ΔΙΑΣΤΗΜΑ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: «Χιούστον, έχουμε πρόβλημα»

Apollo 11 vs. Artemis II: 57 años de diferencia. pic.twitter.com/djLzl3bdve

— Somos Cosmos (@SomosCosmos_) April 2, 2026

 

Του Ηλία Μαγκλίνη

Τις προάλλες, συζητώντας με φίλους για την τρέχουσα αποστολή «Αρτεμις ΙΙ» γύρω από τη Σελήνη, κατάλαβα κάτι: ήξεραν για την πρώτη προσσελήνωση του 1969, για τον Αρμστρονγκ και τον Ολντριν, αλλά δεν ήξεραν τίποτε απολύτως για τις αποστολές που ακολούθησαν.

Αυτό μου έδωσε την ιδέα να κάνω ένα τεστ και να ρωτήσω και άλλο κόσμο.

Στη συντριπτική πλειονότητα, η απάντηση ήταν η ίδια απορία γεμάτη έκπληξη: «Τι, υπήρξαν κι άλλοι; Δεν ήταν μόνον ο Αρμστρονγκ; Πήγαμε ξανά στο φεγγάρι;».

Εχει ενδιαφέρον αυτό διότι οι περισσότεροι έχουν δει τη διάσημη ταινία «Απόλλων 13», που απεικόνιζε μία ακόμη αποστολή προσσελήνωσης μετά το 1969, η οποία, ως γνωστόν, δεν πήγε καλά. Αλλά φαίνεται πως δεν έθεσαν την ταινία στο ευρύτερο ιστορικό της πλαίσιο.

Η αποστολή «Απόλλων 13» δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας της σοβαρής βλάβης στον θαλαμίσκο και η ιστορική πια φράση «Χιούστον, έχουμε πρόβλημα» έχει γίνει πασπαρτού λόγω της ταινίας.

Αλλά και όσον αφορά τη γνώση μας γύρω από τις αποστολές στη Σελήνη, ισχύει απολύτως αυτό το «Χιούστον, έχουμε πρόβλημα».

Η απάντηση, λοιπόν, στο ερώτημα εάν πήγαμε ξανά στο φεγγάρι, είναι ένα ολοστρόγγυλο ναι.

Συγκεκριμένα:

Η αποστολή «Απόλλων 12» εκτοξεύθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1969, περίπου τρεις μήνες μετά την «Απόλλων 11», και προσεδαφίστηκε στον Ωκεανό των Καταιγίδων, 400 χιλιόμετρα νοτιοδυτικώς του κρατήρα Κοπέρνικου.

Η «Απόλλων 13» εκτοξεύθηκε στις 11 Απριλίου του 1970, αλλά δεν προσεδαφίστηκε, ενώ η «Απόλλων 14» εκτοξεύθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1971 και προσεδαφίστηκε στην περιοχή Φρα Μάουρο.

Η «Απόλλων 15» εκτοξεύθηκε στις 26 Ιουλίου 1971 και προσεδαφίστηκε στα Απέννινα Ορη, κοντά στη χαράδρα Χάντλεϊ, ενώ η «Απόλλων 16», με εκτόξευση στις 16 Απριλίου 1972, έφτασε στα υψώματα του Καρτέσιου.

Τέλος, η «Απόλλων 17» εκτοξεύθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1972 και μελέτησε την κοιλάδα που σχηματίζουν οι οροσειρές Ταύρος και Λίτροου και με αυτήν μπήκε ένα τέλος στις αποστολές στη Σελήνη.

Εως τώρα· μέχρι την «Αρτεμις ΙΙ».

Η αλήθεια είναι ότι η τωρινή αποστολή «Αρτεμις ΙΙ» δεν μοιάζει και πολύ με όλες τις παραπάνω. Αν μπορούμε να τη συγκρίνουμε με κάποια, αυτή είναι με την προγενέστερη της «Απόλλων 11», την αποστολή «Απόλλων 8».

Εκτοξεύθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1968 με αποστολή τη «δοκιμή θαλαμίσκου σε σεληνιακή τροχιά». Πλήρωμα τότε ήταν οι Φρανκ Μπόρμαν, Τζέιμς Λόβελ και Ουίλιαμ Αντερς. Ηταν η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα θα πραγματοποιούσε περιφορά γύρω από το φεγγάρι.

Αν σήμερα θυμόμαστε κάτι από εκείνη την αποστολή, είναι την περίφημη φωτογραφία Earthrise: τη Γη να…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αυτοκαταστροφικοί κατσαπλιάδες

Το Χάνι της Γραβιας (ΣΥΡΙΖΑ) που επεδίωξε να μας κάνει Αλβανία του Χοτζα έχει το γελοίο τέλος που του αξίζει

— Γενικώς Γραμματέας (@HonErich) August 24, 2024

 Του Ηλία Μαγκλίνη

Αν πάμε τον χρόνο δέκα χρόνια πίσω, θα συναντήσουμε ξανά τον ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση.

Φαινομενικά, οι διαφορές με το 2014 δεν είναι μεγάλες. Στο βάθος, όμως, είναι. Δεν έχει καμία σχέση ο τότε ΣΥΡΙΖΑ με τον σημερινό. Και όχι μόνο σε πρόσωπα και θεσμικά όργανα.

Το 2014, ο ΣΥΡΙΖΑ τραβούσε ολοταχώς για την εξουσία.

Σήμερα, κάτι τέτοιο μοιάζει με όνειρο μακρινό πια. Εδώ και ένα χρόνο περίπου, μετά την τελευταία συντριπτική εκλογική ήττα και την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πρωτόγνωρο πολιτικό φαινόμενο, κυρίως μετά την ανάληψη της ηγεσίας του από τον Στέφανο Κασσελάκη.

Το έχουμε ξαναγράψει· αν όλο αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο χρόνο στην Κουμουνδούρου αποτελούσε θέμα μυθιστορήματος, ο συγγραφέας θα δεχόταν σκληρή κριτική: η πλοκή του θα κρινόταν μάλλον ως «απίθανη», μη ρεαλιστική. Θα του λέγαμε ότι «αυτά τα πράγματα απλώς δεν συμβαίνουν». Να όμως που η πραγματικότητα έχει μεγαλύτερη φαντασία από εμάς – και αυτό είναι απόφθεγμα του Μαρξ.

Για ορισμένους, οι εξελίξεις, ειδικά αυτές των τελευταίων ημερών, με την «ανταρσία» του άλλοτε βασικού υποστηρικτή του Κασσελάκη, Παύλου Πολάκη, και μία ακόμη αποχώρηση των «οκτώ» της Πολιτικής Γραμματείας από συνεδρίαση οργάνου (που επί της ουσίας δεν είναι μονάχα «οκτώ», καθώς εκπροσωπούν ογδόντα επτά κομματικά στελέχη της λεγόμενης «φρουράς Τσίπρα»), δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσουν.

Γιατί;

Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ποτέ κόμμα με τη στενή έννοια του όρου αλλά ένα σύνολο συνιστωσών. Κάτι, δηλαδή, πιο εύθραυστο, πιο ρευστό, ιδίως όταν μιλάμε για κόμμα εξουσίας.

Το 2015, το σύνολο αυτό των συνιστωσών κατέκτησε την εξουσία, με τη στήριξη και των ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου. Από αυτό το σημείο κι έπειτα, ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να λειτουργεί ως κόμμα: ως ένας οργανισμός πιο συμπαγής, πιο πυκνός και πιο στέρεος. Ή, έστω, προσπάθησε. Τα γεγονότα του 2015, με αποκορύφωμα τις μεγάλες αποχωρήσεις εκείνου του φθινοπώρου, κατέδειξαν τους πρώτους σοβαρούς κλυδωνισμούς στο εσωτερικό του κόμματος.

Ωστόσο, διατήρησε την εξουσία με δεύτερη εκλογική αναμέτρηση καθώς και τη στιβαρότητά του. Αλλά το τελευταίο φαίνεται πως οφειλόταν, εν πολλοίς, σε ένα πρόσωπο: αυτό του Αλέξη Τσίπρα.

Ο τελευταίος διεκήρυττε τότε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ή αν προτιμάτε η Πρώτη φορά Αριστερά, δεν θα είναι παρένθεση στην κυβερνητική πολιτική της χώρας.

Σχεδόν τον πιστέψαμε.

Σχεδόν.

Η έλευση του Κυριάκου Μητσοτάκη άλλαξε τα δεδομένα, όπως επίσης το γεγονός πως όσο κι αν προσπάθησε να διατηρήσει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, στην πορεία φάνηκε ότι δεν μπορούσε.

Μπορούσε μάλλον να ασκήσει εξουσία, πολιτική όμως όχι ιδιαίτερα. Προκάλεσε έτσι ανασφάλεια στο εκλογικό σώμα, συνέβη και η τραγωδία στο Μάτι το 2018, οπότε ένα χρόνο μετά, έχασε την εξουσία. Από τότε την κοιτάζει με το κιάλι.

