"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΝΑΡΧΟΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανοιχτή επιστολή προς το μπαχαλάκι της γειτονιάς μου

Φίλοι μου Αντιεξουσιαστές

Καταλαβαίνω ότι ένα παιδί που "βράζει το αίμα του" έχει διάφορους λόγους να είναι εξοργισμένο με εμάς, τους "βολεμένους", τους "διεφθαρμένους", τους "νοικοκυραίους", τους "φασίστες", τους "επαναστάτες του καναπέ", αυτούς που στα μάτια του εκπροσωπούν ό,τι μισεί περισσότερο, την αυθαίρετη Εξουσία και το Κατεστημένο.

Είναι όμως έτσι;

Περηφανεύεστε ότι εσείς βγαίνετε μόνο στο πεζοδρόμιο να κάνετε αγώνα κατά της διεφθαρμένης Εξουσίας. Αναρωτηθήκατε όμως, μήπως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ακόμα έχετε πολύτιμο χρόνο για ξόδεμα; Έχετε σκεφτεί πόσος θα είναι άραγε ο χρόνος σας για Επανάσταση όταν θα έχετε (με το καλό) 1-2 κουτσούβελα και μια σύντροφο και γέρους γονείς να φροντίσετε, δουλεύοντας γι αυτούς από νύχτα σε νύχτα;

Θεωρείτε τους εαυτούς σας "ασυμβίβαστους". Θέλετε να μου εξηγήσετε τι ακριβώς θα κάνετε απέναντι στις μικρές ή μεγάλες αυθαιρεσίες του Εργοδότη σας, απέναντι στον ανίκανο ή ηλίθιο προϊστάμενο που σας πρήζει, όταν σκέφτεστε ότι στο τέλος του μήνα, ο μισθός που θα παίρνετε θα πρέπει να καλύψει τις ανάγκες αυτής της οικογένειας; Ειρωνεύεστε τον πατέρα σας, φουσκωμένοι από έπαρση, αλλά τον ρωτήσατε πόσα έπρεπε να καταπιεί για να σας μεγαλώσει;

Είσαστε έτοιμοι να κάψετε τους μπάτσους, που εκπροσωπούν το φασισμό της Εξουσίας. Διακρίνατε όμως ποτέ τον συνομήλικό σας, κάτω από το κράνος και πίσω από την ασπίδα, που είναι κι αυτός εξοργισμένος επειδή κάποια "κακομαθημένα κωλόπαιδα" τον θεωρούν προσάναμμα για τη φωτιά που θα κάψει το Παλιό και το Διεφθαρμένο; 


Γιατί έγινε άραγε "μπάτσος";  


Μήπως επειδή δεν είχε τις ευκαιρίες και την οικονομική άνεση να γίνει φοιτητής και να εκφράζει τις αποψάρες του;
 

Ποιοί είναι άραγε οι "νοικοκυραίοι" για τους οποίους μιλάτε με τόση περιφρόνηση; Μήπως είναι οι γονιοί σας που αγωνίστηκαν να σας μεγαλώσουν και να σας σπουδάσουν, που σας εξασφάλισαν μια στέγη και φαγητό, ντύσιμο, φροντιστήρια και τη διασκέδασή σας;  


Από αυτούς τους νοικοκυραίους παίρνετε το χαρτζιλίκι σας, συνεπώς είναι οι χρηματοδότες της Επανάστασής σας.

Επαίρεστε ότι είστε "αντιφασίστες". Νομίζετε σοβαρά ότι ο φασισμός είναι ένα προσδιορισμένο πολιτικό μπλοκ;  


Τον φασισμό, καμάρια μου, θα τον βρείτε να εκδηλώνεται από ΟΛΕΣ τις πολιτικές παρατάξεις, γιατί είναι ψυχική και διανοητική κατάσταση, δεν είναι πολιτική ιδεολογία. Και όταν σας αποκαλούν φασίστες κι εσάς, ψάχτε να βρείτε ποιες ενέργειές σας σας τοποθετούν σε αυτή την κατηγορία; Μήπως η βία, η συμπεριφορά του όχλου, οι επιθέσεις σε όποιον δεν συμφωνεί μαζί σας, η δολοφονία του χαρακτήρα του;
 
Μας αποκαλείτε "επαναστάτες του καναπέ". Φιλαράκια μου, αγωνιστήκαμε για να μπορούμε να επαναστατούμε από τον καναπέ. Σας κακοφάνηκε που η ανάρτησή μου προχτές είχε 22000 αντιδράσεις και 8500 κοινοποιήσεις, γιατί επηρέασε πολύ περισσότερο κόσμο από όσο εσείς όταν καίτε μια γειτονιά. Αλλά για να το κάνετε αυτό, πρέπει να μάθετε να ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΤΕ αυτό που σκέφτεστε και όχι να βγάζετε μουγκανητά και να τα σπάτε. Έτσι, είναι εγγυημένο ότι δεν θα πετύχετε τίποτα! 


Ναι λοιπόν, είμαι επαναστάτης του καναπέ, αλλά από τον καναπέ μου είμαι 1000 φορές πιο αποτελεσματικός από εσάς με τα στυλιάρια και τις μολότοφ.  


Συμβουλή μου, λοιπόν, σαν 30-40 χρόνια μεγαλύτερος από εσάς...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αγαθοεργός μολοτοφ

Tου Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Η βόμβα μολότοφ είναι καλό, χρήσιμο εργαλείο - σαν να έχεις μαζί σου μια δυνάμει ψησταριά, αρκεί να μην ψήνεις χοιρινές μπριζόλες οπουδήποτε. Αν κάνεις φλαμπέ κανέναν αστυνομικό, ή κανέναν τραπεζοϋπάλληλο, όπως στη Μαρφίν, δεν πειράζει, σύμφωνα με ορισμένους. Δεν αλλάζει το πράγμα εφόσον ο αστυνομικός εκφράζει συμβολικά την καταπίεση του καπιταλισμού και ο τραπεζικός την κυριαρχία του καταραμένου κεφαλαίου.

Είναι χρήσιμο εργαλείο μια μολότοφ - ειδικά αν έχεις πέντε-έξι σε έναν σάκο στην πλάτη και πας σε κοσμική εκδήλωση σύγκρουσης με αστυνομικούς, φοράς κράνος ή κουκούλα, και κουβαλάς και κανένα χοντρό στειλιάρι που έχει στην άκρη ένα κομμάτι κόκκινο πανί το οποίο παριστάνει τη σημαία, καρφωμένο εκεί για ξεκάρφωμα. Τότε, ιδίως, κάνεις απλό, αθώο ακτιβισμό διαμαρτυρίας - λένε - ενάντια στην εξουσία και στον ιμπεριαλισμό. Και, αν εκσφενδονίσεις τις μολότοφ και πάει κάποιος αστυνομικός και πέσει πάνω τους, ποιος τον φταίει; Ας πρόσεχε.

Γι' αυτό και δικαιολογημένα ο βουλευτής κ. Λάππας αναρωτήθηκε στη Βουλή «Τι αδίκημα διαπράττει κάποιος που κουβαλάει πάνω του μια μολότοφ;», ενώ η κυρία Κανέλλη δήλωσε: «Τι σας κόφτει αν έχει πάνω του κάποιος μια μολότοφ;».  


Λογική απορία. 


Διότι ο οποιοσδήποτε μπορεί για απολύτως ειρηνικούς λόγους να κουβαλάει, ή να κρατάει μια κοκτέιλ μολότοφ, σαν να είναι κοκτέιλ μαργαρίτα με λάιμ. Ιδίως τώρα με τα κρύα, όπου και να βρίσκεται, μπορεί να τη σκάσει κάτω, ή μέσα σε ένα βαρέλι και να ζεσταθεί - μπορεί δηλαδή να χρησιμοποιηθεί ως φορητή θερμάστρα, διότι αν κουβαλούσε μικρό αερόθερμο θα έπρεπε να πάει κάπου όπου υπάρχει πρίζα και πρίζες δεν βρίσκονται παντού. (Δεν ξέρω αν κυκλοφορούν αυτόνομα αερόθερμα με μπαταρίες λιθίου, ή ηλιθίου.) Ενώ η μολότοφ ανάβει οπουδήποτε, ανά πάσα στιγμή και δίνει ζωντανή φωτιά και αυθεντική θερμότητα, όπως τα παλιά χρόνια με το τζάκι. Πέραν του ότι αν την ανάψει κάποιος σε βαρέλι, μπορεί να ψήσει και κάστανα. Ακόμη και χαβιαρωμένη ρέγκα.

Πρόκειται για μια εύκολη, φτηνή και μεταφερόμενη πηγή θερμότητας. Γι' αυτό είναι απορίας άξιον γιατί δεν επιτρέπεται να κουβαλάς μολότοφ και στο αεροπλάνο - κανονικά θα έπρεπε να επιβάλλεται, διότι αν πέσει χειμωνιάτικα το αεροσκάφος σε κανένα βουνό, οι επιβιώσαντες θα μπορούσαν να ζεσταθούν, να σωθούν από το δριμύ ψύχος, ανάβοντας τις μολότοφ τους. Το να κουβαλάς βόμβα, άρα, εν πτήσει, είναι μια οξυδερκής και προφητική πράξη προφύλαξης και είναι ακατανόητο γιατί δεν επιτρέπεται στα αεροπλάνα, όπου θα έπρεπε να μπορεί ο καθείς να κουβαλάει και χειροβομβίδες, Καλάσνικοφ, ζελατινοδυναμίτιδα, γιαταγάνια και άλλα όπλα για να αμυνθεί σε περίπτωση που εμφανιστεί αεροπειρατής, η ισλαμιστής που θέλει να δοξάσει το όνομα του Αλλάχ.

Επίσης: μπορεί να κοιμάσαι αγκαλιά με μια βόμβα μολότοφ, εφόσον η ιδέα της θερμότητας που περιέχει σου προκαλεί ένα βαθύ αίσθημα αναρχικής θαλπωρής, ο ύπνος έρχεται γρηγορότερα και είναι αριστερότερος. Πέραν του ότι μια μολότοφ μπορεί να προσφέρει εύκολες λύσεις κατά τις ημέρες του Πάσχα, στο ψήσιμο του οβελία: πετάς μια τέτοια στα κάρβουνα και αρχίζουν να καίγονται στα γρήγορα, αντί να παιδεύεσαι με προσανάμματα και ρετσινωμένα δαδιά πεύκου. (Συν ότι το αρνί ψήνεται προοδευτικότερα.)

Εχουνε δίκιο οι βουλευτές που διαμαρτύρονται. Αφού είναι νόμιμο να κουβαλάς ένα άδειο μπουκάλι ρετσίνας, βενζίνη σε κουτί (για στο τσακμάκι) και ένα φυτίλι στην τσέπη, γιατί να μην κουβαλάς μια μολότοφ που είναι τρία σε ένα; Γιατί να παιδεύεσαι;  


Εχει μια λογική αυτή η σκέψη. Αλλο τα υλικά, άλλο η πρόθεση, κι άλλο η συγκυρία. Αλλο η ιδέα και άλλο η χρήση, που λέει κι ο Σαρτρ, διαχωρίζοντας εμβριθώς πως ο τροχός έγινε διότι προϋπήρχε η έννοια του κύκλου από την πανσέληνο που έβλεπαν οι πρωτάνθρωποι, ενώ ας πούμε στην περίπτωση του ψαλιδιού η ιδέα της σύλληψης επινοήθηκε. Δεν προϋπήρχε ψαλίδι στη φύση. Οπως δεν υπήρχε και η βενζίνη η οποία προκύπτει απ' το πετρέλαιο - αλλά να που προέκυψε, πριν εκραγεί η ιδέα της κατασκευής μιας μολότοφ. (Μην ξεχνούμε και το υγρόν πυρ των Βυζαντινών που προηγείται.)

Το οποίο το ανακάλυψε ο Ελληνας Καλλίνικος, περί το 670 μ.Χ., από την Ηλιόπολη της Συρίας - λεγότανε επίσης και «λαμπρόν πυρ». Το εκσφενδόνιζαν τα βυζαντινά καράβια με σίφωνες εναντίον των αντιπάλων, ή μέσα σε πήλινες χύτρες που τις εκτόξευαν με βαλλίστρες ή καταπέλτες. Τι ήταν αυτές οι χύτρες ταχύτητος; Μολότοφ που έκαιγαν τους πολεμίους ταχύτατα. («Και το πυρ διεξοδικώς το παν απενέμετο».) Η διαφορά είναι πως το υγρόν πυρ αναφλεγόταν και όταν ερχόταν σε επαφή με το νερό - καιγότανε πάνω στη θάλασσα κι έκαιγε τα εχθρικά πλοία. Και όποιος προσπαθούσε να το σβήσει με νερό, αυτό λαμπάδιαζε περισσότερο.

Επομένως η μολότοφ έχει μεγάλη εθνική προϊστορία και πρέπει να προσέξουμε. Είναι κάτι σαν το Καλάσνικοφ του ομώνυμου Ρώσου που το κατασκεύασε. Και εξάλλου η χρήση της μολότοφ, όπως όλα, έχει αξία για μια ορισμένη ιδεολογική αντίληψη, ανάλογα με το ποιος είναι ο στόχος. Υπάρχουν καλοί και κακοί καμένοι, όπως ας πούμε οι δύστυχοι της Μαρφίν, είναι, για ορισμένους, κακοί καμένοι. Αν ήτανε απ' την άλλη πλευρά θα θεωρούνταν ήρωες και θα γινότανε ετήσιες, πυριφλεγείς εκδηλώσεις και διαδηλώσεις εις μνήμην.

Αρα: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι μάσκες της γιορτής

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

«Χρυσοχοΐδη μασκαρά» έγραφε με κόκκινη μπογιά το χάρτινο πανό που κόλλησαν νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ την Πέμπτη σε ένα τρόλεϊ. Ολα καλά. Αλλά «μασκαρά»;  


Ποιος λέει πια «μασκαρά»; Πόσων χρόνων ήταν αυτοί οι νεολαίοι για να έχουν φυλάξει στο υβρεολόγιό τους τέτοιο γλωσσικό κειμήλιο;
 

Τελικά, επρόκειτο όντως για κειμήλιο. Επρόκειτο για μίμηση του συνθήματος της εξέγερσης του 1973. Στις φωτογραφίες της εποχής φαίνεται ακόμη εκείνο το «Μαρκεζίνη μασκαρά» που είχαν γράψει οι φοιτητές σε έναν τοίχο του Πολυτεχνείου.

Η απόπειρα μεταγραφής του παλιού συνθήματος δείχνει και την ανάγκη που καλύπτει η ιδεολογική χρήση της επετείου. Τα «παιδιά», 46 χρόνια μετά, φαίνονται να λαχταράνε μια αναπαράσταση του μύθου.


  Λαχταράνε αυτό που έλεγε ο Λακάν στους φοιτητές του 1968: έναν αφέντη· έστω κάποιον μασκαρεμένο σαν αφέντη, απέναντι στον οποίο θα μπορέσουν οι ίδιοι να μασκαρευτούν σαν επαναστάτες.

Σε αυτή την έλλειψη αφέντη μπορεί κανείς να αποδώσει και τη χουντολογία των τελευταίων ημερών. Η επίκληση μιας «απειλής για τη δημοκρατία» είχε να ακουστεί τόσο έντονα από την εποχή του αντιμνημονίου.  


Αν δεν υπάρχει απειλή, τότε πώς θα δικαιολογηθούν τα κράνη και τα κοντάρια «αυτοάμυνας»;  


Πώς θα δικαιολογηθούν τα αλυσοπρίονα – χάρη στα οποία ο βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Μάρκου δραπέτευσε από την ανυπαρξία του;
 

Για να ερμηνεύσουμε τον υποτροπιάζοντα ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο έδωσε φωνή όχι μόνο ο Μάρκου, αλλά και επιφανή του στελέχη, χρησιμοποιούμε αυτούς τους παρεξηγήσιμους ιατροβιολογικούς όρους. Μιλάμε για το DNΑ του κόμματος, στο οποίο, μετεκλογικά, επιστρέφει.

Η μεταφορά αυτή είναι παραπειστική. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ιδρύθηκε ως κινηματική μετάλλαξη του Συνασπισμού, από έναν πρωταγωνιστή του Πολυτεχνείου, τον Αλέκο Αλαβάνο, που δεν απέβαλε ποτέ τη λαχτάρα της αναπαράστασης· μπορεί ο αρχηγός που τον οδήγησε στην εξουσία να μπήκε στην ΚΝΕ τη χρονιά που κατέρρεε ο κομμουνισμός – μασκαρεύτηκε, όταν η Ιστορία έριχνε τις μάσκες. Ομως αυτές οι καταβολές δεν εξηγούν αυτομάτως και την εικόνα του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ.

Το κόμμα θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί. Και κάποιοι πιστεύουν ότι μπορεί ακόμη, αφού ξεπεράσει το σοκ της εκλογικής του ήττας, να αναζητήσει αλλού τον χώρο του – και όχι στη μειοψηφία από την οποία κατάγεται. 


Το οξύμωρο είναι ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Αλέξης πάντα γελάει, σε γάμους, κηδείες και πορείες…

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Ο Αλέξης ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής στην προχθεσινή πορεία του Πολυτεχνείου. Σαν να μην πέρασε μία μέρα από εκείνα τα παθιασμένα χρόνια της διεκδίκησης και του αγώνα. Σαν να μην βρέθηκε όμως, ποτέ στις αίθουσες των υπουργικών συμβουλίων, στα δωμάτια ενηλίκων των Βρυξελλών, στους «σκοτεινούς διαδρόμους» του Λευκού Οίκου…

Όσο τον έβλεπα «μπροστάρη» και πάλι στους δρόμους, θυμήθηκα μία συνέντευξη που είχα πάρει κάποτε, από τον ψυχίατρο-ψυχαναλυτή Ματθαίο Γιωσαφάτ. 


Τον ρώτησα τότε, τι πιστεύει για τον Αλέξη Τσίπρα: «Μην ξεχνάτε ότι είμαστε ένας λαός που δεν έχει αγαπηθεί αρκετά. Και γι’ αυτό σπεύδουμε να πιστέψουμε όποιον μας υπόσχεται λίγη «αγάπη»... Γι’ αυτό αγαπήσαμε και όλες τις δικτατορίες που μας προέκυψαν και τις επικαλούμαστε ακόμα. Αλλοτε θέλουμε έναν αυστηρό μπαμπά και άλλοτε μια τρυφερή μαμά. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν η «μαμά». Ο Τσίπρας, τώρα, δεν ξέρω τι ακριβώς είναι. Το πιθανότερο ένας λαϊκιστής που ασκεί γοητεία με το χαμόγελό του. Γελάει συνέχεια, μονίμως, είτε είναι κηδεία είτε γάμος...»

