ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Φώτα, κάμερα και το φανερό πρόσωπο του πολακισμού

 

Του ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗ

Φώτα, κάμερα, πάμε! Τελικά, η ζωή κρύβει συγκινήσεις και εκπλήξεις. Εκεί που η εσωτερική εκλογική διαδικασία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θύμιζε βαρετή συνεδρίαση μιας ράθυμης ιδεοληπτικής δημογεροντίας, αίφνης, μετατράπηκε σε ταινία μικρού μήκους με πρωταγωνιστή έναν άγνωστο καπιταλιστή που, αφού απέτυχε να ανατρέψει το σύστημα «από μέσα» (εργαζόμενος ως χρηματοοικονομικός ραντιέρης), επιθυμεί να κάνει τούτο «απ' έξω» (ως επικεφαλής «αριστερού» κόμματος).  

Αντί, λοιπόν, να αναλύουμε νέες ιδέες και προτάσεις εξοικειωθήκαμε με το κάδρο, το καρέ, τα πλάνα, τις γωνίες λήψεις, την κίνηση της κάμερας, το μοντάζ και τα εφέ.

Χρήσιμη κάθε γνώση αρκεί να σχετίζεται αιτιωδώς με το ζητούμενο. Και ζητούμενο είναι μια νέα πολιτική πρόταση, με προοδευτικό πρόσημο, που θα κάνει τους Έλληνες υπερήφανους και θα συμβάλλει στη συλλογική προσπάθεια να βελτιώσουμε το κοινό μας μέλλον όλοι όσοι κατοικούμε σε τούτη τη χώρα.  

Κατατέθηκε αυτή η πρόταση στον δημόσιο διάλογο; 

Εντοπίσαμε έστω ρινίσματα αυτής; 

Τι σχέση έχουν με τη ζώσα πολιτική αυτοαναφορικότητες και κενολογίες; Τι σχέση έχει με την πρόοδο το τετριμμένο;

    Τίποτα από τα ανωτέρω δεν κατατέθηκε μέχρι σήμερα. Η κατά τεκμήριο «πολιτική persona» Αχτσιόγλου επέδειξε αδικαιολόγητο εφησυχασμό καταπίνοντας αμάσητη την παρόλα των «συμβούλων» της ότι δεν πρέπει να κάνει τίποτα και απλά να περιμένει να περάσει ο χρόνος για να λάβει το στέμμα της αριστερής πριγκίπισσας. Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ –ως κομματικός οργανισμός– θεώρησε πρέπον να κρύψει τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι επιζητώντας εσωκομματικές εκλογές – fast track, δίχως συνέδριο, δίχως διάλογο στη βάση και δίχως συγκεκριμένο πολιτικό κομματικό ακροατήριο. Προτίμησε την απολίτικη διαδικασία όπου ψηφίζει «όποιος περάσει την πόρτα» μας. Γοητεύτηκε από τους ψηφοφόρους – μέλη μιας χρήσης αδυνατώντας να κατανοήσει τόσο ότι έριχνε νερό στον μύλο της αποιδεολογικοποίησης όσο και ότι άνοιγε την κερκόπορτα σε κάθε επίδοξο εισβολέα ή πολιτικό λαθρεπιβάτη.  

Ήταν απολύτως εύλογο κάποιος που περνούσε απ' έξω, είχε την οικονομική δυνατότητα και την απαιτούμενη γκλαμουριά να γίνει πρωταγωνιστική persona σε ένα περιορισμένο αριθμητικά και καταρρακωμένο ηθικά κομματικό ακροατήριο.

Ποια θα μπορούσε να είναι η συνέχεια; 

Μετά την ταινία μικρού μήκους, θα γυριστεί ντοκιμαντέρ ή μπλοκμπάστερ; 

Τα πρώτα δείγματα γραφής μάλλον κατατείνουν στο πρώτο. Ο πεζοδρομιακός λαϊκισμός (παλαιότερα καλούνταν αυριανισμός σήμερα πολακισμός προς τιμήν του κύριου εκφραστή της) δεν φτιασιδώνεται ούτε με χαμόγελα ούτε με κοινοτυπίες. Εξάλλου, μπορεί μεν να αποτελεί διακριτή κοινωνική συνιστώσα της μνημονιακής Ελλάδας, αλλά όσο η χώρα προοδεύει και ανακτά τη χαμένη αξιοπιστία και κυριαρχία της τόσο θα περιορίζεται αριθμητικά. 