Η αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα, με όλη τη φημολογία που τη συνόδευε, έδωσε τη χαριστική βολή.

Εκτός και αν ως χαριστική βολή δούμε την εμφάνιση του Στέφανου Κασσελάκη.

Η αρχική υποστήριξη του τελευταίου τόσο από τον Τσίπρα αλλά κυρίως από τον Παύλο Πολάκη και τον Νίκο Παππά, επέφεραν μία ακόμα μαζική αποχώρηση επιφανών και ιστορικών στελεχών (η πολιτική πορεία των οποίων έκτοτε αγνοείται πάντως) και σιγά σιγά φτάσαμε σε μια ανατροπή: ο Πολάκης, όπως και το «στρατόπεδο» του Τσίπρα, να στρέφονται κατά του Κασσελάκη.

Αν δει κάποιος τη δεκαετία 2014-2024 στον ΣΥΡΙΖΑ σε μια συνέχεια, βλέπει ότι δεν είναι τόσο απίθανα αυτά που συμβαίνουν στο εσωτερικό του. Μάλλον έχουν μια συνέπεια:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΥ ΣΒΗΝΟΥΝ: Μια βαρκάδα τον Ιούλιο του 1933

Η σημείωση με μολύβι πίσω από τη φωτογραφία μάς πληροφορεί: «Εκδρομήν εις Αγιον Ανδρέαν την 9-7-33, ημέραν Κυριακήν».


Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ


«Εκδρομήν εις Αγιον Ανδρέαν την 9-7-33, ημέραν Κυριακήν». Από τη σημείωση στην πίσω πλευρά της σημερινής φωτογραφίας μαθαίνουμε ότι η 9η Ιουλίου του 1933 έπεσε ημέρα Κυριακή.  

 

Δεν μαθαίνουμε, όμως, τίποτε άλλο για τα πρόσωπα που ποζάρουν, σε πλανόδιο πιθανώς φωτογράφο – ο οποίος ίσως να χρειάστηκε να βρέξει τα πόδια του, όπως και το τρίποδο της προπολεμικής κάμερας, για να τραβήξει τη φωτογραφία.

Δέκα νεαροί, λοιπόν, έφηβοι γύρω στα δεκαεπτά, ένας σκύλος και μια βάρκα. Αυτή τη φορά, σε μία ακόμη φωτογραφία που ο κύριος Γκρι αλίευσε από ένα σπίτι που άδειασε, τυγχάνει να γνωρίζει μόνον έναν από τους εικονιζομένους: κάποιος από τους δέκα είναι ο παππούς του, από την πλευρά της μητέρας του. 

 

Ποιος είναι όμως απ’ όλους;

Εβαλε τη φωτογραφία κάτω από το δυνατό φως, χρησιμοποίησε μεγεθυντικό φακό, μελέτησε προσεκτικά τα χαρακτηριστικά των προσώπων, αλλά δεν μπόρεσε να αναγνωρίσει τον παππού με τον οποίο μεγάλωσε και που τον έχασε όταν ο ίδιος ήταν δεκαέξι και ο παππούς εξήντα εννέα. 

Ο πιθανότερος υποψήφιος είναι ο νεαρός με το μαύρο ολόσωμο μαγιό, ο οποίος και αγκαλιάζει τον σκύλο. (Ο παππούς του κυρίου Γκρι αγαπούσε τα σκυλιά. Οταν κάποτε έχασε ένα, χρειάστηκε γιατρός και μια ένεση για να ηρεμήσει.) Δεν είναι καθόλου σίγουρος, όμως, ο κύριος Γκρι. Και δεν έχει πλέον απομείνει κανένας από την οικογένεια για να τον βοηθήσει να ξεχωρίσει με ασφάλεια ποιος είναι από τους δέκα.

Δεν έχει και τόση σημασία όμως. 

 

Σημασία έχει η αλκή της νιότης, η δύναμη του θέρους, όπως επίσης και η δύναμη της φαντασίας: ας πούμε, η παραλία του Αγίου Ανδρέα το 1933. Πόσο όμορφη πρέπει να ήταν!  

 

Τα πεύκα ολόγυρα μπορείς να τα φανταστείς; Με λίγη προσπάθεια ίσως.  

 

Το βέβαιο είναι πως τότε η ακτή αυτή πρέπει να ήταν όπως οι αιγαιοπελαγίτικες απόμερες παραλίες που κυνηγάμε σήμερα με το τουφέκι.

Τους φαντάζομαι να κάνουν βαρκάδα με τον σκύλο μαζί, να βουτάνε, να συζητάνε για κορίτσια.  

 

Τους κοιτάζω και λέω από μέσα μου: δεκαεπτά χρόνων το 1933. Που σημαίνει ότι το 1940 ήταν είκοσι τεσσάρων. Σε μάχιμη ηλικία. 

 

Οντως ο παππούς του κυρίου Γκρι βρέθηκε στο ελληνοϊταλικό μέτωπο αλλά χάρη στον άνδρα της μεγάλης του αδελφής, που ήταν ανώτατος αξιωματικός της Χωροφυλακής, κρατήθηκε στα μετόπισθεν συνοδεύοντας Ιταλούς αιχμαλώτους. Είχε το μερίδιό του στις ψείρες, αλλά τα δύσκολα τα γλίτωσε με τον γνωστό ελληνικό τρόπο.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τα απομεινάρια μιας ημέρας

Μια ανδροπαρέα του ’60, που το γλεντάει δεόντως – ή, μάλλον, το γλέντι έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Τα μπουκάλια έχουν αδειάσει, αλλά οι καρδιές έχουν γεμίσει.

 

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ


«Ανδρες χωρίς γυναίκες» τιτλοφορείται μια γνωστή συλλογή διηγημάτων του Eρνεστ Χέμινγουεϊ.  

Η φωτογραφία, αποτυπώνει ακριβώς αυτό: άνδρες χωρίς γυναίκες, οι οποίοι όμως δείχνουν να το διασκεδάζουν – και με το παραπάνω.  

Μονάχα ένα πρόσωπο γνωρίζει από τους οκτώ συνδαιτυμόνες ο κύριος Γκρι. Οι λοιποί επτά τού είναι παντελώς άγνωστοι. Οπως και η φωτογραφία της άγνωστης μελαχρινής και της επίσης άγνωστης καστανόξανθης λουόμενης, βρέθηκε και αυτή στα κατάλοιπα μιας ολόκληρης ζωής. Δεν γνωρίζουμε την αφορμή, τον λόγο γι’ αυτό το γλέντι, το πλαίσιο μέσα στο οποίο στήθηκε. Δεν ξέρουμε τη σχέση μεταξύ τους: είναι συνάδελφοι, συνεργάτες και φίλοι, απλώς φίλοι;

Ο κύριος Γκρι έχει βάσιμες υποψίες –ή απλώς σκέφτεται με όρους μυθοπλασίας– ότι είναι μέλη πληρώματος κρουαζιερόπλοιου, αρχές της δεκαετίας του ’60, εποχή κατά την οποία οι κρουαζιέρες είχαν μιαν αίγλη που σήμερα μοιάζει σχεδόν μυθιστορηματική. 

«Αραγε να είναι εν πλω;» αναρωτιέμαι. 

 

Αμφίβολο, αν κρίνουμε από τη γενική αποχαλίνωση. Αν υπήρξε φαγητό στο τραπέζι, έχει εξαφανιστεί χωρίς ίχνος. Τα μπουκάλια έχουν σχεδόν αδειάσει. Το λευκό τραπεζομάντιλο έχει σχεδόν καταστραφεί: στη μία πλευρά του τραπεζιού είναι φανερό ότι έχει χυθεί πάνω του κάμποσο κρασί, πιθανώς κόκκινο.  Ενας από τους συνδαιτυμόνες εοιμάζεται να πιει μία ακόμα γουλιά με μια κουτάλα. Δύο κρατούν σαν τρόπαια τα μπουκάλια ψηλά. Κάποιος άλλος σκύβει και ψιθυρίζει κάτι στον διπλανό του. Δεξιά, ένας άλλος έχει σχεδόν ακουμπήσει το πρόσωπό του στο βρεγμένο, τσαλακωμένο τραπεζομάντιλο, γεμίζοντας ο ίδιος το ποτήρι του, χαμογελώντας πονηρά. Ολοι τους γελούν. Ο παραμικρός δισταγμός ή αυτοσυγκράτηση έχει πάει περίπατο.

Ποιος τους φωτογραφίζει; 

 

. Θα εμφάνιζαν τέτοια εικόνα άνδρες εκείνης της εποχής σε μια γυναίκα με κάμερα;

Δεν ξέρουμε τι προηγήθηκε και τι ακολούθησε αυτής της γιορτής. Δεν γνωρίζουμε τίποτα στην ουσία. 

 

Μόνον το γέλιο τους. 

 

Μια φωτογραφία, γράφει ο Τζον Μπέργκερ, από τη φύση της περιλαμβάνει μέσα σε όσα δείχνει και όλα όσα δεν δείχνει. Είναι ένα αναμνηστικό απουσίας. 

