ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΙΣΜΟΣ στην ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα ωραία σχέδια του Δημήτρη Μάρδα

Tης ΜΑΡΙΛΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

Ηταν μια ήσυχη μέρα του Οκτώβρη όταν ο Δ. Μάρδας άρχισε να ξεδιπλώνει στη Βουλή το ταλέντο του στην αναζήτηση επενδυτών. 

Ο υφυπουργός Εξωτερικών αποκάλυψε πως ετοιμάζεται να μεταμορφώσει ένα νησί σε «θερινό Νταβός».  

Καθώς ο Αλ. Τσίπρας πιθανώς αναρωτιόταν αν θα είναι το νησί η Λέσβος ή η Μυτιλήνη, ο κ. Μάρδας άρχισε να λέει για τον ΟΗΕ που θα το αποικίσει, για τους 6.000 συνέδρους που θα έρθουν, για τα χρήματα που θα φτάνουν στο νησί σαν τα κύματα. Το σχέδιο έμοιαζε υπέροχο. Μέχρι που μάθαμε πως το εκλεκτό νησί «της Τέχνης και της Φιλοσοφίας» είναι η ταπεινή Αιγιλεία.

 
Οι εμπνεύσεις του Δ. Μάρδα, βλέπετε, πάντα μοιάζουν ωραίες πριν ακούσεις τις λεπτομέρειες. Οπως, ας πούμε, το σχέδιο με τ’ όνομα «Σίρλεϊ Μπάσει»: θα έρχονταν, λέει, όλες οι ντίβες, απ’ τη Μπιγιονσέ ώς τη Μαντόνα, και θα τραγουδούσαν για την Ελλάδα, μπροστά σε οθόνες που θα έδειχναν ελληνικά τοπία. Μόνο που λίγο πριν η Μπιγιονσέ και η Μαντόνα πιαστούν μαλλί με μαλλί για το ποια θα βγει πρώτη να τραγουδήσει, το σχέδιο πάγωσε. Διότι, όπως λέει και η Σίρλεϊ Μπάσεϊ, «οι άνδρες πάντα σε εγκαταλείπουν, ενώ τα διαμάντια ποτέ». 

Νομοτελειακά ο Δ. Μάρδας την άφησε, μάλλον γιατί ήταν πολλά τα διαμάντια που του ζητούσε. Και οι φήμες τώρα λένε πως σκέφτεται να την αντικαταστήσει με ένα τσούρμο... Κινέζες. Οι οποίες θα κυκλώσουν την Ακρόπολη τραγουδώντας κινέζικα, για να διαφημίσουν την Ελλάδα στην Απω Ανατολή!

 

Παράλληλα, όμως, επινόησε κι άλλο σχέδιο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η καταστροφή μάς φέρνει πιο κοντά στους τσαρλατάνους που μας κυβερνούν

Της ΜΑΡΙΛΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

Την προηγούμενη φορά ο Αλ. Τσίπρας έβαλε το επιχειρησιακό του καφετί σακάκι και πήγε να επιβλέψει τις φωτιές στον Υμηττό. Ευτυχώς τότε δεν έβαλε και λευκή μάσκα σαν τον Π. Λαφαζάνη, οπότε δεν τον έπιασαν οι αλαφιασμένοι κάτοικοι να του φορτώσουν τον κουβά για να σβήσει τ’ αποκαΐδια. Κι έτσι, θεωρώντας προφανώς πως η αντιπυρική του παρέμβαση ήταν καίρια, τώρα με την απόβαση των μεταναστών στα νησιά, ο πρωθυπουργός ξεκίνησε πάλι να επιθεωρήσει την καταστροφή: ντύθηκε στα μπλε και διέσχισε το Αιγαίο, για να συντρέξει την προσφυγόπληκτη Μυτιλήνη. Και κάπως έτσι ο Αλ. Τσίπρας συνέχισε την παράδοση που πολύ πριν απ’ αυτόν θεμελίωσαν οι ηγέτες της μικρής μας χώρας: να κάνουν αισθητή την απολύτως μάταιη παρουσία τους δίπλα στον ξεπαγιασμένο, τσουρουφλισμένο ή παντοιοτρόπως μπαϊλντισμένο ψηφοφόρο.
 

Η πιο αξιομνημόνευτη περίπτωση άσκοπης περιφοράς πρωθυπουργού, ήταν αδιαμφισβήτητα εκείνη του Γ. Παπανδρέου: επί των ημερών της ηγεσίας του ο χιονιάς χτύπησε τη μικρή μας χώρα, οπότε κι εκείνος έβαλε τη χειμερινή του τη στολή, δηλαδή ένα πουπουλένιο μπουφάν, και βγήκε με τις κάμερες να συντρέξει τους πάσχοντες συμπολίτες μας. Αλλά καθώς εκείνοι είχαν ταμπουρωθεί στα σπίτια τους δίπλα στα καλοριφέρ, οι κάμερες τελικώς κατέγραψαν τον πρωθυπουργό να χαιρετά εμψυχωτικά διάφορα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα, τα οποία όμως δεν είχαν οδηγό ούτε επιβάτες!  

Αντιστοίχως, ο Κ. Καραμανλής το 2007, όταν ο «στρατηγός άνεμος» πήρε και σήκωσε την «ασύμμετρη απειλή» και τον Βύρωνα Πολύδωρα μαζί, έσπευσε στην Ηλεία να συμπαρασταθεί στους πυρόπληκτους κατοίκους των χωριών. Και πράγματι: οι δύστυχοι άνθρωποι κάπως πρέπει να ευθύμησαν όταν είδαν τον πρωθυπουργό να καταφθάνει με μια ορδή από κάμερες, φορώντας ένα βαρύ δερμάτινο τζάκετ ενώ ο τόπος έβραζε στους 40 βαθμούς Κελσίου.
Και καθώς οι ηγέτες σπανίως έχουν τη σοφία να διδάσκονται απ’ τις γκάφες των προκατόχων τους, το 2014 ζήσαμε και την αιφνιδιαστική προσγείωση του Α. Σαμαρά στη σεισμόπληκτη Κεφαλονιά. Ο οποίος αφού πρώτα φρόντισε να μας ενημερώσει πως έδωσε προσωπική οδηγία στον πιλότο του αεροσκάφους να κάνει εσπευσμένα τατς ντάουν στο Αργοστόλι γυρνώντας απ’ τις Βρυξέλλες, συσκέφθηκε με περίπου 50 τοπικούς άρχοντες στις δώδεκα η ώρα τη νύχτα, πάντα με τους οπερατέρ να καταγράφουν. Οσο για το τι αποτέλεσμα είχαν όλ’ αυτά στους Κεφαλονίτες... Οπως έλεγαν τότε τα δελτία ειδήσεων, ο ενθουσιασμός στο Αργοστόλι ήταν τόσο μεγάλος, που βρέθηκε ένας τουλάχιστον σεισμόπληκτος ο οποίος μπορεί να είχε χάσει το σπίτι του, αλλά δεν δίστασε να πάει στις κάμερες να πει εορταστικά πως «ήρθε ο πρωθυπουργός, και έφτιαξε ο καιρός!».
Το σόου στα συντρίμμια, βλέπετε, βρίσκει πάντα και θεατές, αλλά και πρόθυμους κομπάρσους.  

Και έτσι, αυτή την εβδομάδα είδαμε τον Αλ. Τσίπρα να λύνει το προσφυγικό πρόβλημα πίνοντας καφέ μ’ έναν μετανάστη και αγκαλιάζοντας έναν καραβοτσακισμένο Αφγανό – κι όλ’ αυτά, εννοείται, πάντα με τα μικρόφωνα της ΕΡΤ να καταγράφουν. Και μετά, όπως έκανε ο Α. Σαμαράς όταν οι Κεφαλονίτες του έδειχναν τις ρωγμές, όπως ο Κ. Καραμανλής ενώ του επεδείκνυαν τ’ αποκαΐδια, όπως και ο Γ. Παπανδρέου καθώς τον τριγυρνούσαν στα χιόνια, έτσι και ο Αλ. Τσίπρας απέμεινε να κοιτά το πλοίο, τους μετανάστες, τον καταυλισμό και ό,τι άλλο του έδειχναν οι παρατρεχάμενοί του στο βάθος του πλάνου, και δεν το έπιαναν οι κάμερες. Φυσικά, δεν πρόκειται για εγχώριο εύρημα: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H λαμπρή αριστερή πορεία του ΑΙΩΝΙΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ της Φυσικομαθηματικής, (που όμως πρώτευσε στο... πανεπιστήμιο Περισσού) από ορντινάτσα του Φλωράκη σε παρατρεχάμενο του Τσίπρα και σε "πρωτο μπουζούκι" της λαϊκής κομπανίας "Ενωμένοι σκίστες μνημονίων"...

Της ΜΑΡΙΛΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

«Εσύ μανούλα μου σε λίγο θα φέρεις και το κρεβάτι σου να κοιμάσαι εδώ!». Η ατάκα του Χαρίλαου Φλωράκη δεν απείχε πολύ απ’ την πραγματικότητα. 


Απευθυνόταν, βέβαια, στον νεαρό Παναγιώτη Λαφαζάνη. Τον αιώνιο φοιτητή της Φυσικομαθηματικής, που όμως πρώτευσε στο... πανεπιστήμιο Περισσού: μέλος της ΚΝΕ από το 1971, συντονιστής στην κατάληψη της Νομικής το 1973, στυλοβάτης του πρώτου Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ. 


Εκείνη τη μακρινή εποχή, στα τέλη του ’70, ο Μ. Ανδρουλάκης ήταν το δεξί χέρι του Φλωράκη, ο Π. Λαφαζάνης ήταν το δεξί χέρι του Ανδρουλάκη. Μιλούσε ελάχιστα, δούλευε ακατάπαυστα, κάπνιζε ασταμάτητα. Και δεν άφηνε ούτε σημείωμα να φύγει από το γραφείο αν πρώτα δεν το τσέκαρε εκείνος.


