοντας τάχα τους πολίτες να τη χαράξουν με την ψήφο τους, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να υποκύψει στο στρατήγημα του Τσίπρα. Ο πρώην πρωθυπουργός το διαλαλεί: Θέλει στην πρώτη κάλπη να προσπεράσει έστω και λίγο το ΠΑΣΟΚ, ώστε να μπορέσει στη δεύτερη κάλπη να απορροφήσει. Να γίνει εκείνος ο φορέας υποδοχής της αντικυβερνητικής δυσαρέσκειας.

Στο όνομα της «αυτονομίας» του, το ΠΑΣΟΚ αρνείται τη συζήτηση περί συνεργασιών.

Η «αυτονομία» όμως δεν είναι μια ηθική ποιότητα ανεξάρτητη της εκλογικής επίδοσης. Η «αυτονομία» κερδίζεται στην κάλπη – είναι συνάρτηση της πολιτικής ισχύος. Και αντιστρόφως: εξαρτημένη, «δορυφορική» δύναμη είναι εκείνη που αφήνεται να υποσκελιστεί, επειδή περιφρονεί δογματικά την αριθμητική της κυβερνησιμότητας.

Οι δημοσκοπήσεις προειδοποιούν το ΠΑΣΟΚ ότι διολισθαίνει προς τις συμπληγάδες ενός μικρού ψευτοδιπολισμού Ν.Δ. – Τσίπρα. Θα είναι η δεύτερη φορά μέσα σε δεκαπέντε χρόνια. Και όπως είχε πει …

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μαϊμούδες

 

 

Γράφει ο Μιχάλης Τσιντσίνης

Δεν είναι εποχή που τη νοσταλγείς. Τώρα, που συμπληρώνονται πια τριάντα χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, ποιος θέλει να θυμάται εκείνη την τελευταία περίοδο της ζωής του;

Ιδίως το διάστημα από τις 20 Νοεμβρίου 1995, που εισήχθη στο Ωνάσειο, μέχρι τις 15 Ιανουαρίου 1996, που υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, η χώρα είχε περιπέσει σε μια αλλόκοτη ακυβερνησία – με την κοινή γνώμη καρφωμένη στα ιατρικά ανακοινωθέντα και τους διαδρομιστές να την κατευθύνουν με παραπολιτικές ακριτομυθίες. Ηταν σαν να εκπνέει μια βασιλεία, με την αυλή σε παραζάλη γύρω από τον μονάρχη που ψυχομαχούσε.

Πολλοί έλεγαν εκείνες τις ημέρες ότι το ΠΑΣΟΚ θα διαλυόταν. Οταν θα εξέλειπε εκείνος, θα σκόρπιζε και το κόμμα, που είχε συγκροτηθεί προσωποπαγώς. Κι όμως, όπως έμελλε να δείξει η αλλαγή στην πρωθυπουργία και το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ λίγες ημέρες μετά τον θάνατo του ιδρυτή του, ο Παπανδρέου είχε φτιάξει ένα κόμμα με ρίζες. Ενα κόμμα που όχι μόνο μπόρεσε να μείνει ενωμένο –παρά τις αντιφάσεις του–, αλλά και να μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο απ’ αυτό που ήταν τη δεκαετία του ’80.

Ξεχνάμε ότι ο μετασχηματισμός είχε ξεκινήσει από τον ίδιο τον Ανδρέα, που άλλαξε προσανατολισμό μετά την επάνοδό του στην εξουσία το 1993.

Η συμφιλίωση με την Ευρώπη και την ελεύθερη αγορά (έστω κι αν οι ιδιωτικοποιήσεις βαπτίστηκαν πασοκιστί «μετοχοποιήσεις»), η αναγνώριση της ανάγκης περί «αφανισμού» του χρέους, ήταν παραδοχές του όψιμου Παπανδρέου. Με αυτόν τον τρόπο, ο Ανδρέας είχε ακουσίως ετοιμάσει το κόμμα για τον διάδοχό του. Η «ρήξη», που σηματοδοτούσε η εκλογή Σημίτη, ήταν σε μεγάλο βαθμό και συνέχεια.

Είναι άραγε εύκολο να μιμηθείς τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ;

Οσοι προκαλούν σήμερα τη σύγκρισή τους μαζί του θα έπρεπε να αναλογιστούν ότι η διάλυση των δικών τους κομμάτων δεν είναι επίτευγμα, αλλά τεκμήριο της ρηχότητάς τους.

Οσοι λαμβάνουν τον Παπανδρέου ως υπόδειγμα προσπαθούν μάταια να τον μιμηθούν. Το δημαγωγικό του χάρισμα δεν αναπαράγεται. Οχι μόνο επειδή το ταλέντο δεν αντιγράφεται. Αλλά, κυρίως, επειδή η κοινωνία που κάποτε είχε ανάγκη να λατρεύει πατερούληδες έχει πια «αποφοιτήσει» από το μεταπολιτευτικό σανατόριο των ανεπεξέργαστων τραυμάτων, που την έκαναν να αναζητεί ασφάλεια στην πατριαρχική φτερούγα του «μεγάλου». Τέτοιες στρατεύσεις μπορεί να ευδοκιμούν σήμερα αλλού, αλλά εδώ μοιάζουν, ευτυχώς, ξεπερασμένες.

Ακόμη όμως κι αν έχει κανείς τη σαγήνη, δεν μπορεί να μιμηθεί τον Παπανδρέου.

Το πρότυπο δεν ήταν ιστορικά μοναδικό χάρη μόνο στις «ποιμαντορικές» του δεξιότητες. Ηταν επειδή …

 

ΠΑΣΟΚων εθνικών σουργελο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

Πολύ σύντομα... pic.twitter.com/SS4J2HA6k2

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) June 20, 2026

γιατί όχι μέχρι τις εκλογές;
τι αλλάζει την επόμενη ημέρα από τις εκλογές; 😂 pic.twitter.com/OO2X8jxQes

— Tryfon (@Nogate_T) June 21, 2026

Καύσωνας σε όλη την Ευρώπη και ειδικά στη Γαλλία. Πόσοι τυχεροί εμείς που ψηφίσαμε σωστά; ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ... pic.twitter.com/hzHZvRuG0B

— oldschoolfileles (@oldfileles) June 23, 2026

μην κοροϊδεύετε τη Νάντια. ο πατέρας της με Αντρέα πρωτοέγινε βουλευτής κι έμεινε για 20 χρόνια. εγώ στη θέση της θα αναστέναζα ακόμα περισσότερο. pic.twitter.com/XcuaotULt3

— τάσος (@kostasos) June 23, 2026

έτσι όπως αναστέναξε η Νάντια Γιαννακοπούλου "Αχ ρε Αντρέα" πάνω απ'το μνήμα δεν πρέπει να είχε αναστενάξει ούτε η Μιμή όταν έδωσε τη βίλα της Αγράμπελης να γίνει μεζονέτες.

— τάσος (@kostasos) June 23, 2026

....κατάντια... pic.twitter.com/XjqYwiIElx

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) June 25, 2026

ΠΑΣΟΚ-ο-ΕΛΑΣιτο-ΤΖΟΚΟΝΤΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η σύγκλιση της Κεντροαριστεράς: Αναζητείται απλή φυσική νοημοσύνη

Απευθύνονται στο 62++%του σοφού λαού... pic.twitter.com/h3VJZCLqqp

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) June 14, 2026

 

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στα πολιτικά πράγματα της χώρας και η ίδρυση του προσωποπαγούς κόμματος της ΕΛ.Α.Σ. φέρνει και πάλι στην επικαιρότητα τη λεγόμενη σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων. Και στην Ελλάδα όταν λέμε προοδευτικές εννοούμε βεβαίως αριστερές ριζοσπαστικές και αριστερές σοσιαλδημοκρατικές. Πάντως αριστερές. Μην πάει το μυαλό σας στο Κέντρο. Το Κέντρο είναι «αντιδραστικό» και ψηφίζει Μητσοτάκη. Διότι μετρώντας τα κουκιά δεν δημιουργείται αλλιώς η κρίσιμη μάζα που θα ανατρέψει τη Δεξιά από την εξουσία και θα ανοίξει τον δρόμο για την «πρόοδο» της χώρας. Και στο αφήγημα αυτό συσπειρώνονται βεβαίως οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και ικανές δυνάμεις από το ΠΑΣΟΚ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να προσχωρήσει ολοκληρωτικά στην ΕΛ.Α.Σ. αν εξαιρέσεις κάποια στελέχη που δεν θέλουν να γίνουν υποτελείς του Αλέξη Τσίπρα. Απλώς θα προσχωρήσουν ως άτομα γιατί σε ένα προσωπικό κόμμα δεν υπάρχουν παραταξιακές ιδιότητες. Αυτό έλειπε να βάλει ο μεγάλος με το καλημέρα τις φράξιες στο νέο του εγχείρημα. Προφανώς και δεν θα τις γλιτώσει σε βάθος χρόνου διότι δεν νοείται αριστερό κόμμα χωρίς φραξιονισμό. Αλλά δεν τις θέλει με το καλημέρα, για να μην του τινάξουν το μαγαζί στον αέρα, πριν κρεμάσει την ταμπέλα του.

Για το ΠΑΣΟΚ όμως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Φυσικά και το κόμμα έχει ιστορία μαζικής μετανάστευσης στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ την εποχή της μεγάλης κρίσης. Και δεν εκπλήσσει κανέναν ότι υπάρχουν στελέχη του και μάλιστα πρωτοκλασάτα, που ξύνονται στη γκλίτσα του τσομπάνη Αλέξη. Είτε γιατί έχουν καταγωγή από τη ριζοσπαστική Αριστερά, είτε γιατί επηρεάστηκαν από τον αριστερισμό του Νίκου Ανδρουλάκη και δεν τους χωράει πια ο τόπος του ΠΑΣΟΚ. Και τα στελέχη αυτά προσποιούνται σήμερα ότι θέλουν απλώς να συζητήσουν για τη λεγόμενη σύγκλιση. Όταν όμως με το «καλημέρα» η ΕΛ.Α.Σ. εμφανίζεται δεύτερη στις δημοσκοπήσεις και μακριά από το τρίτο ΠΑΣΟΚ, είναι προφανές ότι η συζήτηση είναι το πρόσχημα, ή μάλλον η γέφυρα για τη μετάβαση. Διότι τι νόημα έχουν οι συγκλίσεις αν δεν στοχεύουν στην εξουσία;

Η οποία είναι πάντοτε γλυκιά. Και έχει λείψει πολλά χρόνια από το περιβάλλον της «σοσιαλδημοκρατίας».

Το ΠΑΣΟΚ φρόντισε με συνέπεια να προετοιμάσει τον κόσμο του για την έλευση του Αλέξη Τσίπρα της νέας εποχής. Καλλιεργώντας με εμμονή τις αριστερίστικες ιδεοληψίες και τη σύγκλιση των αριστερών δυνάμεων και με αιχμές την καταγγελία και την τοξικότητα απομακρύνθηκε από τον χώρο του Κέντρου και ανοίχτηκε στον κόσμο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ελπίζοντας αφελώς ότι θα την συμπεριλάβει. Δυστυχώς, γι’ αυτό, συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Ανοίχτηκε στον αριστερό άνεμο και πούντιασε. Και έγινε εύκολα έρμαιο των διαθέσεων του Αλέξη Τσίπρα. Αφήνοντας τον χώρο του Κέντρου στον Κ. Μητσοτάκη. Και γι’ αυτό πολλοί θεωρούν τον πρωθυπουργό τυχερό άνθρωπο.

Διότι προφανώς ο Αλέξης Τσίπρας υπερτερεί του Νίκου Ανδρουλάκη και ο λόγος δεν είναι φυσικά οι γνώσεις των Αγγλικών των δύο ηγετών. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει πρωθυπουργική εμπειρία αλλά και το image να προσελκύσει και πάλι ευρύτερες «προοδευτικές μάζες». Έχει το προφίλ πολιτικού ηγέτη που μπορεί να απειλεί τη Δεξιά και να γίνεται πιστευτός. Ακόμα και να απειλεί τη χώρα, το ευρώ, την ΕΕ, τη Δύση γενικώς. Και γι’ αυτό μπορεί να γίνεται ελκυστικός και στον αντισυστημικό χώρο. Παρόλο που τον πρόδωσε και δεν τίναξε τη χώρα στον αέρα, όταν μπορούσε.

Ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν έχει τίποτα από αυτά. Είναι απλώς χλιαρός ακόμα και όταν καμώνεται τον υπέρθερμο. Και μάλιστα σε βαθμό που να μην πείθει ούτε τους ψηφοφόρους του ίδιου του κόμματος, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Με δυο λόγια ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπαθεί να ηγηθεί σε έναν χώρο που τον βλέπει ως ξένο, ως μετανάστη. Και φυσικά αυτό δεν γίνεται.

Ακόμα και να θελήσουμε να δούμε με συγκατάβαση τη σύγκλιση των «προοδευτικών δυνάμεων», ο τοίχος της πραγματικότητας είναι σκληρός και η κρούση μαζί του θα είναι και πάλι πλαστική. Και θα συντριβούμε.

Δείτε το άνοιγμα της ΕΛ.Α.Σ. στην ελληνική κοινή γνώμη. Φυσικά και δεν έχει τίποτα το νέο, πόσο μάλλον μεταρρυθμιστικό και ελπιδοφόρο. Ο λαϊκισμός είναι πάντα μέσα σε κάθε συριζογενές αφήγημα, πόσο μάλλον όταν αυτό οδηγείται από τον πρύτανη του αριστερού λαϊκισμού τον Α. Τσίπρα.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με τα νεόκοπα στελέχη του η κοινωνία χωρίζεται σε δυο κατηγορίες, τους λίγους πλούσιους και τους πολλούς φτωχούς. Και τα πράγματα θ’ αλλάξουν αν μια φωτισμένη ηγεσία πάρει την εξουσία και μεταφέρει βιαίως το εισόδημα από τις ελίτ στον λαό. Φυσικά όχι με τα όπλα αλλά μέσω της σκληρής φορολογίας. Διότι σύμφωνα με κάποιους «θεωρητικούς» που τον συμβουλεύουν προέχει η αναδιανομή για να ακολουθήσει η παραγωγή πλούτου. Δηλαδή, τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω.

Και αυτά τα τερατώδη λέγονται, προφανώς γιατί δεν θέλουν να θέσουν το θέμα των δραστικών μεταρρυθμίσεων που φαντάζει ως όρος κεντροδεξιός. Αλλά και δεν είναι καθόλου συμπαθής ούτε στους ολιγάρχες που στηρίζουν το νέο εγχείρημα, ούτε στις φυλές του Δημοσίου που αντιστέκονται σε κάθε εκσυγχρονισμό και σε κάθε αλλαγή του κράτους. Και αναρωτιέμαι τι σχέση έχουν αυτά με τη σοσιαλδημοκρατία την οποία υποτίθεται ότι διακονούν στο ΠΑΣΟΚ. Πώς θα βοηθήσουμε τις μάζες αν δεν παράγουμε πλούτο που μετά θα τον διανέμουμε δίκαια;

Πώς θα εκσυγχρονίσουμε το κράτος αν δεν σπάσουμε τα στεγανά των συντεχνιών που το λυμαίνονται ακόμα (βλέπε πολεοδομίες);

Πώς θα παράγουμε πλούτο αν δεν απλοποιήσουμε τις κρατικές διαδικασίες, αν δεν επιταχύνουμε τη δικαιοσύνη, αν δεν ψηφιοποιήσουμε τις λειτουργίες;

Πώς είναι δυνατόν το 2026, η αριστερίλα των 80s να οδηγεί τη «σοσιαλδημοκρατία»;

Και όμως γίνεται όταν…