ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Όταν ο Λαφαζάνης γίνεται συμπαθής… στο Χιλιοστό

Ο Λαφαζάνης σας λέει κατάμουτρα κ δημοσίως ότι είστε βλήματα, φάγατε σανό αμάσητο κ τους ψηφίσατε.
Μπράβο #γίδια #Στο_χιλιοστο https://t.co/He71Gqp2VR

— Elena Nikolaidou (@ElenaNikolaido3) May 4, 2026

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Έλεγε του Τσίπρα πως οι αριθμοί δεν έβγαιναν στις υποσχέσεις του, ο κόσμος όμως αυτά ήθελε να ακούσει και χειροκροτούσε.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης τα είπε όλα με μια φράση. Και τότε, το 2013-2014, ποιος να πάει κόντρα στον ηγέτη που είχε καβαλήσει το αντιμνημονιακό κύμα. Το μίζερο 4% φάνταζε σαν ένα μακρινό παρελθόν. Ο Τσίπρας τους προσέφερε κάτι, που το πιο πιθανό ήταν να μην το γευτούν ποτέ στη ζωή τους. Την εξουσία.

Τελικά μετά από δώδεκα χρόνια, το 2026, με το πρώτο επεισόδιο μιας εκπομπής, αποδείχθηκε πως ο άνθρωπος δεν είχε αυταπάτες. Δεν ήταν κανένας μεγαλομανής που σχεδίαζε να αλλάξει ολόκληρη της Ευρώπη. Ούτε πίστευε πως θα βαρά το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν. Την ίδια ώρα που τα έλεγε όλα αυτά, αποκαλύφθηκε πως συνομιλούσε μέσα στη νύκτα με τον Γερμανό πρέσβη για να τον καθησυχάσει ότι όλα θα πάνε καλά και οι κραυγές του είναι για το πόπολο. Ο Τσίπρας εξαπατούσε συστηματικά κυρίως τους δικούς του ανθρώπους. Αυτούς που χόρευαν στο Σύνταγμα.

Κάποιοι σύντροφοί του, ιδεοληπτικοί αλλά πολιτικά έντιμοι, τον πίστεψαν. Πίστεψαν πως ήρθε επιτέλους η ώρα της Αριστεράς και υποδέχθηκαν την εκλογική νίκη τραγουδώντας τον ύμνο του ΕΑΜ. Θυμάμαι τον Λαπαβίτσα. Ζούσαν στον δικό τους κόσμο ιστορικές στιγμές.

Πού να φανταστούν πως έμπλεξαν με έναν κυνικό νεανία, με διπλό πρόσωπο, που έσυρε την Ελλάδα σε ένα τρίτο και επαχθέστερο — σύμφωνα με δικές τους μεταγενέστερες παραδοχές — μνημόνιο.

Σήμερα όλοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου είναι απελευθερωμένοι από τις πολιτικές δουλείες κι έτσι μπορούν να καταθέτουν τα γεγονότα όπως αυτοί τα έζησαν και εμείς απλώς βλέπουμε να επιβεβαιώνονται αυτά που υποψιαζόμασταν. Προσωπικά, δεν μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος του κυνισμού του Τσίπρα. Πίστευα πως κάτι από όσα έλεγε δημοσίως τα πίστευε. Τελικά αποδείχθηκε πως περνούσε τους πάντες ψιλό γαζί.

Παγιδευμένος στον διχαστικό λόγο του που απευθυνόταν στους ιθαγενείς, αντιλαμβανόταν ότι έπρεπε παρασκηνιακά να διαβεβαιώσει τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς και κυρίως την ηγεσία της Γερμανίας να μην παίρνουν τοις μετρητοίς τα όσα λέει. Στην τακτική του αυτή δεν υπήρχε κανένα ίχνος διαπραγμάτευσης, καθώς είχε φροντίσει να γνωστοποιήσει προκαταβολικά τις προθέσεις του στη Γερμανίδα καγκελάριο. Εξ ου και η άκαμπτη στάση της Μέρκελ στη συγκυβέρνηση Σαμαρά—Βενιζέλου. Γιατί να κάνουν σε αυτή τη συγκυβέρνηση παραχωρήσεις όταν κάλπαζε προς την εξουσία ο δικός τους άνθρωπος;

Σήμερα, με ένα επεισόδιο λύθηκαν πολλές απορίες. Στα άλλα πέντε που θα ακολουθήσουν ποιος ξέρει τι άλλο θα μάθουμε;

Πάντως από όλη αυτή την ομάδα των στενών συνεργατών του Τσίπρα ο πιο ανθρώπινα συμπαθής μου φαίνεται ο Λαφαζάνης. Ίσως τις επόμενες μέρες πληροφορηθούμε τι έγινε τελικά σε…

 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ (ΠΑΛΑΙΟ)ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΗΛΙΘΙΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κάθε Πέρσης και καλύτερα

Ανάψτε μια μεγάλη λαμπάδα σε όποιον θεό πιστεύετε, που μας έσωσε από αυτά εδώ τα ναυάγια pic.twitter.com/NAZjTAZ0vN

— smartass 🇺🇦🇮🇱 (@smartassPePa1) March 12, 2026

Έχετε ένα λεπτό να σας μιλήσω για τον «Ανώτατο Ηγέτη;» pic.twitter.com/V3UMcvwl4q

— oldschoolfileles (@oldfileles) March 12, 2026

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Ξαρμυρίζοντας τον μπακαλιάρο, τέχνη στην οποία δεν διαθέτω μπακαλορεά, μού ‘ρθε στον νου ο Λαφαζάνης στη γνωστή φωτό με τον Χαμενεΐ.

Σκέφτηκα πως ήθελε να κρυφτεί ο άνθρωπος, αλλά δεν τον άφησε η χαρά του κατά του ιμπεριαλισμού. Και, με ετούτη την έννοια, ο Λαφαζάνης είναι τουλάχιστον ειλικρινής, αυτή τη φορά, εφόσον την προηγούμενη δεν πρόλαβε να εκφράσει τον βαθύτερο εαυτό του κάνοντας το τελικό ντου στο νομισματοκοπείο.

Τώρα θα πεις τι δουλειά έχει ένας λεβέντης που ήταν κατά της χούντας να υποστηρίζει δημοσία και να διαδηλώνει υπέρ ενός αγιατολάχ, εκατό φορές χειρότερο από τον κάθε Παπαδόπουλο, που σκότωσε, προ μηνών, χιλιάδες κόσμο και καταπίεζε οικτρά ενενήντα εκατομμύρια Ιρανούς;

Δεν έχει σημασία. Το ότι το Ιράν είναι κατά της Δύσης, αρκεί.

Κάθε Πέρσης και καλύτερα, δεν λέει η παροιμία;

Εξάλλου περάσαμε στον σουρεαλισμό προ πολλού και θα δούμε και άλλα νόστιμα διότι έχουμε να κάνουμε με περιπτώσεις κλινικής ροπής προς τους απανταχού λούζερς, είτε είναι ζηλωτές μουσουλμάνοι είτε είναι Κουφοντίνες, Μουφοντίνες, Πούτιν και φύλαρχοι της Αφρικής, Αλβανικά Εμιράτα και Σουηδικές Αραβίες. Η απόγνωση και η μη δημοσκοπική κι εκλογική απόδοση, τόσα χρόνια, η πολιτική αποτυχία και η απόσχιση από την πραγματικότητα οδηγεί σε παρανοϊκούς δρόμους.

Επειτα ο Λαφαζάνης κάνει ό,τι θα ήθελαν να κάνουν δημοσία κι άλλοι απελπισμένοι του ιδεολογικού του χώρου, αλλά κρατιούνται ακόμα, ή το λένε διστακτικά, ενοχικά, έμμεσα και ντροπαλά. Ομως σε λίγο θα απελευθερωθούν κι αυτοί κραυγάζοντας υπέρ των αγιατολάχ, για να φύγουνε από μέσα τους τα κακά δαιμόνια. Να ξαλαφρώσουν, οι άνθρωποι. (Εδώ, όμως, θέλουν χωρισμό εκκλησίας – κράτους).

Καθότι κι επιπλέον και διότι οι ψεκασμοί συνεχίζονται πανταχόθεν με μεγάλη ένταση και με πυκνά εκνεφώματα. Δύσκολο να αντέξει κανείς, να μην υποκύψει στον παραλογισμό, στο πείσμα και στην υπερβολή, δύσκολο να δει καθαρά ακόμα και τα πιο τα προφανή όταν το ιδεολόγημα έχει γίνει ψύχωση και το εγώ βρίσκεται σε απόγνωση, περνάει κρίση ηλικίας και ψάχνει αγωνιωδώς για την πασαρέλα της καταξίωσης, πάση θυσία. Τότε ξεφεύγει, κανείς, εύκολα, κι όχι τα στερνά δεν τιμούν τα πρώτα, αλλά καθώς λέει και η παροιμία, η ιερόδουλη όσο γερνάει τόσο πιο πολύ ξετσιπώνεται.

 

Δεν μπορούν κάποιοι άνθρωποι να κρατηθούν ούτε στα όρια μιας στοιχειωδώς αξιοπρεπούς πολιτικής λογικής. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο ορισμένοι έχουν πια αλλοφρονήσει κι έχουν εξωθηθεί μόνοι τους στα άκρα και στο πολιτικό περιθώριο – λόγω απελπισίας μπορούν πλέον να υποστηρίξουν οτιδήποτε εξωφρενικό κι έξω, πολύ μακριά, από τα όρια ακόμα και της ίδιας της υποτιθέμενης ιδεολογίας τους που τους εξασφάλιζε κάποια αποδοχή.

Εχουν παρασυρθεί λόγω μακροχρόνιας αδυναμίας, παροπλισμού και αλαζονείας, διολισθαίνουν στην ακρότητα και στην υπερβολή. Διότι το να υποστηρίζεις τώρα δημοσίως τους αγιατολάδες, ως προοδευτικός, δεν απέχει και πολύ από το να βάζεις τον Μιχαλολιάκο πρόεδρο στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών ή τον Κασιδιάρη επικεφαλής του Ιδρύματος Πουλαντζά. (Ολα μπορούν να συμβούν κάποτε – διότι ποιος περίμενε, σε άλλες εποχές, το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ;)

Δεν μιλάμε για τη φαιδρή υπόθεση Σοφούλη – Σκλάβαινα, αλλά για κάτι πολύ πιο αιματηρό, αν σκεφτείς πως, όπου πήραν την εξουσία οι μουσουλμάνοι σε στυλ Χομεϊνί και Χαμένη, τους πρώτους που κατέσφαξαν ήταν οι αριστεροί και οι κομμουνιστές, τους οποίους κυριολεκτικά εξαφάνισαν.

Αλλά είναι τόσο μεγάλο το πάθος των τελευταίων κατά της Δύσης που ως πρόβατα επιστρέφουν αενάως επί σφαγή, ίσως για να αγιάσουν. (Μάρτυρες κι αυτοί;). Υποστηρίζουν, για άλλη μια φορά, θρησκευτικά καθεστώτα που είναι πέντε φορές πιο ολοκληρωτικά από οποιονδήποτε ολοκληρωτισμό.

Αλλά είπαμε: η τύφλωση δεν πάει στα βουνά και είναι μεγάλη η ιδεολογική αμηχανία και ο κυνισμός του εκάστοτε Μελανό, ή Λαφαζάνη που προτιμούν αλαλάζοντας το αποθανώ η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων παρά να ανέχονται τη Δύση.

Και τι κακό, άραγε, τους έχει κάνει η Δύση, που τους έφτιαξε ανθρώπους και Ευρωπαίους;

Να, ένα δύσκολο ερώτημα για αγνώμονες.

Κάθε πέρσι και καλύτερα, κάθε Πέρσης και χειρότερα. Κι αφού, λοιπόν, υποστήριξαν τους λούζεις της Χαμάμ, τώρα υποστηρίζουν τους χαμένους του Χαμένη, και γενικά οποιαδήποτε αποτυχημένη μιζέρια υπάρχει όπου γης.

Κατά βάθος δεν είναι ιδεολογικό, αλλά μάλλον…

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Κερδάμε (sic), σύντροφοι!

Ανάψτε μια μεγάλη λαμπάδα σε όποιον θεό πιστεύετε, που μας έσωσε από αυτά εδώ τα ναυάγια pic.twitter.com/NAZjTAZ0vN

— smartass 🇺🇦🇮🇱 (@smartassPePa1) March 12, 2026

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ  

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ποιος κερδίζει στον πόλεμο, μέχρι τώρα τουλάχιστον;  

Το ερώτημα απασχολεί τους στρατιωτικούς αναλυτές, που τροφοδοτούν τα διεθνή ΜΜΕ με τις εκτιμήσεις τους, αλλά εγώ δεν δίνω σημασία σε αυτά που λένε, γιατί ξέρουμε ποιος έχει κερδίσει και μάλιστα η νίκη του είναι γεγονός (sic).

Από τις 12 Μαρτίου, το Ιράν έχει ήδη νικήσει, όπως μας λέει η εγκυρότερη πηγή για τα τρέχοντα στο Ιράν, ο ιμάμης Αλί Αλί και Τρισαλί Λαφαζανί.  

«Από την πρώτη στιγμή τόνισα», γράφει ο Λαφαζανί σε άρθρο του της 12ης του μηνός, που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Iskra, «ότι το Ιράν όχι μόνο θ’ αντέξει την ιμπεριαλιστική επίθεση αλλά και θα νικήσει, πράγμα που είναι πλέον γεγονός και μπορεί να εξελιχθεί σε θρίαμβο».

Προσοχή: δεν το έχει πει απλώς, το έχει τονίσει! Πώς δεν βρέθηκε κάποιος να το θέσει υπ’ όψιν του προέδρου Τραμπ; 

Κοιμούνται εκεί στην πρεσβεία ή μόνο με τον Αργυρό ασχολούνται; 

 Η νίκη του Ιράν, συνεχίζει ο ιμάμης Λαφαζανί, «συνταράσσει τον πλανήτη και ανατρέπει όλες τις προβλέψεις και τα δεδομένα στη Μ. Αναστολή, στη Δυτ. Ασία, στην Αν. Μεσόγειο και σε όλο τον κόσμο».  

ΗΠΑ και Ισραήλ, συμπεραίνει, «έγιναν συντρίμμια».  

Αν δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη, λέω εγώ ερμηνεύοντας τη σκέψη του ιμάμη, είναι επειδή δεν διαβάζουν Λαφαζανί.

Ανατριχιάζεις με τη σκέψη ότι αυτός ο αστείος άνθρωπος ήταν κάποτε υπουργός και μάλιστα υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, στην πρώτη κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.  

Αυτό είναι μεν τρομακτικό, αλλά συγχρόνως είναι και παρήγορο, με την έννοια ότι εδώ, στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, που κατοικείται από τον εξυπνότερο λαό του κόσμου, ακόμη και οι παράφρονες μπορούν να έχουν στον ήλιο μοίρα.  

Επίσης όμως μας δείχνει και τη μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία, τη βλακεία. 

Το κρισιμότερο χαρακτηριστικό της εποχής μας, κατά τη γνώμη μου, είναι η χειραφέτηση της βλακείας. Υπήρχε εποχή, όπου ο βλάκας σιωπούσε, επειδή αναγνώριζε το κύρος κάποιων άλλων που ήξεραν καλύτερα. Τώρα δικτυώνεται με τους ομοίους του στο Ιντερνετ και ξεσαλώνει.

Τρεις είναι οι παράγοντες που διευκόλυναν τη χειραφέτηση της χαζομάρας. 

Κατ’ αρχάς, η δημοκρατία, το γεγονός δηλαδή ότι κάθε ψήφος έχει ακριβώς την ίδια βαρύτητα.  

Επειτα, η παγκοσμιοποίηση, η πραγματικότητα ότι όλα, οικονομία, πολιτική, πολιτισμός, είναι πλέον διασυνδεδεμένα και αλληλένδετα. Αυτό καθιστά ακόμη δυσκολότερη την κατανόηση του τι συμβαίνει στον κόσμο.  

Τέλος, έχουμε την τεχνολογική επανάσταση, που μας έφερε το καφενείο των σόσιαλ, στο οποίο κάθε παπάρα βρίσκει το κοινό για να τη χειροκροτήσει. 

Αν λοιπόν η δημοκρατία τα κακαρώσει, να το ξέρετε ότι ο θάνατος θα οφείλεται στους ηλίθιους. 

Αυτοί είναι η πλειοψηφία.  

Η χειραφέτησή τους έχει...

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Πάει κι αυτός

Ζόμπι περιφέρουν στο Σύνταγμα κτήνος που δεν το δέχεται ούτε η κόλαση. pic.twitter.com/2MMa8UwR5G

— Elena Nikolaidou (@ElenaNikolaido3) March 12, 2026

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι και ο Αλί Λαριτζανί ήπιε το «γλυκό, αγνό απόσταγμα του μαρτυρίου», οι δυνάμεις της ειρήνης ανά την Υφήλιο πενθούν. Το καθεστώς των μουλάδων είναι απάνθρωπο και υπηρετείται από παρανοϊκούς, που θα έπρεπε να τους κρατούν κλειδωμένους σε κελιά με καπιτονέ επίστρωση στους τοίχους. Οι φιλειρηνιστές όμως, που βάζουν πάνω απ’ όλα τον άνθρωπο (όχι τον ίδιο, βέβαια – την ιδέα του μόνο), εκτιμούν το καθεστώς, γιατί προστατεύει την ειρήνη, τουλάχιστον στο εσωτερικό της χώρας.

Θέλουν, ας πούμε, οι μουλάδες να χτυπήσουν κάποιον στην περιοχή που δεν τον χωνεύουν;

Πληρώνουν άλλους για να το κάνουν: Χεζμπολάδες, Χαμασαίους, Χούτηδες. Ομως το Ιράν μένει σταθερά με την πλευρά της ειρήνης.

Ή πάλι, πείτε ότι ξεσηκώνεται ο κόσμος επειδή δεν αντέχει την καταπίεση του καθεστώτος, όπως συνέβη προ μηνών. Τι κάνουν;

Σφάζουν αβέρτα, 30-40 χιλιάδες, όσους χρειαστεί τέλος πάντων, ο αριθμός των νεκρών ποτέ δεν είναι θέμα γιατί οι ζωντανοί είναι περί τα 90 εκατομμύρια, οπότε δεν υπάρχει η ανάγκη για πλαφόν. Σημασία έχει ότι κερδίζει η ειρήνη.

Ο μακαρίτης ήταν ουσιαστικά ο ιθύνων νους του καθεστώτος μετά τον θάνατο του Χαμενεΐ και είχε τη θέση του επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφαλείας της χώρας του. Παλαιότερα, εθεωρείτο λιγότερο σκληροπυρηνικός από τους άλλους του συστήματος, με τον πόλεμο όμως πρόβαλλε δυναμικά ως ο εκφραστής της αδιάλλακτης γραμμής. Ο Λαριτζανί, είναι αλήθεια, είχε μια αρκετά χαλαρή σχέση με την πραγματικότητα γύρω του, όπως προδίδουν οι δηλώσεις του στα ΜΜΕ, κατά το τελευταίο διάστημα της ζωής του. Επειτα από κάθε ισχυρό πλήγμα που δεχόταν κατακέφαλα το Ιράν, λ.χ., εκείνος ανταπέδιδε, απειλούσε τους επιτιθέμενους ότι «θα κοκκινήσει από το αίμα τους ο Περσικός» ή ότι τα όπλα τους «θα γίνουν ένας λόφος από στάχτες». Τελικά, ήταν ο ίδιος που έγινε σκόνη.

Εδώ σε εμάς, στον Υπαρκτό Ελληνισμό, μετά την εξουδετέρωση του Λαριτζανί, η σκέψη όλων μας είναι στον Αλί Παναγκιότ Λαφαζανί.

Πώς θα πάρει το νέο, πώς θα αντιδράσει;

Ολοι οι φίλοι του ανησυχούν, γιατί δεν θέλει και πολύ για να ξεφύγει τελείως. Τον θυμόμαστε προσφάτως να κάμπτεται από το φυσικό και το ψυχολογικό βάρος, μεταφέροντας το φωτογραφικό πορτρέτο του αείμνηστου Χαμενεΐ, σε συγκέντρωση υπέρ των μουλάδων.

Μετά την εξαέρωση του Λαριτζανί, περιμένω να τον δω «σάντουιτς» στην επόμενη συγκέντρωση, με την αφίσα του Λαριτζανί μπροστά και του Χαμενεΐ στην πλάτη.

Πάντως, αν το καθεστώς κατορθώσει να επιβιώσει, θεωρώ αυτονόητο ότι θα πρέπει να προσφέρουν στον Λαφαζανί τη θέση του άμισθου επίτιμου προξένου της Ισλαμικής Δημοκρατίας στην Αθήνα. Την αξίζει!

Για να επιστρέψω όμως στη σοβαρή διάσταση του θέματος, η εξουδετέρωση του Λαριτζανί δεν πρόκειται να επηρεάσει τη δράση του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), οι οποίοι είναι φανερό πλέον ότι δρουν αυτόνομα.

Το διαπιστώνουμε στην υφιστάμενη απόκλιση μεταξύ της επίσημης πολιτικής ηγεσίας, όπως ο πρόεδρος της χώρας ή ο υπουργός Εξωτερικών, που σπεύδουν να δικαιολογηθούν για στρατιωτικά πλήγματα σε γειτονικές χώρες, και στους Φρουρούς που ακολουθούν το δικό τους πρόγραμμα και χτυπούν αδιακρίτως.

Για να αντιληφθούμε τη δύναμή τους στο κράτος του Ιράν έπειτα από 47 χρόνια, είναι απαραίτητη μια ιστορική αναλογία:

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η ελληνική αριστερά σε μια εικόνα

Ανάψτε μια μεγάλη λαμπάδα σε όποιον θεό πιστεύετε, που μας έσωσε από αυτά εδώ τα ναυάγια pic.twitter.com/NAZjTAZ0vN

— smartass 🇺🇦🇮🇱 (@smartassPePa1) March 12, 2026

Συνεχώς επιβεβαιώνεται πόσο σοφοί ήταν αυτοί που, το 2015, στόκαραν κωλόχαρτα και μακαρόνια. pic.twitter.com/INoHPbievI

— Nothingman (@Nothing04305955) March 12, 2026

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Τι μπορεί κανείς να πει για την ελληνική αριστερά σήμερα;

Πολλά και κανένα από αυτά δεν είναι καλό.

Το βασικό της γνώρισμα είναι η αγάπη της για τις δικτατορίες. Δεν μιλάμε για μια αγάπη καλυμμένη που εκδηλώνεται εμμέσως. Μιλάμε για αγάπη την οποία η αριστερά όχι μόνο δεν προσπαθεί να κρύψει αλλά τη διαφημίζει και σε κάθε ευκαιρία.

Μόνο την περασμένη εβδομάδα είχαμε δύο συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος (και χάρη στην ανοχή της κυβέρνησης και στη λεωφόρο Αμαλίας) υπέρ δύο δικτατοριών: της δικτατορίας της Κούβας και της δικτατορίας του Ιράν.

Κι ενώ η υποστήριξη στη δικτατορία της Κούβας έχει μια λογική, αφού πρόκειται για κομμουνιστική δικτατορία, η υποστήριξη στη θεοκρατική δικτατορία του Ιράν από την ελληνική αριστερά αγγίζει τα όρια της ψυχικής διαταραχής. Γιατί η ιρανική αριστερά διώκεται από το καθεστώς το οποίο, αφού εδραιώθηκε με τη βοήθεια των αριστερών, στη συνέχεια (όπως ήταν αναμενόμενο) τους κυνήγησε ανελέητα. Αυτό καθόλου δεν εμποδίζει τους Έλληνες συντρόφους των διωκόμενων να διαδηλώνουν υπέρ των διωκτών.

Μετά είναι η λαγνεία για το παρελθόν και η προσκόλληση σε αυτό. Η ελληνική αριστερά ζει και υπάρχει μόνο με όρους παρελθόντος κι αυτό την κάνει τη συντηρητικότερη παράταξη στην Ελλάδα.

Οι αγώνες του παρελθόντος (οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν πραγματικό σκοπό για σοβιετικοκινούμενη δικτατορία και την ένταξη της Ελλάδας στο ανατολικό μπλοκ) μνημονεύονται και γιορτάζονται σε κάθε ευκαιρία.

Η κουλτούρα του γενναίου ηττημένου είναι η κυρίαρχη.

Το παρελθόν είναι η μόνιμη δικαιολογία για την άρνηση κάθε αλλαγής.

Πόσες φορές δεν έχετε ακούσει ότι το …… (βάζετε νομοσχέδιο της αρεσκείας σας) δεν πρέπει να αλλάξει «γιατί έχει χυθεί αίμα»;

Πόσες φορές δεν έχετε ακούσει την επίκληση της ζωής των παππούδων;

Μόλις πριν λίγες ημέρες η αρχηγός του Μπιμπίλα επιχειρηματολόγησε εναντίον της κατασκευής μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων με το επιχείρημα ότι στη δεκαετία του ‘80 είχε αυτοκόλλητα που έγραφαν «Πυρηνική ενέργεια; Όχι ευχαριστώ!».

Κυρίαρχη σε όλα αυτά η θρησκευτική αντίληψη για την πολιτική.

Οι σύντροφοι κοροϊδεύουν τις θεούσες (εννοώ τις χριστιανές, γιατί τις άλλες δεν επιτρέπουν σε κανέναν να τις κοροϊδεύει), αλλά στην πραγματικότητα δεν διαφέρουν σε πολλά.

Και οι ίδιοι έχουν θεό (τον Μαρξ, από του οποίου τα κείμενα, όπως συχνά συμβαίνει με τους πιστούς, ξέρουν μόνο μερικά τσιτάτα), πίστη (τον μαρξισμό), αγίους (όσους σκοτώθηκαν ή/και σκότωσαν στο όνομα του μαρξισμού) και θρησκευτικές τελετές που τις αποκαλούν συγκεντρώσεις.

Αρνούμενοι την πραγματικότητα, ευαγγελίζονται…

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Να προσέχεις ποιους κάνεις υπουργούς

Αυτος εδώ ηταν υπουργός αυτουνού εκεί.Και κυβέρνησαν χώρα σ'αυτό το ηλιακό σύστημα επι 4 συναπτά έτη......Και η χώρα αυτή επιβίωσε.
Κι ύστερα μου λες ότι δεν υπάρχει θεός..... pic.twitter.com/dN6hrcEVND

— Φρέδος Εσπρέσσος (@voukelarios) March 13, 2026

 Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Τον Παναγιώτη Λαφαζάνη μπορείς να τον εξετάσεις από δύο πλευρές.  

Σύμφωνα με τη μία, η πολιτική του δύναμη είναι αμελητέα έως ανύπαρκτη. 

Σύμφωνα με την άλλη, υπήρξε υπουργός. 

Βλέποντάς τον να συμμετέχει στην αντιπολεμική συγκέντρωση της 12ης Μαρτίου κρατώντας μια μεγάλη φωτογραφία του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, προσπαθείς να θυμάσαι μόνο το πρώτο.  

Το δεύτερο, όμως, παραμένει πραγματικότητα.  

Εξίσου θα ήθελαν να ξεχάσουν ότι αποτέλεσε μέλος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και οι περισσότεροι ψηφοφόροι του κόμματος. Των οποίων οι αντιδράσεις κινήθηκαν κυρίως σε δύο άξονες.  

Ο πρώτος είναι ότι ο Λαφαζάνης περίπου τα έχει χαμένα 

και 

ο δεύτερος ότι «εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσείς ασχολείστε με τον Λαφαζάνη». 

Βολικό, αλλά κάπως παραπλανητικό: Με τον Λαφαζάνη βασικά ασχολήθηκαν όσοι θέλουν να κρατήσουν αποστάσεις, τα προσχήματα και τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια αυτού που έχει απομείνει από την πρώην κυβερνώσα Αριστερά. Κανείς άλλος. 

Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι: Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ούτε χαμένα τα έχει, ούτε τίποτε. Αντιθέτως, είναι πολύ συνεπής και τίμιος. 

Το αξιοπερίεργο θα ήταν να μην πάρει αυτή τη θέση. 

Δεν ξέφυγε από τη στάση που είχε πάντα απέναντι στα πράγματα. Με την ίδια ζέση τάχθηκε και υπέρ του Πούτιν και προσπαθούσε να οδηγήσει την Ελλάδα στην αγκαλιά της Ρωσίας. Επειδή πίστευε, αυθεντικά, ότι το ξανθό γένος θα έκοβε ρούβλια και θα μας έσωζε.  

Σε πολλούς από εμάς όλα αυτά μπορεί να φαίνονται κάπως παράδοξα: Πώς μπορείς να είσαι ταυτόχρονα αριστερός και να υποστηρίζεις, προσωπολατρικά τους πιο αιμοσταγείς και αυταρχικούς ηγέτες του πλανήτη;  

Να που μπορείς. Οταν μια πλευρά της ιδεολογίας σου –εν προκειμένω ο αντιδυτικισμός– επικρατεί όλων των άλλων, αυτού του είδους οι συγχίσεις είναι επόμενες. Δεν είναι εκεί το θέμα, όμως. 

Το θέμα είναι ότι ο Λαφαζάνης δεν παραπλάνησε ποτέ κανέναν. Δεν παρίστανε τον μετριοπαθή αριστερό, δηλαδή, και ξαφνικά ένα πρωί έγινε ταλιμπάν. Ακριβώς αυτός ήταν από την εποχή που έφυγε από το ΚΚΕ, το 1991, και πήγε στον τότε ΣΥΝ, αργότερα ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν μέρος των τάσεων που συνευρέθησαν σε αυτό το κόμμα και οι οποίες κάποια στιγμή κλήθηκαν να γίνουν ένα και να κυβερνήσουν αυτή την ταλαίπωρη χώρα. Και μάλιστα να την κυβερνήσουν με ένα πρόγραμμα όχι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό για κανενός τα δεδομένα, πολλώ δε μάλλον για τα δεδομένα ανθρώπων σαν τον Λαφαζάνη. Γι’ αυτό και έφυγε λίγο μετά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου και έφτιαξε τη ΛΑΕ, μια παράταξη που αυτοπροσδιορίζεται ως «ριζοσπαστικό, αντιμνημονιακό, αριστερό μέτωπο, που υποστηρίζει την έκδοση εθνικού νομίσματος». Αυτά που υποστήριζε πάντα, δηλαδή. 

Ο Αλέξης Τσίπρας, όταν τον έκανε υπουργό, τα ήξερε αυτά. Κάθε πρωθυπουργός που υπουργοποιεί ανθρώπους με ξεκάθαρες ιδεολογικές τοποθετήσεις ξέρει τι κάνει, δεν τον πιάνουν στον ύπνο.  

Ο Λαφαζάνης είχε τη χρησιμότητά του για την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, και η χρησιμότητα αυτή ήταν διπλή: της έδωσε ψηφοφόρους και της έδωσε ριζοσπαστική επίφαση.  

Μετά τελείωσαν οι επιφάσεις. 

Είναι πράγματι ντροπιαστικό να βλέπεις ένα πρώην κυβερνητικό στέλεχος να διαδηλώνει με τη φωτογραφία του Χαμενεΐ. Είναι διπλά ντροπιαστικό όταν αυτό το στέλεχος υποτίθεται ότι ανήκει στην Αριστερά. 

Οχι, δεν είναι ίδια η περίπτωση του Πάνου Καμμένου. Εκείνος ήταν επίσης ξεκάθαρο τι πρέσβευε, δεν τον πήρε στην κυβέρνηση ο Τσίπρας για Ρόζα Λούξεμπουργκ. Για πολύ δεξιό τον πήρε, θεωρώντας τον λύση ανάγκης. Που δεν ήταν, όμως άλλη κουβέντα αυτή. Τον Λαφαζάνη τον έκανε υπουργό ως «σύντροφο», γνωρίζοντας και τις ακραίες απόψεις του, και ότι ήθελε να πάμε στη δραχμή, και τη στήριξή του στον Πούτιν, και τα πάντα. 

Το μεγάλο ρίσκο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι οι «λύσεις ανάγκης», ή οι συγκυριακές επιλογές αυτού του είδους, μπορεί να σε χαρακτηρίσουν ανεπανόρθωτα. Το παθαίνει σε έναν βαθμό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τις συχνά ακραίες ρητορικές του Θάνου Πλεύρη, ας πούμε. Και άλλων. Συσπειρώνουν ένα κοινό αλλά απομακρύνουν ένα άλλο· τα άκρα πάντα αποξενώνουν τους μετριοπαθείς. Τέλος πάντων, τα κόμματα ζυγίζουν τις επιλογές τους, εμάς δεν μας πέφτει λόγος, αυτά τα πράγματα κρίνονται στο «ταμείο». 

Το ταμείο του ΣΥΡΙΖΑ το βλέπουμε όλοι. 

Δεν ήταν ο Λαφαζάνης που το έριξε έξω, όμως όταν ξεκινάς με Λαφαζάνηδες, μοιραία κάποια στιγμή θα το πληρώσεις.  

Διότι...

 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΝΑΥΑΓΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΛΑΦΑΖΑΝΙΣΜΟΣ: Το θεώρημα του Λαφαζάνη

Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι μόλις 10 χρόνια πέρασαν από τότε που αυτά τα ανεκδιήγητα παρατράγουδα πήραν το 61% των ψήφων του Περήφανου, Σοφού, Αδάμαστου, και εντελώς Μαλάκα Ελληνικού Λαού. pic.twitter.com/ker9MM167n

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) March 12, 2026

Ζόμπι περιφέρουν στο Σύνταγμα κτήνος που δεν το δέχεται ούτε η κόλαση. pic.twitter.com/2MMa8UwR5G

— Elena Nikolaidou (@ElenaNikolaido3) March 12, 2026

 Του ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αν όχι όλα, τα περισσότερα πράγματα στη ζωή έχουν μαθηματική αναγωγή. 

Παράδειγμα, η αλαφροΐσκιωτη εμφάνιση του Παναγιώτη Λαφαζάνη στην πλατεία Συντάγματος με το πορτρέτο του Χαμενεΐ στα χέρια. Σαν τους πλανόδιους διαφημιστές θρησκευτικών - παραθρησκευτικών ιλουστρασιόν εντύπων που στέκονται ακίνητοι έξω από τους σταθμούς του μετρό σκανάροντας με το βλέμμα τους περαστικούς σαν διαφημιστικά σταντ με ενδείξεις ζώντος οργανισμού. 

Τέλος πάντων. Συγγνώμη για τη μεγάλη πρόταση των 169 λέξεων που ακολουθεί αλλά φιλοξενεί σχεδόν όλες τις παραμέτρους της μαθηματικής συνεπαγωγής. 

Προσπαθήστε να το διαβάσετε με μία ανάσα…

Στην κεντρικότερη πλατεία της χώρας, εκεί όπου το πρώην κόμμα του κ. Λαφαζάνη -το οποίο κυβέρνησε τη χώρα και ο οποίος υπηρέτησε την κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα ως υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας από τις 27 Ιανουαρίου 2015 έως τις 17 Ιουλίου του ίδιου έτους-, είχε συμμετάσχει σε όλες τις οργισμένες παραστάσεις των Αγανακτισμένων ακόμα και όταν στήνονταν τα αυτοσχέδια ικριώματα με τις κρεμάλες, στην ίδια πλατεία το απόγευμα της Πέμπτης 12 Μαρτίου 2026 ο Παναγιώτης Λαφαζάνης περπάτησε διαδηλώνοντας για τον χαμό του Ιρανού θρησκευτικού ηγέτη, ο οποίος ήταν γνωστός παγκοσμίως για τις ακραίες θεοκρατικές και απάνθρωπες αντιλήψεις και πρακτικές, εκ των οποίων ξεχώριζαν οι κανονικές κρεμάλες στις οποίες θανατώνονταν δημοσίως από μεταφερόμενους γερανούς αντικαθεστωτικοί, παραβατικοί εγκληματίες, γυναίκες που είχαν τολμήσει να ερωτευτούν κάποιον που ήθελαν οι ίδιες και όχι οι αφέντες τους ή επειδή από το χιτζάμπ κρεμόταν έστω και μια μικρή ατίθαση τούφα μαλλιών, και πριν από την κρεμάλα, συνήθως, προηγείτο δημόσιος ξυλοδαρμός με βουρδουλιές τον αριθμό των οποίων όριζε η θρησκευτική αστυνομία αναλόγως του παραπτώματος.

Αυτή είναι η μαθηματική αλληλουχία της σκέψης που επιχειρεί να εξηγήσει το βαθύ περίλυπο ύφος του Παναγιώτη Λαφαζάνη την ώρα που περπατά στο Σύνταγμα επιδεικνύοντας το πένθος του μαζί με το πορτρέτο του Χαμενεΐ.

Εντάξει, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν είναι μια απλή περίπτωση. Από την υπόκλιση στον Πούτιν και τα λεφτά από τη Ρωσία, μέχρι το φημολογούμενο ντου στο Νομισματοκοπείο, που φερόταν ότι σχεδίαζε το 2015, τα σχέδια για την εκτύπωση της νέας δραχμής, το πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα και την εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδας και όλο αυτό το πακέτο με την έξοδο της χώρας από το ευρώ, συνιστά μια ακραία εκδοχή της αριστερής οικονομικής σκέψης και των σχεδίων που κατέστρωνε για να πάει η Ελλάδα μπροστά, «περήφανη και ανεξάρτητη». 

Μόνο που πίσω από όλα αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την πρακτική εφαρμογή της αντιδυτικής σαγήνης που ασκούν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα σε ανθρώπους που ποτέ δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τη διάψευση της μεγαλύτερης ιδεολογικής αυταπάτης του 20ού αιώνα. 

Η φωτογραφία τού Π. Λαφαζάνη, πάντως, με το πορτρέτο του Χαμενεΐ, μαζί με τη βαθιά υπόκλιση στον Πούτιν, είναι ιστορικά ντοκουμέντα. Άντε και τα πλάνα από τη διαφήμιση του κόμματός του, της Λαϊκής Ενότητας, μέσα από το ταξί που είχε πάρει για το Νομισματοκοπείο.  

Και εδώ...

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία (Υπαρκτος Λαφαζανισμός : Αυτά τα ναυάγια κυβέρνησαν τον "εξυπνότερο λαό του κόΖμου πριν λίγα χρόνια...)

Σύντροφοι είστε κλινικά ηλίθιοι… pic.twitter.com/DBB3Wppglo

— O_Kafros (@kafros_o) March 12, 2026

Όταν είσαι στη σωστή πλευρά της τρομοκρατίας pic.twitter.com/JBlNPifr0x

— Beburos (@Beburosangel) March 12, 2026

Ανάψτε μια μεγάλη λαμπάδα σε όποιον θεό πιστεύετε, που μας έσωσε από αυτά εδώ τα ναυάγια pic.twitter.com/NAZjTAZ0vN

— smartass 🇺🇦🇮🇱 (@smartassPePa1) March 12, 2026

Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι μόλις 10 χρόνια πέρασαν από τότε που αυτά τα ανεκδιήγητα παρατράγουδα πήραν το 61% των ψήφων του Περήφανου, Σοφού, Αδάμαστου, και εντελώς Μαλάκα Ελληνικού Λαού. pic.twitter.com/ker9MM167n

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) March 12, 2026

Ζόμπι περιφέρουν στο Σύνταγμα κτήνος που δεν το δέχεται ούτε η κόλαση. pic.twitter.com/2MMa8UwR5G

— Elena Nikolaidou (@ElenaNikolaido3) March 12, 2026

📍Ηταν τόσο χυδαίο και εμετικό το θέαμα που ο κόσμος δεν πίστευε στα μάτια του!#αριστερα_των_μουλαδων
⬇️⬇️⬇️⬇️ pic.twitter.com/FSAZPKWXgH

— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) March 13, 2026

Ο φωτορεπόρτερ που απαθανάτισε τον Λαφαζάνη να διαδηλώνει με πορτρέτο του Χαμενεΐ ξεσπά: Μην ψάχνετε ΑΙ, είναι λυπηρό που πρέπει να αποδείξουμε τα αυτονόητα https://t.co/s6wgNhw6RT

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) March 13, 2026

είναι προϊόν Φυσικής Ανοησίας: https://t.co/Z8BxYqyB2R

— τάσος (@kostasos) March 13, 2026

Συνεχώς επιβεβαιώνεται πόσο σοφοί ήταν αυτοί που, το 2015, στόκαραν κωλόχαρτα και μακαρόνια. pic.twitter.com/INoHPbievI

— Nothingman (@Nothing04305955) March 12, 2026

Κοροϊδεύετε τους χριστιανούς που κάνουν λιτανείες με εικόνες. Αυτά τα τσίρκουλα, αυτά τα σουργελα που κρατούν φωτογραφίες δολοφόνων δε βλέπω να τα σχολιάζετε. pic.twitter.com/eIhrr3DxhO

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) March 12, 2026

ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας που ο Τσίπρας νομίζει ότι έχουμε ξεχάσει επειδή έκανε ρέμπραντινγκ 🤡pic.twitter.com/LnzqpsVD2r

— τάσος (@kostasos) March 12, 2026

η Αθήνα του περασμένου αιώνα
Λαογραφικό Μουσείο pic.twitter.com/sUSs1AqeN4

— prng (@prng2777) March 13, 2026

Εύκολα τους περνάς και για τρόφιμους ψυχιατρείου, που βρήκαν ευκαιρία και το έσκασαν...pic.twitter.com/UFRRh5JIvK

— Angie 🦂🦂 (@angie22gr) March 13, 2026

ο Λαφαζάνης με τη φωτογραφία του Χαμενεΐ στην αντιπολεμική [λολ] πορεία πρέπει να είναι η προεκλογική αφίσα του Μητσοτάκη στις εθνικές εκλογές 2027.
για σίγουρη αυτοδυναμία.

— τάσος (@kostasos) March 12, 2026

Ο Τσίπρας πάντως που είχε χιούμορ, τον έκανε υπουργό ενέργειας. https://t.co/ullqD3P52G

— Georghy Zhukov (@GeorghyZhukov) March 13, 2026

Μεγάλες στιγμές του προοδευτικού χώρου. pic.twitter.com/0GP9nzpVkg

— Αλήτμπιρό (@Local_Bureau) March 13, 2026

Αν ήθελε ο Λαφαζάνης να το απογειώσει, θα έπρεπε να κάνει την περιφορά του μεταστάντος πριν 2 βδομάδες που ήταν η Κυριακή της Ορθοδοξίας. Να έβαζε και 2 αξούριστες συντρόφισσες να ψάλλουν το "Σώσον Στάλιν μου τον λαό σου" να γίνει της κολάσεως. pic.twitter.com/bBsjYcOM1B

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) March 13, 2026

Αν είχε χιούμορ ο Τραμπ, θα προωθούσε τον Παναγιώτη για ανώτατο ηγέτη στο Ιράν. Αγιατολάχ Λαφαζανί 🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣 pic.twitter.com/1TNxwZokZB

— elenasagiadinou (@elenasagiadinou) March 13, 2026

Ουάσινγκτον τώρα #Λαφαζανης pic.twitter.com/smFwdafake

— Libertarian (@theliberal82) March 13, 2026

Η αληθινή φωτό και όχι τα ΑΙ που σας δείχνουν διάφοροι εντεταλμένοι pic.twitter.com/lMpGjD1L8s

— Veltsi the IX (@Veltsi_Legacy) March 12, 2026

Έλα τώρα... δεν θέλω ανοησίες...!!!
Τι είναι αυτά τα πράγματα, που ποστάρετε πχια...;;; pic.twitter.com/fYUwiiKQxO

— Miranda Prada (@MirandaPrada_) March 12, 2026

pic.twitter.com/NPTaxX8AjG

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) March 12, 2026

Δεν άντεξα pic.twitter.com/J8acmQAF2h

— doting_dad 🏄 (@DotingD62071) March 12, 2026

Έλα ένα τελευταίο και πάω δουλειά pic.twitter.com/05bAJD9jOt

— doting_dad 🏄 (@DotingD62071) March 13, 2026

Έχετε ένα λεπτό να σας μιλήσω για τον «Ανώτατο Ηγέτη;» pic.twitter.com/V3UMcvwl4q

— oldschoolfileles (@oldfileles) March 12, 2026

Προτείνω κάτι πιο εναλλακτικό...Πως σας φαίνεται ?😎 pic.twitter.com/1s8fBoMhuL

— ΚΟΠΡΙΤΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (@6hmoBPE37u83WiV) March 13, 2026

pic.twitter.com/3NwduLxFlQ

— Nothingman (@Nothing04305955) March 12, 2026

pic.twitter.com/qkS7kTHbDa

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) March 12, 2026

pic.twitter.com/bW9IsMyTW1

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) March 12, 2026

pic.twitter.com/u2FBqcSsC3

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) March 13, 2026

Να περάσει να πάρει και τη φωτό από το γραφείο τύπου Πολάκη pic.twitter.com/xtn0L77Wm4

— Approach (@ApproachNemesis) March 12, 2026

Ούτε χλεύη, ούτε επίθεση.
Μόνο λύπηση. pic.twitter.com/ZYwH2p3Kpe

— hermioni (@Hermioni77) March 13, 2026

Νομίζω ότι αυτή είναι η καλύτερη φωτογραφία για να δείξεις σε κάποιον ποια είναι η αριστερά στη χώρα μας.Ένας καταρρέων πολιτικάντης που έπαιξε τη χώρα στα ζάρια ζώντας το όνειρό του,θρηνεί για τον χαμό ενός ισλαμοφασίστα δικτάτορα που σκότωνε όποιον του εναντιωνόταν.#Ιραν pic.twitter.com/v58Qogk2vp

— pontifex maximus (@pontifex1054) March 12, 2026

#Σαουθπαρκ_της_Ευρωπης pic.twitter.com/22IitNURME

— Simple Man (@Oddodo) March 12, 2026

Περιφορά πιλαφιού pic.twitter.com/zWFdXcn1GV

— Mr President (@Mrpresidentgr) March 12, 2026

(ΠΑΛΑΙΟ)-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ε, όχι και να λυπηθούμε τον Λαφαζάνη

Η Τιμωρία του Λαφαζάνη - Ο σύντροφος Λαφαζάνης έπαθε από τους συντρόφους του αυτό που θα παθαίναμε όλοι έτσι και τα σχέδια του για τη χώρα γίνονταν πραγματικότητα. pic.twitter.com/AKbdLbDWAJ

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) November 28, 2025

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

λαφαζανοπαθής (ο) 1. συνταξιούχος του οποίου τα εισοδήματα περιορίστηκαν στη διάρκεια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ «αν βγείτε έξω, μην τον αφήσεις να πληρώσει γιατί ο καημένος είναι λαφαζανοπαθής» 2. αυτός που αναγκάζεται να υπομένει ένα κακό αφεντικό «ας μην είχα το δάνειο για το σπίτι, και θα σου ’λεγα αν θα ήμουν λαφαζανοπαθής»

Πείτε με αναίσθητο, αλλά, όταν άκουσα τον σύντροφο Λαφαζάνη να κλαψουρίζει που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ τού έκοψε τη βουλευτική σύνταξη, καθόλου δεν στενοχωρήθηκα. Ομολογώ, μάλιστα, ότι το αντιμετώπισα με μια δόση χαιρεκακίας.

Άλλωστε, αυτό που λέει ότι έπαθε ο σύντροφος Παναγιώτης είναι το ελάχιστο από αυτά που θα παθαίναμε όλοι σε περίπτωση που επικρατούσε η δικιά του αντίληψη για το τι έπρεπε να συμβεί στη χώρα το καλοκαίρι του 2015.

Δεν είναι δυνατόν να ξεχάσω ότι ο ίδιος ήταν μεγαλοστέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και μεγαλοϋπουργός της κυβέρνησης της πρώτης φοράς Αριστερά.

Οτιδήποτε κι αν έπαθε το προξένησε και ο ίδιος με την «έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα» στην οποία πρωτοστάτησε.

Είναι δηλαδή κάπως δύσκολο να λυπηθώ έναν συμπολίτη ο οποίος οδηγεί σαν παλαβός και τραυματίζεται. Όση συμπόνια έχω την κρατάω για τους άτυχους που μπορεί να βρεθούν στον δρόμο του.

«Τον νοιάζει μόνο η καρέκλα, είναι κυνικός και αδίστακτος, τον φοβόμουν» είναι οι φράσεις που χρησιμοποίησε ο διαμαρτυρόμενος Λαφαζάνης για τον παλιό του πρόεδρο.

Δυστυχώς ξέχασε να συμπληρώσει:

(ΠΑΛΑΙΟ)-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Παράπονο συνταξιούχου

Εμ δεν το έχεις μάθει τόσα χρόνια σύντροφε Λαφαζάνη οτι στην αριστερά ανέκαθεν ο ένας έβγαζε το μάτι του άλλου; pic.twitter.com/VJwlsVRE2g

— PANOS.P 🇬🇷 (@PANOS_psl) November 27, 2025

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το παράπονο του Παναγιώτη Λαφαζάνη, με τα δικά του λόγια: «Εμένα μου έχουν κόψει τη βουλευτική σύνταξη. Φρόντισαν γι’ αυτό οι φίλοι μου οι Συριζαίοι».

Με όλο τον σεβασμό μου για τον κ. Παναγιώτη, έτσι όπως το διατυπώνει παραπλανά.

Κατ’ αρχάς, όταν λέει ότι του κόψανε τη βουλευτική σύνταξη, εννοεί ότι τη μείωσαν.

Επειτα, με τον περιβόητο νόμο Κατρούγκαλου, μειώθηκαν οι συντάξεις όλων ανεξαιρέτως, όχι μόνο των βουλευτών.

Αυτός δηλαδή τι περίμενε, ότι επειδή ήταν αριστερός δεν θα του μείωναν τη σύνταξη οι αριστεροί;

Επιπλέον, θυμίζω ότι η βουλευτική σύνταξη, για όσους εκλέγονται από το 2012 και έπειτα, ανεξαρτήτως αριθμού κοινοβουλευτικών θητειών, έχει καταργηθεί. Οι διατελέσαντες βουλευτές θα παίρνουν τη σύνταξη του επαγγέλματός τους. Η λεγόμενη βουλευτική σύνταξη δεν υφίσταται πια.

Και εν πάση περιπτώσει θα έπρεπε να θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Εκδρομή στη Σιβηρία

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

«Η εκλογική ατμόσφαιρα στην πόλη Περμ και από όσο πληροφορηθήκαμε σε όλη τη Ρωσία ήταν ήρεμη και πολύ ουσιαστική, ενώ οι μεγάλοι δρόμοι ήταν γεμάτοι με μεγάλες αφίσες σχεδόν ισοκατανεμημένες όλων των υποψηφίων και με ειδικά ταμπλό, πάλι με δίκαιη κατανομή, σε πυκνά σημεία της πόλης, που περιείχαν τα βασικά σημεία των προγραμμάτων των υποψηφίων. Στα εκλογικά τμήματα που επισκεφθήκαμε, ορισμένα εξ αυτών αιφνιδιαστικά, διαπιστώσαμε πυκνή ροή πολιτών για να ψηφίσουν, ενώ οι εκλογές διεξήγοντο με άψογες, αμερόληπτες, δημοκρατικές διαδικασίες». Απόσπασμα από την ανταπόκριση του Παναγιώτη Λαφαζάνη, απεσταλμένου της ιστοσελίδας «Iskra» στη Ρωσία για τις προεδρικές εκλογές.

Στο ίδιο ύφος αυστηρής αντικειμενικότητας, ο Παναγιώτης βρίσκει στο εκλογικό αποτέλεσμα «την αδιάψευστη επιβεβαίωση και ακλόνητη εγγύηση της μεγάλης τελικής νίκης της Ρωσίας και επίτευξης των μεγάλων στόχων της, με κυριότερο έναν νέο πολυπολικό δημοκρατικό κόσμο, απελευθερωμένο από τα δεσμά της αμερικανοβρετανικής νεοαποικιοκρατίας».

Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Κάπως θα πρέπει να επιζήσει κι αυτός ο φουκαράς, αν δεν έχει μια σύνταξη.

Δεν νομίζω άλλωστε να…

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι ιστορικοί του μέλλοντος και οι αριστεροί εθνικοί μας σουργελαράδες

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Στα χρόνια πριν από το 1989, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ήταν εγκατεστημένος στον Περισσό: εκεί έδρευε και τότε η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ αλλά ο ήρωάς μας ήταν πολλά σκαλιά παραπάνω: μέλος του Πολιτικού Γραφείου, τα χρόνια πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου – και σε φανερό ανταγωνισμό με τον Μίμη Ανδρουλάκη για το ποιος από τους δύο είχε πιο περίοπτη θέση στο μυαλό του Χαρίλαου Φλωράκη…


ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ πέρασαν, όπως και τα κομματικά αξιώματα στο ΚΚΕ.  

Χωρίς να αλλάξει την ιδεολογία του, ο Λαφαζάνης μεταπήδησε στον Συνασπισμό, από τον οποίον είχε ήδη αποχωρήσει το Κομμουνιστικό Κόμμα, που δεν άντεξε τη συμμαχία με τους ρεβιζιονιστές, αλλά και την πολιτική πανωλεθρία που έφερε στην Αριστερά η παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο.

ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ των τάσεων στον Συνασπισμό, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ίδρυσε τη δική του ομάδα, που έμεινε στην ιστορία ως το «Αριστερό Ρεύμα». Υιοθετώντας όλα τα συνθήματα του ΚΚΕ -παρότι ο Περισσός δεν ήθελε πια ούτε να ακούσει το πάλαι ποτέ αγαπημένο παιδί του- συνυπήρξε για αρκετά χρόνια με την κεντρική γραμμή του κόμματος που έμελλε κάποια στιγμή να κυβερνήσει.
 

Oταν η κρίση -και η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα- εκτόξευσε τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ήταν εσωκομματικά πανίσχυρος: ήλεγχε το ένα τρίτο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και πολύ μεγαλύτερο κομμάτι της Κεντρικής Επιτροπής.

 

ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ περίοδο του Μαΐου του 2012, όταν το πολιτικό σκηνικό επρόκειτο να αποσυντεθεί, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μία πρόταση που άλλαξε την πορεία των πραγμάτων: βγήκε δημοσίως και πρότεινε στο ΚΚΕ να συνεργαστούν για να γίνει πραγματικότητα η «πρώτη αριστερή κυβέρνηση» στη χώρα.

 

ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ που έκανε την πρόταση -για την οποία ήξερε ότι θα απορριπτόταν μετά βδελυγμίας από τον Περισσό- ο Αλέξης Τσίπρας γνώριζε ότι τα γκάλοπ έδιναν στον ΣΥΡΙΖΑ ένα ποσοστό λίγο κάτω από το 10%. Μερικές ημέρες αργότερα, τα πάντα είχαν αλλάξει και το βράδυ των πρώτων εκλογών του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πια το δεύτερο κόμμα, σε απόσταση αναπνοής από τη Νέα Δημοκρατία.
 

Οι ψηφοφόροι είχαν εκλάβει την πρόταση Τσίπρα ως μία ευκαιρία για να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό στον τομέα της διακυβέρνησης, καθώς τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Νέα Δημοκρατία είχαν ήδη αναγκαστεί να ψηφίσουν Μνημόνια.

 

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ, όμως, παραμένει: Ηξερε ο Αλέξης Τσίπρας ότι κάνοντας την πρόταση συνεργασίας στο ΚΚΕ έβαζε τον ΣΥΡΙΖΑ για τα καλά στον χάρτη της κυβερνησιμότητας; Ή απλώς έκανε μία άσκηση εσωκομματικής εξισορρόπησης για να κρατήσει ικανοποιημένο το Αριστερό Ρεύμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη;

 

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ του μέλλοντος ενδεχομένως θα βρει τη λύση στον γρίφο, η ουσία πάντως είναι ότι οι δεύτερες εκλογές του 2012 πιστοποίησαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γινόταν κάποια στιγμή στο μέλλον κυβερνητική δύναμη.  

Αυτό συνέβη εντέλει τον Ιανουάριο του 2015 και αφού είχε προηγηθεί η συμμαχία με τον Πάνο Καμμένο και τους Ανεξάρτητους Ελληνες.

 

ΣΤΟ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ κλίμα της εποχής, ο Λαφαζάνης δεν αντέδρασε για τη συμμαχία που κάποτε θα είχε θεωρηθεί ανίερη. Αλλωστε, ο Αλέξης Τσίπρας τον αντάμειψε με σημαντικές κυβερνητικές θέσεις, που δεν είχαν ποτέ φανταστεί τα στελέχη του Αριστερού Ρεύματος.
 

Ο ίδιος ο Λαφαζάνης είχε μεταξύ άλλων την -πολύ σημαντική- αρμοδιότητα της ενέργειας, που τον οδήγησε ως τη Μόσχα. Μάλιστα, τότε είχε πειστεί -και έπεισε και τον Αλέξη Τσίπρα- ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν έτοιμος να δώσει 5 δισ. ευρώ ως προκαταβολή για έναν αγωγό που ήταν -και παρέμεινε- στα χαρτιά…

 

ΚΑΙ ΕΔΩ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να αναλάβουν δράση οι ιστορικοί του μέλλοντος. Η πολιτική Βαρουφάκη -που ήταν πολιτική Τσίπρα- των πρώτων έξι μηνών ήταν το αποτέλεσμα της αυταπάτης του ΣΥΡΙΖΑ για τον ρόλο της Ενωμένης Ευρώπης; Ή ήταν μία απολύτως αναγκαία πολιτική, προκειμένου να διατηρηθεί η συνοχή του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ και ό,τι ήθελε προκύψει;
 

Η ουσία είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γιατί τα κάνει όλα αυτά ο Λαφαζάνης;

Toυ Ανδρέα Ζαμπούκα

Το χθεσινό σκηνικό στην Πανεπιστημίου ήταν τουλάχιστον επικό. 

Ο πρώην υπουργός Λαφαζάνης να σκαρφαλώνει με σκάλα σε κλούβα της αστυνομίας με υπόκρουση Νότη Σφακιανάκη από κοντινό - αγνώστου προέλευσης- ηχείο... Και από κάτω οι υπόλοιποι σύντροφοι να φωνάζουν εν χορώ κατά των πλειστηριασμών.

Βεβαίως είμαστε μια χώρα όπου τα λόγια του Όργουελ ταιριάζουν μια χαρά στην περίπτωση του «επαναστάτη» Λαφαζάνη και της «επικής» Αριστεράς: «Tα ακραία αισθήματα πάντα κερδίζουν τελικά. Οι ηγέτες που προσφέρουν δάκρυα, λύπη, αίμα και ιδρώτα πάντα παίρνουν περισσότερα από τους οπαδούς τους σε σχέση με αυτούς που προσφέρουν ασφάλεια και καλοπέραση. Στα δύσκολα οι άνθρωποι είναι πάντα ηρωικοί!».

Όσο όμως περνούν τα χρόνια, η αναζήτηση της ερμηνείας τέτοιων φαινομένων περνάει πλέον, από τη σφαίρα της πολιτικής ανάλυσης στη βάσανο της ψυχανάλυσης. Και εύλογα αναρωτιέται κανείς: Γιατί τα κάνει όλα αυτά ο Λαφαζάνης;

Είναι ο άνθρωπος που συμμετείχε στο δραματικό εξάμηνο του ΣΥΡΙΖΑ. Που πήρε μέρος σε ένα από τα πιο δραματοποιημένα θεατρικά στιγμιότυπα της πολιτικής ιστορίας. Αυτοί οι άνθρωποι κέρδισαν τις εκλογές σκιαγραφώντας στις συνειδήσεις των οπαδών τους, μία χειμαζόμενη χώρα. Με χιλιάδες αυτοκτονίες, με παιδάκια να λιποθυμούν στα σχολεία, με γερμανικές μπότες στην πλάτη των κατεχόμενων Ελλήνων. Μέσα σε λίγα χρόνια, χρησιμοποίησαν τόσα ψέματα και τόσο λαϊκισμό που δεν συγκρίνονται ούτε με ολόκληρη την δημαγωγία του πολιτικού συστήματος στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Τόσο ξεδιάντροπα και τόσο ανεύθυνα δεν έχει συνομιλήσει με τους ψηφοφόρους του κανένας πολιτικός, όση δίψα κι αν είχε για εξουσία.

Ο ίδιος ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ήταν αυτός που βρέθηκε στον σκληρό πυρήνα μιας ανεδαφικής και αντιφατικής πολιτικής, που παραλίγο να τινάξει στον αέρα τη χώρα και την οικονομία της. Και τώρα, σαν να μην έγινε τίποτα σκαρφαλώνει σε κλούβες και παίζει θέατρο σαν μικρό παιδί για να σώσει την «ψυχή» και τον «επαναστατημένο» χαρακτήρα του.

Μπορείς να πολιτεύεσαι μόνο με ψέματα, ικανοποιώντας το θυμικό των ψηφοφόρων σου που διψούν για «γλαφυρή και έντεχνη απάτη»;  

Ναι, μέχρι που να ξεθωριάσουν τα ακραία αισθήματα που αναφέρει ο Όργουελ. Αλλά ως τότε, μπορείς να συνεχίσεις να τα εκτρέφεις με το αζημίωτο. Ενισχύοντας το μίσος και υποδαυλίζοντας πάθη. Και παίζοντας αποτυχημένους ρόλους στην προσπάθειά σου να επιβιώσεις με τις εντυπώσεις σου.

Το κακό όμως είναι ότι το ψέμα είναι «παιδαγωγικό» και λυτρωτικό, όπως στα παραμύθια. Άλλα μας λένε κι άλλα καταλαβαίνουμε. Και η παρηγοριά της απάτης καταλήγει στο τέλος, να γίνει όχι μόνο αποδεκτή αλλά και αναγκαία για την ικανοποίηση των ενστίκτων.

Μια κρίσιμη μάζα από συμπολίτες μας, ανέχεται και δικαιολογεί πλέον, με μεγάλη ευκολία, το θέατρο. Αρκεί να παίζεται σε μία ιδεολογικά φορτισμένη σκηνή.

Από μνημόνιο σε μνημόνιο κι από υπογραφή σε υπογραφή, με μια γλώσσα κατάλληλη μόνο για «τοξικομανείς της απάτης». Ένα σουρεαλιστικό παιχνίδι πρόκλησης για τους υπόλοιπους που παρακολουθούμε, με το στόμα ανοιχτό, κυνικούς ανθρώπους να επιμένουν σε έναν τραγέλαφο, γραμμένο με ξεπερασμένους και αδιάφορους μύθους.

Είναι φανερό ότι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: "Καλόγεροι" και ο "θρησκευόμενοι πορνοστάρς"!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Η σχέση του Παναγιώτη Λαφαζάνη με τον Γιάνη Βαρουφάκη είναι η σχέση του καλόγερου με τον θρησκευόμενο πορνοστάρ.  


Το μόνο που τους ενώνει είναι ότι στην ταυτότητά τους αναγράφεται το ίδιο θρήσκευμα.  


Καθηλωμένος στα παλαιά συναξάρια του αντικαπιταλισμού, ο Λαφαζάνης δεν θα μπορούσε ποτέ να μιλήσει τη γλώσσα του πολιτικού πορνό χάρη στην οποία ο Βαρουφάκης σταδιοδρομεί ως πανελίστας και μπεστσελερίστας, στύβοντας και ξαναστύβοντας τη μικρή του υπουργική θητεία για νέους κάθε φορά σκανδαλιστικούς χυμούς.


Η επικοινωνιακή ασυμμετρία μεταξύ των δύο συσκοτίζει και το πραγματικό τους αποτύπωμα στην πρώιμη φάση του συριζαϊκού εγχειρήματος. Αυτά που υποτίθεται ότι ο Βαρουφάκης «αποκαλύπτει» –οι μαγικές χρηματοοικονομικές τρόμπες με τις οποίες θα ανέπνεε η αποκομμένη από το ευρώ ελληνική οικονομία, τα σχέδια με τα αποκρυφιστικά ονόματα– ο Λαφαζάνης τα προπαγάνδιζε απλά, σε παλαιοκομμουνιστική γλώσσα, ήδη από το ξέσπασμα της κρίσης.


Ως οργανικό μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, η κεκοιμημένη πλέον Αριστερή του Πλατφόρμα κήρυττε τον δραχμισμό όχι μόνο θεωρητικά, αλλά τον είχε, ας πούμε, καταστρώσει και επιχειρησιακά: Δεν πληρώνουμε, εθνικοποιούμε τις τράπεζες, πάμε Ρωσία, παίρνουμε κάποια δισεκατομμυριάκια για τον δρόμο, πάμε Καράκας, παίρνουμε πετρέλαιο, πάμε BRICS, παίρνουμε δάνειο, και τα λοιπά, και τα λοιπά.


Το ότι ο Τσίπρας δεν ήρθε σε ρήξη με τη λαφαζανική μειοψηφία παρά μόνον αφότου εκείνη απέσυρε ουσιαστικά την εμπιστοσύνη της από την κυβέρνησή του, τον Ιούλιο του 2015, δεν ήταν προϊόν μόνο εσωκομματικού τακτικισμού. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διατηρούσε τον λώρο με τη δραχμική του πτέρυγα επειδή διατηρούσε ζωντανό στο μυαλό του και το ενδεχόμενο της ρήξης. Δεν περίμενε να στρατολογήσει τον Βαρουφάκη για να σκεφτεί τα «άλλα λιμάνια» εκτός Ευρωζώνης.


Τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν κρυφό. Ολα –ακόμη και η στοχοποίηση του Στουρνάρα, ακόμη και η ενδοσυριζαϊκή φαγούρα με τον Δραγασάκη– είχαν εκδηλωθεί πριν καν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει την εξουσία. Ολα εκτυλίχθηκαν κατόπιν στο φως, ως σχοινοβατικοί πειραματισμοί. Η βαρουφάκεια αφήγηση τους προσθέτει μόνο το ηδονοβλεπτικό δέλεαρ – την εντύπωση της κρυφής κάμερας μέσα στο δωμάτιο εκείνης της καθ’ ομολογίαν ανίδεης εξουσίας.


Ο Βαρουφάκης υποδαυλίζει τον αποτροπιασμό αυτών που ήταν ήδη φρικαρισμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ – αυτών που, ούτως ή άλλως, δεν τον ψήφισαν, όχι επειδή είχε «κατά λάθος» υπουργό τον Γιάνη, αλλά επειδή είχε ως «σωστό» και αναντικατάστατο υπουργό τον Λαφαζάνη· επειδή, ρητά και άρρητα, είχε διατρανώσει την εχθρότητά του προς το ευρωπαϊκό πεπρωμένο της χώρας.


Ξέραμε πώς εκδηλώθηκε και πώς εκτονώθηκε αυτή η εχθρότητα. Σε αυτό που δεν έχουμε ακόμη οριστικά απαντήσει είναι...