«Ο Λαφαζάνης, κάθε μέρα, στην περίοδο των “τριήμερων” (των διερευνητικών εντολών του Ιουνίου 1989 για τον σχηματισμό κυβέρνησης), ετοίμαζε για τον Φλωράκη 800 απαντήσεις για ισάριθμες υποτιθέμενες ερωτήσεις», διηγήθηκε αργότερα ο σημερινός υπουργός Ν. Κοτζιάς. «Ο Φλωράκης», συνέχισε, «τον αποκαλούσε “άγιο”, του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη». Και νεότατο τον έφτασε ώς το Πολιτικό Γραφείο του κόμματος το 1989.  


Μόνο που κάπου εκεί, ο άνεμος γύρισε. Με τις ραγδαίες εξελίξεις στην πρώην ΕΣΣΔ, ο Μ. Ανδρουλάκης έπεισε τον Π. Λαφαζάνη να τον ακολουθήσει στους «ανανεωτικούς»: να διεκδικήσουν την ένωση όλων των αριστερών κομμάτων, συνασπισμένοι υπό τον γ.γ. του ΚΚΕ Γρηγόρη Φαράκο.  


Η πικρία του Φλωράκη για τα «παιδιά» του, που διάλεξαν άλλο δρόμο, δεν αρκούσε για να αλλάξει τον ρουν των γεγονότων.


Τον Φεβρουάριο του 1991, δύο μέρες πριν από το δραματικό 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ, ο Π. Λαφαζάνης με τον Μ. Ανδρουλάκη πήγαν μαζί στο σπίτι του Χαρ. Φλωράκη στο Χαλάνδρι, στην οδό Πυθίας 6, για να του ζητήσουν να ξαναγίνει εκείνος γ.γ. του ΚΚΕ, για να ισορροπήσει η Αριστερά. Ο Χαρ. Φλωράκης, όμως, απάντησε: «Ρε μαγκούφηδες, εμείς οι παλιοί φεύγουμε, το κόμμα είναι στα δικά σας χέρια. Τι το τραβάτε το σχοινί;». 


Το σχοινί, όμως, είχε ήδη κοπεί. Στις 27 Φεβρουαρίου του 1991, η Αλέκα Παπαρήγα θα γινόταν γενική γραμματέας με 57 ψήφους, αφού ο αντίπαλός της, ο νεαρός τότε Γ. Δραγασάκης της «ανανεωτικής πτέρυγας», με το παχύ μουστάκι και το μαύρο μπουκλέ μαλλί, θα συγκέντρωνε τρεις ψήφους λιγότερες.  


Οι ηττημένοι θα έβρισκαν καταφύγιο στον Συνασπισμό της Μαρίας Δαμανάκη. Για τους πιο πολλούς, ο Χαρ. Φλωράκης δεν είπε τίποτα. Μόνο για τον Π. Λαφαζάνη τον άκουσαν να μονολογεί «αφού έφυγε και ο Παναγιώτης...».


Αλλά η αλήθεια είναι πως ο Παναγιώτης ποτέ δεν έφυγε πραγματικά από το ΚΚΕ. Ποτέ δεν στράφηκε εναντίον του κόμματος, ποτέ δεν απαρνήθηκε τον Μαρξ, ενώ ακόμα και την ιστοσελίδα του τη βάφτισε «iskra», από το όνομα της πρώτης εφημερίδας που έβγαλε ο Λένιν. Σε προσωπικό επίπεδο, όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν για τον Φλωράκη, ο Λαφαζάνης ήταν από τους λίγους που τον επισκέπτονταν ανελλιπώς στο νοσοκομείο, μέχρι το τέλος. Ηταν όμως πια στέλεχος του ΣΥΝ.  


Το 2000, θα έβγαινε βουλευτής στον Πειραιά και αργότερα, με τον Αλ. Αλαβάνο αρχηγό, θα γινόταν νούμερο δύο στο κόμμα, ως ιδρυτής του «Αριστερού Ρεύματος» από το 1992, στο οποίο θήτευσε και ο Αλ. Τσίπρας.  


Οταν ο φέρελπις νεαρός μπήκε σφήνα στην αρχηγία, ο Π. Λαφαζάνης δεν δίστασε:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οταν τα κόμματα επιστρατεύουν παιδιά για προεκλογικά σποτ

Της ΜΑΡΙΛΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

Από τη Δευτέρα και μετά, μάθαμε τα πάντα για τον «μικρό Νικόλα». Ή, αν προτιμάτε, για τον 14χρονο Κωνσταντίνο από το Περιστέρι. Που το τηλέφωνό του στον Αγιο Ιερόθεο δεν έχει σταματήσει να χτυπάει. Που παίζει μπάλα πολύ καλύτερα απ’ τον πρωθυπουργό, αφού έχει δελτίο στα «τσικό» του Ατρόμητου. Που έχει κάνει τα αδελφάκια του να ζηλεύουν με την ξαφνική δημοσιότητα. Και που αυτό δεν ήταν το πρώτο του κάστινγκ – ήταν, όμως, το πιο επιτυχημένο.

Αν με την εμφάνισή του στο γυαλί ο «μικρός Νικόλας» από το σποτ της Ν.Δ. έκανε τον Ι. Λούλη, τον παραδοσιακό σύμβουλο του Κ. Καραμανλή, να δηλώνει πως «το μόνο ενδιαφέρον είναι πόσο κακή είναι η στρατηγική της Ν.Δ. αυτή τη φορά», αφού «δεν ταιριάζει καθόλου με το στυλ του Αντώνη Σαμαρά», το παιδί από το Περιστέρι καθόλου δεν νοιάζεται για όλ’ αυτά. Βλέπετε, κι εκείνος, όπως και όλα τα πιτσιρίκια των πολιτικών διαφημίσεων, όταν παίζεται το σποτ τους στον αέρα, έχουν πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθούν.

Πάρτε την «Αλλαγούλα», για παράδειγμα. Πίσω στο 1985, ο Κώστας Λαλιώτης είδε το ξανθό κοριτσάκι, την κόρη ενός γνωστού του, και κατάλαβε πως εκείνη θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά στις εκλογές. Και πράγματι: η μικρή Γιάννα, έξι χρόνων τότε, πήρε το μπουκετάκι με τα λουλούδια, κοίταξε με νάζι τον φακό, κι ένα «κλικ!» αργότερα, έγινε θρύλος για τους επικοινωνιολόγους.  

«Ναι στη χαρά της Αλλαγής», έγραφε από κάτω η αφίσα που φύλαξε με αγάπη το υποσυνείδητο κάθε πρασινοφρουρού. Αλλο που η μικρή Γιάννα καθόλου δεν χάρηκε με όλα αυτά. Στα 28 της χρόνια, το 2007, η Γιάννα Βελισσαρίδου, μεγάλη κοπέλα πια, φώτισε τα γεγονότα απ’ τη δική της σκοπιά. «Σου αλλάζουν τη ζωή», είπε, «χωρίς να σου προσφέρουν απολύτως τίποτε». Και περιέγραψε εκείνο το εφιαλτικό βράδυ που την έστειλαν στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα να φιλήσει τον Ανδρέα Παπανδρέου. Οπως ακριβώς της είχαν πει, η μικρούλα έτρεξε προς τον ηγέτη, εκείνος τη σήκωσε στην αγκαλιά του, τη φίλησε, και μες στο παραλήρημα του κόσμου, την άφησε ξανά στο έδαφος. Και καθώς η συμμετοχή της στο σόου τέλειωσε, η Γιάννα, μην ξέροντας τι να κάνει, βρέθηκε να περιφέρεται πάνω - κάτω στην εξέδρα, μέσα στις φωνές και τις κροτίδες. Και το μόνο που θυμάται καθαρά απ’ όλ’ αυτά είναι τον εαυτό της τρομαγμένο σε μία γωνία, να κλαίει γοερά.

Φυσικά, τίποτε από όλα αυτά δεν γράφτηκε στο φιλμ της βραδιάς. Και το ίδιο ακριβώς συνέβη και στο... ριμέικ της «Αλλαγούλας», στις πρόσφατες νομαρχιακές εκλογές. Εκεί, η Ρένα Δούρου εμφάνισε ένα πανέμορφο κοριτσάκι να την αγκαλιάζει στον πρώτο γύρο των εκλογών και στη συνέχεια γιόρτασε τη νίκη της στον δεύτερο γύρο με το ίδιο παιδί στην αγκαλιά της. Οπως ήταν φυσικό, την ίδια ώρα που οι κάμερες επιδίδονταν στο γνωστό σπορ του «ζουμ» στο φωτεινό προσωπάκι, οι δημοσιογράφοι θυμήθηκαν τη μικρή Γιάννα του Ανδρέα Παπανδρέου και ξεκίνησαν τις ερωτήσεις. Αλλά με το που άκουσε το «γνωρίζεστε με το παιδί;», η κ. Δούρου πέρασε στην επίθεση: «Ναι, γενικά δεν... αρπάζω παιδιά», είπε. «Δεν μου το βρήκαν οι διαφημιστές. Είναι το κοριτσάκι μιας οικογένειας που μου στάθηκε πάρα πολύ στον προεκλογικό αγώνα». Αλλά βέβαια αυτό δεν αναιρεί τον κανόνα: αν το κοριτσάκι δεν έμοιαζε με νεογέννητο αγγελούδι, δεν θα άνοιγε ποτέ η νικητήρια αγκαλιά.

Αυτό, δηλαδή, που ισχύει για όλα τα πιτσιρίκια των διαφημίσεων. Ακόμη και για τα μικρά του «Γιατί κύριε;», του σποτ που δίχασε τη μικρή μας χώρα τρία χρόνια πριν. Ηταν στις 5 Ιουνίου του 2012 που η Ν.Δ. πέταξε στον αέρα την «τάξη του τρόμου». Ενας δάσκαλος απαριθμεί τις χώρες που είναι στο ευρώ κι ένα κοριτσάκι βγαλμένο από book πρακτορείου με λιλιπούτεια μοντέλα απορεί. «Και η Ελλάδα, κύριε;», ρωτάει. «Δεν είναι;» Πίσω της άλλα παιδάκια - φωτομοντέλα καταβυθίζονται στη θλίψη: στο «γιατί, κύριε;» ο δάσκαλος δεν έχει τίποτε να απαντήσει. 

Οπως όλα δείχνουν, βέβαια, περίπου το ίδιο συμβαίνει και με το ΕΣΡ κάθε φορά που ένας ακόμη πολιτικός σχηματισμός επιστρατεύει παιδιά για τις διαφημίσεις του.

