ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Χορεύοντας με τα ζόμπι

η άβολη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι η κάθαρση που περίμενες από τη Μαρία των Τεμπών τελικά θα έλθει από τον Νίκο Καραχάλιο, τον Νίκο Νικολόπουλο και τον Μάκη τον Ζούγκλα. pic.twitter.com/up710q7euL

— τάσος (@kostasos) November 8, 2025

 

Του ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Έπρεπε να περιμένουμε στην πολυθρόνα, εξαντλώντας την υπομονή μας, την εκδήλωση ενδιαφέροντος πασών των ημεδαπών πολιτικών δυνάμεων που εφεξής θα συνωστίζονται στο πάλκο της αμαρτωλής πολιτικής σκηνής μας.

Βαριά η καλογερική του επαγγελματία «παρατηρητή» ομολογουμένως.

Μετά την «Ιθάκη», προϊόν μιας κακοχωνεμένης ανάγνωσης (;) του Καβάφη και μιας επιπόλαιης ερμηνείας της «Οδύσσειας», διασταυρωθήκαμε με τις εξάρσεις της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία αρέσκεται πλέον στο λεκτικό κρυφτούλι των παρασκηνίων με πολλαπλούς ρόλους, για να ολοκληρώσουμε ως πολίτες με τη συνέντευξη τύπου Μπεν Χουρ ενός εσαεί «πικραμένου» και πολύπλευρα «παρεξηγημένου» από την ιστορία και τους παραταξιακούς συνοδοιπόρους του αλλά και έκδηλα γερασμένου και καίρια χτυπημένου από τη μοίρα Αντώνη Σαμαρά.

Ο πρώτος εγκαταλείπει με γρήγορα βήματα την κυβερνώσα αριστερά, στην οποία επένδυσε στην πολιτική εφηβεία του, για να διεκδικήσει την κυβερνώσα κεντροαριστερά ενός αναμφίβολα ομιχλώδους αν όχι απροσδιόριστου «πατριωτικού καπιταλισμού»!

Τι πρόκειται να δούμε ακόμη, Θεέ μου.

Η δεύτερη, της οποίας η ζωή της επιφύλαξε την πλέον δύσκολη και πιθανώς ανυπέρβλητη δοκιμασία, επιχειρεί εδώ και έναν χρόνο περίπου, με ρυθμούς εντεινόμενους ωστόσο, ένα σλάλομ μεταξύ δηλώσεων, διαψεύσεων, καλά υπολογισμένων διαρροών και πληθώρα παλινωδιών, να παραμείνει στην τρέχουσα επικαιρότητα διεκδικώντας τον ρόλο του «αφανούς πρωταγωνιστή. Άλλοτε με τη συμβολή κάποιων «επαγγελματιών» του επονομαζόμενου «Πολιτικού Μάρκετινγκ», βλέπε Νίκο Καραχάλιο, άλλοτε με τα «μυστικά μίνι συνέδρια στη Νάξο» για το στήσιμο ενός κινήματος και πάντα με πολλές συνεντεύξεις και ακόμη περισσότερες διαρροές. Οι διαρροές έχουν κάτι το χρήσιμο. Μπορεί κανείς πανεύκολα να τις διαψεύσει. Όσο για το πολιτικό της πρόσημο, ε, αυτό το «αμαρτωλό» μυστικό κρύβεται καλά στο παρελθόν μιας παραδοσιακά δεξιάς και συντηρητικής οικογένειας, όπως η ίδια ομολογεί, προσθέτοντας πως είχε να ασχοληθεί 20 χρόνια με την τρέχουσα πολιτική. Όσο που πατάει η γάτα, δηλαδή, apolitique και πάντως παραδοσιακά συντηρητική. Ένα όντως περίεργα φιλοτεχνημένο πολιτικό προφίλ.

Ο τρίτος, με μια συνέντευξη η οποία διατηρήθηκε στο «δημοσιογραφικό ψυγείο» επί πολλές μέρες και δημοσιοποιήθηκε ως «μακρύς μονόλογος» χωρίς αντίλογο σε μια βάναυσα κακοποιημένη, από δημοσιογραφική άποψη, στημένη παράσταση, επανέρχεται στο προσκήνιο έπειτα από μια τραυματική προσωπική τραγωδία. Ο Αντώνης Σαμαράς, δύο εικοσιτετράωρα μετά από ένα πολιτικό δείπνο στο «Σταύρος Νιάρχος» με οικοδεσπότη πασίγνωστο μιντιάρχη, συνέφαγε με τους Αμερικανούς υπουργούς που βρίσκονταν στην Ελλάδα για το μεγάλο ενεργειακό Forum και την πρόσφατα εγκατεστημένη Αθήνησι πρέσβη των ΗΠΑ. Την Κυριακή που μας πέρασε μεταδόθηκε η πολυσυζητημένη συνέντευξη.

Μίλησε για τη «Νέα Αρχή», όπως «Πολιτική Άνοιξη». Το πολιτικό στίγμα είναι το ίδιο μ’ εκείνο που επικαλέστηκε όταν τορπίλισε την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Τα επιχειρήματα περί εξωτερικής πολιτικής, ηθικής και πολιτικής εντιμότητας ήταν ορθή επανάληψη εκείνων που χρησιμοποιήθηκαν τότε. Η επίθεση στον Κώστα Σημίτη, τον «αιώνιο εχθρό» κάθε πικραμένου και πολύπαθου εραστή της «Πατριδογνωσίας», όπως την αντιλαμβανόταν η «Διάπλασις των παίδων», ήταν μετωπική. Τα σκάγια πήραν και τον κ. Ροζάκη, ο οποίος τόλμησε να υπενθυμίσει προ ημερών πως το 2003 είχαμε φτάσει σε κάποια πρώτη σφαιρική συνεννόηση με την Τουρκία όσον αφορά την Υφαλοκρηπίδα και την Αιγιαλίτιδα.

Τηn προπερασμενη Δευτέρα  και ύστερα από την ολοκλήρωση των παρουσιάσεων των τριών εναλλακτικών και πολυδιαφημιζόμενων πολιτικών –ή καλύτερα παραπολιτικών– μενού, χωρίς την αποκάλυψη των βασικών συστατικών που θα χρησιμοποιηθούν στην παρασκευή των πολιτικών εδεσμάτων, ο επίσης πολιτικός πολυτραυματίας μέσος πολίτης αντιλαμβανόταν εμβρόντητος πως η πολυσυζητημένη ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της μικρής μας χώρας παραπέμπει στον μύθο του «Αγίου Δισκοπότηρου».

Μ’ αυτά και με τ’ άλλα της πολιτικής ζωής, τη Δευτέρα το πρωί της 10ης Νοεμβρίου του σωτηρίου έτους που διανύουμε, ο μέσος ψηφοφόρος, αυτός ο άγνωστος και βασανισμένος ξωμάχος της ιστορίας, θα σκέφτηκε να καταφύγει στην ανάγνωση των πρόσφατων δημοσκοπήσεων, αλλά φευ, προτίμησε να ανασηκώσει τους ώμους. Η κούραση ήταν πια τόσο έκδηλη και η εικόνα τόσο αποκρουστική.

Στο Μαξίμου, αν διατηρούσαν ακόμη τη νηφαλιότητά τους, θα έπρεπε να χειροκροτούν και να αυτοσυγχαίρονται. Χωρίς να κουνήσουν ούτε το δαχτυλάκι τους, είχαν καταφέρει να αφοπλίσουν το αντιπολιτευτικό μέτωπο απ’ άκρη σ’ άκρη.

Η ακροδεξιά-υπερδεξιά αυτοπαγιδεύτηκε στην αποκρουστική πατριδολαγνεία της και τον αυτοψεκασμό της, το ραγισμένο τοπίο της αριστερής όχθης περιορίστηκε στην παθολογικό εξαναγκασμό του μηρυκάζοντας τον αρνητισμό του, και τα σπασμένα κομμάτια του αριστερού καθρέπτη αναρωτιούνταν πού βρίσκεται και πόσο απέχει από την Πλατεία Συντάγματος αυτή η στραπατσαρισμένη «Ιθάκη».

Την ίδια ημέρα τα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ, με χαρακτηριστική ομοθυμία, επέμεναν εμμονικά στην πληρωμή των επιδομάτων στους δικαιούχους. Λες και η καταβολή επιδομάτων αποτελεί συγκροτημένη οικονομική πολιτική. Παγκόσμια πρωτοτυπία.

Μια άριστα στημένη συγχορδία κακοκουρδισμένων οργάνων.

Κουβέντα για την κατάσταση στα ράφια των σύγχρονων κέντρων κοινωνικού βασανισμού των νεοελλήνων.

Κουβέντα για την άθλια και ντροπιαστική εικόνα των ράντζων στο Αττικό Νοσοκομείο.

Κουβέντα για τα υπερκέρδη των συστημικών πολλαπλασιαστών του μονομερούς πλούτου, τουτέστιν των τραπεζών και των συν αυτοίς, όχι από τραπεζικά προϊόντα, αλλά από «ταμειακές διευκολύνσεις» του κρατικού μηχανισμού.

Μόνο που, όλως τυχαίως, στην Ελλάδα του πρώτου εννιαμήνου του τρέχοντος έτους μειώθηκε δραματικά η αποταμίευση και αυξήθηκαν θεαματικά οι προσωπικές ανεξόφλητες οφειλές προς το κράτος. Στο «κόκκινο» δηλαδή.

Σας θυμίζει κάτι αυτή η ανεξέλεγκτη πορεία προς…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Όταν ο Στέφανος νοστάλγησε την Περόν

 

Του ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Είναι προφανές πως ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ «ζει τον μύθο» του στην Ψωροκώσταινα, η οποία «ψοφάει» για χλιδή, κουτσομπολιό, πληθωρικό lifestyle, ακόμα και για πολιτικές απρέπειες. Κυρίως, η Ψωροκώσταινα ανέχεται τη χαοτική φλυαρία των πολιτικών της. Ο δημοσιογράφος και η τέχνη του αποπροσανατολίζειν διά της πλαγίας είναι τα μέσα, τα οποία οδηγούν το πολιτικό θέαμα στα ασφαλή λιμάνια της ανυποληψίας.

O Στέφανος Κασσελάκης ζει τον μύθο του σε ένα διαμέρισμα αξίας 1,8 εκατ. ευρώ στο Κολωνάκι αρνούμενος πεισματικά να ξεκαθαρίσει πού βρήκε τα λεφτά, σε ποιες εταιρείες συμμετέχει, πόσες μετοχές κατέχει, ποιους τραπεζικούς λογαριασμούς διακινεί. 

«Δεν είσαι ο λογιστής μου» δηλώνει θεατρικά προσποιούμενος τον θυμωμένο στον δημοσιογράφο, που διαδραματίζει ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ της επαναλαμβανόμενης «μη αλήθειας» του πολιτικού Κασσελάκη και της άσβηστης δίψας του θεατή να απολαύσει την πολιτική θεατρικότητα της επαναλαμβανόμενης αοριστίας, η οποία ουδεμία σχέση έχει με την αλήθεια αλλά χαρακτηρίζει τόσο καθοριστικά τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Στέφανος Κασσελάκης οχυρώνεται πίσω από μια ασύμβατη με το αξίωμά του δήθεν αφέλεια, την οποία χρησιμοποιεί ως προπέτασμα καπνού προκειμένου να μην απαντήσει ευθέως στα αυτονόητα. Ακούστηκε κάποια στιγμή να διατείνεται πως δεν γνωρίζει επακριβώς σε πόσες εταιρείες συμμετέχει αποδεχόμενος, ωστόσο, ότι η... μητρική εταιρεία είναι μία και μόνο μία, διότι αυτήν τη λεπτομέρεια προφανώς την είχε πρόχειρη στη μνήμη του.  

Φαντάζεστε πραγματικά κάποιον άλλον ηγέτη αριστερού κόμματος στην Ελλάδα, από τον Ηλιού έως τον Κύρκο, τον Δρακόπουλο έως τον Φλωράκη, από την Παπαρήγα έως τον Μπανιά, να διακύβευε με τόσο επιθετική αναξιοπιστία και τόση ελαφρότητα την ηθική και πολιτική του υπόσταση; 

 Αδιανόητο. 

 Για τον Στέφανο Κασσελάκη, η αυτοδιακωμώδηση είναι επικοινωνιακό τρικ και η φλυαρία, επίδειξη φιλικότητας προς το απολίτικο κοινό του. 

Ο μέσος Έλληνας τελικά μπορεί και να τον φθονεί ή απλώς να επιθυμεί να του μοιάσει. Ο Κασσελάκης εμβαπτίστηκε στην κολυμβήθρα του αμερικανικού ονείρου, κατά τους δικούς του ισχυρισμούς. Αυτό αρκεί ώστε να πυροδοτήσει πολλαπλές ονειρώξεις στους φανατικούς καταναλωτές του απολίτικου lifestyle. Πολλαπλές ονειρώξεις και όχι οργασμούς, διότι μια τέτοια κατάληξη θα προϋπέθετε συνειδητή συμμετοχή σε μια πολύ δύσκολη διαδικασία διασφάλισης κοινής εμπιστοσύνης. Το επικοινωνιακό παίγνιο του Στέφανου Κασσελάκη ούτε αποδέχεται ούτε επιδιώκει ούτε και απαιτεί την έννοια της εμπιστοσύνης. Αντιθέτως. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί ένα επικοινωνιακό μοντέλο το οποίο καθοδηγείται από κάποιον κατ΄ εξακολούθηση απατηλό δαίμονα, που οδηγεί τον πολίτη στον κόσμο της ψευδούς συνείδησης σε περιβάλλον απατηλής πραγματικότητας.

Είναι προφανές πως ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει εγγυήσεις. Κάποιος, κάποιοι, κάπου, κάποτε, τον διαβεβαίωσαν πως με ασφάλεια και κάποιο κέρδος, όχι αναγκαστικά οικονομικό, θα μπορούσε να σκηνοθετήσει και στη συνέχεια να «παίξει» τον ρόλο ενός «Ιπτάμενου Ελληνοαμερικανού» σε μια θεατρική παράσταση διαρκείας, με ημερομηνία λήξης βεβαίως. Αυτή η «παράσταση» θα ήταν (είναι ήδη) μέρος μιας ευρύτερης αναδιάρθρωσης ενός μαραζωμένου, αντιπαραγωγικού και προφανώς αναξιόπιστου πολιτικού συστήματος, το οποίο ισορρόπησε μεν τη χώρα μετά το 2010, αλλά αδυνατεί να δρομολογήσει τη meta-global crisis πορεία της.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ παίζει με όρους Ντέλαγουερ, σε μια κοινωνία η οποία εξακολουθεί να βιώνει τα εσώψυχά της μεταξύ Αμαλιάδας και Πύργου Ηλείας, για να είμαστε ακριβείς. Δηλαδή, μεταξύ Πισπιρίγκου και μιας πλημμυρίδας γυναικοκτονιών, συσσωρευμένης κοινωνικής βίας, ανεξέλεγκτης εκπαιδευτικής δυσμορφίας και χαρακτηριστικού τριτοκοσμικού ταλιμπανισμού. Σε αυτό το μείγμα ακροδεξιού συντηρητισμού, αναξιοπρέπειας και αναπαλαιωμένου φαλλοκρατισμού, απαξιωμένου επιπέδου ζωής και διαρκούς απειλής πτώχευσης, ψαρεύει με αυτό το απαράδεκτο κοκτέιλ αλαζονείας και ψευδεπίγραφης αφέλειας, αυτός ο ιδιοκτήτης αγνώστων μέχρι στιγμής περιουσιακών στοιχείων, που του προσφέρουν την εμπράγματη δυνατότητα απόκτησης ενός διαμερίσματος 1,8 εκατ. ευρώ, στο οποίο γίνεται και ανακαίνιση.

Είναι γνωστό πως την πολιτική στρατηγική του κυβερνήτη αυτού του τόπου τη χαράσσει ένας πολύ γνωστός και εμπειρότατος Αμερικανός πολιτικός σύμβουλος.  

Είναι επίσης γνωστό πως ο πρώην κυβερνήτης απολαμβάνει –έτσι τουλάχιστον διαδίδεται– των υπηρεσιών της γνωστότερης εταιρείας πολιτικών συμβούλων της Γαλλίας. Οι σύμβουλοι αυτοί ασχολούνται με το «rebranding» του ονόματός του. Κοίτα να δεις. Από την Κουμουνδούρου στο …rebranding, ένα τσιγάρο δρόμος.

Είναι προφανές πως στα χνάρια τους οδοιπορεί και ο Στέφανος Κασσελάκης, ο οποίος μεταφέρει αμάσητα όσα τον έχουν διδάξει στο Μαϊάμι (η κατοικία του) στην πολιτεία της Νέας Υόρκης (η κατοικία Airbnb του συζύγου του), στο πανεπιστήμιο όπου σπούδασε και στο Μέιν όπου δρομολόγησε τα αστακοκάραβά του, αλλά και στο Ντέλαγουερ όπου σύστησε τις εταιρείες του.  

Έχουμε να κάνουμε με ένα τσουνάμι εισερχόμενης επικοινωνιακής κουλτούρας με εισαγόμενη πληροφορία επιπέδου λεωφόρου Μάντισον, όπου ήδη χαροπαλεύει η λαβωμένη αμερικανική λαϊκούρα; 

Ναι, διότι το μείγμα νεοπλουτισμού στο Κολωνάκι, με τουπέ αριστερού και προφίλ καπιταλιστή τυχοδιώκτη, με μια σκυλίτσα αγκαλιά, παρέα με τον δημοσιογράφο σε ψηφιακό γραφικό που παραπέμπει σε ντεμέκ Χουντίνι, είναι προϊόν εξελιγμένης λαϊκούρας της παρηκμασμένης πια Ανατολικής Ακτής.

Επιμύθιον

Είναι φανερό πως ο ΣΥΡΙΖΑ...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: 4ο Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ: Η στρατηγική ήττα του Αλέξη Τσίπρα και η ολοκληρωτική νίκη του Νίκου Παππά

Toυ ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Tο 4ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώθηκε με μία ηχηρότατη ήττα και μάλιστα κατά κράτος, του Αλέξη Τσίπρα προσωπικά και με μία θριαμβευτική πολιτική νίκη του πρώην και εξ απορρήτων συμβούλου του και νυν αρχιερέα της Κουμουνδούρου, του Νίκου Παππά.

Πέραν του προφανούς ωστόσο το συνέδριο ολοκληρώθηκε και με μία απόλυτη επικράτηση του παρασκηνίου έναντι του πολιτικού προσκηνίου. Κυριάρχησαν οι μυστικές επαφές, οι σκιώδεις δραστηριότητες και οι ανομολόγητες ενέργειες. Το πραγματικό συνέδριο πραγματοποιήθηκε πέρα και γύρω από τους εμφανιζόμενους ως πρωταγωνιστές οι οποίοι εκούσια ή ακούσια διαδραμάτισαν ρόλο μαριονέτας στο θέατρο Γκινιόλ με τα νήματα να τα κουνούν ένας Παππάς, ένας πρώτος εξάδελφος του πρώην προέδρου και ένας Σωκράτης Φάμελλος σε εκδοχή του «καλού κομματικού στρατιώτη».

Ο Στέφανος Κασσελάκης λίγα λεπτά μετά την καταληκτική του ομιλία καθόταν σιδηροδέσμιος αν και δεν το κατανοούσε. Μόλις ο Σωκράτης Φάμελλος τον είχε θέσει υπό επιτροπεία με την εισήγηση περί θεσμοθέτησης Εκτελεστικού Γραφείου. Πρόκειται για το αντίτιμο το οποίο κλήθηκε να καταθέσει ο Στέφανος Κασσελάκης στον πολιτικό του «Νονό» τον Νίκο Παππά. «Σε έκανα πρόεδρο πριν από 5 μήνες και σε διέσωσα στο 4ο συνέδριο» θα του είπε με νόημα. Και ο εξ Αμερικής άπειρος περί την πολιτικήν θα κούνησε καταφατικά την κεφαλήν του.

Η Όλγα Γεροβασίλη υπέστη ένα προσωπικό στραπατσάρισμα αλλά γλύτωσε τον πολιτικό όλεθρο τον οποίο της επιφύλασσε η απόφασή της να υπακούσει στον Αλέξη Τσίπρα. Είναι ηλίου φαεινότερο πως στην περίπτωση που διεξάγονταν εκλογές η πολύπειρη πολιτικός θα ισοπεδωνόταν από την βάση. Με λίγα λόγια η τύχη και ο Νίκος Παππάς της επιφύλαξαν τη μικρότερη δυνατή απώλεια. Αυτήν της απομείωσης της πολιτικής της αυταρέσκειας.

Επί της ουσίας όμως και στο πεδίο της εφαρμοσμένη πολιτικής, ο πραγματικός ηττημένος είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Με μία κυριολεκτικά άστοχη - προσυνεδριακή παρέμβαση της τελευταίας στιγμής φιλοδόξησε να καταδείξει πώς αυτός είναι ο εσαεί «κλειδοκράτωρ» της παράταξης. Προφανέστατα προέβη σε λανθασμένους υπολογισμούς. Ούτε σωστή καταμέτρηση των συσχετισμών έκανε ούτε σε επιτυχή ερμηνεία των υποσημειώσεων με τα «ψιλά γράμματα» κατέληξε. Και ο λόγος είναι απλός. Ο Αλέξης Τσίπρας υπέπεσε στο σφάλμα στο οποίο υποπίπτουν σχεδόν όλοι οι … «πρώην». Υποτίμησε τοις δυνατότητες των πρώην «αυλικών» του. Ξέχασε πώς το βασικό χάρισμα του κάθε αυλικού που σέβεται τον εαυτό του είναι να είναι αποτελεσματικός στην ίντριγκα.

Ο Αλέξης Τσίπρας μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας, περί τις 14:00 της Κυριακής, απογυμνώθηκε ολοσχερώς από την αίγλη την οποία ακόμη νόμιζε πώς διατηρούσε. Είχε υποπέσει σε ένα βασικό όσο και προπατορικό αμάρτημα. Ενώ ανέλαβε πολιτική πρωτοβουλία, σκιάχτηκε και δεν ακολούθησε τον κανόνα. Πως κάθε επιθετική ενέργεια στην πολιτική πρέπει να την ολοκληρώνεις.

 

Αντί λοιπόν να μεταβεί αιφνιδιαστικά στο συνέδριο, την Παρασκευή το βράδυ ή το Σάββατο το πρωί και να θέσει αυτός υποψηφιότητα έναντι του πρώην «πουλέν» του, προτίμησε το θέατρο σκιών και την μάχη εκ του παρασκηνίου. Υιοθέτησε το δόγμα «war by proxy» μόνο που στην πολιτική η τακτική δια αντιπροσώπου δεν είναι πάντα αποδοτική.

Και ο Στέφανος που θα καταλήξει τελικά;

Όπως δείχνουν τα πράγματα ο κ. Κασσελάκης θα επιβιώσει μέχρι το καλοκαίρι και εάν τα αποτελέσματα στις Ευρωεκλογές θα είναι τα αναμενόμενα, τότε ο ίδιος ο μέντοράς του και προστάτης του, ο Νίκος Παππάς, θα τον συνοδεύσει στην έξοδο. Αν για κάποιο λόγο οι προβλέψεις δεν επαληθευτούν, τότε ο Νίκος Παππάς θα συνεχίζει να τον στηρίζει.

Τα πράγματα είναι απλά.

Ο Νίκος Παππάς ήταν ο μόνος ο οποίος είχε πολιτική ατζέντα την επόμενη ημέρα από την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα. Αν και διαβασμένη και με κοφτερό μυαλό , η Έφη Αχτσιόγλου δεν είχε ξεκάθαρη πολιτική ατζέντα στο μυαλό της. Η εσπευσμένη απόφαση της (και των συντρόφων της) να εγκαταλείψουν το κόμμα, πολιτικά αποδείχτηκε ανώριμη. Αν στην παρούσα φάση η ομάδα Αχτσιόγλου - Τσακαλώτου, παρέμενε στην Κουμουνδούρου, οι εξελίξεις στο 4ο Συνέδριο δεν θα ήταν αυτές που παρακολουθήσαμε.

Ο Νίκος Παππάς κατάφερε…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το αποκρουστικό μελόδραμα της Κουμουνδούρου -- Ένας Κασσελάκης και ένας Πολάκης, με μία Αυγέρη και έναν Τσίπρα στη σκιά, κατάφεραν να εξατμίσουν ένα πολιτικό κόμμα εξουσίας (θεωρητικά)

 Toυ ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Σαν να ήταν όλα έτοιμα από καιρό, λες και οι πρωταγωνιστές είχαν μάθει απ’ έξω τους ρόλους τους αλλά για καλό και για κακό κρατούσαν και το manual στο χέρι μπας και χρειαστεί.  

Ο Στέφανος Κασσελάκης τραβιόταν με τα παντρολογήματά του, κάτι δικαστικές εκκρεμότητες και τη διευθέτηση των περιουσιακών του στοιχείων, τώρα που παντρεύτηκε, ώστε να μην υφίσταται πρόβλημα με το Πόθεν Έσχες του. Βλέπεις, ο σύζυγός του, Tayler McBeth, δεν διαθέτει ελληνική υπηκοότητα, ούτε προβλέπεται από την νομοθεσία να αποκτήσει λόγω γάμου, αφού στην Ελλάδα ο γάμος μεταξύ ομοφύλων θεωρείται άκυρος. Έτσι λοιπόν τα περιουσιακά στοιχεία του νομίμως μπορούν να αποκλειστούν από το Πόθεν Έσχες του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Τα λέμε αυτά διότι θα τα βρούμε μπροστά μας. Πολύ σύντομα.

Με το manual στα χέρια λοιπόν ο Στέφανος Κασσελάκης, άριστα προετοιμασμένος, «αποκεφάλισε» τον Τζουμάκα για να μετρήσει αντιδράσεις.  

Δεν υπήρξαν και πολλές. 

Όπως προέβλεπε ο σχεδιασμός, «αποκεφάλισε» τον Νίκο Φίλη που ήταν και το μοναδικό στέλεχος με το οποίο είχε συναντηθεί. 

Παραμένοντας στον αυτόματο, διέγραψε τον Πάνο Σκουρλέτη και τον Δημήτρη Βίτσα. Οι εντεταλμένοι «σχολιαστές» έσπευσαν σχεδόν αμέσως να αναρτήσουν τα σχόλιά τους στα ελληνικά ΜΜΕ κάτω από την είδηση με τις διαγραφές. Προετοιμάστηκε το έδαφος έτσι για την επόμενη κίνηση. Τη σχεδιαζόμενη διαγραφή ή την επιβεβλημένη αποχώρηση του Τσακαλώτου που θα λειτουργούσε ανακουφιστικά για την ηγετική ομάδα Κασσελάκη.

 Ο Σκουρλέτης έβαλε στο στόχαστρο τον Τσίπρα. Τον κατηγόρησε πως αυτός είναι ο αρχιτέκτονας του σχεδίου ελεγχόμενης διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Βαριά κουβέντα. Ο Αλέξης Τσίπρας στο Στρασβούργο ως γνωστόν είχε άλλες προτεραιότητες. Αφού ήπιε καφέδες με την Ντόρα και τα είπανε, δείπνησε και με τον Γιώργο Παπανδρέου και τα… παραείπανε τωόντι.

Οι διαγραφές Κασσελάκη, ως γνωστόν, είναι κατά πάσα πιθανότητα άκυρες. Βλέπετε, κατά το καταστατικό ο πρόεδρος δεν μπορεί να διαγράψει κατά το δοκούν. Πρέπει να αποφανθεί η Πολιτική Γραμματεία η οποία θα παραπέμψει στην Επιτροπή Δεοντολογίας όπου χρειάζεται πλειοψηφία 2/3 και στη συνέχεια θα επικυρώσει η Κεντρική Επιτροπή. Όχι ψέματα. Αντιλαμβάνεται ο πάσα ένας, ακόμη και αυτός ο καψερός ο Καρανίκας, πως θα είναι πολύ δύσκολο να διαγραφεί η «ομάδα των τεσσάρων». Τουλάχιστον μέχρι την Κεντρική Επιτροπή του Νοεμβρίου, αν και εφόσον διεξαχθεί, διότι εκεί στην Κουμουνδούρου συμβαίνουν διάφορα παράξενα.

Για να σοβαρευτούμε όμως, στην γνωστή πλατεία στο down town της μικρής μας πόλης, συνετελέσθη ένα θαύμα. Κατάφεραν ένας Κασσελάκης και ένας Πολάκης με μία Αυγέρη και έναν Τσίπρα στη σκιά, να εξατμίσουν ένα πολιτικό κόμμα εξουσίας (θεωρητικά) μέσα σε ένα καλοκαίρι. Ούτε οι Ιταλοί δεν τα είχαν καταφέρει τόσο καλά πριν από είκοσι χρόνια όταν ενταφίασαν τη δική τους Αριστερά χωρίς καν μία κηδεία της προκοπής. Θα πείτε βέβαια πως άλλο ΣΥΡΙΖΑ και άλλο Αριστερά. Σωστά.

Πάντως η ομιλία Κασσελάκη στον ΣΕΒ μάλλον θα έπρεπε να είχε λειτουργήσει καταλυτικά στους εγκεφάλους της «Ομπρέλας». Ο άνθρωπος τα είπε ξεκάθαρα. Η δική του αριστερή αντίληψη ταυτίζεται με τη διαπιστωμένα πετυχημένη διαχείριση των οικονομικών μίας ευρωπαϊκής χώρας από τη Σοσιαλδημοκρατία του Σόλτς ή τη νεοφιλελεύθερη εκδοχή της γαλλικής κεντροδεξιάς. Τι δουλειά έχουν λοιπόν τα στελέχη της «Ομπρέλας» να κλωθογυρίζουν στα πόδια του Κασσελάκη με αυτό το ενοχλητικό βουητό αριστεροσύνης.  

Ο νέος αρχηγός τα ξεκαθάρισε. Το δικό του όραμα (αυτό τέλος πάντων που δηλώνει) κινείται μεταξύ της αριστεράς της Κεντροδεξιάς και της Δεξιάς της Κεντροαριστεράς. Άρα ο Νίκος Φίλης βρίσκεται προφανώς εκτός κλίματος. 

Ο πρόεδρος που τον ψήφισαν 60.000 πολίτες, για να μην τρελαθούμε κιόλας, θέλει να επιβάλει στην Κουμουνδούρου λειτουργία κόμματος όπως αυτή των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ.  

Μιλάμε για μεγαλεία τώρα. Φανταστείτε συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ με μαζορέτες, όπως αυτά που συνηθίζουν οι Αμερικανοί. Δεν το κρύβει ο Στέφανος Κασσελάκης. Δεν τον ενδιαφέρει η Πολιτική. Λατρεύει την υπερέκθεση που του διασφαλίζουν τα πρωϊνάδικα και τα Social Media. Πολιτική άλλωστε για τους σύγχρονους ταγούς είναι η διαχείριση της καθημερινής ασημαντότητάς μας.

Βέβαια αυτά που συμβαίνουν καθημερινά στην Κουμουνδούρου και τα πέριξ είναι μεν διασκεδαστικά αλλά και στενάχωρα. Σε στιγμές παγκόσμιας απόγνωσης, με πολέμους, ανθρωποθυσίες και αδιέξοδα, έρχονται οι νέες προτάσεις πολιτικού lifestyle από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες αν μη τι άλλο θέτουν τις εγκεφαλικές λειτουργίες των Ελλήνων πολιτών σε καθεστώς πρωτόγνωρου stress. Είναι προφανώς πολιτική επιλογή, και μάλιστα αριστερής αισθητικής, να φοράς βέρα Cartier και να την επιδεικνύεις μπας και ξεστραβωθούν τα ζουλάπια στην ψωροκώσταινα τη λιμασμένη για μεγαλεία.  

Αποτελεί όντως καινοτομία για έναν πρόεδρο αριστερού κόμματος, παγκοσμίως, μήνες μετά την εκλογή του να μην έχει υποβάλει στην κρίση των ψηφοφόρων του μία σειρά από πολιτικές προτάσεις πέρα από εκείνα τα ζητήματα που, αν ο Στέφανος Κασσελάκης γνώριζε στοιχειωδώς τα ελληνικά πολιτικά πράγματα, θα απέφευγε, αλλά που για λόγους οραματικούς (;) επιμένει να θέτει. Όπως ο διαχωρισμός Κράτους - Εκκλησίας (ο άμοιρος ούτε ξέρει τι τον περιμένει αν ποτέ φθάσει εκείνη η ώρα), ή η εκ βάθρων μεταρρύθμιση του Στρατεύματος. Διότι ο Στέφανος Κασσελάκης επιδιώκει την ίδρυση επαγγελματικού στρατού. Άριστα. Προφανώς θα τον χρηματοδοτήσει ο ίδιος.

Όλα τα παραπάνω ωστόσο καταδεικνύουν την απουσία στοιχειώδους πολιτικής κουλτούρας.  

Οπότε και το κρίσιμο ερώτημα. Τότε γιατί όλα αυτά; 

Γιατί τόσος πόνος, πάθος και δάκρυα για μία τελειωμένη έτσι και αλλιώς υπόθεση όπως ήταν ήδη αυτή του ΣΥΡΙΖΑ; 

Γιατί να τον αποτελειώσουν με τόσο εκκωφαντικό θόρυβο, αυτόν ένα πολιτικό πτώμα;

Προφανώς η απάντηση θα μπορούσε να είναι λογοτεχνικού περιεχομένου όπως «Οι ενοράσεις ενός σαρανταπεντάρη από την Κυψέλη» ή «Τα ανομολόγητα μυστικά και ο πολιτικός αποκρυφισμός στη Μεταπολίτευση». Δυστυχώς όμως η εξήγηση θα πρέπει να υπακούει σε πολιτικές προδιαγραφές.

    Γιατί λοιπόν ο Αλέξης Τσίπρας προκάλεσε, καθοδήγησε, ανέχθηκε, ευλόγησε, μία διαδικασία η οποία προφανώς θα οδηγούσε όχι μόνον στην αποσύνθεση αλλά και την αυτογελοιοποίηση ενός πολιτικού χώρου; Του δικού του πολιτικού χώρου; Τι ενδεχομένως προσδοκούσε και σε τι θα μπορούσε να προσβλέπει; Γιατί η «Ομπρέλα» τον αντιμετωπίζει και τον καταγγέλλει ως ενορχηστρωτή της υπόθεσης Κασσελάκη;

Χωρίς αμφιβολία η κουβέντα αυτή θα πρέπει να μονοπώλησε την συζήτηση κατά τη διάρκεια του τετ α τετ Τσίπρα - Παπανδρέου στο Στρασβούργο. Διότι και οι δύο έχουν πολλές εξηγήσεις να δώσουν για ενέργειες και αποφάσεις που λειτούργησαν τελικά με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τον προσδοκώμενο.

Με τους τίτλους τέλους για μία ερασιτεχνική, όπως αποδείχτηκε, Αριστερά, ολοκληρώνεται και ένας κύκλος μίας αποτυχημένης εξαρχής αντιπαράθεσης στην Μεταπολίτευση για την νομιμοποίηση της ιδιοκτησίας των αριστερών…. ταυτοτήτων.  

Με την αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι υβριδικές αλλαγές στο κόμμα του «Υπαρκτού Τσιπρισμού»

 

Toυ ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Τελικά το ουσιαστικότερο στοίχημα κάθε πολιτικού οργανισμού είναι η διαχρονική επιβίωσή του σε πείσμα του ρου της Ιστορίας. Φαίνεται πως προϊόντος του πολιτικού χρόνου το στοίχημα αυτό για τον ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει διαστάσεις πραγματικής πολιτικής επιβίωσης.

Τουλάχιστον υπό τη μορφή του «Τσιπρικού υβριδίου». Ένα ασπόνδυλο ιδεολόγημα το οποίοι κινήθηκε μεταξύ λαϊκισμού, ιδεοληψίας και αχώνευτης νεωτερικής αναζήτησης. 

Τελικά το ραντεβού του Τσίπρα με την Πολιτική θα κατέληγε, φευ, στη μεγάλη δεξαμενή της Σοσιαλδημοκρατίας αλλά τον πρόλαβε η δυναμική της Κεντροδεξιάς.  

Έκτοτε ο «Τσιπρισμός» απώλεσε τρεις φορές την ευκαιρία επανόδου του σε τροχιά κυβερνώσας παράταξης. Ήταν φανερό πως ο ΣΥΡΙΖΑ, ως υβρίδιο, θα έπρεπε να παραχωρήσει τη θέση του σε κάτι ακόμη ρευστότερο. Για την ακρίβεια, θα έπρεπε να εξελιχθεί σε κάτι πιο εύπεπτο.

Το νέο ιδεολόγημα το οποίο ανασύρθηκε αφορούσε την κατάκτηση του πολιτικού Κέντρου. Θα έπρεπε δηλαδή η πολιτική πρόταση να πλαισιώσει το πρόσωπο που θα υπηρετούσε τον στρατηγικό στόχο. Άλλωστε από το 2018 και μετά η προσωπική επιλογή του τότε αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να συμφιλιώσει τον «Τσιπρισμό» με τη νεωτερική άποψη περί «meta-politics». Έτσι, ως δείγμα ανανέωσης του ιδεολογικού οπλοστασίου μίας στα χαρτιά πλέον κυβερνώσας Αριστεράς, εμφανίστηκε ιδία του Τσίπρα ευθύνη, ο Στέφανος Κασσελάκης ως συνομιλητής του και ως εκ του προεδρικού κομματικού συστήματος προβαλλόμενο στέλεχος. 

Από την «προεδρική σουίτα της Κουμουνδούρου», τουτέστιν από το άμεσο περιβάλλον του πρώην αρχηγού, μοιράστηκαν οι ρόλοι.  

Ο Πολάκης σε ρόλο πολιτικού τελάλη, ο Γιώργος ο ξάδερφος σε ρόλο ινστρούχτορα, κάποια άλλα πρόσωπα με ειδικά καθήκοντα όπως η Τζάκρη και η Δώρα Αυγέρη και βεβαίως ο Αποστολάκης, ο ναύαρχος, από τα χωριά του Κουρνά και της Γεωργιούπολης. Για όσους έχουν εντρυφήσει στην πολιτική ιστορία των Λευκών Όρεων και των παρυφών της οροσειράς, έχει σημασία η ακριβής τοποθεσία καταγωγής.

Σε ρόλο οπισθοφυλακής με εντολή της συλλογής του μάξιμουμ των εσωκομματικών ψήφων ο Νίκος Παππάς. Κάθε ψήφος που θα αφαιρούνταν από την Αχτσιόγλου θα έφερνε πιο κοντά τον Κασσελάκη στην προεδρία. Φυσικά δεν αιφνιδίασε κανέναν η απόφαση του Νίκου Παππά, την Τρίτη που μας πέρασε το πρωί, να ανακοινώσει την πλήρη στήριξή του στον Στέφανο Κασσελάκη. Απλά η δημόσια αυτή κίνηση αποκάλυψε και τον πραγματικό ρόλο του Αλέξη Τσίπρα σε αυτή την κόντρα. Ο Κασσελάκης εφεξής θα ήταν ο επίσημος εκφραστής του «Τσιπρισμού», μίας ιδεολογικής επιλογής συλλογής και ανακύκλωσης στιγμιαίων πολιτικών ρευμάτων.  

Αυτή είναι και συνταγή της στιγμιαίας σούπας. Η οποία, ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες, μπορεί και να είναι ή να εκλαμβάνεται ως νόστιμη.

Σημειώνουμε λοιπόν: Πολάκης, Γιώργος Τσίπρας, Αυλωνίτου, Νίκος Παππάς, Θεοδώρα Τζάκρη, Παναγιώτης Κουρουμπλής, Αυγέρη και Αποστολάκης, ο ναύαρχος με την κόκκινη εργατική φόρμα του ψαρά σε αποστολή στην Μακρόνησο. Μετά το 45% έσπευσαν βεβαίως και άλλοι για να πυκνώσουν τις τάξεις των υποστηρικτών του Στέφανου Κασσελάκη. Άλλωστε, όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, «μόνο ανόητοι αγκιστρώνονται στην αρχική τους επιλογή». Αυτή η πολιτική στάση σε άλλες εποχές, παλαιότερες και πάντως εκτός κλίματος «meta-politics», χαρακτηριζόταν κάπως αλλιώς. O tempora, o mores, κατά τον Κικέρωνα.

Χαμός και οδυρμός στα καφενεία και ουζερί. 

Κλαυσίγελος στα πολιτικά γραφεία. Ειρωνικά χαμόγελα στα πρόσωπα των παραδοσιακών φρουρών της γνησιότητας της αριστεροσύνης. Φόβοι για την επιβίωση του «Τσιπρισμού» μέσω του αυτοδημιούργητου πολιτικού θεάματος της «νέας Κουμουνδούρου» από πρώην σοσιαλδημοκράτες και νυν ψηφοφόρους της Κεντροδεξιάς. Αν μη τι άλλο ο μύθος του «America - America» καλά κρατεί και η επιχειρηματολογία από το οπλοστάσιο του Ινστιτούτου Τόνυ Μπλερ για τη σύγχρονη Κεντροαριστερά φαίνεται πειστική με την «επιχείρηση Κασσελάκη».

Και ο Τσίπρας; θα αναρωτιέται προφανώς ο αναγνώστης. 

Μετά από μία πρόσφατη επίσκεψη στην Disney Land και πολλούς μήνες περισυλλογής, ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει by proxy διασφαλίζοντας τον εαυτό του από πλαγιοκοπήσεις. 

Αν το εγχείρημα Κασσελάκη πετύχει τότε θα ελέγχει το παίγνιον διά αντιπροσώπου, στην αρχή τουλάχιστον. 

Αν τώρα ρευστοποιηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, που είναι πολύ πιθανό, τότε με τα στελέχη που τον πλαισιώνουν θα στήσει τον «meta-SYRIZA», αγγλιστί αυτήν τη φορά. Θυμίζει λίγο, ως προς τον τίτλο, «Το μαγαζάκι της Κεντρικής Οδού» αυτό το τσέχικο κινηματογραφικό αριστουργηματάκι. Ως προς την πολιτική αγορά «μαγαζί να υπάρχει και ας είναι και μικρό». Άλλωστε είναι πολύ νωρίς ακόμη για συνταξιοδότηση.

Το αστείο είναι πως τα παραπάνω σενάρια ακούγονται και συζητούνται παντού. Σε σπίτια, ταβέρνες και πολιτικά γραφεία. Διότι, ό,τι και να πούμε, ο Κασσελάκης, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας κατάφεραν...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Toν πάτο του βαρελιού δεν τον είδαμε ακόμα

 

Toυ ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Ο άνδρας με το άσπρο πουκάμισο και τις επωμίδες έσκυψε και κοίταξε με προσοχή πίσω από τον καταπέλτη ανιχνεύοντας με το βλέμμα του τα τέσσερα πέντε μέτρα που χώριζαν την πρύμνη από το τοιχίο του τσιμεντένιου προβλήτα. Είχε το κουμάντο της μανούβρας βλέπετε. Αντίκρισε το κορμί του Αντώνη να αναδεύεται από την δύναμη της δίνης που προκάλεσαν οι προπέλες, γύρισε και έδωσε την εντολή. Φεύγουμε. 

Πίσω του και πάνω από τα καταστρώματα ακούγονταν οι φωνές των έντρομων επιβατών. Το πλοίο τράβηξε για την μπούκα του λιμανιού σαν να μην συνέβαινε τίποτε.  

Κάποιοι ενημέρωναν από το κινητό τους το Λιμενικό. Βλέπετε, ο μοναδικός εκπρόσωπος του Σώματος στο ντόκο παρέμενε συνειδητά αμέτοχος στο δράμα που εξελισσόταν μπροστά στα μάτια του. Στα Κεντρικά, λίγες εκατοντάδες μέτρα παρά πέρα, κάποιοι άρχισαν να αντιλαμβάνονται το κακό. 

Μερικά λεπτά αργότερα ανασυρόταν από τα καφεπράσσινα νερά η σωρός του Αντώνη. Έφερε ένα τραύμα στο κεφάλι από «θλών όργανο» θα διαβάσουμε αργότερα στην ψυχρή αναφορά της νεκροψίας - νεκροτομής. Ο Αντώνης που τον ήξεραν όλοι στον Άγιο Νικόλαο στο Λασίθι, ψυχούλα το παλληκαράκι, πνίγηκε στα θολά νερά, λίγες εκατοντάδες μέτρα από την στροφή της Δραπετσώνας. Τον είχαν σπρώξει δύο ναύτες και ο Ύπαρχος ή αλλιώς ο αξιωματικός καταστρώματος. Τον ήξεραν πολύ καλά οι διώκτες του. Εδώ και χρόνια πηγαινοερχόταν ο δύσμοιρος. Πάντα με το εισιτήριο στο χέρι. Καλοσυνάτος, χαμογελαστός. Δεν θα πείραζε ούτε μύγα.

Ο καπετάνιος δεν έδωσε σημασία. Έδιωξε τους επιβάτες που τον έψαχναν και μούγκρισε τις γνωστές εντολές του. Έξω από τις Φλέβες έλαβε εντολή να επιστρέψει. Τότε ίσως και να κατάλαβε πώς είχε τελειώσει η κανονική ζωή του. Λίγες ώρες αργότερα θα αντιμετώπιζε την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση και από κοινού, ενδεχομένως και με δόλο. Τι να το κάνεις. Η σκηνή της φρίκης είχε καταγραφεί τόσο ξεκάθαρα από τα κινητά των παρισταμένων.

Η χώρα έπιασε πάτο. Συμπολίτες μας όπως αυτοί οι 4 στο πλοίο για την Κρήτη, έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους συνανθρώπους τους. Χωρίς να το πολυσκεφτούν σπρώχνουν βάναυσα, κακομεταχειρίζονται, απειλούν , σκοτώνουν. Ποιος τους έδωσε αυτό το δικαίωμα; 

 Η προσωπική τους μιζέρια που τους οδήγησε σε αδιέξοδο; 

Η εταιρεία στην οποία εργάζονται; 

Η προσωπική τους φασιστική νοοτροπία; 

Η κτηνωδία που απορρέει της αμορφωσιάς τους; 

Η βαρβαρότητα ως κοινότυπο πλέον κοινωνικό χαρακτηριστικό;  

Αδιαφορώ. Η σκηνή που καταγράφτηκε επί του καταπέλτη του σκάφους καταδεικνύει πώς αυτή η κοινωνία έπιασε πάτο και πώς αποσυντίθεται με ρυθμούς γοργούς. Αν υπάρχει γιατριά θα αναρωτηθείτε αν και είναι κάπως αργά.

Λένε πως οι κοινωνίες αργοπεθαίνουν δηλητηριασμένες από το ίδιο τους το αίμα. Δηλητηριάζονται ακόμη και οι καλύτεροι ακόμη και οι ίδιοι οι «φρουροί» μας.

  Διαβάζω τον αμείλικτο στίχο:

«Τὸν καιρὸ τῆς μεγάλης στέγνιας,
- σαράντα χρόνια ἀναβροχιὰ -
ρημάχτηκε ὅλο τὸ νησὶ
πέθαινε ὁ κόσμος καὶ γεννιοῦνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τοῦτο τ᾿ ἀκρωτήρι,
χοντρὰ σὰν τὸ ποδάρι ἄνθρωπου
καὶ φαρμακερά.
Τὸ μοναστήρι τ᾿ Ἅι-Νικόλα τὸ εἶχαν τότε
Ἁγιοβασιλεῖτες καλογέροι
κι οὔτε μποροῦσαν νὰ δουλέψουν τὰ χωράφια
κι οὔτε νὰ βγάλουν τὰ κοπάδια στὴ βοσκὴ
τοὺς ἔσωσαν οἱ γάτες ποὺ ἀναθρέφαν.
Τὴν κάθε αὐγὴ χτυποῦσε μία καμπάνα
καὶ ξεκινοῦσαν τσοῦρμο γιὰ τὴ μάχη.
Ὅλη μέρα χτυπιοῦνταν ὡς τὴν ὥρα
ποῦ σήμαιναν τὸ βραδινὸ ταγίνι.
Ἀπόδειπνα πάλι ἡ καμπάνα
καὶ βγαῖναν γιὰ τὸν πόλεμο τῆς νύχτας.
Ἤτανε θαῦμα νὰ τὶς βλέπεις, λένε,
ἄλλη κουτσή, κι ἄλλη στραβή, τὴν ἄλλη
χωρὶς μύτη, χωρὶς αὐτί, προβιὰ κουρέλι.
Ἔτσι μὲ τέσσερεις καμπάνες τὴν ἡμέρα
πέρασαν μῆνες, χρόνια, καιροὶ κι ἄλλοι καιροί.
Ἄγρια πεισματικὲς καὶ πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τὰ φίδια μὰ στὸ τέλος
χαθήκανε, δὲν ἄντεξαν τόσο φαρμάκι.
Ὡσὰν καράβι καταποντισμένο
τίποτε δὲν ἀφῆσαν στὸν ἀφρὸ
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.

Τί να σου κάνουν οι ταλαίπωρες παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα το αίμα το φαρμακερό των ερπετών. Αιώνες φαρμάκι· γενιές φαρμάκι».«Γραμμή!» αντιλάλησε αδιάφορος ο τιμονιέρης.

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 1969


Τα έγραψε ο ποιητής όπως όφειλε. Δεν του έδωσαν σημασία ωστόσο, γιατί ποτέ δεν ακούν τους ποιητές παρά μόνον όταν πιάσουν πάτο.

Ε ναι, λοιπόν. Πολλές φορές οι κοινωνίες έπιασαν πάτο και...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Το πραγματικό έγκλημα της Εύας Καϊλή

 

Toυ ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Αιφνιδίως οι πάντες δήλωσαν… αιφνιδιασμένοι, εξαιρετικά αηδιασμένοι και συγκλονισμένοι. Τρεις με τέσσερις Ιταλοί, μία Ελληνίδα και ποιος ξέρει πόσοι ακόμη που συνδέονται σε διάφορα επίπεδα με την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία των Βρυξελλών, δωροδοκήθηκαν από το Εμιράτο του Κατάρ.  

Πρόκειται για τον επίσημο και προσωπικό «χορηγό» του Ταγίπ Ερντογάν. Είναι η χώρα-οικοδεσπότης του πλέον σκανδαλώδους Μουντιάλ στην καθόλου ομαλή ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Πρόκειται για το αραβικό εκείνο κρατίδιο που καταγράφεται ως επιτομή παραβίασης πάσης φύσεως και επιπέδου ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδιαίτερα εκείνων που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις. Επίσημα τουλάχιστον 6.500 ξένοι εργάτες σκοτώθηκαν στα γιαπιά του Παγκοσμίου Κυπέλου. Πρόκειται για μετανάστες από το Νεπάλ, το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, την Ινδία, τις Φιλιππίνες. Φανταστείτε τον πραγματικό αριθμό των νεκρών εργατών αν συμπεριληφθούν και οι ανεπίσημες εκτιμήσεις.

Το Κατάρ είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας φυσικού αερίου στον Πλανήτη. Οι ΗΠΑ και η Τουρκία διαθέτουν στρατιωτικές βάσεις στο Κατάρ.  

Η δυναστεία που ελέγχει το Εμιράτο έχει αγοράσει όλα τα φιλέτα Real Estate που έχουν εντοπιστεί στον άξονα κατασκευής των φαραωνικών δημοσίων έργων που εξήγγειλε ο Ταγίπ Ερντογάν. Είτε πρόκειται για το κανάλι σύνδεσης της Μαύρης Θάλασσας με τη θάλασσα του Μαρμαρά για να παρακαμφθεί ο Βόσπορος, είτε πρόκειται για το νέο γιγαντιαίο αεροδρόμιο της Πόλης, είτε πρόκειται για άλλα σημαντικά κατασκευαστικά έργα και υποδομές.

Το Κατάρ επιθυμεί εδώ και καιρό να διαδραματίσει ρόλο γεωπολιτικού παίκτη. Ανταγωνιζόμενο τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η δυναστεία Αλ Θανί που ελέγχει κληρονομικώ δικαιώματι το «θησαυροφυλάκιο» αυτό του Περσικού Κόλπου, έχει οραματιστεί την Ντόχα, την πρωτεύουσά τους, να παίζει ρόλο ρυθμιστή σε παγκόσμιες ισορροπίες. Έτσι φαντάστηκαν στην Ντόχα πως θα μπορούσαν να «πλησιάσουν» του Αγιατολάδες στο Ιράν ή πως θα μπορούσαν να ελέγξουν διά της χρηματοδοτήσεως τις ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις και τρομοκρατικές οργανώσεις. 

Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν εδώ και χρόνια. Η κυρία Εύα Καϊλή τα γνώριζε. Οι συνεργάτες της επίσης. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό.

Το Κατάρ, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αναβαθμίστηκε στον βασικό προμηθευτή φυσικού αερίου της Ευρώπης. Τον ρόλο του δεύτερου προμηθευτή ανέλαβε η Αλγερία και στην συνέχεια το Αζερμπαϊτζάν. Οι ΗΠΑ επωμίστηκαν τον ρόλο του αναγκαίου, πανάκριβου αλλά απαραίτητου εταίρου, ο οποίος συμπληρώνει τα κενά στην προμήθεια φυσικού αερίου. Το Κατάρ, λοιπόν, εκλήθη να παίξει τον ρόλο του αξιόπιστου συνεταίρου της Δύσης σε αυτήν τη μάχη κατά την εξάρτησης από του ρωσικούς υδρογονάνθρακες. Πέρα δηλαδή από το Μουντιάλ και ό,τι αυτό συνεπάγεται σε οικονομικά και επικοινωνιακά μεγέθη, οι υδρογονάνθρακες και οι αμυντικοί εξοπλισμοί αποτελούν οικονομικό πεδίο δόξης λαμπρόν.

Το Κατάρ είναι ένας από τους βασικούς παίκτες στο παγκόσμιο Real Estate. Τα αποθέματα σε πετροδολάρια της οικογενείας Αλ Θανί επιτρέπουν στο Εμιράτο στην κυριολεξία «να πουλά και να αγοράζει» στην παγκόσμια αγορά ακινήτων. 

Επίσης, η δυναστεία διακατέχεται από ένα πάθος. Λατρεύει το ποδόσφαιρο. Προφανώς η παγκόσμια αγορά της «στρογγυλής θεάς» αντιπροσωπεύει μία πρώτης τάξεως και απόδοσης επενδυτική προοπτική στον τομέα των διεθνών σχέσεων που τόσο ενδιαφέρει (και «γοητεύει») το σύγχρονο και πάμπλουτο Κατάρ.


Όλα τα παραπάνω τα γνώριζε η ευρωβουλευτής Εύα Καϊλή. Τα γνώριζαν επίσης και οι συνεργάτες της. Τα γνώριζε και το σύνολο του Ευρωκοινοβουλίου.

Στις Βρυξέλλες έχουν ενεργοποιηθεί επίσημα και δραστηριοποιούνται ποικιλοτρόπως πολλές χιλιάδες λομπίστες, δηλαδή επίσημοι εκπρόσωποι συγκεκριμένων κύκλων συμφερόντων. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2021 είχαν καταγραφεί από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία 13.366 λομπίστες στα πέριξ των ευρωπαϊκών θεσμών. Πρόκειται για τις επίσημες εκτιμήσεις. Ας αφήσουμε τη φαντασία των ευρωπαίων πολιτών να επεξεργαστεί μέσω της κοινής λογικής για τον πραγματικό αριθμό εκπροσώπων οργανωμένων συμφερόντων που δραστηριοποιούνται στη βελγική πρωτεύουσα. Είναι εξαιρετικά ισχυρό το ενδεχόμενο το σύνολο αυτό να είναι μεγαλύτερο ακόμη και από τον συνολικό αριθμό θεσμικών υπαλλήλων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μιλάμε για έναν στρατό ανθρώπων που σιτίζονται καθημερινά από εταιρείες ή ομάδες εταιρειών, από κράτη ή θεσμικές κρατικές οντότητες χωρών, από οργανωμένους επαγγελματικούς τομείς, από κολοσσούς της αμυντικής ή της φαρμακευτικής βιομηχανίας, από εκπροσώπους τομέων της βιομηχανίας τροφίμων, από την βιομηχανία αυτοκινήτων μέχρι τη διαστημική τεχνολογία.

Πρόκειται για μία συνεχή ροή δραστηριοτήτων οι οποίες πολλές φορές καταλήγουν σε οικοδόμηση προσωπικών σχέσεων εξάρτησης μεταξύ κοινοτικών παραγόντων και των λόμπι. Είναι μία «καθημερινότητα», η οποία εκλαμβάνεται ως τέτοια και άρα θεωρείται ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ από τους παρατηρητές, τους θεσμικούς παράγοντες αλλά και τους ίδιους τους πολιτικούς, αιρετούς ή διορισμένους, που διαδραματίζουν ρόλους, σημαντικούς ή λιγότερο σημαντικούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα μέτρα ανάσχεσης των επιπτώσεων από μία τέτοια δραστηριότητα και ταυτόχρονα θωράκισης των κοινοτικών θεσμών από τους «influencers» των οργανωμένων συμφερόντων (περί αυτού πρόκειται) είναι από αναποτελεσματικά έως και ανύπαρκτα. Η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία έχει εξ ολοκλήρου παραδοθεί σε ένα αέναο παιγνίδι επιρροών.  

Αυτό το παιχνίδι συνέβαλε στην αποξένωση των ευρωπαϊκών θεσμών και την ακύρωση στην πράξη του ευρωπαϊκού οράματος. Οι κοινωνίες, αντιλαμβανόμενες τα παιχνίδια εξουσίας, προσωπικών ή ομαδικών συμφερόντων και γενικευμένης διαφθοράς μικρής ή μεγάλης, σημαντικής ή ασήμαντης, αδιαφόρησαν εν τέλει για το τελικό στόχο. Την εγκαθίδρυση μίας καθ’ όλα πολιτικής Ένωσης πέρα από την οικονομική συμβίωση.


Η προ ετών αποτυχία αποδοχής ενός «Ευρωπαϊκού Συντάγματος» με την απόρριψη του «Σχεδίου Ζισκάρ Ντ’ Εστέν» από τη Γαλλία και την Πολωνία συνέβαλε στην επιτάχυνση του φαινομένου της αποξένωσης της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας από την καθημερινότητα των ευρωπαίων πολιτών αλλά και την ενίσχυση των φαινομένων νεποτισμού, διαφθοράς και πολιτικής παρεκτροπής στον πυρήνα της ευρωπαϊκή γραφειοκρατίας όπως είναι το Ευρωκοινοβούλιο.