Η εξήγηση λοιπόν, είναι ότι δεν έχουμε πάρει αρκετή αγάπη; Δεν αγαπηθήκαμε πολύ ως λαός; 


Εμείς που κάθε σταγόνα από την ιστορία μας είναι «αγίασμα» και πωλείται πανάκριβα, στις προθήκες των δεξιών και αριστερών «ναών» μας;

Kι όμως, είμαστε τόσο μόνοι, μοναχικοί και μονήρεις που συνεχίζουμε να γελάμε μαζί με τον Αλέξη, στις «ταξικές» μας πορείες. Να «παίζουμε Πολυτεχνείο» και να πουλάμε τις αμφιθυμίες μας σε ένα θέατρο παράνοιας και παραλόγου.
 
Υπάρχει εξήγηση για το απύθμενο θράσος του πρώην πρωθυπουργού που ξαναφοράει τα ρούχα του «επαναστάτη»; Και που συνεχίζει να απολαμβάνει την συμπάθεια του 31% του εκλογικού σώματος;

Ο χυδαίος λαϊκισμός, λοιπόν, είναι πράγματι, όργανο αναρρίχησης στην εξουσία. Αλλά και καταστροφικός ολετήρας μιας παραδοσιακής φόρμας που κάποτε εξέφραζε το ήθος της Αριστεράς. Μιας ρομαντικής Αριστεράς που δεν άντεξε τις δοκιμασίες ή το περιθώριο και αφέθηκε στον ειρμό των μισαλλόδοξων συνθημάτων που εμπνέουν αφελείς και αλλοτριωμένες κοινωνικές μάζες.

Και που καταλήγουμε; 


Είναι η εξουσία και η Αριστερά έννοιες ασύμβατες; 

Αποδείχθηκε πως όχι. Γιατί δόθηκε η ευκαιρία στον γοητευτικό Αλέξη και στην παρέα του, να κυβερνήσουν τη χώρα. Και να συγκρουστούν με όλα όσα θεωρητικά – όπως εκείνοι ισχυρίζονται- συμβολίζουν οι διεκδικήσεις του Πολυτεχνείου: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία».

Τι αριστερό έκαναν όσο κυβερνούσαν;  

Ούτε διένειμαν πλούτο ούτε βελτίωσαν την Εκπαίδευση ούτε και απελευθέρωσαν τους πολίτες από τις χρόνιες δεσμεύσεις τους από την γραφειοκρατία και τον συγκεντρωτισμό.

Και τώρα, πάλι πρώτοι και καλύτεροι στην πορεία του Πολυτεχνείου, για να ξαναπαίξουν την ίδια κωμωδία στους δρόμους. Αυτή η υπερβατική αίσθηση του γελοίου δεν έχει μόνο πολιτικές προεκτάσεις. Είναι επώδυνη για όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού βίου, αφού συνηθίζουμε να ζούμε, χωρίς μέτρο, στη γελοιότητα! Την θεωρούμε πλέον φυσιολογική και επομένως...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Τσίπρας και οι δύο πλευρές του φράχτη

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Ως Πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας, εργάστηκε με συνέπεια, προσωπικό και εκλογικό κόστος για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ με την είσοδο της Βόρειας Μακεδονίας στη Συμμαχία. Επίσης έκανε και αυτός τα απαραίτητα ψώνια αμυντικού εξοπλισμού από τις ΗΠΑ. Και αν κέρδισε ένα φίλο από τους ξένους διπλωμάτες που είναι διαπιστευμένοι στην Αθήνα, αυτός σίγουρα είναι ο αμερικανός πρεσβευτής


Και όμως, ο Αλέξης Τσίπρας συμμετείχε στην πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία αν και την εγκατέλειψε εγκαίρως, πριν αρχίσει η ανηφόρα της Βασιλίσσης Σοφίας


Τη διαδρομή τερμάτισε, κανονικά, ως συνήθως, ο Νίκος Παππάς που, τα τελευταία χρόνια, είναι πιο σταθερός και από τους πεζοναύτες με την επίσημη στολή στη δεξίωση της 4ης Ιουλίου. 


 Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχε στην πορεία για να καταγγείλει το «κράτος καταστολής» που φτιάχνει ο Μητσοτάκης. Συνοδευόταν από την προσωπική του ασφάλεια και το μπλόκο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν περίκλειστο από άνδρες των ΜΑΤ.  


Είναι να απορείς και πώς δεν κατήγγειλε το κλείσιμο της Ηρώδου Αττικού με κλούβες.  


Δίπλα στον πρώην Πρωθυπουργό ήταν μία σειρά από στελέχη που, τα τέσσερα τελευταία χρόνια, τέτοια μέρα, δεν κατέβαιναν ούτε στην Πατησίων. Φέτος συμμετείχαν σε μία πορεία που, εκτός από το αίτημα για ψωμί, παιδεία και ελευθερία, ύψωσε, όπως συνηθίζεται, πανό και φωνή κατά του συστήματος. 


Βάδισαν κάτω από ένα πανό που κατήγγειλε τον «εργασιακό Μεσαίωνα» -είναι αστείο, ναι;  


Συμμετείχαν με την προσωπική τους ασφάλεια διακριτικά παρούσα.  


Κατά μία εκδοχή, διαδήλωσαν εναντίον του εαυτού τους. 


Υπάρχουν μερικές καταστάσεις που δεν σου επιτρέπουν να έχεις κάθε πόδι σε διαφορετική πλευρά του φράχτη. Όχι επειδή δείχνει γελοίο, άλλωστε η αυτογελοιοποίηση είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση. Αλλά επειδή αυτοί που σε βλέπουν, αισθάνονται ότι τους δουλεύεις. 


Όταν, ας πούμε, βλέπεις πρώην υπουργούς να πορεύονται με casual ντύσιμο και το ανέμελο περιπατητικό ύφος του shopping, δεν γίνεται να μην αντιπαραβάλλεις την εικόνα με τα πλάνα από τις ημέρες της εξουσίας. 


Και τότε, με συγχωρείτε, νιώθεις ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Αλέκσης Διαδηλωτής (Η γκάμα του είναι μεγάλη και νομίζω πως δεν υπάρχει κάποιος ρόλος που να διστάσει να παίξει)

Κάθε φορά που θέλω να γράψω κάτι για τον ηγέτη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και των αξιωματικών εμμονών, νιώθω σαν κριτικός θεάτρου που πρέπει να γράψει για έναν πολύ χαμηλού επιπέδου ηθοποιό, που πρωταγωνιστεί σε μια πολύ χαμηλού επιπέδου παράσταση η οποία σημειώνει επιτυχία δυσανάλογη της απόστασης της από τον καλλιτεχνικό πάτο.  

Γιατί ο Αλέκσης είναι ακριβώς αυτό: ένας υποκριτής ο οποίος αλλάζει ρόλους ανάλογα με το βραχυπρόθεσμο του συμφέρον (το μακροπρόθεσμο συμφέρον του δεν μπορεί να το σκεφτεί και το συμφέρον των υπόλοιπων τον αφήνει φανερά αδιάφορο) και δίνει παραστάσεις πολύ χαμηλού επιπέδου, οι οποίες σημειώνουν επιτυχία δυσανάλογη της ποιότητάς τους.

Η καινούργια του παράσταση είχε τίτλο «Ο Αλέκσης Διαδηλωτής» και αφορά την παρουσία ενός πρώην πρωθυπουργού στην παραδοσιακή πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου προς την αμερικανική πρεσβεία. Ήταν μια παρουσία την οποία φρόντισε ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της παράστασης να εξηγήσει εκδίδοντας ανακοίνωση στην οποία αναφέρει «Φέτος έχουμε πολλούς λόγους να είμαστε εκεί».

Σε περίπτωση που κάποιος αναρωτηθεί τι το διαφορετικό έχει η φετινή πορεία, αρχικώς θα τον κοροϊδέψω για την αφέλεια του και μετά θα του θυμίσω πως η φετινή είναι η πρώτη πορεία που βρήκε τον Αλέκση στην αντιπολίτευση ΑΦΟΥ γεύτηκε το μέλι της εξουσίας

Είναι η πρώτη πορεία στην οποία ο Αλέκσης ξέρει από πρώτο χέρι πόσο ωραίο και επικερδές (πολιτικά μιλώντας πάντα) είναι το να είσαι πρωθυπουργός και είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα για να ξαναγίνει. Αν μέσα σε αυτά είναι να παραστήσει τον αντιαμερικάνο και να φωνάξει ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ δεν έχει κανένα πρόβλημα, όπως δεν είχε πρόβλημα να πλέκει το εγκώμιο του Ημίτρελου Πορτοκαλή όταν αυτό τον συνέφερε.

Στο κάτω-κάτω ο Αλέκσης είναι ένας υποκριτής με τεράστιο ρεπερτόριο: 


Kαι εναντίον των ΜΑΤ και κρυμμένος πίσω από τις κλούβες τους


Και εναντίον των δακρυγόνων και υπέρ της ρίψης τους όταν οι διαδηλωτές δεν είναι της αρεσκείας του. Και εναντίον των Αμερικάνων και κώλος και βρακί με τους Αμερικάνους. 


Και ασυμβίβαστος αντίπαλος της Δεξιάς και συνέταιρος με τη Δεξιά


Και άθεος και «θέλω να μείνω μόνος με την εικόνα της Παναγίας» στο Άγιο το Όρος. 