Δυστυχώς, ο Κασσελάκης επέλεξε ...

 

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ - ΕΔΩ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Όταν οι δικαστές «ανακάλυψαν»... το Πολυτεχνείο

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗ

Κατ’ αρχήν οφείλουμε a priori να ζητήσουμε συγνώμη από την πλειοψηφία των δικαστικών λειτουργών για την επιλογή του τίτλου. Δεν κατέστη εφικτό να διαπιστωθεί εάν η από 15.11.2020 ανακοίνωση του συλλογικού τους φορέα (Ένωση Δικαστών & Εισαγγελέων) απηχεί τις απόψεις του συνόλου ή της πλειοψηφίας των δικαστών, αλλά τούτο δεν είναι το μείζον στο θέμα που αναπτύσσουμε με το παρόν άρθρο. Άλλωστε, αντίστοιχες γενικεύσεις –συνήθως άδικα– υφιστάμεθα όλοι (λ.χ. γιατροί, δικηγόροι κ.λπ.) για τις πράξεις ή παραλείψεις των συλλογικών - εκπροσωπευτικών μας οργάνων. Η συμβολική σημασία, όμως, και η μεγαλειώδης αστοχία της συγκεκριμένης ανακοίνωσης που «καλούσε την πολιτεία (φευ) να ανακαλέσει την απόφαση του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας, με την οποία απαγορεύθηκαν όλες οι δημόσιες υπαίθριες συγκεντρώσεις στο σύνολο της χώρας το εορταστικό τριήμερου του Πολυτεχνείου» δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστη, για πολλούς λόγους.

Πρώτα πρώτα γιατί είναι εσφαλμένη νομικά. Η απαγόρευση δεν είναι ούτε αντισυνταγματική ούτε στηρίζεται στο Ν.4703/2020 (ΦΕΚ 131 Α, 10-7-2020, «Δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις και άλλες διατάξεις»), όπως εσφαλμένως υπολαμβάνουν οι συνδικαλιστές δικαστές. Από το προοίμιο της Απόφασης του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας προκύπτει ότι η συγκεκριμένη απόφαση ερείδεται σε άλλη ειδικότερη διάταξη. Συγκεκριμένα, στη διάταξη του άρθρου 68 παρ. 2 της από 20-3-2020 Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, η οποία κυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων με το άρθρο 1 του Ν. 4683/2020. Η συγκεκριμένη διάταξη ορίζει ότι στο πλαίσιο αντιμετώπισης της συγκεκριμένης πανδημίας που όλοι γνωρίζουμε και όλοι αντιμετωπίζουμε είναι δυνατόν με απόφαση του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας, μετά από γνώμη της Εθνικής Επιτροπής προστασίας της Δημόσιας Υγείας έναντι του κορωνοϊού COVID-19, να επιβάλλεται, για το απολύτως αναγκαίο χρονικό διάστημα, σε όλη την Επικράτεια ή σε ορισμένη μόνο περιοχή, απαγόρευση δημόσιων υπαίθριων συναθροίσεων, στις οποίες συμμετέχει ένας ελάχιστος αριθμός ατόμων. Με την ίδια απόφαση μπορούν να προβλέπονται διοικητικά πρόστιμα σε περίπτωση παραβίασης της απαγόρευσης. Η απόφαση αυτό ακριβώς κάνει. Επιβάλλει απαγόρευση, προφανώς σε όλη την επικράτεια (καθόσον η εορτή του Πολυτεχνείου γιορτάζεται σε κάθε πόλη της χώρας και όχι μόνον στις πύλες του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου ή έξω από την αμερικανική πρεσβεία), για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (όσο δηλαδή διαρκεί ο τριήμερος εορτασμός της επετείου του Πολυτεχνείου).

