ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Τσίπρας-Βαρουφάκης: Σχέση…απάτης και στο βάθος εδώλιο!

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Τα περισσότερα απ’ όσα ξέρουμε για το εφιαλτικό πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης των Σύριζα και ΑΝΕΛ, από τον Γιάννη Βαρουφάκη τα μάθαμε. Με απύλωτο στόμα και διάθεση παιγνιώδη, θέλει να τα μοιραστεί όλα μαζί μας.

Γιατί άραγε;

Πρώτα απ’ όλα, διότι πιστεύει βαθιά ότι έχει απόλυτο δίκιο. Και στην αξιολόγηση της κατάστασης και στη στρατηγική που χάραξε και στην πρόβλεψη ότι θα κατάφερνε να γονατίσει τους δανειστές, αν…

Αν ο Αλέξης Τσίπρας τον άκουγε μετά το Δημοψήφισμα, και προχωρούσε στο σύστημα «παράλληλων πληρωμών», το οποίο είχε σχεδιάσει λεπτομερώς από κοινού με άλλους γίγαντες της οικονομικής επιστήμης.

Δεύτερον, διότι θέλει να πείσει ότι δεν φέρει καμία ευθύνη για όσα οδυνηρά ακολούθησαν (τρίτο μνημόνιο, σκληρά μέτρα, νέο τσεκούρωμα συντάξεων και αφορολόγητου). Όλα αυτά, κατά τη θεωρία του, είναι το αποτέλεσμα της άνευ όρων παράδοσης του πρωθυπουργού στους δανειστές. Παράδοση, που -το ακόμη χειρότερο- δεν έφερε τίποτα ουσιαστικό για το δημόσιο χρέος της χώρας.

Τρίτον, διότι θέλει να βάλει στο «κάδρο» των ευθυνών για τη στρατηγική της διαπραγμάτευσης το σύνολο της ηγετικής ομάδας του Σύριζα. Πέραν του Αλέξη Τσίπρα, τον αντιπρόεδρο Γιάννη Δραγασάκη, τον υπουργό Νίκο Παππά (ουσιαστικά αναπληρωτή πρωθυπουργό, εκείνη την εποχή), καθώς και τον διάδοχό του Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Όλοι αυτοί, όχι απλώς ήξεραν τα πάντα εξ αρχής, αλλά τον επέλεξαν για υπουργό Οικονομικών ακριβώς για το σχέδιο που τους παρουσίασε -σχέδιο το οποίο περιελάμβανε, σε πρώτη φάση, την απειλή αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ (με τη διατύπωσή της, υποτίθεται πως θα παραδίδονταν αμέσως οι δανειστές) και, σε δεύτερη φάση, την υιοθέτηση «παράλληλου συστήματος πληρωμών» (εκεί πια θα ζητούσαν έλεος οι Γερμανοί και το ΔΝΤ).

Στην προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών δεν είναι διόλου τυχαία και η αποκάλυψή του ότι είχε παρουσιάσει λεπτομερώς το στρατήγημα και στο υπουργικό συμβούλιο και στο κορυφαίο κομματικό όργανο του Σύριζα. Είχε, μάλιστα, αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από τους συναδέλφους του, όπως μας διαβεβαιώνει.

Τέταρτον, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό. Εμφανίζει τον Αλέξη Τσίπρα ως έτοιμο να αρπάξει τα 16 δισ ευρώ από την Τράπεζα Ελλάδος και να τα μεταφέρει στα ΑΤΜ, μόλις έκλεισαν οι τράπεζες. Σε αντιδιαστολή, παρουσιάζει τον εαυτό του να απαντά ότι «αυτό θα ήταν κλοπή» και τον πρωθυπουργό να σχολιάζει πως «δεν είναι κλοπή να παίρνεις ένα μπουκάλι γάλα, όταν το παιδί σου πεινάει». Με την τελευταία φράση βάζει και τον υπουργό Επικρατείας Αλέκο Φλαμπουράρη να συμφωνεί πλήρως. Ο ίδιος, όμως, επισημαίνει ότι δεν είναι στην κουλτούρα της Αριστεράς η «κλοπή» και αφήνει να πλανάται η βεβαιότητα ότι θα είχε γίνει πράξη η αρπαγή των 16 δισ αν ο ίδιος δεν έθετε, ουσιαστικά, βέτο.

Είναι προφανές ότι ο Βαρουφάκης ζει το μύθο του και, ταυτόχρονα, οργανώνει την άμυνά του για το ενδεχόμενο να βρεθεί μελλοντικά ενώπιον κάποιου δικαστηρίου. Ο αυτοθαυμασμός του αγγίζει την τρέλα του μεγαλείου και του χαρίζει συνεχή δημοσιότητα, καθώς και πολλά λεφτά (από διαλέξεις και εκδόσεις βιβλίων). Όσο για την πιθανότητα να αντιμετωπίσει ποινικές ευθύνες, απαντά σαν άλλος Θόδωρος Πάγκαλος «όλοι μαζί τα κάναμε».

ΥΓ1 Και μόνο η αποκάλυψή του ότι ηχογραφούσε τις συνομιλίες με τον Αλέξη Τσίπρα, τα λέει όλα. Ήθελε εξαρχής να τους έχει όλους στο χέρι αν προέκυπτε κάποια «στραβή». Μπορεί να έδειχνε άκακος σε βαθμό αφέλειας, αλλά είχε πλήρες σχέδιο. 

Αν πετύχαινε θα γινόταν ο «απελευθερωτής» του Έθνους. 

Αν αποτύγχανε...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Παρασκευόπουλε, αυτά θα έλεγες στη μάνα του Φύσσα για τους χρυσαυγίτες;

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι κακό ο υπουργός Δικαιοσύνης να πιστεύει πως το κάψιμο της ελληνικής σημαίας δεν πρέπει να είναι ποινικό αδίκημα;

Είναι προβληματικό να θεωρεί πως η αστυνομία πρέπει να αντιμετωπίζει «χαλαρά» τους κουκουλοφόρους, για να μην τους προκαλεί και δημιουργήσουν περισσότερα επεισόδια;

Είναι καταδικαστέο να ζητά πιο μετρημένη στάση απέναντι στη Χρυσή Αυγή, με το επιχείρημα πως, αν δείξει σεβασμό στους δημοκρατικούς κανόνες, πρέπει ουσιαστικά να επιβραβευτεί ώστε να μπει στο δημοκρατικό παιχνίδι;

Και είναι ηθικό να τα αποκαλύπτει όλα αυτά όταν αποχωρεί από την κυβέρνηση; Ή μήπως θα ήταν σωστότερο να τα δημοσιοποιούσε όσο διατηρούσε την καρέκλα του, διότι έτσι θα μας βοηθούσε όλους να καταλάβουμε τι κρυβόταν πίσω από κάθε απόφασή του;

Τώρα πια μπορούμε να φανταστούμε ποια αισθήματα διακατείχαν τον Νίκο Παρασκευόπουλο, όταν κουκουλοφόροι έκαιγαν τη σημαία μπροστά στο Πολυτεχνείο. Την ώρα που η παμψηφία των Ελλήνων ένιωθε αποτροπιασμό, εκείνος θα ψιθύριζε «μη μεγαλοποιούμε τα πράγματα», συμβάλλοντας έτσι (άθελά του, ίσως) στην αποενοχοποίηση και όσων θα θελήσουν αύριο να κοπρίσουν πάνω στο εθνικό σύμβολο…

Τώρα πια μπορούμε να σκεφτούμε τις σκέψεις του, κάθε φορά που οι «αντιεξουσιαστές» έκαιγαν και έσπαγαν. «Με το μαλακό, μην προκαλούμε, θα γίνουν χειρότερα»…

Τώρα πια μπορούμε να εικάσουμε τι θα έλεγε με φίλους και συνεργάτες του για τη Χρυσή Αυγή. «Πρέπει να τους εντάξουμε στο δημοκρατικό παιγνίδι, μην τους περιθωριοποιούμε». Και, όταν κάποιος θα παρατηρούσε, ότι «δικάζεται ο αρχηγός της και το σύνολο των βουλευτών για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης», μάλλον θα απαντούσε «μα, τους ψηφίζει ο κόσμος».

Τι θα έλεγε, άραγε, μπροστά στη χαροκαμένη μάνα του Παύλου Φύσσα; 

Ότι ο γιος της θα ζούσε αν δεν έμπαινε σε καυγά με τους δολοφόνους; Ότι έπρεπε να κάνει το «κορόιδο» για να μην τους…εκνευρίσει περισσότερο; Ότι έπρεπε να προσπεράσει τις βρισιές και το ξύλο και να φύγει -έστω δαρμένος– για να σώσει τη ζωή του;

Ξέρετε τι καταλαβαίνω; 

Ότι ο κ. Παρασκευόπουλος...

"ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ" στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Απεργία λόγω Κρετινισμού ή λόγω κομματικής τύφλωσης;

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

 

Θα έλεγα ότι η συνδικαλιστική εκπροσώπηση των δημοσιογράφων επιβάλλει συνεχείς απεργίες στα ΜΜΕ, επειδή πάσχει από αυτοκτονικό ιδεασμό, αν δεν έβλεπα τον κομματικό αλληθωρισμό της, που μοιραία οδηγεί σε απόλυτη τύφλωση.

 

 

Δεν είναι η στιγμή να γράψω για τις πολιτικές ταυτίσεις των επικεφαλής, ούτε για τους μηχανισμούς που οδήγησαν στην εκλογή τους -ένας εκ των οποίων ήταν η κατασυκοφάντηση συναδέλφων τους ως υποχείρια των μνημονίου.

 

 

Είναι η ώρα, όμως, να αναρωτηθώ δημοσίως: Πώς είναι δυνατόν να αποφασίζει και να διατάσσει απεργίες η ΠΟΕΣΥ (και μαζί της η ΕΣΗΕΑ), ενώ έχει αποφασιστεί στο Eurogroup να λάβει η Ελλάδα θηριώδες προληπτικό πακέτο μέτρων και έχει ανακοινωθεί ότι είναι πιθανό να συνεδριάσουν εκ νέου οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης τη Μεγάλη Πέμπτη;

 

 

Η απάντηση των συνδικαλιστών είναι ότι «πρέπει να αντισταθούμε στην επιδίωξη της κυβέρνησης να προωθήσει ασφαλιστικό -ταφόπλακα για τους δημοσιογράφους«.  

 

 

Σωστά, να αντισταθούμε μέχρι τέλους. Αλλά ο τρόπος αντίστασης είναι οι συνεχείς απεργίες;

 

 

Πόσο ειλικρινής και, τελικά, πόσο σοβαρή κρίνεται η απάντηση αυτή; 

 

 

Όταν προέρχεται από πρόσωπα με προχωρημένες εκλεκτικές συγγένειες με τους κυβερνώντες, η απάντηση είναι προφανής στο πρώτο σκέλος του ερωτήματος.  

 

 

Ως προς το δεύτερο δε, ας σκεφτούμε ποιος είναι ο προτιμότερος τρόπος να αναδείξει κάποιος το πρόβλημά του: να σιωπήσει ή να φωνάξει το δίκιο του; 

 

 

Και εδώ η απάντηση είναι εξόφθαλμη, πιστεύω.

 

 

Το σιωπητήριο, που έχουν επιβάλλει οι συνδικαλιστές, και το αίτημα  των δημοσιογράφων για δικαιοσύνη θάβει και το στρίμωγμα της κυβέρνησης από τους δανειστές κρύβει κάτω από το χαλί. Επιτρέπει, έτσι, στους καχύποπτους να σκεφτούν ότι κάποια ισχυρή πολιτική σκοπιμότητα καθοδηγεί την απόφασή τους και όχι μια αγωνιστική -έστω με λανθασμένο προσανατολισμό- διάθεση πάλης για τα δίκαια του κλάδου.

 

 

Ευτυχώς, υπάρχουν τα ιντερνετικά σάιτ, που φροντίζουν για την ενημέρωση των πολιτών, σε αυτή την οριακή φάση. Οι εργαζόμενοι στα διαδικτυακά ΜΜΕ δεν απεργούν, διότι η ΕΣΗΕΑ έχει φροντίσει να τους καταστήσει παραπαίδια, με τη βλακώδη πολιτική της εδώ και χρόνια. Ο κόσμος πληροφορείται, λοιπόν,  και για τις σκληρές αποφάσεις των δανειστών και για τις ακόμη οδυνηρότερες μέρες που έρχονται, με τη σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης.

 

 

Τίποτα δε μένει, ούτε πρόκειται να μείνει στο σκοτάδι. 

 

 

Η πραγματικότητα... 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εισαγγελικό έγκλημα στην απόδραση του Χριστόδουλου Ξηρού

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η απελευθέρωση του τρομοκράτη Χριστόδουλου Ξηρού, με την «ευγενή συνδρομή» των εισαγγελέων του Κορυδαλλού, είναι αναγκαίο να αφυπνίσει τη Δικαιοσύνη, που δείχνει χαμένη σε μια οιονεί «συνδικαλιστική» αντιμετώπιση στελεχών της που υπονομεύουν το κύρος και την ίδια την υπόστασή της.

Τα γεγονότα είναι γνωστά όσο και αποκρουστικά.

Δυο διαφορετικοί εισαγγελείς δίνουν απανωτές άδειες στον (έξι φορές ισοβίτη) δολοφόνο, μέχρις ότου εκείνος τα σχεδιάζει όλα στην εντέλεια και εξαφανίζεται.

Προσέξτε: Τον αδειοδοτούν, ενώ δεν έχει αποκηρύξει ρητώς και εμπράκτως την τρομοκρατία, πράγμα που θα τον έκανε, ενδεχομένως, μη ύποπτο τέλεσης νέων εγκλημάτων.

Παραβιάζουν, έτσι, την ουσία του νόμου. Και δεν τους σταματά κανείς προϊστάμενός τους.

Προσέξτε κάτι ακόμη: Του δίνουν 7 άδειες μέσα σε 15 μήνες, ενώ γνωρίζουν (ή όφειλαν να γνωρίζουν) ότι μέσα στις φυλακές είχε αναπτύξει στενές σχέσεις με τη νέα γενιά τρομοκρατών -των κρατουμένων για συμμετοχή στη «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς».

Η πληροφορία αυτή, που εμείς μάθαμε χθες, είναι σοκαριστική.

Δείχνει ότι ο Ξηρός κάτι σχεδίαζε.

Αν, λοιπόν, του έδιναν άδειες θα έπρεπε να το κάνουν μόνο στη λογική της χρησιμοποίησής του ως «λαγού», στην προσπάθεια να ερευνηθούν οι επαφές του εκτός φυλακής και να εξαρθρωθεί το υπό συγκρότηση νέο τρομοκρατικό δίκτυο.

Πράγμα που θα προϋπέθετε, βεβαίως, στενή συνεργασία των εισαγγελέων με τις διωκτικές αρχές και στενή παρακολούθηση όλων των δραστηριοτήτων του.

Ενημέρωσαν ποτέ οι εισαγγελείς τις ειδικές αντιτρομοκρατικές δυνάμεις για τις «εκλεκτικές» επαφές του Ξηρού μέσα στον Κορυδαλλό;

Τις ειδοποιούσαν κάθε φορά που επρόκειτο να του παρασχεθεί άδεια, ώστε να υπάρχει πλήρης συντονισμός για την παρακολούθηση των βημάτων του;