ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Αναζητώντας τον Ευρωπαίο άνθρωπο

Tης Ριτσας Μασουρα Ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν τα αισθήματα των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στο ευρωπαϊκό θεσμικό οικοδόμημα δεν ήταν τόσο συγκεχυμένα όσο αυτή την εποχή.  Δικαίως. Η Ε.Ε., με την πλάτη στον τοίχο ούσα εξαιτίας της κρίσης και με έντονα δείγματα ερασιτεχνισμού στην αντιμετώπισή της, αναζητεί την ταυτότητά της ανάμεσα στα μεγαλεπήβολα οράματα των ιδρυτών και τη σημερινή ψυχρή οικονομική πραγματικότητα. Το ερώτημα είναι κατά πόσον χρησιμοποιεί τα σωστά εργαλεία και βεβαίως κατά πόσον ανακτά σταδιακά την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων ψηφοφόρων. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση στη γαλλική εφημερίδα «Φιγκαρό», το 64% των ερωτηθέντων Γάλλων δήλωσε ότι δεν θα ψήφιζε σήμερα τη συμφωνία του Μάαστριχτ, ενώ στην πρώτη μεγάλη συνέντευξή του στο γαλλικό κανάλι TF1, ο Φρανσουά Ολάντ, μιλώντας για την «ατζέντα ανόρθωσης» της χώρας ώς το 2014, απέφυγε να αναφερθεί στην Ευρώπη. Οπως δε -υποθέτω ειρωνικά- επεσήμανε η «Μοντ», αν και όλοι τη σκέπτονται, ποτέ δεν μιλούν για την Ευρώπη που εξελίσσεται σε θέμα ταμπού, όπως παλιά η Αλσατία – Λωρραίνη το 1870 και το 1918.   Αυτά είναι δύο ενδεικτικά και αμιγώς γαλλικά παραδείγματα της ασάφειας γύρω από τα ευρωπαϊκά. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα που εμποδίζουν την Ε.Ε. να μιμηθεί τον πιτσιρικά στην ταινία «Καράτε Κιντ», λίγο πριν από «χτύπημα του πελαργού», πριν από το τελειωτικό χτύπημα στον αντίπαλο. Μέσα από αυτήν την εύθραυστη εικόνα αναδεικνύονται δύο λογικά ερωτήματα: ποιος είναι ο αντίπαλος και ποια πρέπει να είναι στο εξής τα χαρακτηριστικά του Ευρωπαίου ανθρώπου.  Γιατί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οφείλουμε να ξαναφτιάξουμε τον Ευρωπαίο άνθρωπο. Οι περισσότεροι θα δείξουν τις αγορές ως αντίπαλο και θα επισημάνουν ότι τα «δεινά» ξεκίνησαν από τη στιγμή που αυτές υπερκέρασαν την πολιτική. Είχε προηγηθεί η ταύτιση καταναλωτή - πολίτη και η επικράτηση των νεοκλασικών οικονομικών που ενδεχομένως φέρουν μέρος της ευθύνης για το «καπέλωμα» της Ευρώπης από τους οίκους αξιολόγησης, τη φρενήρη πορεία των σπρεντ και την προώθηση ως must του Homo Econo-micus.

ΣΥΡΙΑ: Ποιός νοιάζεται για τα εγκλήματα εις βάρος των παιδιών της???

Tης Ριτσας Μασουρα

Πολλές φορές εμείς οι Ελληνες, λαός ευμετάβολος, αντιδρούμε συναισθηματικά και μακράν της ουσίας των πραγμάτων. Μας ενοχλούν οι παρατηρήσεις της Λαγκάρντ για τη θνησιμότητα των παιδιών στον Νίγηρα και σχεδόν αταβιστικά προτάσσουμε τα δικά μας παιδιά. Αλλά, βυθισμένοι καθώς είμαστε στον παρακμιακό εαυτό μας, ελάχιστα ενοχλούμαστε από τις ειδήσεις για τα εκατοντάδες νεκρά παιδιά της Συρίας. Ναι, τα θύματα του τελευταίου αποτρόπαιου εγκλήματος των συριακών ταγμάτων θανάτου στην πόλη Χούμα της Συρίας, που προστέθηκαν στην εκατόμβη των νεκρών ενός εμφύλιου πολέμου που στόχο έχει τη νομή της εξουσίας. Η τελευταία σφαγή πραγματοποιήθηκε τη στιγμή που οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ έβλεπαν τη σύρραξη να βαίνει προς το τέλος της και ήδη φαντάζονταν σπουδαίους πανηγυρισμούς και συμφιλιώσεις μπροστά στα ανάκτορα της Δαμασκού!

Αλλά ο κόσμος περνάει συχνά μέσα από φωτιά, αίμα και σίδερο. Οι νεκροί στη Συρία είναι τόσο πολλοί, ώστε ο πολίτης της Δύσης να διερωτάται γιατί δεν παρεμβαίνει το ΝΑΤΟ, ή γιατί οι ΗΠΑ τηρούν στάση αναμονής; Γιατί δεν εφορμούν, όπως πρόσφατα στη Λιβύη; Και ποιος είναι ο ρόλος του Συμβουλίου Ασφαλείας; Αδειανά ψηφίσματα; 

Συνήθως οι ξένοι δραστηριοποιούνται σε περιπτώσεις ενεργειακών πόρων, πωλήσεων όπλων, ανοίγματος αγορών ή γεωπολιτικών συμφερόντων. Στην περίπτωση της Συρίας, όμως, τι απ’ όλα αυτά προτάσσεται;  

Μισόλογα παντού! Η ιδέα ωστόσο μιας έξωθεν παρέμβασης ξεπερνά τελικά ακόμη και τα μισόλογα, καθώς Κίνα και Ρωσία αρνούνται να συνυπογράψουν την απομάκρυνση του καθεστώτος Ασαντ. Η Μόσχα ειδικότερα επιλέγει να πουλάει τα όπλα της (με ρωσικά όπλα σκοτώνονται οι αντιφρονούντες και οι οικογένειές τους) και παράλληλα ενισχύει την επί συριακού εδάφους ναυτική της βάση. Αλλωστε, είναι γεγονός ότι η περυσινή Αραβική Ανοιξη την έθεσε εν μέρει εκτός παιγνιδιού. Πώς θα μπορούσε, επομένως, να απεμπολήσει τα κεκτημένα της ;

Να κρατήσουμε όρθιο τον τόπο

Tης Ριτσας Μασουρα

Κλίμα διασπαστικό, ασπόνδυλο, λαϊκιστικό, παραπλανητικό, φοβιστικό, ενδεχομένως και αλλοπρόσαλλο. Ναι, αυτό είναι το κλίμα μέσα στο οποίο ο ελληνικός λαός κινείται προς τις εκλογές της 6ης Μαΐου. Μια ματιά στις σύντομες ειδήσεις της πρώτης σελίδας  είναι αρκετή για να αντιληφθούμε ότι κινούμεθα στα τυφλά, θυμίζουμε παιδιά που χάνουμε πολύτιμο χρόνο παίζοντας την τυφλόμυγα και ουδείς γνωρίζει τι θα αντικρίσουμε μόλις το παιγνίδι τελειώσει. 

Ο κ. Βενιζέλος και το κόμμα του υπόσχονται (φοβάμαι ανέξοδα) να γίνουν σύγχρονοι Ρομπέν των Δασών, προστάτες των αδυνάτων. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ αναφέρεται βεβαίως στο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας, σαν αυτό για το οποίο έχει μιλήσει ο θεωρητικός της «αναλγησίας» φιλελεύθερος Χάγιεκ. Την ίδια ώρα, στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. αναγράφεται το όνομα του Κ. Καραμανλή. Επειτα από σιωπή ετών, δικαιολογημένη για κάποιους, αδικαιολόγητη για πολλούς, ο πρώην πρωθυπουργός επιστρέφει στην πεπατημένη, με ορισμένους να διερωτώνται αν όντως έχουμε ολική επαναφορά των καραμανλικών. Λίγο πιο κάτω διαβάζω για τη σύζευξη γιγάντων. Καμμένος και Δημαράς: επιτέλους, η Ελλάδα μπορεί να ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο. Και οι δύο είναι πιο Ελληνες από όλους εμάς τους Ελληνες. Φυσικά υπάρχει και η ανακοίνωση της λίστας του ΚΚΕ, με χαρακτηριστικό της τις πολλές γυναίκες υποψήφιες.

Η κοινή λογική παραμένει ζητούμενο

Tης Ριτσας Μασουρα 

ritsmasoura@gmail.com

Μέχρι προχθές, όταν οι διαβουλεύσεις έδειχναν ως πιθανό πρωθυπουργό τον Λουκά Παπαδήμο, είχα την αίσθηση ότι ήταν θέμα ωρών να συγκροτηθεί κυβέρνηση ευθύνης -μεταβατική κυβέρνηση- η οποία θα αναλάμβανε να υπογράψει τη δανειακή συνθήκη και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. 

Πάντα ήθελα να πιστεύω, εκτιμώντας ότι ο πολιτικός πολιτισμός αυτής της χώρας δεν έχει ολότελα ευτελιστεί, ότι δεν θα βρισκόταν ούτε ένας έντιμος πολιτικός της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς που θα αποτολμούσε, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, να διαταράξει την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας. Αυτό υπαγορεύουν η λογική και η σωφροσύνη. Γιατί ποιoς σώφρων πολιτικός θα ήθελε να γίνει θεατής μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της πατρίδας που θα άνοιγε τον Ασκό του Αιόλου για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού; Ποιο πολιτικό κόμμα θα έβγαινε στη συνέχεια να αναφωνήσει: πτωχοί μεν, αλλά ανεξάρτητοι; Και ποιος στη συνέχεια θα έβρισκε τη δύναμη να αντέξει τις κραυγές απελπισίας των πολιτών, πολλοί από τους οποίους γνωρίζουν καλά ότι η Ελλάδα δεν είναι Συρία, ούτε Λιβύη, δεν είναι Κούβα, ούτε Βενεζουέλα, κι ας περάσαμε τα νιάτα μας ωραιοποιώντας τις όλες.

Ο Αριστοτέλης θεωρείται ο δημιουργός της λογικής. Αιώνες μετά, η κοινή λογική παραμένει ζητούμενο στην Ελλάδα. Τρανή απόδειξη, ο παραλογισμός μιας σειράς ενεργειών τόσο του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου όσο και του αντιπροέδρου Ε. Βενιζέλου (οι φήμες θέλουν τον αντιπρόεδρο να έχει αντιταχθεί στην υποψηφιότητα Παπαδήμου). Πολλοί μίλησαν για τακτικισμούς και των δύο, προκειμένου να παραμείνει ο Παπανδρέου στην πρωθυπουργία ή να επιλεγεί ένας κλασικός αχυράνθρωπος. Στην πραγματικότητα, οι ενέργειές τους ανέδειξαν την απουσία κοινής λογικής και ενέτειναν την εντύπωση ότι η χώρα είναι δέσμια ενός πλέγματος αλληλοεξαρτώμενων συμφερόντων και τσιφλίκι των ολίγων που εμπαίζουν τον αποσβολωμένο ελληνικό λαό.

Ενας μη διαχειρίσιμος κόσμος

Της ΡΙΤΣΑΣ ΜΑΣΟΥΡΑ

Είμαστε ένας δυτικός κόσμος σε πρωτοφανές αδιέξοδο. Εγκαταλείψαμε τον αυτόματο πιλότο και γίναμε ξανά χειρώνακτες. Ο αγώνας για την επικυριαρχία του ενός επί του άλλου θυμίζει αγώνα του μποξ σε μεσοδυτικές αμερικανικές πολιτείες. Ζούμε υπό το κράτος των ορέξεων των εταιρειών που κρίνουν την πιστοληπτική μας ικανότητα .Αύριο θα ξεθαρρέψουν και θα κρίνουν κι άλλες ικανότητες μας. 

Ως χθες ήμασταν ένας κόσμος με αυτοπεποίθηση, ηδονιστικά πάθη, καταναλωτικές συνήθειες, ζηλόφθονες συμπεριφορές, με όλα τα ελαττώματα που γεννά η απληστία. Ναι, αλλά ξέραμε ότι ακόμη και στη χειρότερη ατυχία, το μάνα εξ ουρανού θα ήταν δεδομένο. Τί στην οργή διαβάζαμε τόσα χρόνια τη βίβλο, παρ’ ότι οι αναφορές για την προ και μετά την Κιβωτό εποχή ήταν σαφείς.

Ως χθες, λοιπόν. Γιατί , ακόμη κι όταν κατέρρευσε το ανατολικό μπλογκ, πάθαμε ομαδική παράκρουση από τον ενθουσιασμό μας. Οι αγορές! Ζήτωσαν οι αγορές, φώναζαν οι ωραίοι της Δύσης. Το νενικήκαμεν έγινε σύνθημα επιχειρηματικό και οι διψασμένες για κέρδη εταιρείες εφόρμησαν προς το πρώην ανατολικό μπλοκ, αναζητώντας φτηνά εργατικά χέρια, πότε ; `Οταν χιλιάδες ρακένδυτοι πολίτες διέσχιζαν νύχτα τα σύνορα και να φτάσουν στην Ευρώπη. Πόσοι από αυτούς κατέληξαν στην Ελλάδα, πόσοι ξενύχτησαν δίπλα στους δικούς μας παρατημένους γέροντες και πόσοι ενεπλάκησαν σε δίκτυα πορνείας; Εμείς όμως εκεί : business as usual.

Πολλοί σήμερα συγκρίνουν τα γεγονότα της κατάρρευσης των ανατολικών τειχών με την κατάρρευση των διεφθαρμένων αραβικών καθεστώτων και όσων μέλλει να καταρρεύσουν. Προφανώς κοινά χαρακτηριστικά θα βρεθούν, κυρίως γύρω από τον πυρήνα των απολυταρχικών καθεστώτων. Πέραν τούτου, όμως ; 

Αυτή τη φορά ουδείς κραυγάζει νενικήκαμεν. Αντιθέτως, οι Ευρωπαίοι πιάστηκαν εξαπίνης, αν και δημοσίως ψιθυρίζουν κάτι περί επικείμενης ελευθερίας και δημοκρατίας. Στο βλέμμα τους κρύβεται ο σπαρακτικός φόβος. Λέξεις, όπως ενέργεια, εξτρεμιστικό Ισλάμ τρομάζουν. Κι αν αίφνης ο σπόρος της ελευθερίας φυτρώσει στη Σαουδική Αραβία;

Ως χθες, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί έλεγχαν τον αραβικό κόσμο. `Ενα αλισβερίσι πετρελαίου , όπλων, εκατέρωθεν εκβιασμών και άγριου συσχετισμού δυνάμεων. Με ή χωρίς ανδρείκελα. Οι απρόβλεπτες εξελίξεις, τόσο απρόβλεπτες όσο και η πρόσφατη πολλαπλή τραγωδία της Ιαπωνίας συμβαίνουν σε μια εποχή που βγαίνουμε ζαλισμένοι από έναν άδικο ιρακινό πόλεμο. Ρίξαμε το Ιράκ στα χέρια του Ιράν. Αν αυτό δεν είναι κατόρθωμα, τότε τί είναι; `Εχουμε εμπλακεί στον πόλεμο του Αφγανιστάν, έναν δίκαιο πόλεμο κατά τον αρχιερέα της σύγχρονης γαλλικής φιλοσοφίας Μπερνάρ Λεβί. Και τελευταία ανοίξαμε τις πύλες της κολάσεως με την ανάμειξή μας στη Λιβύη… 

Η εμφανής αγωνία ενός κόσμου, σχεδόν μη διαχειρίσμου από Ευρώπη και Αμερική, ειδικά σε συνθήκες οικονομικής κρίσης δημιουργεί επιπρόσθετους κινδύνους για την ανθρωπότητα.Σε τέτοιες περιπτώσεις το γνωστό mind control πάει περίπατο και τα λιγοστά λάθη μετατρέπονται σε εκατόμβη. Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

Μαθαίνουν ελληνικά για να ξεφύγουν από την ανεργία που μαστίζει την πατρίδα τους !!!

Tης Pιτσας Mασουρα

Πάντα ο Ελληνας είχε τάσεις εσωστρέφειας. Ακόμη και στις καλύτερες στιγμές του, η ημέρα του ξεκινούσε και τελείωνε με τον γνωστό στρουθοκαμηλισμό του. Και παρότι υπήρχε μια υφέρπουσα, στρεβλή και αλαζονική ξενομανία, ο συντηρητισμός του ήταν τέτοιος, που τον εγκλώβιζε όλο και περισσότερο στη δική του κιβωτό. Κατά καιρούς αναθάρρευε κι έκρυβε τη ζήλια του, όταν με αποσπασματικό, συνήθως, τρόπο μάθαινε για τις επιτυχίες ομοεθνών του στο εξωτερικό, λέγοντας με προσποιητό πλην περισπούδαστο ύφος: κοίτα να δεις τι αριστουργηματικά γονίδια κουβαλάμε! Αγρίευε όμως όταν αισθανόταν αυτός ως αποδέκτης της δυσαρέσκειας ευρωπαϊκών ή αμερικανικών κυβερνήσεων, όντας βέβαιος πια ότι οι «κακοί» ξένοι επεξεργάζονταν σχέδια για έναν λαό υποταγμένο και τελικά εύκολα διαχειρίσιμο.

Την τελευταία διετία, εποχή της κρίσης, τα παραδείγματα των «κακών» ξένων που θέλουν να μας γονατίσουν και στη συνέχεια να μας αγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί, πολλαπλασιάζονται. Ναι, τέτοιες ελώδεις εμμονές κυκλοφορούν παντού: στις εφημερίδες, στην μπλογκόσφαιρα, στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, στους μικρούς τηλεοπτικούς σταθμούς και διαχέονται σ’ έναν λαό που δηλώνει έκπληκτος και αγανακτισμένος για την οικονομική κατάρρευση της χώρας και, δίχως ορθολογικές σκέψεις, επιρρίπτει ευθύνες στους άλλους. 

Ε, ναι, είναι ίδιον της φυλής μας να νίπτουμε μονίμως τας χείρας μας ως σύγχρονοι Πόντιοι Πιλάτοι, ως μόνοι αναμάρτητοι σε μια κολυμβήθρα γεμάτη αμαρτωλούς. Πρόσφατα μάλιστα άκουσα «έντρομη» ότι πολλοί ξένοι κάνουν πλέον ταχύρρυθμα μαθήματα νέας ελληνικής γλώσσας για να μπορούν, όταν μας... κατακτήσουν, να συνεννοούμαστε! Με δυσκολία συγκράτησα τα γέλια, αλλά απέφυγα να σχολιάσω, φοβούμενη ότι θα όξυνα τα πνεύματα. Στο κάτω κάτω, πλην των αρχαίων ελληνικών που μαθαίνουν ορισμένοι Ευρωπαίοι (διαστροφικοί αυτοί οι Ευρωπαίοι!) δεν είχα ακούσει ποτέ και τίποτα περί ταχύρρυθμων μαθημάτων νέων ελληνικών. 

Και όμως! Μόλις προ διημέρου πληροφορήθηκα από τη συγγραφέα Ισμήνη Καπάνταη ότι ξένοι φοιτητές διδάσκονται τη νέα ελληνική γλώσσα και μάλιστα λίγο έξω απ’ τις αυλές μας.

Την παραμονή της 25ης Μαρτίου, η συγγραφέας επισκέφθηκε την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, Σόφια, προσκεκλημένη του πανεπιστημίου προκειμένου να συζητήσει με τους Βούλγαρους φοιτητές για το βιβλίο της «Απειρωτάν και Τούρκων». Και εξεπλάγη ευχάριστα η κυρία Καπάνταη, όταν συνειδητοποίησε ότι δεκάδες Βούλγαροι φοιτητές μιλούσαν ελληνικά και πολλοί άλλοι παρακολουθούσαν εντατικά μαθήματα νέων ελληνικών. Σε ερώτησή της, δε, προς τι αυτό το όψιμο ενδιαφέρον, οι περισσότεροι απάντησαν ότι η γνώση της γλώσσας θα τους δώσει το πολυπόθητο διαβατήριο να εργαστούν κοντά σε Ελληνες επιχειρηματίες που μετοίκησαν στη Βουλγαρία.  

Να, λοιπόν, που κάποιοι μαθαίνουν ελληνικά για να ξεφύγουν από την ανεργία που μαστίζει την πατρίδα τους. Το παράδειγμα των Βούλγαρων φοιτητών είναι μικρό και ευεπίφορο σε άλλες ερμηνείες. Ομως, είναι ένας πρώτος αντίλογος απέναντι σε όσους διακρίνουν παντού εχθρούς και επιβουλές.

Δικαίωμα στα λάθη, δικαίωμα στη δημοκρατία

Tης Ριτσας Μασουρα

Οταν προ διετίας επισκέφθηκα το Κάιρο είχα εκπλαγεί από τις εξόφθαλμες κοινωνικές αντιθέσεις και από τον εντυπωσιακό αριθμό των γυναικών που φορούσαν μαντίλα. Τεράστια η διαφορά σε σχέση με παλιότερη επίσκεψή μου.

Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και η έντονη παρουσία του ισλαμικού στοιχείου δεν άφηναν πολλά περιθώρια για δεύτερες σκέψεις. Η ατμόσφαιρα στα παζάρια, ανάμεσα σε σκαρφαλωμένα στα πεζοδρόμια αυτοκίνητα, μαυροφορεμένες γυναίκες και άνδρες σε κλασικό σφιχταγκάλιασμα με τον ναργιλέ, μύριζε μπαρούτι. Εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι οι σημερινές ανατροπές κυοφορούνταν από τότε και προφανώς οι ωδίνες του τοκετού ήταν ζήτημα χρόνου να ξεκινήσουν. Ωστόσο, ακόμη κι αυτή την ώρα παραμένει άγνωστο το φύλο του παιδιού. Το μόνο βέβαιο είναι ότι επίκειται τοκετός.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Αυτές τις μέρες, στη γη των φαραώ συμβαίνει κάτι αναζωογονητικό. Οι καταπιεσμένοι λαοί σπανίως κάνουν λάθος στην επιλογή της στιγμής. Αλλά ποιος είπε ότι μια εξέγερση, ακόμη και ειρηνική, μπορεί να οδηγήσει στη δημοκρατία; Ποιος εγγυάται ότι μέσα από την ορμή για αλλαγή του καθεστώτος δεν θα χαθεί ο έλεγχος, ρίχνοντας τη χώρα στη δίνη ενός ριζοσπαστικού ισλαμικού εξτρεμισμού και προηγουμένως σε μια μορφή εμφυλίου;  

Ενας πεπειραμένος άνθρωπος θα έλεγε ότι όλα είναι πιθανά, ακόμη και η επικράτηση του ισλαμικού εξτρεμισμού. Ομως, ποιος μπορεί να αρθρώνει λόγο για τη ζωή όλων αυτών των λαών που ζουν και πεθαίνουν χρόνια τώρα σε δικτατορικά καθεστώτα;

Οι ιαχές προχθές στην Πλατεία Ελευθερίας του Καΐρου των χιλιάδων Αιγυπτίων «Φύγε τώρα, Μουμπάρακ» αποτελούν ίσως προάγγελο των κοσμογονικών αλλαγών που θα σαρώσουν τον αραβικό κόσμο, προκαλώντας σχάσεις, τις οποίες ούτε η Ευρώπη ούτε η Ουάσιγκτον μπορούν να προβλέψουν με ακρίβεια. Στην Ουάσιγκτον, η εικόνα της Αιγύπτου παραπέμπει στην ανατροπή του σάχη της Περσίας το 1979, υπενθυμίζοντάς της τους τότε λανθασμένους χειρισμούς της. Η ίδια εικόνα, όμως, παραπέμπει στην πιθανή απώλεια των λιγοστών συμμάχων των ΗΠΑ στον αραβικό κόσμο (Σουαδική Αραβία και Ιορδανία).

Και το κυριότερο: ο Λευκός Οίκος θα χρειαστεί να αποδεχτεί τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας, η οποία έχοντας γυρίσει την πλάτη στην Ε. Ε. και με σαφές ηγετικό όραμα για την ευρύτερη Μέση Ανατολή διατυμπανίζει τις θέσεις της προς κάθε κατεύθυνση, του Ισραήλ συμπεριλαμβανομένου. Και είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ σιωπά περιμένοντας την επόμενη μέρα. Ωστόσο, αποτελεί κοινό μυστικό ότι το σύνδρομο του Ιράν επικρέμαται της Ιερουσαλήμ, αναμοχλεύοντας το εβραϊκό σύνδρομο περικύκλωσης και τον φόβο της πλήρους απομόνωσης.

Είναι προφανές ότι η δημοκρατία διεκδικείται και κατακτιέται με αγώνες. Θα ήταν λάθος, επομένως, στο όνομα του φόβου ενός εξτρεμιστικού Ισλάμ να υποβαθμιστεί η μεγάλη αισιοδοξία που πνέει αυτή την ώρα στον αραβικό κόσμο. Στο κάτω κάτω, οι λαοί δικαιούνται να κάνουν λάθη, όπως δικαιούνται και να τα διορθώνουν.

Παραμύθια με Αη Βασίληδες για μικρούς και μεγάλους

Απο την ΡΙΤΣΑ ΜΑΣΟΥΡΑ

Τα παραμύθια αυτές τις μέρες λειτουργούν επουλωτικά στον φορτισμένο άνθρωπο. Λένε ιστορίες ξεχασμένες μες την παραζάλη και τη βιάση των πολλών κι ίσως βοηθούν να συνειδητοποιούμε το εφήμερο της ύπαρξης και την ανάγκη να ξεφεύγουμε λίγο από την κατασκευασμένη πραγματικότητα.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι τί θα μπορούσε ένας δημοσιογράφος να γράψει τούτες τις μέρες. Κατά τη διάρκεια του χρόνου, ο δημοσιογράφος αδελφοποιείται με τη δυσάρεστη είδηση. Γίνεται συχνά κομιστής του κακού. Αγγίζει το θυμικό του ανθρώπου, διαχέει την τρομοκρατία του φόβου και ξαφνικά καλείται να εισέλθει στον κόσμο της ουτοπίας, να αποδεχτεί την ωραιότητα της γιορτής. Να αποποιηθεί το ξοφλημένο χρηστικό μοντέλο.Να θυμίζει αίφνης ναυαγό που βρήκε στο πουθενά του ωκεανού μια σανίδα σωτηρίας και γαζώθηκε πάνω της. 

Αυτές τις μέρες σανίδα σωτηρίας θα μπορούσαν να γίνουν τα δεκάδες παραμύθια που κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία. Ζηλεύω τους συγγραφείς τους. Πατούν στην άκρη της πραγματικότητας της πολιτικής και του κομματικοποιημένου κράτους, αντιλαμβάνονται τα σημερινά προβλήματα που πνίγουν, όπως τα σκουπίδια της πόλης, αλλά πιστεύουν ότι μια αστραπιαία φυγή από την ακτίνα δράσης μιας καθόλα στρεβλής εικόνας θα βοηθούσε. Τολμώ να πω, ναι, διαβάζοντας κι εγώ ένα από τα πολλά παραμύθια που κατέκλυσαν το γραφείο μου.

Στο παραμύθι «Οι δύο Αη Βασίληδες» του συγγραφέα καρδιολόγου Θανάση Δρίτσα («Το `Ονειρο της Αθηνούλας», ο τίτλος του βιβλίου σε εικονογράφηση του γιατρού και ζωγράφου Γιώργου Μπούτλα ) έχουμε δύο γέροντες. 

 Ο ένας κουρελής και ρακένδυτος. Κρατάει στα χέρια του ένα μπαλωμένο σάκο που χει μέσα λάδι, αγιασμό, βασιλικό, ένα κερί, ένα μπουκάλι με φάρμακο και μια βασιλόπιτα με φλουρί. Αυτός ο Αη Βασίλης μπορεί να πολλαπλασιάζει τα πράγματα στο σάκο του με τη δύναμη της προσευχής. Ταξιδεύει στις μίζερες γειτονιές του Μπαγκλαντές, στη φτωχή Αφρική, δίπλα στα ορυχεία διαμαντιών του Κονγκό. Είναι δε τόσο αδύνατος ώστε όταν περπατάει ακούγεται ο θόρυβος που κάνουν τα κόκαλά του.

Ο άλλος Αη Βασίλης είναι σούπερ. Υπέρβαρος, ντυμένος με την κόκκινη στολή του, τις γυαλιστερές του μπότες και τον μάλλινο σκούφο του. `Όλα τα ρούχα του έχουν τη σφραγίδα γνωστών οίκων μόδας και πάνω του φιγουράρουν τα ονόματα των χορηγών του ταξιδιού του. Μπαίνει στο Google Earth και μαθαίνει τη θέση του στον παγκόσμιο χάρτη, ακούει την αγαπημένη του μουσική από το iPod, μετακινείται με όχημα της ΝΑΣΑ και φέρνει δώρα στα παιδιά μόνον αν οι γονείς τους είναι συνδρομητές στο πρόγραμμα Santa, με ετήσια συνδρομή 5000 δολαρίων. Παίρνει και ποσοστό από τις εταιρείες για κάθε δώρο που δωρίζει και δεν λέει ποτέ τη λέξη χαρίζω.

Κάποια στιγμή οι δύο Αη Βασίληδες, δηλαδή οι δύο διακριτοί κόσμοι που πάντοτε υπήρχαν στη Γη, συναντιούνται. Η αρχική αποστροφή, ο χλευασμός, η ειρωνεία του χαρωπού Αη βασίλη προς τον ρακένδυτο ελλιποβαρή γέροντα είναι εντυπωσιακή. Ο φτωχός Βασίλης αγωνιά για το μικρό παιδί που είναι βαριά άρρωστο κι έχει εντολή να το αγγίξει στο μέτωπο, να του δώσει λίγες σταγόνες από το φάρμακο πού χει στο σάκο του, να το γιάνει. Προσπαθεί να εξηγήσει στον πλούσιο συνάδελφό του τις κακουχίες των φτωχών παιδιών, να εξηγήσει ότι χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο τα πόδια του για τις μετακινήσεις του, ότι πληρώνει μόνος του όλα τα έξοδά του. Ναι, αν δεν το κάνει, δεν πιάνουν οι θεραπείες του .Τον ακούει ο χλιδάτος Αη βασίλης.Γιατί να τον πιστέψει; Τρελός του φαίνεται. 

«Μάλλον έχεις χάσει τα λογικά σου»,του λέει κατάμουτρα. «Πέσμου τί τρως, πού μένεις, αθλιότατε σημαιοφόρε της ελεημοσύνης». 

Αλλά ο φτωχούλης του απαντά ότι δεν τρώει κρέας, μα ό,τι και να του πει, εκείνος δεν θα καταλάβει.

«Α, το βρήκα», αναφωνεί ο Σάντα. Η τρέλα σου οφείλεται στην έλλειψη πρωτεϊνών, είσαι εκ πεποιθήσεως χορτοφάγος. Θα ασπάζεσαι το βουδισμό», φωνασκεί ο λιπόσαρκος Αη Βασίλης και πιάνει το κεφάλι του, θέλοντας να δείξει ότι τάχει πάρει στο κρανίο. «Μα πώς μπορεί να εμπιστεύεται εσένα ο Θεός; Ο Θεός επισκέπτεται καθώς πρέπει ανθρώπους που χουν δώσει αγώνα για κοινωνική καταξίωση! Αγαπητέ μου χορτοφάγε φτωχούλη, ο κόσμος είναι καλύτερος από ποτέ με τόσες ευκαιρίες που δίνει στους έξυπνους να πλουτίσουν και να ζήσουν ζωή χαρισάμενη». 

Και η απάντηση του ρακένδυτου Αη Βασίλη : «Οι άνθρωποι πεινάνε. Ο πλανήτης πεθαίνει. Ο Θεός είχε αφήσει τον άνθρωπο κυβερνήτη, αλλά αυτός τά κανε μούσκεμα. `Ασε με τώρα να πάω ως το Μπαγκλαντές,με περιμένει ο μικρός μου άρρωστος. Μας σώζει όλους η προσευχή», είπε χαιρετώντας…….και διακτινίστηκε ως το άρρωστο παιδί που το γιανε αμέσως.  Κάποια στιγμή μάλιστα έκοψε τη βασιλόπιτα με το φλουρί που χε στο σάκο του και τί έκπληξη : το φλουρί έπεσε στον λιπόσαρκο Σάντα!

Χρόνια Πολλά!!!!!

Συνωμοσιολογική «αλήθεια» για 11η Σεπτεμβρίου

Παλιό (2006) αλλά πάντα επίκαιρο άρθρο

Της Ριτσας Μασουρα

(...) Τα σενάρια περί συνωμοσίας δεν είναι ξένα στους Αμερικανούς. Σύμφωνα μάλιστα με δημοσκόπηση σε παναμερικανικό επίπεδο στις αρχές του φετινού καλοκαιριού του πανεπιστημίου του Οχάιο, πάνω από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είτε έλαβε μέρος στις επιθέσεις, είτε επέτρεψε να συμβούν, και ένα 16% δήλωσε ότι η κατάρρευση των Διδύμων επιταχύνθηκε από την έκρηξη εκρηκτικών που κάποιοι είχαν κρύψει στα κτίρια.

Οι δύο θεωρίες που κυκλοφορούν

Τα περί συνωμοσίας απασχολούν και το περιοδικό ΤΙΜΕ, ο αρθρογράφος του οποίου Λεβ Γκρόσμαν επισημαίνει ότι οι λαοί πολλές φορές χρειάζονται μεγάλες θεωρίες για να δικαιολογήσουν μεγάλα γεγονότα. Κατά τις εκτιμήσεις του αμερικανικού περιοδικού κυκλοφορούν δύο θεωρίες. 

Η πρώτη υποστηρίζει ότι η δύναμη των πάνω ορόφων που κατέρρεαν συνέτεινε στην αύξηση της πίεσης του αέρα στους χαμηλούς ορόφους σε τέτοιο βαθμό ώστε να ανατιναχθούν, ενώ 

η δεύτερη υποστηρίζει ότι οι Πύργοι δεν κατέρρευσαν από την πρόσκρουση των δύο αεροσκαφών και τις φωτιές που ακολούθησαν. Κατέρρευσαν ύστερα από προγραμματισμένη και ελεγχόμενη καταστροφή. Η σκόνη που ο κόσμος έβλεπε στις οθόνες του ήταν αποτέλεσμα της έκρηξης των εκρηκτικών που είχαν «φυτευτεί» στα κτίρια πριν από την επίθεση.

Τα προηγούμενα χρόνια , όσο πλησιάζαμε προς την επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου, ανακαλύπταμε όλο και περισσότερα δημοσιεύματα γύρω από το προσφιλές σε όλους θέμα, αυτό της πιθανής συνωμοσίας. Μεταξύ των εντύπων συμπεριλαμβάνεται το δεξιό περιοδικό Weekly Standard που αναφέρεται στο τελευταίο βιβλίο του θεολόγου Ντέιβιντ Ρέι Γκρίφιν, ο οποίος θέτει το εξής ερώτημα; Ηταν η κυβέρνηση Μπους αυτή που ανατίναξε το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, έβαλε φωτιά στο Πεντάγωνο και κατέρριψε την Πτήση 93, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για την αμερικανική αυτοκρατορία; Η απάντηση είναι «Ναι».

«Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν μια παραπλανητική επιχείρηση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και της αστυνομίας, κατόπιν εντολής της κυβέρνησης Μπους. Παραδείγματα τέτοιων παραπλανητικού περιεχομένου επιχειρήσεων είναι διάσπαρτα στην ιστορία», διατείνεται ο καθηγητής Γκρίφιν. 

«Η υπόθεση Μούκντεν, το 1931, είναι μία από αυτές, όταν οι Ιάπωνες ανατίναξαν το δικό τους σιδηροδρομικό δίκτυο στη Μαντζουρία και στη συνέχεια επέρριψαν τις ευθύνες στα κινεζικά στρατεύματα, επιδιώκοντας έτσι να δικαιολογήσουν την περαιτέρω διείσδυσή τους στην περιοχή. Μια άλλη περίπτωση είναι η φωτιά στο Ράιχσταγκ το 1933, την οποίαν έβαλαν οι ναζιστές και κατηγόρησαν τους κομμουνιστές, με στόχο να δικαιολογήσουν τη δικτατορία. Η επιχείρηση Χίμλερ επίσης, την οποίαν οι Γερμανοί εμφάνισαν ως δήθεν επίθεση των πολωνικών στρατευμάτων εναντίον γερμανικών συνοριακών σταθμών, προκειμένου να δικαιολογήσουν την εισβολή των ναζιστών στην Πολωνία.»,

«Ελεγχόμενη κατάρρευση από την κυβέρνηση»

Με την ίδια λογική ο Γκρίφιν θεωρεί την παραπλανητική επιχείρηση της 11ης Σεπτεμβρίου ως ένα πονηρό σχέδιο που μόνο η κυβέρνηση Μπους θα μπορούσε να επινοήσει. Για να επιτύχει μάλιστα η κυβέρνηση «ελεγχόμενη κατάρρευση των Πύργων, τοποθέτησε εκρηκτικούς μηχανισμούς στο υπόγειο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου».

«Οι νόμοι της φυσικής από μόνοι τους δεν εξηγούν γιατί οι πανίσχυροι κατασκευαστικά Πύργοι κατέρρευσαν μετά την πρόσκρουση πάνω τους δύο αεροσκαφών», επιμένει ο Γκρίφιν. «Και κάτι ακόμη, το οποίο οφείλουμε να συμπεριλάβουμε στη συλλογιστική μας: Επικεφαλής της εταιρείας, η οποία είχε αναλάβει την ευθύνη για την ασφάλεια του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, είναι εξάδελφος του προέδρου Μπους».

«Η υποτιθέμενη πρόσκρουση της Πτήσης 77 στο Πεντάγωνο ήταν χάλκευμα, όπως και η κατάρριψη από την αμερικανική στρατιωτική αεροπορία της Πτήσης 93 πάνω από την Πενσιλβάνια», λέει ο καθηγητής, ο οποίος συνδέει την 11η Σεπτεμβρίου με την υλοποίηση της ατζέντας των νεοσυντηρητικών που διαμορφώθηκε σταδιακά στη δεκαετία του '90. Κατά τις εκτιμήσεις του, Μπους και Ράμσφελντ χαρακτήρισαν την 11/9 ως «ευκαιρία», η οποία εξυπηρετεί τα ιμπεριαλιστικά κίνητρα της αμερικανικής κυβέρνησης και το όνειρο μιας παγκόσμιας Pax Americana. Είναι προφανές, παρατηρεί ο Γκρίφιν, ότι αυτή η προοπτική θα έχει επιπτώσεις για τους Χριστιανούς, λαμβάνοντας σοβαρά υπ' όψιν το γεγονός ότι ο πρωταρχικός στόχος του Χριστού ήταν να ανατρέψει τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία των Ημερών του.

Η κυβέρνηση Μπους και νεοσυντηρητικοί υποστηρικτές του έχουν αναβιώσει αντιλήψεις ότι η αυτοκρατορία μπορεί να διευρύνει τη βασιλεία του Θεού μέσα από τις παγκόσμιες αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Η γλώσσα της αυτοκρατορίας εισήχθη στο αμερικανικό λεξιλόγιο από την εποχή των Ιδρυτών του αμερικανικού κράτους, ωστόσο η δύναμη για την επιβολή της εμφανίστηκε μόλις στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αντικαθιστώντας την αυτοκρατορική Μεγάλη Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά επέβαλαν παγκόσμιο απαρτχάιντ που διατηρεί τον πλούτο και την ευημερία για τους Δυτικούς λευκούς, ενώ επιτρέπει την εξάπλωση της φτώχειας οπουδήποτε αλλού. Εχοντας αναλάβει αυτό το ρόλο οι Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά ηγούνται ενός παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος που αρνείται το δικαίωμα στη ζωή σε μεγάλες μάζες ανθρώπων, με αποτέλεσμα 180 εκατ. να πεθαίνουν κάθε δεκαετία από αιτίες που συνδέονται άμεσα με τη φτώχεια.

Η λίστα των θυμάτων

Κι ενώ οι ναζιστές και οι Σοβιετικοί σκότωσαν 50 εκατομμύρια ανθρώπους έκαστος και φέρουν την ταμπέλα του «Κακού», οι Ηνωμένες Πολιτείες σκοτώνουν 180 εκατ. κάθε δέκα χρόνια, χωρίς να συμπεριληφθούν αυτοί που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια διάφορων στρατιωτικών παρεμβάσεων τα τελευταία 60 χρόνια. Μήπως τους αξίζει ο τίτλος της διαβολικής αυτοκρατορίας; διερωτάται ο θεολόγος Γκρίφιν.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (2006)

Ινστιτούτα ελληνικού πολιτισμού

Tης Ριτσας Μασουρα

Οταν το άκουσα, εντυπωσιάστηκα. Σε εποχές έκπτωσης των ανθρωπιστικών και των κλασικών σπουδών με σχεδόν βίαιη στροφή προς την «εξειδικευμένη» τεχνολογική και τεχνική εξειδίκευση, η απόφαση των διευθυντών τριών σχολείων της πόλης της Οξφόρδης να εντάξουν από τον Σεπτέμβριο στη διδακτέα ύλη το μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών προκαλεί σκιρτήματα αναθάρρησης. Οχι βέβαια με τάσεις αρχαιολατρικής προσήλωσης, ούτε με προγονικές φαντασιώσεις. Αλλά με την έννοια της αναγνώρισης της σπουδαιότητας της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και της παιδείας που την περιβάλλει ανά τους αιώνες.

Εμείς, συνήθως, παραμένουμε θεατές τέτοιων γεγονότων. Θυμίζουμε λίγο το «life passing in front of my iPhone». Κολακευόμαστε ίσως, νιώθουμε στιγμιαία την πικρή ανεκπλήρωτη ηδονή κι ύστερα απολαμβάνουμε την αλγεινή απομόνωση των καιρών. Υπάρχουν βεβαίως και οι κυνικοί. Αυτοί που διατυμπανίζουν ότι οι «Ευρωπαίοι κουτόφραγκοι» χάνουν τον καιρό τους ασχολούμενοι με περίπλοκες καταβυθίσεις. Οτιδήποτε παλιό δεν αποκτά υπεραξία λόγω της πατίνας του χρόνου, ισχυρίζονται. Σωστά; Δεν ξέρω. Πώς να απαντήσω, άλλωστε, όταν ζω σε μια χώρα όπου συμβιώνουμε χωρίς μεγάλες ψυχικές και πνευματικές δαπάνες και δεκάδες θέματα αντιμετωπίζονται με πρωτοφανή επιπολαιότητα;

Κι έτσι καθώς ήμουν ενθαρρυμένη με την πρωτοβουλία των δασκάλων της Οξφόρδης, απόθεσα τη σκέψη μου στη δικαιολογημένη γκρίνια των ομογενών μας που ζητούν από το ελληνικό κράτος την ίδρυση επιπλέον ελληνικών μειονοτικών σχολείων. Για τη διδασκαλία, όμως, ποιων; Παιδιών τρίτης και τέταρτης γενιάς που ίσως έχουν αποκοπεί από την ελληνική κουλτούρα και πολλές φορές διαμορφώνουν μέσα τους την εικόνα που οι παππούδες τους έχουν για την Ελλάδα. Μια άλλη Ελλάδα. Μήπως, επομένως, θα ήταν προτιμότερο να διατεθούν κονδύλια για τη δημιουργία σε μεγάλες ευρωπαϊκές και αμερικανικές πόλεις ελληνικών ινστιτούτων, αντίστοιχων του Γκαίτε, του Γαλλικού ή της ελληνοαμερικανικής ένωσης; Να λειτουργούσε, ας πούμε, στο Βερολίνο ένα αντίστοιχο με το Γκαίτε ινστιτούτο, με την ονομασία Σεφέρης ή Πλάτων... όπου ο Γερμανός πολίτης θα ήταν αυτός που θα αποκτούσε πρόσβαση στον ελληνικό κλασικό πολιτισμό και παράλληλα μαζί με τον Ελληνα θα συμμετείχε στην εκμάθηση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.

Ας το καταλάβουμε. Δεν αρκεί μόνον η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας που για τη Ζακελίν Ρομιγί διαθέτει το χάρισμα της περιεκτικότητας, της σαφήνειας, της λακωνικότητας και της καλλιέπειας.

Πρέπει να ενδιαφερθούμε για τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού, τη διάδοση των ιδεών των αρχαίων προγόνων και τη γνωριμία της διεθνούς κοινότητας με τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Εχουμε, μεταξύ πολλών άλλων, δύο Νομπέλ, έναν Καβάφη... ακόμη και τη γενιά του ’30.

Θα προτιμούσα, όμως, να κλείσω με τον διάλογο του Γκαίτε με τους μαθητές του : 

-Δάσκαλε τι να διαβάσουμε για να γίνουμε σοφοί όπως εσύ;

-Τους Έλληνες κλασικούς. 

-Και όταν τελειώσουμε τους Έλληνες κλασικούς τι να διαβάσουμε; 

-Πάλι τους Έλληνες κλασικούς.

Το στοίχημα της ανθρωπιστικής ταυτότητας!

Άρθρο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tης Ριτσας Μασουρα

Δύσκολο να ταξινομήσω χρονικά τις σκέψεις μου, αλλα χάριν συντομίας θα ξεκινήσω από τα πρώτα χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου. Τότε που μας έλεγαν ότι εφεξής βασική υποχρέωσή μας είναι να είμαστε ευτυχισμένοι, να ζούμε διαρκώς μέσ’ την καλή χαρά, να χρησιμοποιούμε διάφορες «πονηρές» μεθόδους εύκολου πλουτισμού και επί ποινή βαρύτατης κοινωνικής τιμωρίας να αποστρέφουμε το βλέμμα από τη δυστυχία. Ηταν η εποχή της σταδιακής εισδοχής στη δεσποτική ευδαιμονία, την οποία την εμπλουτίσαμε με ελληνικές πατέντες και τελικά την... κατακτήσαμε με τη συνδρομή των ταγμάτων των δανειοληπτών. Αυτών που σήμερα παρατάσσονται μπροστά στους δανειστές - τραπεζίτες, κρατώντας σε εκπληκτική ευθυγράμμιση τις μεγαλεξανδρινές σάρισες.

Το κυνήγι της ευτυχίας (the pursuit of happiness) αναφέρεται στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Γραμμένη από εμπνευσμένα άτομα που αντιλαμβάνονταν το κόστος και την υπεραξία της εργασίας, κατηύθυνε το αμερικανικό έθνος προς την ευτυχία μέσω της σκληρής εργασίας και της απόκτησης υλικών αγαθών. Ισχυε μια αδιανόητη εξίσωση εργασίας - πλούτου. Στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, αυτή η εξίσωση δεν απέκτησε ποτέ αμερικανικές διαστάσεις, ούτε καν στη Γερμανία, όπου σήμερα «ποδηγετούνται» οικονομικά οι πολίτες της, προκειμένου το κράτος να χαίρει ευρωστίας! Γι’ αυτό και οι Ελληνες, δίχως δεύτερη σκέψη αποτινάξαμε τη «νοικοκυρεμένη» ζωή, τα σύμβολα, χειροκροτήσαμε την τηλεοπτική δημοκρατία και χάσαμε κάτι πολύτιμο: την ευτυχία του λιγοστού!

Σ’ αυτή την ταραχώδη διαδρομή διαταράχθηκε η ταυτότητά μας. Οι κοινωνίες διαθέτουν ταυτότητα. Διαθέτουν χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν ειδοποιούς διαφορές. Δεν είμαστε όμοιοι με τους Σουηδούς, ούτε αυτοί με τους Αμερικανούς. Υπάρχουν οχυρά, αλλά και κερκόπορτες. Πολλοί αναλυτές επιμένουν στην εθνική ταυτότητα. Περί αυτού, όμως, πρόκειται; 

Πρόσφατα, ο Κώστας Τσόκλης είχε πει ότι όταν παλαιότερα πήγαινε στην Ανδρο αναγνώριζε στους ντόπιους μια ταυτότητα. Ηταν κάτι που αφορούσε τη συμπεριφορά, το έθιμο, το απαύγασμα ψυχής, δεν ξέρω. Σήμερα, κάθε φορά που πηγαίνει, θλίβεται, γιατί το μόνο που βλέπει είναι μικρογραφίες των ατόμων των πόλεων. Και τολμώ να μιλήσω για άτομα, γιατί μας χαρακτηρίζει ο κακώς νοούμενος ατομισμός. Η ελληνική κοινωνία διέθετε πλεόνασμα συλλογικότητας (το εμείς βαρύτερο το εγώ) κι ας διατείνονται οι μελετητές ότι χάθηκε από τα ομηρικά έπη και μετά. Είναι ένα στοιχείο αυτό, που τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσε να ενταχθεί στην άλλη μη εθνική μας ταυτότητα, μαζί με την αλληλεγγύη ή το νοιάξιμο των ανιόντων προς τους κατιόντες και αντιστρόφως. Τώρα παλεύουμε δίχως πυξίδες, έχοντας αποστασιοποιηθεί από τον καταναλωτικό ευδαιμονισμό και αναζητούμε νέους ορισμούς της χαράς. Δεν είμαστε hedge funds της παγκοσμιοποίησης, αγνώστων γονέων που σήμερα κερδοσκοπούν εδώ και αύριο καταστρέφουν αλλού. Γι’ αυτό, οφείλουμε να αναζητήσουμε εκείνα τα χαρακτηριστικά της φυλής μας που θα βοηθήσουν στην περιφρούρηση ενός λαού που αξίζει να αποκτήσει μια ανθρωπιστική ταυτότητα στον αντίποδα του απανθρωπισμού. Ουτοπικό;

http://ritsmas.wordpress.com

Η «Μεγάλη Κοινωνία» του Ντέιβιντ Κάμερον

Tης Ριτσας Μασουρα

Πολλές φορές, η προσήλωσή μας στον ελληνικό μικρόκοσμο, οι ατομικές μας έγνοιες, η σχεδόν παθητική εξάρτησή μας από τα κεκτημένα και οι εμμονές μας γύρω από το τερατώδες κράτος, μας σώζουν, όπως μας σώζει ενδεχομένως και η προληπτική ιατρική. Αν μη τι άλλο, μας θωρακίζουν, έστω και προσωρινά, από τις συγκλονιστικές αλλαγές στις οποίες υπόκειται πλέον το γνωστό μοντέλο του κοινωνικού κράτους. Η ραγδαία αποδόμηση ενός τρόπου ζωής που αναδύθηκε μέσα από τις στάχτες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συντελείται αυτή την ώρα στη Βρετανία και μάλιστα με διαδικασίες κατεπείγοντος!

Ο νέος πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον και οι Φιλελεύθεροι κυβερνητικοί εταίροι του ομνύουν πλέον στο όνομα της «Μεγάλης Κοινωνίας». Τι σημαίνει, όμως αυτός ο μεγαλεπήβολος όρος; Ουσιαστικά, ορισμένες από τις ευθύνες που ώς τώρα ο πολίτης αναζητούσε ή επέρριπτε στο κράτος, στο εξής μεταφέρονται στις τοπικές κοινωνίες. Ο Κάμερον, αφού προηγουμένως αποκάλεσε τους κρατικοδίαιτους υπαλλήλους «κουρασμένες μαριονέτες» και τους πολίτες «παθητικούς αποδέκτες του κράτους πρόνοιας» τίναξε στον αέρα οτιδήποτε δεδομένο και τοποθέτησε στον πυρήνα της Μεγάλης Κοινωνίας την κουλτούρα του εθελοντισμού, της φιλανθρωπίας και της δράσης του πολίτη.

Στο προσεχές μέλλον, λοιπόν, θα δούμε εθελοντές, ομάδες ατόμων ή και κοινοτικές επιχειρήσεις να αναλαμβάνουν τη λειτουργία τοπικών ταχυδρομείων, βιβλιοθηκών, να διαχειρίζονται τα μέσα συγκοινωνίας, τα σχολεία και την οικιστική ανάπτυξη της περιοχής τους. Ζήτωσαν, μήπως, οι libertarians; Γιατί ασχέτως με το τι κρύβεται πίσω από την παρακινδυνευμένη, πλην δυναμική τομή της στρατηγικής Κάμερον, το λιγότερο κράτος πρώτον, δεύτερον η μεγιστοποίηση των δικαιωμάτων του ατόμου και τρίτον η μη χρήση βίας (πού; στη Βρετανία;) αποτελούν τον ορισμό των libertarians.

Βεβαίως, οι Βρετανοί πολίτες γνωρίζουν ότι οι ανατρεπτικές εξαγγελίες Κάμερον στοχεύουν στην άμεση περικοπή των δημοσίων δαπανών και στη μείωση του εξωφρενικού ελλείμματος. Ελλειμμα, όμως, που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο ότι η κυβέρνηση Μπράουν διέθεσε τεράστια κονδύλια για τη διάσωση μεγάλων τραπεζικών ομίλων. Υπάρχουν ωστόσο και οι ακραιφνείς της αντιπολίτευσης, οι αιώνιοι κρατιστές, οι οποίοι κάνουν λόγο για νίκη της μπουρζουαζίας και δηλώνουν ότι ο Κάμερον ξυπνά μέσα τους το αγρίμι της βικτωριανής Αγγλίας.

Το 1987, η Θάτσερ είχε δηλώσει ότι υπάρχουν άνδρες και γυναίκες, υπάρχουν και οικογένειες. Καμιά κυβέρνηση, επομένως, δεν μπορεί να κάνει κάτι, παρά μόνο μέσω των πολιτών, οι οποίοι οφείλουν να μπορούν να φροντίζουν τον εαυτό τους. Αργότερα, ο Βρετανός συγγραφέας Ματ Ρίντλεϊ ( «Οι Ρίζες της Αρετής») έγραψε ότι αυτό που όλοι πρέπει να μάθουμε είναι ότι όσο θα μειώνουμε το μέγεθος του κράτους, τόσο θα βελτιώνουμε τη θέση μας... Μεγάλες οι ανατροπές, και δεν ξέρω κατά πόσον το πείραμα Κάμερον θα βρει πραγματικά πρόσφορο έδαφος στη Βρετανία. Αντιλαμβάνομαι, όμως, ότι η ανάληψη ευθυνών εκ μέρους των τοπικών κοινωνιών προϋποθέτει ωριμότητα, αυτογνωσία και αλληλοσεβασμό. Υπάρχουν; Το εύχομαι, γιατί προς τα εκεί βαδίζει η Ευρώπη.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η σφήνα της Βόρειας Κορέας

Tης Ριτσας Μασουρα

Ταχύτατες οι εξελίξεις. Συναγωνίζονται την ταχύτητα των πληροφοριών στο Διαδίκτυο. Η παγκόσμια κοινότητα βρίσκεται καθημερινά ενώπιον νέων ή παλαιότερων κρίσεων. Αδυνατεί να τις αναλύσει, γνωρίζει όμως καλά ότι την αφορούν άμεσα. Ενώ, λοιπόν, δεν έχει ακόμη καταποντιστεί στον πυθμένα της επικαιρότητας η «αμαρτωλή» συμφωνία Τουρκίας, Βραζιλίας, Ιράν για τα πυρηνικά του τελευταίου, με τον αμερικανικό Τύπο να επικρίνει αυστηρά την «αυθάδεια» της Αγκυρας που ανακάτεψε τα έγγραφα στο ιρανικό ντοσιέ, ένας άλλος, επίσης πυρηνικού περιεχομένου, φάκελος ανάβει στο φουλ τις μηχανές της διπλωματίας.

Η καταγγελία της Νότιας Κορέας σε βάρος της Πιονγιάνγκ ότι αυτή βύθισε στις 26 Μαρτίου το πολεμικό σκάφος της Cheonan, στην Κίτρινη Θάλασσα, σήμανε συναγερμό στα στρατιωτικά επιτελεία των δύο χωρών, επαναφέροντας τις βαθιά ριζωμένες διαφωνίες Βόρειας και Νότιας Κορέας που φτάνουν εκεί λίγο μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το τμήμα της κορεατικής χερσονήσου βόρεια του 38ου παράλληλου καταλήφθηκε από σοβιετικά στρατεύματα, ενώ το νότιο από αμερικανικά. Παράλληλα, ανέδειξε τις προθέσεις του Ερημίτη της Πιονγιάνγκ, Κιμ Γιονγκ Ιλ, γιου του Κιμ ιλ Σουνγκ, αγαπημένου της αριστεράς στη Δύση τις παλιές καλές δεκαετίες του 20ού αιώνα, όταν η ΕΣΣΔ ήταν κραταιά δύναμη και η Κίνα προβάριζε στα κρυφά το καπιταλιστικό νυφικό της

Ενας παρατηρητής θα έλεγε απλά: «μια από τα ίδια» Η Βόρεια Κορέα αρέσκεται στο να προκαλεί τη διεθνή κοινότητα. Εκτοξεύει πυραύλους, βυθίζει νοτιοκορεατικά πλοία και με την πρώτη ευκαιρία κουνάει μπροστά στη μύτη της Ουάσιγκτον το χαρτί των πυρηνικών όπλων. Διασπορά φόβου!

Ωστόσο, αυτή τη φορά το «μια από τα ίδια» είναι απλουστευτικό. Για τρεις λόγους:

Η παγκόσμια οικονομική λαίλαπα αλλάζει τα γεωπολιτικά δεδομένα, γιγαντώνοντας την Κίνα, η οποία εμμέσως και διά των αμερικανικών ομολόγων «ελέγχει» τις ΗΠΑ, η Πιονγιάνγκ αναζητεί νέο σημείο εκκίνησης στις σχέσεις με τη διεθνή κοινότητα, προετοιμάζοντας τη διαδοχή στην κορυφή, και η Αμερική, μαζί με Κίνα και Ρωσία, βρίσκεται ένα βήμα πριν από την επιβολή πρόσθετων αυστηρότατων κυρώσεων σε βάρος του Ιράν.

Η τιθάσευση της Τεχεράνης είναι το δεύτερο μετά το Αφγανιστάν στοίχημα του Ομπάμα. Η σφήνα, επομένως, της Βόρειας Κορέας ισοδυναμεί με το άνοιγμα ενός ακόμη μετώπου που μπορεί να οδηγήσει το Πεκίνο ακόμη και σε αλλαγή πλεύσης στο ζήτημα του Ιράν. Φόβος και αλλαγή ισορροπιών!

Οι ΗΠΑ ενισχύουν το διπλωματικό πλεονέκτημα στην παρούσα φάση. Σύμμαχός τους, πρωτίστως, η Ιαπωνία και φυσικά η Σεούλ, η οποία αν και βαθιά προσβεβλημένη από τη βύθισης της κορβέτας της οφείλει να δημιουργήσει προστατευτικό κέλυφος για τους ξένους επενδυτές. Το χρηματιστήριό της προχθές κατέρρευσε και οι επενδυτές κλείνουν βαλίτσες. Το παράδειγμα του μεσογειακού νότου τρομάζει.

Πολλά θα κριθούν το αμέσως επόμενο διάστημα, όταν ΗΠΑ και Ν. Κορέα υλοποιήσουν το σχέδιό τους για γεωτρήσεις στην Κίτρινη Θάλασσα, εκεί όπου βυθίστηκε το Cheonan. Κόκκινο πανί όχι μόνο για την Πιονγιάνγκ.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η σύμπλευση Τουρκίας - Ιράν

Tης Ριτσας Μασουρα

Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, μια χούφτα ατίθασων πολιτικών, όπως ο Νεχρού, ο Νάσερ και ο Τίτο, συνασπίστηκαν, ιδρύοντας το Κίνημα των Αδεσμεύτων. Στη γλώσσα των ρομαντικών θα λέγαμε ότι ήταν κάτι σαν μια εκκωφαντική κραυγή διαμαρτυρίας σ’ έναν διπολικό κόσμο, στον οποίον ηγεμόνευαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ενωση. Δεν ευτύχησαν βεβαίως να δουν το κίνημά τους να διαπρέπει. Για πολλούς λόγους, κυρίως όμως γιατί έλειπε ο πολιτικός ρεαλισμός.

Σήμερα, η ιστορία τείνει να επαναληφθεί, όχι βεβαίως ως φάρσα, αλλά σίγουρα με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και διαφορετικούς στόχους. Η Τουρκία και η Βραζιλία, δύο αναπτυσσόμενες χώρες, οι οποίες τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται αναβαθμισμένες στη διεθνή σκηνή, ανέλαβαν να μεσολαβήσουν στο ζήτημα των πυρηνικών του Ιράν. Μέσα από μια καθ’ όλα πυροσβεστική επίσκεψη στην Τεχεράνη, ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν και ο πρόεδρος της Βραζιλίας Λούλα ντα Σίλβα συμφώνησαν με τον Ιρανό ηγέτη Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ για την ανταλλαγή ιρανικού ουρανίου χαμηλού εμπλουτισμού με ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού, μέσω τουρκικού εδάφους, προκειμένου να αμβλυνθούν οι υποψίες όσων διατείνονται πως το καθεστώς των μουλάδων βρίσκεται πολύ κοντά στην απόκτηση πυρηνικών όπλων.

Οταν, όμως, ένα ή δύο από το κοπάδι με τα ποίμνια βγαίνουν από το μαντρί, θα πρέπει να είναι έτοιμα για την οργίλη αντίδραση του ποιμενάρχη. Ετσι, το βράδυ της Τρίτης, 18 Μαΐου, τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ συν τη Γερμανία ενέκριναν το σχέδιο ψηφίσματος για την επιβολή νέων κυρώσεων εις βάρος της Τεχεράνης. Tι έκαναν δηλαδή; Η πρώτη ανάγνωση είναι ότι έσπευσαν να επιδείξουν ισχύ, αγνοώντας τις διπλωματικές προσπάθειες δύο χωρών, οι οποίες τελευταία συχνά-πυκνά επικρίνονται για τις υψηλές διεθνείς πολιτικές φιλοδοξίες τους. Η δεύτερη ανάγνωση, όμως, ανατρέπει την πρώτη, δεδομένου ότι η πρόσφατη συμφωνία Τουρκίας, Βραζιλίας και Ιράν δεν διαφέρει σε τίποτα με την προηγούμενη συμφωνία στην οποία είχαν καταλήξει Συμβούλιο Ασφαλείας και Τεχεράνη. Απλώς το Ιράν δεν την εφήρμοσε ποτέ. Και δεν την εφήρμοσε γιατί οποιαδήποτε εφαρμογή θα σήμαινε υποταγή στις ΗΠΑ, αλλά και γιατί απουσίαζε ο δείκτης εμπιστοσύνης.

Tι ήταν αυτό, όμως, που ώθησε τελικά το Ιράν να συνδιαλλαγεί κυρίως με την Τουρκία; Εκτός από τις εμπορικές συναλλαγές, οι οποίες ξεπερνούν τα 10 δισ. δολάρια ετησίως, η Τεχεράνη βλέπει στο πρόσωπο της Αγκυρας έναν «τίμιο συνομιλητή» κι έναν μελλοντικό συνοδοιπόρο στην επεκτατική πολιτική της στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία βελτιώνει με εκπληκτική ταχύτητα τις σχέσεις της με τη Συρία, σύμμαχο - χώρα του Ιράν, ακολουθεί την ίδια «πολιτική στοργής» με το Ιράν απέναντι στη Χαμάς και φυσικά ενδιαφέρεται εξίσου με την Τεχεράνη για το Ιράκ. Αυτή τη στιγμή, η Τουρκία του Ερντογάν θα παίξει ώς το τέλος το χαρτί του δυνατού διαμεσολαβητή. Αν κερδίσει, θα σκαρφαλώσει στην επετηρίδα· αν χάσει, θα υποστεί τις συνέπειες των κυρώσεων εις βάρος της Τεχεράνης.

Πόσο έτοιμοι είμαστε;

Tης Ριτσας Mασουρα

Οταν τον περασμένο Σεπτέμβριο προσήλθαμε στις κάλπες, δεν φανταζόμασταν πόσο μακριά μάς είχε οδηγήσει η αφροσύνη του μεταπολιτευτικού πολιτικού κόσμου και πόσο βαθύ ήταν το όρυγμα μέσα στο οποίο τελικά θα μπαίναμε, όντας, όμως, κλειστοφοβικοί τύποι. Ως εκείνη την ώρα κυκλοφορούσαμε με τον αέρα του κυρίαρχου λαού, αυτή την ωραιοποιημένη και ιστορικά φορτισμένη έννοια, η οποία είχε ριζώσει μέσα μας σε τέτοιο βαθμό, ώστε η παραμικρή προσπάθεια περιορισμού της αποτελούσε casus belli.

Πάνω στην παραπλανητική αυτή έννοια οικοδομήσαμε σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Τι είπαμε δηλαδή; Οτι από τη στιγμή που ως κυρίαρχος λαός κρατάμε τις τύχες στα χέρια μας, δεν είχαμε παρά να κρατήσουμε εκτός ελληνικής επικράτειας την παγκόσμια οικονομική κρίση. Αντε να της επιτρέπαμε να υπερίπταται του ελληνικού εναέριου χώρου και να ζηλεύει από ψηλά την ευημερούσα κοινωνία μας... με τις πισίνες και τα καγέν μας, χωρίς να μπορεί να προσγειωθεί!

Πώς όμως θα πετυχαίναμε αυτό το extravagant γεγονός; Μα, με τη σύμπραξη της παραοικονομίας, την οποία οι ταγοί επικρίνουν δημοσίως, αλλά ουδείς έχει αποψιλώσει, μιας και λειτουργεί σαν δεκανίκι της πραγματικής οικονομίας. Κάπως έτσι αναδείξαμε το ΠΑΣΟΚ, κόμμα αποτοξινωμένο από το «κακό» παρελθόν του και σε τελευταία ανάλυση μακράν της Ν.Δ. που πολιτικά και ηθικά είχε απαξιωθεί στα μάτια του ελληνικού λαού. Και ήταν το ΠΑΣΟΚ εκείνο που προεκλογικά διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι υπάρχουν χρήματα.

Εξι μήνες μετά, με το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τα χρήματα δεν έχουν εντοπιστεί. Αντ’ αυτών εντοπίστηκε το ΔΝΤ, το οποίο εμείς καλέσαμε εν μέσω υπαρξιακού πανικού, έχοντας προηγουμένως διανύσει μια διαδρομή με ασάφειες και διαχειριστικά λάθη. Τώρα, στο και πέντε πια, είμαστε έτοιμοι να του αναθέσουμε ρόλο αναγκαστικού διαχειριστή που θα μας μυήσει στις «απάνθρωπες» τεχνικές περιορισμού χρέους και ελλείμματος, αλλά και αύξησης της εθνικής αποταμίευσης. Γιατί χωρίς εθνική αποταμίευση, η ανάπτυξη δεν θα προσγειωθεί ποτέ επί ελληνικού εδάφους!

Οι Ελληνες καταγγέλλουμε το ΔΝΤ ως το χείριστο κακό. Θα είναι πολλά τα θύματα αυτής της εκ βάθρων ανατροπής. Ομως εκεί που φτάσαμε και με τον τρόπο που φτάσαμε, πόσο ακόμη θα δανειζόμαστε με υψηλά επιτόκια, από τη στιγμή που οι αγορές για τους δικούς τους λόγους δεν έχουν πειστεί για τη... μεταμέλειά μας, άρα συνεχίζουν να μας στοχοποιούν; Ετσι είναι. Η συσσωρευμένη αφροσύνη πληρώνεται. Οπως πληρώνεται η ελαφρά τη καρδία πορεία της Ε.Ε. που δεν προέβλεψε εξαρχής τη σύσταση αυτόματου χρηματοοικονομικού μηχανισμού και που σήμερα νιώθει να απειλείται το υπέδαφος της Ευρωζώνης. Οπως πληρώνεται η σύμπλευση των ευρωπαϊκών κεντροαριστερών κυβερνήσεων που το 1997 συνυπέγραψαν το Σύμφωνο Σταθερότητας!

Οι Ελληνες ξεγελαστήκαμε. Ξεχάσαμε ότι οι μικρές απαιτήσεις διεκπεραιώνονται καλύτερα. Υιοθετήσαμε τον γιγαντισμό, ενώ επί της ουσίας ποτέ δεν ξεφύγαμε από το στίγμα του μικρομεσαίου κράτους. Η ορμή της νέας εποχής απαιτεί καινοτόμες αποφάσεις και αλλαγή νοοτροπίας. Πόσο έτοιμοι είμαστε όμως;

Η Ελλάδα ξανά στον μοιραίο κύκλο της μετανάστευσης;

Tης Ριτσας Mασουρα

Mπορεί να είναι απλώς μια αίσθηση, ένα ψυχανέμισμα ή ένας μύχιος φόβος. Η Ελλάδα, με τα φτερά καψαλισμένα, με το πρόσωπο καλυμμένο σαν της θεάς Ισιδας, αίροντας τεράστιες τύψεις για τα αλλεπάλληλα λάθη και τις επιπολαιότητες πολιτικών και λαού μαζί, βιώνει πλέον τη χειρότερη μεταπολεμική κρίση στην ιστορία της. Δεν είναι μόνον η «επέλαση» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και οι προτροπές του Ντομινίκ Στρος-Καν για αποπληθωρισμό ως μέσον θεραπείας-σοκ! Ούτε οι φούσκες της ζωής ενός εκάστου εξ ημών, που μόνοι μας οφείλουμε να τρυπήσουμε για να ξεφουσκώσουν. Δεν είναι οι μειώσεις των μισθών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και η καθημερινή αφαίμαξη του ζωογόνου αίματος από τις φλέβες της αγοράς. Είναι και κάτι ακόμη, που σύντομα θα μας κάνει να αναφωνήσουμε: Ναι, ο βασιλιάς ήταν πράγματι γυμνός!

Αν κάνουμε ένα φλας-μπακ, θα διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια που να μην κρύβει στο συρτάρι μαυρόασπρες φωτογραφίες με συγγενείς που αναχωρούν για Αμερική και Αυστραλία. Η Ελλάδα ήταν κατ’ εξοχήν χώρα εξαγωγής μεταναστών. Κι όμως, κάποια στιγμή ο τροχός γύρισε. Η χώρα αναπτύχθηκε, εξασφάλισε στα παιδιά της δουλειά και στη δεκαετία του ’90 έγινε χώρα υποδοχής μεταναστών. Σ’ αυτό το μεταβατικό στάδιο, ο προβληματισμός εστιαζόταν, κυρίως, στη διαρροή ελληνικών εγκεφάλων. Στους νέους που έφευγαν για σπουδές στο εξωτερικό και δεν επέστρεφαν, είτε γιατί τους προσφέρονταν έξω καλά λεφτά είτε γιατί το ΔΙΚΑΤΣΑ (σήμερα ΔΟΑΤΑΠ) «έκανε νούμερα» είτε γιατί το συνδικαλιστικό κίνημα τους φοβόταν είτε, τέλος, γιατί δεν έπασχαν από το σαράκι της μητρικής αγκαλιάς. Κατά καιρούς, ιδίως την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, υπήρξαν αρκετοί που κλήθηκαν ή προθυμοποιήθηκαν μόνοι τους να επιστρέψουν για να προσφέρουν στο πλαίσιο ενός καλώς νοούμενου πατριωτισμού. Απογοητεύτηκαν, όμως, και πήραν ξανά τον δρόμο της ξενιτιάς.

Σήμερα, η Ελλάδα κινδυνεύει να πρωταγωνιστήσει στον μοιραίο νέο κύκλο της μετανάστευσης. Το προχθεσινό ρεπορτάζ του BBC ήταν σαφές: Ιρλανδία και Ελλάδα, χώρες με κοινή πορεία στο μεταναστευτικό, επιστρέφουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν. Η ύφεση, η ανεργία και η αταξία στον περιβάλλοντα χώρο θα εξαναγκάσουν πολλούς να αναζητήσουν την τύχη τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το ερώτημα είναι, τι είδους δουλειές υπάρχουν πλέον εκεί στην Εσπερία;

Θα έλεγε κανείς ότι οι νέοι μας είναι ασυλλόγιστοι. Ψάχνουν απλώς τρόπους να γευτούν τη ζωή. Ομως καθήμενη προ ημερών δίπλα σε νεανική παρέα, έγινα κοινωνός της αγωνίας τους. Διέκρινα ανάμεσα στις λέξεις το πόσο ξεκρέμαστοι νιώθουν, άκουσα να ψελλίζουν με φόβο τις λέξεις εργασία - ανεργία και αφουγκράστηκα το φευγιό τους. Ναι, αυτή την εσωτερική προετοιμασία φυγής στο εξωτερικό.

Πόση αποκρυπτογράφηση πια χρειάζονται τέτοιες συζητήσεις; Το ρεπορτάζ του BBC είναι σταγόνα στον ωκεανό της ειδησεογραφίας. Φοβάμαι, όμως, ότι αν δεν υπάρξουν μέτρα ουσιαστικής ανάπτυξης, η σημερινή σταγόνα θα γίνει τεράστιος καταρράκτης, από την ορμή του οποίου δεν ξέρω ποιος θα ξεφύγει!

Κοινωνίες σε απόγνωση!

Tης Ριτσας Μασουρα

Κοινωνίες σε απόγνωση! Δίχως δίχτυ ασφαλείας, δίχως συνεκτικούς κρίκους επικοινωνίας, δίχως αλληλεπίδραση και αλληλεγγύη, δίχως κραυγαλέα ελπίδα. Ο χρόνος ξεσκεπάζει με βιασύνη τις προσεκτικά καλυμμένες πληγές τους και μαζί αφήνει μετέωρες τις αντοχές. Η εικόνα μιας ζωής επιφανειακά απρόσκοπτης, αμέριμνης και ευδαιμονούσας καταπίπτει, καθώς εκλείπουν οι πεπειραμένοι στον αποπροσανατολισμό συνήγοροι υπεράσπισης.

Οι τελευταίες εκδηλώσεις μιας σκληρής, ανελέητης και τυφλής βίας σε γειτονιές της Αθήνας, με αποκορύφωμα την τραγικότητα των συμβάντων στα Πατήσια, υπενθυμίζουν ξανά και ξανά ότι η εποχή της «αθωότητας» τελείωσε. Η υποτυπώδης αίσθηση ασφάλειας, που η αθηναϊκή κοινωνία νόμιζε ότι απολάμβανε, έχει αντικατασταθεί από το καθηλωτικό συναίσθημα του φόβου.

Αν κάποιος φορτωνόταν μια κρυφή κάμερα και επιχειρούσε να βιντεοσκοπήσει τον πεζό Αθηναίο, στο κέντρο της πόλης, θα διαπίστωνε πως επιταχύνει τον βηματισμό του και πως βιάζεται να απομακρυνθεί από τις γειτονιές-γκέτο, για να καταλήξει, όμως, πού; Στη δική του υποβαθμισμένη γειτονιά. Εκεί όπου το έγκλημα έχει ανακαλύψει πρόσφορο έδαφος για να αναδείξει τα χειρότερα χαρακτηριστικά του και να διαπομπεύσει ανθρώπινες συνειδήσεις.

Πριν από χρόνια, η εγκληματικότητα εστίαζε στις τράπεζες. Τότε, αν θυμάμαι καλά, οι ληστείες σε βάρος τραπεζών προκαλούσαν σε ορισμένους Ελληνες ένα είδος αρρωστημένης ικανοποίησης. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τον ληστή με τις γλαδιόλες και τον μύθο που έστησε γύρω του. Θα θυμούνται, βεβαίως, και μερικούς εγκληματίες του γλυκού νερού που αυτοπαγιδεύτηκαν σε ψήγματα δονκιχωτισμού.

Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του εγκλήματος, όμως, άλλαξαν. Σήμερα θυμίζουν σκληρό «φαρ ουέστ» και το όπλο εκπυρσοκροτεί σε κλάσματα δευτερολέπτου, τι κι αν ουρλιάζει παραδίπλα η σειρήνα του περιπολικού. Το νέο εγκληματικό στυλ απαιτεί από τον Ελληνα να συμβιβαστεί, να κρυφτεί, να υποταχθεί στην ισχύ του όπλου. Ανθρωπάκι τον θέλει, αφημένο στο έλεος των συμμοριών και των τρομοκρατών, χωρίς η κατά τα λοιπά ευνομούμενη κοινωνία να προτείνει έστω και προσωρινή ανακουφιστική λύση.

Οι εγκληματολόγοι υποστηρίζουν ότι το έγκλημα κάποιους εξυπηρετεί. Είναι λειτουργικό και εξυπηρετεί την κοινωνία. Μέσα από τις αντιφάσεις οι πολίτες διεκδικούν μερίδιο στην τρέχουσα πραγματικότητα. Οι κοινωνιολόγοι διατείνονται ότι η βία και η εγκληματικότητα είναι αποτέλεσμα των αδικιών που συντελούνται σε βάρος των φτωχών που εξωθούνται στο έγκλημα. Η ανέχεια καθορίζει τις εξελίξεις, λένε τα αριστερά κόμματα και ποιος μπορεί να αρθρώσει διαφορετικό λόγο.

Ομως, δεν υπάρχουν ακινητοποιημένες στον τοίχο κοινωνίες. Μια από τις συνταγματικά κατοχυρωμένες υποχρεώσεις του κράτους είναι να επωμίζεται την ασφάλεια του πολίτη, άρα και της κοινωνίας, εκπαιδεύοντας σωστά την αστυνομία. Η σημερινή διάχυση του φόβου αγγίζει τους νέους και αποδιοργανώνει τους ανήμπορους ηλικιωμένους, γι’ αυτό και η κυκλωτική της πορεία πρέπει να διακοπεί. Τα έτοιμα σχήματα τελείωσαν. Απαιτούνται κοινωνικές ανατροπές, ώστε να μην υπάρξει ζωτικός χώρος στο κέντρο του γηπέδου για τον εγκληματία και τον δυνάμει εγκληματία.

http://ritsmas.wordpress.com/

Ηγέτες που αντέχουν στους κραδασμούς

Tης Ριτσας Μασουρα

Η αίσθηση της απογοήτευσης είναι σχεδόν κραυγαλέα, λες και τίποτα πια δεν επιδέχεται βελτιώσεις. Ο ενθουσιασμός των πρώτων καιρών για το μεγαλειώδες, τότε, επίτευγμα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση σμικρύνεται. Οχι γιατί τα πράγματα ακολουθούν πλέον μια φυσιολογική πορεία, όπου τα κουτάκια στη συρταριέρα ανοιγοκλείνουν θαυμάσια με τέλειους γερμανικούς μηχανισμούς και ανθεκτικό γαλλικό λούστρο, αλλά γιατί το σύνολο της εικόνας γίνεται μπακαλίστικο. Θυμίζει τους μπακαλόγατους με τα τεφτέρια στις ελληνικές γειτονιές. Τότε που η ανοχή λόγω φτώχειας ήταν δεδομένη, αλλά ακόμη κι αυτή είχε όρια.

Σήμερα η Ε.Ε., μακριά πια από τα τεφτέρια άλλων εποχών, κινείται στα δικά της πεπερασμένα όρια: η επίτευξη αριθμητικών πράξεων μέσα από εξισώσεις, παραγοντοποιήσεις και συναρτήσεις από τη μια και η πάλη για τη διατήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας από την άλλη. Ο πρωταγωνιστής άνθρωπος θυμίζει ανυπόδητο πολίτη που παρακολουθεί τις διασταυρώσεις πυρών πάνω από την τεθλασμένη γραμμή των χρεών και των ελλειμμάτων. Γίνεται ακούσιος μάρτυρας έμμεσων απειλών και άμεσων προσβολών και κάποιες ώρες νιώθει σαν μικρόβιο σε στάσιμα νερά. Πόσο του αξίζει αυτό, ακόμη κι αν εξαρχής δεν υπήρξε καλός παίκτης;

Για την Ε.Ε. έχουν γραφτεί άπειρα βιβλία, με οραματισμούς. Ο Μαρκ Λέοναρντ στο βιβλίο του «21ος: ο αιώνας της Ευρώπης» γράφει ότι «η Ευρώπη τον 21ο αιώνα θα αναδειχθεί σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη επειδή αποτελεί το μοναδικό σχήμα στον κόσμο που μπορεί να δαμάσει τους ανέμους της παγκοσμιοποίησης. Η εξέγερση των πολιτών ενάντια στις τάξεις των Ευρωπαίων πολιτικών θα αναγκάσει τους Ευρωπαίους ηγέτες να αλλάξουν συμπεριφορά».

Λίγο πριν από τον Λέοναρντ, ο Ερικ Χομπσμπάουμ είχε παραδεχτεί ότι η μόνη απόπειρα ελέγχου της οικονομίας σε παγκόσμια κλίμακα έγινε με τη σύσταση ενώσεων κρατών, όπως η Ε.Ε. Και ότι ο σημερινός κίνδυνος έγκειται στο ότι ηγέτιδες δυνάμεις, όπως η ΗΠΑ, η Ε.Ε. και η Ιαπωνία, μπορούν να οδηγηθούν στη λήψη αποτελεσματικών μέτρων μόνον σε περιόδους κρίσης!

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Ποιος θα ισχυριστεί ότι η Ε.Ε. μπορεί αυτή την ώρα να λάβει αποτελεσματικά της κρίσης μέτρα; Ποιος από τους Ευρωπαίους ηγέτες θα αποφασίσει αν μας οφείλεται επιστροφή σε κεϊνσιανές συνταγές ή σε καπιταλιστικές ορθοδοξίες;

Σκυμμένοι οι Ευρωπαίοι ταγοί πάνω από το μαγικό μουσικό κουτί των αριθμών επιχειρούν τα ακατόρθωτα. Αλλά δεν έχουν ψυχή, δεν πάλλεται το είναι τους. Λείπει το πάθος των ποτάμιων υδάτων που κάποτε ξεπερνάει την κοίτη και πλημμυρίζει την πεδιάδα. Κι αν κάτι ανακύπτει ως πρώτη ανάγκη είναι η ανάγκη του ισχυρού ευρώ. Ξεχνούν, ωστόσο, οι ηγέτες ότι η Ε.Ε. δεν θυμίζει πια το αόρατο χέρι που λειτουργεί μέσα από το κέλυφος των παραδοσιακών πολιτικών δομών. Κι αυτό που προέχει είναι να δημιουργηθεί ένα ασφαλές δίχτυ αλληλεγγύης μεταξύ των λαών και ενδιαμέσως φυτώρια πολιτικής σκέψης, προσαρμοσμένα στις σημερινές κλιματικές συνθήκες, όπου ο άνθρωπος-κηπουρός θα είναι πάνω και πέρα από οποιαδήποτε άλλη στρατηγική. Αυτό, όμως, προαπαιτεί ηγέτες που θα αντέχουν στους κραδασμούς.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