Η κυρία Καϊλή γνώριζε όλα τα παραπάνω. Με το νι και με το σίγμα. Δεν θα μπορούσε ποτέ να ισχυριστεί πως δεν είχε ακούσει, δεν είχε δει,  δεν είχε καταλάβει. Το ίδιο και οι συνεργάτες της.

Αυτός είναι και ο λόγος που έχει θορυβηθεί τόσο πολύ το «σύστημα Βρυξελλών»  Όλοι ήξεραν, όλοι το συζητούσαν αλλά και οι πάντες έκαναν τα στραβά μάτια. 

Μετά την αποκάλυψη  της πρώτης φάσης του QatarGate, η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, πρώτη απ’ όλους, αντιλαμβάνεται πως η «Υπόθεση Καϊλή» απλώς θα γιγαντώσει τις ήδη εκφρασμένες τάσεις απαξίωσης έως και ακύρωσης του ευρωπαϊκού οράματος (;).  

Ποιου ευρωπαϊκού οράματος άραγε;

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, πολύ περισσότερο από εκείνον της Πρώην Γιουγκοσλαβίας, καθώς και η ενεργειακή πενία της Δύσης, ή αλλιώς το άλλωστε προβλέψιμο από τους ειδικούς ενεργειακό black out, συνέβαλαν την τελευταία περίοδο στη συνειδητοποίηση από ένα μεγάλο τμήμα των ευρωπαϊκών κοινωνιών, της πολιτικής ανεπάρκειας της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας.

Η απαξίωση επέφερε και άλλα πολιτικά δεινά. Όπως την ενίσχυση απολίτικων επιλογών. Στο τέλος αυτής της διαδρομής η απαξίωση των θεσμών και η ακύρωση των ιδεολογικών προσδοκιών τροφοδότησε τις ακροδεξιές έως και ξεκάθαρα φασιστικές επιλογές μεγάλου τμήματος των ευρωπαίων ψηφοφόρων.

Όλα τα παραπάνω τα γνώριζε, ή στην καλύτερη όφειλε να τα γνωρίζει η Εύα Καϊλή. Δεν ευθύνεται μόνον για τις ενέργειές της που εκθέτουν την ίδια και την οικογένειά της. Ευθύνεται διότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Είναι εξωτερική πολιτική… ηλίθιε! (Μία νεκρή Βασίλισσα πρόσφερε στον πυρήνα εξουσίας της χώρας της ό,τι ακριβώς του έλειπε και ό,τι χρειαζόταν: τη μεγαλοπρέπεια)

 

Του ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Η σορός της βασιλίσσης αναπαύεται (επιτέλους) στη βασιλική κρύπτη. Το Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να κοιμάται ήσυχο. Ζήτω ο βασιλεύς.

Επί δώδεκα ημέρες, ακούραστοι από τον κάματο που προκαλεί το συνεχές θέαμα, ενίοτε δε στην υπερβολή του, οι Βρετανοί πολίτες και ο κόσμος όλος παρακολούθησαν ένα λατρευτικό τελετουργικό που ξεπέρασε το πλαίσιο της κηδείας και εκείνο ενός λαμπρού πρωτοκόλλου. Η διαδικασία που επελέγη προ καιρού και διερευνήθηκε έως και την τελευταία της λεπτομέρεια εισήλθε αναμφίβολα στο τρόπο διοργάνωσης και εκτέλεσης που στην ιστορία μόνον οι ρωμαϊκοί θρίαμβοι κατάφεραν να υλοποιήσουν.

Την αναφορά στο ρωμαϊκό παρελθόν επιχειρεί η «Le Monde» της 20ής Σεπτεμβρίου και όχι ο γράφων. Επισημαίνει δε η εφημερίδα πως το τελετουργικό ολοκλήρωσης του επίσημου δεκαήμερου πένθους ήταν ταυτόχρονα θεαματικό, αναχρονιστικό και λαμπρά πομπώδες. Μόνον κάποιος Γάλλος θα μπορούσε να περιγράψει με τόσο μνησίκακο στιλ τα βρετανικά πεπραγμένα σε αυτή τη βασιλική κηδεία.  

Δεν έχουν άδικο ωστόσο όσοι διέγνωσαν σε αυτή τη μακρόσυρτη, πένθιμη και αυστηρή ταυτόχρονα λατρευτική διαδικασία, τη σαφή πρόθεση όσων τη σχεδίασαν και την εκτέλεσαν, να αποκαταστήσουν, έστω σε επίπεδο θεάματος και μόνον, κάτι από τη λαμπρότητα του Βασιλείου του Βρετανικού Λέοντα. Σε εποχές μίζερες όπου τα σύμβολα έχουν απολέσει τη σημασία και το περιεχόμενο, αλλά και την ίδια τη λαμπρότητά τους, η δεκαήμερη συνεχής παραπομπή σε ένα κραταιό παρελθόν, το οποίο ελάχιστη σχέση έχει με το παρόν, μάλλον εξυπηρετούσε προθέσεις και σχεδιασμούς του πυρήνα εξουσίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Προθέσεις που συνδυάζονται με την υπέρβαση της προφανούς αμηχανίας που αισθάνεται η βρετανική κοινωνία μετά το Brexit, αμηχανία που προκαλείται από μια βαθιά οικονομική αδυναμία να αποκατασταθούν οι ανισορροπίες μετά το διαζύγιο. 

Αμηχανία η οποία εκφράζεται με την αποσταθεροποίηση μέχρι στιγμής δύο κυβερνήσεων, της Τερέζας Μέι και του Μπόρις Τζόνσον. Αμηχανία που εκφράζεται από την έντονη αμφισβήτηση και συλλογική αντιπάθεια της νέας πρωθυπουργού, η οποία ανέλαβε επισήμως καθήκοντα είκοσι τέσσερις ώρες πριν από τον θάνατο της βασιλίσσης. 

Αμηχανία η οποία εκδηλώνεται ως απάντηση σε μία χαώδη διαδικασία η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ιρλανδία, ενδεχομένως και στη Σκωτία, και η οποία κανείς δεν γνωρίζει πού ακριβώς θα καταλήξει. Μία διαδικασία που αμφισβητεί, με αφετηρία το Brexit, τις ισορροπίες που διασφαλίζουν αυτήν τη στερεά (κατά τεκμήριο) δομή του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ο θάνατος της βασιλίσσης συνέβη σε μια χρονική στιγμή που η Αλβιών χρειαζόταν ένα εκ θεμελίων remake. Τι καλύτερο λοιπόν και πόσο πιο προσοδοφόρο από τη διοργάνωση ενός θεάματος που όμοιό του πιθανώς να μην είχε απολαύσει ούτε ο ίδιος ο Ιούλιος Καίσαρας συμμετέχοντας στον θρίαμβό του με την Κλεοπάτρα στο πλευρό του.  

Η προβλεπόμενη δαπάνη των 7,5 δισεκατομμυρίων στερλινών (πρόκειται για κατ’ ελάχιστον εκτίμηση) εξηγεί εν μέρει το μέγεθος του εγχειρήματος των σχεδιαστών της όλης επιχείρησης. Η κηδεία της βασιλίσσης θα έπρεπε να σηματοδοτήσει την επιμονή (αν όχι την εμμονή) της Βρετανίας σε έναν δυσανάλογο για το μέγεθός της αλλά ανάλογο της ιστορίας της παγκόσμιο ρόλο. Δύσκολο έργο διότι ό,τι γράφεται δεν ξεγράφεται. Και ό,τι διαγράφεται δεν επανεμφανίζεται.

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι η βασιλική θητεία της Ελισάβετ δεν είχε να δείξει κάτι το συγκλονιστικό. Η θεαματική ήττα στο Σουέζ, όταν οι Αγγλογάλλοι απέτυχαν να αιφνιδιάσουν τον Νάσερ, η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας, η επώδυνη απώλεια του Άντεν και της Κύπρου, όλα τα παραπάνω συνδυάστηκαν με την ενθρόνισή της.

Αργότερα, το στιλ της συμπεριφοράς της ήταν κοστοβόρο. Την αντιπαθούσε σφόδρα η Μάργκαρετ Θάτσερ με τη λαϊκή καταγωγή. Οι αντιδράσεις της μετά τον θάνατο της Νταϊάνα προκάλεσαν τη θεαματική κατάρρευση της δημοτικότητάς της. Τη διέσωσε, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, ένας «Εργατικός», δηλαδή ένας «ταξικός εχθρός», ο τότε πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ. Την πήρε από το χέρι και την ανέβασε στον αφρό πείθοντάς την να αλλάξει τακτική, συμπεριφορά και κυρίως... ύφος.

Αυτή λοιπόν η ελάχιστα «θεαματική βασίλισσα» κατάφερε, διότι έτσι τα φέρνει η Ιστορία, να πρωταγωνιστήσει σε μία από τις κολοσσιαίες παραγωγές θεάματος στην ιστορία της ανθρώπινης δραστηριότητας. Και μάλιστα, μια παραγωγή η οποία βασίστηκε όλως περιέργως και στη διαχείριση της… υπερβολής.  

Διότι έβριθε υπερβολών το σενάριο-σχεδιασμός αυτού του τελετουργικού. Από τα χρώματα και τις ομάδες ενστόλων, τους χρόνους μετακινήσεων, τους σχηματισμούς των διαφορετικών πομπών, τους ρυθμούς βηματισμού, ακόμη και τη συστηματική επανάληψη του στρατιωτικού εμβατηρίου κατά την κηδεία. Μα ακριβώς η επανάληψη, η ακρίβεια, η παράδοση, τα πλουμιστά χρώματα, η επαναλαμβανόμενη στάση των σωμάτων, ο ρυθμός του βηματισμού, ο ήχος ο κοφτός αλλά σταθερός, όλα αυτά συνδιαμορφώνουν το ζητούμενο. Τη μεγαλοπρέπεια. Είναι το στοιχείο το οποίο έλειπε από τη ζωή του πολιτικού θεάματος σε αυτή τη σημερινή και μετρία ως προς το πολιτικό δέμας Μεγάλη Βρετανία.  

Μία νεκρή βασίλισσα πρόσφερε στον πυρήνα εξουσίας της χώρας της, στο πολιτικό σύστημα του βασιλείου της, ό,τι ακριβώς του έλειπε και ό,τι χρειαζόταν, ως μία χώρα η οποία θέλει να διαδραματίσει παγκόσμιο ρόλο και να πείσει τους αντιπάλους της πως η εξουσία της είναι διαχρονική.  

Η συμπεριφορά της Βρετανίας στο ουκρανικό ζήτημα ήταν αντιθέτως ανάλογη με την πραγματική στρατιωτική και διεθνή πολιτική της ισχύ. Συμπαρέσυρε στη στήριξη των επιλογών της την Ευρώπη και έως ένα σημείο και την Ουάσιγκτον. Είναι προφανές πως το Λονδίνο θα καταγραφεί ως ένας από τους βασικότερους παράγοντες στο ξεδόντιασμα του Βλαδίμηρου Πούτιν αλλά και την απαρχή συγκρότησης μιας δυναμικής αντίστασης στο ευρασιατικό μοντέλο που προτείνουν Μόσχα και Πεκίνο.

Η Βρετανία πένθησε τη μακροβιότερη μονάρχη στην ιστορία της και εκμεταλλεύτηκε με μαεστρία την παγκόσμια πολιτική συγκυρία για να επανατοποθετηθεί στη διεθνή παλαίστρα με άλλοθι και άρμα ένα μεγαλειώδες τελετουργικό που υπενθύμισε πως...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΕΞΙΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ολομέλεια: «Κι ένας πηχτός αγέρας φέρνει γύρα, σκουπίδια, καβαλίνα, μπόχα και καταλαλιά»

Του ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ


Διάβασα το ποίημα ξανά, αφού πρώτα μου θύμισε μια φίλη τον τελευταίο στίχο. Ήθελε η δόλια να μου περιγράψει τις εντυπώσεις της από τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής για το σκάνδαλο. Είδε και αποείδε και τελικά κατέληξε στον Σεφέρη, σωσίβιο για να κρατηθεί. Πώς θα τη γλίτωνε (προσωρινά) άλλωστε;


Μετά από εκείνο το «Θα λογοδοτήσετε» του Σαμαρά με το προτεταμένο δάκτυλο, μετά από την παρανοϊκή αναφορά του Αδώνιδος με το κοριτσάκι το τετράχρονο και την ξαδέρφη του Πολάκη, μετά τη στοιχειωμένη μορφή του δικαστή που λύγισε πάνω στο βήμα αλλά και τη σφιγμένη, σκληρή έκφραση του Στουρνάρα, μία μία οι λέξεις γεμάτες προειδοποιήσεις. Τέλος, ο Βενιζέλος, λόγος θεσμικός, λόγος πολιτικός, φοβόσουνα που τον άκουγες, όχι γιατί είχε άδικο, αλλά γιατί είχε δίκιο. Φοβόσουνα για τα μελλούμενα.


Και από την άλλη οι πεπονόφλουδες, η μία πίσω από την άλλη, μια Αριστερά να γλιστρά πάνω στη γλίτσα, καλά τα γράφει ο Σεφέρης. Και η κοινωνία, αχ αυτή, να κοιτά ψηλά τις ξεθωριασμένες πινακίδες της ζωής της να κρέμονται από λασκαρισμένα σχοινιά.  


Ποια Αριστερά, ποια αριστερή αναφορά;

---

Μέρες τ’ Απρίλη ’43

Τρουμπέτες, τραμ, βορβορυγμοί, τρίξιμο φρένων
χλωροφορμίζουν το μυαλό του όπως μετράς
όσο βαστάς κι έπειτα χάνεσαι
στη νάρκη και στο έλεος του χειρούργου.
Στους δρόμους περπατά με προσοχή, να μη γλιστρήσει
στις πεπονόφλουδες που ρίχνουν αδιαφόρετοι αραπάδες
ή πρόσφυγες πολιτικάντηδες και το σινάφι,
παραμονεύοντας: θα τηνε πατήσει;—δε θα την πατήσει;

Όπως μαδάς μια μαργαρίτα·
προχωρεί κουνώντας μιαν υπέρογκη αρμαθιά ανωφέλευτων κλειδιών·
το στεγνό γαλάζιο μνημονεύει
ρεκλάμες ξεβαμμένες της Ελληνικής Ακτοπλοΐας,
παράθυρα μανταλωμένα πάνω σε πρόσωπα ακριβά,
ή λίγο καθαρό νερό στη ρίζα ενός πλατάνου.
Προχωρεί πηγαίνοντας στη δουλειά του καθώς
χίλια λιμάρικα σκυλιά τού κουρελιάζουν τα μπατζάκια
και τον γυμνώνουν.
Προχωρεί, παραπατώντας, δαχτυλοδειχτούμενος,
κι ένας πηχτός αγέρας φέρνει γύρα
σκουπίδια, καβαλίνα, μπόχα και καταλαλιά.


Κάιρο, Σάρια Εμάντ ελ Ντιν, 24 Ιουνίου 1943

---

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κάποτε εν είδει συμβουλής είχε προειδοποιήσει τους στενούς συνεργάτες του: «Τους πρωθυπουργούς δεν τους στέλνεις στα Δικαστήρια. Τους στέλνεις σπίτι τους».  


Ο άνθρωπος ήξερε. Ο Κώστας Μητσοτάκης και η Αριστερά δεν τον άκουσαν και έστειλαν τον Ανδρέα Παπανδρέου να δικαστεί. Ο Ανδρέας κέρδισε τις εκλογές. Η Αριστερά υπέστη το σοκ του «βρόμικου '89» και έκανε 25 χρόνια να συνέλθει. Το ΚΚΕ διασπάστηκε. Ο Μητσοτάκης έπεσε.


Ο Καραμανλής είχε καταλάβει πως, αν κυνηγήσεις πρωθυπουργό, πρώην ή νυν, και μάλιστα με πολιτικά επιχειρήματα χωρίς στοιχεία που να καταδεικνύουν με αναμφισβήτητο νομικά τρόπο την ενοχή του, τότε η υπόθεση επιστρέφει ως μπούμερανκ. Ο κυνηγημένος πρωθυπουργός αναδεικνύεται σε μάρτυρα και συσπειρώνει. Ακόμη και οι εσωκομματικοί αντίπαλοί του συστρατεύονται.


Προφανώς οι παραπάνω σκέψεις δεν αφορούν τον κ. Πικραμμένο, ο οποίος είναι θύμα παράπλευρης απώλειας.  


Αφορούν τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος από τη σκιά στην οποία βρισκόταν επανέρχεται και διεκδικεί ρόλο και πολιτικό μερτικό αλλά και παρεμβαίνει με ύφος ηγετικό και λόγο επιθετικό.  

Ο Αντώνης Σαμαράς την Τετάρτη στη Βουλή ήταν ο πραγματικός εαυτός του. Παιδί του Ευάγγελου Αβέρωφ, εξέφραζε το μεδούλι της αβερωφικής μετεμφυλιακής Δεξιάς απαγγέλλοντας αράδες από το «Φωτιά και Τσεκούρι». Διχαστικός, απειλητικός, εμφαντικά υπερδεξιός, εκκωφαντικά προκλητικός. Η φράση κλειδί στην ομιλία του ήταν η «Θα λογοδοτήσετε». Μια απειλή ασυγκάλυπτη, διαχρονική. Η φράση επαναλήφθηκε δεκάδες φορές σε όλους τους τόνους, αλλά με ύφος συνωμοτικό, ξεκάθαρα απειλητικό, απροκάλυπτα ρεβανσιστικό.  


Δεν ήταν πολιτική ομιλία. Ήταν σύνθημα. Ενδεχομένως και κάτι παραπάνω, Διεκδίκηση. Αισθάνθηκε πως πιθανώς η συγκυρία να τον ευνοεί. Μια το Μακεδονικό, μια τα Ελληνοτουρκικά, μια το Κυπριακό, λίγο το Αλβανικό, κυρίως τα συλλαλητήρια, όλα αυτά μαζί του έδωσαν την εντύπωση πως μπορεί να ξεμυτίσει. Η παρουσία του στη Βουλή ήταν ηγετική. Μιλούσε σε προσωπικό, πρώτο ενικό, με σιγουριά, και προφανώς απευθυνόταν στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Διεκδικούσε αρχηγιλίκι εκεί πάνω στο βήμα της Βουλής.


Δεν είναι ξεκάθαρο αν στο τέλος αυτής της ιστορίας τα στοιχεία θα στείλουν στη Δικαιοσύνη τον πρώην πρωθυπουργό. Δεν είναι καθόλου σίγουρο, ακόμη και εάν η Προανακριτική αποφασίσει να κατηγορήσει τον Αντώνη Σαμαρά, πως η δικαστική έρευνα θα καταλήξει σε κάτι χειροπιαστό. Ενδεχομένως η υπόθεση νομικά να καταλήξει σε αδιέξοδο. Μπορεί και όχι.


Σε περίπτωση ωστόσο που δεν θα υπάρξουν στοιχεία που θα «δέσουν» χειροπιαστή ενοχή, τότε...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ:«Ο πραγματικός ηλίθιος»

Toυ ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Ψήφισαν οι ηλικιωμένοι, οι λιγότερο μορφωμένοι, οι επαρχιώτες και οι ψεκασμένοι. Ήταν οι περισσότεροι. Ψήφισαν υπακούοντας σε ένα μοναδικό μεν αλλά υπαρκτό αίσθημα αυτοκαταστροφής, ενίοτε και αυτοθυσίας, το οποίο διακρίνει την πορεία του Homo Sapiens τα τελευταία 40.000 χρόνια. Οδηγήθηκαν σε αυτή την κατάσταση από έναν πρωθυπουργό ο οποίος θεωρείται ο χειρότερος των τελευταίων 100 ετών που πίστευε πως με τον τρόπο αυτό θα εδραιωθεί. Εις μάτην. Κατέληξε στο σκουπιδοφάγο της Ιστορίας. Πίστεψαν στα λόγια ενός ανόητου και ενός αρλεκίνου.  

Ο πρώτος είναι συγκεκαλυμμένα φασίστας. Ο δεύτερος είναι ένας υπέρβαρος θεατρίνος με βαμμένα μαλλιά, απεριόριστα φιλόδοξος και εντελώς ανερμάτιστος. 

Ευτυχώς που οι Βίκινγκς επανήλθαν για να επαναφέρουν στην ιστορική τάξη τους ανόητους ψηφοφόρους. Η Ισλανδία των 300.000 ψαράδων βακαλάου, κοινώς μία χούφτα μπακαλιάροι, νίκησαν κατά κράτος τη Γηραιά Αλβιώνα στα γήπεδα της καταραμένης Γαλλίας και κατέδειξαν στους κ.κ. Φάρατζ και Τζόνσον πως οι Πίκτες δεν διαθέτουν τα προσόντα για μία πλήρη ιστορική επαναφορά παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλλουν οι επίγονοί τους skin heads και hooligans, αυτές οι ορδές βαρβάρων που βρυχώνται τη ρουνική και ορκίζονται στη μόνιμη πλέον ένοικο του Μπάκιγχαμ, η οποία παραδόξως υπογράφει τα επίσημα έγγραφα ως «Reine d’ Angleterre», άλλη μία απόδειξη διαχρονικού επαρχιωτισμού αφού ό,τι διαθέτει η χώρα, γλώσσα, τυριά (δύο, δηλαδή), χοιρομέρι (ένα μόνον) και τους Κρόμγουελ και Σέξπιρ, το οφείλει στους Νορμανδούς. Όλα τα υπόλοιπα τα δημιούργησαν οι Κέλτες, στη Σκωτία, την Ιρλανδία και όπως λέγεται αλλά δεν είναι αυταπόδεικτο, ακόμη και στην Ουαλία, γνωστή για τα συμπαθή τετράποδά της με άριστο τρίχωμα, τα γνωστά προβατάκια των «Pays Des Galles». Οι Ουαλοί ανήκουν σε εκείνους που ψήφισαν υπέρ του Brexit αλλά πολλοί αναλυτές πιστεύουν πως δεν κατανόησαν το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος διότι ήταν γραμμένο στα αγγλικά. Κάτι ανάλογο συνέβη προ έτους στη μακρινή Ελλάδα όταν οι ψηφοφόροι ψήφισαν Όχι επί δύο κειμένων στην αγγλική με αποτέλεσμα (αυτονόητα) η τελική εκτίμηση του ηγέτη τους να είναι η αντίθετη ακριβώς, αλλά αυτά συμβαίνουν σε χώρες παρεμφερείς της Ουαλίας.

Λέγεται πως η σύζυγος του πρωθυπουργού της Αγγλίας και όχι πλέον του Ηνωμένου Βασιλείου, ξανάρχισε το τσιγάρο όταν επιβεβαιώθηκε και στατιστικώς η ακλόνητη ανοησία του άνδρα της. Υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές, καλή μου κυρία, μην κλονίζεστε.

Στην Καγκελαρία επί ηπειρωτικού εδάφους τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα. Ο γηραιός και αδιαφιλονίκητος κληρονόμος της ευφυΐας του Ταϋλεράνδου, έτριβε τα χέρια του διότι για πρώτη φορά από την εποχή του Γουλιέλμου του Β΄ η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Γερμανίας θα έχει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας αποκλειστικής ζώνης εκμετάλλευσης (ΑΖΕ) την οποία θα αποκαλούμε Mittel Europa, με τη Γαλλία να υποκλίνεται και την Πολωνία να τρέμει, τη Ρωσία να αποζητά επενδύσεις και την Ιταλία να παρακαλά, μαζί με τους Ισπανούς που ως γνωστόν ανήκουν στον Θρόνο των Βουρβώνων (κάτι σαν Γάλλοι, δηλαδή) τους οποίους έχει εδώ και καιρό εξαγοράσει η Φολκσβάγκεν, η Ντόιτσε Μπανκ και η TUI.

Στο Παλάτι των Ηλυσίων ο μοναχικός πρόεδρος, ο οποίος θα καταγραφεί στην ιστορία ως ο μοναδικός Πρόεδρος Δημοκρατίας που δεν κατάφερε να πείσει το κόμμα του πώς πρέπει να είναι εκ νέου υποψήφιος, άλλο και τούτο, μόνον ο Ρακίνας θα μπορούσε να αποδώσει την τραγικότητα της υπόθεσης, ζήτησε απλά ένα ποτήρι ερυθρού οίνου από τον Λίγηρα καθώς και να του υπενθυμίσουν το όνομα της πλέον πρόσφατης ερωμένης του, πιστός στην παράδοση των Λουδοβίκων που επιβάλλει πως η λύση των σημαντικών κρατικών ζητημάτων επιτυγχάνεται μόνον κατά τη συνεύρεση στον προεδρικό κοιτώνα.

Στη Ρώμη ο αδελφοποιτός αρλεκίνος των Εγγλέζων ψεκασμένων, πρώην ηθοποιός χωρίς κανένα ρόλο όμως, επικεφαλής ενός μπουλουκιού που έστηνε παραστάσεις σε πλατείες της επαρχίας τύπου Γκινιόλ αλλά χωρίς ταλέντο ή επιτυχία, τελείωνε την πρόβα του μπροστά από τον καθρέφτη διότι τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών του επιβεβαίωσαν πως η ανοησία είναι ανίκητη και πως οι ιταλοί ψηφοφόροι, ομού μετά τους Ουαλούς, προσδιορίζουν το μέλλον της κοινωνίας τους σε συνάρτηση με τις συναισθηματικές εξάρσεις του Πέπε Γκρίλο, όπου το «Πέπε» παραπέμπει σε ιστορικά πρόσωπα, όπως του Μπόμπου ή του Τοτού, στην Ελλάδα δε παραπέμπει σε όνομα γνωστού υπουργού ο οποίος ίδρυσε και κόμμα ψεκασμένων.

Στη Μαδρίτη οι Ισπανοί ταράχτηκαν, συχνά ταράζονται άλλωστε, το ’χει η παράδοσή τους, και τιμώρησαν τους Podemos, άκουσον άκουσον, αφήνοντας τον πρόεδρο της ελληνικής Βουλής άφωνο, διότι ο δόλιος είχε πιστέψει πως το μοναδικό εξαγώγιμο προϊόν της ημετέρας πατρίδας είναι η μοναδική συνταγή μαγειρικής, κατοχυρωμένη με ISO παγκοσμίως, η οποία ονομάζεται «Κάν’ το όπως ο ΣΥΡΙΖΑ» και βασίζεται στις βασικές αρχές και αξιώματα του μαρξιστικού έπους «Πολιτική Κουζίνα» που εκδόθηκε από τον Έγκελς (πλήρωσε τα έξοδα) όπου και καταγράφονται οι περιπέτειες του Καρόλου στο Λονδίνο με την καμαριέρα ερωμένη του και τα νεύρα της συζύγου του λόγω αφραγκιάς.

Υπάρχουν και αυθεντικές επιστολές που βρέθηκαν στα χέρια του ακαμάτη γαμπρού του, κάποιου Λαφάργκ, αγνώστων λοιπών περγαμηνών, εκτός ενός χειρογράφου με τίτλο «Δικαίωμα στην τεμπελιά» που στην Κουμουνδούρου το πήραν κατά γράμμα. Όμως...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το πολιτικό καμπαρέ και ο Ντάφυ Ντάκ

Toυ ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Ήταν φανερό εξ’ αρχής πως ο Αντώνης Σαμαράς επιδίωκε την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Το σενάριο αυτό είχε τεθεί σε ισχύ από το καλοκαίρι, όταν επιχειρήθηκε εκείνος ο αχαρακτήριστος ανασχηματισμός με λαϊκιστικό πρόσημο το οποίο οδηγούσε αναπόφευκτα στην μη εφαρμογή των συμπεφωνηθέντων με τους δανειστές και εταίρους. Έκτοτε η πορεία της χώρας ήταν δεδομένη.

Σε τέτοιες στιγμές είναι ενδεχομένως χρήσιμο να ανατρέχει κανείς σε σκέψεις που εκφράζουν εκείνοι που είναι εντεταλμένοι να επικοινωνούν στους προϊσταμένους τους το τι πραγματικά συμβαίνει στο πεδίο ευθύνης τους. Έτσι, αμέσως μετά την ανακοίνωση περί συντόμευσης της διαδικασίας εκλογής προέδρου, ανώτερος γερμανός διπλωμάτης που υπηρετεί στην Αθήνα προέβαινε σε μία χαρακτηριστική εκτίμηση για τα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας: «Εμάς δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα εκλεγεί ακόμη και αν αυτός είναι ο Ντάφυ Ντάκ. Έχουμε μία συμφωνία με την Ελλάδα, συμφωνία τριμερή, υπογεγραμμένη από κυβερνήσεις αυτής της χώρας».

Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Επομένως ό,τι και να λέγεται είναι εκ του περισσού. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Είτε η συμφωνία εξακολουθεί να είναι σεβαστή είτε όχι. Οι γερμανοί είναι διαποτισμένοι από έναν ψυχρό ορθολογισμό. Το ζήτημα είναι το εάν η ψυχρή αυτή πραγματικότητα γίνεται αντιληπτή στην Αθήνα.  

Πολύ σύντομα οι πολίτες θα το αντιληφθούν. Την επομένη των εκλογών. Όταν ο νέος πρωθυπουργός θα επιχειρήσει να συναντηθεί με την Άγκελα Μέρκελ και τον Φρανσουά Ολάντ και όταν ο νέος υπουργός οικονομικών θα επιχειρήσει να αντιληφθεί το τι ακριβώς σκέπτονται οι δανειστές. Τότε που ο κάθε νέος πρωθυπουργός θα απευθυνθεί στους πολίτες και θα ανακοινώσει πως όλες οι δεσμεύσεις του έναντι του Λαού θα υλοποιηθούν αλλά σε τρία χρόνια, διότι η νέα κυβέρνηση παρέλαβε μία …. ιδιαιτέρως «καμένη γή».

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε το επιδιωκόμενο από την Κουμουνδούρου αποτέλεσμα. Σε μια Βουλή όπου ο καταγεγραμμένος χάρτης από τις εκλογές του 2012 είχε πλήρως μεταβληθεί, με συμπράξεις κάτω και πάνω από το τραπέζι, με προσχωρήσεις και αποχωρήσεις, με ανεξαρτητοποιήσεις και προφυλακίσεις, σε μία τέτοια Βουλή πλήρως διαταραγμένη και με πρωτοφανές χαμηλό επίπεδο πολιτικής συνείδησης και πολιτικά αρθρωμένου λόγου, η αδυναμία εκλογής προέδρου ήταν ταυτόχρονα πολιτική αδυναμία αλλά και σύμπτωμα σοβαρής ασθένειας. Τα πολύ πρόσφατα γεγονότα με πρωταγωνιστές μετρίους ηθοποιούς, λαϊκούς κομφερανσιέ και ασυνάρτητους πολιτικούς, με την συνδρομή μια ευρέως αποδεκτής από την κοινωνία αδυναμίας της Δικαιοσύνης να εμφυσήσει αίσθημα Δικαίου, κατέδειξαν πώς η πολιτική πραγματικότητα της χώρας κινείται μεταξύ ενός χυδαίου «Μπιρλέσκ» και ενός απαράδεκτου «Βοντβίλ» με έντονες πινελιές «μελό» που οδηγούν αναπόφευκτα σε σκετσάκια κακού καμπαρέ στα μπαράκια του Αμβούργου κατά τον Μεσοπόλεμο.

Το δράμα ωστόσο δεν περιορίζεται σε μία διαταραγμένη κυβερνώσα Νέα Δημοκρατία, ένα πανικόβλητο ΠΑΣΟΚ και μία διψασμένη για εξουσία Κουμουνδούρου. Οι εξελίξεις στην ΔΗΜΑΡ ιδιαιτέρως κατέδειξαν το έλλειμμα πολιτικού ήθους και πολιτικής ευπρέπειας έναντι της ίδιας της ιστορίας της Αριστεράς. Με μικροαστική νοοτροπία και τριτοκοσμική προδιάθεση η Αγίου Κωνσταντίνου μεταλλάχθηκε σε περιπλανώμενο μπουλούκι με ρεπερτόριο βουκολικό και βασικό προσανατολισμό να διασφαλιστούν κάποια ανταλλάγματα που θα εγγυηθούν την πολιτική και άρα την επαγγελματική επιβίωση μιας μικρής ηγετικής ομάδας μωρών. Ευτυχώς που ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης έφυγε νωρίς.

Δεν έφθανε η μαζική παράνοια που εκδηλώθηκε κάθετα και οριζόντια στο πολιτικό σύστημα επιβεβαιώνοντας στο ακέραιο τις διαπιστώσεις της Κοινωνίας του Θεάματος. Ήλθε και η παρέμβαση της Διαπλοκής που ανάστησε νεκρούς και επανέφερε πρόσωπα. Πρόκειται για την ίδια Διαπλοκή που τους γκρέμισε τότε με το …Δημοψήφισμα και που επέβαλλε συνθήκες συρρίκνωσης και ισοπέδωσης του κεντροαριστερού λόγου. Η επανεμφάνιση του Γιώργου Παπανδρέου και κυρίως το πλαίσιο αισθητικής εντός του οποίου κινήθηκε μοιάζει με φάρσα αλλά τελικά ισοδυναμεί με τραγωδία όταν μάλιστα ο πολιτικός και δημοσιογραφικός κόσμος μιας χώρας τον και τους παίρνει στα σοβαρά. Δήθεν τάχα μου, διότι ο ΓΑΠ θα «κλέψει ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ». Προφανώς ο ΓΑΠ αρέσκεται στο να διαδραματίζει τον ρόλο του μοιραίου προσώπου σε μία παράσταση τύπου «Οι δύο ορφανές». Μόνον που το γνωστό μελό ανήκει στο ρεπερτόριο του 19ου αιώνα. Είναι ενδιαφέρον να ασχολείται κανείς με το vintage, όταν μία τέτοια δραστηριότητα αφορά την συλλογή αναμνήσεων. Αλλά μέχρις εκεί.

Η χώρα λοιπόν οδηγείται σε εκλογές με τον Ντάφυ Ντάκ, τον Γκούφυ, τον Ραν Ταν Πλάν και τον Πλούτο σε ρόλους πρωταγωνιστικούς και ενδιαφέροντες. 

Αν αυτή η Βουλή ήταν η χείριστη της μεταπολεμικής ιστορίας, η επόμενη θα είναι ίσως ακόμη χειρότερη: 

Επειδή δεν υπάρχουν «σοφοί λαοί» και επειδή πολλοί και σπουδαίοι λαοί και έθνη με σημαντικό ρόλο στην Ιστορία παρήκμασαν και εξαφανίστηκαν, επειδή η ανοησία είναι ανίκητη, επειδή οι ψηφοφόροι είναι δεδομένοι, συγκεκριμένοι και με ονοματεπώνυμο, επειδή είναι οι πολίτες αυτής της κοινωνίας που ψηφίζουν, ας το πάρουμε λοιπόν απόφαση: