ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...
Tης ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ
Από τη δεκαετία του 2000 μέχρι σήμερα οι Ελληνες αλιείς σε περιοχές όπως η Αλεξανδρούπολη, η Καβάλα, η Σαμοθράκη, η Κάλυμνος, οι βόρειες ακτές της Κρήτης κ.λπ. διαμαρτύρονται εντόνως και δικαίως προς πάσα κυβέρνηση «να κάνει κάτι» ώστε τα τουρκικά αλιευτικά να μην τους παρεμποδίζουν στην αλιεία στα διεθνή νερά του Αιγαίου και οι τουρκικές ακταιωροί να μην τους εκδιώχνουν και καταστρέφουν τον εξοπλισμό τους.
Μέχρι και σήμερα οι Ελληνες αλιείς έχουν αντιμετωπιστεί από όλες τις κυβερνήσεις, τα κόμματα, τους τοπικούς βουλευτές, τους τοπικούς άρχοντες, τους παράγοντες κ.λπ. με απόλυτη «κατανόηση» και υποσχέσεις για τη λύση των προβλημάτων τους, με παρηγορητικά χτυπήματα στον ώμο. Πλην όμως ουδείς έχει κάνει τίποτα το ουσιαστικό για τη λύση αυτού του προβλήματος. Και κυρίως καμιά κυβέρνηση, κανένα κόμμα, ούτε βεβαίως και η κυβέρνηση Μητσοτάκη τολμά να κατονομάσει τα πραγματικά γεγονότα όπως αυτά έχουν σήμερα και κυρίως να λάβει τις απαιτούμενες και επείγουσες αποφάσεις.
Η ωμή αλήθεια, την οποία το ελληνικό πολιτικό σύστημα συστηματικώς και τεχνηέντως αποκρύπτει από τους Ελληνες πολίτες και κυρίως από τους αλιείς, είναι ότι από το 1964 η Τουρκία διεθνώς και επισήμως έχει ορίσει 12 ν.μ. τουρκική ζώνη αλιείας στο Αιγαίο και την έχει κατοχυρώσει επισήμως και αμετακλήτως στον ΟΗΕ, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και Δίκαιο της Θάλασσας, δεδομένου ότι καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν αντέδρασε από το 1964.
Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία έχει δικαίωμα να αλιεύει μόνο αυτή μέσα στη ζώνη αλιείας της εύρους 12 ν.μ. από τις τουρκικές ακτές, όπως και να αλιεύει ελεύθερα στα διεθνή ύδατα στο Αιγαίο μέχρι το όριο της ελληνικής ζώνης αλιείας, δεδομένου ότι δεν έχει ακόμη οριοθετηθεί ΑΟΖ Ελλάδας – Τουρκίας στο Αιγαίο, για να υπάρχουν νόμιμα κυριαρχικά δικαιώματα αλιείας επί της ΑΟΖ.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις μέχρι και τη σημερινή του Κ. Μητσοτάκη έχουν αφήσει στην τύχη της την ελληνική ζώνη αλιείας στο Αιγαίο και την έχουν περιορίσει μόνο μέχρι τα 6 ν.μ. των ελληνικών χωρικών υδάτων, αφήνοντας την υπόλοιπη διεθνή θάλασσα ελεύθερη προς αλιεία από τον οποιονδήποτε, συμπεριλαμβανόμενης και της Τουρκίας.
Αυτό σημαίνει ότι τα τουρκικά αλιευτικά μπορούν ελεύθερα να ψαρεύουν και έξω από τη ζώνη αλιείας τους στο Αιγαίο στα 12 ν.μ., ενώ τα ελληνικά αλιευτικά μπορούν να ψαρεύουν μόνα τους μόνο μέσα στα 6 ν.μ. της ελληνικής ζώνης αλιείας και μαζί με τον οποιονδήποτε στη διεθνή θάλασσα του Αιγαίου.
Περιττό ακόμα να αναφερθεί ότι ο τουρκικός αλιευτικός στόλος είναι εκσυγχρονισμένος με μεγαλύτερα πλοία και εξοπλισμό, συχνά και παράνομες μεθόδους αλιείας.
Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη πλήρως την κατοχυρωμένη επισήμως και αμετακλήτως στον ΟΗΕ ζώνη αλιείας της στα 12 ν.μ. από τις τουρκικές ακτές από το 1964, εξέδωσε τις προηγούμενες ημέρες και Προεδρικό Διάταγμα για τα δύο θαλάσσια πάρκα στο βόρειο Αιγαίο και την περιοχή Καστελόριζου, εκμεταλλευόμενη ακριβώς τη ζώνη αλιείας της στα 12 ν.μ. από τις τουρκικές ακτές, που ταυτίζονται με τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα. Επισημαίνεται ότι ζώνη αλιείας και θαλάσσια πάρκα δεν έχουν καμιά σχέση με την ΑΟΖ και τα κυριαρχικά δικαιώματα αλιείας επ’ αυτής.
Αλλά ούτε και τώρα η προκλητική αυτή τουρκική κίνηση στάθηκε ικανή να ξυπνήσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και το σύνολο της αντιπολίτευσης να προχωρήσουν από κοινού στη μία και μόνη εθνική κίνηση και απόφαση που θα αποκαθιστούσε τα πράγματα στην ανισόρροπη κατάσταση στο Αιγαίο που επιδιώκει η Τουρκία:
Να αποφασίσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με τη σύμφωνη γνώμη και θέση ολόκληρης της αντιπολίτευσης, την επέκταση της ελληνικής ζώνης αλιείας στο Αιγαίο στα 12 ν.μ. από τις ελληνικές ακτές. Με την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι δεν θα υπάρχει σε ορισμένα σημεία επικάλυψη της τουρκικής ζώνης αλιείας από την ελληνική, γεγονός που θα ήταν παράνομο με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας.
Αποτελεί εθνικό όνειδος για μια ναυτική χώρα όπως η Ελλάδα να περιορίζει ασφυκτικά δεκαετίες ολόκληρες τη ζώνη αλιείας της μόνο μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα των 6 ν.μ. και να μην την επεκτείνει, όπως έχει κάθε δικαίωμα, είτε στα 12 ν.μ. από τις ακτές είτε και σε ακόμα μεγαλύτερο εύρος δεκάδων και πλέον ναυτικών μιλίων, εκεί όπου μπορεί και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει, όπως π.χ. περιμετρικά της Κρήτης, στη Σκύρο, στον Αη Στράτη, στην Εύβοια, στη Θάσο στο Ιόνιο ακόμα και νότια της Ρόδου και στο Καστελόριζο.
Τα παραδείγματα χωρών είναι πολλά τα οποία έχουν αναρτηθεί στους επίσημους πίνακες του ΟΗΕ και δεν έχουν αμφισβητηθεί, όπως Βουλγαρία 12 ν.μ., Ρουμανία 12 ν.μ., Συρία 12 ν.μ., Καμερούν 50 ν.μ., Ιράν 50 ν.μ., Μαδαγασκάρη και Γκαμπόν 100 ν.μ., σύμφωνα με τους επίσημους πίνακες του ΟΗΕ έκδοσης 1992.
Ο ουσιαστικός και μόνος λόγος για τον οποίο καμιά ελληνική κυβέρνηση και η σημερινή του Κ. Μητσοτάκη δεν έχουν τολμήσει να αποδώσουν στην Ελλάδα μια «αξιοπρεπή» ελληνική ζώνη αλιείας στο Αιγαίο είναι ότι φοβούνται.
Κατά έναν περίεργο λόγο όλοι οι ιθύνοντες έχουν μπερδέψει το εύρος των 6 ν.μ. χωρικών υδάτων με το πολύ μεγαλύτερο εύρος της ζώνης αλιείας, πέραν των χωρικών υδάτων, που δικαιούται να έχει η χώρα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μέχρι και τη σημερινή καθιστούν μόνες τους και με δική τους ευθύνη την ελληνική ζώνη αλιείας όμηρο του τουρκικού casus belli για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο πέραν των 6 ν.μ.
Αυτή την ωμή αλήθεια ουδείς κατονομάζει στην Ελλάδα του σήμερα και του χθες. Και όλοι ψάχνουν να βρουν αντιπολιτευτικές κορόνες περί προάσπισης κυριαρχικών δικαιωμάτων επί της ελληνικής ΑΟΖ-φάντασμα, που δεν υπάρχει και δεν έχει σχεδιαστεί και τούτο γιατί δεν υπάρχει οριοθετημένη ΑΟΖ στο Αιγαίο ύστερα από συμφωνία Ελλάδας – Τουρκίας, ώστε να προκύψουν κυριαρχικά δικαιώματα επί της αλιείας και κατ’ επέκταση και των θαλάσσιων πάρκων.
Οσο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη...
