ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Όχι άλλο κάρβουνο, Κυριάκο!

 

Γράφει ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ

Κάθε βράδυ του καλοκαιριού, γύρω στις οκτώ, ο παππούς έπαιρνε την λάμπα πετρελαίου από το ντουλάπι της κουζίνας, την απόθετε με προσοχή πάνω στο περβάζι του τζακιού, έβγαζε το λαμπόγυαλο, ανέβαζε το φυτίλι, το άναβε με σπίρτο κι ύστερα το κατέβαζε ξαναβάζοντας το γυαλί.

Και γινόταν φως.

Για το δείπνο, τις δουλειές του απόδειπνου, την -προβληματική- μελέτη του φοιτητή γιού. Για το υπόλοιπο της βραδιάς, μέχρι την κατάκλιση κατά τις δέκα και κάτι. Το φωτιστικό πετρέλαιο, με φειδώ.

Η όλη διαδικασία είχε στοιχεία αρχαϊκής τελετουργίας, χωρίς υπερβολή από τις δάδες της αρχαιότητος μέχρι την πελιδνή νυκτερινή φωταγώγηση του 20ου Αιώνα στην ελληνική επαρχία, ποιοτικά μικρή ήταν η διαφορά.

Όμως εκείνο το βράδυ ο παππούς δεν έφερε την λάμπα. Πάτησε τον διακόπτη και μονολόγησε δακρυσμένος κάνοντας το σταυρό του «Χριστέ μου, έλεγα ότι δεν θα το ζήσω…».

Και εγένετο ηλεκτρικό φως.

Ήμουν μικρός αλλά δεν το ξεχνάω ποτέ. Γι’ αυτό, ό,τι και να κοάξουν τα αντεθνικά κτήνη που ρήμαξαν και ρημάζουν την ΔΕΗ θα είμαι απέναντί τους. Επειδή έχω συναίσθηση του πώς βίωσε την ενεργειακή αναβάθμιση και αυτάρκεια ο εθνικός πολίτης Έλληνας.

Σε δυο δεκαετίες από την ίδρυσή της η ΔΕΗ εξηλέκτρισε ολοκληρωτικά την χώρα. Μέχρι τότε, διάσπαρτες ανά την επικράτεια εταιρείες εκμεταλλευόντουσαν το αντικείμενο παρέχοντας αμφιβόλου ποιότητος υπηρεσίες. Όμως η πολιτική είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με τις ιστορικές εξελίξεις.

Η ίδρυση της ΔΕΗ και ο εξηλεκτρισμός της Ελλάδος έγινε από την Λαϊκή Δεξιά. Με χρησιμοποίηση όσων ήταν απαραίτητα από τους εθνικούς πόρους, κατά βάση δύο, του ανθρωπίνου παράγοντος και του κινητηρίου καυσίμου.

Οι άριστοι μηχανικοί σχεδίαζαν και επέβλεπαν, οι άριστοι τεχνίτες εκτελούσαν, ο άφθονος εγχώριος λιγνίτης και η υδροηλεκτρική ενέργεια κινούσαν. Και η Ελλάδα απέκτησε πολύ όσο και φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα. Το οποίο μέχρι σχετικά λίγα χρόνια πριν ήταν από τα φθηνότερα στην Ευρώπη.

Ανάμνηση της φθήνιας μπορεί και σήμερα να ανιχνευθεί στην νοοτροπία ηλικιωμένων πλέον κυριών, οι οποίες το χρησιμοποιούν ακόμα σαν να είναι τζάμπα. Γιατί (σχεδόν) τζάμπα είχαν μάθει ότι ήταν, τότε. Χωριατοπούλες το πλείστον που παντρεύτηκαν στην πόλη και ως νεαρές νοικοκυρές, δεκαετίες ’60-70-80, έμαθαν στην χρήση ηλεκτρικών συσκευών χωρίς οικονομικές συνέπειες.

«Κλείσε το φως γιαγιά!», ωρύονται οι απόγονοι, οι οποίοι πλέον διακινδυνεύουν εμφράγματα όταν ανοίγουν τον λογαριασμό. 

«Γιατί παιδάκι μου, πώς κάνεις έτσι;» απορούν οι γριούλες.

Γιατί παιδάκι μου; Επειδή από το 1981 κι εντεύθεν μια αγέλη ύαινες επέπεσε στο κρατικό μονοπώλιο-θήραμα.  

Πρώτα τα μπολσεβίκικα τομάρια με πράσινη προβιά. Γιατί όποιος θεωρεί πως το ΠΑΣΟΚ ήταν ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία είναι ο μέγιστος των ηλιθίων. Ήταν η ρεβάνς της εαμοκρατίας με αρχηγό έναν άθλιο τροτσκιστή, η οποία λύσσαγε να απομυζήσει το εθνικό κράτος για να πλουτίσει και να καλοπεράσει ως μη όφειλε από προσωπική ικανότητα. Συνδικαλισμός, προνόμια, συντάξεις, διοικητική διάλυση, αμέτρητες προσλήψεις αχρήστων, δίωξη των ικανών.

Στη συνέχεια ήρθαν τα νεοφιλελεύθερα γομάρια. Σύμβουλοι, υπεργολάβοι, συμβάσεις, αναθέσεις, υπερκοστολογήσεις, μετοχοποιήσεις.

Ακολούθησε η πιο αιμοβόρα ύαινα, οι μπολσεβίκοι που μεταλλάχθηκαν σε νεοφιλελεύθερους εργολάβους και συμβούλους.

Και ό,τι απέμενε από τον πέραν του ημιθανούς οργανισμό άρπαξε στα σαγόνια του το υποχθόνιο τέρας : επιβολή ιδιωτικοποιήσεως και μειονεκτικού ποσοστού αγοράς, εξοντωτικά πρόστιμα για ρύπανση του περιβάλλοντος, χρηματιστήριο ρύπων, καθημερινές δημοπρασίες για πώληση της παραγομένης από την ΔΕΗ ηλεκτρικής ενέργειας σε τιμές ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ σε πειρατές- παράσιτα που αυτοαποκαλούνται «επιχειρηματίες», οι οποίοι με την σειρά τους την μεταπωλούν με κέρδος σε εξαθλιωμένους οικονομικά καταναλωτές, με κράχτες αμφίβολα σύμβολα από τα βάθη της Αφρικής.

Δύο σημειώσεις σε όσα προαναφέρθηκαν.

Πρώτον, προ του 1981 η ΔΕΗ μπορεί να μην ήταν μια ιδανική κρατική εταιρεία, ωστόσο ουδεμία σύγκριση μπορεί να γίνει με την μετά από τότε.

Δεύτερον, ο εξηλεκτρισμός επιτεύχθηκε με βαρύ περιβαλλοντικό κόστος σε Κοζάνη - Πτολεμαΐδα - Μεγαλόπολη, όσο και ανθρώπινο. Έχω χάσει προσφιλέστατο συγγενή από καρκίνο του πνεύμονος λίγο μετά την συνταξιοδότηση του, μετά από τριάντα χρόνια εισπνοής αμιάντου στην Πτολεμαΐδα. Ωστόσο έτσι έγινε παντού στον Κόσμο.

Σήμερα, για κάθε λιγνιτική μονάδα που κλείνει στη Δύση, τέσσερις ανοίγουν στην Κίνα. 

Τα νερά της τόσο ευαίσθητης Γερμανίας δεν είναι ούτε για λούσιμο, αν πιεις νερό της βρύσης δηλητηριάζεσαι, από δεκαετίες ξέφρενης ανάπτυξης την οποία τώρα διεκδικεί η Κίνα.  

Το εμπόριο ρύπων αποτελεί άλλον ένα παρασιτισμό ενός ξεστρατισμένου καπιταλισμού, τη στιγμή που η ηγεμονεύουσα και επιβάλλουσα στην Ευρώπη τους κανόνες Γερμανία πωλεί τεχνογνωσία και εξοπλισμό στην Κίνα για να δημιουργεί υπερ-ρυπαίνουσες ενεργειακές και βιομηχανικές μονάδες.

Όσο για το παραμύθι των «ανανεώσιμων πηγών ενέργειας» ήταν αρκετός ένας καύσωνας για να το διαλύσει.

Θυμάμαι την συνέντευξη Κυριάκου στην ΔΕΘ το 2017. Μέχρι τότε, αλλά κι εκεί, έλεγε όλο αοριστίες. Έγινε κάπως σαφής μόνον όταν απάντησε πως εννοεί την ανάπτυξη μέσω επενδύσεων που θα ανατάξει την χώρα. «Τουριστικές επενδύσεις, πρωτογενής τομέας και ενεργειακός επαναπροσδιορισμός» είχε πει (συνοπτικά).

Κατάλαβα. Big Farma, αγροτικά φέουδα αλλοδαπών συμφερόντων με λάθρο εργάτες γης, καθώς ουδεμία πρόνοια προγραμμάτιζε και σήμερα ως κυβέρνηση εφαρμόζει, για τον φθίνοντα ιθαγενή αγροτικό πληθυσμό.

Τσιμέντωμα ακτών για χωριά φιλοξενίας ευρωπαϊκών ραμολιμέντων.

Και ξεστοκάρισμα των γερμανικών εργοστασίων από φωτοβολταϊκά και φτερωτές.

Μόλις ανέλαβε, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να νομοθετήσει την ουσιαστικά ανέλεγκτη (απάντηση εντός πέντε ημερών για έναν ογκωδέστατο φάκελο, αλλοιώς νοείται συναίνεση της διοίκησης) αδειοδότηση κάθε αίτησης για ενεργειακό έργο, ανεξαρτήτως πραγματικών περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Εργολαβικά και λοιπά λαμόγια έσπευσαν οσονούπω. Οι αιτήσεις έχουν φθάσει στα 70 GW αν δεν κάνω λάθος, διπλάσια απ’ όσα ο ίδιος ο Κυριάκος έλεγε ότι χρειαζόμαστε.

Η πολύπαθη από φωτιές Εύβοια γίνεται απέραντο αιολικό πάρκο, οδηγώντας ακόμα και τον ΝΔκράτη Περιφερειάρχη Στερεάς να δηλώσει πως πρέπει να υπάρξει περιορισμός. Ήδη, αν ενημερώθηκα σωστά, αιολικός περιβαλλοντικός Αρμαγεδδών επελαύνει στην μαγευτική ορεινή Ευρυτανία, αλλά και στην υπέροχη Οίτη του Εθνικού Δρυμού.

Με τελικό αποτέλεσμα τι;

Ένας πολιτικά κάθιδρος Κυριάκος, μαυρισμένος από την ηλιοθεραπεία αλλά ασπρισμένος από τα βάσανα της εξουσίας, να μου ζητά εν μέσω καύσωνα με 45 βαθμούς να μην βάλω το κλιματιστικό, να μην μαγειρέψω να φάω, ούτε να βάλω πλυντήριο.

Και να ομολογεί ότι έβαλε πάλι μπρος τις λιγνιτικές μονάδες. Αυτές που πρώτος σε όλον τον κόσμο έσπευσε να λουκετώσει οδηγώντας όλη την Δυτική Μακεδονία σε εθνικό μαρασμό, για χατήρι Γερμανών και εργολάβων.

Δεν χρειάζεται να είσαι ούτε ενεργειακός μηχανικός ούτε προφήτης για να γνωρίζεις ότι οι λεγόμενες «ανανεώσιμες πηγές ενέργειας» δεν μπορούν να υποστηρίξουν επαρκώς τις ενεργειακές ανάγκες της χώρας συνολικά, ιδίως σε έκτακτες περιστάσεις, πόσω μάλλον να αποτελέσουν έδρανο στήριξης μιας ρωμαλέας οικονομικής ανάπτυξης.

Αρκεί να έχεις γνώση της πραγματικής οικονομίας, εμπειρία της αγοράς και να έχεις διαβάσει λίγα, χωρίς να αποδέχεσαι τα πάντα, από τον υπό μυστήριες συνθήκες χαμένο παλιό μας φίλο «αρχαιοπτέρυγα».

Η τεχνολογία αποθήκευσης ηλεκτρισμού από ανανεώσιμες βρίσκεται στα σπάργανα. Και πουθενά δεν υπήρξε στιβαρή οικονομική ανάπτυξη υποστηριζόμενη από φτερωτές και φωτοβολταϊκά, χωρίς αντίρρηση χρήσιμα σε ανεμόδαρτα νησιά.

Η Ελλάδα χρειαζόταν ακριβώς αυτό, ένα...

 

ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΟ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Θα τολμήσει ο Μητσοτάκης? Ή θα γίνουμε λαθρομαχμουτιστάν?

Toυ ΠΡΟΦΗΤΗ

 "Φταις-δεν φταις, αν δεν μπορείς να παλέψεις, θα πεθάνεις"
Μπέρτολτ Μπρεχτ

"Γι' αυτό τζάκισες την χέραν σου Στρατηγέ Μακρυγιάννη;
Για να χορεύουν σέϊκ τα κωλόπαιδα;"
Ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος


Έξω από το τακτικό, εξωτερικό, γυναικολογικό-μαιευτικό ιατρείο μεγάλου περιφερειακού, κρατικού νοσοκομείου. Σε σχετικά κοντινή απόσταση υπάρχει hotspot. Έξι λαθροκουνέλες αναμένουν τυλιγμένες με τη μαντήλα, η οποία σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχει απαγορευθεί. Δημιουργούν γύρω βουητό με μιαν αλλαχακμπάρικη διάλεκτο. "Φουσκωμένες". Ηλικία όλων τους, κάπου 18-20 χρονών. Στην ίδια ηλικία, σχεδόν όλες οι δικές μας κοπέλες ξημεροβραδιάζονται στο facebook σε μια ναρκισσιστική αποχαύνωση γκομενίσματος.


Από δίπλα τους μια εμφανώς διεκπεραιώτρια των απαραιτήτων διαδικασιών. Ελληνίδα αυτή. Υπάλληλος στο hotspot. Η οποία αντιλαμβάνεται το "δολοφονικό" βλέμμα. Πηγαινοέρχεται συνεχώς στη γραμματειακές υπηρεσίες του Νοσοκομείου, πηγαινοφέρνει ένα παχύ μάτσο χαρτιά, το πάνω-πάνω είναι παραπεμπτικό για εξέταση. Προφανώς και τα υπόλοιπα, για όλες τους.
 

Ποιος πληρώνει το βαρκάρη; 

Ρωτήστε τον κ. Κικίλια, όταν βρει καιρό από τις selfie με την συμβία του, εξέδωσε, λέει, μιαν εγκύκλιο.
 

Δίπλα στην αναμονή, δυο τσιγγανοπούλες. Μικρότερες, αυτές. Κάπου 16-17 χρονών. Σχεδόν ετοιμόγεννες. "Με τη κοιλιά στο στόμα", που' λεγε η μάνα μου. 

Ελληνίδες στην αναμονή; 

Ούτε για δείγμα.
 

Αυτοί, κυρίες και κύριοι, μαζί με το αλβανικό στοιχείο, είναι που αναπαράγονται σήμερα στην Ελλάδα. Σε κρατικές δομές. Με δημόσιους πόρους. Επιδοτούμενοι. Πληρώστε γηγενή κορόϊδα, χθες βράδυ αναρτήθηκε ο ΕΝΦΙΑ για ακίνητα που κατά 90% δεν αποφέρουν το παραμικρό εισόδημα στους ιδιοκτήτες.
 

Το ανθρώπινο είδος γενετικά καθοδηγείται από δυο ένστικτα, της επιβίωσης και της αναπαραγωγής. Όλοι οι λαθροεισβολείς, έχοντας λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης, καθώς όλη μέρα κάθονται με φαγητό εξασφαλισμένο, υπηρετούν το ένστικτό της αναπαραγωγής. Είναι η Φύση. Όλα τα είδη, εάν βρουν ιδανικό, ασφαλές περιβάλλον, πολλαπλασιάζονται ταχύρυθμα. Ιδίως αν είναι πιο επιθετικά από τα είδη που βρίσκουν στο νέο περιβάλλον, αν διαθέτουν ισχυρότερη vis vitalis, ζωτική ορμή. Έτσι και οι λαγοκέφαλοι πλημμύρισαν τις ελληνικές θάλασσες.
 

Σε κρατικό δε νοσοκομείο της Βορείου Ελλάδος, όπως με πληροφόρησε φίλη, μουσουλμάνα που προσκομίστηκε ετοιμόγεννη απαίτησε, και έγινε, να απομακρυνθεί η εικόνα του Ιησού από το χειρουργείο-μαιευτήριο. Ω, ναι, ενθουσιασμένοι κλακαδόροι του Κυριάκου.
 

Οι 540 που εισέβαλαν χθες ανενόχλητοι στη Βόρεια Λέσβο, ένα χωριό ολόκληρο, αν μείνουν εδώ, σε μια δεκαετία μπορεί να είναι και πέντε χιλιάδες. Μια πόλη. Στοιχείου ξένου και εχθρικού με τον Ελληνισμό.
 

Αυτό που ονομάζουμε Δυτικός Πολιτισμός θεμελιώθηκε με βία. Με ποταμούς αίματος για υπεράσπιση της Χριστιανικής Πίστεως. Με αποκλεισμό του εχθρικού αλλότριου. Με αιματηρή, μακροχρόνια Επανάκτηση, Reconquista, εξεδίωξε η Ισπανία τους Μαυριτανούς. Με αίμα γκρεμίστηκαν οι μιναρέδες που μαγάριζαν το αττικό τοπίο.
 

Σήμερα, η Δύση εκφυλισμένη από την ευζωία και τις σάπιες ιδέες της Αριστεράς δεν μπορεί να υπερασπιστεί την ύπαρξή της.  

Και η υπεράσπιση δεν μπορεί να είναι ειρηνική. Ρωτήστε έναν φίλο σας βιολόγο. Κάθε στιγμή, μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό διεξάγονται δολοφονικές μάχες για να παραμένουμε υγιείς. Όταν ένας εχθρικός ιός εισβάλει, τα λευκά αιμοσφαίρια τον περικυκλώνουν και τον εξολοθρεύουν. Όταν αδυνατούν να τον εξολοθρεύσουν, νοσούμε, και όταν αυτός κατακυριεύσει τον οργανισμό πεθαίνουμε.

 Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Τα "λευκά αιμοσφαίρια", οι φορείς και υπηρεσίες ασφαλείας, οι αμειβόμενοι από τους φόρους μας για να μας υπερασπίζονται, για να προφυλάσσουν τον εθνικό οργανισμό, αντί να αποτρέπουν την εισβολή ιών, την ενισχύουν!


Ο στρατός έγινε φιλιππινέζα των λάθρο. Κονδύλια για αγορά πυροσβεστικών Καναντέρ δεν υπάρχουν, αλλά κονδύλια περιθάλψεως λάθρο βρίσκονται. Και προχθές τιμήθηκε, ένας, λέει, "ήρωας", λιμενικός, ο οποίος βοήθησε χιλιάδες μουσουλμάνους να εισέλθουν στην χώρα.
 

Πλέον, ζω σ' άλλον κόσμο. Για μένα ήρωες είναι και τιμές αξίζουν μόνον εκείνοι που έδιωξαν τους μουσουλμάνους από την πατρογονική γη και τους εμπόδισαν να την ανακαταλάβουν. Έτσι με δίδαξαν τα μαθητικά βιβλία, οι δάσκαλοι, αλλά και προγονοί μου μεταφέροντας την προφορική παράδοση.
 

Θα μπορούσα να γράψω όλη την εθνικά εγκληματική πολιτεία των μπολσεβίκων που άνοιξαν τα σύνορα. Όμως αυτή είναι πολιτική τους φύση, μισελληνική, ανεξαρτήτως του ότι η επίσημη ΝΔ τους θεωρεί νομίμους πολιτειακούς εταίρους και όχι μιάσματα, όπως ο Στρατάρχης Παπάγος. Και σήμερα δεν είναι κυβέρνηση.  

Ο Κυριάκος μπορεί να κάνει όσα ΚΥΣΕΑ "ανησυχίας" θέλει. Κι ο θλιβερός Δένδιας να αερίσει τα μέζεα του Τούρκου Πρέσβη με διαμαρτυρίες. Δεν θα γίνει τίποτα.
 

Γιατί οι μαρξιστές σε κάποια έχουν δίκιο. Μαμή της Ιστορίας είναι η Βία. Κι όπως λέει ο Μπρεχτ, φταις-δεν φταις, αν δεν μπορείς να παλέψεις, θα πεθάνεις.
 

Η μοναδική δύναμη αποτροπής της λαθροεισβολής είναι...

ΝΕΟΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η βία της μεταεθνικής κοινωνίας

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του "ΠΡΟΦΗΤΗ"

Διαβάζω τον σχολιασμό για το περιστατικό στο κοσμηματοπωλείο, στην Ομόνοια. Και "πνίγομαι" από ποταμούς συναισθήματος και ταξικού μίσους. Δεν βλέπω όμως πουθενά μια λέξη για το πώς φτάσαμε στο uomo uomini lupus. Πώς έγινε ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος;

 

Από την απώλεια των βεβαιοτήτων που γεννούσε η εθνική κοινωνία. Το υπέρτατο επίτευγμα του ανθρωπίνου πολιτισμού. Οι οποίες σε έκαναν να λειτουργείς με τρόπο που χαρακτηρίζει τις ανώτερες ποιότητες του ανθρωπίνου είδους, όχι να αντιδράς σαν αγρίμι που βρίσκεται σε κίνδυνο - όπως τώρα. Γιατί βγαίνοντας από το σπίτι σου θωρούσες ανθρώπους που συνιστούσαν τον υπέροχο ορισμό του Ηροδότου.

 

Ο πατέρας της έννοιας τού πολίτη προσδιόρισε ως κοινούς και αδιαίρετους παράγοντες το Όμαιμο, το Ομόφυλο, το Ομόθρησκο, το Ομόγλωσσο και το Ομότροπο. Ήτοι, χαρακτηριστικά γνωρίσματα τού Έλληνα ήταν το ελληνικό αίμα, η Λευκή Φυλή, η Ελληνική εν προκειμένω Ορθόδοξη Θρησκεία, η Ελληνική Γλώσσα και ο Ελληνικός Πολιτισμός.

 

Αυτά χάθηκαν μέσα σε 2-3 δεκαετίες. Πλημμυρίσαμε από αλλόφυλους, αλλόαιμους, αλλόθρησκους, αλλόδοξους, αλλόγλωσσους, σεξουαλικά αλλοπρόσαλλους. Και κυρίως, αλλότροπους. Τονίζεται το τελευταίο, γιατί το έθνος δεν είναι παρά η κοινότητα εκείνων που μοιράζονται την αυτή κοσμοαντίληψη.

 

Μεγαλώσαμε σε σπίτια με πόρτες ανοιχτές. Με το γειτονόπουλο, αφήναμε τα κλειδιά πάνω στην πόρτα για να έρθει ο ένας ή ο άλλος , να παίξουμε. Τώρα, την μοναδική φορά που αφήσαμε ένα καλοκαιρινό βράδυ μια μπαλκονόπορτα ανοιχτή για δροσιά, μας λήστεψαν.

 

Ουδέποτε μας πήγε η μάνα μας στο σχολείο. Σήμερα όλη η οικογένεια ασχολείται να πάει και να φέρει το βλαστάρι. Ο ναρκέμπορος πουλάει ανενόχλητος έξω απ' την πόρτα του σχολείου. Και να πιαστεί θα βγει αμέσως με τον Νόμο Παρασκευόπουλου.

 

Τα ψιλικατζίδικα, ιδίως κοντά σε περάσματα και μεγάλες πλατείες έμεναν ανοιχτά ως αργά, για τους μερακλήδες που θα γύρευαν τσιγάρα και ποτά. Ή ρυζόγαλο. Όχι σπάνια, ο μαγαζάτορας αποκαμωμένος ο ίδιος, άφηνε την κόρη του στο πόδι. Ναι, κοπελίτσα, μεταμεσονύκτια. Άφοβα. Τώρα, κάθε τέτοιο μαγαζάκι από την Βάθης μέχρι τα Πατήσια που επιβιώνει ακόμα έχει ληστευτεί τουλάχιστον πέντε φορές.

 

Στα διανυκτερεύοντα φαρμακεία η πόρτα ήταν ανοικτή, έμπαινες κι έβλεπες ένα κουμπί με δίπλα ένα σημείωμα "πατήστε το κουδούνι, κοιμάμαι". Τώρα το κουδούνι είναι απέξω και ένας σιδερόφρακτος σου δίνει το Ντεπόν με πρόσωπο άσπρο απ' τον τρόμο.

Τα βράδια η Αθήνα ήταν μια μάγισσα. Κυριακή απόγευμα για βόλτα στην Πλάκα, μετά με τα πόδια από την ήσυχη Οδό Αθηνάς στην Ομόνοια, για το τραίνο. Νύχτες με πανσέληνο, με ένα τεράστιο φεγγάρι να προβάλλει πάνω απ' την Ακρόπολη σε παρέλυε η ομορφιά. Τώρα στην Αθηνάς την νύχτα σε παραλύει ο φόβος.

 

Αυτός ο διάχυτος πλέον παντού φόβος βγάζει στην επιφάνεια τις αντιδράσεις που υπηρετούν το πρωτεύον για τα ανθρώπινα όντα ένστικτο αυτοσυντήρησης.

 

Τί θα κάνατε αν σας λήστευαν; 

Αν βλέπατε να σας παίρνουν το βιος ή/και να απειλείται η ύπαρξη σας ή το παιδί σας;  

Σας εύχομαι ποτέ να μην το ζήσετε. Μπορείτε να προκαθορίσετε τις αντιδράσεις σας πλημμυρισμένοι από την αδρεναλίνη μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων; Προφανώς όχι. Γι' αυτό είναι έωλο να κρίνονται αντιδράσεις άλλων υπό το κράτος ακραίων συναισθημάτων εντός ακραίων καταστάσεων.

 

Ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος ήταν κομμουνιστής. Παραθέτω αυτούσιο και ασχολίαστο απόσπασμα από συνέντευξη του [http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=393433] στον Νίκο Ζουμπουλάκη, στο ΒΗΜΑ, της 3ης Απριλίου 2011 :

"- Για ποιον λόγο μπορεί κάποιος να χαίρεται που παραλίγο να πεθάνει;

«Το γεγονός με έκανε να δω την πραγματικότητα. Είχα μια ανόητη ευαισθησία και γενναιοδωρία με την είσοδο ή μάλλον την εισβολή των ξένων στην Ελλάδα. Έλεγα ότι της ίδιας γης παιδιά είμαστε, να μπει ο κόσμος στην Ελλάδα, να ευφρανθεί, να νιώσει ασφάλεια, να φάει, να πιει ελληνικό νερό. Ε, από την ώρα του περιστατικού τέρμα όλες αυτές οι εφηβικές μαλακίες. Τέσσερα κτήνη, τέσσερις βάρβαροι που ούρλιαζαν και βρωμούσαν και φορούσαν μάσκες με έκαναν να δω την πραγματικότητα».

 

- Από εκείνη τη βραδιά τι δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

«Εκείνο το “μην τον κρατάς, πνίξ΄ τον, τον πούστη! ” που φώναζε ο μόνος που άκουσα να μιλάει τσάτραπάτρα ελληνικά. Εγώ πούστης; Καλά το “πνίξ΄ τον”, το “πούστης” τι το θέλανε; Από εκεί κινήθηκε ένας μηχανισμός από σκέψεις μου που πέταξε έξω από την Ελλάδα όλους τους μετανάστες. Δεν είναι σωστό όμως και ως κοινωνική συμπεριφορά η Ελλάδα να ανοίγει τις πόρτες της σαν την πουτάνα που ανοίγει τα πόδια της: 1.400.000 ξένοι μέσα στη χώρα; Το 15% της χώρας μετανάστες; Πόσοι Έλληνες μπορούν να απορροφήσουν αυτό το νούμερο; Και όμως, έγινε. Αυτά είναι συνέπειες του κόμπλεξ κατωτερότητας που έχουν οι Έλληνες. Να ΄ναι καλά οι κυβερνήσεις. Οι Γερμανοί θα έπρεπε να έχουν το κόμπλεξ, όχι εμείς».

 

- Τι το ιδιαίτερο είχε το περιστατικό και σας κάνει να αισθάνεστε έτσι;

«Δεν ήθελαν μόνο να κλέψουν. Ήθελαν να σκοτώσουν. Έναν άλλον κύριο εδώ παρακάτω τον έπνιξαν με μαξιλάρι. Εγώ μόλις που γλίτωσα. Κρατούσαν το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου και ίσα που ανέπνεα λίγο από το πλάι. Είδα μια εκδικητικότητα φυλετική, ταξική, κοινωνική, εθνική, όπως θες πες το. Ήταν μίσος. Γιατί αυτό που ήθελαν να πάρουν το είχαν πάρει. Τους το έδωσα. Πήγα στο χρηματοκιβώτιο και τους έδωσα ό,τι είχα. Μπήκαν σε ένα σπίτι που για εκείνους ήταν το Λούβρο και εγώ τους πήγα στο χρηματοκιβώτιό μου να τους δώσω ό,τι λεφτά είχα. Από την ταραχή μου δεν μπορούσα να θυμηθώ τον αριθμό του κωδικού και έκανα ένα λάθος. Μου κοπάνησαν το κεφάλι στο ατσάλι. Μια και δυο και τρεις φορές. Επί δεκαπέντε ημέρες το πρόσωπό μου ήταν μαύρο από το σκοτωμένο αίμα».

 

- Έτυχε να συναντηθείτε με αλλοδαπό μετά το περιστατικό; Και αν ναι, τι έγινε;

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Εν οίδα…

Toυ ΠΡΟΦΗΤΗ

Δεν γνωρίζω με ποιον τρόπο ο Άγγελος μετακίνησε το βράχο από την έξοδο στον τάφο του Κυρίου.
 

Δεν γνωρίζω ακριβώς ποιος, πού, πότε μετουσίωσε την άνοδο στους ουρανούς στο απόλυτο μεταφυσικό αφήγημα.
 

Γνωρίζω μόνο ότι ο Richard Dawkins και οι όμοιοι δεν θέλει να αποσαφηνίσει μεταφυσικές απορίες αλλά εγωιστικά να γίνει αυτός ο αρχιερέας σε μια νέα, άθρησκη πραγματικότητα.

 
Γνωρίζω ότι η μάνα μου το Χριστό φώναξε λίγο πριν παραδώσει το πνεύμα και το αποκαλύπτω με συντριβή σε χιλιάδες μόνον επειδή το εξομολογούμαι ανώνυμα.

 
Γνωρίζω ότι τα άθρησκα αθύρματα θα κράξουν ότι αν είχε γεννηθεί πεντακόσια χιλιόμετρα ανατολικότερα θα φώναζε τον Μωάμεθ.
 

Αλλά και γνωρίζω με βεβαιότητα ότι η Μαργαρίτα Παπανδρέου, περιβόητη αναπαραγωγός ανεκδότων για την Παναγία, δεν υπήρξε άνθρωπος καλύτερος από τη μάνα μου. 
 

Γνωρίζω ότι αν δεν υπάρχει Θεός, ναι, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ανυπέρβλητε καταγραφέα των Αδελφών Καραμαζώφ, όλα επιτρέπονται.
 

Γι’ αυτό γνωρίζω ότι η θρησκεία υπήρξε πρωτίστως όχι η ύλη παραγωγής θεών αλλά η κόλλα για την αρχική συγκόλληση των κοινωνιών.


Ότι αν η θρησκεία καταργηθεί, όπως το διατυπώνει ο Διονύσης Χαριτόπουλος, θα εκλείψει η φιλοσοφία για το λαό.
 

Έτσι γνωρίζω ότι η Πίστη κάνει τον άνθρωπο καλύτερο, ζητούμενο για κάθε δράση στην άθεη νεωτερική αυτοβοήθεια.
 


Αλλά πάνω απ’ όλα γνωρίζω ότι: 

Στον Επιτάφιο οι άνθρωποι δεν προσκυνούν το σκήνωμα ενός Ιουδαίου ξυλουργού αλλά... 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Go back, Μαντάμ Περιστέρα! - Και εσείς και ανεκδιήγητος "προκομμένος" σας...

Γράφει ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ

Κατ' αρχάς, εάν ο κύριος της κυρίας έχει το δικαίωμα να αποκαλεί την καγκελάριο της Γερμανίας "Μαντάμ", γεγονός για το οποίο υπάρχουν αναμφισβήτητα αποδεικτικά στοιχεία καθώς έχει καταγραφεί από πληθώρα μέσων ενημέρωσης, τότε έχω κι εγώ το δικαίωμα να απευθύνομαι στην αστεφάνωτη σύντροφό του ως "Μαντάμ".

 
Αυτά για την περίπτωση που οποιοσδήποτε καλόπιστος ίσως εξελάμβανε τη θέση μου ως εκ προθέσεως αγένεια απέναντι σε μια κυρία. Και για την περίπτωση που είτε ο ίδιος είτε ακόλουθοί του σκεφθούν να κινηθούν νομικά εναντίον μας.

 
Go back, λοιπόν, Μαντάμ Περιστέρα!
 


Είστε πλέον δημόσιο πρόσωπο. 


Οι πράξεις του συντρόφου σας οδήγησαν την οικονομική ζωή της χώρας στα τάρταρα μέσα σε μόλις εφτά μήνες. Έκαναν τη χώρα ξέφραγο αμπέλι για όλον τον Τρίτο Κόσμο, επικίνδυνο για τους ιθαγενείς Έλληνες. Ενώ ήταν οι παραλείψεις του που οφείλονταν αποκλειστικά στην ανικανότητα του οι οποίες έφεραν το σκληρότερο Τρίτο Μνημόνιο, τις επαχθείς δεσμεύσεις του οποίου θα κληθώ να πληρώσω ως φορολογούμενος.
 

Συνεπώς έχω κάθε λόγο και δικαίωμα να πληροφορούμαι κάθε, μα κάθε, λεπτομέρεια της προσωπικής ζωής αυτού ο οποίος, αλλοίμονο..., λαμβάνει αποφάσεις για τη ζωή μου. 


Στο δε αίτημα διαφάνειας της προσωπικής του ζωής συμπεριλαμβάνεται και η οικογενειακή του. Διότι οι άνθρωποι δεν λειτουργούν εν κενώ, παρά σε μια ενότητα-ολότητα που περιλαμβάνει προσωπικό χρόνο και χρόνο άσκησης καθηκόντων. Και είναι αλληλένδετη η συμπεριφορά στις δυο περιόδους. Σε δε άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, ανακοινώνονται ακόμα και τα αποτελέσματα ενδελεχών ιατρικών εξετάσεων του κυβερνήτη.
 

Ειδικά όσον αφορά σε πολιτικούς ηγέτες, οι οποίοι φέρουν το βαρύτατο φορτίο λήψης αποφάσεων για ανθρώπινα σύνολα, εξουσία την οποία οι ίδιοι λυσσαλέα επεδίωξαν - δεν τους επέβαλε κανείς βίαια, η περιχαράκωση της προσωπικής από τη δημόσια ζωή αποτελεί είτε ρομαντική αφέλεια είτε ύποπτη επιδίωξη.
 

Στην περίπτωσή σας είναι το δεύτερο. 
 

Γιατί; 


Διότι η πραγματικότητα της ζωής σας συγκρινόμενη με την εικόνα που φιλοτεχνείτε για να προβάλετε ως αλήθεια σε μυαλά χαχόλων έχει ομοιότητα όση η μέρα με τη νύχτα. 
 
Γι' αυτό και τις τελευταίες ημέρες είστε σφόδρα ενοχλημένοι. Ενοχληθήκατε από την αποκάλυψη ότι στέλνετε τα παιδιά σας σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας, τον μεγαλύτερο σε δημοτικό τον μικρότερο σε νηπιαγωγείο. 


Την ίδια στιγμή η διεύθυνση του δημοτικού, εγκαλεί με εξώδικο τον γονέα άλλου μαθητή ο οποίος παρευρισκόταν επίσης στον αγιασμό, επειδή τυχαίνει να είναι γνωστός φωτορεπόρτερ, ως αυτόν που τράβηξε τις φωτογραφίες που αναρτήθηκαν στο Διαδίκτυο από την παρουσία σας στον αγιασμό. Κάνοντας λόγο μάλιστα εμμέσως για απομάκρυνση του παιδιού του. Ακόμα δεν επιβεβαιώνεται δημοσιογραφικά η παράστασή σας σχετικά στη διεύθυνση του σχολείου, αλλά νομίζετε ότι κανένας θα πιστέψει ότι ουδεμία έχετε σχέση με την αποστολή του εξωδίκου;


Ε, λοιπόν, μαντάμ Περιστέρα, Μπέτυ ή όπως σας φωνάζουν κυρία Μπαζιάνα.
 

Ενδιαφέρει τα μάλα το πανελλήνιο το ότι ο μικρός Τσίπρας πηγαίνει σε ακριβό ιδιωτικό όπου τον συνόδευσε η μανούλα του την πρώτη μέρα.
 

Γιατί ο ανεκδιήγητος "προκομμένος" σας με τους Μπαλταδοκουράκηδες που όρισε στο Υπουργείο Παιδείας άφησε 272, ή Κύριος Οίδε ακριβώς πόσα..., δημόσια δημοτικά σχολεία κλειστά. Και 40.000 παιδάκια έξω από τα δημόσια νηπιαγωγεία.
 


Γιατί γι' αυτόν το λόγο χιλιάδες άλλες μανούλες δεν αξιώθηκαν να συνοδέψουν το βλαστάρι τους στην πρώτη του μέρα στο σχολείο.
 

Γιατί στην Πελοπόννησο, στη Στερεά, στην Κρήτη, σε όλη την Ελλάδα, ιδίως στην πληττόμενη από μαρασμό επαρχία, γύρισαν εβδομήντα δύο χρόνια πίσω.

 
Είχα την τύχη να μου μεταφέρουν μάρτυρες της εποχής, μικροί τότε μαθητές, το κλίμα, τη συγκίνηση και την προσμονή με την οποία δάσκαλοι, μαθητές και γονείς άνοιξαν τα σχολεία τον Οκτώβριο του 1944. Αμέσως μετά την Απελευθέρωση.

 
Ένα κατεστραμμένο και ρημαγμένο κράτος, παρ' όλα αυτά άνοιξε τα σχολεία του για τα σκελετωμένα από την πείνα παιδιά του Έθνους. Για να ανθίσει ξανά το άνθος της μάθησης.


 Εσείς, ποταποί, γυρίσατε την Ελλάδα στα κλειστά σχολεία της περιόδου της Κατοχής.

 
Και τώρα, λίγες ώρες πριν τις εκλογές, λυσσάτε επειδή η αποκάλυψη του ποιού σας ίσως αποδειχθεί μοιραία στο να επιτύχετε άλλο ένα colpo grosso την Κυριακή : 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ρε αριστεροί τσαρλατάνοι πότε θα ακολουθήσετε τον Οιδίποδα?

Toυ ΠΡΟΦΗΤΗ

Ο κύριος Γιάννης Δραγασάκης είναι μια αρχετυπική φιγούρα υπερτιμημένου προσώπου στην ελληνική πολιτική σκηνή και κοινωνία. 


Θα έλεγα ότι είναι ο ιδανικός πρωταγωνιστής για το νεοελληνικό ψυχόδραμα με τίτλο "Θέλω να δείχνω κάτι (πολύ) περισσότερο από αυτό που πραγματικά είμαι".


 
Για τον μέσο Έλληνα, το δράμα έλαβε χώρα κυρίως σε αντιπροσωπείες πολυτελών αυτοκινήτων, σε εργολαβικά γραφεία, σε κοσμηματοπωλεία και σε μπουτίκ. Όπου άνθρωποι κινούμενοι με συμπεριφορές νευρωτικού συνωστίζονταν για να αγοράσουν, αντίστοιχα, αυτοκίνητα, εξοχικά, πανάκριβα ωρολόγια αρμόζοντα σε βαλάντια εκατομμυριούχων, ενδύματα οίκων υψηλής ραπτικής και τιμολόγησης.
 

Αγοράζοντας στην ουσία μια κοινωνική εικόνα ανώτερη από τις πραγματικές οικονομικές τους δυνατότητες, ανώτερη από το αδήριτο κοινωνικό τους αντίκρυσμα, με μια λέξη αγοράζοντας ένα "φαίνεσθαι" ανώτερο από το "είναι" τους.
 

Οι περισσότεροι, σήμερα, δυστυχώς για τους ίδιους και όχι μόνο, εμπίπτουν στην κατηγορία "καθυστερημένο" ή "κόκκινο δάνειο". Καθώς εκείνες οι αγορές, δια κατοχής διαρκών ή παγίων καταναλωτικών αγαθών, ενός κοινωνικού καθεστώτος προς επίδειξη χρηματοδοτήθηκαν κυρίως από δάνεια.
 

Αν όμως για τους πολίτες η προσωπική ύβρις βρήκε προσωπική νέμεση, η προσωπική ύβρις των πολιτικών επέφερε, αλλοίμονο, νέμεση για τη συλλογικότητα. Γιατί η λύσσα των πολιτικών της ευρύτερης Αριστεράς, που αναδείχθηκαν μετά την Μεταπολίτευση, να ασκήσουν διακυβέρνηση, να επιδείξουν κάτι για το οποίο ήταν ανίκανοι, στοιχειοθέτησε τη σαραντάχρονη πολιτειακή εκτροπή η οποία καταχρέωσε και τελικά έσυρε τη χώρα δούλη στο διεθνές δουλεμπόριο, επιτρέποντας σε κάθε αλλοδαπό χειρουργό-σφαγέα να "κόβει και να ράβει" λύσεις-τομές πάνω στο εθνικό σαρκίο.
 

Μέχρι πριν τη δικτατορία, το κέντρο από όπου εκπορευόταν ο σχηματισμός και η ανανέωση της εγχώριας πολιτικής τάξεως ήταν το Παλάτι. Δευτερευόντως τα κόμματα, με την ανάδειξη κάποιων καινούριων προσώπων, από τους πλέον κοινωνικά ικανούς ή τους γόνους πολιτικών "τζακιών".
 

Ένα καθεστώς που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ελεγχόμενο. Ωστόσο, εκείνο το πατερναλιστικό καθεστώς, παρά τα εγγενή του μειονεκτήματα και τις ανισότητες, συγκρινόμενο με την μεταπολιτευτική φαυλοκρατία φαντάζει όαση αξιοκρατίας.
 

Η Μεταπολίτευση θα μπορούσε συνοπτικά να χαρακτηρισθεί μια αναίμακτη κοινωνική επανάσταση, όπου οι πληβείοι εκτόπισαν τους εκφυλισμένους μεν, εν τούτοις με βάση το ιστορικό αποτέλεσμα προτιμότερους, εγχώριους ψευδοπατρικίους. Επιβεβαιώνοντας εκείνες τις γιαγιάδες παλιότερα στα χωριά, οι οποίες παρότι αγράμματες διέθεταν την κοινωνική σοφία να συμβουλεύουν "παιδί μου, μην ψηφίσεις ποτέ νηστικόν" - αλλά ποιος τις άκουγε πλέον.
 

Μετά την Απελευθέρωση του 1821 δημιουργήθηκε μια κυβερνητική τάξη η οποία κατά το πλείστον αποτελείτο από απογόνους αγωνιστών, επιφανείς οικονομικά - διαπρέψαντες κυρίως στο εξωτερικό σε εμπόριο και ναυτιλία, νεο-φαναριώτες, μετα-κοτζαμπάσηδες, εθνικούς ευεργέτες και τον κύκλο τους. Κάποιους αγνούς, άλλους, αρκετούς, υπολογιστές και ιδιοτελείς.
 

Όμως το νεόκοπο Ελληνικό Κράτος θεμελιώθηκε κατά πολύ από την προσωπική προσφορά, σε κάθε πεδίο, στρατό, πολιτική, γράμματα, οικονομία, τέχνες, θεσμούς, μυριάδων αγνών, φλεγόμενων από την έλευση της Ανεξαρτησίας, πατριωτών, οι περισσότεροι από τους οποίους έμειναν ανώνυμοι στην Ιστορία. Οι οποίοι και έστησαν, παρόλη την ιστορική μεμψιμοιρία που συνήθως διακατέχει το δημόσιο λόγο, ένα αξιόλογο εθνικό κράτος. Πώς, για παράδειγμα, η εθνική παιδεία ακόμα παράγει επιστήμονες που διαπρέπουν διεθνώς;
 

Όλοι ετούτοι οι παραπάνω, αποτέλεσαν την "μαγιά" για τους ιθαγενείς "πατρικίους", την εθνική αστική τάξη η οποία αναπαραγόμενη, και εκφυλιζόμενη κατά τι σε κάθε γενιά, αναπαρήγαγε και το ελληνικό εθνικό κράτος. Παρά τις μειονεξίες τους, ήταν αταλάντευτοι φορείς της εθνικής ιδεολογίας και πρώτο τους μέλημα ήταν η υπηρεσία του εθνικού συμφέροντος, μέσα στο οποίο βέβαια συμπεριλάμβαναν και το προσωπικό τους ιδιοτελές.
 

Όταν στο πολιτικό τοπίο εμφανίσθηκε η Αριστερά ως έκφραση των πιο χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων, αυτούς καθόρισε ως αντιπάλους της στην επιδίωξη της να καταλάβει την εξουσία. Γνώριζαν ότι για καταλάβουν την εξουσία έπρεπε να "καθαρίσουν" τους καθεστωτικούς ταγούς. Το επεχείρησαν ένοπλα μετά την Κατοχή αλλά τελικά απέτυχαν λόγω εξωγενούς επεμβάσεως. Όμως κατά την "ερυθρά τρομοκρατία", από τον Νοέμβριο του 1944 έως τον Μάρτιο του 1945, το ΚΚΕ με την ΟΠΛΑ δολοφόνησε εκατοντάδες επιφανείς, τότε, αστούς. Με σημειολογική τη δολοφονία του Κίτσου Μαλτέζου, τελευταίου απογόνου του στρατηγού Μακρυγιάννη. Μπροστά στα μάτια του Λεωνίδα Κύρκου, ναι, εκείνου του κυρίου ο οποίος μεταπολιτευτικά φιλοτέχνησε την εικόνα του καλοκάγαθου πολιτικού-μουσικού με τη φυσαρμόνικα.
 

Η πρακτική ήταν ίδια με αυτήν ακριβώς του Στάλιν, ο οποίος "καθάρισε" στο Κατύν τον "ανθό" της Πολωνικής κοινωνίας, επιστήμονες, αξιωματικούς, πολιτικούς, με σκοπό να ηγεμονεύσει ύστερα στον πολωνικό χώρο.
 

Αυτό που δεν επέτυχαν τη δεκαετία του 1940-50 το πέτυχαν μετά το 1974, άοπλα. Κάθε "μουζίκος" άφησε γενειάδα, ώστε η φιγούρα του να παραπέμπει στην αντίσταση στην Κατοχή, ζώθηκε σαν φυσεκλίκια τη δήθεν αντίσταση κατά της δικτατορίας, την Νομική, το Πολυτεχνείο, και βγήκε στους δρόμους και στις πλατείες, να κάνει την προσωπική του μειονεξία πλεονέκτημα στην πορεία με προορισμό να απολαύσει χωρίς κόπο προνόμια που δεν άξιζε.
 

Όπλο τους η προπαγάνδα κατά της "επαράτου" Δεξιάς, στην οποία τους επετράπη να επιρρίψουν τα πάντα και να αποκτήσουν αυτό που ακόμα ανεμίζουν, το "ηθικό πλεονέκτημα". Μέσα σε έναν παροξυσμό πολιτικού συναισθηματισμού, με εμβατήρια, με συναυλίες, με θεατρικές παραστάσεις, με ταινίες, με βιβλία, με φεστιβάλ, όλα ποτισμένα από τις μολυσματικές ιδέες της Αριστεράς, κυρίευσαν το συλλογικό θυμικό και ιδίως αυτό της μεταπολιτευτικής νεολαίας η οποία θα έπαιρνε κατόπιν τα ηνία της κοινωνίας, και κατάφεραν να πλάσουν ένα δήθεν αλέκιαστο πρότυπο του "αριστερού αγωνιστή". Με αυτό όχημα, κατέλαβαν την εξουσία, όχι απολύτως το 1981, ολοκληρωτικά το 2015.
 

Χιλιάδες τενεκέδες ξεγάνωτοι έκαναν ρεσάλτο στην εξουσία. Και φτάσαμε να έχουμε υπουργό Υποδομών έναν στα εξήντα πέντε του αιώνιο φοιτητή, ο οποίος δεν αξιώθηκε να δημιουργήσει την παραμικρή προσωπική υποδομή, έναν λαφαζάνη (ερμηνεία στα Περσικά "κούφιος πολυλογάς", εξ ου και λαφαζανιές, ήτοι παρόλες) που πέρασε όλη του τη ζωή σε κομματικά γραφεία, σε ίντριγκες και ιδεολογικές φαντασιοπληξίες.
 

Φτάσαμε να έχουμε Υπουργό Υγείας έναν ο οποίος κατά την παράδοση του υπουργείου νόμισε ότι εκπέμπει καίρια πολιτική ειρωνεία, δηλώνοντας ότι "σήμερα παραδίδει ένας πατρίκιος και παραλαμβάνει ένας πληβείος". Μόνο που ο πολιτικός γυρολόγος κ. Κουρουπλής, ο οποίος ήδη έγινε ανέκδοτο, "Ποιοι είναι οι μόνοι που θα επιζήσουν μετά από πυρηνική καταστροφή; Βιολογικά οι κατσαρίδες και πολιτικά ο Κουρουπλής", με την φτωχή του αναλυτική ικανότητα δεν αντελήφθη ότι, τουλάχιστον για τον εαυτό του, φωτογράφιζε την πραγματικότητα, σαν να έβγαζε selfie. Αυτός και οι όμοιοί του είναι πληβείοι. Απόδειξη η τραγική ασχετοσύνη του η οποία απορήμαξε την δημόσια υγεία σε λίγους μήνες.
 

Όπως από τους αντιστοίχους του δεν έμεινε τίποτα όρθιο, από την Οικονομία μέχρι την Παιδεία και τον Πολιτισμό, ο οποίος κατέρρευσε σε μόλις δύο μήνες των ελέγχων διακίνησης κεφαλαίων.
 

Κι εδώ επιστρέφουμε σε αυτόν με το οποίο για σοβαρό λόγο ξεκινήσαμε, τον κ. Δραγασάκη. Ο οποίος θεωρείται το χωρίς εισαγωγικά βαρύ κυβερνητικό πεπόνι του ΣΥΡΙΖΑ. Ο πλέον σοβαρός, ο πλέον γνώστης, ο πλέον έγκυρος, τρομάρα μας.
 

Ο Δραγασάκης έχει δύο ικανότητες, χρήσιμες μεν κομματικά άχρηστες δε εθνικά. 


Πρώτον, έχει εξαιρετική πολιτική προσαρμοστικότητα και έχει έτσι επιβιώσει σε όλες τις καταστάσεις, από το ΚΚΕ απ' όπου ξεκίνησε μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ. 


Δεύτερον, παρότι με όλο του το πέρασμά από το London School of Economics βρίσκεται σε επίπεδο συνοικιακού λογιστή, έχει καταφέρει να πλάσει την δημόσια εντύπωση ότι είναι ισάξιος του John Maynard Keynes, μια ιερή αγελάδα των θεωρητικών τε και πρακτικών Οικονομικών.
 

Ο κ. Δραγασάκης λοιπόν μια ημέρα πριν από την ψήφιση του Τρίτου Μνημονίου προέβη στις πλέον συγκλονιστικές μετά τις 25 Ιανουαρίου αποκαλύψεις, που γίνονται συγκλονιστικότερες από το κούφιο πλην υπαρκτό, δημόσιο κύρος του. Δεν τα λέει ένας αμελητέος αλλά ο Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως.
 

Από όλα όσα δήλωσε σταχυολογώ τρεις ενότητες.
 

Πρώτον, "Πιστεύαμε πως αν απειλούσαμε με έξοδο, οι Ευρωπαίοι θα τρόμαζαν. Αποδείχθηκε λάθος εκτίμηση. Πριν από 3 χρόνια μπορεί αυτό να ίσχυε, αλλά στο μεταξύ κι εκείνοι πήραν τα μέτρα τους. Προς έκπληξή μας ο κ. Σόιμπλε, πρότεινε αν θέλαμε να βγούμε από το ευρώ, να μας βοηθήσει κιόλας". Τα σχόλια περιττεύουν.
 

Δεύτερον, "αυτό που είχαμε πει το Γενάρη δεν το υλοποιήσαμε και κάποιος μπορεί να πει πως μένουμε για τις καρέκλες".  


Εδώ ο Δραγασάκης κάνει μια γνωστή πολιτική κουτοπονηριά, απευθυνόμενος σε ψηφοφόρους με διανοητικό επίπεδο το οποίο οδηγεί σε στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ. Προκαταλαμβάνει το ερώτημα που σχηματίζεται στον ακροατή όταν ακούει τί δηλώνει, δηλαδή "αφού αποτύχατε παταγωδώς γιατί κάθεστε;", και δίνοντας την απάντηση " κάποιος μπορεί να πει πως μένουμε για τις καρέκλες" θέλει να προκαταλάβει συναισθηματικά τον ψηφοφόρο, ότι να, και εγώ αναγνωρίζω ότι το σκέφτεσαι, επιδιώκοντας έτσι να αποσπάσει την αποδοχή του στο παρ' όλα αυτά να παραμείνουν στις καρέκλες!
 

Για το αν έχουν σημασία οι καρέκλες, σημειώνουμε ότι ο Αντιπρόεδρος της "πρώτη φορά Αριστερά" κυκλοφορεί με μια πολυτελέστατη BMW αν όχι εκείνη του κ. Βενιζέλου, αξίας λόγω θωράκισης 750.000 ευρώ για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κάνει τον πολύ χαμό, τουλάχιστον μια ίσου εκτοπίσματος.
 

Τρίτον και κατά τη γνώμη μου το αποκαλυπτικότερο, "άλλο σημείο κυβερνητικής αδυναμίας, αποδείχθηκε η άγνοια των όρων διεξαγωγής της διαπραγμάτευσης, η οποία δεν γινόταν ελεύθερα, αλλά μέσω ενός ολόκληρου συστήματος «με κανόνες και επιτελεία»".

Μετάφραση :  


Πρώτο, κανένας μας, αφού περιθωριακοί των πάντων αρνητές είμαστε, δεν γνώριζε την τύφλα του από ευρωπαϊκές διαδικασίες. Και μ' όλα αυτά επαγγελθήκαμε μια "καλύτερη διαπραγμάτευση" κι εσείς, ζώα, μάς πιστέψατε.
 

Δεύτερο, το μόνο που γνωρίζουν οι ΣΥΡΙΖΑίοι από διαπραγμάτευση είναι μια καφενειακού τύπου συναλλαγή, όπου έρχεται ένας Κινέζος, προτείνει έναν φακό με πέντε ευρώ, "τρία" λέει ο ΣΥΡΙΖΑίος, ρελάνς "τέσσερα" ο Κινέζος και κλείνουν. Κάτι τέτοιο νόμιζαν οι πληβείοι ότι ισχύει στην Ευρώπη. Γι' αυτό ο Τσίπρας έβαζε μαντηλάκια και πήγαινε στις Συνόδους Κορυφής κάνοντας βαρύγδουπες δηλώσεις "προσερχόμαστε για πολιτική διαπραγμάτευση", δηλαδή "δώστε μας λεφτά χωρίς προτάσεις με οικονομικά στοιχεία".
 

Οι δηλώσεις Δραγασάκη κατέρριψαν όλους τους ισχυρισμούς που έχουμε ακούσει εδώ και εφτά μήνες, εξαέρωσαν όλα τα, χιλιάδες, non papers που έχει ξεφουρνίσει από το Μαξίμου ο Παππάς.
 

Και άφησαν ρεζουμέ αυτό που με επιμονή, γραφική ίσως για κάποιους, καταθέτουμε χρόνια : 


H Αριστερά είναι εξ ορισμού ανίκανη να κυβερνά, διότι συνιστά την πολιτική έκφραση των χαμηλών, προσωπικών, ικανοτήτων και δυνατοτήτων ατόμων και στρωμάτων.
 

Ποία άλλη ομολογία ανικανότητας από αυτή του Δραγασάκη θέλει να ακούσει η αντιπολίτευση για να την κάνει σημαία προς εκδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία, αντί να χαριεντίζεται μαζί του χαιρετίζοντας την "ωρίμανσή" του;
 

'Η μήπως δεν βλέπουν τον απόλυτο ευτελισμό στον οποίο έχει οδηγήσει ο ΣΥΡΙΖΑ το Κοινοβούλιο, υποτίθεται ναό της αστικής δημοκρατίας; 


Τόσο με τις νομοθετικές ακροβασίες και τις προσωπικές αντιδικίες, που ακυρώνουν τη λειτουργία του επί της ουσίας οφειλόμενου να παραχθεί νομοθετικού έργου, αλλά και τους απαραίτητους κοινοβουλευτικούς ελέγχους.
 

Όσο και με την εμφάνιση των περισσοτέρων από αυτούς. Άπλυτοι, αξύριστοι, οικτρά ατημέλητοι, βγάζουν τα παπούτσια τους στην αίθουσα, ροχαλίζουν στα ορεινά, καπνίζουν όπου βρουν.
Έχουν μετατρέψει το Κοινοβούλιο σε ένα ρυπαρό φοιτητικό αμφιθέατρο της Μεταπολίτευσης όπου επιλύουν τις προσωπικές τους ιδεολογικοπολιτικές διαφορές.  


Αυτή είναι η μοναδική πολιτική και κοινωνική τεχνογνωσία της Αριστεράς, να διακρίνεται σε καυγάδες αμφιθεάτρων, αυτήν αναπαράγει, αυτή έχει κυριαρχήσει στο Κοινοβούλιο. Δεν μάς αξίζει.
 

Υπάρχει μια απολύτως αποδεκτή ένσταση: 



Αν αποκλείσουμε από την πολιτική διαδικασία την συγκεκριμένη, με τα χαρακτηριστικά της, ελληνική Αριστερά, όπως ξεκάθαρα προτείνουμε, για ποιο καθεστώς θα μιλάμε;  


Μια απολυταρχία της Δεξιάς, μια κοινωνικοπολιτική ακινησία, μια ιδεολογική ευθεία, μια αναπαραγωγή περιορισμένων πολιτικών περιβαλλόντων, τα οποία όπως ιστορικά έχει αποδειχθεί σήπονται; 


 Από που θα προκύψει η απαραίτητη κοινωνική κινητικότητα που ανανεώνει τις κοινωνίες;
 

Μετά την Μεταπολίτευση, τον ρόλο των δυναμικών, ζωτικών στρωμάτων επιτράπηκε να διαδραματίσουν τα, υποτίθεται αδίκως, κοινωνικά παραμερισμένα στρώματα, αριστερού ιδεολογικού προσανατολισμού και οι μετά το 1974 προσήλυτοί τους.  


Έγκλημα. Μεταξύ της ελέω Θεού Μοναρχίας ή των οικογενειακών πολιτικών δυναστειών και της Τσιπροκρατίας, μπορεί να υπάρξει μια μέση οδός. Αστικό πολίτευμα με αυστηρές προϋποθέσεις ανάδειξης πολιτικής ηγεσίας.
 

Όχι ανεπάγγελτοι. 


Όχι χωρίς ένσημα. 


Όχι αστράτευτοι. 


Όχι μειράκια. Όχι κομματόσκυλα. 


Όχι χωρίς λευκό ποινικό μητρώο. 


Όχι ασυλία. 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το τέρας

Toυ ΠΡΟΦΗΤΗ

"Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εκμηδενίζεις"  

Μακιαβέλλι

Τον Ιούλιο του 1974 δεν έγινε Μεταπολίτευση. Επήλθε καθεστωτική αλλαγή.  

Δεν ετέχθη ιστορικά η Δημοκρατία. Γεννήθηκε ένα τέρας.  

Ο Καραμανλής για να δομήσει ένα καθεστώς με βασικό άξονα τον ίδιο νομιμοποίησε την Αριστερά αφήνοντάς την και ανεξέλεγκτη, ώστε να την έχει και σύμμαχο στην απομάκρυνση της μοναρχίας. Πράττοντας έτσι αγνόησε την αρχέγονη πολιτική αρχή του Μακιαβέλλι που τέθηκε προμετωπίδα.

Πολλοί όταν αναφερόμαστε στο παρελθόν, και δη στην ταραγμένη δεκαετία 1940-50, αναρωτιούνται, κάποιοι με ειλικρινή διάθεση υγιούς ιστορικοπολιτικής λήθης, "πάλι με αυτά θα ασχολούμαστε, δεν έληξε ο Εμφύλιος;".
Ξέρετε γιατί, δυστυχώς, δεν έληξε ο "Εμφύλιος", ακόμα κι αν δεχθούμε να χαρακτηρίσουμε έτσι αυτό που οι ιστορικοί της Αριστεράς χαρακτηρίζουν επίσημα "ένοπλη εξέγερση των υποτελών τάξεων κατά του αστικού καθεστώτος"; 

 Επειδή η Αριστερά δεν θέλησε ποτέ να λήξει. Έτσι κάθε απόπειρα να ερμηνευθεί ορθά το παρόν, πολλώ δε μάλλον να προβλεφθούν αδρά τα μελλούμενα, παραπέμπει σε ανάγνωση του παρελθόντος.
Ο λόγος στον Γιώργο Μαργαρίτη, έναν όχι δεξιό αλλά αριστερό ιστορικό : "Οι νικημένοι εξόρκιζαν την ήττα τους και την αποπομπή τους από την κοινωνική και πολιτική ζωή, επιχειρώντας να γυρίσουν πίσω το χρόνο, μαθαίνοντας να εκφράζονται περισσότερο για το τί θα μπορούσε να συμβεί χθες, παρά για το τί συμβαίνει σήμερα ή θα συμβεί αύριο".
Αν πάλι, ακριβώς εδώ, αναρωτιέστε γιατί τρεις ημέρες μετά το κρισιμότατο όσο και πραξικοπηματικό δημοψήφισμα φαίνεται να καταδυόμαστε ξανά στο παρελθόν, είναι γιατί οι ενέργειες του Τσίπρα στο παρόν οι οποίες καθορίζουν τη ζωή μας και θα καθορίσουν την ιστορική μας πορεία ως έθνος εκπορεύονται από εκείνο, το μοιραίο παρελθόν.
Αυτό που συμβαίνει είναι η απόπειρα ιστορικής νεκρανάστασης εκείνου που "θα μπορούσε να έχει συμβεί χθες". Γι' αυτό και πρόσφατα τους χαρακτήρισα "θανατολάτρες".
Όλοι βλέπουμε τον διχασμό που "κομψά" καλλιεργεί ο πρωθυπουργός και χυδαία οι όμοιοί του, "σκυλιά και γερμανοτσολιάδες όσοι ψήφισαν Ναι" κατά τον Γιώργο-Γασπάρ Δελαστίκ. Αλλά μάταια τον εξορκίζουμε διότι αυτή είναι η συνειδητή επιδίωξή τους, εκπηγάζει από τα στερεότυπα που βρίσκονται στο μυαλό τους ως απότοκα της γέννησης και γιγάντωσης του μεταπολιτευτικού τέρατος.
Και αν το αποτέλεσμα με το τεράστιο βάρος ευθύνης που απόθεσε στους αδύναμους να το φέρουν ώμους του Τσίπρα εξηγεί την κατάπτωση του στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, στον αληθινό νικητή του δημοψηφίσματος, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, προκαλεί ντελίριο ενθουσιασμού. "Οργίασε" προχθές βράδυ στο Mega, αφήνοντας τον συμμετέχοντα στο πάνελ κ. Βορίδη να εγγράφει αρνητική υποθήκη για αρχηγική υποψηφιότητα, καθώς τον αντιμετώπισε υποτονικά.
Και τί δεν είπε ο Λαφαζάνης. 

Ότι ο Ντράγκι, ο οποίος δεν μπορούσε να πάει φυλακή για παραβίαση του καταστατικού της ΕΚΤ χορηγώντας ρευστότητα έναντι "πέτσινων" ελληνικών εγγυήσεων συνεπώς "κούρεψε" τα collaterals, κάνει "απόπειρα γενοκτονίας του ελληνικού λαού".
Ότι "επιτέλους, δεν σέβονται την ψήφο του λαού;", δικαιώνοντας εκείνον τον Ολλανδό σκιτσογράφο που περιέγραψε την κατάσταση απεικονίζοντας έναν με το ένα χέρι να δείχνει "δάχτυλο" και με το άλλο απλωμένο σε επαιτεία. 

Ότι "καμμία ιδιωτικοποίηση δεν θα γίνει". 

Ότι όποιος βρίσκεται σήμερα με λίγα λεφτά "τα κατέχει έχοντας πιει αίμα εργαζομένων".
Δικαιολογημένα θριαμβολογεί ο Λαφαζάνης. Μπορεί να μην έχει ευρεία προσωπική απήχηση στις μάζες όπως ο Τσίπρας, αλλά έγινε ρυθμιστής του πολιτεύματος:  

Τη Δευτέρα, εκλήθη στο Προεδρικό και, όπως όλες οι μαρτυρίες συγκλίνουν, δεν εισήλθε μεν στην αίθουσα συσκέψεων αλλά κάθισε ώρα στα γραφεία της Γραμματείας της Προεδρίας, όπου κάθε τόσο προσερχόταν σαν πολιτικός "φόρου υποτελής" ο Τσίπρας για συζητήσεις μαζί του και τηλέφωνα στο εξωτερικό.
Είναι προφανές ότι κάθε πρόταση για μέτρα που ερχόταν στο τραπέζι ο Τσίπρας έσπευδε να ρωτήσει τον Λαφαζάνη αν θα την ψηφίσει ώστε να περάσει η αενάως κυοφορούμενη συμφωνία από τη Βουλή, χωρίς η κυβέρνηση να απολέσει τη δεδηλωμένη. Ενώ με την πρόσφατη δήλωσή του ο Τσακαλώτος επιβεβαίωσε τις έντονες φήμες ότι το απόγευμα της Παρασκευής, το βράδυ της οποίας ανακοινώθηκε η κήρυξη δημοψηφίσματος, στο γραφείο του Τσίπρα είχε αφεθεί ένας φάκελος με την κατάσταση 45 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι δεν θα ψήφιζαν τα μέτρα.
Το άκρως ανησυχητικό, που όμως προσωπικά διόλου με εκπλήσσει, υπήρξε το ύφος και ο τόνος του στη συζήτηση ανάλογα με τις ερωτήσεις. Συνοπτικά, σαν μια σταλινική μικρογραφία επιζητούσε να επιβάλει τί θα τον ρωτούσαν αλλά και το δικαίωμα να μην απαντά κατά το δοκούν. Κλασσική νοοτροπία δικτατορίσκου. Άλλωστε δεν είναι πολλές μέρες που αποχώρησε από άλλο κανάλι επειδή δεν του άρεσαν όσα άκουσε.
Ο σαραντάχρονος πολιτικός και κοινωνικός μιθριδατισμός έχει παραλύσει την ελληνική κοινωνία. 

Κοιτάμε αλλά δεν βλέπουμε το τέρας: 


Κατά την προσωπική μου κοινωνικοπολιτική εκτίμηση, το να επιτρέπεις σε κομμουνιστές να αναλάβουν αστική εξουσία ισοδυναμεί με το να αναθέτεις σε καταδικασμένο παιδόφιλο τη διεύθυνση δημοτικού σχολείου, ή σε κατά συρροή διαρρήκτη τη διοίκηση φιλοπτώχου ταμείου.
 

Ενώ κατά την προσωπική μου αποτίμηση νομιμοποιούνται ιστορικά τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι πρόγονοί μας για να τους αντιμετωπίσουν πολιτικά.  Δεν ήταν εγκληματίας ο Εθνάρχης, "προσφυγοπατέρας," Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος υπήρξε και ο πρώτος που θέσπισε το "ιδιώνυμο" κατά της κομμουνιστικής δράσης.
Η πολιτική και ανθρωπολογική τους ασυμβατότητα γίνεται κραυγαλέα στην Ευρώπη. Από την δεκαετία του '50, οπότε ως πράκτορες της Μόσχας σαμποτάριζαν επαγγελματικά κάθε προσέγγιση της Ελλάδας με την Ευρώπη, βρέστε πρακτικά της Βουλής τι έλεγε τότε η ΕΔΑ, μέχρι τη δεκαετία του '70, οπότε, πάλι, με βασικό σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" επιχειρούσαν το ίδιο. Όλοι τους είναι φανατικοί αντι-ευρωπαϊστές, μισούν βαθύτατα και κυτταρικά κάθε θεσμό και κάθε ηγετικό εκπρόσωπο της ΕΕ, η δε εμπρηστική φρασεολογία τους σχετικά, που έχει υψώσει τείχος αντιπάθειας απέναντί μας στην Ευρώπη, το επιβεβαιώνει. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση Γιουνκερ "δεν είμαστε τρομοκράτες και δεν είμαι λακές κανενός".
Θα άξιζε μια συζήτηση για το τί αντιπροσωπεύει σήμερα η Ευρώπη, μετά από εικοσιπέντε χρόνια ραγδαίας επίτασης των εισοδηματικών ανισοκατανομών, πόσο επιτυχημένες υπήρξαν εκ του αποτελέσματος οι πολιτικές "διάσωσης" που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα πέντε χρόνια, πώς κάποιοι συσσωρεύουν πλεονάσματα ενώ άλλοι ελλείμματα, γιατί η Ελλάδα επελέγη συνειδητά ως αποθήκη λαθρομεταναστών. Αλλά σήμερα, τώρα, δεν είναι η πρωτεύουσα.  

Πρώτον γιατί βρισκόμαστε διασωληνωμένοι στη ρευστότητα της ΕΚΤ και οφείλει να βρεθεί άμεση λύση. 

Και δεύτερον γιατί η Ευρώπη αλλάζει, ασχέτως του αν αυτό γίνεται αργά. Και δεν μάς επιτρέπεται να μην μετέχουμε. 

Όταν όμως στέλνουμε εκεί αυτούς ως διαχειριστές της τύχης μας, η Ευρώπη αντιλαμβάνεται, ή προσλαμβάνει αν θέλετε, ότι δεν το επιθυμούμε.

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γερμανοτσολιάδες!

Είμαι κιμπάρης άνθρωπος. Όταν κάνω κινήσεις, δεν είναι μετρημένες – μια φορά ζούμε βρε αδερφέ. Έτσι, κι όταν είπα θα φτιάξω σπίτι, το’ θελα πλούσιο. Σε αριστοκρατική γειτονιά, μακριά από γύφτους, ναι, στα χαμηλά γεννήθηκα, αλλά τώρα που πιάστηκα δεν τους αντέχω. Μονοκατοικία δίπατη, πετρόχτιστη, με κήπο, πρασιές, λουλούδια, πέργκολες, βραχάκια, καταρράκτες, εσωτερική πισίνα. Και βέβαια, στεγασμένη ψησταριά. Ναι μωρέ, να φωνάζω τις Κυριακές τα παιδιά, φίλους απ’ την οργάνωση παλιά, να ψήνουμε 5-6 κιλά παϊδάκια πίνοντας μπύρες, μετά το μπάνιο στην πισίνα.
 

Λεφτά δεν είχα στη μπάντα, τα κορόϊδα ζορίζονται και κάνουν μασούρια, εγώ καλοπέρναγα. Αλλά έχουν οι τράπεζες. Πήγα, μού ‘δώσαν. Και χωρίς πολλά-πολλά. Χρόνια βλέπεις διευθυντής στο Δημόσιο, ν’ αγιάσουν τα κόκκαλα του Αντρέα που και μας διόρισε και κατάργησε τα κριτήρια για τις διευθυντικές θέσεις. Τεκμαιρόταν, είπε ο τραπεζίτης, ότι είχα πιστοληπτική ικανότητα. Εγώ αυτό δεν το κατάλαβα τι ακριβώς ήταν, αλλά τα λεφτά τα πήρα. Υπέγραψα μόνο κάτι χαρτιά, για το τυπικό. Και συμφώνησα να ξεκινήσω να ξοφλάω μετά δυο χρόνια, μήνα το μήνα.
 

Στα δυο χρόνια το σπίτι το ‘χα φτιάξει. Μου ‘μενε μόνο ο κήπος, ο μηχανισμός για τη θερμαινόμενη πισίνα και το αυτόματο μπάρμπεκιου. Και δεν μπορούσα να φωνάξω τα παιδιά. Πού να τους ρίξω τους ανθρώπους, σε κρύα πισίνα; Να πάθουν κάνα λουμπάγκο; Και μετά, να κάθομαι όρθιος να γυρνάω τις μπριζόλες, σα ψήστης στη Χασιά; Ντροπής πράματα.

 
Είχα όμως και άλλα σοβαρά προβλήματα. Με τα λεφτά της τράπεζας έκανα και κάτι άλλες, άγιες δουλειές. Πήρα ένα κάμπριο στο γιό, που μού ‘χε ψήσει το ψάρι στα χείλη. Έστειλα και την κόρη στη Βαρκελώνη να σπουδάσει συγκριτική γλωσσολογία των γλωσσών της Ιβηρικής Χερσονήσου, ειδικότητα, όπως μού είπε, με λαμπρές επαγγελματικές προοπτικές. Κι η γυναίκα μου, παραπονεμένη να ‘μενε; Τι ζητούσε, πλαστικές σε πρόσωπο και στήθος, να ανανεωθεί σα γυναίκα. Χαλάλι.

 
Αλλά είχα μείνει από μετρητά. Κι από πάνω, να’ σου η κεραμίδα. Περικοπές στο μισθό. Δεν έβγαινε, λέει, το Δημόσιο. Ακούς εκεί. Εγώ, κάθε μέρα, από τις 11 που πήγαινα στο γραφείο μέχρι τις 1 που έφευγα, σκιζόμουν στη δουλειά, πού πήγαινε αυτός ο κόπος;

 
Η κόρη να με παίρνει με βιντεοκλήση και να κλαίει στο iPhone - Skype χρησιμοποιούν οι φτωχομπινέδες- το τμήμα της οργάνωνε μεταπτυχιακό και μού ζήταγε άλλα δυο χρόνια υποστήριξη, ώστε μετά, δόκτωρ πια, να συνεχίσει στη γλώσσα Σουαχίλι. Ο γιός να με ψήνει πάλι, για καμιά πενηνταριά χιλιάρικα, είχε βγει νέα έκδοση του μοντέλου, με ηλεκτροκίνητη οροφή, κι ήθελε να αλλάξει το παλιό - δηλαδή ενός χρόνου. Αλλά να πιάσει το παιδί μια βροχή στο δρόμο και να κάθεται να ξεδιπλώνει τη κουκούλα, αντί να πατήσει ένα κουμπί και τσαααακ, να κουμπώσει αυτόματα; Κι η γυναίκα μου, κάθε βράδυ να πέφτει δίπλα και να μου γυρνάει τη πλάτη με μάτια υγρά, σαν πληγωμένος σκύλος. Έκανε το στόμα και τη μύτη. Αλλά έμειναν οι ρυτίδες στο μέτωπο. Και το στήθος δεν το’ πιασε ακόμα.

 
Ένοιωθα τη γη να φεύγει κάτω απ’ τα πόδια μου. Τους φώναξα μια Κυριακή πρωί, θυμάμαι ήταν 25 Ιανουαρίου, όλη την οικογένεια γύρω απ’ το τραπέζι, η κόρη με τηλεδιάσκεψη. Τους εξήγησα την κατάσταση. Είπαν κι αυτοί τα δικά τους. Δακρυσμένοι συμφωνήσαμε ότι για καθέναν μας ξεχωριστά και όλους μαζί ήταν θέμα χαμένης αξιοπρέπειας. Μη σας φανεί παράξενο, ψηφίσαμε. Και πήραμε την απόφαση, συμφωνώντας ότι ήταν αμετάκλητη, καίγαμε τα καράβια μας, δρόμος επιστροφής δεν υπήρχε: όχι μόνο δεν θα ξοφλούσαμε το δάνειο αλλά θα πήγαινα στην τράπεζα να ζητήσω κι άλλα λεφτά. Βρισκόμασταν σε ανθρωπιστική κρίση. Τι θα μού έλεγαν, «όχι»;

 
Φόρεσα ένα πουκάμισο σαν αυτά που φοράει ο Γιώργος Μάγκας όταν παίζει κλαρίνο, έξω απ’ το παντελόνι, έβαλα κι ένα κασκόλ στο λαιμό και αριβάρισα. Πήγα κατ’ ευθείαν στο διευθυντή. Ήταν ένας σοβαροφανής λακές με γυαλιά και γραβάτα. Του εξήγησα με παρρησία την κατάσταση και τα βάσανά μου, καταλήγοντας ότι του ζητάω άλλο μισό εκατομμύριο – και γρήγορα, γιατί είχα πλήρως οργανωμένο σχέδιο με άμεσες ενέργειες. Να τελειώσω πισίνα-ψησταριά, να παραγγείλω αμέσως το νέο μοντέλο στην αντιπροσωπεία γιατί είχε λίστα αναμονής, να στείλω για αρχή ένα χρόνο δίδακτρα στην κόρη και, επιτέλους, να ξοφλήσω τον πλαστικό για τη κυρά. Κάνοντας την παραχώρηση να αφήσω για του χρόνου τους καταρράκτες στον κήπο.

 
Φώναξε να του φέρουν κάτι εκτυπώσεις. Τις κοίταξε για λίγο και μετά άρχισε να μου λέει ποια ήταν η μόνη λύση που έβλεπε.

 
Το σπίτι, 500 τετραγωνικά, έπρεπε να χωριστεί και να διαμορφωθεί σε δυο κατοικίες. Στη μια θα μέναμε η οικογένεια. Η άλλη θα ενοικιαζόταν, με την κατάσταση ήταν δύσκολο να πουληθεί, ώστε με το ενοίκιο να αρχίσει να εξοφλείται το δάνειο που είχα πάρει, γιατί δεν είχα δώσει τίποτα έναντι μέχρι σήμερα.

 
Ο γιός θα έπρεπε να ξεχάσει το νέο μοντέλο, ενώ, σε ένδειξη καλής θελήσεως, η τράπεζα δεχόταν να της δώσουμε το παλιό και με αμοιβαία δεκτή εκτίμηση της αξίας του να διαγράψει αντίστοιχο ποσό από την οφειλή του δανείου.


 
Η κόρη μπορούσε να συνεισφέρει στην αποπληρωμή του οικογενειακού δανείου πιάνοντας δουλειά στο υποκατάστημα της τράπεζας στην Ισπανία. Κατά σύμπτωση ζητούσαν κάποιον με γνώση ισπανικών, προετοιμάζονταν γιατί ανέμεναν εξελίξεις στην ισπανική αγορά όταν θα γινόταν κυβέρνηση κάποιος Ποδέμος, δεν έπιασα και καλά το όνομά του.


Η γυναίκα μου θα έπρεπε να αισθάνεται ικανοποιημένη που είχε διορθώσει δυο χαρακτηριστικά που δεν της άρεσαν πάνω της, αλλά θα έπρεπε να αγαπήσει ξανά τον εαυτό της όπως ήταν, διότι φράγκα για άλλες επεμβάσεις, τουλάχιστον από την τράπεζα, δεν επρόκειτο να δούμε. Μπορούσε όμως κι αυτή να κάνει κάτι για την οικογενειακή υποχρέωση, ένας πελάτης του επιχειρηματίας ζητούσε μια κυρία για part time γραμματειακή απασχόληση.


 
Όσο για μένα, αφού φαινόταν ότι διακατεχόμουν από έντονη επιθυμία να ασχοληθώ με ψήσιμο κρεατικών, τύχαινε να έχει γνωστό έναν ταβερνιάρη στη Χασιά. «Δεν θα σε καρφώσω στην εφορία που θα δουλεύεις μαύρα Κυριακές πρωί» έσκυψε και μου είπε εμπιστευτικά.


Τελείωσε λέγοντας ότι δεν με πιέζει μεν, αλλά θα πρέπει να αποφασίσουμε τί από όσα πρότεινε θα κάνουμε, γιατί οφείλει να ξεκινήσει η εξόφληση του δανείου, όπως ακριβώς περιγράφεται στα χαρτιά που υπογράψαμε, εκείνα που εγώ έλεγα «για το τυπικό». «Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται» κατέληξε.
 

Μού ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Ήταν ακριβώς τότε που συνειδητοποίησα γιατί σήμερα φωνάζουν «γερμανοτσολιάδες» εκείνους που δεν χρωστάνε, αποταμιεύουν και τηρούν όσα υπέγραψαν. Πετάχτηκα πάνω. «Τι λες βρε καραγκιόζη», φώναξα, «εμείς ψηφίσαμε και αποφασίσαμε ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε όπως θέλεις εσύ!».

 
«Ζήστε όπως θέλετε» μου απάντησε, «αρκεί να μην χρωστάτε όσα ξοδεύετε, γιατί τότε είτε εγώ είτε κάποιος άλλος θα σας λέει τι να κάνετε».