Βλέπετε, μπορεί ο Συνήγορος του Παιδιού να λέει πως: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το «παξιμάδι» ενός απεργού... πείνας

Tης ΜΑΡΙΛΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

Από την Τρίτη και μετά μεσουρανεί στο Ιντερνετ ως «ο πρώτος απεργός πείνας που κατάφερε να παχύνει» και ο άνθρωπος που «κατάφερε να χωρέσει ένα ολόκληρο κοτόπουλο σε αποχυμωτή!».
 

Για τη σκωπτική αντιμετώπιση του απεργού πείνας Γ. Μιχελογιαννάκη φταίει λογικά η αμαρτωλή σακούλα. Αυτή, στην οποία ψαχούλευε λάθρα για φαγητό σε ζωντανή μετάδοση.
Μπορεί η ρεπόρτερ του ΑΝΤ1 να πρόλαβε τον απεργό πείνας πριν μπουκωθεί στον αέρα, αλλά το Ιντερνετ εστίασε στο πεινασμένο μάτι με το οποίο κοιτούσε τη λιχουδιά, και η καζούρα ξεκίνησε: «Ο κ. Μιχελογιαννάκης ανακοίνωσε πως μετά το μεσημεριανό γεύμα θα συνεχίσει την απεργία πείνας» να τιτιβίζει ο ένας, «στο Μαξίμου για συνάντηση με τον Σαμαρά οι γονείς του Μιχελογιαννάκη», να προβοκάρει ο άλλος.
Ο ίδιος ο κ. Μιχελογιαννάκης, όμως, συνεχίζει απτόητος. «Η πείνα δεν με πειράζει», λέει, και τα χάχανα ξαναρχίζουν. «Αλλά το κρύο με εξαντλεί». Και αν δεν έχει WiFi στο κουβερλί του να διαβάσει τι του γράφουν στο Twitter, σίγουρα έχει ακούσει την ανταπόκριση της Φ. Πιπιλή από τη Βουλή: «Μετά το 24ωρο εξευτελισμού της έννοιας “απεργία πείνας”», λέει, «ο Γ. Μιχελογιαννάκης επέστρεψε ροδαλός, χαρούμενος και χαμογελαστός»!
Αλλά, βέβαια, αυτή η ιδιότυπη απεργία πείνας, την οποία ο βουλευτής πρώτη φορά εγκατέλειψε την Τρίτη (τον έψαχναν οι ρεπόρτερ μέσα στη βροχή και τον βρήκαν να πίνει καφέ στο Σύνταγμα), δεν αποτελεί την πρώτη λαμπρή στιγμή της καριέρας του. Ας μην ξεχνάμε πως είναι ο άνθρωπος που εντόπισε δύο χαρακιές στο πάτωμα έξω από το γραφείο του Γ. Παπανδρέου, και έβγαλε ανακοίνωση πως «δεν ξαναμπαίνω στη Βουλή αν δεν σβήσετε τον σταυρό! Πατιέται και σφουγγαρίζεται!». Δεν είναι τυχαίο που, παρά τον τεράστιο ανταγωνισμό, εκείνος συνεχίζει να διατηρεί το ρεκόρ μεταπήδησης από κόμμα σε κόμμα, αφού έχει ήδη εξαντλήσει το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και τον ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα οι ΑΝΕΛ, παρότι ποτέ δεν τον φιλοξένησαν, να νιώθουν ρίγος μπρος στη βαθιά εσωτερική συγγένεια που τους συνδέει με τον ξεχωριστό αυτό πολιτευτή.
H μαντινάδα το 2011
Το ίδιο ρίγος πιθανότατα πιάνει και τον Γ. Παπανδρέου όταν τον θυμάται να του αφιερώνει εκείνη την εξαίσια μαντινάδα, το 2011: «Αλλος ξανοίγει τον γκρεμό και τόνε πιάνει ζάλη, και άλλος στην άκρη του γκρεμού χορεύει πεντοζάλη». 

Ποιος να το έλεγε πως η σχέση τους θα γκρεμιστεί λίγους μήνες μετά στην άβυσσο της ΔΗΜΑΡ;  

Ο κ. Μιχελογιαννάκης, πάντως, δεν το περίμενε. Διότι, όπως έλεγε, «εγώ και στις δύο κοινοβουλευτικές ομάδες όπου ανήκα (ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ), ήμουν πάντοτε σταθερός στις απόψεις μου». Τουλάχιστον μέχρι που τις άλλαξε, και πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι νέες απόψεις του, πάντως, είναι και αυτές κεφαλαιώδεις για τη μοίρα της Ελλάδας, γι’ αυτό και όποτε ξεφουρνίζει μία ακόμη, στέλνει sms στους δημοσιογράφους: «Θεωρώ πολύ σημαντικό για την κοινωνία τις σημερινές αλήθειες που λέω»!
Η μικρή ασυνταξία του μηνύματος μπορεί να ωχριά εμπρός στο αξέχαστο «ανδρός πεσούσης πας ανηρ ανδρεύεται» (το οποίο ο βουλευτής διάβασε στις κάμερες από χαρτί...), αλλά δίνει μια εικόνα της γενικής του συγκρότησης. Την οποία φωτίζει και η απομαγνητοφώνηση μιας δήλωσής του στη Βουλή: «Οι μούντζες απ’ έξω του Ιουνίου του Συντάγματος και της παρέλασης του κάθε παραστάτη που έβγαλε και μπήκε σε αμφισβήτηση ο ίδιος ο θεσμός, εμείς του απαντούμε σήμερα σαν έκφραση και σαν μια γιορτή άμεσης δημοκρατίας το δημοψήφισμα που θα γίνει».
Μετά από αυτό ο παράγοντας του Εδεσσαϊκού θα πρέπει να νιώθει καλοδεχούμενος στο πεζοδρόμιο του Συντάγματος. Στη σακούλα, άλλωστε, κάτι θα έχει απομείνει να τον φιλέψει ο βουλευτής από την Κρήτη.
 

Με, ή χωρίς αυτόν, ο Γ. Μιχελογιαννάκης συνεχίζει τον αγώνα του και δηλώνει επίσημα πως όλα είναι «συκοφαντίες» και πως δεν έφαγε «το βρώμικο παξιμάδι» κουκουλωμένος στην κουβέρτα. 

Και ίσως, τελικά, να έχει δίκιο που διαμαρτύρεται.
Το ζήτημα, βλέπετε, δεν είναι αν μασουλάει όταν κλείνουν οι κάμερες:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εντυπωσιακές μετεκλογικές πιρουέτες

Της ΜΑΡΙΛΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

Πολλοί ακολούθησαν το ίδιο ολισθηρό μονοπάτι, αλλά μονάχα ο Αρης Σπηλιωτόπουλος πέτυχε το τριπλό τόλουπ με τόση χάρη. Μία μέρα πριν από τις εκλογές θα έφευγε για πάντα απ’ την πολιτική αν αποτύγχανε. Μία μέρα μετά τις εκλογές, φεύγει μονάχα απ’ την Α΄ Αθηνών, για να πάει στη Β΄ Αθηνών. Αλλά ακόμα αν είχε γίνει στο παγοδρόμιο των Ολυμπιακών Αγώνων η εντυπωσιακή πιρουέτα του κ. Σπηλιωτόπουλου δεν θα έπαιρνε το όνομά του, όπως π.χ το «άλμα Μελισσανίδη». Ο ευρετής της συγκεκριμένης φιγούρας, βλέπετε, χάνεται στα βάθη των αιώνων. Αλλά καθώς το έθνος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα κάθε νέα εκτέλεσή της (όπως αυτή του Κώστα Μουσουρούλη που μόλις δήλωσε πως εγκαταλείπει την πολιτική), είναι ευκαιρία να θυμηθούμε όλους εκείνους που χωρίς να τους το ζητήσει κανείς, ξαναγύρισαν πιο γρήγορα κι απ’ τη σκιά τους.
 

Πρώτο βιολί των φευγάτων που δεν έλειψαν ποτέ από κοντά μας, είναι αναμφισβήτητα ο Προκόπης Παυλόπουλος. Ο άνθρωπος που ξεκίνησε να παίρνει φόρα για το δικό του τριπλό τόλουπ το 2009, τραγουδώντας το ρεφρέν «άμα φύγει ο Καραμανλής απ’ την ηγεσία, ε, τότε κι εγώ θα γυρίσω στο Πανεπιστήμιο». Μόνο που για κακή τύχη του κ. Παυλόπουλου ο Κ. Καραμανλής πράγματι έφυγε. Οπότε, το τέμπο άλλαξε: «Δεν θα μου πει κανείς πότε θα φύγω», είπε ο κ. Παυλόπουλος και κατέβηκε στις εκλογές του 2012. Ηταν ετοιμοπόλεμος, βλέπετε, γιατί το συγκεκριμένο νούμερο το πρόβαρε απ’ το 1996. Είκοσι χρόνια πριν, επί αρχηγίας Εβερτ μία ήταν η αγαπημένη φράση του κ. Παυλόπουλου: «Αμα φύγει ο Μιλτιάδης, ε, τότε θα επιστρέψω κι εγώ στο Πανεπιστήμιο...».  

Υπό αυτό το πρίσμα, μοναδικός ανταγωνιστής του στην κατηγορία «πιο μακρόσυρτο φευγιό», μόνο ο Νικήτας Κακλαμάνης θα μπορούσε να θεωρηθεί. Ο οποίος έχει ξεκινήσει να φεύγει απ’ το 2006. Ως υποψήφιος δήμαρχος, έλεγε πως «μετά τη θητεία μου δεσμεύομαι να πάω οριστικώς και αμετακλήτως στο σπίτι μου». Αλλά καθώς το σπίτι είναι όπου χτυπά η καρδιά, ο κ. Κακλαμάνης το 2012 ένιωσε καρδιοχτύπι για τη Βουλή. Και ξαναέβαλε υποψηφιότητα.
 

Είναι το φίλτρο του «πριν» τις εκλογές και του «μετά», που λειτουργεί τόσο δραστικά, όσο στις διαφημίσεις με τους παχύσαρκους: μερικές εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές η Συριζομάχος Αφροδίτη Αλ Σάλεχ ξόρκιζε το κακό. «Θεός φυλάξοι!», έλεγε. «Αν κερδίσουν αυτοί εγώ θα μεταναστεύσω στο Παρίσι». 

Στο διπλανό κανάλι, ο Αδωνις Γεωργιάδης έκανε το δικό του νούμερο: «βάζω στοίχημα», φώναζε. «Ή εγώ θα παραιτηθώ αν χάσει η Ν.Δ., ή ο Τσίπρας αν χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ».  

Παρότι ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε, η Α. Αλ Σάλεχ και ο Α. Γεωργιάδης έμειναν στη θέση τους σαν τα καπακωμένα πούλια στο «φεύγα». Και κατεγράφησαν έτσι στη μακρά λίστα των «αναντικατάστατων».  

Δίπλα στον Γ. Σουφλιά που πάντα θρηνούσε γιατί δεν μπορεί να φύγει απ’ την πολιτική, να τσαπίσει επιτέλους το χωραφάκι του στο Σουπλί Φαρσάλων. 

Δίπλα στον Γ. Αλογοσκούφη που χρόνια ανυπομονούσε να γυρίσει στην έδρα του, στην ΑΣΟΕΕ. 

Και δίπλα στον Ανδρέα Λοβέρδο, που όταν πήρε το ΠΑΣΟΚ την κατηφόρα τη μεγάλη εξομολογήθηκε πως «η γυναίκα μου μου έλεγε να εγκαταλείψω την πολιτική», αλλά εκείνος δεν μπορούσε να γυρίσει την πλάτη και να αφήσει την πατρίδα στη μοίρα της.
 

Πράγμα που τώρα τελευταία συνέβη και στον νομάρχη που από Ζορρό έγινε υπόδικος. Οπως είπε ο ίδιος ο Π. Ψωμιάδης πριν από τις εκλογές, «η γυναίκα μου με παρακαλεί να φύγω επιτέλους απ’ την πολιτική, αλλά εγώ θέλω να γυρίσω δυνατός, και της λέω “Αφησέ με μια φορά ακόμα. Πρέπει να το κάνω αυτό. Πρέπει!”». 

Αλλά αν η δύστυχη γυναίκα του πείσθηκε, δεν συνέβη το ίδιο με τους ψηφοφόρους. Παρότι ο κ. Ψωμιάδης μοίρασε σοκολατάκια που έγραφαν στο χαρτί «για την πατρίδα και τον λαό», παρότι συνασπίστηκε με τους X-Men της λαϊκής δεξιάς, τον Β. Πολύδωρα, τον Γ. Νικολόπουλο, και τον Χ. Ζώη, τελικά το κουαρτέτο της λαϊκής οργής έπιασε συνολικά 1,04%, και άρα στον κ. Ψωμιάδη αντιστοιχεί το 0,26%. Ισως αυτό το σοκ να ευθύνεται για την παροδική του αμνησία, πάντως μια εβδομάδα μετά ο κ. Ψωμιάδης δεν δείχνει να θυμάται πως αυτή ήταν η τελευταία φορά που θα έβαζε υποψηφιότητα. Οπότε, η κυρία Ψωμιάδη μάλλον θα πρέπει να κάνει κι άλλη υπομονή.  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Επιλογή ευρωβουλευτών με κριτήρια... Γιουροβίζιον

Της ΜΑΡΙΛΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

Υπήρχε μια εποχή λίγο μετά το το 1981, που ο Αλέκος Αλαβάνος έμοιαζε παράταιρος στο Ευρωκοινοβούλιο: ο αστυνομικός που τον είδε χωρίς γραβάτα να ξεκαβαλάει το παπάκι του, του έκλεισε τον δρόμο μ’ ένα «εσύ τι δουλειά έχεις εδώ;». Ο κ. Αλαβάνος βλέπετε ήταν νεαρός, κι οι άλλοι Ελληνες ευρωβουλευτές της εποχής ήταν ο Σ. Πλασκοβίτης κι ο Δ. Κουλουριάνος. Αλλά με τα χρόνια, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Εμφανίστηκαν στις Βρυξέλλες μορφές σαν τον Γ. Καρατζαφέρη, που κρέμασε στο γραφείο του τον Τσε Γκεβάρα και τον Φιντέλ Κάστρο και έκανε ερώτηση στην Ευρωβουλή για το βιντεοκλίπ της Αννας Βίσση. Αν αυτή η συμπεριφορά ήταν αδιανόητη το 1999, που κατέβηκαν ως κορυφαίοι των ευρωψηφοδελτίων ο Δημ. Τσάτσος και η Μαριέττα Γιαννάκου, το 2004 ο Γ. Καρατζαφέρης την έκανε να μοιάζει σαν μικρή, γραφική εξαίρεση. Μόνο που τα επόμενα δέκα χρόνια, έγινε ο κανόνας.
Και όχι μόνο στην Ελλάδα. Πρόσφατα ο Γ. Χατζημαρκάκης εμφανίστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο ζωσμένος με αλυσίδες, μάλλον για να μετακομίσει ευκολότερα απ’ τη γερμανική στην ελληνική πολιτική σκηνή. Αν δεν τα κατάφερε, είναι γιατί είχε ανταγωνισμό από ιθαγενείς υποψηφίους. Ο Νότης Μαριάς των ΑΝΕΛ, ας πούμε, καιρό τώρα φλερτάρει με το κοινό που ξέρει τα πάντα για τους αεροψεκασμούς.

  Μια ματιά στη λίστα με τους νέους ευρωβουλευτές θα σας πείσει πως το ίδιο κοινό επιλέγει ποιος θα μας εκπροσωπεί στις Βρυξέλλες. Με τα ίδια κριτήρια που διαλέγει και ποιο τραγούδι θα πάει στη Γιουροβίζιον.
Τότε και τώρα
Φυσικά, υπάρχουν κάποιοι που αυτό το τραγούδι αρνούνται να το χορέψουν. 

Η κ. Γιαννάκου πολύ πριν από τις εκλογές επέλεξε να μην είναι υποψήφια. Μάλλον γιατί πρώτη φορά πήγε στην Ευρωβουλή το 1999 και βλέπει τις διαφορές. Οπως έλεγε και ο Αλ. Αλαβάνος, «θυμάμαι έναν ευρωβουλευτή, πρώην γραμματέα της αριστερής ΓΣΕΕ της Ιταλίας. Του είπα πως είμαι Ελληνας, και άρχισε να μου απαγγέλλει στίχους από την Οδύσσεια». Οι ξένοι ευρωβουλευτές του παλιού καιρού θα μπορούσαν ίσως να διηγηθούν παρεμφερείς ιστορίες με πρωταγωνιστές Ελληνες: τον Τίμο Χριστοδούλου, τον Ευάγγελο Αβέρωφ, τον Βασίλη Εφραιμίδη, διευθυντή της «Αυγής», ή τον Τάκη Λαμπρία, διευθυντή της «Μεσημβρινής». Σήμερα οι ξένοι ευρωβουλευτές θα πρέπει να συμβιβαστούν με τις ιστορίες της Μαρίας Σπυράκη και της Εύας Καϊλή. Το «τότε» με το «τώρα» έχουν τόση σχέση, όση ο Μανώλης Γλέζος του 1981 με το Μανώλη Γλέζο του 2014. Τότε έψαχνε μανιωδώς στις συνεδριάσεις πώς θα κάνει τη διαφορά στο Ευρωκοινοβούλιο. Τώρα ψάχνει πώς θα φτάσει στο Στρασβούργο, γιατί ο γιατρός δεν του επιτρέπει να μπει σε αεροπλάνο.
Ο Δ. Παπαδημούλης μια φορά είχε πει πως στα πέντε χρόνια της θητείας του στην Ευρωβουλή έκανε τουλάχιστον 600 πτήσεις. Ο Γ. Μαρίνος έλεγε πως ξυπνούσε στις 5 το πρωί για να πετάξει για Βρυξέλλες, και με το που έφτανε έμπαινε σε συνεδρίαση και έβγαινε αργά το βράδυ. Ο Π. Αυγερινός (που πριν γίνει υπουργός είχε τελειώσει την Ιατρική Σχολή της Αθήνας) έλεγε πως «ήταν σαν να πήγαινες ξανά σχολείο, έπρεπε να διαβάζεις διαρκώς, ήταν δύσκολα τα πράγματα». Αλλά η ανταμοιβή για τον κόπο σου ήταν πως εκεί συναντούσες τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, τον Αλτιέρο Σπινέλι και το Ζισκαρ Ντ’ Εστέν. Ηταν ανταμοιβή βέβαια, αν ήξερες ποιοι είναι όλοι αυτοί. Πράγμα όχι και τόσο αυτονόητο για τους νέους Ελληνες ευρωβουλευτές.
Η περίπτωση του συμπαθούς πρώην αρχηγού της Εθνικής Ελλάδος είναι ενδεικτική: καθώς δεν μιλά ξένες γλώσσες ούτε και έχει σπουδάσει τίποτε, η σχέση του με την Ευρώπη εξαντλείται στο ότι σήκωσε το κύπελλο στο Euro του 2004. Ομως ο κυρίαρχος λαός αυτόν επέλεξε. Οπως ακριβώς από το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ διάλεξε τη Σοφία Σακοράφα που πρώτευσε στον ακοντισμό και στο ΠΑΣΟΚ, και όχι την καθηγήτρια του Πανεπιστημίου, Πέπη Ρηγοπούλου. Ισως γιατί η τελευταία είχε την αξιοπρέπεια να μην εξαργυρώσει αυτά που υπέστη τη νύχτα του Πολυτεχνείου, οπότε δεν έμαθε ποτέ τίποτε γι’ αυτήν ο ψηφοφόρος, που από τον καναπέ του ενημερώνεται αναλυτικά για την Κοντσίτα και το Θ. Ζαγοράκη.
Οι παλιοί θα το θυμούνται ακόμα: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οταν οι «σελέμπριτις» φτάνουν στο δημαρχιακό μέγαρο

Της ΜΑΡΙΛΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

Ο Ηλίας Ψινάκης πήρε το μικρόφωνο, και με την άνεση που κανείς άλλος κάτοικος του Μαραθώνα δεν θα μπορούσε να έχει ποτέ, έπαιξε τα βλέφαρα στην κάμερα. 