Η γκάμα του είναι μεγάλη και νομίζω πως δεν υπάρχει κάποιος ρόλος που να διστάσει να παίξει, αν φυσικά πιστέψει πως ο ρόλος αυτός μπορεί να τον φέρει πιο κοντά ή να τον διατηρήσει στην εξουσία.  


Το ότι δεν είναι πειστικός είναι ένα πρόβλημα που αφορά μόνο όσους δεν πείθονται και καταλαβαίνουν τη γελοιότητα της διαμαρτυρίας για την αστυνομοκρατία συνοδεία αστυνομικής φρουράς.

Έτσι, προχτες το απόγευμα, με την γνωστή του άνεση, ο άνθρωπος που οι μόνοι αγώνες που έχει δώσει είναι για απόκτηση εξουσίας, ο άνθρωπος που θαυμάζει και στηρίζει δικτάτορες, παράστησε ότι τιμά τους αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα.

Δεν ξέρω πόσους κατάφερε να πείσει. Φαντάζομαι πολύ περισσότερους από κανέναν που θα ήταν το λογικό. Ξέρω όμως ότι με την παρουσία του, εκτός από το παραμύθιασμα στους πελάτες του, πρόσφερε κάτι και σε μας τους υπόλοιπους.  

Έδωσε μια απάντηση στην απορία για...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Χάχανα στην πορεία για το Πολυτεχνείο

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

Λοιπόν, το πιο ενοχλητικό από όλα με τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι ότι φόρεσε το δερματινάκι του και το τζινάκι του και κατέβηκε την Κυριακή στην πορεία του Πολυτεχνείου. Ούτε ότι είχε προϊδεάσει για αυτό με δήθεν διαρροές στα κομματικά έντυπα για την σημαντικότατη αυτή απόφαση. 

Ούτε ότι καθόταν και έγραφε διάφορες μακροσκελείς αναρτήσεις στο facebook για να μας επιβεβαιώσει ότι «κατεβαίνει πορεία». 

Ούτε ότι τελικά η συμμετοχή του στην πορεία ήταν για λίγες εκατοντάδες μέτρα και λίγες πόζες. 

Ούτε καν επειδή δεν τόλμησε να πάει ως την αμερικανική πρεσβεία. Ισως και γνωρίζοντας ότι αν υπήρχε και τέτοια εικόνα, θα έπεφτε το κράξιμο του αιώνα.  

Δεν ήταν καν τόσο ενοχλητικό ότι στην πορεία ο Τσίπρας κατέβηκε έχοντας στο πλευρό του τον Σκουρλέτη (εντάξει, γραμματέας του κόμματος είναι), τη Δούρου (τι ακριβώς είναι, πέρα από φίλη από τα παλιά;) και τους πρώην Πασόκους Μαριλίζα, Μωραΐτη, Μαδεμλή και λοιπούς

Ούτε και έχει τόση σημασία ότι, σαν να μην κατάλαβε ή να μην τον ένοιαζε τίποτε, συνέχισε να κάνει αναρτήσεις στο facebook τη Δευτέρα. Προσπαθώντας να οικειοποιηθεί την «ειρηνική» πορεία, να την κάνει περίπου κάτι σαν μαζική διαδήλωση κατά της κυβέρνησης και να ισχυριστεί ότι οι 40.000 συμμετέχοντες είναι περίπου υπό τις διαταγές του. 

 Το πιο ενοχλητικό από όλα είναι ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η υποκρισία της Αριστεράς

Ο Αλέξης Τσίπρας επικεφαλής του μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία του Πολυτεχνείου. Θα μπορούσε κάποιος το θέαμα να το χαρακτηρίσει γελοίο ή έστω κωμικό, ωστόσο οι Ελληνες, έχοντας αποκτήσει πρόσφατα την πικρή εμπειρία της διακυβέρνησης της χώρας από την Αριστερά, περισσότερο οργίζονται παρά γελούν με τούτο το θέαμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έδωσε γην και ύδωρ στους Αμερικανούς, στους Γερμανούς και σε οποιονδήποτε άλλον θεωρούσε αρκετά ισχυρό, τώρα φόρεσε το αντιιμπεριαλιστικό και αντιαμερικανικό προσωπείο του και βγήκε στη γύρα να μαζέψει συμπάθειες από αφελείς.

Το κόμμα του Τσίπρα στοχεύει στο άμεσο και το απώτερο μέλλον.  

Οι συμπάθειες μπορεί να μετατραπούν σε ανοχή ή ακόμα και σε ψήφους.  

Η μνήμη αρκετών στην Ελλάδα είναι βραχείας διαρκείας και οι εντυπώσεις είθισται να κυριαρχούν της ουσίας. Πάντως η ουσία είναι ότι και ο Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του αλλά και το σύνολο των δυνάμεων της Αριστεράς θεωρούν ότι απευθύνονται σε αμνήμονες και σε άτομα με εξαιρετικά περιορισμένες δυνατότητες αντίληψης της πραγματικότητας.

Από τη μια οι επιφανείς της απελθούσας κυβέρνησης έδιναν στους εντός και εκτός εισαγωγικών συμμάχους οτιδήποτε υποπτεύονταν ότι μπορεί να ζητήσουν προτού καν λάβουν επίσημο αίτημα και, από την άλλη, τώρα που έχασαν την εξουσία, αποφάσισαν να διαδηλώσουν εναντίον εκείνων που μέχρι πρότινος φρόντιζαν να εξευμενίζουν - με κάθε τρόπο.

Η προσήλωσή τους στις ΗΠΑ ήταν τόσο μεγάλη, ώστε πάλεψαν εναντίον των Ελλήνων για να μπάσουν τους σλαβόφωνους συμμάχους του ΚΚΕ (την περίοδο 1946-1949) στο ΝΑΤΟ, χαρίζοντάς τους το ιερό όνομα της Μακεδονίας.

Στην καθιερωμένη πορεία της 17ης Νοεμβρίου προς την αμερικανική πρεσβεία, όμως, συμμετέχουν κι άλλες αριστερές δυνάμεις, που δεν υστερούν σε υποκριτικές δυνατότητες. Αν και επί δεκαετίες νέμονται -με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο- τις θέσεις ισχύος στο κράτος, στα ΜΜΕ, στον κόσμο των επιχειρήσεων και στα πανεπιστήμια, οι έμποροι των «αγώνων» θεωρούν ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η παραβολή του Ασώτου Αλέξη

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Όσο κι αν προσπαθώ να απωθήσω την εικόνα από το μυαλό μου, δεν γίνεται. Διότι εμένα μου άρεσε ο Αλέξης στην πορεία. Μαζί με όλο το υπουργικό του συμβούλιο. Με σύσσωμη την κοινοβουλευτική του ομάδα. Με όλους όσους κυβέρνησαν επί πενταετία την χώρα. Με κείνους που διαθέτοντας σιδηρά πυγμή και ατσάλινη πειθαρχία, ψήφισαν παρέα τα μνημόνια, αγκάλιασαν συντροφικά τον Καμμένο, δόξασαν από κοινού τον Τραμπ και την Άγκελα.

Είναι ωραίο πράγμα να βλέπεις ανθρώπους να ξαναβρίσκουν τις ρίζες τους. Να ξανασυναντούν την νεανική τους αθωότητα. Να βλέπεις να επανέρχεται στα πρόσωπα τους η απολεσθείσα λάμψη, να αναδύεται ξανά απ’ τα τάρταρα η καταβυθισμένη τους αγωνιστικότητα. Όπως ο πατέρας της Καινής Διαθήκης χάρηκε που είδε τον άσωτο υιό του να επιστρέφει στο σπίτι, έτσι κι εμείς αναγαλλιάσαμε βλέποντας ξανά τον Αλέξη στην πορεία.

Όχι μόνο τον Αλέξη, αλλά και όλους τους υπόλοιπους και υπόλοιπες. Μπορεί να κατασπατάλησαν την πατρική ιδεολογικοπολιτική περιουσία επί πενταετία στους οίκους ανοχής της λάγνας καπιταλιστικής εξουσίας, όμως η γονική αγκάλη της αριστεράς είναι πάντα ανοικτή για την μεγάλη επιστροφή των παιδιών στην οικογενειακή εστία και στις επαναστατικές παραδόσεις.

Χάρηκα που είδα τον πρώην πρωθυπουργό με το δερμάτινο. Τόσα χρόνια με τα κασμίρια φαινόταν ότι ένιωθε άβολα. Κι ας μην έβαλε γραβάτα με τα κοστούμια του, αυτός ήξερε πως την φορούσε από μέσα και πνιγόταν, δεν μπορούσε να ανασάνει. Ενώ χθες με το δερμάτινο ήταν άλλος άνθρωπος, αποκαθαρμένος, άσπιλος, σαν τότε στις μαθητικές καταλήψεις

Και που τον είδα να περπατά χάρηκα. Τόσα χρόνια με τις 500άρες θωρακισμένες Μερσεντές και τις BMW της εξουσίας να τρέχει σε δρόμους που άδειαζε η τροχαία, είχε ξεχάσει πως είναι να βαδίζει. Είχε αρχίσει και να παχαίνει επικίνδυνα. Ενώ τώρα διαπίστωσε ότι τα ‘βγαλε άνετα την μικρή απόσταση μέχρι την Μεγάλη Βρετανία. Του χρόνου θα πάει μέχρι Χίλτον και του παραχρόνου θα φθάσει ως την αμερικάνικη πρεσβεία. Ως τότε θα είναι και πιο γυμνασμένος αλλά θα χουν ξεχάσει και τους χαριεντισμούς με τον Τραμπ. Όλα θέλουν το σχέδιο τους και τον χρόνο τους.

Και που τον είδα μέσα σε κόσμο χάρηκα. Κλεισμένος μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου σαν την άδικη κατάρα, με την Ηρώδου Αττικού απ’ έξω οχυρωμένη σαν μεσαιωνικό φρούριο και τον Εθνικό κήπο απέναντι διπλοκλειδωμένο, είχε ξεχάσει πως είναι να βλέπει τους ανθρώπους από κοντά. Όχι τους υπουργούς του, κανονικούς ανθρώπους. Κι είχαν και κάτι μωβ σημαίες τα πιτσιρίκια που έπιασε αγκαζέ, να θυμηθεί να ρωτήσει τον Σκουρλέτη τι συμβολίζει αυτό το καινούριο χρώμα.

Όλοι οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι χάρηκαν που είδαν την παλιά παρέα να ξανασμίγει στην πορεία. Τον Αλέξη, τον Βούτση, τη Δούρου, τον Δρίτσα, την Γεροβασίλη, τον Παπά, τον κυρ-Αλέκο, την Θεανώ, όλους τέλος πάντων εκείνους που μας συντρόφευσαν τα προηγούμενα πέτρινα χρόνια και που τώρα νομίζαμε πως είχαν κλειστεί στα σπίτια τους γεμάτοι κατάθλιψη από την απώλεια της εξουσίας.

Λάθος, είναι όλοι τους εδώ. Υπάρχουν, είναι παρόντες. Με ψηλά τα λάβαρα και ακόμα ψηλότερα την πίστη τους. Ξαναβαφτίζονται στις ρίζες τους και ξαναμπαίνουν στον καλό αγώνα μέχρι την τελική δικαίωση. Μέχρι να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση. Γι αυτό και εμείς...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το Σαββατοκύριακο του Τσιτσι-πρά

Toυ ΜΙΚΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

Ανήσυχοι οι κάτοικοι του Κέντρου, που είδαν να σπάει η παράδοση με τα εκτεταμένα επεισόδια. Την είχαν για γούρι τόσα χρόνια.

Πόσα χρόνια όμως είχαμε να δούμε τον Αλέξη στην πορεία;

Τι ρίγη συγκίνησης και πολλαπλά μηνύματα αγώνα έστειλε;

Λένε πως υποσχέθηκε για του χρόνου να βγάλει όλο το μαραθώνιο μέχρι την Πρεσβεία. Θα προετοιμαστεί κατάλληλα.

Λέγεται επίσης πως επικοινωνιολόγοι του πρότειναν να κατέβει αλά μπρατσέτα με Άδωνι και Μάκη, αλλά το απέρριψε ως πολύ προχωρημένο.

Προχωρημένο και το μήνυμα του ΠτΔ προς τον Στέφανο Τσιτσιπά, γεγονός που δείχνει πως ο Πρόεδρος οδεύοντας προς τη λήξη της θητείας του, επανέρχεται στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις.

Ρυθμίσεις και στα τέλη κυκλοφορίας, αλλά από του χρόνου. Σχεδόν μια δεκαετία επανακαθορίζονται, γίνονται πιο δίκαια αλλά παραμένουν ίδια.

Στα Λόντρα ο Κυριάκος απέδειξε πως είναι πιο γουρλής και από λαγοπόδαρο, ακόμη και από τετράφυλλο τριφύλλι.

Λέγεται πως ο Τσιτσιπάς δεν θα ξαναπαίξει σε τουρνουά Grand Slam, αν δεν είναι στις εξέδρες.

Πόσοι όμως γνωρίζουν πως το τέννις ανακαλύφθηκε στην Αρχαία Ελλάδα, ως αντισφαίριση, κάνοντας πάσες με πέτρες με τις ασπίδες;

Το άθλημα αυτό διασώζεται ως τις μέρες μας ως ρακέτες στις παραλίες, αφήνοντας αναλλοίωτο το θόρυβο και την όχληση προς τους περιοίκους.

Πατέρας του αθλήματος θεωρείται ο Αντισθένης, όμως το άθλημα διέδωσε στην Οικουμένη ο Αντίπατρος, στρατηγός του Φιλίππου και του Alexander the Great.

Το πιο φημισμένο τουρνουά στην αρχαιότητα γινόταν στην Αντίπαρο και θεωρείται πρόγονος του ρολάν΄γκαρός (ρόλο ball boys είχαν οι γάιδαροι).

Παίκτης διεθνούς κλάσης ο Τσιτσιπάς, σταμάτησε και τα “γαλλικά” κατά τη διάρκεια του αγώνα, όμως σύμπας ο Ελληνισμός ταυτίζεται μόνο με τον Big Sofo που κάνει διαρκώς ένα νέο ξεκίνημα.

Η είδηση όμως είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Τσίπρας στην πορεία προς την Πρεσβεία – Γελούν και τα «πρωινάδικα»

Στην πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία έλαβε μέρος ο Αλέξης Τσίπρας και έχει γίνει αντικείμενο χλεύης ακόμη και από τα «απολιτίκ» πρωινάδικα και κουτσομπολίστικα τηλεοπτικά περιοδικά.

Ο άνθρωπος που δεν τα βρήκε απλά με τις ΗΠΑ, αλλά συμμάχησε με τον πιο «απεχθή» για το διεθνές κατεστημένο Πρόεδρό τους, αυτόν που έκανε αριστερούς αλλά ακόμη και κεντρώους να κλαίνε. Τον Ντόναλντ Τραμπ.  

Αυτός λοιπόν ο τ. πρωθυπουργός διαδήλωσε συμβολικά κατά των ΗΠΑ, λόγω – και καλά – του παρεμβατισμού τους. Κλαίμε!

Χαρακτηριστικό...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η ύπουλη ασθένεια του Αλέξη Τσίπρα


O αντιαμερικανισμός είναι μια ασθένεια εν υπνώσει. Από αυτές που η ανθρωπότητα έχει καταφέρει να ελέγξει. 

Αν προσέχεις τον εαυτό σου, κοιμάσαι και τρέφεσαι καλά και ταξιδεύεις στις ΗΠΑ με πρωθυπουργικά αεροπλάνα, δεν εμφανίζεται, δεν σε επηρεάζει —τουναντίον μπορείς να σταθείς απέναντι σε έναν άνθρωπο σαν τον Ντόναλντ Τραμπ και να πεις ότι ο τρόπος που προσεγγίζει την πολιτική γίνεται για καλό.  

Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να πάσχει από αυτή την ασθένεια. Παιδική που δεν αντιμετωπίστηκε εγκαίρως και του άφησε κουσούρι. Οταν μπήκε στο Μαξίμου, κάτι η φροντίδα, κάτι η νεότητα, τον έκαναν να την ελέγξει. Πήγαινε στη Νέα Υόρκη και ποζάριζε σαν γαμπρός στο Μανχάταν, υποδεχόταν τον Μπαράκ Ομπάμα και πήγαινε στον Λευκό Οίκο με την Μπέτυ για να φωτογραφηθεί με τη Μισέλ και να πει σε όλον τον πλανήτη ότι ο Τραμπ μπορεί να μοιάζει διαβολικός αλλά όλα είναι για το καλό μας.  

Τα τελευταία χρόνια ο Αλέξης ήταν ο καλύτερος συνομιλητής της αμερικανικής πρεσβείας. Τόσους επαίνους από τη γωνιά Βασ. Σοφίας και Πέτρου Κόκκαλη δεν πρέπει να έχει ακούσει Πρωθυπουργός μεταπολεμικά και μιλάω για όλους. Αλλωστε, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, ο Πάιατ ήταν αυτός που προώθησε τη Συμφωνία των Πρεσπών και γι’ αυτό έμεινε και έναν χρόνο επιπλέον. Για να εποπτεύει την κατάσταση μην και ο επόμενος χαλάσει τη συμφωνία που έφερε ο darling Τσίπρας.  

Είναι λοιπόν κάπως παράξενο που ο ίδιος Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να πορευτεί χρονιάρα μέρα προς την αμερικανική πρεσβεία σε μια πορεία που κατά παράδοση δονείται από το σύνθημα «φoνιάδες των λαών, Αμερικάνοι». Που αποτελεί μια καταγγελία στον σκοτεινό ρόλο του αμερικανικού παράγοντα στη χώρα μας μετά τον πόλεμο. Που, είτε το θέλουμε είτε όχι, καταγράφεται από την Ουάσινγκτον ως συμβάν της εξωτερικής της πολιτικής —και εφέτος θα καταγραφεί ότι ένας πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδας βάδισε προς το κτίριο της διπλωματικής της αποστολής, ασχέτως αν κάπου στα μισά κουράστηκε ή βαρέθηκε και πήγε προς «Μεγάλη Βρετάννια» μεριά. 

Αλλά είπαμε. Υπουλη ασθένεια ο αντιαμερικανισμός. Λίγες εβδομάδες μακριά από τη θαλπωρή του Μεγάρου Μαξίμου και ...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Βαπτίσθηκε» στο Πολυτεχνείο

Του Γιάννη Σιδέρη

Ο Αλέξιος αφίχθη εν Πολυτεχνείω, ως Ιησούς εν Ιορδάνη, ίνα βαπτισθήναι υπό του λαού. Βέβαια στο κατά Ματθαίον διαβάζουμε ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής κήρυσσε στους βαπτιζόμενους «ποιήσατε ούν καρπόν άξιον της μετανοίας», ήτοι: για να σωθείτε δεν αρκεί το βάπτισμα, αλλά πρέπει να κάνετε και έργα που θα είναι καρπός και απόδειξη της μετανοίας.

Ο Αλέξης δεν έχει πλέον την δυνατότητα να παραγάγει καρπόν, ή θα την έχει μετά από πολλά χρόνια. Την είχε επί τεσσεράμισι συναπτά, και δεν έκανε τα ελάχιστα από όσα η στοιχειώδης αριστεροσύνη του επέβαλε. Οπως ας πούμε τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος ως την καθιέρωση του μαθήματος της θρησκειολογίας, από την αξιοκρατία στον δημόσιο βίο και την αντικειμενικότητα των δημοσίων Μέσων Ενημέρωσης, ως την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων (όχι ότι το τελευταίο είναι σημαίνον για την στήλη, αλλά επί χρόνια το κόμμα του διατυμπάνιζε την πρόθεσή του και απέδιδε στις παρελάσεις κατά φαντασίαν αντιδημοκρατικές επιδράσεις).

Αναφερθήκαμε παραδειγματικά και μόνο σε θέματα εκσυγχρονισμού της δημόσιας ζωής που δεν προϋπέθεταν οικονομικό κόστος.  

Θα είχε ένα κάποιο πολιτικό κόστος βέβαια, αλλά εάν ένα κόμμα της αριστεράς τρομάζει από το κόστος να θεσμοθετήσει αυτά τα στοιχειώδη, τότε δεν χρειάζεται να υπάρχει.

Φυσικά ο Αλέξης εκμεταλλεύεται και την πρόθεση του νυν Πρωθυπουργού να μην ανασκαλέψει - κακώς - την πολιτεία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με «βιομηχανία εξεταστικών», προκειμένου να επιτύχει ήρεμο δημόσιο κλίμα. Ετσι χάνεται η ουσία και ο ΣΥΡΙΖΑ καλύπτεται από τις εντυπώσεις ότι «μας έβγαλε από τα μνημόνια», από τα οποία θα είχαμε βγει νωρίτερα και με ελαφρύτερο βάρος, ενώ δεν έχει γίνει κατανοητό πόσο στοίχισε οικονομικά στη χώρα η έλευσή του στην εξουσία...

Εάν όμως πρέπει να γίνει βιομηχανία εξεταστικών, γιατί όχι;  

Γιατί δεν θα πρέπει, για παράδειγμα, να υιοθετήσει ο Πρωθυπουργός την πρόταση της Γεννηματά , να γίνει μια εξεταστική για την Οικονομία από το 2000, ώστε να καταδειχθούν οι παράγοντες που οδήγησαν στην πτώχευση; 

 Θα είναι σημαντικό και βοηθητικό στην κατανόηση του θέματος από εκείνο το τμήμα του λαού που εξακολουθεί να πλέει σε πελάγη άγνοιας και να αποδίδει την πτώχευση σε ψευδείς και μυθολογημένες αιτίες.  

Γιατί δεν θα πρέπει να ανασκαλέψει, πάλι ως παράδειγμα, την υπόθεση της ΔΕΗ, για την οποία ο πρώην αρμόδιος υπουργός Γιάννης Μανιάτης, έλεγε ότι κάποιοι πρέπει να πάνε φυλακή;

Ετσι ο Αλέξης, με την ευχέρεια που έχει από πάντα η Αριστερά στις σκηνοθετημένες προπαγανδιστικές παραστάσεις, επιδόθηκε στο πρωτότυπο: Παρουσιάστηκε ως γκεστ σταρ στην Πορεία. 

Είναι ο πρώτος πρώην Πρωθυπουργός που πορεύτηκε ως λαϊκός αγωνιστής, αλλά και με την προσωπική του φρουρά που του παρέχει το κράτος!  

Δεν έφτασε ως την αμερικάνικη Πρεσβεία. Πώς να φτάσει και να φωνάξει «φονιάδες των λαών αμερικάνοι», όταν ηχούν ακόμη στ’ αυτιά οι τεμενάδες στον Τραμπ – τεμενάδες που ήταν πέραν των τυπικών και αναγκαίων προσφωνήσεων μεταξύ αρχηγών κρατών: «η προσέγγιση του στα πράγματα και ο τρόπος με τον οποία αντιμετωπίζει την πολιτική ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό».
Ούτως ή άλλως εδώ και 45 χρόνια η ημέρα προσφέρεται για πολλαπλή πολιτική εκμετάλλευση και ανίερη οικειοποίηση. Πάντα ξεχνάμε – και τα ΜΜΕ που χαϊδεύουν τον λαό δεν το αναφέρουν συχνά- ότι σε μια Αθήνα τριών εκατομμυρίων, ήταν τρεις με τέσσερις χιλιάδες οι εύψυχοι του Πολυτεχνείου. Οι υπόλοιποι τα σπιτάκια τους. Κατανοητό και ανθρώπινο αυτό. Κατανοητό όμως δεν ήταν το ότι...

ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία


Σαν σήμερα (19/11/ΧΧΧΧ)

1942: H Μάχη του Στάλινγκραντ. Οι σοβιετικοί υπό τον στρατάρχη Ζούκωφ περνούν στην αντεπίθεση κατ' εφαρμογή της επιχείρησης Ουρανός.

1977: Ο αιγύπτιος πρόεδρος Ανουάρ Ελ Σαντάτ επισκέπτεται το Ισραήλ. Είναι η πρώτη επίσκεψη αιγύπτιου και γενικότερα άραβα ανώτατου αξιωματούχου στο εβραϊκό κράτος.
1917: Γεννιέται η Ίντιρα Γκάντι, ινδή πολιτικός που διετέλεσε πρωθυπουργός την περίοδο 1966-1975 και 1980-1984.
1944: Γεννιέται η Αγνή Μπάλτσα, διεθνούς φήμης υψίφωνος από τη Λευκάδα.

1828: Πεθαίνει ο Φραντς Σούμπερτ, αυστριακός συνθέτης.
1988: Πεθαίνει η Χριστίνα Ωνάση, κόρη και κληρονόμος του έλληνα μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση.

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΑ Μ@Λ@ΚΙ@:Τι κρύβεται πίσω από την μαζική μετανάστευση σε Ελλάδα και ΕΕ; Το σχέδιο «Kalergi» για τον «νέο» Ευρωπαίο και την εξάλειψη των ευρωπαϊκών εθνών μέσω της μαζικής μετανάστευσης

Το ζήτημα της μαζικής μετανάστευσης διχάζει επί του παρόντος το ευρωπαϊκό κοινό. Ενώ κάποιοι είναι υπέρ της πολιτικής των ανοικτών συνόρων και της μαζικής μετανάστευσης από τον τρίτο κόσμο, ο αριθμός των Ευρωπαίων που πιστεύουν ότι το πολυπολιτισμικό πείραμα απέτυχε αυξάνεται. Πιστεύουν ότι χρειαζόμαστε ισχυρότερους συνοριακούς ελέγχους που θα σταματήσουν τα κύματα μεταναστών που έρχονται στην Ευρώπη.

Σε κάθε περίπτωση, καθίσταται σαφές ότι η ελίτ των Βρυξέλλων υποστηρίζει τη μαζική μετανάστευση.

Αλλά τα κύρια ερωτήματα που προκύπτουν μεταξύ των Ευρωπαίων είναι, ποια είναι αυτά τα κρυφά συμφέροντα; Γιατί πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες είναι έτοιμοι να διακινδυνεύσουν τη φήμη τους, ακόμη και τις ψήφους τους, λόγω της σχεδόν φανατικής υποστήριξής τους στην μαζική μετανάστευση από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική στη γηραιά ήπειρό μας;

Εάν θέλουμε να γνωρίζουμε τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, πρέπει να ερευνήσουμε το αποκαλούμενο «σχέδιο Kalergi», το οποίο μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τους πραγματικούς στόχους πίσω από τα γεγονότα στην Ευρώπη σήμερα, και πίσω από αυτήν την φαινομενικά παράλογη στήριξη για τη μαζική μετανάστευση.

Ο άνθρωπος πίσω από αυτό το δυσοίωνο σχέδιο ήταν ο Richard von Coudenhove Kalergi, ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες και ιδεολόγους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά παρά τον σημαντικό του ρόλο στη δημιουργία της ΕΕ, παραμένει άγνωστος στο ευρύ κοινό στην Ευρώπη σήμερα.

Ο Richard von Coudenhove-Kalergi, ένας από τους πρώτους υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ιδρυτής της Πανευρωπαϊκής Ένωσης, θεωρείται ιδεολογικός πατέρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήταν πρόταση του να γίνει ύμνος της Ευρώπης η 9η Συμφωνία του Μπετόβεν και η περίφημη σύνθεσή του «Ωδή στη Χαρά», και επίσης συνεργάστηκε στενά με την ομάδα που σχεδίασε τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αλλά η επιρροή του δεν σταμάτησε στους ύμνους ή τις σημαίες. Λειτούργησε πολύ βαθύτερα, στα ίδια τα θεμέλια της ΕΕ. Αυτός ήταν που με τα έργα του έθεσε το προσχέδιο της ΕΕ, υποστηρίζοντας την ενοποίηση των ευρωπαϊκών κρατών σε μια πανευρωπαϊκή οντότητα.

Ο Kalergi, ο οποίος, όπως θα δούμε, ανακοίνωσε την έλευση του «νέου» Ευρωπαίου ανθρώπου, ήταν μισός Αυστριακός και μισός Ιάπωνας, και γεννήθηκε στο Τόκιο το 1894, όπου ο πατέρας του, διπλωμάτης και μέλος της αριστοκρατιας , διετέλεσε πρεσβευτής στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Πέρασε τα περισσότερα νιάτα του στα οικογενειακα κτηματα του ,στην Τσεχοσλοβακία, μέχρι το 1908, όταν πήγε για σπουδές στη Βιέννη, όπου συνέχισε να ζει και να εργάζεται μετά τις σπουδές του.

Εντάχθηκε στο διακεκριμένο Masonic Grand Lodas το 1921 και ίδρυσε το κίνημά του στην Πανευρωπαϊκή Ένωση ένα χρόνο αργότερα. Το κίνημα αυτό ήταν κυρίως υπέρ της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης με μια κοινή αγορά, κοινό νόμισμα και μια απεριόριστη, ελεύθερη κυκλοφορία του πληθυσμού.

Οι αποικίες που κατείχαν τότε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες θα ενσωματώνονταν επίσης σε αυτό το νέο ευρωπαϊκό υπερκράτος, το οποίο θα επέτρεπε μαζικές μεταναστεύσεις των Αφρικανών στην Ευρώπη.  

Ο Kalergi ισχυρίστηκε ότι η διαρκής ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την κατάργηση των εθνικών κρατών που ήταν κατά τη γνώμη του, λόγω των διαρκών αντιπαλοτήτων τους, ο κύριος λόγος των πολέμων στην Ευρώπη.

Αυτές ήταν οι βασικές ιδέες και αρχές που εξήγησε ο Kalergi στο πανευρωπαϊκό του μανιφέστο, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1923.
Οι προτάσεις, οι απόψεις και οι ιδέες του Kalergi συγκέντρωσαν μεγάλη προσοχή και υποστήριξη μεταξύ πολλών σημαντικών πολιτικών εκείνης της εποχής, συμπεριλαμβανομένου του Ignaz Seipel, ο οποίος διετέλεσε δύο φορές ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας, του αυστριακού υπουργού Εξωτερικών Karl Renner, του πρώτου προέδρου της Τσεχοσλοβακίας Tomaš Masaryk, του Edvard Beneš πρώτου Τσεχοσλοβάκου υπουργού Εξωτερικών και δεύτερου πρόεδρόυ της, του Aristide Briand γάλλου πρόεδρου και βραβευμένου με Νόμπελ,του γάλλου πολιτικού Leon Blum , ο οποίος αργότερα διατέλεσε πρόεδρος της Γαλλίας τρεις φορές, και του αυστριακού πολιτικού και δικηγόρου Konrad Adenauer, ο οποίος αργότερα έγινε καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας.

Αλλά δεν ήταν μόνο οι πολιτικοί που υποστήριξαν τις ιδέες και τις απόψεις του Richard von Coudenhove-Kalergi. Κέρδισε επίσης μεγάλη υποστήριξη μεταξύ ισχυρών τραπεζιτών.

Μετά τη δημοσίευση του σημαντικότερου έργου του με τίτλο Πρακτικός Ιδεαλισμός το 1925, στο οποίο περιέγραψε λεπτομερώς το όραμά του για τη μελλοντική Ευρώπη, το Πανευρωπαϊκό Κίνημά του έλαβε μια γενναιόδωρη δωρεά 60.000 Γερμανικών χρυσών μάρκων από τον διεθνή τραπεζίτη Max Warburg.

Ο Kalergi ήρθε σε επαφή με τον Max Warburg μέσω του Baron Louis Rothschild, εξέχοντος μέλους της περίφημης τραπεζικής οικογένειας Rothschild, η οποία είναι γνωστή ως μία από τις πλουσιότερες οικογένειες στον κόσμο ακόμα και σήμερα. Οι Rothschilds ήταν φυσικά και μεγάλοι υποστηρικτές του Kalergi και των σχεδίων του για τη δημιουργία της Πανευρώπης, του υπερκράτους που θα ενώσει όλα τα ευρωπαϊκά έθνη σε μια ενιαία οντότητα.

Με τη βοήθεια των Rothschilds και Max Warburg, ο Kalergi γνώρισε πολλούς ισχυρούς τραπεζίτες από την Wall Street, όπως ο Paul Warburg, ο αδελφός του Max Warburg, ο Jacob Schilf και ο Bernard Baruch. Ο Paul Warburg και ο Jacob Schilf είναι επίσης γνωστοί ως οι άνθρωποι που βοήθησαν στην ίδρυση της Αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας Καταθέσεων. Αλλά αυτό που είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι ο προαναφερθείς Jacob Schilf, γνωστός καπιταλιστής, χρηματοδότησε τη ρωσική επανάσταση και τους μπολσεβίκους, και αυτός ήταν που έδωσε στον Τρότσκι τα οικονομικά μέσα για την επιστροφή του στη Ρωσία.

Πολλοί άνθρωποι είδαν τις προσπάθειες του Kalergi για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την ενωμένη Ευρώπη ως ευγενή σκοπό. Πίστευαν ότι ο κύριος στόχος του ήταν η άνοδος του βιοτικού επιπέδου και η επίτευξη μιας διαρκούς ειρήνης, διότι ο ίδιος χρησιμοποίησε αυτού του είδους τη ρητορική, όταν έκανε κηρύγματα για τα ιδανικά του. Ισχυρίζονταν ότι αγωνίζεται για την ευημερία ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Αλλά κρυμμένα κάτω από αυτήν την ευγενή ανθρωπιστική ρητορική, ήταν τα οχι τόσο ευγενή προσωπικά συμφέροντα των κύριων οικονομικών υποστηρικτών του. Η κρίση που βιώνουμε σήμερα στην Ευρώπη είναι στην πραγματικότητα οι άμεσες συνέπειες των στόχων τους και του αγώνα τους, ο οποίος εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως ένα είδος ανθρωπιστικής προσπάθειας.

Ο κύριος στόχος των σχεδίων του Kalergi δεν ήταν μόνο η κατάργηση των εθνικών κρατών. Προχώρησε πολύ περισσότερο από αυτό, καθώς ήθελε επίσης να διαγράψει τα ευρωπαϊκά έθνη, τα οποία θα αντικατασταθούν από το νέο είδος ανθρώπων, οι οποίοι θα ταίριαζαν καλύτερα στο όραμά του για ένα μελλοντικό ευρωπαϊκό υπερκράτος. 

 Περιέγραψε αυτό το νέο είδος ανθρώπου στο προαναφερθέν βιβλίο του, Πρακτικός Ιδεαλισμός:

«Ο άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλής. Οι φυλές και οι τάξεις του σήμερα θα εξαφανιστούν σταδιακά λόγω της κατάργησης του χώρου, του χρόνου και των προκαταλήψεων. Η ευρασιατική-νεγροειδής φυλή του μέλλοντος, παρόμοια με την εμφάνιση των Αρχαίων Αιγυπτίων, θα αντικαταστήσει τη σημερινή ποικιλομορφία των λαών και την ποικιλομορφία των ατόμων.»

Και ακριβώς αυτό το όραμα του μελλοντικού πολίτη της Ευρώπης ήταν εκείνο που χαροποίησε τη διεθνή ελίτ των τραπεζιτών, των ελεύθερων μαζών και άλλων ισχυρών επιχειρηματιών, που άρχισε να χρηματοδοτεί την Πανευρωπαϊκή Ένωση, μετά τη δημοσίευση του Πρακτικού Ιδεαλισμού.

Ήταν η ίδια ελίτ που βοήθησε τον Kalergi να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες στο ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου συνέχισε το έργο του και τον αγώνα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.


Κατά την παραμονή του στις ΗΠΑ, έλαβε επίσης μεγάλη υποστήριξη από μεγάλες εφημερίδες, όπως η The New York Times, η οποία δημοσίευε τα άρθρα του σε τακτική βάση. Οι ιδέες του Kalergi κέρδισαν ακόμα και την υποστήριξη από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν μετά τον πόλεμο, όταν έπεσε πάνω σε ένα άρθρο γραμμένο από τον Kalergi σε κάποια εφημερίδα.

Όσο για τον ίδιο τον Kalergi, μετακόμισε στη Γαλλία μετά τον πόλεμο, όπου συνέχισε τις προσπάθειές του για την ίδρυση του ευρωπαϊκού υπερκράτους. Ήταν πρωτοπόρος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και έθεσε επίσης τα θεμέλια για μια νέα παγκόσμια τάξη στην οποία τα ποικίλα έθνη θα εξαφανιστούν μέσω της ανάμειξης διαφορετικών λαών, και θα αντικατασταθούν σταδιακά από έναν μονοτονικό πληθυσμό που θα ελέγχεται από τις διεθνείς ελίτ.

Οι ιδέες και οι απόψεις του Kalergi αντιπροσωπεύουν το σχέδιο για τη δημογραφική αντικατάσταση των Ευρωπαίων μέσω της προγραμματισμένης μαζικής μετανάστευσης. 

 Λάβετε υπόψη ότι ο Kalergi συμπεριέλαβε επίσης αφρικανικές αποικίες στη νέα του Παναφρικανική Ευρώπη, πράγμα που θα σήμαινε ότι ο πληθυσμός της μαύρης ηπείρου θα μπορούσε ελεύθερα να μετακομίσει στην Ευρώπη.

Οι συνέπειες αυτού θα ήταν φυσικά ένας νέος πληθυσμός μεταναστών, χωρίς μια σαφώς καθορισμένη ταυτότητα, ή μια αίσθηση ότι ανήκουν καπου και αν είναι πιστοί σε οποιαδήποτε κουλτούρα ή έθνος.  

Και αυτό ακριβώς είναι το είδος του πληθυσμού που θα ταίριαζε στις διεθνείς ελίτ, διότι γνωρίζουν καλά ότι είναι ευκολότερο να ελέγχουν μάζες ατόμων. Αυτές οι ελίτ γνωρίζουν ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ να επιτύχουν πλήρη κυριαρχία επί των εθνών της Ευρώπης, τα οποία θα έμεναν πάντα πιστά στη δική τους παράδοση, πολιτισμό και θρησκεία.

Έτσι ο μόνος τρόπος για να επιτύχουν την πλήρη κυριαρχία τους είναι η εξάλειψη των εθνών όπως ακριβώς αυτό που υποστήριξε ο Kalergi στα σχέδιά του.  

Τα σχέδια αυτά υλοποιούνται από ορισμένες ελίτ από τις Βρυξέλλες ακριβώς για τους προαναφερθέντες λόγους.

Ο κύριος στόχος τους είναι...

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΑ Μ@Λ@ΚΙ@: Στόχος της ΕΕ είναι να σπάσει τα έθνη

Μετάφραση ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

 
Με έκπληξη οι κάτοικοι μας κοινότητας στη Βαυαρία το 2014, είδαν να παραδίδονται κρεβάτια σε ένα διαμέρισμα σε ένα μικρό κτιριακό συγκρότημα: δώδεκα κρεβάτια, τακτοποιημένα σαν σε κοιτώνες, σε ένα διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων με μια τουαλέτα. Το διαμέρισμα αυτό θα φιλοξενούσε δώδεκα Αφρικανούς "αιτούντες άσυλο"


Εάν επρόκειτο για φοιτητικό κατάλυμα, η ρύθμιση αυτή δεν θα κάλυπτε τις ελάχιστες απαιτήσεις, διότι οι κανονισμοί σχεδιασμού στη Γερμανία απαγορεύουν τόσους πολλούς κατοίκους σε ένα μικρό διαμέρισμα.  


Αλλά όλα αυτά προφανώς, ξεχάστηκαν. Δεν υπήρξε καμία προηγούμενη ανακοίνωση, καμία αναζήτηση συμφωνίας, καμία ακρόαση για αντιρρήσεις, καμία διαβούλευση, τίποτα απολύτως. Επιβλήθηκε με το «έτσι θέλω» σε εκείνους τους Βαυαρούς. Και προφανώς θα έρθει σύντομα σε ένα διαμέρισμα κοντά σας.
 
Σύντομα και στο γειτονικό σας διαμέρισμα
Εδώ έχουμε μια ΕΕ που σχέδιό της είναι να «σπάσει» τα έθνη. Μια μεγάλη, ολοκληρωτικού τύπου, αντιδημοκρατική, συνωμοσία κατά των γηγενών Ευρωπαίων, διεξάγεται με σκοπό να δεχθούν εισβολή οι αυτόχθονες κοινότητες των κρατών της ΕΕ και να εκτεθούν σκόπιμα οι πολιτισμοί τους σε δυσμενείς πιέσεις και εχθρικό ανταγωνισμό


Αυτή η ύπουλη πολιτική δεν περιορίζεται φυσικά, στη Γερμανία. 


Πόλεις στη Σκωτία και την Αγγλία είχαν το μερίδιό τους στην εγκατάσταση "αιτούντων άσυλο" και βλέπουν πόσο προβληματικό και δύσκολο είναι να υπάρχουν δίπλα δίπλα ολόκληρες κοινότητες με πολύ διαφορετικό πολιτισμό: Τα ίδια στην Γαλλία, την Σουηδία, την Ισπανία και ούτω καθεξής.  


Αυτού του είδους το βίαιο «φύτευμα» παρουσιάζεται ως κάτι το «ζωντανό» και «συναρπαστικό» και «ποικιλόμορφο», και κάθε είδους απρόσφορος όρος χρησιμοποιείται υποχρεωτικά για να δώσει θετική εικόνα. 


Η Amanda Andrews στον λογαριασμό της στο Facebook, (που πλέον «κατέβηκε») λέει:

"Το πολυπολιτισμικό και το ποικιλόμορφο που μας λένε σημαίνει να κυριαρχήσουν οι μουσουλμάνοι. ... Το ζωντανό σημαίνει σκουπίδια, θόρυβος, χαλάλ φαγάδικα, βανδαλισμοί και άντρες που προσπαθούν να πέσουν πάνω μου και να με κακοποιήσουν. Το συναρπαστικό πρέπει να σημαίνει μόνο το φόβο και μια καρδιά που χτυπά όταν πρέπει να περάσω μέσα από αυτό το μέρος". (LibertyGB).

Οι δώδεκα γεροδεμένοι νέοι Αφρικανοί δεν θα γνωρίσουν κανέναν Γερμανό, αλλά το ενδιαφέρον τους είναι οι νέες γυναίκες. Οι μουσουλμάνοι διδάσκονται στα τζαμιά τους ότι οι γυναίκες που δεν καλύπτονται ζητούν να βιαστούν και ότι είναι δικαίωμα των μουσουλμάνων να τις πάρουν. Ίσως αυτοί οι νέοι άνδρες είναι μερικοί από εκείνους που εισήλθαν στην ΕΕ ως εισβολείς, με καραβάκι στη Λαμπεντούζα ή πηδώντας τον φράχτη στη Μελίγια, ένα από τα ισπανικά εδάφη στις ακτές του Μαρόκου. Εάν ναι, έχουν αποδείξει ότι δεν συμμορφώνονται με το νόμο, αλλά παραβιάζουν το νόμο. Τι θα κάνουν την ημέρα και τη νύχτα;  


Η κοινότητα μπορεί δικαιολογημένα να ανησυχεί για εγκλήματα όπως βιασμοί, επιθέσεις, ληστείες, διαρρήξεις και καύση αυτοκινήτων, όπως στο Βερολίνο και σε πολλές γαλλικές πόλεις.

Ακολουθεί ένα άλλο παράδειγμα, από τη Σουηδία:

«Έτσι αποφάσισε ο δήμος: Στον διάολο οι ντόπιοι, βγάλτε τους έξω. Θέλουμε κρατικά χρήματα, να φέρουμε πολλούς πρόσφυγες εδώ γρήγορα πριν οι ντόπιοι καταλάβουν τι κάνουμε».

Αυτά είναι τα λόγια μιας δημοτικής συμβούλου, της Annika Lohmarker. Δείτε αυτό το βίντεο (είναι του 2015).
 



Η Σουηδία - η κυβέρνηση, δηλαδή όχι ο λαός - ανακοίνωσε μια ανοιχτή πόρτα στους Σύριους πρόσφυγες με όλες τις απαραίτητες παροχές και μια γρήγορη διαδικασία για να λάβουν τη σουηδική υπηκοότητα. Δεν υπήρχε αριθμητικό όριο σε αυτό. Δεν ζητήθηκε η γνώμη του λαού.

Το σπάσιμο των εθνών είναι μια απροειδοποίητη πολιτική της ΕΕ. Δεν αφορά το άσυλο: προωθεί τον αποικισμό.  

Εδώ και εκεί εμφανίζονται ελάχιστες ιδέες για το τι έχει αποφασιστεί πίσω από τις κλειστές πόρτες.  


Ο πρόσφατος εκφοβισμός (είναι από το 2012 - δες εδώ  ) από τον Peter Sutherland, τον Ειδικό Εκπρόσωπο των Ηνωμένων Εθνών για τη Διεθνή Μετανάστευση και ο ηθικός αυτουργός το αυτοαποκαλούμενο «Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη», εκφράστηκε υποτιμητικά για κάθε αίσθηση εθνικής ταυτότητας:

"Εξακολουθούμε να ταλανιζόμαστε από την αίσθηση της ομοιογένειας και της διαφοράς μας από τους άλλους, και αυτό είναι ακριβώς που η Ευρωπαϊκή Ένωση, κατά την άποψή μου, πρέπει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια να υπονομεύσει".


Ακούστε τον γνωστό αριστερό Daniel Cohn-Bendit:

"Εμείς ... πρέπει να προσπαθήσουμε προς το σκοπό αυτό να μεταφέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερους αλλοδαπούς στη Γερμανία. Μετά πρέπει να αγωνιστούμε για το δικαίωμά τους να ψηφίζουν. Μόλις το επιτύχουμε αυτό, τότε έχουμε το κομμάτι των ψηφοφόρων που χρειαζόμαστε για να αλλάξουμε αυτή τη δημοκρατία".

Λέξη προς λέξη όλα αυτά θα μπορούσαν να τα πουν και άλλοι πολιτικοί όπως ο Τόνι Μπλερ ή ο Γκόρντον Μπράουν όσον αφορά τη Βρετανία.  


Το Τέρας των Βρυξελλών, όπως το περιγράφει ο Ολλανδός πολιτικός του Κόμματος της Ελευθερίας, Geert Wilders, αποτελεί απειλητικό κίνδυνο. Η "απο-ομοιογενοποίηση" είναι...