Δεύτερον γιατί είναι εσφαλμένη δικαιοπολιτικά. Στη χώρα μας, ισχύει, καταρχήν, ο παρεμπίπτων και διάχυτος έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων. Είναι «παρεμπίπτων» γιατί λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο μιας οποιασδήποτε εκκρεμούς δίκης με αντικείμενο μια οποιαδήποτε διαφορά και «διάχυτος» διότι κάθε δικαστής κάθε βαθμίδας αποφασίζει εάν ο νόμος που καλείται να εφαρμόσει είναι σύμφωνος με το Σύνταγμα ή όχι. Ωστόσο, προϋπόθεση της δικαστικής κρίσης είναι να έχει επιληφθεί αρμοδίως. Δηλαδή στο πλαίσιο μιας δίκης και όχι στο πλαίσιο μιας δημόσιας ανακοίνωσης. Ειδάλλως, η δικαστική εξουσία –που δικαίως επιζητεί την ανεξαρτησία της– τσαλαβουτά αναρμοδίως στα χωράφια της εκτελεστικής εξουσίας. Πολιτεύεται και πολιτικολογεί, δίχως οποιαδήποτε λαϊκή νομιμοποίηση προς τούτο. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι τούτη η ανακοίνωση έγινε «αντιπολιτευτικό λάβαρο» της μείζονας και ελάσσονος αντιπολίτευσης. Ήθελαν, πράγματι, αυτό οι συντάκτες της ανακοίνωσης; Εάν ναι, ίσως πρέπει να απεκδυθούν της δικαστικής τηβέννου και να διεκδικήσουν τη λαϊκή ψήφο με τον πολιτικό φορέα της επιλογής τους.

Τρίτον γιατί αντιστρατεύεται της κοινής λογικής. Καθημερινά πεθαίνουν συνάνθρωποι μας από τον κορωνοϊό. Οι ίδιοι οι συνδικαλιστές δικαστές ζήτησαν να κλείσουν καθολικά τα δικαστήρια, ιδίως σε περιοχές με αυξημένο ιικό φορτίο. Παραβιάζει ανοιχτές θύρες όποιος ισχυριστεί ότι μαζικές συγκεντρώσεις, όπου και εάν πραγματοποιούνται, λειτουργούν ως εστίες υπερμετάδοσης του ιού. Ποιο μήνυμα, άραγε, δίνει αυτή η ανακοίνωση; Δίνει το πράσινο φως σε μπαχαλάκηδες, ψεκασμένους και επαγγελματίες διαδηλωτές να «τιμήσουν» μαζικά την επέτειο του Πολυτεχνείου γιατί οι δικαστές θα τους αθωώσουν στα δικαστήρια;

Για να «ζει στις μνήμες» μας το Πολυτεχνείο, πρέπει πρωτίστως να ζουν οι ίδιοι οι άνθρωποι. Και οι έγκριτοι συνταγματολόγοι στους οποίους παραπέμπει η ανακοίνωση αναπτύσσουν και επεξηγούν ότι τα συνταγματικά δικαιώματα δεν είναι απόλυτα, ιδίως όταν συγκρούονται μεταξύ τους.  

Στην προκειμένη περίπτωση συγκρούεται...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του??? (Πώς ένα σύνθημα δείχνει την συλλογική μας άγνοια)

Του ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗ

Ένα από τα πιο «πετυχημένα» συνθήματα (από την άποψη της πρόκλησης διαχρονικού σχολιασμού και μόνον) έμελλε να αναδείξει την συλλογική μας άγνοια (από τους ποικιλώνυμους τιτουλάριος που μας διαφεντεύουν μέχρι τους απλούς πολίτες). Υφαλοκρηπίδα, αποκλειστική οικονομική ζώνη, αιγιαλίτιδα ζώνη. Έννοιες σύνθετες που στην συντριπτική πλειοψηφία αγνοούμε. Ακόμη και εάν κάποτε (απευκταία η ώρα) κληθούμε να αναμετρηθούμε με τους γείτονες για το χρυσόμαλλο δέρας των …υδρογονανθράκων.

Σύμφωνα με τα άρθρα 55 και 57 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας ως αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της χωρικής θάλασσας περιοχή (συνεπώς αρχίζει μετά την αιγιαλίτιδα ζώνη) που δεν δύναται να υπερβαίνεται τα 200 ναυτικά μίλια (ήτοι 370,4 χιλιόμετρα). Εντός της ζώνης αυτής το κράτος δεν ασκεί «απόλυτη κυριαρχία» (όπως για παράδειγμα εντός των χωρικών υδάτων – «αιγιαλίτιδα ζώνη») αλλά η ανωτέρω σύμβαση του απομένει εξαιρετικά κρίσιμα δικαιώματα όπως η εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πόρων, ζωντανών ή μή, των υπερκειμένων του βυθού της θάλασσας υδάτων (λχ δικαιώματα αλιείας), του ίδιου του βυθού της θάλασσας και του υπεδάφους αυτού, όπως επίσης τη δυνατότητα παραγωγής ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους.  Τέλος δίνει το δικαίωμα δημιουργίας τεχνητών νησιών.

Αντίθετα, σύμφωνα με το άρθρο 76 της ίδιας Συνθήκης ως υφαλοκρηπίδα ορίζεται ο θαλάσσιος βυθός και το υπέδαφός του που εκτείνεται πέραν της χωρικής του θάλασσας, καθ' όλη την έκταση της φυσικής προέκτασης του χερσαίου του εδάφους μέχρι του εξωτερικού ορίου του υφαλοπλαισίου ή σε μια απόσταση 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της χωρικής θάλασσας. Η έκταση της υφαλοκρηπίδας εξαρτάται από τη γεωλογική ιδιομορφία του βυθού αλλά σε κάθε περίπτωση δεν δύναται να υπερβαίνει τα 350 ναυτικά μίλια (άρθρο 76 παρ.5). Συνεπώς,η υφαλοκρηπίδα μπορεί να ταυτίζεται – από άποψη έκτασης – με την ΑΟΖ μπορεί, όμως, και να την υπερβαίνει. Ωστόσο, ταυτίζεται μόνον εν μέρει στο περιεχόμενο των ασκούμενων δικαιωμάτων (ήτοι εκμετάλλευση βυθού και υπεδάφους) ενώ η έννοια της ΑΟΖ, όπως προαναφέρθηκε είναι ευρύτερη. Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία εντός των ανωτέρω «οικονομικών ζωνών» περιλαμβάνεται πάνω από το 90% της παγκόσμιας αλιείας, το 87% των υδρογονανθράκων και γύρω στο 10% των πολυμεταλλικών κονδύλων.

Η βασικότερη διαφορά μεταξύ ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας είναι ότι η πρώτη δεν ανήκει στο παράκτιο κράτος ipsojure αλλά πρέπει σαφώς να ανακηρυχθεί από αυτό. Ειδάλλως απλά δεν υφίσταται και τότε πράγματι … «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του».

 Μέχρι σήμερα 140 παράκτια κράτη (μεταξύ των οποίων και η Κύπρος) έχουν ορίσει τη δική τους ΑΟΖ. Η Ελλάδα όχι… Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που επικαλούμαστε με κάθε ευκαιρία το διεθνές δίκαιο αλλά απέχουμε συστηματικά από την εφαρμογή του. Ίσως γιατί δεν έχει γίνει κατανοητό ότι η προσπάθεια εφαρμογής του διεθνούς δικαίου – με τις ασάφειες και τις εν γένει αστοχίες που το χαρακτηρίζει – θα επιφέρει επίλυση των διαφορών. Τούτο ισχύει σε κάθε περίπτωση και πολύ περισσότερο στο πεδίο των ελληνοτουρκικών διαφορών. 

Αντιθέτως, η «ευδαίμονος απραξία» της Ελληνικής Διπλωματίας επιτείνει τα προβλήματα, υπονομεύει το  μέλλον και δύναται να προκαλέσει (ναι, δια της απραξίας!) όχι μόνον θερμά επεισόδια στην περιοχή αλλά και γενικευμένη σύρραξη.

Πιο συγκεκριμένα, εάν προβούμε σε γραμματική ερμηνεία των διεθνών συνθηκών η Ελλάδα θα δικαιούνταν στο Αιγαίο το 97,5% της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ (έναντι μόλις 2,5% της Τουρκίας) και ένα μεγάλο ποσοστό της ΑΟΖ στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο (χάρη στο Καστελόριζο και τα νησιά του συμπλέγματος και ιδίως την νήσου Στρογγύλη που εξασφαλίζει συνορεύουσα ΑΟΖ για την Ελλάδα με την Κύπρο). 

 Η Τουρκία αρνείται να αποδεχθεί την αρχή της ίσης απόστασης (μέση γραμμή) ως μέθοδο οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ και προσφεύγει στη μέθοδο της ευθυδικίας, ώστε να υπάρξει μια δίκαιη λύση που θα λαμβάνει υπόψη τις γεωγραφικές, κυρίως, παραμέτρους της περιοχής.Κατά την άποψη της Τουρκίας οι παράμετροι αυτοί επιτάσσουν την αγνόηση των ελληνικών νησιών (μέχρι πρόσφατα υποστήριζε τούτο μόνον για το Αιγαίο αλλά και με το «μνημόνιο συνεργασίας» που υπέγραψε με τη Λιβύη φαίνεται να αμφισβητεί ακόμη και την Κρήτη!).  