«Τι κάνετε;», ρώτησε την Ελλη Στάη. Μπαρουτοκαπνισμένος απ’ τη θητεία του στον δήμο Αθηναίων, όπου είδε τη Χρυσή Αυγή να ξεδιπλώνεται και τον Νικήτα Κακλαμάνη ν’ αναδιπλώνεται, ο άνθρωπος που μεταμόρφωσε έναν ατσούμπαλο πιτσιρικά απ’ την Κέρκυρα σε Σάκη Ρουβά, ήταν μάλλον εύκολο να πείσει τους Μαραθωνίτες να τον ψηφίσουν. Διόλου τυχαίο που στο τουίτερ έπεσε η ιδέα να βαφτίσει τον συνδυασμό του «Λευτεριά στη Βόρειο Μύκονο». Ριγέ σακάκι, κόκκινο μαντίλι, και ο κ. Ψινάκης ως δήμαρχος Μαραθώνα πλέον, είναι έτοιμος να εξαφανίσει τα καρπούζια απ’ την κεντρική λεωφόρο και τις χασαποταβέρνες απ’ το Γραμματικό. Οι κάτοικοι τον ψήφισαν, τα κανάλια τον αποθέωσαν και η ζωντανή σύνδεση με τον Μαραθώνα έκλεισε με τη Μαίρη Χρονοπούλου να κλαίει από χαρά γιατί «να! Είναι όλοι οι νέοι δίπλα στο Λιάκο μου». Και έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα – τουλάχιστον σ’ αυτό το δημοτικό παραμύθι.
Γιατί στην Κέρκυρα, ας πούμε, που κατέβηκε το έτερο σελέμπριτι της κάλπης, η Αντζελα Γκερέκου, έπεσε από ψηλά το εκλογικό αποτέλεσμα και την πέτυχε σαν τις στάμνες απ’ τα κερκυραϊκά μπαλκόνια. Δυστυχώς για τη γαλανομάτα μάγισσα του σοσιαλισμού, το ξόρκι δεν δούλεψε και η υποψηφιότητά της έπιασε πάτο στ’ ανοιχτά της Παλαιοκαστρίτσας: η υποψήφια δεν μπήκε ούτε στο β΄ γύρο των εκλογών. 

Και δεν ήταν η μόνη ατυχήσασα ηθοποιός. Το b-movie με τον Παύλο Χαϊκάλη στον ρόλο του ψεκασμένου περιφερειάρχη Αττικής, τώρα πάει για το «χρυσό βατόμουρο» των εκλογών: ο «κύριος Μπαλαφούτης» των Ανεξάρτητων Ελλήνων κόλλησε στην περιφερειακή λάσπη και απέμεινε στο ταπεινό 7%. 

Αλλά όπως διαλαλούσε και ο δήμαρχος Απόστολος Γκλέτσος χορεύοντας την Κυριακή το βράδυ, «εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί».

Ο άνθρωπος που πρώτα ήταν ηθοποιός αλλά τώρα είναι δήμαρχος, που παλιά ήταν ΚΚΕ αλλά τώρα είναι ανεξάρτητος, συνδύασε όλες του τις προηγούμενες ιδιότητες όταν ο dj της πλατείας έπιασε στη μικροφωνική τη «Δραπετσώνα». «Εεεϊ!», φώναζε ο κ. Γκλέτσος σε κάθε γυροβολιά, ενώ γύρω του οι υπέργηρες ψηφοφόροι χτυπούσαν παλαμάκια με όση δύναμη είχε απομείνει στις ροζιασμένες τους παλάμες.

Είναι απ’ αυτά τα σενάρια που στο σινεμά δεν τα γράφει κανείς για να μην του πουν «το παράκανες!», και μετά έρχεται η στιγμή που τα βλέπεις ολοζώντανα στις ειδήσεις. «Οι νέοι δεν μπορούν να κάνουν όνειρα, γιατί μας χώρισαν σε αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους», έλεγε ο κ. Γκλέτσος το βράδυ της Κυριακής. «Γι’ αυτό ιδρύουμε νέο κόμμα. Την “Τελεία”». Καθώς όλοι χειροκρότησαν και κανείς δεν γέλασε, ο κ. Γκλέτσος πήρε θάρρος: «θέλετε δηλαδή να γίνετε πρωθυπουργός;», τον ρώτησαν. «Και γιατί όχι;», είπε εκείνος. 

Το σχέδιό του; 

Θα αγκαλιάσει, λέει, «όλους τους πολίτες για να μπούμε σε ένα νοικοκυρεμένο κράτος». Αρκεί να πει κανείς πως μιλάμε πάντα για τον πρωταγωνιστή της υπερπαραγωγής του 2011 «ο δήμαρχος με την μπουλντόζα». Που κουνούσε πέρα δώθε τη δαγκάνα και ξερίζωνε τα καμαράκια των διοδίων για να περάσει ο περιούσιος λαός της Φθιώτιδας χωρίς να πληρώσει. Οπότε, τελεία.

«Κοπρόσκυλα, μοσχάρια»

Και παράγραφος – γιατί πάντα υπάρχουν και χειρότερα. Η σκέψη όλων μας αυτές τις δύσκολες μέρες θα πρέπει να είναι σ’ εκείνους τους δύστυχους πολίτες που κινδυνεύουν να τους κυβερνήσει ο κύριος που περιγράφει τον εαυτό του ως «κάτι καινούργιο, κάτι ελπιδοφόρο, κάτι που δίνει μέλλον και προοπτική». Δηλαδή το σελέμπριτι του Κορυδαλλού, ο υπόδικος Αχιλλέας Μπέος, τον οποίο στο πλαίσιο κάποιου κοσμικού αστείου αποφάσισαν όλοι μαζί οι Βολιώτες να ψηφίσουν για δήμαρχο. Εκείνος, πάλι, αποκαλώντας τους αντιπάλους του «κοπρόσκυλα» και «μοσχάρια» κολλούσε αφίσες μέχρι και την Κυριακή των εκλογών, και στις μηνύσεις και τις ενστάσεις γελούσε τρανταχτά, αφού ούτως ή άλλως δικάζεται για τα «στημένα ματς» το φθινόπωρο.

Κι έτσι, ο κ. Μπέος εμφανίστηκε στα κανάλια την Κυριακή το βράδυ φορώντας μπλουζάκι ανοιχτό στο στέρνο για να αναδεικνύει τον όμορφο λαιμό του, και δήλωσε πως «τώρα δε μιλάμε για ποδοσφαιρικά, εγώ θα γίνω δήμαρχος για όλο τον Βόλο». 

 

Η θαρραλέα ρεπόρτερ του απάντησε «ναι, αλλά εγώ σας άκουσα πριν που είπατε όλους σας τους αντιπάλους απατεώνες», οπότε με καλοσυνάτο ύφος ο κ. Μπέος την επανέφερε:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Θίασος» περικύκλωσε την κάλπη

Tης ΜΑΡΙΛΗΣ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

Στην πραγματικότητα, είναι μια πράξη ανιδιοτέλειας. Αλλωστε, το είχε πει ο Ηλ. Ψινάκης στην προηγούμενη βουτιά του στη δημοτική κάλπη: «Εγώ μπορούσα να ζω στο εξωτερικό σαν βασιλιάς και όχι εδώ, σαν τη γύφτισσα». Αλλά καθώς η φτώχεια θέλει καλοπέραση, ο Ηλ. Ψινάκης κάνει αυτή τη φορά ρελάνς ως υποψήφιος δήμαρχος Μαραθώνα, μαζί με τα άλλα σελέμπριτι που θα μας σώσουν. 

Καθώς ο Στέλιος Διονυσίου ετοιμάζει προεκλογική τουρνέ στον Δήμο Βύρωνα και ο Κώστας Μπίγαλης τραγουδάει «Μελισσούλα - Μελισσάκι» αναζητώντας το σμήνος των Φιλαδελφειωτών που θα τον στείλει στο δημαρχείο, στην άλλη άκρη της πόλης ο άνθρωπος που μετέτρεψε τον Ελληνα υδραυλικό σε βαλκανικό sex symbol, ο Τάσος Χαλκιάς, κάνει οντισιόν για δήμαρχος Χαϊδαρίου. Οσο για το ποιος έκανε πρώτος τη ζημιά... ο κ. Χαλκιάς το είπε ξεκάθαρα: «Εχω το φωτεινό παράδειγμα μπροστά μου, τον φίλο μου, τον Αποστόλη Γκλέτσο». Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, έχει σκοπό να κρατήσει την καρέκλα του πρώτου πολίτη της Στυλίδας, ακόμη και αν χρειαστεί να ξηλώσει με την μπουλντόζα του όλα τα διόδια ώς την Αθήνα.

Σαν τα μπουλούκια του παλιού καιρού, οι καλλιτέχνες στον δρόμο για την κάλπη ακολουθούν το δύσβατο μονοπάτι του Γιώργου Πάντζα, που πρώτος με το αυτοκίνητο και την ντουντούκα του τη δεκαετία του ’90 διαφήμιζε εαυτόν στα πέριξ της Ομόνοιας. 

Κάπως έτσι παρασύρθηκε και ο Νίκος Ορφανός, ο «Κίτσος» της γνωστής διαφήμισης, και τον πήρε «Το Ποτάμι». Εκείνος διηγείται πως κατεβαίνει υποψήφιος επειδή «όταν ο Σταύρος μου είπε την ιδέα του, ήταν μία αξιοθαύμαστη έκπληξη». Αν και όχι τόσο «αξιοθαύμαστη έκπληξη» όσο εκείνη που έζησαν οι κάτοικοι στη Βούλα, τη Βουλιαγμένη και τη Βάρη όταν ενημερώθηκαν πως μπροστά στην κάλπη θα λάβουν ψηφοδέλτιο με το όνομα «Ελευθέριος Πανταζής» ή «ΛεΠα» και δεν θα πρόκειται για συνωνυμία.

Αντιστοίχως, στη μαρκίζα του Δήμου Αθηναίων πρώτο όνομα θα είναι η Αννα Φόνσου, που μπορεί τώρα να κατεβαίνει με τους βετεράνους του Νικήτα Κακλαμάνη (συμμετέχει και η Βάσια Τριφύλλη), αλλά πάντα αναπολεί το χάιλαϊτ της πολιτικής της καριέρας, τότε που τραγούδησε ολόκληρο το «Παιδιά, της Ελλάδος Παιδιά» στους έκπληκτους βουλευτές από τη μικροφωνική στην αίθουσα της Ολομέλειας. 

Αν οι νέοι στα έδρανα δεν θυμούνται τέτοιες λεπτομέρειες, υπάρχει πάντα ο Παύλος Χαϊκάλης που πριν τον χρίσει υποψήφιο περιφερειάρχη ο Πάνος Καμμένος, έχει κατέβει ακόμη και με την Πολιτική Ανοιξη του Αντώνη Σαμαρά το 1993, αλλά και η Τιτίκα Στασινοπούλου που ζει τον δημοτικό ψεκασμό στο στρατόπεδο του Β. Καπερνάρου, με τους άλλους Ανεξάρτητους Ελληνες. 

Οι δυο τους μπορούν πολλά να διδάξουν στα νέα φιντάνια των ψηφοδελτίων. Στον Ρένο Χαραλαμπίδη, ας πούμε, που με τον Αρη Σπηλιωτόπουλο επιχειρεί δυναμικό comeback μετά το μαύρο που εισέπραξε στις εκλογές του 2012. Αλλά και στα παλιά φιντάνια που νεάζουν, σαν τη Βάνα Μπάρμπα. Η οποία ξέχασε ότι μετά την κάθοδο του 2012 στη Β΄ Αθηνών με τον ΛΑΟΣ δήλωσε πως «μπήκα στην πολιτική για να βολευτώ» και τώρα ζει ξανά το προεκλογικό της Mediterraneo στην παραλιακή, ψαρεύοντας ψήφους στα ανοιχτά του δημαρχείου της Γλυφάδας.

Από την άλλη πάλι, στο επιτελείο του κ. Σπηλιωτόπουλου μπορούν να περηφανεύονται πως θα κατεβάσουν στην πολιτική και 2η σύζυγο του Τόλη Βοσκόπουλου: μετά τη «γαλανομάτα μάγισσα» Αντζελα Γκερέκου, που την πήραν ξώφαλτσα οι κερκυραϊκές στάμνες της φοροδιαφυγής, έρχεται στις κάλπες και η «ξανθή αγαπημένη παναγιά», Τζούλια Παπαδημητρίου. Αν δεν τη θυμάστε, είναι η κυρία που μας έμαθε τη λέξη «δάγκας», εκτοξεύοντας από τηλεοράσεως την ατάκα «δεν είσαι μάγκας, είσαι δάγκας» στον άρχοντα της νύχτας όταν τόλμησε να της ζητήσει διαζύγιο.

 

 

Και αν νομίζετε πως αυτή είναι η πιο αλλόκοτη υποψηφιότητα των εκλογών, κοιτάξτε πρώτα το ψηφοδέλτιο στην περιοχή σας: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το γαϊτανάκι με... κεραμιδόπληκτους

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Της Μαριλης Μαργωμενου

Η πρώτη κεραμίδα έπεσε στην Εκάλη. Πολύ πριν ο Μ. Λιάπης απολογηθεί για το σπιτοκαλυβάκι που μετέτρεψε σε «ξενώνα», χρόνια προτού ο Π. Καμμένος αποκτήσει συγγενείς με ξενώνα στην Ικαρία, ακούστηκε στα κανάλια η φράση - φετίχ των κεραμιδόπληκτων πολιτικών: «Ε, δε θα μας ρίξουν για ένα κωλόσπιτο!». 

Ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος είχε μόλις ορίσει το οικιστικό τρεντ της πολιτικής για την επόμενη 20ετία. Η χρονιά ήταν το 1995 και το «κωλόσπιτο» ήταν η λεγόμενη «βίλα της Μιμής» στην οδό Αγράμπελης 6 στην Εκάλη. 

Αν είχατε πρόχειρο το σχετικό φύλλο της «Αυριανής», θα βλέπατε πως το χαριτωμένο αυτό οίκημα των 532 τ.μ., με το εκκλησάκι για τις κάμερες στην πίσω αυλή, συνοδευόταν από 3,7 στρέμματα οικόπεδο, 380 τ.μ. γκαράζ και 15 τουαλέτες. Οταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να πει πού βρήκε 170 εκατ. δρχ. για να το αγοράσει, μεταξύ άλλων βγήκαν από τη σοσιαλιστική κουίντα οι σεπτές μορφές του σημερινού προέδρου της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια και του εμπόρου όπλων Τζ. Χάλαγκ να πουν πως εκείνοι τον δάνεισαν για να στεγάσει τον έρωτά του στην αγαπημένη γωνίτσα της Εκάλης.

Αν η ιστορία αυτή γέμισε άπειρα πρωτοσέλιδα το 1995, για τους σημερινούς τηλεθεατές δεν λέει και πολλά, καθώς έχουν παρακολουθήσει την κεραμίδα του σπιτιού της Διονυσίου Αρεοπαγίτου να πέφτει σε αργή κίνηση στο κεφάλι του ιδιοκτήτη της, Ακη Τσοχατζόπουλου. Ο «Ελληνας κροίσος με 4 γράμματα» μπορεί να ζει τώρα στη νέα του κατοικία, στη VIP πτέρυγα του Κορυδαλλού, αλλά άφησε πίσω του άλλους οικοπεδούχους, ικανούς να υπερασπιστούν την οικιστική του κληρονομιά.  

Οπως, ας πούμε, τον Αριστοτέλη Παυλίδη, που συμμετείχε στο σίριαλ «πώς ζουν οι πλούσιοι πολιτικοί» χτίζοντας το σπιτάκι της κόρης του στο Νέο Ψυχικό. Θα θυμάστε τα 100.000 ευρώ που φαινόταν να έχει δώσει ο Φ. Μανούσης για να αγοραστεί το σπίτι χωρίς ο κ. Παυλίδης να του κουνήσει καθόλου το δάκτυλο. 

Αλλά πάλι, η υπόθεση του κ. Παυλίδη μοιάζει ασήμαντη, σαν σοκολάτα από το περίπτερο, μπρος στην ιστορία του Γ. Σουφλιά, με «το μικρό σπίτι στο Θυμάρι». Το 2005, σαν τα τρία γουρουνάκια του παραμυθιού, ο υπουργός έχτισε το εξοχικό σπιτάκι του στο Θυμάρι της Αναβύσσου, αλλά το 2007 ήρθε ο κρατικός λύκος να το φυσήξει, γιατί ήταν αυθαίρετο. Μόνο τότε ο κ. Σουφλιάς (που είναι πολιτικός μηχανικός και τότε ήταν και υπουργός ΠΕΧΩΔΕ...) συνειδητοποίησε πως ο πονηρός μηχανικός που είχε προσλάβει τον ξεγέλασε μαζί με τη σατανική πολεοδομία Μαρκοπούλου και του έχτισε σπίτι αυθαίρετο. 

Αν η ιστορία σάς φαίνεται παράξενη, τα τρία γουρουνάκια θα θεωρήσουν πως είστε καχύποπτοι. Οπως ήταν οι ρεπόρτερ που, όταν είδαν έναν Ινδό να κρύβεται πίσω από τη μάντρα στο εξοχικό του τότε υπουργού Εργασίας Β. Μαγγίνα, θεώρησαν πως είναι ανασφάλιστος εργάτης και όχι τραγουδιστής που κάνει αφωνία για να αποδώσει το βράδυ καλύτερα. Ηταν η εκδοχή του «Σλάμντογκ Μίλιονερ» α λα ελληνικά: ο υπουργός δήλωσε στην Πολεοδομία πως το σπίτι του είναι αναψυκτήριο και στις κάμερες πως ο Ινδός επιστάτης είναι αγαπημένος μουσαφίρης. 

Σίγουρα τότε ο κ. Λιάπης θα έβρισκε διασκεδαστικό το πρόγραμμα – αλλά μετά, τα φώτα της κάμερας άναψαν και φώτισαν το δικό του καλυβάκι:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H Πασιονάρια του ΠΑΣΟΚ

Της Μαριλης Μαργωμενου

Μαλλί κατσαρό, γονείς αγρότες, μερικά παραπανίσια κιλά κρυμμένα κάτω από το κλασικό ταγέρ των δικαστηρίων. Τον παλιό εκείνο τον καιρό, η Θ. Τζάκρη ήταν μία ακόμα δικηγόρος επαρχίας. Ο Γ. Δριβελέγκας από τη Χαλκιδική, πού της μάθαινε τα κατατόπια το 2004 που πρωτομπήκε στη Βουλή, και ο μακαρίτης ο Κ. Τσίμας, ο παλιός διοικητής της ΕΥΠ από την Καβάλα, της έκανε όλη την ώρα πλάκα. Και μετά, ήρθε το 2009, και το «Λεφτά υπάρχουν!». Και ήταν για τη Θ. Τζάκρη ό,τι η έξοδος από το κουκούλι για τις πεταλούδες: δίαιτα, eyeliner, και κάθε πρωί ίσιωμα μαλλιού με το πιστολάκι του Zarbalis, στη Βουκουρεστίου.  

Η χρυσαλλίδα από τα Γιαννιτσά άνοιξε φτερά, η Θ. Τζάκρη πέταξε στις μπουτίκ των Αθηνών. Στο Golden Hall, οι πωλήτριες ακόμα τη θυμούνται να αγοράζει τις μπορντό Louboutin. Κυρίως γιατί ακόμα και το 2008, κανείς δεν έδινε 600 ευρώ για ένα ζευγάρι παπούτσια.

Η μεταμόρφωση συνδυάστηκε με την υπουργοποίηση, και κάπου εκεί ξεκίνησαν οι σουρεάλ συνεντεύξεις. «Το πρωί δίκαζα υπόθεση στο τριμελές πλημμελειοδικείο Γιαννιτσών και το βράδυ γέννησα», έλεγε η κ. Τζάκρη για το ηρωικό της παρελθόν. Ο σύζυγός της, ο Γ. Πατσιάς, που την αγάπησε για την «ταχύτητα στον λόγο της» (!), ένα παράπονο είχε μόνο από αυτήν: «Μ’ ενοχλεί λίγο», έλεγε, «που μερικοί με προσφωνούν “κύριε Τζάκρη”». Τη γυναίκα του, πάλι, την ενοχλούσε το Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης όπου την εξόρισε η μοίρα της υφυπουργού, με συνοδεία τον υφυπουργό Μάρκο Μπόλαρη, πρόσωπο–κλειδί της φιλοσοφίας «ντυθείτε χωρίς να ξοδευτείτε». Η κ. Τζάκρη έπρεπε να στοχεύσει αλλού.

Στον γάμο του Χ. Αηδόνη, ας πούμε, που η νύφη ακόμη τη θυμάται. Γιατί, πώς να ξεχάσει την καλεσμένη που της ήρθε με φόρεμα 6.000 ευρώ; 

Μετά την εκδήλωση για τη Γενοκτονία των Ποντίων, οι Πόντιοι της Εδεσσας επίσης αδυνατούν να την ξεχάσουν. Γιατί με το ένα χέρι κατέθετε το στεφάνι, και με το άλλο κουνούσε τη Louis Vuitton.

 Και τον Φεβρουάριο του 2010, που πλημμύρισε το Στρατώνι της Χαλκιδικής, η Θ. Τζάκρη χάρισε μια χαρούμενη ανάμνηση και στους δύστυχους κατοίκους της περιοχής. Γιατί όταν βλέπεις τους 12 πόντους της γόβας Louboutin να χώνονται ένας ένας μες στη λάσπη, είναι δύσκολο να μη χαμογελάσεις.

Και έτσι, η Θ. Τζάκρη επέτυχε αυτό που ήθελε:  

ΔΙΕΘΝΗ "ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙΑ" στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O Mr Alexis ως άξιος συνεχιστής της παράδοσης του φονέα των ξένων γλωσσών -

Της Μαριλης Μαργωμενου

Η πρόοδός του είναι εντυπωσιακή. Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να μην πήρε επάρκεια στην αγγλική, αλλά αυτή την εβδομάδα που ξαναμίλησε τη γλώσσα στο Οστιν, κατάφερε να μην του κάνει καζούρα ούτε ένας Τεξανός. Φυσικά, το ευγενικό κοινό παρέβλεψε κάτι ατάκες του τύπου «Greeks are hungry», που θα μπορούσαν μόνο να σημαίνουν πως «η αποστολή των Ελλήνων στο Τέξας πείνασε και είναι ώρα να τσιμπήσουμε». Αυτά, όμως, για τον κ. Τσίπρα, που είναι υπότροπος, δεν αποτελούν ούτε πταίσματα εις βάρος της αγγλικής γλώσσας.

Ας μην ξεχνάμε πως πρόκειται για τον άνθρωπο που μ’ ένα «μαντάμ Μέρκελ» βύθισε τη συνέντευξη του CNN με την Κριστιάν Αμανπούρ σε κλίμα «ντου γιου λάικ μαντμαζέλ ντι Γκρις». 

Ακόμα και έπειτα από αυτό, στην Κουμουνδούρου δεν προτάθηκε η διά βίου εκπαίδευση του προέδρου, μέχρι που ήρθε το δεύτερο χτύπημα: ο κ. Τσίπρας πήγε να μιλήσει στο Columbia, ο μεταφραστής χάθηκε στον δρόμο, ο πρόεδρος ήθελε να πει στα αγγλικά «ψυχρός πόλεμος» και υποκύπτοντας στην παγερή γοητεία της τσιμινιέρας, εκστόμισε το περίφημο «Frozen War». Ηταν τότε που, μαζί με τον πόλεμο, πάγωσαν και οι αγγλομαθείς συριζαίοι. Διότι φάνηκε πως από αγγλικά ο αρχηγός πηγαίνει, όπως λέει και ο ίδιος, «νταϊρέκτλι του δε χελ».

Εκτοτε, ο κ. Τσίπρας κάνει μαθήματα αγγλικών τρεις φορές την εβδομάδα. Αλλά παρότι ο δάσκαλος ζωγραφίζει σημαδάκια δίπλα στις λέξεις για να τις προφέρει σωστά, εκείνος με τα «πούβερτι» και «εκονόμικαλ πρόγκραμ», που σέρβιρε στους Τεξανούς, συνεχίζει την παράδοση του φονέα των ξένων γλωσσών που οι πολιτικοί πριν από αυτόν καθιέρωσαν:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οταν έσπασε η πράσινη κλωστή...

Της Μαριλης Μαργωμενου

Ο ένας έπαιζε στο γνωστό σίριαλ τον «Τόνι Σοπράνο», και συστηνόταν ως «σύμβουλος αποκομιδής απορριμμάτων». Ο άλλος, ο Θ. Μπαλασόπουλος, στο ακόμα γνωστότερο σίριαλ, είναι ο πρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ, που διαχειρίζεται τα απορρίμματα.  

Αλλά η βασική τους ομοιότητα είναι πως κανέναν τους δεν τον έμαθε το κοινό για την έφεσή του στο μάζεμα των σκουπιδιών.

Φυσικά, ο κ. Μπαλασόπουλος περηφανεύεται πως κάθε πρωί πάει πρώτα στο μηχανοστάσιο, και μετά στα γραφεία της Ομοσπονδίας. Αλλά όπως είπε και η Ντόρα Μπακογιάννη «αμφιβάλλω αν έχει σηκώσει ποτέ του κάδο».

Είναι πιθανόν, παρά ταύτα, να έχει ανέβει σε απορριματοφόρο, για να βγάλει λόγο στο κοινό του. Βλέπετε, καβάλα στη σκουπιδιάρα της ΠΟΕ-ΟΤΑ, ο κ. Μπαλασόπουλος κατήγαγε σημαντικές νίκες. Ακόμα και ενάντια στη λογική.

Δεν ήταν το ΑΣΕΠ, αλλά ο δήμαρχος Γλυφάδας, Θ. Σπονδυλίδης που τον διόρισε 30 χρόνια πριν εργάτη καθαριότητας. Στον Δήμο Γλυφάδας, ο κ. Μπαλασόπουλος σύντομα άφησε τα σκουπίδια, και έπιασε την πράσινη κλωστή του συνδικαλισμού. Πρώτα ο δήμαρχος τον αναβάθμισε σε υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων, και ύστερα έγινε πρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ.

Οι πράσινες διχαλωτές γλώσσες επιμένουν πως τότε υπουργός Εσωτερικών ήταν ο Κ. Σκανδαλίδης, που αποτελεί αγαπημένη μπαλασοπουλική φιγούρα, αλλά το μόνο βέβαιον είναι πως μέσα σε δύο χρόνια προεδρίας, ο κ. Μπαλασόπουλος χρειάστηκε μόνο μια τριήμερη απεργία για να γίνει το θαύμα: εγκρίθηκαν πριμ παραγωγικότητας, επιδόματα, προσλήψεις, μετατάξεις... Αργότερα, ο Θ. Μπαλασόπουλος μαζί με το Β. Πολυμερόπουλο της Νέας Δημοκρατίας πειθανάγκασαν και τον Π. Παυλόπουλο: με 2 ολόκληρες μέρες απεργίας, τους ενέκρινε επίδομα 300 ευρώ για τους εργάτες καθαριότητας!

 

Ωσπου ήρθε η κρίση, και τα θαύματα τελείωσαν.

Το 2011 οι εργαζόμενοι της ΠΟΕ-ΟΤΑ ταμπουρώθηκαν στο ΧΥΤΑ Φυλής, ενώ ένα απόσπασμα κυνηγούσε τους δημάρχους να τους φορέσει μαύρες σακούλες στα κεφάλια.

Ηταν η πρόβα για τη μεγάλη παράσταση των σκουπιδιών, που έκτοτε ανεβαίνει με διάφορους ανυποψίαστους γκεστ σταρ. Οπως ο Χ. Καστανίδης, που ως υπουργός Εσωτερικών, βρέθηκε με μια δράκα σεληνιασμένων οδοκαθαριστών να τον κυνηγά για να μην καταργήσει τις υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων. Ακολούθησε ο δήμαρχος Συκεών Σ. Δανιηλίδης, που λέει πως είδε τον κ. Μπαλασόπουλο να τον δείχνει με το δάκτυλο και να σπρώχνει πάνω του όσους διστάζουν να του επιτεθούν. Υστερα πήρε σειρά ο Γερμανός πρόξενος που του έσπασαν τα γυαλιά και του πέταξαν καφέδες επειδή δεν έβρισκαν το Γ. Φούχτελ. Και τελευταίος στη λίστα, ο Γ. Καμίνης.

Φυσικά, πάντα υπάρχουν δικαιολογίες: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δίκη γιοκ, αν δεν βρεθούν... καρέκλες

Της Μαριλης Μαργωμενου

Και πού θα καθίσουν τόσοι δικηγόροι; Είναι η 1η ώρα της 1ης μέρας της 1ης δίκης υπουργού εδώ και 24 χρόνια. Αλλά το δικαστήριο δεν ξέρει πώς να λύσει το 1ο του πρόβλημα: για 70 δικηγόρους υπάρχουν 15 καρέκλες! 

Ο πρόεδρος επιλέγει σολομώντεια λύση: αντί για το μωρό, κόβει τη δίκη. «Μέχρι να βρούμε θέσεις!» λέει, φεύγοντας προς την έξοδο. Δειλά σηκώνονται και οι κατηγορούμενοι.

Πρώτη η Ε. Λαμπροπούλου, η λογίστρια του Α. Τσοχατζόπουλου. «Λεβεντιά καμαρωτή είσαι!» λέει στον νεαρό αστυνομικό δίπλα της, και εκείνος χαμογελά ντροπαλά. «Ααα, θα παρεξηγηθώ!» ακούω από δίπλα τον Γ. Σαχπατζίδη, που την πειράζει. «Φιλί! Φιλάκι!» της φωνάζει ένας εξηντάρης από το ακροατήριο. Παρά τις χειροπέδες, η λογίστρια τρέχει, κι εκείνος την αρπάζει και φιλιούνται παθιασμένα. Οσο ο αστυνομικός «λεβεντιά καμαρωτή» κάνει πως κοιτάζει αλλού, ο Ακης Τσοχατζόπουλος χωρίς χειροπέδες πλησιάζει.

«Ο Ρούσσος δεν ήρθε;» τον ακούω να μονολογεί, ενώ ψάχνει στο κοινό τον φίλο του. Δύο ξανθιές δημοσιογράφοι τον διακόπτουν. «Πώς είστε; Τι κάνετε;» τον ρωτούν όλο χαμόγελο. «Καλά, κυρίες μου. Εσείς;» απαντά εκείνος σαν σε καρέ από δεξίωση. Η Βίκυ Σταμάτη πάλι, είναι σε άλλο κλίμα. «Σας ευχαριστώ!» λέει σε μία δημοσιογράφο. «Πολύ σας ευχαριστώ!» και τη φιλάει σταυρωτά. Με το που μένει μόνη, η δημοσιογράφος νιώθει τα εχθρικά βλέμματα. «Τι;» κάνει. «Εμείς οι γυναίκες πρέπει να υποστηριζόμαστε!». Καθώς η Βίκυ Σταμάτη περνάει δίπλα μου, κοιτάζω το ατημέλητο λουκ που έκανε θραύση στην έξοδό της από την κλούβα. Σαν κάτι να λαμπυρίζει στο παπούτσι της. Κοιτάζω, και μια στιγμή πριν χαθεί στα σώματα, βλέπω τη ροζ κοκάλινη αγκράφα στη μέση της γόβας. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ.

Δύο ώρες για να βρεθούν δύο έδρανα. Η δίκη ξαναρχίζει, και έχει αέρα τηλεοπτικό: στην πρώτη σειρά, δικηγόροι, τηλεαστέρες.

Δύο Πακιστανοί με ένα ακόμα έδρανο στα κεφάλια τους εμφανίζονται από το βάθος. «Εντώ βάλω;» κάνει ο ένας. «Πιο κει!» του λέει ο πρόεδρος. «Θα μου το λύσεις αυτό;» ακούω μια οικεία φωνή δίπλα μου. Γυρίζω και είναι ο Α. Τσοχατζόπουλος. Ο αστυνομικός σκύβει. Ακούω το χαρακτηριστικό «κρακ» που κάνει η χειροπέδα όταν λύνεται. Και η δίκη αρχίζει.

Η δικογραφία δίπλα στον πρόεδρο μοιάζει ατελείωτη, σαν τους τόμους της εγκυκλοπαίδειας «Ηλιος». Η ντάνα των φακέλων στο έδρανο των δικηγόρων σχεδόν κρύβει τον κ. Παγουρόπουλο.

Αλλά το πώς θα εξελιχθεί η δίκη, διαφαίνεται μόνο όταν ξεκινά συζήτηση για το πρώτο σημαντικό θέμα: αν θα ασκήσει το Δημόσιο πολιτική αγωγή. «Θα τοποθετηθούν οι δικηγόροι με τη σειρά!» λέει ο πρόεδρος, και τότε μόνον συνειδητοποιώ ότι για κάθε ζήτημα που ανακύπτει θα έχουμε 19 τοποθετήσεις δικηγόρων και άλλες 19 δευτερολογίες!

ΕΘΝΙΚΑ ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σουρεαλιστική παρέλαση στη Νέα Υόρκη !!!

Της Μαριλης Μαργωμενου

Μπορεί να είναι η επέτειος της 25ης Μαρτίου, αλλά κάθε χρόνο τη γιορτάζουν άλλη μέρα. 

Μπορεί να καλούν εύζωνες από την Ελλάδα, αλλά κάθε χρόνο κατεβάζουν κι ένα άρμα του Ολυμπιακού να παρελάσει. 

Μπορεί να στοχεύουν στην ενδυνάμωση του Ελληνισμού, αλλά δεν περνάει χρονιά χωρίς γκρίνια. 

Βλέπετε, η παρέλαση των Ελλήνων στη Νέα Υόρκη που γίνεται φέτος στις 7 Απριλίου είναι μια σουρεαλιστική γιορτή. Και αυτό το ξέρει ακόμα και ο πρόεδρος την ΗΠΑ, ο Μπαράκ Ομπάμα.

Πώς να ξεχάσει ο πρόεδρος πως το 2009, στην τελετή στον Λευκό Οίκο για την ελληνική 25η Μαρτίου, ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής τον έχρισε σύγχρονο «Μεγαλέξανδρο που θα λύσει τον γόρδιο δεσμό του Ελληνισμού»; 

Απάντησε, βέβαια, πως «αυτό θα το πω στη Μισέλ, μήπως και κερδίσω περισσότερο σεβασμό στο σπίτι!», αλλά το «Ομπάμας ο Μέγας» στα έντυπα της επομένης δεν το γλίτωσε. Το οποίο ταιριάζει τέλεια με το κλίμα της ελληνικής παρέλασης, από την 64η ώς την 79η οδό.

Ο κύριος που ντυνόταν Κολοκοτρώνης και κατέβαινε με το άλογό του στην 5η Λεωφόρο μπορεί να καλπάζει πια εις τας αιωνίους μονάς, αλλά έδωσε το στίγμα για την αμερικανική εκδοχή της γιορτινής μας ανεξαρτησίας. Ο πρόεδρος της Βουλής εφέτος μοιάζει απρόθυμος να κόψει στους βουλευτές εισιτήρια Αθήνα - Νέα Υόρκη, αλλά μέχρι να σφίξει η κρίση το 2011, μεγάλες μορφές του Ελληνισμού έζησαν το αμερικανικό όνειρο της παρέλασης. Τελευταία αναλαμπή, η παρουσία του Χρ. Παπουτσή το 2011: η μοβ κορδέλα αναδείκνυε τέλεια το «honoured guest» στο κέντρο της κοιλιάς του. Ηταν το πρωί που ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη εισέπραξε πρώτη φορά χειροκρότημα. Κατόπιν αυτού, πώς να μην υποκύψουν οι άλλοι πολιτικοί στην κορδελοφορία; Με το που λανσάρουν την κορδέλα τους στην εξέδρα VIP, οι χειροκροτητές τους θεωρούν αξιαγάπητους.

Βέβαια, όλα αυτά δεν μοιάζουν και τόσο σουρεαλιστικά όταν τα ζει κανείς από κοντά. Κυρίως γιατί συμβαίνουν στο πεζοδρόμιο της 5ης λεωφόρου την ίδια στιγμή που από το οδόστρωμα πρώτα περνάει το άρμα «Μύκονος» με τους θαμώνες των κλαμπ να αλυχτούν, ύστερα το βαγόνι... «Κρυφό Σχολειό» και τελευταίο το άρμα «Ολυμπιακός» με επιγραφή «Σοκράτι sagapame – pote den se xehname!».  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πατέντες κορυφαίων επιόρκων

Της Μαριλης Μαργωμενου

Υπάρχει πάντα ο κύριος με την ψησταριά. Μπορεί να έδρασε μερικά χρόνια πριν, αλλά ο χρόνος δεν έχει σβήσει ακόμη το δικό του παράδειγμα αλληλεγγύης στη λούφα. Ποτέ κανείς προϊστάμενος ή υφιστάμενός του δεν διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτόν και την ψησταριά του, παρ’ ότι επί μακρόν οι δυο τους μεγαλούργησαν στο Δημόσιο. Ολα ξεκίνησαν τη μέρα που ο συγκεκριμένος κύριος εντόπισε κάτω από το παράθυρό του ένα κηπάκι προκλητικά αδειανό. Καθ’ ότι ψήστης, σκέφτηκε να στήσει εκεί μια ψησταριά. Από την επομένη, άναβε τα κάρβουνα με την έναρξη του ωραρίου και κάθε τόσο κατέβαινε και γύριζε στη σχάρα τα κρέατα που έφερναν οι άλλοι υπάλληλοι. Το μεσημέρι ολόκληρη η διεύθυνση έκανε μπάρμπεκιου στο κηπάκι, τουλάχιστον μέχρι τη μέρα που πνίγηκαν στην τσίκνα οι γείτονες. Οι καταγγελίες άρχισαν και η ψησταριά έσβησε.

Θα μπορούσε, άραγε, να απολυθεί ο συγκεκριμένος υπάλληλος ως επίορκος; 

 Οσο κι αν η τρόικα ψάχνει τρόπο να εξωπετάξει τις σουρεαλιστικές μορφές από τα γραφεία του Δημοσίου, στην πραγματικότητα εκείνος ουδέποτε ορκίστηκε πως δεν θα ανάψει εν ώρα εργασίας ψησταριά. Αντίστοιχα, ποτέ δεν υποσχέθηκαν οι 40 πονηροί αιμοδότες πως δεν θα εγκαταλείψουν το τιμόνι των λεωφορείων της ΕΘΕΛ όπου και εργάζονταν για να υποδυθούν τους φιλάνθρωπους. Και έτσι, με πλαστές βεβαιώσεις του Ευαγγελισμού πως δήθεν δίνουν αίμα κατάφεραν να ξεκλέψουν... 298 εργάσιμες ημέρες άδεια μετ’ αποδοχών. Περισσότερες και από όσες θα δικαιούνταν αν ο Κόμης Δράκουλας τους είχε βάλει στο μάτι!

Αλλά όσο και αν αναζητάει το κράτος τρόπο να τους ξεφορτωθεί, επίορκοι δεν ήταν ούτε εκείνοι ούτε και οι 10 κηπουροί του κολυμβητηρίου. Τι φταίνε αυτοί που το κολυμβητήριο έχει μόνο 7 δέντρα μετρημένα; Εκείνοι είχαν μοιράσει τη δουλειά και ο καθένας τους φρόντιζε μερικά κλαριά. 

  Ούτε και οι πέντε άνδρες υπάλληλοι του ΙΚΑ έχουν ευθύνη: το Ιδρυμα από μόνο του αποφάσισε να τους δώσει επίδομα τοκετού, εγκαινιάζοντας το κρατικό «πίστευε και μη ερεύνα» στο θαύμα της ανδρικής εγκυμοσύνης.

Αν οι τροϊκανοί ήξεραν ελληνικά, θα έβρισκαν πολύ ενδιαφέρον το ανάγνωσμα με τις κορυφαίες φυσιογνωμίες του Δημοσίου που εντόπισαν οι Ελεγκτές Δημόσιας Διοίκησης. Στο πόρισμά τους υπάρχει η ιστορία της προϊσταμένης της ΔΟΥ που αμάρτησε για την αγάπη: χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά έβγαλε φορολογική ενημερότητα στον αρραβωνιαστικό της, και ας μην είχε κάνει εκείνος φορολογική δήλωση ποτέ, και ας χρωστούσε στο κράτος 178.000 ευρώ!