 

«Ειδικά τη συγκεκριμένη φωτογραφία», λέει ο κύριος Γκρι, «τη βλέπω σαν μια φέτα αυτού του αόρατου, αινιγματικού πράγματος που είναι ο χρόνος, η οποία όμως, αίφνης, αποκτά τη στόφα του άχρονου».

Η εικόνα επιζεί σίγουρα κάμποσων από τα πρόσωπα που περιλαμβάνονται σε αυτή. Η φωτογραφία περιέχει μια κίνηση, μια ροή που δεν επιτρέπεται επί μακρόν σε έναν κοινό θνητό.  

 

Ωστόσo, η εικόνα αυτή έχει κάτι από...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: PayPal, το χρονικό μιας εταιρείας

In the early 2000s, a group of early PayPal employees and founders came to be known as the “PayPal Mafia”. This group of men came to dominate Silicon Valley.

Over two decades later, there’s a new mafia that’s quietly emerging — except this time, it’s women who are leading… pic.twitter.com/XIRRecgn5W

— Loewen Cavill (@loewenkc) March 8, 2024

 Toυ Ηλία Μαγκλίνη

Δύο αξιοσημείωτα αντικείμενα υπήρχαν στα γραφεία της πλατφόρμας ηλεκτρονικών πληρωμών PayPal:

Το πρώτο ήταν ένας ηλεκτρονικός πίνακας, ο αποκαλούμενος «Δείκτης Παγκόσμιας Κυριαρχίας», που μετρούσε τους καθημερινούς χρήστες της πλατφόρμας.

Το δεύτερο ήταν ένα μπάνερ με τις εξής λέξεις: «Memento Mori». Στα λατινικά, αυτό σημαίνει «Να θυμάσαι πως θα πεθάνεις».

Ενδιαφέρον το ότι στα γραφεία ενός τέτοιου εταιρικού και τεχνολογικού κολοσσού υπήρχε αναρτημένο ένα μπάνερ φιλοσοφικού χαρακτήρα.

Μάλλον όμως δεν είχε κάποια επίδραση στο προσωπικό. Συνήθως, μια τέτοια στάση ζωής σε κάνει πιο στωικό, νηφάλιο. Οσοι πέρασαν όμως από την εταιρεία τη θυμούνται σαν αρένα – «μια εταιρεία δημιουργική και αμείλικτα εξαντλητική», γράφει ο Τζίμι Σόνι, συγγραφέας του βιβλίου «Οι ιδρυτές. Η ιστορία της PayPal και των επιχειρηματιών που άλλαξαν για πάντα τη Σίλικον Βάλεϊ» (μτφρ. Χρήστος Μπαρουξής, εκδ. Ψυχογιός).

Ο Σόνι περιγράφει μια υπάλληλο στην πρώτη της ώρα στην εταιρεία: στα δεξιά της βλέπει μια τεράστια στοίβα Tylenol (παυσίπονα και ηρεμιστικά μαζί) και από την άλλη, μια συνάδελφό της να φωνάζει στον άνδρα της στο τηλέφωνο «Μη με περιμένεις απόψε, γι’ αυτό σταμάτα να με ρωτάς».

Ο Σόνι έχει άλλη άποψη για τη σημασία του μπάνερ: «Τα στελέχη της PayPal ή θα κατακτούσαν τον κόσμο ή θα πέθαιναν προσπαθώντας».

Συχνά, στην πορεία της εταιρείας, πλησίασαν σοβαρά στο να πάθουν το δεύτερο…

Το βιβλίο του Σόνι (βραβευμένου συγγραφέα στις ΗΠΑ και βιογράφου του Κλοντ Σάνον, από τους πρωτεργάτες της πληροφορικής) ξεκινάει με μια συνάντηση στο σαλόνι ενός από τους ιδρυτές της PayPal, του Ελον Μασκ το 2019. Υποτίθεται ότι θα περνούσαν μία ώρα μαζί· πέρασαν κάτι περισσότερο από τρεις. Οι ιστορίες του Μασκ γύρω από την PayPal δεν είχαν τελειωμό.

Το εκπληκτικό είναι ότι οι περίφημοι ιδρυτές της (ο Μασκ αλλά και οι Μαξ Λέβτσιν, Πίτερ Τιλ κ.ά.) ήταν παιδιά όταν μπήκαν σε αυτή την περιπέτεια: εικοσάρηδες που μόλις είχαν τελειώσει τις σπουδές τους. Τους περισσότερους τους γνωρίζουμε από όσα κατάφεραν αφού πούλησαν την εταιρεία (όπως τον Μασκ).

Κι ωστόσο, τα «παιδιά» αυτά δεν είχαν μονάχα θαυμαστές, αλλά και εχθρούς: «μια μικρή ομάδα ελευθεριστών τεχνο-ουτοπιστών που συγκεντρώνει στα χέρια της πρωτοφανή για τα ιστορικά δεδομένα δύναμη». Η αξία της PayPal σήμερα ανέρχεται στα 300 δισ. δολάρια περίπου· το 2001 η eBay την είχε αγοράσει έναντι 1,5 δισ. δολαρίων…

Τους αποκάλεσαν «μαφία».

«Είναι προσβολή για τη μαφία να μας αποκαλούν έτσι», είχε πει αστειευόμενος ο Τζον Μαλόι, ένα από τα πρώτα μέλη του διοικητικού συμβουλίου. «Η μαφία είναι πολύ πιο οργανωμένη απ’ ό,τι ήμαστε τότε εμείς».

Το βιβλίο του Σόνι είναι ένα συναρπαστικό χρονικό μιας εταιρείας αλλά και μιας εποχής – της δικής μας εποχής.

Οι δυσαρμονίες που γεννούν καινοτομίες

«Η δημιουργία της PayPal είναι μία από τις απίστευτες ιστορίες της εποχής της ραγδαίας εξάπλωσης του διαδικτύου», γράφει ο Τζίμι Σόνι

Ο Σόνι γράφει πως η PayPal στη σημερινή της μορφή προέκυψε από τη συγχώνευση δύο εταιρειών.

Η μία ήταν η Fieldlink (μετέπειτα Confinity) που ιδρύθηκε το 1998 από δύο αγνώστους τότε, τους Μαξ Λέβτσιν και Πίτερ Τιλ. Η εταιρεία δημιούργησε την υποδομή που συνέδεσε τα χρήματα με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ονομάζοντάς την «PayPal». Οι πρώτοι πελάτες ήταν οι χρήστες της πλατφόρμας δημοπρασιών eBay.

Την ίδια περίοδο, ο Ελον Μασκ ξεκινούσε την X.com, «εταιρεία που επίσης έδινε τη δυνατότητα στους χρήστες να στέλνουν χρήματα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου».

Οι δύο εταιρείες κονταροχτυπήθηκαν για το μερίδιο αγοράς στην πλατφόρμα της eBay. Αντιλαμβανόμενες όμως ότι είχαν μπει σε μια τροχιά αλληλοεξόντωσης, ξύπνησε μέσα τους το πολύ ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης και επέλεξαν μια «βίαιη» συγχώνευση.

Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια και η νέα εταιρεία να επιβιώσει από την έκρηξη της «φούσκας» των εταιρειών τεχνολογίας, «τις έρευνες πολιτειακών εισαγγελέων και την προσπάθεια απομίμησης της υπηρεσίας της από έναν από τους επενδυτές της».

Την ίδια στιγμή, περισσότερες από δέκα άλλες εταιρείες εισήλθαν στο πεδίο των ηλεκτρονικών πληρωμών, ενώ, από την άλλη, οι «παραδοσιακοί» παίκτες (Visa, Mastercard, πανίσχυρες τράπεζες) την πίεζαν σε μια προσπάθεια να διεισδύσουν και αυτές σε αυτόν τον «νέο, θαυμαστό κόσμο».

Αλλά ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος για τα στελέχη της PayPal ήταν η επιθετικότητα της eBay, στην πλατφόρμα δημοπρασιών της οποίας αναδείχθηκε. «Ετσι», εξηγεί ο Σόνι, «η eBay θα προχωρούσε στην εξαγορά και στο λανσάρισμα της δικής της πλατφόρμας ηλεκτρονικών πληρωμών προκειμένου να εκθρονίσει την PayPal…».

Κι όμως, η PayPal όχι μόνον επιβίωσε, αλλά κατόρθωσε να υπερπηδήσει όλα τα εμπόδια και, παρά τη χασούρα δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων, μπήκε στο χρηματιστήριο, η πρώτη που το κατάφερε μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Την ίδια χρονιά, το 2001, ακολούθησε η εξαγορά της από την eBay έναντι 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων.

Το δύσκολο δεν ήταν να τη δημιουργήσουμε, λέει ο Μασκ στον Σόνι.

 Το δύσκολο ήταν να την κρατήσουμε ζωντανή.  

«Πράγματι», σχολιάζει ο συγγραφέας, «είκοσι χρόνια μετά η PayPal μπορεί να υπερηφανεύεται για κάτι σπάνιο για εταιρεία εκείνης της εποχής: το γεγονός ότι υπάρχει ακόμη. Τελικά, η eBay προχώρησε σε ανεξαρτητοποίηση της PayPal, που πλέον είναι μία από τις ισχυρότερες εταιρείες του πλανήτη, με αξία που ανέρχεται περίπου στα 300 δισεκατομμύρια δολάρια».

Αλλά κάθε εταιρεία είναι οι άνθρωποί της. Και η ιδιαιτερότητα της PayPal είναι ότι «δεν υπάρχει ένας κεντρικός ήρωας ή ηρωίδα».

Το άλλο εκπληκτικό είναι ότι...

 

ΔΥΤΙΚΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ανθρωπιστικές σπουδές τέλος;

Toυ ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Πρόσφατο ρεπορτάζ από τις ΗΠΑ, που αναδημοσίευσε η «Κ» στην ιστοσελίδα της, αναφέρει ότι οι περικοπές στις «ανθρωπιστικές σπουδές» γίνονται όλο και περισσότερες, καθώς το εν λόγω πανεπιστημιακό πεδίο «δεν προσφέρει θέσεις εργασίας».

Το ακούμε και το διαβάζουμε ολοένα περισσότερο τα τελευταία χρόνια: τα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης παντού στον κόσμο μειώνουν ή και κλείνουν τις έδρες που αφορούν τα γνωστά στον αγγλοσαξονικό χώρο ως humanities.

Τι είναι τα humanities;  

Αυτό που στη χώρα μας ήταν παλαιότερα γνωστό ως «κλασική κατεύθυνση»: φιλολογία, φιλοσοφία, πολιτικές επιστήμες, Ιστορία, κοινωνιολογία, αρχαιολογία και άλλα.

Εχει πια περάσει πολύς καιρός από τότε που η επιλογή γνωσιακού πεδίου στην ανώτατη εκπαίδευση ήταν ανεξάρτητη από το επάγγελμα που θα ακολουθούσε ένας πτυχιούχος. Η ιδέα της μόρφωσης που παρέχει ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα ως αξία αυθύπαρκτη και αυτόνομη θεωρείται πια ρομαντική, έως και αφελής.

Αν ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα σήμερα θεωρείται επιτυχημένο δεν είναι επειδή αναδεικνύει πρόσωπα με μια ευρύτερη και πολύπλευρη παιδεία. Θεωρείται επιτυχημένο μόνον εάν αυτό που έχει να προσφέρει στη φοιτήτρια ή στον φοιτητή έχει αμιγώς χρηστικό χαρακτήρα.

Αυτή η νοοτροπία έχει ένα βάθος χρόνου, δεν είναι κάτι καινούργιο. Ακόμη και στα τέλη της δεκαετίας του ’80, για παράδειγμα, όταν κάποιος έλεγε «θέλω να γίνω φιλόλογος» ή «πολιτικός επιστήμονας», η πρώτη κουβέντα των προβληματισμένων γονιών ήταν «και τι θα κάνεις μετά;». Πλέον, όμως, αυτό που ήταν κάποτε ανησυχία σε έναν γονιό μοιάζει να θεσμοθετείται από τα ίδια τα πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Ολο αυτό φαίνεται πως είναι απότοκο του πνεύματος μιας εποχής στην οποία, ενώ σημειώνονται επιτεύγματα στις θετικές επιστήμες και στην τεχνολογία, ευδοκιμεί η συρρίκνωση.

Οι νέες ανακαλύψεις της αστρονομίας ή των νευροεπιστημών, οι νέες θεωρίες της κοσμολογίας, η επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης, όλα αυτά έχουν πολύ σοβαρές φιλοσοφικές, υπαρξιακές προεκτάσεις. Εάν περιοριστούμε στην καθαρά τεχνική πτυχή τους, θα έχουμε χάσει ένα πολύ μεγάλο μέρος από τη σαγήνη τους, αλλά και από την επίγνωση τυχόν κινδύνων για το μέλλον του ανθρώπου.

Η συρρίκνωση έχει, λοιπόν, να κάνει με μια «λογιστική» αντίληψη των πραγμάτων. Οταν περιοριζόμαστε στην «οντική» προσέγγιση και παραβλέπουμε την οντολογική.

 

Ο άνθρωπος δεν θα είχε φτάσει εδώ που βρίσκεται σήμερα δίχως την οντολογική του πλευρά. Δίχως τα μεγάλα ερωτήματα πάνω στην ύπαρξη και στο σύμπαν, στο παρελθόν του και στη μνήμη του, στην ταυτότητά του.

Οι περικοπές στις ανθρωπιστικές σπουδές ισοδυναμούν με...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οταν η νύχτα είναι σκοτεινή

Toυ ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

 Προχθες ξεκίνησε και τυπικά ο χειμώνας με την πιο μεγάλη νύχτα όλης της χρονιάς, διάρκειας περίπου 14 ωρών. 

Η κυριαρχία της νύχτας σχετίζεται παραδοσιακά με τη γιορτή των Χριστουγέννων: το φως που φέρνει μέσα στο πυκνό σκότος η γέννηση του Χριστού και, σήμερα πια, τα άπειρα φώτα των γιορτών στα σπίτια και στους δρόμους.

Ομως, χωρίς το σκοτάδι δεν θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε το φως, όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε, και σωστά.  

Ο Ντίκενς βάζει τον ήρωά του, Εμπενίζερ Σκρουτζ, να περνάει μια εφιαλτική νύχτα την παραμονή των Χριστουγέννων: τα στοιχειά που τον καταδιώκουν είναι, με τη σημερινή ματιά, μια μάχη με τη συνείδησή του, για να ξυπνήσει την επομένη, στο φως των Χριστουγέννων, μεταμορφωμένος, αναγεννημένος.

Οι βαθιές, πυκνές νύχτες των Χριστουγέννων είναι, βέβαια, συνυφασμένες με τα υποχθόνια όντα που βγαίνουν μέσα από τη γη, αυτά που στην Ελλάδα γνωρίζουμε ως καλικάντζαρους. Τους μνημόνευσε προ ημερών, μέσα στην υπέρτατη σοφία του, εκπρόσωπος του έθνους, εντός του Κοινοβουλίου μάλιστα, μιλώντας ακόμα και για «άνοιγμα των πυλών της κόλασης» (αυτό πολύ πολύ σοβαρά…). Ο αρχαϊκός τρόπος σκέψης καλά κρατεί, δυστυχώς.  

Αν πάντως κάτι μπορεί κάποιος σήμερα να κρατήσει από τέτοιες ιστορίες είναι την αφηγηματική τους σαγήνη. 

Οι δίτομες «Παραδόσεις», που εξέδωσε το 1904 ο Νικόλαος Γ. Πολίτης, είναι γεμάτες από απίθανες ιστορίες υπερφυσικού τρόμου, ορισμένες αθώες, έως και κωμικές, άλλες ωστόσο εξόχως ανατριχιαστικές.

Εκεί μαθαίνουμε ότι στην Αμοργό πίστευαν πως όποιο παιδί γεννηθεί από την παραμονή του Χριστού έως του Αγίου Βασιλείου γίνεται καλικάντζαρος «γιατί είναι γιορτοπιασμένος από του Βαγγελισμού, και γέννημα της αμαρτίας».

Ανάλογα, στη Σύμη πίστευαν πως όσα παιδιά γεννιούνται παραμονή των Χριστουγέννων «τα λένε Κάηδες». Οι Κάηδες γυρνάνε τους δρόμους σε μια κατάσταση φρενίτιδας δίχως να κάνουν κακό σε κανέναν. «Δεν καταλαβαίνουν, όμως, καθόλου το πάθος τους».

Στον αρχαϊκό τρόπο σκέψης, δεν υπάρχει εσωτερικός κόσμος του ατόμου. Η οποιαδήποτε παρέκκλιση από τις νόρμες της συμπεριφοράς που επιτάσσει η κοινότητα, αποδίδεται σε δαίμονες και στοιχειά.

Οι παραδόσεις αυτές, όπως τις συγκέντρωσε ο Πολίτης, διασώζοντας και την εκάστοτε ντοπιολαλιά, έχουν πολύ συχνά ένα έντονο στοιχείο σκληρότητας και ωμότητας, που μας υπενθυμίζουν ότι ακόμα και κάτω από το λαμπρό φως του ήλιου, το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής βρίσκει τον δικό του χώρο. Οι ιστορίες με βρικόλακες, π.χ., από τη Μάνη και τα νησιά του Αιγαίου είναι φρικιαστικές. Επιπλέον, τους Ελληνες βρικόλακες δεν τους κάμπτει το φως της ημέρας…

Η πιο βαθιά νύχτα του χρόνου, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Κεκλεισμένων των θυρών

 

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Να δεχθούμε αυτό που λέει η κυβέρνηση: ότι η μήτρα του κακού της οπαδικής βίας είναι τα ίδια τα γήπεδα. Η κυβέρνηση όμως δεν παύει να επαναλαμβάνει ότι τα εγκληματικά στοιχεία στα γήπεδα δεν είναι παρά μια εξαιρετικά μικρή μειοψηφία, σε αντίθεση με τα εκατομμύρια των υγιών φιλάθλων. Ομως, γιατί τότε προβαίνει σε οριζόντια απαγόρευση προσέλευσης όλων των φιλάθλων έως τις 12 Φεβρουαρίου;

Η απόφαση αυτή μοιάζει περισσότερο με κίνηση εντυπωσιασμού παρά ουσίας.  

Επιπλέον, είναι και άδικη διότι έτσι πλήττονται πρωτίστως οι απλοί φίλαθλοι, που έχουν ήδη προπληρώσει –και μάλιστα αδρά– ηλεκτρονικά εισιτήρια διαρκείας. Είναι οι περισσότεροι και είναι οι μόνοι που δεν φταίνε σε τίποτα.

Είναι άδικη απόφαση, ειδικά αν αποδειχθεί ότι τα άλλα παράλληλα μέτρα που η κυβέρνηση προωθεί (όπως οι κάμερες εντός των γηπέδων, ο έλεγχος ταυτοπροσωπίας κ.ά.) δεν εφαρμοστούν – όπως δεν έχουν εφαρμοστεί επί της ουσίας οι ισχύοντες νόμοι (από καμία κυβέρνηση).

Το να είναι άδικη, όμως, είναι το λιγότερο. Το χειρότερο είναι να αποδειχθεί αναποτελεσματική. 

Επί του παρόντος αδυνατούμε να δούμε πώς και με ποιον τρόπο θα συμβάλει αυτή η απόφαση στην πάταξη της οπαδικής βίας.

Ο Αλκης Καμπανός δολοφονήθηκε εκτός γηπέδου. 

Ο Μιχάλης Κατσουρής το ίδιο. Και στις δύο περιπτώσεις δεν γινόταν καν αγώνας. 

Ο 31χρονος αστυνομικός χτυπήθηκε 500 περίπου μέτρα μακριά από το «Μελίνα Μερκούρη» στου Ρέντη.

Είναι πολύ θετικό που εντοπίστηκε τόσο γρήγορα ο φυσικός αυτουργός της δολοφονικής επίθεσης στου Ρέντη, τώρα όμως η ουσία βρίσκεται στο να εντοπιστούν οι ηθικοί αυτουργοί.

Εάν αυτό καταστεί εφικτό, μια μεγάλη απορία είναι αν οι έρευνες που θα ακολουθήσουν στη συνέχεια φτάσουν πραγματικά στον πυρήνα του προβλήματος. Δηλαδή, αυτοί που όπλισαν τον 18χρονο και τον διέταξαν να πετάξει τη φωτοβολίδα, να πουν ποιοι τους επιστράτευσαν, ποιοι τους έδωσαν την εντολή να γίνει αυτή η μαζική, φονική επίθεση. Εκεί θα κριθεί η αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης.

Κανένα πρωτάθλημα, κανένας αθλητικός αγώνας και καμία ομάδα δεν αξίζει περισσότερο από τη ζωή ενός νέου ανθρώπου, που αυτή τη στιγμή παλεύει στην Εντατική επειδή έκανε τη δουλειά του. Αυτός όμως είναι ένας παραπάνω λόγος για...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΑΛΗΤΑΡΟΚΑΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο μεγάλος ασθενής

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Ποδοσφαιριστές που δεν μπορούν να χτυπήσουν κόρνερ επειδή οι οπαδοί της αντίπαλης ομάδας τούς βομβαρδίζουν με αντικείμενα.  

Διαιτητές που τρέχουν να κρυφτούν επειδή τους κυνηγούν παράγοντες ομάδων και ζητούν την προστασία του κράτους επειδή δέχονται απειλητικά μηνύματα έπειτα από κάποιο ματς.

Προχθές η Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας αποφάσισε να μην κατέβουν οι διαιτητές την ερχόμενη αγωνιστική εξαιτίας τέτοιων απειλών που δέχεται ο κ. Παπαπέτρου, διαιτητής του αγώνα Βόλου – Ολυμπιακού. Ο δε πρόεδρος της ΕΠΟ, κ. Μπαλτάκος, φέρεται να τηλεφώνησε στο Μαξίμου προειδοποιώντας ότι αν δεν γίνει κάτι δραστικό «θα τιναχτεί το πρωτάθλημα στον αέρα».  

Εκπληξη; 

Ούτε καν.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο νοσεί κι αυτό πλέον αποτελεί αφόρητη κοινοτοπία. Δεν θα έμπαινε κανείς στον κόπο να ασχοληθεί αν το άθλημα δεν προσέλκυε τόσα εκατομμύρια κόσμου στη χώρα μας και βέβαια, πάνω απ’ όλα, αν εξαιτίας όλων όσων συμβαίνουν δεν είχαμε νεκρούς και αναπήρους.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι εντέλει επικίνδυνο. Επικίνδυνο για τη σωματική μας ακεραιότητα, ακόμη και για τη ζωή μας. Κι αυτό είναι εντελώς παράλογο.

Την περασμένη αγωνιστική του αγγλικού πρωταθλήματος, σε ένα συγκλονιστικό ντέρμπι ανάμεσα στη Μάντσεστερ Σίτι και την Τότεναμ (3-3) και ενώ απομένουν λίγα λεπτά για να λήξει ο αγώνας, ο διαιτητής παίρνει μια αψυχολόγητη απόφαση κόβοντας μια πολύ επικίνδυνη επίθεση της Σίτι. Δεν δέχθηκε απειλές για τη ζωή του αργότερα ούτε η Σίτι βγήκε να κλαυτεί για το «πόσο την πολεμάει το σύστημα»…

Πίσω από τις νέες, πομπώδεις αγγλικές ονομασίες των εθνικών κατηγοριών μας, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Ενίοτε γυρίζει και προς τα πίσω: και μόνο το ότι έχουμε ανάγκη από ξένους διαιτητές για τα λεγόμενα ντέρμπι (όπως τη δεκαετία του ’50, αλλά τότε ήταν επειδή δεν υπήρχε επάρκεια Ελλήνων διαιτητών…) ή ότι οι τελικοί του Κυπέλλου Ελλάδας γίνονται μετά κόπων και βασάνων κεκλεισμένων των θυρών, όλο αυτό είναι κατάντια.

Και είναι κρίμα. Διότι το ποδόσφαιρο είναι συναρπαστικό. Είναι συγκινητικό, γεμάτο ανθρώπινες στιγμές, συλλογικές και ατομικές υπερβάσεις, έχει σασπένς, ο δε συμβολισμός, το βάρος και η ιστορία της εκάστοτε φανέλας είναι ένα ολοκληρωμένο αφήγημα από μόνο του.

Δεν είναι τυχαίο ότι το ποδόσφαιρο βρίσκεται εκεί που βρίσκεται παγκοσμίως, αλλά στην Ελλάδα, επειδή κατά βάθος δεν αγαπούμε τίποτα και κανέναν, καταφέραμε να μετατρέψουμε ένα ωραίο θέαμα σε ρωμαϊκή αρένα.

Μία ακόμη αφόρητη κοινοτοπία είναι ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Tρελό miscasting

 

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Κυκλοφόρησαν πολλές φωτογραφίες από την ταραχώδη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ , όπως και βίντεο, στα οποία ακούμε την οχλαγωγία που επικρατούσε στο βάθος της αίθουσας όσο μιλούσε ο Στέφανος Κασσελάκης, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που κάποια στιγμή τού ζητήθηκε να μιλήσει πιο δυνατά.

Ακούστηκε επίσης πολλές φορές η λέξη «Αίσχος!» από το κοινό ενόσω μιλούσε ο νέος αρχηγός. Γράφτηκε ότι ήταν ο Νίκος Φίλης, που εξέφρασε με αυτόν τον τρόπο την έντονη αποδοκιμασία του.

Πράγματι, μεταξύ των φωτογραφιών που κυκλοφόρησαν, υπάρχει και μία στην οποία ο Νίκος Φίλης φαίνεται καθαρά να κραυγάζει εξοργισμένος. Η έκφρασή του είναι άγρια, το στόμα του ορθάνοιχτο, η αγανάκτησή του ανάγλυφη.

Ετσι, από τη μία, είχαμε τον Στέφανο Κασσελάκη να υποδύεται ένα ρόλο: η γλώσσα του σώματος, οι χειρονομίες, ο τόνος της φωνής του, η νευρικότητα και η αμηχανία πάνω στο βήμα έδιναν την αίσθηση πως ο άνθρωπος αυτός είναι ηθοποιός. Κάποιος που υποδυόταν τον αρχηγό ενός κόμματος, κάποιος που υποδυόταν τον πολιτικό, κάποιος που υποδυόταν τον θυμωμένο.

Αν όλο αυτό ήταν τηλεοπτική σειρά, όπως πολύ συχνά έχει ειπωθεί, θα έλεγες ότι ο ηθοποιός που ερμηνεύει τον νέο αρχηγό αυτού του κόμματος είναι αποτέλεσμα ενός miscasting. Miscasting στο σινεμά ή στην τηλεόραση είναι όταν στη διανομή των ρόλων κάτι έχει πάει πολύ στραβά.

Από την άλλη, ο αγανακτισμένος Νίκος Φίλης, όπως αποτυπώνεται στη φωτογραφία που προαναφέρθηκε, μοιάζει πολύ πιο γνήσιος, πιο αληθινός. Αυτό τον καθιστά και πιο συμπαθή από τον νέο πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Με μέτρο, όμως: πολλοί θυμόμαστε το δραματικό 2015, όταν σε μια εξοργιστική επίδειξη αλαζονείας της εξουσίας, ο κ. Φίλης νουθετούσε τους τρομαγμένους πολίτες που αγωνιούσαν για το κλείσιμο των τραπεζών, και ενόψει ενός εκβιαστικού δημοψηφίσματος, να μην «τρώνε κάθε μέρα μακαρόνια».

Είναι αυτό που δήλωσε πρόσφατα στο Politico ο Κώστας Ελευθερίου, επίκουρος καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ότι «ο Κασσελάκης δεν είναι η αιτία της τρέχουσας κρίσης, είναι ένα σύμπτωμα μιας μακροχρόνιας κρίσης στην οποία βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2015, όταν ήρθε στην εξουσία και μεταμορφώθηκε».

Οπως έχουμε γράψει πολλές φορές τις τελευταίες εβδομάδες, και έχει γραφεί γενικότερα, η τωρινή νόσος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κάτι καινούργιο. Ή, για να το πούμε τώρα αλλιώς...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η τέχνη τού «υποτίθεται»

 

Του Ηλία Μαγκλίνη

Κι εκεί που λέγαμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας εξαφανίστηκε, εκεί που οι σύντροφοί του τον εγκαλούσαν για την παρατεταμένη σιωπή του όλο αυτό το διάστημα που μαίνεται η θύελλα Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ, ο τέως πρόεδρος έκανε την επανεμφάνισή του, αρχικά στο δείπνο με τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη και στη συνέχεια με σειρά επαφών, μεταξύ αυτών και με τον Στέφανο Κασσελάκη, προκειμένου, υποτίθεται, να εξασφαλίσει την ενότητα στο κόμμα.

Αυτό το «υποτίθεται» στην παραπάνω παράγραφο έχει τη σημασία του. Για την ακρίβεια, έχει τη σημασία του σχεδόν σε οτιδήποτε κάνει ή λέει ο Αλέξης Τσίπρας. Υποτίθεται ότι ήθελε να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια. Υποτίθεται ότι ήθελε να κερδίσει το «Οχι» στο δημοψήφισμα του 2015. Υποτίθεται τώρα ότι αγωνίζεται για την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι τριγμοί στα θεμέλια του κόμματος, όμως, δίνουν και παίρνουν εδώ και πολύ καιρό, ουσιαστικά από τη στιγμή που ο Στέφανος Κασσελάκης εκλέχθηκε πρόεδρος. Η φιλολογία περί διάσπασης ή και διάλυσης του κόμματος επικρατεί από τότε.

Οταν ο Στέφανος Κασσελάκης κέρδισε τις εσωκομματικές εκλογές δήλωσε ότι «κέρδισαν οι δυνάμεις του φωτός». Αρα, όσοι βρίσκονταν απέναντί του συμβόλιζαν, ή συμβολίζουν ακόμα, τις δυνάμεις του σκότους; Αυτό είχε διερωτηθεί ανοιχτά ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, προσθέτοντας: Γιατί δεν βγαίνει ο Αλέξης Τσίπρας να σχολιάσει επ’ αυτού; 

Ο εύλογος προβληματισμός του δεν βρήκε καμία ανταπόκριση…

Επίσης, όλο αυτό το διάστημα οργίαζαν οι φήμες ότι ο Κασσελάκης ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό επιλογή του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, έστω και αν μπήκε μπροστά ο Παύλος Πολάκης για να οδηγήσει τον αμερικανοθρεμμένο «πρωτάρη» στον ΣΥΡΙΖΑ και στην πολιτική γενικότερα.

Οι φήμες αυτές ενισχύθηκαν όταν ο Νίκος Παππάς, άνθρωπος του Αλέξη Τσίπρα, στήριξε ολόθερμα τον Στέφανο Κασσελάκη. Και όμως, ο τέως αρχηγός (και για πολλούς στον ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και τώρα, φυσικός αρχηγός της παράταξης) επέμεινε στη σιωπή του.

Πέρασε ο καιρός. Ξεκίνησαν οι οργισμένες αποχωρήσεις, ελήφθησαν αποφάσεις για διαγραφές παλαιών στελεχών, φτάσαμε και στην ταραχώδη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, και όλο αυτό τον καιρό o «φυσικός ηγέτης» του ΣΥΡΙΖΑ σιωπούσε.

Τώρα, σχεδόν κατόπιν εορτής, αποφάσισε (υποτίθεται) να κάνει κάποιες κινήσεις επανασυγκόλλησης, συμβουλεύοντας τον νέο αρχηγό να τηρήσει το καταστατικό του κόμματος (το οποίο έχει βάναυσα, στο μεταξύ, καταστρατηγηθεί).

Γιατί τώρα η παρέμβαση Τσίπρα; 

Γιατί περίμενε τόσο καιρό προκειμένου να πει τα αυτονόητα; 

Μάλλον επειδή...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Σταθάκης και οι λαϊκιστές

 

Του Ηλία Μαγκλίνη

Ο Γιώργος Σταθάκης δήλωσε ότι πραγματοποιείται άλωση της Αριστεράς από τους Κασσελάκη – Παππά – Πολάκη, όπως είπε μάλιστα, «από τους λαϊκιστές», που συνιστούν την «ελληνική εκδοχή ενός παγκόσμιου φαινομένου».

Δεν έχει άδικο. Μονάχα που καθυστέρησε πολύ να διακρίνει την «ελληνική εκδοχή του παγκόσμιου φαινομένου» του λαϊκισμού στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο λαϊκισμός που τόσο ενοχλεί τώρα τον κύριο Σταθάκη, και όπως φαίνεται τον οδηγεί προς την έξοδο από τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν εκεί από πριν αναλάβει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Ο λαϊκισμός που τώρα αισθάνεται ο πρώην υπουργός ότι τον καθιστά ξένο σώμα στο κόμμα ήταν εκεί όταν ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε ότι θα «σκίσει τα μνημόνια με ένα νομοσχέδιο». 

Ο λαϊκισμός ήταν εκεί όταν ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε ότι «θα παίζουμε νταούλια και θα χορεύουν οι Βρυξέλλες».

Ο λαϊκισμός ήταν εκεί όταν τον Ιανουάριο του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε εξουσία έχοντας σαν δεκανίκι τη λαϊκιστική Ακροδεξιά των Ανεξάρτητων Ελλήνων. 

Ο λαϊκισμός ήταν εκεί όταν προκηρύχθηκε ένα εκβιαστικό δημοψήφισμα. 

Ο λαϊκισμός ήταν εκεί όλα αυτά τα χρόνια και μέσα από τον λόγο του Παύλου Πολάκη.

Πράγματι, έτσι όπως έχει γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, ένας πολιτικός όπως είναι ο κύριος Σταθάκης δεν έχει θέση. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς μια λαϊκίστικη Αριστερά, αλλά κάτι αλλοπρόσαλλο, δίχως ταυτότητα.

Πάντοτε ο κύριος Σταθάκης λογιζόταν ως ένας από τους πιο σοβαρούς και μετριοπαθείς πολιτικούς του ΣΥΡΙΖΑ, και είναι πολύ πιθανό πολλές από τις τακτικές, τις συμπεριφορές, τη ρητορική και την επιθετικότητα που υιοθετούσαν στον ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια, να τον ενοχλούσαν.

Εάν ισχύει κάτι τέτοιο, πάντως, δεν μίλησε τότε, δεν αντέδρασε, τουλάχιστον σε τέτοιο βαθμό ώστε κάτι τέτοιο να γίνει αντιληπτό και προς τα έξω.

Τώρα έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Οσοι ήταν μετριοπαθείς, νηφάλιοι και σοβαροί εντός του ΣΥΡΙΖΑ πληρώνουν αυτό που άφησαν να διογκωθεί. Ισως να σκέφτηκαν τότε ότι η μεγάλη ευκαιρία της κυβέρνησης να έδινε ένα άλλοθι, ίσως ακόμη και την ευκαιρία, συν τω χρόνω, πολλά να αλλάξουν προς το καλύτερο.

Ευσεβείς πόθοι. Η τοξικότητα και ο λαϊκισμός, που τώρα πετούν έξω πολλά παλαιά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν εκεί και καθόριζαν τα πράγματα.

Το έχουμε ξαναγράψει: Μετά την εμφάνιση του Στέφανου Κασσελάκη και την ηγεμονία του Παύλου Πολάκη, πολλά παλαιά και σοβαρά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στηλίτευσαν την τοξικότητα και τον λαϊκισμό εκ μέρους του κυρίου Πολάκη. Ωστόσο, αυτή ήταν η συμπεριφορά τόσα χρόνια, δεν είναι κάτι νέο. Απλώς, τώρα τους ενοχλεί, διότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι αγκαλιές του κυρίου 13-0

 

Του Ηλία Μαγκλίνη

Τα αποτελέσματα των πρώτων δημοσκοπήσεων πιάνουν τον σφυγμό ενός κόσμου ο οποίος παρακολουθεί, σε απολύτως ζωντανή μετάδοση, την καταβαράθρωση του κόμματος που τυπικά αυτή τη στιγμή είναι η αξιωματική αντιπολίτευση και το οποίο έγινε το 2015 κυβέρνηση με υποσχέσεις και δεσμεύσεις, που δεν θα μπορούσαν να είναι υλοποιήσιμες (αλλά ακόμη και αν υλοποιούνταν, θα ήταν καταστροφικές για τη χώρα).

Το ότι αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε στο 12,9% και βρίσκεται μόλις μία μονάδα πάνω από το ΠΑΣΟΚ, τα λέει όλα. Οπως και το ότι ο νέος του αρχηγός έρχεται τελευταίος σε προτίμηση στην κατηγορία του καταλληλότερου πρωθυπουργού, καθώς επίσης ότι είναι ο λιγότερο δημοφιλής πολιτικός αρχηγός αυτή τη στιγμή. Τέλος, όντας αρχηγός σε ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο Στέφανος Κασσελάκης θεωρείται αριστερός μόλις από το 6,1%(!).

Το έθεσε με σαφήνεια προχθές η ομάδα της Εφης Αχτσιόγλου: στον ΣΥΡΙΖΑ επικρατεί διαλυτική κατάσταση.  

Κι όσο και αν στελέχη του ζητούν επίμονα μια κίνηση, μια δήλωση από τον Αλέξη Τσίπρα, ο τελευταίος επιμένει να σιωπά.

Αν πάντως ο Αλ. Τσίπρας ήθελε κάτι σαν βιτρίνα, ή και σαν μαριονέτα, για να διαλύσει το κόμμα (ώστε να μην το χρεωθεί ο ίδιος) προκειμένου να απαλλαγεί από τα σκληροπυρηνικά αριστερά στοιχεία του και να λάβει εκ νέου τη σκυτάλη για να οδηγήσει το κόμμα στη νέα «κεντρώα» του εποχή, το σχέδιο ενέχει πολλά ρίσκα. 

Βασικότερο; 

Στο τέλος να μην υπάρχει κόμμα του οποίου να ηγηθεί.

Είναι όμως έτσι; 

Με τη σιωπή του, ο Αλ. Τσίπρας δεν επιβεβαιώνει και δεν διαψεύδει τίποτα. Η στάση αυτή, ωστόσο, για τους περισσότερους δεν σημαίνει παρά ένα πράγμα: ότι όλο αυτό είναι, ή ήταν, δικό του σχέδιο. Το αν θα πετύχει έως το τέλος, αυτό μένει να φανεί.

Εως αυτή τη στιγμή, πάντως, μοιάζει να δουλεύει για τους πολιτικούς του αντιπάλους: το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τόσο έδαφος που ο ΣΥΡΙΖΑ νιώθει την ανάσα του, το ΚΚΕ ανεβάζει και αυτό ποσοστά, ενώ η Νέα Δημοκρατία κυβερνά ανενόχλητη.

Εξαπατήθηκαν, λοιπόν, οι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ από τον Αλέξη Τσίπρα και τους ανθρώπους του στο κόμμα; 

 Αυτή τη στιγμή, κάτι τέτοιο ψελλίζουν, έστω κι αν ακολουθούν μια φιλολογία συνωμοσιολογική, με «σκοτεινά κέντρα» που δουλεύουν για να διαλυθεί το κόμμα, παρασύροντας τον Αλ. Τσίπρα προς μια τέτοια κατεύθυνση (πιθανώς, αυτός είναι ένας έσχατος τρόπος ώστε να μην απογυμνωθεί ολοκληρωτικά πλέον ο τέως αρχηγός).

Ισως όμως θα έπρεπε να έχουν καταλάβει τι συμβαίνει στο παρασκήνιο όταν...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ηταν κάποτε ένα κόμμα

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Στην Ιστορία έχει περάσει η αποστροφή του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου όταν ο τελευταίος διέγραψε από το ΠΑΣΟΚ τον Γεράσιμο Αρσένη. Ηταν την 1η Μαρτίου του 1986, όταν, έπειτα από ομιλία του Γ. Αρσένη στην Καρδίτσα, δόθηκε η περίφημη δήλωση του Ανδρέα στις εφημερίδες, ότι «με τις πράξεις του ο κ. Αρσένης έθεσε εαυτόν εκτός Κινήματος».

Την πρόταση αυτή χρησιμοποίησε και ο Στέφανος Κασσελάκης για να διαγράψει τον Στέφανο Τζουμάκα. Οπως θα έλεγε και ο Μαρξ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται, «τη δεύτερη φορά σαν φάρσα».

Ο Ανδρέας Παπανδρέου μπορούσε να διαγράψει στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Ο Στέφανος Κασσελάκης μπορεί;  

Ο πρόεδρος του πειθαρχικού συμβουλίου του κόμματος, Αντώνης Κοτσακάς, κατέστησε σαφές πως η επιτροπή δεοντολογίας (στην οποία παρέπεμψε τον κ. Τζουμάκα ο κ. Κασσελάκης, αφού πρώτα μιμήθηκε τον Ανδρέα Παπανδρέου) απολογείται μόνο στο συνέδριο του κόμματος, καθώς είναι το μόνο όργανο που έχει εκλεγεί από το συνέδριο του κόμματος.

Παράλληλα, τόνισε πως ο πρόεδρος ενός κόμματος έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για διαγραφές, πλην όμως, «η απόφαση αυτή είναι αξιολογική και δεν δεσμεύει κανέναν».

Ενα καλό ερώτημα σε αυτό το σημείο είναι αν όλες αυτές οι διαγραφές που ανακοίνωσε ο κ. Κασσελάκης από την Αμερική (των κ. Τζουμάκα, Βίτσα, Σκουρλέτη και Φίλη) θα ισχύσουν. Αν η επιτροπή δεοντολογίας τις αρνηθεί, ποια θα είναι η επόμενη κίνηση του κ. Κασσελάκη απέναντι σε μια τέτοια θεσμική πλέον πράξη αμφισβήτησης;

Προτού όμως φτάσουμε εκεί, βρισκόμαστε στις παραμονές μιας άλλης μεγάλης μάχης: η Εφη Αχτσιόγλου έσπασε τη δική της σιωπή. Σε κοινή γραπτή δήλωσή της, μαζί με τους Αλέξη Χαρίτση και Νάσο Ηλιόπουλο, έγραψε πως η κατάσταση στο κόμμα δεν είναι απλώς ανησυχητική αλλά «διαλυτική», ζητώντας έκτακτη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας. 

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε συγκαλώντας το Εκτελεστικό Γραφείο . 

(...) Διαλυτική κατάσταση όντως. Πλέον, βλέπουμε πρόσωπα, όχι κόμμα. Βλέπουμε, και ακούμε, να συγκρούονται πρόσωπα πατώντας πάνω σε έναν διαλυμένο ιστό, αυτόν που ήταν κάποτε ένα κόμμα.

Καλές οι μιμήσεις του Ανδρέα. Το 1986, όμως...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ζαίικη Τεχνητή Νοημοσύνη!

 

Του Ηλία Μαγκλίνη

Τις ημέρες της εκλογής του Στέφανου Κασσελάκη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, λεγόταν στους κύκλους των «αντιφρονούντων» εντός του κόμματος ότι ενδεχόμενη μετακίνηση της ημερομηνίας του συνεδρίου θα ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου.

Το συνέδριο ήταν να πραγματοποιηθεί τον Νοέμβριο και πολλοί το ανέμεναν προκειμένου να συζητηθούν σε βάθος τα αίτια της διπλής συντριβής του ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές, καθώς, βέβαια, και τα νέα δεδομένα που προέκυψαν μετά την εμφάνιση του Στ. Κασσελάκη στο προσκήνιο.

Προχθές, κατά την ταραχώδη επτάωρη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος, με ηλεκτρονική σύνδεση από την Αμερική όπου βρίσκεται, ο νέος αρχηγός πρότεινε (και πέρασε οριακά) η διεξαγωγή του συνεδρίου να γίνει στα τέλη του Φεβρουαρίου του 2024.

Κηρύχθηκε κάποιος πόλεμος; 

Οχι ακριβώς. Ετσι κι αλλιώς, η ατμόσφαιρα στην Κουμουνδούρου ήταν πολεμική ήδη από τις παραμονές της εκλογής του Στ. Κασσελάκη. Επίσης, υπήρχε μια σειρά από άλλα ζητήματα ή τοποθετήσεις που άναψαν τα αίματα κατά τη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας.

Το ότι το κόμμα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση μοιάζει να μην αφορά κανέναν. Ακόμα και η δυναμική που επέδειξε το ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές μοιάζει να μην τους αφορά.

Βεβαίως, για να είμαστε δίκαιοι, η «δυναμική» αυτή του ΠΑΣΟΚ σηκώνει πολλή κουβέντα: για παράδειγμα, στην Αθήνα, ναι μεν θριάμβευσε ο Χάρης Δούκας, αλλά στον δεύτερο γύρο. Στον πρώτο έλαβε ένα ταπεινό 15%. Δεν το λες και «δυναμική» αυτό και όλοι γνωρίζουμε, λίγο-πολύ, πώς οδηγήθηκε στο εκκωφαντικό 56% του δεύτερου γύρου: κυρίως, λόγω της μαζικής εναντίωσης των ψηφοφόρων στις επιλογές του Κώστα Μπακογιάννη.

Στον ΣΥΡΙΖΑ, αφενός, μεγέθυναν το «πλήγμα» που δέχθηκε η κυβέρνηση (ήταν όμως περισσότερο πλήγμα γοήτρου παρά πολιτικό κόστος), αφετέρου θεώρησαν, κάπως αυθαίρετα, ότι θα καρπωθεί και η Κουμουνδούρου τα όποια κέρδη αποκόμισε το ΠΑΣΟΚ από αυτές τις εκλογές.

Στην πραγματικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κομπάρσος στις εκλογές. Και με όλα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν, και με όσα αναμένεται να συμβούν, στην Κουμουνδούρου, δεν φαίνεται να αλλάξει αυτό. Οχι πάντως προς το καλύτερο για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το βέβαιο είναι ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: «Μπάτμαν, ο πολιτευόμενος»

 

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Ο Μπρους Γουέιν ήταν πλουσιόπαιδο. Γόνος εύπορης, ευκατάστατης οικογένειας, με πατέρα καλλιεργημένο μεγαλοεπιχειρηματία, δεν θα μεγαλώσει, ωστόσο, με τους γονείς του: θα τους δει να δολοφονούνται άγρια μια νύχτα, έπειτα από μια κινηματογραφική παράσταση της ταινίας «Εξκάλιμπερ», από έναν κοινό κλέφτη, στη μέση του δρόμου.

Στην κηδεία των γονιών του, ο Μπρους το βάζει στα πόδια πανικόβλητος. Καθώς τρέχει περίπου στα τυφλά, πέφτει μέσα σε ένα αποξηραμένο πηγάδι γεμάτο νυχτερίδες. Ο μικρός Μπρους δέχεται επίθεση από τις νυχτερίδες και παραλύει από τον φόβο.

Λίγα χρόνια μετά, ωστόσο, αυτό τον φόβο απέναντι στις νυχτερίδες θα μετατρέψει σε όπλο: μεγαλώνοντας, γίνεται διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας του πατέρα του, κυρίως όμως θα επινοήσει έναν μυστικό ρόλο για τον εαυτό του, αυτόν του Ανθρώπου-Νυχτερίδας, του θρυλικού Μπάτμαν, με στόχο να γίνει τιμωρός του εγκλήματος.

Κάπως έτσι γεννήθηκε ο μύθος του Μπάτμαν. Και, όπως φάνηκε από την προχθεσινή τηλεοπτική συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωράκη και στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές», ο Μπάτμαν είναι ο αγαπημένος υπερήρωας του Στέφανου Κασσελάκη.

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό: κατά τον νέο αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, ο «Μπάτμαν είναι αριστερός». Οπως είπε, ο Μπάτμαν «Είναι μία φυσιογνωμία που επιλέγει να βάλει τον εαυτό του σε κίνδυνο και να προσφέρει κάτι προς το κοινό καλό, και το κάνει με τον δικό του τρόπο, χωρίς να έχει υπερδυνάμεις, έχει τα κατάλληλα εργαλεία».

Η ταύτιση είναι προφανής: ο Στ. Κασσελάκης βάζει τον εαυτό του σε κίνδυνο για να προσφέρει προς το κοινό καλό δίχως να πετάει όπως ο Σούπερμαν ή να σκαρφαλώνει σε ουρανοξύστες όπως ο Σπάιντερμαν. Ο Μπάτμαν είναι ένας υπερήρωας χωρίς υπερδυνάμεις. Οπως, ας πούμε, ο Στ. Κασσελάκης.

Και, όπως ο Στ. Κασσελάκης, ο Μπάτμαν/Μπρους Γουέιν είναι επίσης γόνος εύπορης οικογένειας που, παρά τη βολή του, ξεπέρασε τους φόβους του και επέλεξε να αποδώσει δικαιοσύνη.

Ο Μπάτμαν είναι αριστερός διότι, επιπλέον, είναι ένας αριστερός CEO ενός επιχειρηματικού κολοσσού. Δεν είναι μονάχα αγωνιστής των αδύναμων και των αδικημένων. Είναι και τεχνοκράτης καπιταλιστής.

Αριστερός διευθύνων σύμβουλος μεγάλης επιχείρησης; 

Ναι. Γιατί όχι; Ταιριάζει γάντι στον νέο αρχηγό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και, έξυπνα μάλλον, επιλέγει ως προσωπικό του ήρωα τον Μπάτμαν, βαφτίζοντάς τον και αριστερό. Μια χαρά.

Οι δυνάμεις και οι αντοχές του αριστερού CEO θα του χρειαστούν, καταπώς φαίνεται, όχι τόσο για να νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά για...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Χώρα – πυροτέχνημα

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Μας διδάσκει κάτι η υπόθεση με το στέγαστρο Καλατράβα και το λουκέτο στο ΟΑΚΑ;  

Πολλά και τίποτε απολύτως.

Τα πολλά: η διαχρονική μας παθογένεια ως κρατικού μηχανισμού, και ως νοοτροπίας μιας ολόκληρης κοινωνίας εντέλει, να αφήνουμε τα πράγματα περίπου στην τύχη. Να μην τα φροντίζουμε. Να μην τα συντηρούμε.

Μιλάμε για το πρώτο εθνικό στάδιο στη χώρα· το Ολυμπιακό Στάδιο, το οποίο ανακαινίστηκε το 2004 για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, με τη σφραγίδα ενός μεγάλου διεθνώς αρχιτέκτονα. Αφέθηκε μετά τους Αγώνες στην τύχη του.

Αυτή ήταν και η μοίρα όλων ουσιαστικά των αθλητικών χώρων που είτε χτίστηκαν είτε ανακαινίστηκαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες: ρήμαξαν.

Πετάμε πυροτεχνήματα, αλλά δεν έχουμε συνέχεια. Δεν έχουμε συνέπεια. Γίνεται η υπέρβαση, τόσο σε κρατικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά αυτή η υπέρβαση δεν έχει συνέχεια.

Αντί αυτές οι κατακτήσεις να αποτελέσουν αφετηρία και οδηγό για τη συνέχεια, αποτελούν απλώς ένα τέρμα χωρίς συνέχεια.

Και αν για πολλούς χώρους και εγκαταστάσεις που στήθηκαν ειδικά για το 2004 μπορούμε να πούμε ότι «ξεχάστηκαν» επειδή ουσιαστικά έμειναν ανεκμετάλλευτοι (γιατί, όμως, τέτοιες επενδύσεις να μείνουν ανεκμετάλλευτες από όλες τις κυβερνήσεις έως σήμερα;), τι να πει κάποιος για ένα στάδιο όπως το ΟΑΚΑ;  

Μόλις τον τελευταίο μήνα, φιλοξένησε συνολικά 120.000 θεατές για τους ευρωπαϊκούς αγώνες του Παναθηναϊκού.

Κάνουμε λοιπόν το άλμα, το πέταγμα και μετά απλώς αφηνόμαστε να προσγειωθούμε δίχως να αντλήσουμε μαθήματα από αυτά για τη συνέχεια. Θέτουμε θεμέλια, αλλά πάνω τους δεν οικοδομούμε τίποτα.

Το τίποτα: η κατάρα μας. Είναι αυτό που, φοβάμαι, θα διδαχθούμε και από το τελευταίο σκάνδαλο με το ΟΑΚΑ.

Πρόσφατα είχαμε την τραγωδία στα Τέμπη. Ετσι μάθαμε τι γινόταν σε έναν κεντρικό σιδηροδρομικό κόμβο της χώρας. 

Είχαμε τις καταστροφικές φωτιές και πλημμύρες – παρά τις πρωτοφανείς διαστάσεις τους, σε επίπεδο σχεδιασμού και προστασίας, ο κρατικός μηχανισμός αποδείχθηκε ακόμα μία φορά μικρότερος των περιστάσεων.  

Είχαμε επίσης την εξωφρενική υπόθεση με τον πνιγμό ενός ανθρώπου στον Πειραιά, η οποία κατέδειξε χρόνιες παθογένειες στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.

Το πρόβλημα επαναλαμβάνεται. Επαναλαμβάνεται διότι...