Το ερώτημα είναι: υπάρχει αυτή η έννοια της «ευθυδικίας» στο διεθνές δίκαιο; 

Προφανώς και υπάρχει. Η έννοια της «ex aequo et bono» προσομοιάζει στο «κοινό περί δικαίου αίσθημα», στο οποίο πλειστάκις αναφερόμαστε στην καθημερινότητά μας. Σε επίπεδο διεθνούς δικαίου ξεκινάει λαμβάνοντας υπόψη τη συνθετότητα της ζώσας πραγματικότητας. Υπάρχουν κράτη με τεράστια έκταση ή/και ακτογραμμή, κράτη σχεδόν χωρίς υφαλοκρηπίδα (από γεωλογική άποψη), νησιά (που επίσης  έχουν υφαλοκρηπίδα), ιδιομορφίες στη διαμόρφωση του βυθού, ανομοιομορφία στο φυσικό πλούτο του υπεδάφους των θαλασσίων περιοχών, ιστορικά δικαιώματα, κ.ο.κ.

Ωστόσο, στην περίπτωση της αρχής της ευθυδικίας αναμετράται μια γενική και αόριστη έννοια (πλείστες τέτοιες υπάρχουν στο δίκαιο, προϊόν της ανθρώπινης αδυναμίας να προκαθορίζει τα μελλούμενα) με συγκεκριμένες διατάξεις (λχ το άρθρο 121 παρ. 2 της Σύμβασης για το Δίκαιο της θάλασσας που ρητά ορίζει ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η τελευταία καθορίζεται τόσο στα νησιά όσο και στις ηπειρωτικές περιοχές με τον ίδιο ακριβώς τρόπο).

Όλα τα ανωτέρω ούτε αιτιολογούν ούτε δικαιολογούν τη φοβικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων να παρουσιάσουν έστω έναν επίσημο χάρτη που να δείχνει τα θαλάσσια σύνορά μας, ιδίως όταν η Τουρκία επιδίδεται όχι μόνον σε «χαρτοπόλεμο» αλλά προβαίνει και σε συνάψεις διεθνών συμβάσεων που την εμφανίζουν να συνορεύει με τη … Λιβύη (χώρα με την οποία δεν γειτονεύει καν!) Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να επεξηγηθεί η ελληνική αβελτηρία να προκηρύξει διαγωνισμό για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων νοτιοανατολικά της Κρήτης (έπραξε τούτο μόνον στο νοτιοδυτικό κομμάτι της μεγαλονήσου ωσάν να προσκαλούσαμε τον τουρκικό μεγαλοϊδεατισμό να υπερκεράσει την Κάρπαθο, την Κάσο και να χρησιμοποιήσει εκείνη ακριβώς την περιοχή για να «κηρύξει» κοινά θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη!)

Η επίκληση του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να γίνεται μόνον για εσωτερική κατανάλωση ούτε να αρκούμαστε σε λεκτικά πυροτεχνήματα και πολιτικούς κουτσαβακισμούς. Όλοι επιθυμούμε την ειρήνη και αποκηρύσσουμε τον πόλεμο. Για να διασφαλιστεί, όμως, η ειρήνη απαιτείται να αποκηρύξει η ελληνική διπλωματία το «δόγμα του αφιονισμού». Δεν μπορεί ο εφησυχασμός (στην υπόθεση της Λιβύης πιαστήκαμε στον ύπνο και τρέχουμε) να αναγορεύεται σε «ψύχραιμη πολιτική». Επιπροσθέτως, το σύνολο του πολιτικού προσωπικού οφείλει να συμφωνήσει σε ένα συγκεκριμένο οδικό χάρτη που πρέπει να ακολουθήσει με συνέπεια. 

Τούτο σημαίνει ότι...

ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ποιους συγκινεί η 3η του Σεπτέμβρη; (Τα τρία βασικά πράγματα που αδυνατεί να καταλάβει το ΚΙΝΑΛ.)

