ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Οι έξι χαίνουσες πληγές του ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ

    Η μεγάλη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές και η επερχόμενη, κατά τα φαινόμενα, στις εθνικές κάλπες της 7ης Ιουλίου, οφείλεται σε στρατηγικά λάθη, που διαπράχθηκαν κατά συρροή από τον Ιανουάριο του 2015 έως σήμερα. 

Αυτά μπορούν να στοιχειοθετηθούν σε έξι κατηγορίες, που αποτελούν τις βασικές αιτίες της ήττας και παράλληλα χαίνουσες πληγές, αφού διέβρωσαν αμετακλήτως τον αρχικό ριζοσπαστισμό, το αυτοδιατυμπανιζόμενο ‘ήθος’ και, εν τέλει, τη λαϊκή νομιμοποίηση.

Πρώτη πληγή: H ιστορικών διαστάσεων πολιτική ανικανότητα αξιοποίησης της εκλογικής νίκης του Ιανουαρίου του 2015, όπου η Ευρώπη και οι δανειστές ήταν διατεθειμένοι να προσφέρουν πολύ περισσότερα από ό,τι στις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ειδικά στο κρίσιμο ζήτημα της σοβαρής μειώσεως του δημοσίου χρέους και της εφαρμογής της ρήτρας ανάπτυξης.


Αντί αυτού, λόγω της πολιτικής ελαφρότητας και ναρκισσιστικής αφέλειας, συντελέσθηκε η πλήρης παγίδευση της χώρας από τον Σόιμπλε, με συνέπεια το τρίτο τραυματικό μνημόνιο μετά το ΟΧΙ του ελληνικού λαού τον Ιούλιο του 2015. Με το τρίτο μνημόνιο ολοκληρώθηκε η πλήρης αποικιοποίηση της Ελλάδας (Υπερταμείο, δημοσιονομικός ‘κόφτης’, αφελληνισμός τραπεζικού συστήματος, αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα ως το 2063).

 

Δεύτερη πληγή: Λόγω της πλήρους μνημονιακής μετάλλαξης και της αποδοχής των μύχιων επιδιώξεων των δανειστών, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε μια σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική, ανεξαρτήτως της επικαλούμενης ‘προοδευτικής’ ρητορείας, που διέλυσε μέσω της υπερφορολόγησης τα μεσαία παραγωγικά στρώματα. Συνειδητά και αφρόνως, οι υπουργοί Οικονομικών Τσακαλώτος και Χουλιαράκης επαίρονταν στην Βουλή, ότι ασκούν δήθεν ταξική πολιτική σε βάρος της μεσαίας τάξης, συνθλίβοντας εκτός από αυτήν, την ίδια ώρα, και την ελληνική οικονομία.


Παράλληλα, παρείχαν μεγάλες απαλλαγές στο παρασιτικό ελληνικό κεφάλαιο και μέσω επιδομάτων και ‘φιλοδωρημάτων’ προς τους ανέργους και τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα, δημιούργησαν συνθήκες ‘πληβειοποίησης’ αυτών, εκτιμώντας ότι τα λούμπεν στοιχεία είναι πιο εύκολα χειραγωγήσιμα. Αυτή η οικονομική πολιτική, με παντελή έλλειψη παραγωγικού σχεδίου ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας και κάθε αναπτυξιακού εργαλείου, οδήγησε την χώρα στη σημερινή τραγική οικονομική κατάσταση, όπου και πάλι κινδυνεύει να οδηγηθεί απροετοίμαστη στα χέρια των δανειστών, με πολύ οδυνηρότερες συνέπειες.


Τρίτη πληγή: Aφορά την παράδοση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και τον πλήρη αφελληνισμό του, κατά την ανακεφαλαιοποίηση του Ιουνίου του 2015. Πρόκειται για ασύλληπτο πολιτικό έγκλημα, αφού παραδόθηκε ενεργητικό 340 δισ., έναντι 5 δισ. ευρώ, σε ιδιώτες αγνώστου ταυτότητας, με αποτέλεσμα την απώλεια ελέγχου του πιστωτικού συστήματος, που αποτελεί κεντρικό εργαλείο για την οικονομική ανάπτυξη.

 

Εξίσου απαράδεκτη υπήρξε η πολιτική για τα κόκκινα δάνεια και τον εσωτερικό δανεισμό των Ελλήνων. Δεν εφάρμοσε κάποιου είδους ‘σεισάχθεια’, κατά το ισλανδικό πρότυπο, κατά το οποίο υπήρξε οριζόντια μείωση όλων των δανείων κόκκινων και πρασίνων, 30-70% ανάλογα με την αγοραστική δύναμη των δανειοληπτών, με βάση το ποσοστό της πτώσεως της οικονομίας λόγω της χρεοκοπίας.

Αντί γι’ αυτό προχώρησε στη νομοθέτηση της πώλησης των δανείων σε ξένα funds ‘αντί πινακίου φακής’, μη θεσμοθετώντας, καν, την λεγόμενη ρήτρα προτεραιότητας του δανειολήπτη, όπως έπραξε η Κύπρος. Αυτό έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή οικονομική κατάρρευση των ελληνικών νοικοκυριών, αλλά και του τραπεζικού συστήματος, αφού ο αρχικός ‘ελεγχόμενος όγκος’ έχει μετατραπεί σε ‘μεταστατικό καρκίνο’ σε όλο το σώμα.

 

Τέταρτη πληγή: Η βάναυση σύνθλιψη της έννοιας του πατριωτισμού, βασικού στοιχείου της Αριστεράς στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος, μέσα από την δράση του ΕΑΜ. Αντ’ αυτού, είχαμε την επικράτηση των εθνομηδενιστικών απόψεων στο όνομα ενός ροζ διεθνισμού και ενός ακατανόητου δικαιωματισμού τρίτων χωρών, σε βάρος των εθνικών συμφερόντων. Έτσι, στο πλαίσιο των εξωτερικών πιέσεων και εντολών, η κυβέρνηση προώθησε και υπέγραψε την Συμφωνία των Πρεσπών, παραχωρώντας εθνότητα και γλώσσα στο πολυεθνικό κράτος των Σκοπίων (Σλάβοι, Αλβανοί κ.λπ.), θέτοντας ένα ακόμα ‘ακάνθινο στεφάνι’ στον Ελληνισμό.

Η ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο πριόνισμα της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ., όχι μόνο στην περιοχή της Μακεδονίας, αλλά συνολικά στην Ελλάδα, αφού πρόκειται για κορυφαίο εθνικό θέμα και όχι για τοπικό, όπως κουτοπόνηρα επιχειρούν να εμφανίσουν κάποιοι τυχάρπαστοι αναλυτές της κυβερνητικής παράταξης με το επιχείρημα ότι δεν υπήρξε πλήρης εκλογική ‘εξαέρωση’ του ΣΥΡΙΖΑ. στην Μακεδονία.


Πέμπτη πληγή: Η εμφάνιση φαινομένων έντονου παλαιοκομματισμού και πελατειακών σχέσεων, που μαζί με την πρωτοφανή αλαζονεία της εξουσίας, αποτέλεσαν έναν εκρηκτικό συνδυασμό, ο οποίος προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην κοινωνία. Το ύφος και η προκλητικότητα Πολάκη, σε συνδυασμό με την ‘κουτοπονηριά’ του Καμμένου και οι κυνικές ‘μεταγγραφές’ έναντι της ‘καρέκλας’, προσέδωσαν ένα αποκρουστικό προσωπείο σε μια κυβέρνηση, που εμφανίστηκε να εκφράζει στην πρώτη της φάση τις ελπίδες του λαού για αλλαγή του ύφους και της λειτουργίας της πολιτικής.

 

Χαρακτηριστικά, ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Περικλής Κοροβέσης, σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο ‘Κόμματα – super markets’, αναφερόμενος στην μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα-ιδιοκτησία του ηγεμόνα, χωρίς καμία ουσιαστική σχέση με τη βάση του, καταλήγει: «Πέρα από τους αυλικούς του ηγεμόνα, που έπαιξαν κάποιο ρόλο, χειρότερο παιχνίδι, έπαιξαν οι κακοί δημοσιογράφοι-προπαγανδιστές της αριστερής ηγεμονίας, η κυβέρνηση χρειαζόταν αριστερή αντιπολίτευση. Όχι προπαγάνδα σοβιετικού τύπου. Κάτι θα μάζευε, κάτι θα διόρθωνε, όπως γίνεται πάντα όταν υπάρχει πίεση και ίσως να διαμορφωνόταν ένα αριστερό αντιπολιτευτικό ρεύμα, που να δείχνει πως η αριστερά σκέφτεται ελεύθερα».

 

Έκτη πληγή: Η πλήρης αδυναμία ενσωμάτωσης και έκφρασης των στρωμάτων, που εκτόξευσαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, από το αρχικό 4%. Ουδέποτε υπήρξε οργανωτική υπέρβαση αυτού του 4%, αφού οι ιδεοληψίες αποτελούσαν την σταθερά του κυβερνητικού έργου σε όλη την τετραετία. Πρόκειται για κολοσσιαίο πολιτικό λάθος, αφού η οργανική και πολιτική ενσωμάτωση αυτών των στρωμάτων και η αξιοκρατική ανάδειξη στελεχών, θα μπορούσαν να αποτελέσουν πολιτικό σωσίβιο.


Συμπερασματικά...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: O «Μακεδονισμός» και οι χρήσιμοι ηλίθιοι της ιστορίας

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΣΙΜΟΥ

H Παγκόσμια Ιστορία των Λαών βρίθει από περιπτώσεις των λεγόμενων «χρήσιμων ηλιθίων», οι οποίοι, ενώ φαντασιώνονται, ότι ενεργούν προς το συμφέρον της Χώρας τους, την ίδια στιγμή αποτελούν τον «Δούρειο Ίππο» για την επίτευξη των στρατηγικών στόχων του αντιπάλου. Τέτοιες περιπτώσεις, δυστυχώς, συναντά κανείς κατά συνεχή τρόπο στην Ιστορία του Ελληνισμού, και ειδικότερα στη σύγχρονη περίοδό της, αφού μετά το 1922 έχουμε την συνεχή συρρίκνωσή του και ταύτισή του αποκλειστικά με τον κορμό του νεοελληνικού Κράτους.

Μια τέτοια κραυγαλέα περίπτωση αποτελεί για τα εθνικά συμφέροντα η πολιτική της σημερινής ηγεσίας της Χώρας, η οποία προχώρησε, κατόπιν πιέσεων του διεθνούς παράγοντα, στη συμφωνία Αθήνας-Σκοπίων και στη συνέχεια στην υπογραφή στις Πρέσπες.  

Ως γνωστόν, η Ελλάδα βρίσκεται εν μέσω της επιθετικότητας και του αναθεωρητισμού της σημερινής τουρκικής ηγεσίας, όπου πιθανολογείται, ότι μπορεί να οδηγήσει και σε επιθετικές ενέργειες στον άξονα Κύπρο-Αιγαίο-Θράκη.

Μην κερδίζοντας ουσιαστικά τίποτα, η Ελλάδα προχωρά στην αναγνώριση του Κράτους των Σκοπίων με το όνομα «Βόρεια Μακεδονία». Χωρίς, καν, να διασφαλίζει τα αυτονόητα συνταγματικά και διεθνή παρεπόμενα, όπως ότι σε αυτό το κράτος κατοικούν «Βορειομακεδόνες», οι οποίοι ομιλούν την «σλαβομακεδονική» γλώσσα (γλωσσικό βουλγαρικό ιδίωμα).

Αντίθετα, θέτοντας την ελληνική υπογραφή και αναγνωρίζοντας ότι οι κάτοικοι αυτού του Κράτους είναι «Μακεδόνες», που ομιλούν την «μακεδονική γλώσσα», όπως θα αναγράφεται σε διαβατήρια, ταυτότητες και ταξιδιωτικά έγγραφα, παρά τα περί αντιθέτου φληναφήματα και τις επικοινωνιακές «κορώνες», επικυρώνεται με δραματικό τρόπο ο επικίνδυνος «Μακεδονισμός». 

Πρόκειται για το ψευδές, αλλά υπαρκτό ιδεολόγημα, που διακινείται όλα αυτά τα χρόνια από διάφορες δυνάμεις εντός και εκτός Σκοπίων.

Το ιδεολόγημα δηλαδή, περί δήθεν «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας», που αποτελείται από την «Μακεδονία του Αιγαίου», που είναι υπό ελληνική κατοχή, την «Μακεδονία του Πιρίν», υπό βουλγαρική κατοχή και την «Μακεδονία του Βαρδάρη» (Σκόπια), που είναι το μόνο τμήμα, που κατάφερε να ελευθερωθεί και να γίνει Κράτος. Γιατί, αντικειμενικά, το διακύβευμα του λεγομένου «Σκοπιανού προβλήματος» για την Ελλάδα, ήταν, αφενός, το παραπάνω ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού» και, αφετέρου, ο προκλητικός και αισχρός σφετερισμός της αρχαίας Ελληνικής Μακεδονικής Ιστορίας.

Η τύφλωσις μας

Έτσι, αυτό που αποτελούσε την εθνική γραμμή της Ελλάδος και προσπάθησε να αναδείξει με εύγλωττο τρόπο ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου, με την περίφημη φράση του «Το όνομα είναι η ψυχή μας», έρχεται η παρούσα συμφωνία να το ακυρώσει, προσδίδοντας πλήρη νομιμότητα στις μακροπρόθεσμες επιδιώξεις της άλλης πλευράς.  

Υπαρκτές και μεγάλες οι πολιτικές ευθύνες των προηγούμενων ηγεσιών, και ιδιαίτερα την περίοδο του 1992, όπου η Ελλάδα θα έπρεπε να προβάλλει βέτο στην ΕΕ και στην επισπεύδουσα Γερμανία για την διάλυση της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, εάν δεν αναγνωρίζονταν το κρατίδιο των Σκοπίων ως «Δημοκρατία των Σκοπίων», ή με κάποιο άλλο όνομα χωρίς το παράγωγο της Μακεδονίας. Οι ευθύνες των προηγουμένων, όμως, δεν μπορούν να αποτελέσουν άλλοθι για την σημερινή κάκιστη για τα εθνικά συμφέροντα συμφωνία.

Γιατί, πρέπει να είναι κανείς «τυφλός», ώστε να μην αντιλαμβάνεται, ότι η αναγνώριση από την Ελλάδα των Σκοπίων με το όνομα «Βόρεια Μακεδονία», που κατοικείται από «Μακεδόνες», που ομιλούν την «μακεδονική γλώσσα» αποτελεί τον πυρήνα του αλυτρωτισμού, ο οποίος πιθανότατα θα εμφανιστεί με απτό πρόσωπο στο μέλλον σε βάρος της Χώρας μας. Και αυτό, γιατί είναι προφανές, ότι αυτό το Κράτος, πλέον, με την ολοκλήρωση αυτής της συμφωνίας, θα αποκτήσει συγκριτικό πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό, εν σχέσει με το ποιος έχει τα περισσότερα δικαιώματα στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της «Μακεδονίας», το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα της οποίας βρίσκεται εντός της Ελλάδος.

Τα Σκόπια, με τη συμφωνία αυτή στον διεθνή χώρο, σταδιακά και παρέρχοντος του χρόνου, θα ταυτιστούν απόλυτα με το όλον της Μακεδονίας ως αυτοτελή γεωπολιτική ταυτότητα, κάτι που θα περιλαμβάνει και την απορρόφηση και τον σταδιακό σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς της Αρχαίας Μακεδονίας, αφού η Ελλάδα, που μέχρι σήμερα αποδεχόταν, ότι υπήρχε μία και μόνο Μακεδονία, και αυτή ήταν ελληνική (αναφερόμενη πρωτίστως στην «βαρειά» ιστορική κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου), τώρα, αναγνωρίζοντας το Κράτος των Σκοπίων ως «Βόρεια Μακεδονία», αποδέχεται εκ των πραγμάτων την ύπαρξη μιας «μερικότερης ελληνικής Μακεδονίας».

Η τελευταία, όμως, εξαιτίας του γεγονότος, ότι είναι μια περιοχή εντός της Ελλάδος και όχι Κράτος, όπως αυτό των Σκοπίων, μακροπρόθεσμα θα υπολείπεται και θα τείνει σε καθεστώς πλήρους απώλειας όλων των δικαιωμάτων της (ονοματολογικό, εμπορικά σήματα, Ιστορία κ.λπ.). Γι’ αυτό, οι διάφορες αναφορές στην συμφωνία αυτή, όπως περί ξεχωριστής Ιστορίας με την Αρχαία Μακεδονία, μακεδονικής γλώσσας, που ανήκει σε σλαβικές διαλέκτους κ.λπ., είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να αντισταθμίσουν την ζημιά.

Για την διεθνή κοινότητα θα υπάρχει μια κρατική οντότητα που θα ταυτίζεται με την Μακεδονία, με την «βούλα» της Ελλάδος, που αποτελεί, αντικειμενικά, τον ιστορικό «ιδιοκτήτη» της αρχαίας Μακεδονικής Ιστορίας και κατέχει το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα του ευρύτερου γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας, που κατακτήθηκε, μάλιστα, με αγώνες και αίμα του Ελληνικού Λαού και την ηγετική προνοητικότητα του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Υποβάθμιση κινδύνων: