ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η νέα γενιά καλλιτεχνων εκτοπίζει τους την ακριβοπληρωμένη βαρωνία της νύχτας - Το καρακιτσαριό των "χορών" αργοπεθαίνει

Επιχειρηματίες νυχτερινών κέντρων _ πίστες και μουσικές σκηνές _ αναζητούν την κατάλληλη συνταγή για να τραβήξουν το λεγόμενο νεανικό κοινό, το μόνο που φαίνεται να αντιστέκεται στην ομαδική κατάθλιψη και να προτίθεται να συνεχίσει τις εξόδους.

Και το νεανικό κοινό έχει κάνει τις επιλογές του, αναδεικνύοντας τα «δικά του» νέα πρόσωπα. 

Τυχαίο που στο Αrk Festival δεν έπεφτε καρφίτσα και τις δύο μέρες; Ή που στη συναυλία της Ελεονώρας Ζουγανέλη στον Βύρωνα (με Μποφίλιου, Μουζουράκη, Μαραβέγια, Imam Baildi) μαζεύτηκαν έξι χιλιάδες;

Η νέα φουρνιά των εν δυνάμει σταρ είναι φτιαγμένη από άλλα υλικά. Κατ' αρχάς λειτουργούν σαν μια ανοιχτή άτυπη παρέα. Και μεγάλωσαν μέσα στην κρίση. Είναι παιδιά της. Γι' αυτό τα ήθη και οι απαιτήσεις τους προσαρμόστηκαν αναλόγως, διαμορφώνοντας νέα δεδομένα για τον χώρο. Και για τα νυχτοκάματα του τραγουδιού.

Οι αξίες των «εκδρομέων» του '80 και η χαμένη αξιοπρέπεια

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tης ΧΑΡΗΣ ΠΟΝΤΙΔΑ

Απίστευτο τι περίεργες συνάψεις κάνει η μνήμη. Πεταλιά σε ανηφόρα, το ποδήλατο μουγκρίζει, το μυαλό στρέφεται σε εκείνες τις - προ αμνημονεύτων χρόνων - ποδηλατάδες όπου η ανηφόρα γινόταν στοίχημα και παιχνιδάκι. Κι εκεί που επί τέλους τελειώνει το κακό, λάμπει σαν φλας μέσα στο σκοτάδι η εικόνα του πατέρα μου να ακούει ειδήσεις στο ραδιόφωνο του '60.

Στα μέσα του '60 οι άνθρωποι είχαν ακόμη νωπές τις μνήμες του Εμφυλίου και της Κατοχής, η ανασφάλεια για το αύριο ήταν σχεδόν δομικό συστατικό της ψυχολογίας τους, αλλά καθότι ήταν εποχή ανοικοδόμησης (για την Ελλάδα) και το Αμερικάνικο Ονειρο μοίραζε τάπερ και κλαρωτούς καναπέδες, τα πράγματα έρχονταν σε μια κάποια ισορροπία. 

Εμείς είχαμε τα «παραμύθια» της Κατοχής για καραμέλα.  

Πόσο μακρινά έμοιαζαν όλα αυτά στις μέρες τις δικές μας! Πόσο μακρινά, στην Ελλάδα του Cayen και των εξοχικών.  

Τα λεφτά, τα λεφτά, τα µπικικίνια

ΤΗΣ ΧΑΡΗΣ ΠΟΝΤΙ∆Α

Κοίτα πλάκα. Μέσα στις ανασκαφές που έκαναστα συρτάρια µου, ανασύρω παχουλό φάκελο που έχει απέξω το όνοµά µου. Το ανοίγωκαι τι να δω; Χιλιάρικα και πεντοχίλιαρα! Ενας ξεχασµένος φάκελος µε µετρητό, κατευθείαν από τα χεράκια του πατέρα µου, µαζί µε ευχετήρια καρτούλα. 

Οσονα ‘ναι, συγκινήθηκα. Μύρισα την κάρτα, τη χάιδεψα και µέσα στον ενθουσιασµόµου φώναξατη δική µου µικρή να δει τα «παλιά λεφτά». Και εκεί που τα παρατηρούσαµε ένα ένα,µου έρχεται έκλαµψη και θυµάµαιότι κάποτε τα έψαχνα για να δανείσω τη Λίλια, όταν µου ζήτησε ένα Πάσχα να επιστρέψει για λίγο στην Ουκρανία. Είχε φύγει από την πόλη της λίγο µετά την πτώση του Τείχους, άφησετα δύο παιδιά της στη µάνα της και «υιοθέτησε» το δικό µου από ηλικία µηδέν. 

«Η κοπέλα µου»,έλεγε το πιτσιρίκι,«µιλάει καλά ελληνικά». Ετσι την είχε στο µυαλό της. Το δωµάτιό της, τα παιχνίδια της, το σπίτι της και η κοπέλα της. Με αυτά γεννήθηκε, πακέτο. Ο,τι και κήρυγµα να της κάνω τώρα, ό,τι και να της πω (που της λέω) εκείνη ξέρει: «Ολοι οι άνθρωποι είναι ίσοι», αλλά µερικοί είναι «πιο ίσοι» από τους άλλους. 

Ετσι είναι αυτάτα πράγµατα. Οι «πιο ίσοι» κάθονται, οι υπόλοιποι στέκονταικαι περιµένουν στην ουρά. Στην ουρά και τα παιδιά τους, και τα εγγόνια τους, και τα δισέγγονά τους, και... 

Τα «παλιά λεφτά» µε τσούζουν ξαφνικά (τυχαίο που τα βρήκα τώρα;). Κλείνω τον φάκελο,κλείνω το συρτάρι. Να βάλει ο Θεός το χέρι του, τα χέρια του. Kαι το πόδι του στην ανάγκη.