ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΝΩΜΑΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πολύπλοκα προβλήματα, απλοϊκές "λύσεις"

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Θάνου Τζήμερου

Ο τίτλος είναι πασπαρτού. Θα μπορούσε να αναφέρεται σε κάθε έκφανση της νεοελληνικής συμπεριφοράς, κυβερνώντων τε και κυβερνωμένων. Σήμερα, ας τον περιορίσουμε στο 176ο θέμα της πολιτικής ατζέντας, από πλευράς σπουδαιότητας, που όμως κυριαρχεί στις ειδήσεις εδώ και εβδομάδες: τον γάμο ανάμεσα σε άτομα του ιδίου φύλου.

Αρχίζω με μια τεχνική παρατήρηση: όταν το ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα θεωρεί την έννοια του φύλου ξεπερασμένη, καθιερώνοντας πολλές άφυλες ή διαφυλικές κατηγορίες, γιατί η δημόσια συζήτηση δεν τις εμπεριέχει; 

Ένα nongender δεν θα μπορεί να παντρευτεί με ένα queer; Ένα trans με ένα intersex;

 Άρα, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς θα έπρεπε να μιλάμε όχι για γάμο ομοφύλων αλλά για γάμο ανάμεσα σε άτομα ανεξαρτήτως φύλου.

Γιατί, αλήθεια, έγινε πρωτοσέλιδο και δεν περιορίστηκε, όταν ανακοινώθηκε, σε μονόστηλο;  

Διότι, αντίθετα από τον τρόπο με τον οποίον παρουσιάζεται από την κυβέρνηση, δεν είναι μια απλή ρύθμιση που θα εξυπηρετήσει λίγες εκατοντάδες συμπολίτες μας. Είναι το πρώτο βήμα σε μια άλλη εποχή, στην οποία έννοιες που αποτέλεσαν ακρογωνιαίους λίθους στην ανάπτυξη του πολιτισμού μας παύουν να σημαίνουν αυτό που σήμαιναν, χωρίς ακόμα να έχουμε προσδιορίσει τι θα σημαίνουν από δω και μπρος.

Μέχρι σήμερα, ο γάμος αφορούσε μια γυναίκα κι έναν άντρα που ένωναν τις ζωές τους με κύριο σκοπό το να κάνουν παιδιά.  

Δεν ήταν "trendy” θεσμός, στην καλλιτεχνική παρέα μου, όταν ήμασταν άλκιμοι νεανίες. Τον θεωρούσαμε ασφυκτικό, καταπιεστικό, ξεπερασμένο. Μάλιστα, οι ομοφυλόφιλοι της παρέας ήταν οι πλέον διαπρύσιοι πολέμιοί του! Όταν υπάρχει αγάπη, τα χαρτιά και οι υπογραφές είναι περιττά. Όταν δεν υπάρχει, είναι χειροπέδες που πρέπει να σπάσουν. Έτσι λέγαμε, τότε που την ανθρώπινη ύπαρξη την προσλαμβάναμε με δύο μόνο τρόπους: με έρωτα ή χωρίς. Κι όταν τελικά συγκατανεύσαμε στον θεσμό (ο γράφων στην ηλικία των 51) το κάναμε χωρίς πολλή όρεξη, μόνο επειδή το βιολογικό ρολόι έδειχνε "τέλος χρόνου" για να αποκτήσουμε παιδιά.  

Όταν όμως συνέβη αυτό το θαύμα, διαπιστώσαμε ότι το παιδί σε εκτοπίζει από το κέντρο του σύμπαντός σου. Και όλες σου οι ενέργειες, ακόμα και τα συναισθήματα, σταθμίζονται με νέους συντελεστές βαρύτητας. Αντιληφθήκαμε ότι ο γάμος, πέρα από το παιχνίδι του πόθου, που έρχεται και παρέρχεται, είναι, ή θα πρέπει να είναι, ένας τίμιος συνεταιρισμός στον οποίο δύο άνθρωποι αυτοδεσμεύονται, του ζευγαριού την ασήκωτη σφαίρα, να σπρώχνουν πιο πέρα, νύχτα και μέρα, που λέει κι ο ποιητής, με βασική επιδίωξη την ευτυχία του παιδιού. Ακόμα και εις βάρος της δικής τους. Ο πυρήνας της οικογένειας ήταν πάντα δύο άνθρωποι, πάντα αντιθέτου φύλου, και στους δύο τρίτος δεν χωρεί. Διότι, όταν χωρέσει, αρχίζουν τα ατυχήματα, και τα θύματα είναι κυρίως τα παιδιά.

Και τώρα συζητάμε για έναν τύπο γάμου, ο οποίος για την τεκνοποιία χρειάζεται τρεις, "με το καλημέρα"! Ο δότης σπέρματος σε ζευγάρι γυναικών και η παρένθετη μητέρα σε ζευγάρι ανδρών είναι το τρίτο πρόσωπο που, χωρίς αυτό, παιδιά γιοκ. Εάν, μάλιστα, σε μια παρένθετη μητέρα εμφυτευθεί ωάριο άλλης γυναίκας, γονιμοποιημένο με σπέρμα δότη εκτός των δύο ανδρών συζύγων, στην παραγωγή του παιδιού εμπλέκονται πέντε! Το μοντέλο παραγίνεται πολύπλοκο έως χαοτικό και καλείται η νομοθεσία να το ρυθμίσει. Κι αντί να το προσεγγίσει με δεδομένη την πολυπλοκότητά του, χρησιμοποιεί ως μέτρο το παλιό μοντέλο γάμου των δύο ετερόφυλων: η παρένθετη μητέρα ή ο δότης σπέρματος δεν έχει κανένα δικαίωμα. Ούτε υποχρεώσεις. Ψεκάστε, γεννήστε, τελειώσατε! 

Και αν κάποτε η κυοφορήσασα μάθει ότι το παιδί που παρέδωσε "κακόπεσε" και θελήσει να αναλάβει τη φροντίδα του; 

Ή αν το ίδιο το παιδί, στερημένο από το μητρικό χάδι και με ερεθισμένα τα μάγουλα από τα γένια των στοργικών μπαμπάδων του, ψάξει αργότερα να βρει τη μάνα του; 

 Με μια αναζήτηση στο διαδίκτυο θα ανακαλύψετε δεκάδες παρόμοιες περιπτώσεις, στα πιο "προχωρημένα" από μας κράτη, στις οποίες καλείται το δικαστήριο να βγάλει, πολύ δύσκολα, άκρη. Και ποιο δικαστήριο; Της Ολλανδίας όπου ζει το gay ζευγάρι ή του Καναδά όπου ζει η παρένθετη μητέρα; Και πώς θα επιβληθούν οι αποφάσεις της μιας χώρας στην άλλη;

Αν λοιπόν ο γάμος δεν είναι η ένωση άντρα και γυναίκας με σκοπό την τεκνοποίηση, τι είναι; 

"Οικογένεια υπάρχει όπου υπάρχει αγάπη" υποστηρίζει η πολύχρωμη προπαγάνδα.  

Και γιατί να περιορίζεται μόνο σε δύο άτομα;  

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς, κι αγαπιόμαστε. Γιατί να μην μπορούμε να παντρευτούμε;  

Αν νομίζετε ότι αστειεύομαι, μάλλον θα αγνοείτε την περίπτωση των Dr. Ian Jenkins, Jeremy Hodges και Dr. Alan Mayfield, οι οποίοι "έγραψαν ιστορία", όπως διαβάζουμε στις ειδήσεις επειδή, το 2017, ήταν οι πρώτοι τρεις που αναγνωρίστηκαν εξίσου ως μπαμπάδες των παιδιών του "polyamorous throuple" τους. 

Και πώς τους αποκαλούν τα δύο παιδιά τους; 

"I am Papa, Alan is Dada and Jeremy is Daddy” λέει ο Ίαν, ισοπεδώνοντας τις λεπτές νοηματικές διαφορές αυτών των λέξεων και τις συναισθηματικές αποχρώσεις που αντικατοπτρίζουν. (Κάποιος κακοπροαίρετος θα σχολίαζε την παγίωση ρόλων στην οποία οδηγεί η μόνιμη προσφώνηση Papa στον Ίαν και Daddy στoν Τζέρεμι...). Στην Καλιφόρνια συμβαίνουν αυτά, του πολύ "προχώ" κυβερνήτη Gavin Newsom, που διέταξε τις (ιδιωτικές) εταιρείες της Πολιτείας του, με απειλή προστίμου, να βάζουν ομοφυλόφιλους/ες και τρανς στα διοικητικά τους συμβούλια με ποσόστωση!  

Η ποσόστωση ως προς τις υιοθεσίες θα είναι το επόμενο βήμα του πολύχρωμου δικαιωματισμού. Η αναλογία υποψήφιων ζευγαριών για υιοθεσία προς τα προσφερόμενα σε ιδρύματα παιδιά είναι στην Ελλάδα περίπου 20 προς 1. Σε άλλες χώρες είναι ακόμα μεγαλύτερη. Άρα δεν θα "ξεμένουν" στα ιδρύματα παιδιά, τα οποία, ελλείψει ενδιαφέροντος από ετερόφυλα ζευγάρια, θα τα υιοθετούν ομόφυλα, όπως ισχυριζόταν στην παροδηγητική, "leading question" της, μια πρόσφατη δημοσκόπηση. Αν ήθελε ο πρωθυπουργός και το περιβάλλον του να εκτονώσουν τις αντιδράσεις, πολύ θα βοηθούσε μια νέα ρύθμιση στην νομοθεσία περί υιοθεσίας η οποία, αναγνωρίζοντας τη σημασία των δύο φύλων στην ανατροφή του παιδιού, θα όριζε με σαφήνεια ότι αίτημα ομόφυλου ζευγαριού θα εξετασθεί μόνο εάν και όταν εξαντληθούν οι ετερόφυλοι υποψήφιοι. Το ότι δεν το κάνουν σημαίνει ξεκάθαρα πως ετοιμάζουν το έδαφος για το επόμενο βήμα, το οποίο θα ξεκινήσει με προσφυγές στη Δικαιοσύνη όσων ομόφυλων ζευγαριών κριθούν ακατάλληλα: "δεν μας απέρριψε η κοινωνική λειτουργός επειδή δεν πληρούσαμε τις προϋποθέσεις, αλλά επειδή είναι ομοφοβική". Έχει συμβεί ήδη από άγαμη ομοφυλόφιλη και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) τη δικαίωσε!  

Θα τρέχουν λοιπόν στα δικαστήρια όλοι οι εμπλεκόμενοι, οι υιοθεσίες θα καθυστερούν κι άλλο, και θα έρθει το κράτος να επιβάλει την "προοδευτική" λύση: το 10% των παιδιών σε ιδρύματα θα δίδονται σε ομοφυλόφιλους. Ή, σε πιο σοφιστικέ εκδοχή: το ποσοστό ομόφυλων / ετερόφυλων ζευγαριών που εγκρίνονται θα είναι ανάλογο του ποσοστού των αντίστοιχων αιτήσεων.

Στον "κλασικό" γάμο ισχύει το "τεκμήριο πατρότητας": πατέρας του παιδιού θεωρείται αυτομάτως ο σύζυγος, ακόμα κι αν δεν είναι. Συνάπτει, λοιπόν, η Άννα μια σύντομη σχέση με τον Γιάννη, με σκοπό να μείνει έγκυος, αποκρύπτοντάς του ότι είναι παντρεμένη με τη Βάσω. Ο Γιάννης δεν μπορεί να κάνει δήλωση αναγνώρισης τέκνου διότι απαιτείται συναίνεση της μητέρας. Η Άννα δεν συναινεί. Ο νόμος θεωρεί ότι πατέρας είναι η... Βάσω.  

Τι θα αποφασίσει το δικαστήριο αν ο Γιάννης εναγάγει την Άννα; 

(Παραλλαγή του σεναρίου: Η Άννα παίρνει σπέρμα από τον Γιάννη που είναι φίλος του ζευγαριού, αλλά στην πορεία "τα σπάζουν".)  

Θα ισχύει το "τεκμήριο πατρότητας" στον γάμο ομοφύλων; Και θα συνεχίσει να ονομάζεται έτσι; 

Στοιχηματίζω ότι πολύ σύντομα θα μετονομασθεί σε "τεκμήριο γονεϊκότητας" (αυτή η είδηση δεν θα γίνει ούτε μονόστηλο) μπάζοντας την έννοια του Γονέα 1 και Γονέα 2 από την πίσω πόρτα και καταργώντας την ετυμολογική της αλήθεια: τη μεταβίβαση γονιδίων.

Ενώ λοιπόν, στο κλασικό ζευγάρι, τα προβλήματα διεκδίκησης του παιδιού αρχίζουν από τον χωρισμό, στο ζευγάρι ομοφύλων αρχίζουν από την τεκνοποίηση και περιπλέκονται εκθετικά αν το ζευγάρι χωρίσει και οι δύο πρώην σύζυγοι, με αντιπαλότητα ενδεχομένως μεταξύ τους και με νέους συζύγους ο καθένας, διεκδικούν το παιδί. Ποιος θα έχει δίκιο;

 Προσπαθήστε να αποφασίσετε στις επόμενες περιπτώσεις:

Α. Σε ετερόφυλο ζευγάρι, η μάνα πεθαίνει στη γέννα. Εκείνος ανακαλύπτει ότι ήταν καταπιεσμένος ομοφυλόφιλος και ξαναπαντρεύεται με άντρα. Το παιδί τώρα έχει δύο "γονείς". Μετά από 10 χρόνια χωρίζουν και ο "σύζυγος" διεκδικεί συνεπιμέλεια. Τη δικαιούται; Αν ναι, θα καταλήγατε στο ίδιο συμπέρασμα, αν το παιδί έχανε τη μάνα του όταν ήταν 10 ετών και ζούσε με τον σύζυγο του μπαμπά μόνο 2 χρόνια;

Β. Ζευγάρι ανδρών παραγγέλλει, μέσω πρακτορείου, παιδί σε παρένθετη μητέρα σε χώρα του εξωτερικού. Το πρακτορείο αποκρύπτει από την μητέρα ότι οι ενδιαφερόμενοι είναι gay. Εκείνη πιστεύει ότι βοηθάει - με το αζημίωτο, ενδεχομένως -  ένα ετερόφυλο ζευγάρι να αποκτήσει παιδί. Όταν μαθαίνει την αλήθεια, αρνείται να το παραδώσει. Τι πρέπει να γίνει;

Γ. Ζευγάρι που παράγγειλε παιδί από παρένθετη, αρνείται να το παραλάβει, διαπιστώνοντας ότι έχει γεννηθεί με αναπηρία. Η μητέρα δεν μπορεί να το συντηρήσει. Τι πρέπει να γίνει;

Δ. Παρένθετη μητέρα κατά τη διάρκεια της κύησης έχει βλαπτικές συνήθειες για την υγεία του εμβρύου, π.χ. καπνίζει, πίνει ή κάνει χρήση ναρκωτικών. Με ποιον νομικό τρόπο μπορούν οι "γονείς" που παράγγειλαν το παιδί να την υποχρεώσουν να αλλάξει συνήθειες; Μπορούν να ακυρώσουν την παραγγελία; Πώς θα αποδειχθεί ο βαθμός κινδύνου στον οποίο εκτίθεται το έμβρυο; Ποιος θα καλύψει τα έξοδα που έχουν γίνει μέχρι τότε, αν, τελικά, το deal χαλάσει;

Μια σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο αποκαλύπτει δεκάδες παρόμοιες ιστορίες, με πλήθος υποπεριπτώσεων, όπου το νομικό κενό δημιουργεί πολυετείς δικαστικές διαμάχες, με το παιδί ως τρόπαιο και θύμα μαζί. Τα προβλήματα βιοηθικής που δημιουργούνται από την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή στα ετερόφυλα ζευγάρια, ειδικά όταν γίνεται με γενετικό υλικό τρίτου, δεν έχουν απαντηθεί επαρκώς σε κανένα κράτος και οι διαδικασίες είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθούν.

 Πρόσφατα έγινε γνωστή η ιστορία ενός Ολλανδού δωρητή σπέρματος πατέρα 550 παιδιών! Άλλοι προσφέρουν το σπέρμα τους ιδιωτικά μετά από διαφήμιση στο FB και ανεβάζουν φωτογραφίες των "παιδιών" τους. O Simon Watson από το Luton του Η.Β. ισχυρίζεται ότι με αυτόν τον τρόπο απέκτησε 800 παιδιά. Δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να γίνει νόμος να εμποδίζει κάποιον από το να... μοιράζει σπέρμα, αν υπάρχουν πρόθυμοι αποδέκτες! Και πώς να ελέγξεις μια παγκοσμιοποιημένη αγορά; Η δανέζικη Cryos International, η μεγαλύτερη στον κόσμο τράπεζα σπέρματος, έχει πελάτες σε περισσότερες από 100 χώρες. Τα κράτη της Ε.Ε. δεν έχουν κοινή θέση ούτε καν στο βασικό επίδικο: η ταυτότητα του δότη ή της δότριας θα αποκαλύπτεται στα παιδιά ή όχι; Κάποιες το επιτρέπουν μετά τα 18, κάποιες άλλες όχι! Σκέψου βασανιστήριο, να έχεις στερηθεί το βίωμα του πατέρα ή της μητέρας, να ξέρεις ότι κάπου βρίσκεται ο άνθρωπος που σε γέννησε ή που σου μετέδωσε τα γονίδιά του, να ξέρεις ότι μπορεί να μη ζει αύριο, να είσαι 12 ετών και να θες να τον συναντήσεις, αλλά το κράτος να σου λέει "περίμενε 6 χρόνια ακόμα" ή να σου το απαγορεύει εντελώς! Στην Ολλανδία υπάρχει Ίδρυμα Παιδιών Δωρητών, που στηρίζει νομικά και συναισθηματικά αυτά τα παιδιά που αναζητούν τους γονείς τους, τους συγγενείς τους και τις ρίζες τους.

Στην Ελλάδα (Ν. 4958/2022) ισχύει ένα μεσοβέζικο σύστημα, τι πρωτότυπο! Ο δότης αποφασίζει...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΑΝΩΜΑΛΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Γάμοι και υιοθεσία ομόφυλων -"αν το δικαίωμα δεν είχε όρια τότε θα είμασταν ζούγκλα" --- O Στέλιος Ράμφος να εξηγεί τι συνιστά οικογένεια, τι γάμο, τι είναι δικαίωμα και τι επιθυμία

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΙΣΛΑΜΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΤΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πολιτισμικές «ιδιαιτερότητες»

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Σχεδόν όλοι οι διανοούμενοι της Αριστεράς, όταν η συζήτηση περιστρέφεται σε ανελεύθερα καθεστώτα, που όμως ανήκουν στο «αντι-ιμπεριαλιστικό» στρατόπεδο, βρίσκονται σε μια προφανή αμηχανία. 

Τι να υποστηρίξουν; 

 Αλλά δεν μπορούν και να καταδικάσουν κυβερνήσεις που βρίσκονται στο «στόχαστρο του ιμπεριαλισμού».

Εδώ και πολλά χρόνια βρήκαν το φάρμακο για τη συγκεκριμένη νόσο. Ανακάλυψαν την πατέντα των «πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων». 

Τι λένε; 

Επειδή δεν μπορούν να μην αποδεχθούν την ανελεύθερη φύση αυτών των καθεστώτων, καθώς είναι τόσο κραυγαλέα, επικαλούνται τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητές τους. Δηλαδή η καταπίεση, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η εξευτελιστική μεταχείριση της γυναίκας, η θανάτωση των ομοφυλοφίλων, η λογοκρισία κ.λπ., όλα αυτά δεν θα πρέπει να τα καταδικάζουμε, αλλά να τα προσεγγίζουμε με την πρέπουσα κατανόηση, γιατί σε αυτές τις χώρες επικρατούν άλλες αξίες. Υποστηρίζουν πως θα πρέπει να σεβόμαστε τα ήθη αυτών των χωρών και να παραβλέπουμε τις υπερβολές. Οπως λένε αυτοί οι διανοούμενοι, «δεν μπορεί η αστική δημοκρατία να αποτελεί παγκόσμιο υπόδειγμα».

Βεβαίως, αυτή είναι μια υποκριτική στάση. Δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα που να υπόκεινται σε περιορισμούς λόγω «πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων». Ή υπάρχει ελευθερία της έκφρασης ή δεν υπάρχει. Ή διεξάγονται αδιάβλητες εκλογές ή η εκλογική διαδικασία είναι διαβλητή και το αποτέλεσμα νόθο. Ή η γυναίκα κατέχει ισότιμη θέση στην κοινωνία που σέβεται την προσωπικότητά της ή έχουμε τα φαινόμενα των λιθοβολισμών και των κλειτοριδεκτομών.

Ανθρώπινα δικαιώματα με εκπτώσεις δεν υπάρχουν. 

Οπως δεν υπάρχουν εκλογές ολίγον γνήσιες.  

Σε ζητήματα αξιών και αρχών υπάρχουν μόνο δύο χρώματα. Το άσπρο και το μαύρο. Και η αστική δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα σε αυτόν τον πλανήτη που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τιμωρώντας αυτούς που τα προσβάλλουν. Αποτελεί παγκόσμιο υπόδειγμα δημοκρατικής οργάνωσης των κοινωνιών.

Με απλά λόγια...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανθρώπινα δικαιώματα α λα καρτ

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Στις 10 Δεκεμβρίου 1948, ο ΟΗΕ υιοθέτησε την Οικουμενική Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με ψήφους 48 υπέρ, 0 κατά και 8 αποχές (τα κράτη του σοβιετικού μπλοκ, η Νότια Αφρική και η Σαουδική Αραβία).  

Είναι σημαντικό ότι καμία από τις χώρες-μέλη του ΟΗΕ δεν ψήφισε εναντίον της Διακήρυξης και ότι ακόμη και αυτές που απείχαν από την ψηφοφορία είχαν συμμετάσχει και συνεργαστεί στις ενδιάμεσες διαδικασίες σύνταξης. Την εποχή που ο κόσμος είχε χωριστεί σε δυτικό και ανατολικό μπλοκ, το να βρεθεί ουσιαστικά ένας κοινός τόπος επί των δικαιωμάτων ήταν τεράστιο επίτευγμα.

Η Οικουμενική Διακήρυξη έχει 30 άρθρα και σε αυτά στηρίζεται όλο το οικοδόμημα της διεθνούς νομοθεσίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα.  

Το άρθρο 17 λέει: «Κάθε άτομο, μόνο του ή μαζί με άλλους, έχει δικαίωμα στην ιδιοκτησία. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του».

Στις προηγμένες χώρες αυτό έχει λυθεί. Το δικαίωμα στην ιδιοκτησία είναι σεβαστό. Αν για λόγους δημοσίου συμφέροντος πρέπει κάποιος να στερηθεί την ιδιοκτησία του, αυτό γίνεται με απόφαση των αρμοδίων οργάνων και ο ιδιοκτήτης αποζημιώνεται στο ακέραιο. Μόνο κάποιοι αντιεξουσιαστές αμφισβητούν αυτό το δικαίωμα, χωρίς όμως κάλυψη από κανένα κόμμα. 

Ομως, στην ανάδελφη χώρα μας δεν καταφέραμε ακόμη να το κάνουμε σεβαστό. Για ορισμένα κόμματα έχει προτεραιότητα όχι η ιδιοκτησία ενός ακινήτου, αλλά η χρήση του. Αν κάποια χρήση λογαριάζεται σημαντικότερη από τη χρήση που κάνει στο ακίνητο ο ιδιοκτήτης του, τότε θα πρέπει να στερηθεί την ιδιοκτησία του χωρίς καμιά αποζημίωση.

Λογαριάζεται από ποιον;  

Μα, από την τομεάρχη Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην αναπλ. υπουργό Παιδείας, Σία Αναγνωστοπούλου. 

Οταν ο κ. Χρυσοχοΐδης εκκένωσε το ξένης ιδιοκτησίας, παράνομα κατειλημμένο, κτίριο του «Εμπρός», η κ. Αναγνωστοπούλου τον κατήγγειλε: «Αλλος ένας χώρος πολιτισμού στοχοποιείται από την α-πολιτισμική κυβέρνηση της Ν.Δ.».

Επειδή λοιπόν το κτίριο χρησιμεύει ως «χώρος πολιτισμού», πρέπει κατά την κ. Αναγνωστοπούλου να καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα του ιδιοκτήτη του – όποιος και αν είναι αυτός. Αλλιώς έχουμε «ιδεοληπτικό επαρχιωτισμό» (sic).

Με αντιλήψεις σαν αυτές, η κ. Αναγνωστοπούλου και ο ΣΥΡΙΖΑ...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Προνόμια ή διακρίσεις;

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

 Τα εμβόλια σώζουν ζωές, αλλά θα δημιουργήσουν πολλά προβλήματα. 

Oχι ιατρικά, σαν τις στατιστικώς μηδαμινές παρενέργειες για τις οποίες συζητάμε πάρα πολύ, αλλά νομικά και ειδικώς ό,τι αφορά τα δικαιώματα των ατόμων.

Κάποια στελέχη της κυβέρνησης επέλεξαν τη λέξη «προνόμια» για τους εμβολιασμένους, ίσως για να αποφύγουν τη λέξη «διακρίσεις» εις βάρος των ανεμβολίαστων. Δυστυχώς όμως, οι νομικοί δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη τη συζήτηση για να διαμορφωθεί κάποια θεωρία δικαιωμάτων, υγειονομικού –ας πούμε– τύπου. Η συζήτηση μάλλον θα ξεκινήσει εκ των υστέρων, την ώρα που δεκάδες «ψεκασμένοι» θα μπουκάρουν σε απαγορευμένα μέρη, ασκώντας το δικαίωμά τους σε δημόσια ανυπακοή· ή έστω σε αυτό που στην Ελλάδα νομίζουμε ότι είναι «δημόσια ανυπακοή».

Τα επιχειρήματα θα είναι πολλά εκατέρωθεν. Από τη μια είναι τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα των ατόμων που περιλαμβάνουν την ελευθερία μετακίνησης ή συνάθροισης και από την άλλη η προστασία της δημόσιας υγείας.

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν.

 Εχει δικαίωμα κάποιος να θέσει σε κίνδυνο την υγεία ή ακόμη και τη ζωή συνανθρώπων του, για να κυκλοφορεί ελευθέρως; 

Αν όχι, μέχρι ποίου σημείου πρέπει να φτάνει η απαγόρευση; 

Θα είναι αρκετή η απαγόρευση εισόδου σε γυμναστήρια, πλοία και αεροπλάνα ή πρέπει να γίνεται έλεγχος και στις εισόδους των καταστημάτων; 

Για πόσο καιρό θα πρέπει να έχουμε απαγορεύσεις και για ποιες ασθένειες; Μην ξεχνάμε ότι και η γρίπη σκοτώνει χιλιάδες κάθε χρόνο. Μήπως δεν αρκεί το πιστοποιητικό για κορωνοϊό και να περάσουμε σε self test για κάθε λοιμογόνο παράγοντα;  

Ποιος είναι –τέλος πάντων– ο χρυσός κανόνας που φτιάχνει την ισορροπία μεταξύ ασφάλειας και ελευθερίας;

Στην Ελλάδα θα έχουμε ένα επιπλέον πρόβλημα. 

Με ποια λογική και ποια αιτιολογία θα απαγορευθεί σε έναν ανεμβολίαστο να μπει στο γυμναστήριο, όταν του επιτρέπουμε να δουλεύει σε νοσοκομείο; 

Πώς θα κοπεί το μεροκάματο ενός αεροσυνοδού, όταν αφήνουμε έναν υγειονομικό να δουλεύει χωρίς πιστοποιητικά, τα οποία θα είναι απαραίτητα για έναν καμαρότο σε πλοίο της γραμμής; 

Η κυβέρνηση, διά στόματος Βασίλη Κικίλια, δηλώνει ότι σχετικώς «με τον εμβολιασμό των υγειονομικών και ειδικά των νοσηλευτών, θα παρθούν [μέτρα] σε εύλογο χρονικό διάστημα και πάντως σε ουδέτερο χρόνο» (Αnt1 10.5.2021). Λογικό, διότι αυτό λέει ο στοιχειώδης πολιτικός νους. Δεν θες αρρυθμίες στην πρώτη γραμμή του πολέμου κατά της πανδημίας. Τι λέει όμως η θεωρία δικαιωμάτων και μάλιστα σε περίοδο περιστολής τους;

Η αλήθεια είναι ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τι ΔΕΝείπε στους Τούρκους ο Δένδιας

Από τον Σάββα Καλεντερίδη

Ενώ όλος ο πλανήτης που είναι πραγματικά εναντίον των γενοκτονιών, απ’ όπου κι αν προέρχονται, όποιος λαός κι αν είναι ο στόχος, περιμένει τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν να αναγνωρίσει τη γενοκτονία που έκαναν οι Νεότουρκοι εναντίον των Αρμενίων, η Φωνή της Αμερικής, στην τουρκική της έκδοση, δημοσίευσε αποσπάσματα της ετήσιας έκθεσης της Διεθνούς Επιτροπής Θρησκευτικής Ελευθερίας των ΗΠΑ (USCIRF) για παραβιάσεις που έγιναν από την Τουρκία το 2020.

Το γεγονός της δημοσίευσης στο συγκεκριμένο μέσο υποδηλώνει και την προτεραιότητα που δίνει η νέα διοίκηση των ΗΠΑ στο θέμα των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θρησκευτικών ελευθεριών στην Τουρκία.

Με την επισήμανση ότι και η Ελλάδα θα μπορούσε, μέσω ενός φορέα υποστηριζόμενου από το ΥΠΕΞ, για παράδειγμα μέσω του ΕΛΙΑΜΕΠ, να συντάσσει κάθε χρόνο μια τέτοια έκθεση, για να έχει ατράνταχτα επιχειρήματα ο κ. Δένδιας την επόμενη φορά που θα μας κατηγορήσει ο θύτης εμάς, τα θύματα, ότι αντιστεκόμαστε στις ορέξεις του…

Ακολουθεί μετάφραση μέρους -λόγω έλλειψης χώρου- της έκθεσης που δείχνει το μέγεθος της βαρβαρότητας του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας εναντίον καθετί δεν συντάσσεται με το τουρκο-σουνιτικό Ισλάμ.

Τίτλος: Διεθνής Επιτροπή ΗΠΑ (USCIRF): Η μετατροπή της Αγίας Σοφία σε τζαμί ήταν επίθεση στις μειονότητες

Η Διεθνής Επιτροπή Θρησκευτικής Ελευθερίας των ΗΠΑ (USCIRF) δημοσίευσε την έκθεσή της για το 2021 σχετικά με τη θρησκευτική ελευθερία. Στην έκθεση συνιστάται να συμπεριληφθεί η Τουρκία στην κατηγορία των χωρών του «Καταλόγου Ειδικής Παρακολούθησης». Σύμφωνα με την έκθεση, οι χώρες που συνιστάται να συμπεριληφθούν σε αυτόν τον κατάλογο περιγράφονται ως «χώρες όπου οι θρησκευτικές ελευθερίες παραβιάζονται σοβαρά από κυβερνήσεις ή στις χώρες που ανέχονται σοβαρές παραβιάσεις».

Σύμφωνα με την έκθεση, οι παραβιάσεις της θρησκευτικής ελευθερίας στις χώρες του «Καταλόγου Ειδικής Παρακολούθησης» περιγράφονται ως «συστηματικές, συνεχείς και εντυπωσιακές».

Η έκθεση διατύπωσε τις ακόλουθες συστάσεις προς το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ:

    Η Τουρκία συμπεριλαμβάνεται στις χώρες με τις σοβαρές παραβιάσεις του νόμου περί Διεθνούς Θρησκευτικής Ελευθερίας (IRFA) και επειδή ανέχεται αυτές τις παραβιάσεις προτείνεται να συμπεριληφθεί στην κατηγορία των χωρών του «Καταλόγου Ειδικής Παρακολούθησης» του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.

    Σε όλες τις συναντήσεις που θα γίνονται από το ΥΠΕΞ των ΗΠΑ με αξιωματούχους της τουρκικής κυβέρνησης να τονίζεται η υποχρέωση της Τουρκίας να ανοίξει εκ νέου την ελληνική ορθόδοξη Θεολογική Σχολή και να ενεργήσει σύμφωνα με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τις θρησκευτικές ελευθερίες.

    Η αμερικανική πρεσβεία στην Άγκυρα και τα προξενεία των ΗΠΑ στην Κωνσταντινούπολη και στα Αδανα να συνεργάζονται με την τουρκική κυβέρνηση για το άνοιγμα χώρων λατρείας, την ανάκτηση, την αποκατάσταση, την προστασία θρησκευτικών χώρων.

    Να επιβληθούν περιορισμοί εισαγωγών στις ΗΠΑ κειμηλίων θρησκευτικών και εθνοτικών μειονοτικών κοινοτήτων και να υποστηριχθεί η συνεργασία στα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα οποία πρέπει να ενταχθούν στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας. Αναφέρθηκε, επίσης, στην έκθεση ότι η Αγία Σοφία άνοιξε ξανά για ισλαμική λατρεία. Σε αυτό το πλαίσιο, σύμφωνα με την έκθεση, «οι συνθήκες θρησκευτικής ελευθερίας στην Τουρκία το 2020 ακολούθησαν μια ανησυχητική τροχιά. Τον Ιούλιο, με την κίνηση του προέδρου Ερντογάν, που θεωρήθηκε διχαστική και εχθρική έναντι των μειονοτήτων, εκδόθηκε ένα διάταγμα που μετατρέπει τη διάσημη Αγία Σοφία, μια παλιά εκκλησία που χρησίμευε ως μουσείο, σε τζαμί». 

Η έκθεση σημείωσε ότι, παρόλο που οι κοινότητες θρησκευτικών μειονοτήτων έχουν επανειλημμένα διατυπώσει τα αιτήματά τους για διεξαγωγή εκλογών για μέλη μη μουσουλμανικών ιδρυμάτων, η κυβέρνηση δεν επέτρεψε αυτές τις εκλογές καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Ομοίως, αναφέρθηκε ότι η κυβέρνηση αγνόησε τις εκκλήσεις για επανέναρξη της λειτουργίας της ελληνορθόδοξης Σχολής της Χάλκης.

Σημειώθηκε ότι τα μέλη του κυβερνώντος κόμματος και ο εταίρος του κυβερνητικού συνασπισμού απέρριψαν τις προσπάθειες αναγνώρισης των τζέμεβι (χώροι λατρείας των Αλεβιτών) ως τόπων λατρείας και δεν πραγματοποίησαν αλλαγές σχετικά με την υποχρεωτική θρησκευτική εκπαίδευση και παρόμοιες εκπαιδευτικές πολιτικές, στις οποίες αντιτάχθηκαν οι Αλεβίτες και άλλες κοινότητες.

Στην έκθεση αναφέρεται επίσης ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Δύση «εισάγει» κινεζικό…ολοκληρωτισμό!

Tων Laurent Gayard και Waldemar Brun-Theremin / Le Figaro

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

[ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ: Αυτά που ξέραμε, αγαπητοί αναγνώστες, για τον επάρατο κομμουνισμό και τη φιλελεύθερη αστική δημοκρατία να τα ξεχάσουμε. Ο κομμουνισμός, από τότε που δέχθηκε στο έδαφός του το Μεγάλο Κεφάλαιο, αν και διατήρησε το αποτρόπαιο πρόσωπο του ολοκληρωτισμού, πήρε άφεση αμαρτιών και προβάλλει ως μία εκδοχή του Διαφωτισμού, με την οποία η φιλελεύθερη Δύση των ατομικών δικαιωμάτων, όχι μόνο συνδιαλέγεται «για να προσδιορίσουν την σύγχρονη νεωτερικότητα» αλλά και τον αντιγράφει… Νόμοι «κατά του μίσους» από το Διαδίκτυο, την ψηφιακή επίβλεψη των πολιτών με αφορμή τον κορωνοϊό και η πρόταση για τη σύσταση «συμβουλίου δημοσιογραφικής δεοντολογίας» στη Γαλλία έχουν «άρωμα» κινέζικου ολοκληρωτισμού. Τώρα, αν η Κίνα ενοχλεί κάποιους στη Δύση, είναι γιατί τους παίρνει τις δουλειές και τίποτε άλλο…]

Οδός διαφυγής δεν υπάρχει για τον Κινέζο πολίτη: Πανοπτικόν…στην πλατεία Τιεν Αν Μεν! Οι κάμερες καλύπτουν κάθε γωνία και καταγράφουν και το παραμικρό μπιμπίκι στο πρόσωπο!

… Στην Κίνα, όπως και στη Δύση, η κρίση του κορωνοϊού έχει επιταχύνει τη δυναμική εξελίξεων που άρχισαν χρόνια πριν. Μέσα από τις ρωγμές που άνοιξαν με την εμπορευματοποίηση του Iphone το 2007 ή τις έρευνες για την τεχνητή νοημοσύνη της IBM, της Google ή της έρευνας τεχνητής νοημοσύνης του Facebook (FAIR), υπό την διεύθυνση του Yann Le Cun, μπορούμε να δούμε τα περιγράμματα μιας κοινωνίας ελέγχου που μιμείται λιγότερο τον παγερό και απάνθρωπο αυταρχισμό του Orwell του 1984 και περισσότερο τον καλοπροαίρετο πατερναλισμό του «ήπιου δεσποτισμού» του Alexis de Tocqueville. «Δεν συντρίβει τη βούληση, αλλά την εξασθενίζει, την κάμπτει και την κατευθύνει· σπάνια αναγκάζεται να δράσει, αλλά συνεχώς αντιτίθεται στο να δράσουμε· δεν καταστρέφει καθόλου, αποτρέπει τη γέννηση· δεν τυραννά διόλου, ενοχλεί, συμπιέζει, ερεθίζει, σβήνει, αποχαυνώνει », γράφει ο οραματικός Tocqueville το 1835.

Αντίθετα με ένα κλισέ, θυμίζει ο κινεζολόγος Jean-François Billeter, που ευρέως κυκλοφορεί και διατηρείται από ορισμένους διανοούμενους, η Κίνα δεν είναι ένα “ριζικά Διαφορετικό” σύμπαν, ξένο προς τη Δύση. Αυτό το στερεότυπο μας εμποδίζει να κατανοήσουμε την πραγματικότητα του διαρκούς διαλόγου που καθιερώθηκε μεταξύ των δύο πολιτισμών και των κοινών προσπαθειών τους να προσδιορίσουν τη σύγχρονη νεωτερικότητα. Ούτε πρέπει να ξεγελιόμαστε από το σημερινό πλαίσιο και την εμφάνιση ενός νέου ψυχρού πολέμου μεταξύ μιας κουρασμένης Δύσης και μιας Κίνας που θεωρείται υπερβολικά επικίνδυνη και αλαζονική.  

Η ελεγχόμενη κινεζική κοινωνία εμπνέει και σαγηνεύει. Ακόμα καλύτερα, ανοίγει νέες αγορές. Και πάλι, σε αντίθεση με το κλισέ που παραπέμπει σε ένα είδος ενοποιημένου και τεχνο-ολοκληρωτικού συστήματος, η Κίνα έχει δημιουργήσει μια υψηλής τεχνολογίας παραλλαγή του «ήπιου δεσποτισμού» του Tocqueville, «απόλυτου, λεπτομερούς, μόνιμου, προνοητικού και ήπιου», που δίνει περισσότερη έμφαση στο καταναλωτικό κίνητρο παρά στον εξαναγκασμό.

Το Πεκίνο μπήκε στον πειρασμό, όταν το Διαδίκτυο άρχισε να εξαπλώνεται στην Κίνα τη δεκαετία του 1990, να επιλέξει την οδό του εξαναγκασμού με το “Μεγάλο Εθνικό Τείχος προστασίας”, που θεσπίστηκε το 1999, για να προστατεύσει τους Κινέζους από “ξένες επιρροές”. Αλλά αντί να επιδιώξει τη δημιουργία ενός συνολικού αποκλεισμού μέσω ενός ακριβού κατασταλτικού συστήματος, η κινεζική κυβέρνηση επέλεξε το κίνητρο και πρότεινε στους Κινέζους χρήστες του Διαδικτύου εναλλακτικές λύσεις, στηριζόμενη σε έναν δυναμικό ιδιωτικό τομέα, ο οποίος κατέστη, περισσότερο από αντίγραφο, ένας αποτελεσματικός και καινοτόμος αντίπαλος των δυτικών τεχνολογικών λύσεων, σε σημείο, αφού πρώτα τις αντέγραψε, τώρα μπορεί να τις εμπνέει.

Η κινεζική κυβέρνηση προχώρησε σε αυτή την πορεία διστακτικά, αυτό το «ταο» της τεχνολογικής ανάπτυξης, λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες του κοινωνικού ελέγχου και τις απαιτήσεις του καταναλωτισμού που αναπτύσσεται στην Κίνα όπως έχει ριζώσει στις κοινωνίες μας. Το 2009, η εταιρεία Jinhui Computer System Engineering, ανέπτυξε για λογαριασμό της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, το λογισμικό “Green Dam Youth Escort”, το οποίο επρόκειτο να εγκατασταθεί προληπτικά σε υπολογιστές και smartphone που πωλούνται στην Κίνα, με σκοπό τον έλεγχο και την πρόληψη της πρόσβασης σε πορνογραφικούς ιστότοπους και σε όλους τους ιστότοπους με περιεχόμενο που θεωρείται “δυσφημιστικό”, για να χρησιμοποιήσω τον νεολογισμό που χρησιμοποίησε ο Jonathan Fildes για το BBC News τον Ιούνιο του 2009. Ενδιαφέρων χαρακτηρισμός, ο οποίος, σε αντίθεση με το “ευφημιστικό”, υποδηλώνει έναν εξευτελιστικό τρόπο παρουσίασης της πραγματικότητας, αφήνοντας στην ορολογία ένα μεγάλο περιθώριο για εκτίμηση. Ο όρος ταιριάζει επίσης απόλυτα με τον ισχύοντα νόμο Aβιά, που εγκρίθηκε οριστικά από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 13 Μαΐου 2020, ο οποίος, στο προοίμιό του, λέει ότι θέλει να πολεμήσει τους ανθρώπους που διασπείρουν «μίσος» και να καταπολεμήσει την «απόρριψη, και την επίθεση στον άλλο» ο οποίος «γνωρίζει αναθυμιάσεις που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές ώρες στην ιστορία μας ». Πίσω από τη λανθασμένη σύνταξη κρύβεται ο ιδεολογικός χαρακτήρας της αρχής της προφύλαξης που, επεκτεινόμενος στη γλώσσα, περιέχει ενοχλητικές δυστοπικές και «δυσφημιστικές» δυνατότητες.

Παραδόξως, η κινεζική κυβέρνηση κατάλαβε αντίθετα από τον Γάλλο νομοθέτη ότι το οικονομικό κίνητρο λειτουργούσε καλύτερα από τον καταναγκασμό. Το “Green Dam Youth Escort” εγκαταλείφθηκε υπέρ ενός άλλου σχεδίου, του “Social Credit System (SCS)”, που ξεκίνησε το 2014, το οποίο βασίζεται στον πλήρη έλεγχο των Big Data και των τεχνολογιών αναγνώρισης προσώπου, προκειμένου να αξιολογήσει τον «βαθμό πολιτικής συνείδησης» των Κινέζων πολιτών. Δεν είναι ένα κεντρικό, κυβερνητικό σύστημα, αλλά μια ποικιλία εφαρμογών που προσφέρονται σε χρήστες υπολογιστών και smartphone από οκτώ ιδιωτικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των γιγάντων Tencent και Alibaba. Υπάρχουν βέβαια κυβερνητικά μέτρα, που επιβάλλονται σε πολίτες σε συγκεκριμένους πιλοτικούς δήμους, αλλά τα πιο χρησιμοποιημένα εργαλεία, όπως το Sesame Credit ή το Tencent Credit, αναπτύχθηκαν από τις ιδιωτικές εταιρείες Alibaba και Tencent. 

Αντί να θεωρηθούν ως ψηφιακές τροποποιήσεις του 1984, αυτά τα «πολιτικά» εργαλεία αξιολόγησης θεωρούνται μάλλον, ιδίως από τις αστικές και πλούσιες τάξεις, ως υπηρεσίες που προσφέρουν, σε αντάλλαγμα με μια μορφή πολύ μέτριου ελέγχου, ορισμένα πλεονεκτήματα που κυμαίνονται από πιστωτικές διευκολύνσεις έως πρόσβαση σε κοινωνικές ή πολιτιστικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένης μιας σειράς εκπτώσεων για καταναλωτικά προϊόντα και άλλες υπηρεσίες.

Η άνευ προηγουμένου κατάσταση που δημιουργήθηκε από την πανδημία Covid-19 θα μπορούσε να οδηγήσει τις δυτικές χώρες να προσαρμόσουν ακόμη περισσότερο τις κινεζικές πρακτικές. Η αρχή της υγειονομικής προφύλαξης δικαιολογεί την θέσπιση μιας φιλόδοξης ψηφιακής επίβλεψης με την εφαρμογή «StopCovid», την οποία υπερασπίστηκε η κυβέρνηση στην Εθνοσυνέλευση στις 27 Μαΐου 2020. Σε κοινοβουλευτική έκθεση της 6ης Απριλίου, ο αναπληρωτής LREM Mounir Mahjoubi ζήτησε να «αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα μέσα, χωρίς ωστόσο να διακυβεύονται οι αξίες και οι ελευθερίες μας», εμπνεόμενος από τις εμπειρίες του Χονγκ Κονγκ ή της Ταϊβάν, όπου κατέστη δυνατή, μέσω εφαρμογών εγκατεστημένων σε smartphone, μια συλλογή δεδομένων μεγάλης κλίμακας, για τον έλεγχο των μετακινήσεων του πληθυσμού. “Αφορά στην εμπιστοσύνη στα θεσμικά μας όργανα.”

Το πρόβλημα είναι ακριβώς ότι αυτή η εμπιστοσύνη έχει ήδη διαβρωθεί σε μεγάλο βαθμό, όπως απέδειξε και η κρίση των Κίτρινων γιλέκων, και ότι ο κίνδυνος είναι μεγάλος να δούμε την εγκατάσταση, στο όνομα της αρχής της προφύλαξης, μιας φιλελεύθερης παραλλαγής αυτού που εφαρμόζεται ήδη στην Κίνα, όπου πολλαπλές εφαρμογές και ποικιλία αλγόριθμων καθιστούν ήδη δυνατό τον έλεγχο της κατάστασης της υγείας των πολιτών, τον προσδιορισμό της πρόσβασης σε συγκεκριμένες περιμέτρους με βάση την ανάγνωση θερμοκρασίας που γίνεται από ένα τερματικό ή τηλέφωνο, ή την απόφαση για καραντίνα αυτού ή του άλλου ατόμου.

Στην πρώτη γραμμή των εταιρειών που αναπτύσσουν αυτές τις εφαρμογές, βρίσκουμε και πάλι τον γίγαντα Alibaba και βλέπουμε ξανά ότι η Κίνα αντί να καταφεύγει σε καταναγκαστικά μέσα και δημόσιες υπηρεσίες, κατά προτίμηση βασίζεται στις “τεχνολογικές εταιρείες” της, τις BATX (από τα αρχικά των τεσσάρων τεχνολογικών γιγάντων Βaidu, Alibaba, Tencet, Xiaomi), για να προτείνει μια προσφορά υγειονομικής διαχείρισης. Αυτή η προσφορά, μέσω της συλλογής δεδομένων από τον κυβερνοχώρο, την βιντεοεπίβλεψη, τις τεχνολογίες αναγνώρισης προσώπου και της εφαρμογής εμπορικών κινήτρων αποτελεί ένα σύστημα κοινωνικού ελέγχου πολύ πιο αποτελεσματικό και όλο και ευκολότερα αποδεκτό από τους πληθυσμούς, το οποίο είναι οικονομικά βιώσιμο και μπορεί να προταθεί με επίκληση της υγειονομικής ανάγκης.

Παρά τις εντάσεις που μπορεί να υπάρχουν μεταξύ Κίνας και δυτικών χωρών, το κινεζικό πρότυπο υγειονομικού και κοινωνικού ελέγχου είναι ένα πρότυπο που εξάγεται, όχι μόνο στην Ασία, όπου κινεζικές εταιρείες έχουν προτείνει και διαδώσει τα εργαλεία τους, αλλά και σε Ευρώπη ή Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εμπνέονται από το ασιατικό μοντέλο για το “StopCovid” και όπου η Apple και η Google πρότειναν επίσης, στις 10 Απριλίου 2020, σε αμερικανικές ή ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μια κοινή εφαρμογή για την ανίχνευση ασθενών. Η βρετανική κυβέρνηση φαίνεται να προτιμά τη γαλλική λύση ανίχνευσης.

Η επίβλεψη και η κοινωνική διαχείριση είναι ωστόσο επικερδείς αγορές που...

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανάπηροι: γιατί κανείς δεν διαδηλώνει για τα μεγαλύτερα θύματα διακρίσεων στην Ελλάδα; - Στο ελληνόφωνο κωλοχανείο οι ανάπηροι υφίστανται κοινωνικό αποκλεισμό που όμοιο του δεν υφίσταται καμία άλλη ομάδα στη χώρα.

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Μιλώντας στη Βουλή ο σύντροφος Φίλης (ο άνθρωπος που θεωρεί καρκίνωμα τα πρότυπα και πειραματικά σχολεία) είπε πως οι πρόσφυγες που φεύγουν από τις δομές και δεν ξέρουν ακόμα που θα φοιτήσουν τα παιδιά τους «είναι οι δικοί μας Τζοντ Φλόιντ» (υποθέτω ότι ήθελε να πει «Τζορτζ Φλόιντ» αλλά δεν του το επέτρεψε η παροιμιώδης αμορφωσιά των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ).  

Το άστοχο της σύγκρισης είναι τόσο εμφανές όσο και η κάπως αστεία προσπάθεια μεταφοράς στα ελληνικά πράγματα μιας πολύ σοβαρής υπόθεσης που ελάχιστη σχέση έχει με την ελληνική (ή ακόμα και την ευρωπαϊκή) πραγματικότητα.  

Τόσο αστεία όσο εκείνα τα «ρεπορτάζ» του αθλητικού τύπου που μας ενημέρωναν ότι ο Κουτσιανικούλης είναι ο Έλληνας Μέσσι. Ή όσο τα συνθήματα που φώναξαν στα (περίπου) αγγλικά οι συμπολίτες που διαδήλωσαν στο Σύνταγμα και στον Λευκό τον Πύργο κατά του ρατσισμού που υφίστανται οι μαύροι κάτοικοι των ΗΠΑ.

Τόσο αστεία όσο κάθε προσποίηση ευαισθησίας που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας επαρχιώτικος μιμιτισμός που περισσότερο αποκαλύπτει παρά κρύβει την υποκρισία των μίμων.

Γιατί αν ο σύντροφος Φίλης ή οι συμπολίτες που παριστάνουν ότι νοιάζονται για τα ανθρώπινα δικααιώματα ήταν ειλικρινείς, δεν θα είχαν ανάγκη να επικαλεστούν τον ρατσισμό στις ΗΠΑ και ούτε θα περίμεναν την άφιξη προσφύγων για να εκδηλώσουν την ευαισθησία τους.
 

Γιατί στην Ελλάδα υπήρχε και υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που υφίσταται κοινωνικό αποκλεισμό που όμοιο του δεν υφίσταται καμία άλλη ομάδα στη χώρα.   

Υπάρχει μια ομάδα που υφίσταται διακρίσεις που είναι τόσο ακραίες ώστε τα μέλη της να αναγκάζονται να ζουν σε μια ισόβια φυλακή.  

Γιατί το ελληνικό κράτος μπορεί να μην έχει παρελθόν δουλεμπορίας και εκμετάλλευσης σκλάβων, αλλά έχει παρελθόν και παρόν και (όπως όλα δειχνουν) μέλλον σκληρής και συστημικής καταπίεσης και διάκρισης σε βάρος των αναπήρων.

Δεν λέω πως πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους η καταπίεση οπουδήποτε στον κόσμο. Λέω όμως ότι αν η ευαισθησία μας είναι αληθινή και όχι ένα απλό χόμπι για να διασκεδάζει την ανία της ευμάρειας, δεν θα χρειαζόταν να πάμε μέχρι την Αμερική για να βρούμε αντικείμενο διαμαρτυρίας.

Αν η ευαισθησία μας για την καταπίεση, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τα δικαιώματα ήταν αληθινή θα μας απασχολούσε λίγο και η καταπίεση, ο αποκλεισμός και τα δικαιώματα των συμπολιτών που είχαν την ατυχία να γεννηθούν ή να μείνουν ανάπηροι. Θα μας ένοιαζε ο αποκλεισμός τους από κάθε κοινωνική δραστηριότητα. Θα μας ενοχλούσε η αδυναμία τους να κινηθούν ελεύθερα οπουδήποτε στη χώρα. Θα μας συγκλόνιζε η ιδέα του ισόβιου κατ οίκον περιορισμού για το αδίκημα της αναπηρίας.

Αλλά χεστήκαμε.

Καταλαβαίνω πως οι ανάπηροι δεν έχουν το χάι ενός θέματος που απασχολεί τις ΗΠΑ, αλλά διάολε μένουν δίπλα μας. 

Για την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους υπεύθυνο είναι το κράτος που ζούμε και όχι ένα κράτος στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.  

Δεν αξίζουν έναν αγώνα; 

Δεν αξίζουν μια τόση δα διαμαρτυρία από τους ευαίσθητους πολιτικούς και συμπολίτες;

Βέβαια μια τέτοια διαμαρτυρία  δεν πολυσυμφέρει.

Γιατί σε μια τέτοια διαμαρτυρία υπάρχει ο κίνδυνος...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γυμνή ζωή

Tου ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο κορονοϊός είναι μια πολύ επικίνδυνη υπόθεση. Όποιος την παραμελεί, υφίσταται τις συνέπειες.Ανέδειξε όμως εξαιρετικά ενδιαφέροντα ζητήματα που βρίσκονταν σε λανθάνουσα κατάσταση.

    Ο συνδυασμός των κυβερνητικών μέτρων με τις ημέρες του Πάσχα αποκάλυψε ένα βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα στην ελληνική κοινωνία, που η ιδεολογική κυριαρχία του αποδομισμού το είχε περιθωριοποιήσει.

Το συναίσθημα αυτό φαίνεται να διακρίνεται από εκείνα τα μεταφυσικά χαρακτηριστικά που υποβάλλουν τον άνθρωπο σε μια υπέρβαση της αίσθησης του κινδύνου.

Σε αντίθεση με άλλες θρησκείες, όπως ο κομφουκιανισμός για παράδειγμα, ή και ο μουσουλμανισμός, ακόμη και ο καθολικισμός στο Χριστιανισμό, η Ορθοδοξία εμπεριέχει κάτι το «αναρχικό». Δεν θεωρείται δεδομένη η υποταγή στην πολιτική εξουσία, ίσως διότι αναγνωρίζεται, κυρίως, η υπακοή στον Θεό.

    Ανέδειξε, επίσης, η συγκυρία κορονοϊού και Ανάστασης, μια ιδιόμορφη σχέση πολιτείας και Εκκλησίας, σχέση υποχρεωτικής (αλλά όχι ερωτικής) συγκατοίκησης.

Αποτέλεσμα αυτής της σχέσης ήταν οι διώξεις μητροπολιτών και ιερέων, διώξεις που θεωρήθηκαν αδικαιολόγητες ακόμη και από φιλικά προσκείμενους στις κυβερνητικές αποφάσεις. Το εκπληκτικό όμως είναι πως και η Εκκλησία, όπως πληροφορούμαι, έχει διαμηνύσει σε ιερείς να μην ομιλούν δημοσίως σε μέσα ενημέρωσης, αν δεν πάρουν την άδεια του μητροπολίτη τους – κάτι αδιανόητο πριν από τον κορονοϊό.
 
Τα μέτρα που πήρε η ελληνική κυβέρνηση έγιναν αποδεκτά από τους πολίτες και έτυχαν αναγνώρισης, ως προς την νομιμότητα και συνταγματικότητά τους, από τους αρμόδιους επιστήμονες. Περιέχουν όμως μια δυναμική στο περιβάλλον που έχουν αναπτυχθεί, που δεν αποκλείεται να τα καταστήσει μέρος της καθημερινής κανονικότητας, κάτι που πριν πό τον κορονοϊό θα ήταν και αυτό αδιανόητο.

Η γνωστή Ναόμι Κλάιν έγραψε πως αυτό το «σοκ» αποτελεί μια ευνοϊκή συγκυρία που επιτρέπει τη δημιουργία ενός νέου μοντέλου εξουσίας.
 
Ο κίνδυνος είναι να κληρονομήσουμε ύπουλα τις αρχές της αστυνομικής οργάνωσης της κοινωνίας που έχει εφαρμόσει τόσο πετυχημένα, άλλωστε, η Κίνα, όπως περιέγραψε σε ένα εξαιρετικό κείμενό του ο Γερμανός (νοτιοκορεάτικης καταγωγής) φιλόσοφος Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν.

Η Κίνα έχει προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να δημιουργήσει ένα σύστημα «κοινωνικής παραμετροποίησης» –μια αδιανόητη προοπτική για οποιονδήποτε Ευρωπαίο– που καθιστά δυνατή την καθιέρωση μιας πολύ εξαντλητικής «κατηγοριοποίησης» των πολιτών της, βάσει της οποίας η κοινωνική συμπεριφορά κάθε ατόμου πρέπει να αξιολογείται συστηματικά.

    Στην Κίνα δεν υπάρχει χρόνος ή χώρος στην καθημερινή ζωή που δεν υπόκειται σε παρατήρηση.

Κάθε κλικ, κάθε αγορά, κάθε επαφή, κάθε δραστηριότητα στα κοινωνικά δίκτυα ελέγχεται. Εκείνοι που περνούν το κόκκινο φως, αυτοί που έχουν σχέσεις με επικριτές του καθεστώτος ή εκείνοι που κάνουν κριτικά σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα γίνονται αποδέκτες αρνητικών πόντων.

Αυτός ο κίνδυνος δεν είναι μακριά από μια Ευρώπη στην οποία «ο υπερβολικός φόβος του ιού είναι πάνω απ’ όλα μια αντανάκλαση της κοινωνίας της επιβίωσης, όπου όλες οι ζωτικές δυνάμεις χρησιμοποιούνται για να παρατείνουν την ύπαρξή μας. Η αναζήτηση μιας πραγματικά βιώσιμης ζωής έδωσε τη θέση της στην υστερία της επιβίωσης. Και η «κοινωνία της επιβίωσης» δεν βλέπει με καλό μάτι την ουσιαστική και πραγματική ζωή.  

Εδώ η υγεία είναι ο απόλυτος βασιλιάς. Ανησυχώντας για την απειλούμενη επιβίωσή μας, θυσιάζουμε με χαρά όλα όσα κάνουν τη ζωή να αξίζει κανείς να την ζήσει. 

Αυτές τις μέρες, ο σκληρός αγώνας για επιβίωση γνωρίζει μια πρωτοφανή μιντιακή κορύφωση: υποβαλλόμαστε, χωρίς να εξαναγκαστούμε άμεσα, σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δεχόμαστε χωρίς να λέμε λέξη τον περιορισμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων μας, και ολόκληρη η κοινωνία μετατρέπεται σε μια τεράστια καραντίνα. Παραδομένη πια στην πανδημία, η κοινωνία μας δείχνει το απάνθρωπο πρόσωπο της. Ο άλλος θεωρείται αμέσως ως δυνητικός φορέας από τον οποίο πρέπει να αποστασιοποιηθούμε. Η επαφή ισοδυναμεί με μόλυνση, ο ιός βαθαίνει τη μοναξιά και την κατάθλιψη. Το «Corona blues» είναι ο όρος που οι Κορεάτες έχουν βρει για να περιγράψουν την κατάθλιψη που προκαλείται από τη σημερινή κοινωνία της καραντίνας» έγραψε εύστοχα ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν.

Στην Ελλάδα η πολιτική εξουσία κινήθηκε έξυπνα στην ανάδειξη της ηγεμονίας του λόγου της, και έχουμε φθάσει στο σημείο οποιαδήποτε αμφισβήτησή του να επισύρει κοινωνική κατακραυγή. Όχι μόνο δεν επιτρέπεται να εκφράζεται ανησυχία για ένα δυστοπικό μέλλον από την καθιέρωση των μέτρων, αλλά ούτε και επιστημονική αμφιβολία.

    Ο κίνδυνος μιας εργαλειοποίησης της κοινωνίας στην επιβολή του κυρίαρχου λόγου είναι εμφανής.

Σιγά-σιγά άρχισαν να αρθρώνονται ορθολογικές επιφυλάξεις για ορισμένες υπερβολές, αλλά πνίγονται μέσα στον στεγνό αντιπολιτευτικό λόγο μιας απαξιωμένης αντιπολίτευσης που ανήγαγε τον ανορθολογισμό, το βολονταρισμό και τον καιροσκοπισμό στη μόνη και απόλυτη ιδεολογία της.

Ωστόσο, αν δεν αντιτάξουμε την αναζήτηση της πραγματικής ζωής απέναντι στον αγώνα για απλή επιβίωση...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ: To «πείραμα» της Ιταλίας

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ
 

Αυτό που συμβαίνει τώρα στην Ιταλία είναι ένα τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό πείραμα, με σημαντικές υγειονομικές παραμέτρους. 

Ναι, μπορούμε να το δούμε και έτσι. Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της Δευτέρας προς Τρίτη, ο πρωθυπουργός της χώρας εμφανίστηκε σε εθνικό δίκτυο και κάλεσε εξήντα εκατομμύρια ανθρώπους να κλειστούν στα σπίτια τους.  

Η εξάπλωση της επιδημίας και ο αριθμός των θανάτων τρόμαξαν κυβέρνηση και λαό. 

Η Ιταλία είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που υφίσταται τις συνέπειες από τον σχεδιασμό των συστημάτων Υγείας. Καμία χώρα δεν σχεδιάζει σύστημα και δίκτυο υγειονομικής περίθαλψης για ενδεχόμενο πανδημίας – οικονομικά δεν συμφέρει.  

Tα ιταλικά νοσοκομεία έχουν ξεμείνει από κρεβάτια και αναπνευστήρες. Κανένας δεν γνωρίζει πόσοι από τους νεκρούς θα ήταν ακόμα στον κόσμο αν το σύστημα μπορούσε να τους υποστηρίξει. Και να τώρα, δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι είναι στο σπίτι και κοιτάζουν το ντουλάπι για να δουν πόσα πακέτα μακαρόνια έχουν. Στο μεταξύ, βρίσκεις εισιτήριο από Αθήνα για Ρώμη με 40 ευρώ. 

Την ίδια στιγμή, στην Κίνα τα κρούσματα τείνουν να εκμηδενιστούν. Ο πρόεδρος της χώρας επισκέφθηκε την πόλη απ’ όπου ξεκίνησαν όλα για να δείξει ότι ο κίνδυνος και τα χειρότερα έχουν πλέον περάσει.  

Δεν είναι η επιδημία που «έκανε τον κύκλο της», όπως συνηθίζουμε, οι αδαείς, να λέμε. Είναι μία «πολιτική» νίκη απέναντι στον ιό:

  Η Κίνα αντιμετώπισε την επιδημία περιστέλλοντας τα πολιτικά δικαιώματα – ούτως ή άλλως η έννοιά τους είναι από ανύπαρκτη έως υποκειμενική. Εκλεισε εκατομμύρια ανθρώπους σε αυστηρή, αστυνομική, καραντίνα, μετέφερε χιλιάδες «αντιρρησίες» σηκωτούς για εξέταση, τοποθέτησε ειδική επίστρωση έξω από τα σπίτια για να φαίνεται πότε βγήκε κάποιος, παρακολουθούσε τις μετακινήσεις των πολιτών από τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας. Και έχτισε νοσοκομεία χιλίων κλινών μέσα σε έξι μέρες.  

Μπορείτε εύκολα να φανταστείτε τι θα είχε συμβεί στην Κίνα αν εμφανίζονταν αλύγιστοι καρναβαλιστές και ιερείς με το δισκοπότηρο και το κουταλάκι. 

Ενα ακραίο υγειονομικό πρόβλημα αντιμετωπίστηκε επιτυχώς με συνθήκες πολιτικού ολοκληρωτισμού.  

Σε πρώτη ανάγνωση, δεν ακούγεται τόσο παράλογο όσο φαίνεται. Ενας άνθρωπος που νοσεί θέτει ως κύρια προτεραιότητα την υγεία του, ουσιαστικά παραιτείται αναγκαστικά από δραστηριότητες και δικαιώματα, με πρώτο το δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση. Αν αυτή η συνθήκη προβληθεί στο σύνολο της κοινωνίας, κάνουμε περίπου την ίδια διαπίστωση. Ομως...

ΔΙΕΘΝΗ (Κομμουνιστο)ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το σύνδρομο της Κίνας

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Το κλασικό, ποιητικό, παράδειγμα για τη θεωρία του Χάους είναι αυτό με την πεταλούδα που κουνάει τα φτερά της στον Αμαζόνιο και προκαλεί καταιγίδα στην Κίνα.  

Μπορεί να διατυπωθεί και αλλιώς: ένας Κινέζος τρώει κρέας νυχτερίδας (ή μυρμηγκοφάγου) και προκαλεί παγκόσμια αναστάτωση. Αυτή τη στιγμή είναι το πιθανότερο σενάριο για το πέρασμα του ιού στον άνθρωπο. Το κρέας εκτέθηκε στην αγορά της Γουχάν και εκεί ο ιός βρήκε νέο ξενιστή, τον άνθρωπο. Και κάπως έτσι, βρεθήκαμε όλοι να παρακολουθούμε μία ταινία επιστημονικής φαντασίας με δυστοπικό σενάριο, στην οποία δεν αποκλείεται να πάρουμε μέρος ως κομπάρσοι -μιλάμε για υπερπαραγωγή.  

Εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σε καραντίνα. Και όταν μπαίνουν οι μάσκες μπροστά στο στόμα, δεν μπορεί να βγει ούτε κουβέντα για ανθρώπινα δικαιώματα και νομικά κωλύματα. 

Ούτως ή άλλως στην Κίνα αυτές οι έννοιες είναι υποκειμενικές, συστέλλονται και διαστέλλονται κατά συνθήκη. Ενδεχομένως το ίδιο να συνέβαινε και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου αν και δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα μπορούσε να επιβληθεί καραντίνα σε μία ευρωπαϊκή ή αμερικανική πόλη. Ακόμα και αν η Δικαιοσύνη συναινούσε, οι άνθρωποι θα αντιδρούσαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε τα μέτρα θα κατέρρεαν.   

Στην Κίνα, όμως, είναι αλλιώς. Εκεί οι αντιρρήσεις δεν έχουν νόημα. Αν υπάρχει ένας τρόπος για να περιοριστεί η επέκταση του ιού, μέχρι να κατασκευαστεί το εμβόλιο, είναι αυτός.

 Παρακολουθούμε, λοιπόν, μία ενδιαφέρουσα άσκηση για την πολιτική επιστήμη, κατά την οποία ουδείς διανοείται να καταγγείλει την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αφού συμφωνούμε ότι η Υγεία, ως υπέρτατο αγαθό, προηγείται της ελευθερίας.  

Είναι μία συνθήκη με ασύμμετρα χαρακτηριστικά. Δεν ισχύουν ούτε τα στεγανά, ούτε οι ιδέες μας. Και σκέφτομαι ότι αν για τον περιορισμό του ιού ήταν απαραίτητη η θανάτωση των φορέων του, θα το είχαμε αποδεχθεί ως μία σκληρή αναγκαιότητα. Αρκεί να έμενε μακριά από μας. Δεν λειτουργούμε ως πολίτες, αλλά ως ζωντανοί οργανισμοί που προτάσσουν το ένστικτο της επιβίωσης.  

Κάποια στιγμή όλο αυτό θα τελειώσει, θα ξεχαστεί. Μέχρι να εμφανιστεί κάτι άλλο, πάλι από την Κίνα.  

Οι μεγαλύτερες επιδημίες των τελευταίων πενήντα χρόνων έχουν ξεκινήσει από την Κίνα. 

Σημειολογικά, αυτό μας επιτρέπει να δούμε τι ακριβώς αντιπροσωπεύει η Κίνα στον σύγχρονο κόσμο. Μήπως είναι, τελικά, απειλή; Ένας γίγαντας ή ένα τέρας που, με το άνοιγμά του προς τον κόσμο, καταλαμβάνει συνεχώς όλο και μεγαλύτερο ζωτικό χώρο.  

Αν αναλογιστείτε...

ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αφήστε με να ζήσω

Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Η περίπτωση με την “προκλητική” αφίσα εναντίον των εκτρώσεων στο Μετρό, που η κυβέρνηση αποφάσισε τελικά να κατεβάσει, δείχνει μια κοινωνία που διολισθαίνει σε νεοφασιστικές ατραπούς. Χαρακτηριστικό της γνώρισμα η επίκληση του “νέου” ενάντια στο “παλιό” και η απαξίωση κάθε άποψης αντίθετης με την επικρατούσα ως “παρωχημένης” και “επιστροφής στο μεσαίωνα”. Και όχι μόνο η απαξίωση, αλλά και η απόσυρσή της.
 

Εννοείται ότι το θέμα των αμβλώσεων δεν είναι απλό, σε ένα βαθμό που να μπορεί να επιλυθεί με τις αποστροφές και τα στοιχεία της αφίσας.
 

Αλλά εν πάση περιπτώσει, υπάρχουν εδώ κάποιας μορφής επιχειρήματα. Σ’ αυτά, πέρα απ’ τα περί μεσαίωνα, το μόνο που αντιπαρατίθεται, από “δημοσιογράφους”, “πολιτικούς” και τον όχλο των social media, είναι …το δικαίωμα της γυναίκας στο δικό της σώμα. Λες και το παιδί που κουβαλάει μέσα της αποτελεί μέρος του σώματος της, και όχι αυτόνομη οντότητα.
 

Την πιο ελεεινή εντύπωση την κάνει η υποχωρητικότητα, για μια ακόμα φορά, μιας κυβέρνησης έρμαιας του “προοδευτικού” virtue signaling, αλλά και επί της ουσίας συμπλέουσας με τους πολιτικούς της αντιπάλους στα μείζονα της παγκοσμιοποιητικής ατζέντας – με τη μητριαρχία κυρίαρχη ανάμεσά τους.
 

Το θέμα αποτελεί “ελληνική βερσιόν” – απόηχο εκείνων για τα οποίο γράφαμε τον Σεπτέμβριο [βλ. ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ ΦΟΝΟ] στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
 

Και παρά την πολυπλοκότητα, επαναλαμβάνω, του ζητήματος, υπάρχει κάτι που δεν κρατιέσαι να μην πεις:
 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ολη η Ελλάδα είναι ΜΑΖΙ ΣΟΥ Σαραρέ - Σήμερα ο Άρειος Πάγος καλείται να αποδείξει πως είμαστε χώρα Δικαίου και όχι μπουρδέλο ισλαμομουλάδων...

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΟΞΙΑΔΗ

Σήμερα, 15 Οκτωβρίου, δικάζεται στον Άρειο Πάγο η υπόθεση της έκδοσης της Σαραρέ Κχαντεμί, μιας νέας ιρανής γυναίκας που ήρθε στον τόπο μας με την εξάχρονη κόρη της Ντιάνα, για να γλυτώσει από έναν βάρβαρο δυνάστη σύζυγο και ένα καθεστώς όπου τα δικαιώματα της γυναίκας είναι ανύπαρκτα. 

Το Ιράν, όπου ισχύει ο νόμος της Σαρία, ζητά την έκδοση τους, μάνας και κόρης. Η βάση είναι μήνυση του συζύγου της, που κατηγορεί την Σαραρέ για απαγωγή (κατά τον ιρανικό νόμο) ανηλίκου--της κόρης της.

Η Σαραρέ και η κόρη της είχαν υπάρξει επανειλημμένα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, έχοντας και οι δύο υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς από τον σύζυγο/πατέρα. Ανάμεσα στα πολλά άλλα, ο άνδρας της έσπασε το χέρι της Σαραρέ, πράγμα που τεκμαίρεται ακόμη και από το ιρανικό αίτημα έκδοσης, που γράφει το εξής αμίμητο: ότι στο Ιράν υπάρχει δικαιοσύνη, γιατί ναι μεν ο άνδρας της Σαραρέ της έσπασε το χέρι, αλλά της έδωσε μια μικρή οικονομική αποζημίωση!

Σύμφωνα με τον νόμο της Σαρία, οι γυναίκες θεωρούνται κατώτερα όντα, κάτι ανάλογο από νομικής πλευράς με ζώα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά την εξουσία του άνδρα-αφέντη τους. Η μοιχεία τιμωρείται με θάνατο δια λιθοβολισμιού, όπως βέβαια και κάθε αντικαθεστωτική δράση.

Σύμφωνα με τον ιρανικό νόμο, η πράξη της Σαραρέ, να πάρει την κόρη της, θεωρείται απαγωγή και τιμωρείται με ελάχιστο δεκαπέντε έτη φυλάκισης. Αλλά τα πράγματα είναι χειρότερα για εκείνη: ο άνδρας της την έχει κατηγορήσει στο Ιράν για συμμετοχή σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, πράγμα που μπορεί να τιμωρηθεί μέχρι και με την ποινή του θανάτου. (Φυσικά, αυτό δεν γράφτηκε στους λόγους έκδοσης, γιατί δεν θα περνούσε το φίλτρο της Ίντερπολ--αλλά θα ισχύει αν ο μη γένοιτο η Σαραρέ εκδοθεί).

 Επιπλέον, και ακόμα χειρότερο, οι ιρανοί πολίτες που ζητούν άσυλο σε ξένη χώρα και τελικά εκδίδονται, θεωρούνται με την επιστροφή τους αυτοδικαίως "προπαγανδιστές κατάτ ου καθεστώτος και εχθροί του", κατηγορίες που έχουν σχεδόν σίγουρη τη θανατική καταδίκη.

Είναι απλό το θέμα δυστυχώς: αν η Σαραρέ εκδοθεί στο Ιράν, κατά πάσα πιθανότητα θα εκτελεστεί. Όσο για τη μικρή Ντιάνα, θα περάσει στην "επιμέλεια" του βασανιστή-της πατέρα, ο οποίος έχει το δικαίωμα, μόλις η μικρή κλείσει τα εννιά της χρόνια, να την παντρέψει (!) με γαμπρό που θα διαλέξει ο ίδιος.

Η πρώτη, εφετειακή απόφαση, που βγήκε στην Κομοτηνή, για λόγους κατ' εμένα ακατανόητους, έκρινε ότι η Σαραρέ πρέπει να εκδοθεί, με επιχειρήματα που--ο Θεός να με συγχωρέσει--μου θύμιζαν περιρσσότερο ιρανικό παρά ελληνικό δικαστήριο.

Έτσι, αυτή τη στιγμή η Σαραρέ κρατείται στις φυλακές Κορυδαλλού, και η μικρή Ντιάνα σε ένα "κέντρο φιλοξενίας". 

Σήμερα Τρίτη θα οδηγηθεί στον Άρειο Πάγο, όπου πέντε έλληνες ανώτατοι δικαστές θα αποφασίσουν για τη μοίρα των δύο ανυπεράπιστων συνανθρώπων μας.

Ο Άρειος Πάγος είναι πλέον το μόνο τείχος δικαιοσύνης και ανθρωπιάς, που μπορεί να εμποδίσει ενά εφιαλτικό μέλλον για τη Σαραρέ και τη Ντιάνα.

Είναι αυτός ο ίδιος, ελληνικός Άρειος Πάγος, που με την απόφαση της μη-έκδοσης των οκτώ τούρκων αξιωματικών, παρά τη μανία του Ερντογάν και τη φιλική σε αυτόν στάση της τότε κυβέρνησης μας, τίμησε την Ελληνική Δικαιοσύνη. Με τη γενναία, υψηλόφρονη και--πάνω από όλα--δίκαιη απόφασή του, υπερασπίστηκε με τον καλύτερο τρόπο της αξίες του κράτους δικαίου, των ελληνικών και των ευρωπαϊκών αξιών--τελικά της ανθρωπιάς.

Θέλω να ελπίζω ότι η ίδια λαμπρή παράδοση θα συνεχιστεί με την απόφαση για τη Σαραρέ και τη Ντιάνα, θύματα ενός βάρβαρου, απάνθρωπου και βέβαια μισογυνικού καθεστώτος.

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η γυναίκα και το φεμινιστικό κίνημα

Γράφει ο  Δημήτρης Τσαρδάκης

Διδάκτωρ φιλοσοφίας του πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης  και ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Πατρών.

Ο φεμινισμός είναι ένα κοινωνικό και πολιτισμικό κίνημα, το οποίο συνδέθηκε με τη χειραφέτηση της γυναίκας και την απαλλαγή της από την κοινωνική καταπίεση και την εκμετάλλευση.  

Ο φεμινιστικός ακτιβισμός εδώ και έναν  αιώνα μάχεται για θέματα, όπως είναι το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος της γυναίκας (δηλαδή της σεξουαλικής απελευθέρωσης από τα ταμπού της κοινωνίας), η ενδο-οικογενειακή βία, οι άδειες και τα επιδόματα μητρότητας, η διεκδίκηση ίσων μισθών για την ίδια εργασία, η σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, οι κοινωνικές διακρίσεις των δύο φύλων, τα στερεότυπα και η σεξουαλική βία, κυρίως από την πλευρά των ανδρών. 

Προκειμένου, λοιπόν,  να κατανοήσουμε τη σημασία του φεμινιστικού κινήματος, πρέπει να το συνδέσουμε με ορισμένα άλλα φιλοσοφικά και κοινωνικά κινήματα, τα οποία δημιούργησαν το ιδεολογικό υπόβαθρο και τις συνθήκες, προκειμένου να αναπτυχθεί το φεμινιστικό κίνημα (ή τα φεμινιστικά κινήματα).

Οι απαρχές του φεμινιστικού κινήματος ανάγονται στο κίνημα του Διαφωτισμού (17ος και 18ος αιώνας}, οπότε για πρώτη φορά ανοίγεται ο δρόμος για τη χειραφέτηση του ανθρώπου, από  τις δεισιδαιμονίες και τις προκαταλήψεις του Μεσαίωνα. Για πρώτη φορά η επιστήμη αμφισβητεί το θεολογικό δόγμα της δημιουργίας του κόσμου και την εξ΄ αποκαλύψεως αλήθεια. Με τον Διαφωτισμό  ανοίγεται ο δρόμος για την επιστημονική θεμελίωση και την ορθολογική ανάλυση του κόσμου.  Επί της ουσίας,  τα φεμινιστικά κινήματα εξαπλώνονται, κυρίως, στον λεγόμενο "δυτικό κόσμο" κατά το τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου  αιώνα και διεκδικούν, πλέον, δυναμικά την ισότιμη συμμετοχή της γυναίκας στην κοινωνική και πολιτική ζωή.   

Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα η γυναίκα (δηλαδή ο μισός πληθυσμός του πλανήτη), δεν είχε το πολιτικό δικαίωμα της ψήφου και της συμμετοχής της στα πολιτικά αξιώματα. Για πρώτη φορά στην Αγγλία η γυναίκα (με τις  λεγόμενες σουφραζέτες), αποκτά το δικαίωμα ψήφου στο τέλος του 19ου αιώνα, ενώ στην Ελλάδα η γυναίκα αποκτά το δικαίωμα ψήφου το 1952.

Η πρώτη γυναίκα που εκλέγεται στο ελληνικό κοινοβούλιο τον Ιανουάριο του  1953 είναι η Ελένη Σκούρα με το κόμμα του "Ελληνικού Συναγερμού".   Εξήντα πέντε χρόνια μετά, το ελληνικό κοινοβούλιο έχει, για πρώτη φορά, μία σχετικά αναλογική αντιπροσώπευση του γυναικείου φύλου. Στις τελευταίες εκλογές εκλέχτηκαν στο ελληνικό κοινοβούλιο 63 γυναίκες, δηλαδή ποσοστό 23,3%.  Αυτό αποτελεί μία κατάκτηση της  γυναίκας  στη συμμετοχή της στην κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου, στη δημόσια διοίκηση και στους χώρους της εργασίας.  

Μετά από τις ολέθριες συνέπειες του πρώτου και δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και, κυρίως, μετά από την εξέγερση του Μάη  του 1968, τα φεμινιστικά κινήματα τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη συνδέθηκαν με το φιλοσοφικό ρεύμα του υπαρξισμού και το κίνημα του μετα-μοντερνισμού. 

Ο υπαρξισμός, ως φιλοσοφικό ρεύμα, επικράτησε κατά τον 20ο αιώνα, με κύριους εκφραστές τους Γάλλους φιλοσόφους  Gabriel Marcel,  εκπρόσωπο του θεϊστικού υπαρξισμού και τον Jean-Paul Sartre,   εκπρόσωπο του αθεϊστικού υπαρξισμού. 

Ο υπαρξισμός αμφισβήτησε μία δεδομένη "ουσία" στον άνθρωπο και ανέδειξε ως πρωταρχική "κινούσα αρχή" την  ανθρώπινη "ύπαρξη".  Ο άνθρωπος είναι, πλέον, η αιτία του εαυτού του και κανείς άλλος. Στο πλαίσιο της φιλοσοφικής ανάλυσης του αθεϊστικού υπαρξισμού, ο Θεός για πρώτη φορά κηρύσσεται έκπτωτος από τον θρόνο του.  Σημαντικό ρόλο προς την κατεύθυνση αυτή έπαιξε και η φιλοσοφία του ιστορικού υλισμού των  Marx και Engels, για την απελευθέρωση του ανθρώπου από την αλλοτρίωση και την εκμετάλλευση της εργασίας. Και μολονότι τα δύο αυτά φιλοσοφικά ρεύματα, του υπαρξισμού και του ιστορικού υλισμού, ξεκινούν από διαφορετικές  αφετηρίες,  ωστόσο συνέβαλαν ουσιαστικά στη δημιουργία των όρων για την απελευθέρωση του ανθρώπου, και φυσικά και της γυναίκας, από τη δουλεία και την εκμετάλλευση.

Το ευρύτερο πλαίσιο αναφοράς της φιλοσοφίας του υπαρξισμού είναι η άρνησή του στην  ίδια την φιλοσοφία ως αντικειμενική και θεωρητική επιστήμη και η γενική θεώρηση, ότι η φιλοσοφία είναι αναπόδραστα συνδεδεμένη με την ανθρώπινη "ύπαρξη".  Στον υπαρξισμό, η  "ύπαρξη" προηγείται της "ουσίας" του ανθρώπου. Δεν υπάρχει μία ιδιαίτερη "ουσία" του ανθρώπου, όπως μαύρος, άσπρος, κίτρινος,  αρσενικός, θηλυκός και τα λοιπά, δεδομένου ότι τα χαρακτηριστικά αυτά ο άνθρωπος δεν τα επιλέγει. Η "ύπαρξη" αποτελεί την ιδιαιτερότητα κάθε μεμονωμένου ανθρώπου, δεν αποτελείται από στατικές έμφυτες ιδιότητες και χαρακτήρες και διαμορφώνεται, συνεχώς, μέσα από την προσωπική του δράση. Με την έννοια αυτή, ο άνθρωπος είναι ο μόνος υπεύθυνος, για τη διαμόρφωση της ζωής του και του συστήματος αξιών που αυτός επιλέγει.

Αυτή είναι και η απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου.  Ο άνθρωπος οφείλει ο ίδιος να   δημιουργεί τους κανόνες και τις προϋποθέσεις της ζωής του και να αναλαμβάνει την προσωπική ευθύνη για τις πράξεις του. Με την έννοια αυτή, ο άνθρωπος "είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος" (Sartre)  και  δεν μπορεί να παραιτηθεί από την ελευθερία του, ως την μοναδική πηγή και αιτία του αυτο-καθορισμού του. Σύμφωνα με την φιλοσοφία του υπαρξισμού,  ο άνθρωπος πετάχτηκε στον κόσμο τυχαία και, συνεπώς, είναι ο ίδιος υπεύθυνος να διαμορφώσει τις συνθήκες της ύπαρξής του. Ο Sartre, υπερβαίνοντας την "κατηγορική προσταγή" του Kant, διατυπώνει  τον υπαρξιακό  κανόνα "πράξε όπως θα ήθελες να πράττει όλη η ανθρωπότητα".  Αργότερα, κατά τη δεύτερη περίοδο της φιλοσοφικής του σκέψης, ο Sartre, επηρεασμένος από τον μαρξισμό  (μαζί με τη σύντροφό του την Simone de Beauvoir και "Το δεύτερο φύλο"), επιχειρεί να χρεώσει  την ελευθερία στο προλεταριακό κίνημα και στον αγώνα για την "αταξική" κοινωνία.

Ένα άλλο κίνημα που συνδέθηκε με τον φεμινισμό, είναι το κίνημα του μετα-μοντερνισμού.

 Το μετα-μοντέρνο είναι η ακραία έκφραση ή και η άρνηση του μοντέρνου. Ο μετα-μοντερνισμός αποτελεί αισθητική, λογοτεχνική και πολιτική φιλοσοφία.  Κάνει την εμφάνισή του αμέσως μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (κυρίως δε μετά την εξέγερση του Μάη του 1968) και βρίσκει εφαρμογές στην αρχιτεκτονική, στη λογοτεχνία, στη μουσική και σε διάφορες άλλες μορφές της τέχνης. Σύμφωνα με τους θεωρητικούς του μετα-μοντερνισμού, δεν υπάρχουν σταθερές αρχές και αξίες, πάνω στις οποίες να βασίζεται η τέχνη. Υπάρχει μία πολλαπλότητα μορφών, οι  οποίες κάθε φορά μπορούν να εκφραστούν μέσα από το ίδιο το έργο τέχνης, σύμφωνα με τις προσωπικές αντιλήψεις και τις επιλογές του δημιουργού. Ο μετα-μοντερνισμός αναφέρεται, συχνά, σε μία πνευματική ή πολιτισμική δημιουργία, η οποία  χαρακτηρίζεται από έλλειψη μιας συγκεκριμένης δομής και ιεραρχίας.

Τόσο ο υπαρξισμός, όσο και ο μετα-μοντερνισμός κατηγορήθηκαν για τον ακραίο σχετικισμό των ιδεών και των αξιών και την απόρριψη της αντικειμενικότητας στην επιστημονική μέθοδο.  Η "αλήθεια" παρουσιάζεται, συχνά, ως ένα κοινωνικό κατασκεύασμα, όπως και η θρησκευτική πίστη, και, με την έννοια αυτή, ο άνθρωπος χάνει τις παραδοσιακές βεβαιότητες και αξίες προσανατολισμού στον κόσμο. Το ζήτημα της σχετικότητας των μορφών και των αξιών θέτει σε αμφισβήτηση ολόκληρο το οικοδόμημα της μέχρι σήμερα αντικειμενικής ύπαρξης του κόσμου και, με την έννοια αυτή, ενισχύεται η αμφιβολία και η αγωνία του ανθρώπου  για την ίδια την υπαρξιακή του κατάσταση. Η "αλήθεια" είναι κρυμμένη στην πολλαπλότητα των μορφών και αποκαλύπτεται στον βαθμό που μετουσιώνεται σε προσωπική απόλαυση του καταναλωτή.  Έτσι, το κίνημα του μετα-μοντερνισμού συνδέθηκε με τις νέες μορφές της οικονομίας του "ύστερου καπιταλισμού" και της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς. Ο καθένας τώρα μπορεί να καταναλώνει τις  "μορφές" και τις "αλήθειες" που με τα δικά του κριτήρια επιλέγει.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο αναφοράς, το φεμινιστικό κίνημα, παρά τις διασπαστικές του τάσεις  (πολλαπλότητα των μορφών), έχει ξεδιπλώσει όλες τις ακτιβιστικές του ενέργειες και προσπάθειες και έχει καταγράψει σημαντικές νίκες, στο επίπεδο της κοινωνικής απελευθέρωσης της γυναίκας από την καταπίεση τόσο του συστήματος, όσο και από την πατριαρχική κηδεμονία των ανδρών.  

Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολλές μουσουλμανικές χώρες, ιδιαίτερα  στην Αφρική και στην Ασία, όπου η χειραφέτηση της γυναίκας εξακολουθεί  να αποτελεί  ένα ζητούμενο, ανεξάρτητα πώς η ίδια   αισθάνεται.  Η γυναίκα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως σεξουαλικό αντικείμενο και ως φτηνό εργατικό δυναμικό.  

Συνεπώς...