Του ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗ

Άλλη μια επέτειος. Ελάχιστα πανηγυρική πια. Σε κάποιους θυμίζει επικήδειο. Σίγουρα θα ειπωθούν αρκετά. Όχι όσα πρέπει. Το ΠΑΣΟΚ (άλλως ΚΙΝΑΛ) εξακολουθεί να πολιτεύεται με τον ίδιο τρόπο που έπρατταν οι Βρετανοί μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και την οριστική κατάρρευση της αυτοκρατορίας τους. «Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις»…

 
Οι αναφορές των ινστρουχτόρων συνεχίζουν να απευθύνονται στο θυμικό του ψηφοφόρου, παραγνωρίζοντας ότι οι συναισθηματικοί δεσμοί των πολιτών είναι ανθεκτικοί αλλά όχι αναλλοίωτοι.  

Η κλασική πολιτική επιστήμη διατύπωνε το θέσφατο ότι όσο ισχυρότερες υπήρξαν οι συναισθηματικές κομματικές ταυτίσεις – που δημιουργούνται συνήθως την περίοδο «πολιτικής κοινωνικοποίησης» του ατόμου και επηρεάζονται επιπροσθέτως από τον κοντινό οικογενειακό περίγυρο – τόσο πιο προβλέψιμη και σταθερή θα ήταν η εκλογική συμπεριφορά του. 

Και ύστερα ήρθαν τα μνημόνια, όπως θα παρατηρήσουν πολλοί…

Και όμως. Τα πρώτα σημάδια της διάρρηξης των συναισθηματικών σχέσεων με το ΠΑΣΟΚ άρχισαν να εμφανίζονται από το 2007. Τότε συνέβη το πρωτοφανές στα μεταπολιτευτικά χρονικά: μειώθηκαν στις εκλογές, ταυτόχρονα, τα ποσοστά τόσο της κυβέρνησης (η ΝΔ, εύλογα, έχασε 4 μονάδες σε σχέση με τις εκλογές του 2004) όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης (το ΠΑΣΟΚ, παραδόξως, από το 40,5% του 2004 έπεσε στο 38,1%). Η πτώση φαινομενικά μικρή αλλά ήταν το χαμηλότερο ποσοστό στη μέχρι τότε ιστορία του. Ποσοστό ακόμη χαμηλότερο και από το «βρώμικο 1989» οπόταν βρέθηκε αντιμέτωπο με τη «σκανδαλολογία Κοσκωτά» και δίχως ουσιαστικές πολιτικές συμμαχίες. Μάλιστα, στις δημοσκοπήσεις που ακολούθησαν το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε δραστικά επαυξημένο (κινούμενο από το 5% το Σεπτέμβριο του 2007 στο 17% στο Μάρτιο του 2008). Το ΠΑΣΟΚ παραδομένο στις εσωτερικές του διενέξεις αδυνατούσε να εκφράσει πειστικό λόγο που θα κινητοποιούσε τα μεσαία δυναμικά στρώματα, την παραδοσιακή ραχοκοκαλιά του. Λίγα χρόνια μετά, με αφορμή – και όχι αιτία – τα μνημόνια, το φλερτ με το ΣΥΡΙΖΑ μετατράπηκε σε σχέση. 

Αυτό που μένει να φανεί είναι εάν θα εξελιχθεί και σε … γάμο.


Προφανώς, τούτο θα συμβεί όσο το ΚΙΝΑΛ (άλλως υποκρυπτόμενο ΠΑΣΟΚ) αδυνατεί να κατανοήσει τρία βασικά πράγματα: 

Πρώτον δεν μπορεί να μιλάει για τους πάλαι ποτέ ψηφοφόρους του ωσάν να είναι αντικείμενα και μάλιστα ιδιοκτησίας του (πόσοι τιτουλάριοι πανελίστες του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ δεν απευθύνονταν στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας ξεδιάντροπα ότι «μας κλέψατε τους ψηφοφόρους»). 

Δεύτερον...

ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: O «Σύνταγμας» (Στη χώρα αυτή, οι τρεις εξουσίες είναι η εξής μία. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός)

Του ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗ


Σύνταγμα και Κοινοβούλιο απέκτησε η χώρα μόλις με την Επανάσταση του 1843. Λίγα χρόνια νωρίτερα, στην εξέγερση των Μεγάρων, στα τέλη του 1831, βοηθούσανε λίγοι Τουρκαρβανίτες με επικεφαλής τον Ταφίλ Μπούζη. Όλοι τους είχαν στρατολογηθεί για να «αγωνιστούν» για το Σύνταγμα. Σύμφωνα με τις ιστορικές αναφορές οι Αρβανίτες ρωτούσανε: «Τι είναι αυτός ο Σύνταγμας;» Δύσκολα καταλάβαιναν τίποτε άλλο από το πλιάτσικο. Για αυτό ήταν περισσότερο απαιτητικοί από τους άλλους. «Ο Σύνταγμας θέλει να τρώει», λέγανε.


175 χρόνια μετά, με κυβερνητική πρωτοβουλία, ξεκινάει ακόμη μια «μάχη» για το Σύνταγμα. Δυστυχώς, μολονότι πέρασαν δεκαετίες από την εξέγερση των Μεγάρων δεν άλλαξαν πολλά για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν το Θεμελιώδη Νόμο του κράτους τόσο οι πολίτες όσο περισσότερο οι εκάστοτε κυβερνώντες.


Στις προχθεσινές εξαγγελίες της, η κυβέρνηση φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων. Για να είμαστε δίκαιοι οι προτάσεις για θεσμική ενίσχυση των δημοψηφισμάτων (ιδίως η προτεινόμενη θεσμοθέτηση υποχρέωσης κύρωσης με δημοψήφισμα διεθνών συνθηκών που προβλέπουν μεταβίβαση κυριαρχικών αρμοδιοτήτων του κράτους), της καθιέρωσης προσωρινού κωλύματος εκλογιμότητας μετά από τρεις βουλευτικές περιόδους, τον περιορισμό της βουλευτικής ασυλίας και των προνομιακών ρυθμίσεων περί ποινικής ευθύνης υπουργών κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Ωστόσο, αυτά από μόνα τους ουδόλως αποδεικνύουν μια συγκροτημένη αριστερή πρόταση για το συντακτικό χάρτη της χώρας και πολύ περισσότερο δεν απαντούν στις προκλήσεις της μεταμνημονιακής Ελλάδας.



Από μια προοδευτική και συγκροτημένη πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης λείπουν τα μεγάλα πολιτικά προτάγματα, όπως η θέσπιση του οικονομικού συντάγματος (ήτοι η θεμελίωση και προστασία του επιχειρείν και των υγειών επενδύσεων στη χώρα), η θέσπιση Συνταγματικού Δικαστηρίου, η ουσιαστική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, η αναβάθμιση των ανεξάρτητων αρχών (τις οποίες μάλιστα οι κυβερνητικές εξαγγελίες θεωρούν ως «τεχνοκρατικά σχήματα» που δεν ελέγχονται επαρκώς από το κοινοβούλιο (!), η ουσιαστική αναρρύθμιση (και όχι απορρύθμιση) του εκπαιδευτικού πεδίου της χώρας και πρωτίστως η εκ βάθρων ανασυγκρότηση του πολιτεύματος.  


Δεν μπορεί να συνεχίσουμε να κλείνουμε τα μάτια στην ανυπαρξία θεσμών κοινωνικής λογοδοσίας ούτε να διατηρούμε ένα νόθο δημοκρατικό πολίτευμα όπου εκτελεστική και νομοθετική εξουσία απολύτως ταυτίζονται (μάλιστα με την προτεινόμενη τροποποίηση του Συντάγματος Πρωθυπουργός μπορεί να εκλέγεται μόνον βουλευτής και όχι για παράδειγμα κάποιος ακαδημαϊκός ή επάρατος … τραπεζίτης).


Σε τούτη τη χώρα το πολίτευμα είναι πρωθυπουργική δημοκρατία (και ας το τιτλοφορούμε ως Προεδρευομένη κοινοβουλευτική). Πρακτικά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει καμία αρμοδιότητα, ενώ το κοινοβούλιο ελάχιστα νομοθετεί. Τις περισσότερες φορές χειροκροτεί τις επιλογές της εκτελεστικής εξουσίας, η οποία με τη σειρά της «εποπτεύει» και τη Δικαιοσύνη.


 Στη χώρα αυτή, οι τρεις εξουσίες είναι η εξής μία. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός. Από εκεί ξεκινάνε πολλά περισσότερα δεινά από όσα ορισμένοι νομίζουν. 


Αλλά είπαμε: