ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Παιδεία των συνταξιούχων

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΛΑΚΑΣΑ

Ε​​κθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την εκπαίδευση στην Ευρώπη των 28 επισημαίνει το πρόβλημα της γήρανσης των εκπαιδευτικών, το οποίο προκαλείται εύλογα από την αύξηση των συνταξιοδοτήσεων σε συνδυασμό με τη δραματική μείωση των προσλήψεων. Και η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ των χωρών που έχουν ξεπεράσει τον κόκκινο συναγερμό, καθώς έχει πληγεί από την πεντάχρονη δημοσιονομική λιτότητα.
 

Σύμφωνα με τη ΔΟΕ, την πενταετία 2010-2014 από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση έχουν αποχωρήσει περισσότεροι από 10.000 δάσκαλοι και νηπιαγωγοί, ενώ τα στοιχεία της ΟΛΜΕ δείχνουν ότι στη δευτεροβάθμια ο αντίστοιχος αριθμός είναι περίπου 15.000 καθηγητές, με τις περισσότερες συνταξιοδοτήσεις να αφορούν εκπαιδευτικούς βασικών ειδικοτήτων όπως φιλόλογοι, μαθηματικοί και φυσικοί. Την ίδια στιγμή, για φέτος αναμένονται άλλες 5.000 συνταξιοδοτήσεις.  


 
Στον αντίποδα, την ίδια πενταετία στην Ελλάδα έχουν γίνει ελάχιστοι διορισμοί και το ίδιο αναμένεται και φέτος. Για το 2015, το υπουργείο Παιδείας έχει προβεί σε συνολικά 4.000 προσλήψεις σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, αλλά επειδή εξ αυτών οι 1.500 θέσεις θα δοθούν στους διαθέσιμους καθηγητές τεχνικής εκπαίδευσης και σε διοικητικούς υπαλλήλους των πανεπιστημίων οι οποίοι θα επιστρέψουν στις θέσεις τους, απομένουν περί τις 2.500 νέες θέσεις και για τις τρεις βαθμίδες.



Ως προς τον δείκτη γήρανσης του εκπαιδευτικού προσωπικού, η Ελλάδα βρίσκεται στην ίδια μοίρα με τη Βουλγαρία, την Εσθονία, τη Λεττονία, στα εκπαιδευτικά συστήματα των οποίων το ποσοστό των τριαντάρηδων εκπαιδευτικών επί του συνόλου είναι μικρότερο του 25%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος -για την ακρίβεια μετράει το ποσοστό των εκπαιδευτικών κάτω των 40 ετών- είναι 33,6%.


Ετσι, η ελληνική εκπαίδευση γερνάει και λυγίζει υπό το βάρος των προβλημάτων, στα οποία περιλαμβάνονται και οι χρόνιες στρεβλώσεις στη διαχείριση του προσωπικού. Και οι εκπαιδευτικοί αφήνονται απροστάτευτοι να αντιμετωπίσουν τα όλο και μεγαλύτερα προβλήματα, θύματα του λαϊκισμού  της  ΟΛΜΕ  και  της  αβελτηρίας και  των  μικροπολιτικών  των  ηγεσιών του  υπουργείου  Παιδείας.


Η επόμενη σχολική χρονιά θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη καθώς τα κενά -οργανικά και λειτουργικά- στα σχολεία αναμένεται να ξεπεράσουν τις 25.000, ενώ ο μηχανισμός του υπουργείου Παιδείας κινείται έως τώρα με ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς.


Συγκεκριμένα: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γιατί οι δανειστές ...σκάλωσαν με το ασφαλιστικό

Της ΡΟΥΛΑΣ ΣΑΛΟΥΡΟΥ

Τις παρεμβάσεις που θα μειώσουν την απαιτούμενη συνταξιοδοτική δαπάνη και θα καλύψουν από το 2015 κιόλας, ένα μέρος από το πιθανό μελλοντικό δημόσιο χρέος, αξιώνουν οι εκπρόσωποι των θεσμών, θέτοντας το ασφαλιστικό ως κεντρικό αγκάθι για το κλείσιμο της συμφωνίας που επιδιώκει η κυβέρνηση.  

Η επιμονή των πιστωτών για μέτρα που θα μειώνουν κατ' έτος τη δημόσια δαπάνη για συντάξεις, κατά 1% του ΑΕΠ, ήτοι κατά 1,8 δισ. ευρώ, μόνο τυχαία δεν θεωρείται, σε σχέση με την επιδίωξη της ελληνικής κυβέρνησης για ξεκάθαρη λύση στο θέμα του δημόσιου χρέους.

Είναι ενδεικτικό, ότι ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Τζέρυ Ράις επέμεινε στην αναγκαιότητα μεταρρύθμισης του εγχώριου ασφαλιστικού συστήματος, θέτοντας επίκεντρο της διαμάχης το ύψος της συνταξιοδοτικής δαπάνης.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του ΔΝΤ, η κρατική χρηματοδότηση προς τα ασφαλιστικά ταμεία στην Ελλάδα ανέρχεται σε 10% του ΑΕΠ, ενώ στην Ευρώπη είναι στο 2,5%.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής κυβέρνησης, για την κάλυψη του ελλείμματος των συντάξεων ο κρατικός προϋπολογισμός δίνει 9% του ΑΕΠ και όχι το 10%, ενώ η Γερμανία δίνει το 3% του ΑΕΠ.  

Η διαφορά, σύμφωνα με την Ελλάδα, είναι μόλις 1,5 ποσοστιαία μονάδα καθώς από το 9% του ΑΕΠ το 4,55% αποτελεί μέρος της τριμερούς χρηματοδότησης και μόνο το υπόλοιπο 4,45% αποτελεί κρατική επιχορήγηση για την κάλυψη των ελλειμμάτων του συνταξιοδοτικού συστήματος (στοιχεία από AgeingReport 2012).

Πράγματι, το ελληνικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης λειτουργεί με βάση την θεσμοθετημένη τριμερή χρηματοδότηση (εργοδότης, εργαζόμενος και κράτος) και ο κρατικός προϋπολογισμός καλύπτει τη συμμετοχή του, αλλά και τα κάθε φορά ελλείμματα των ασφαλιστικών ταμείων. 

Στην πράξη βέβαια, δαπανά το 10% του ΑΕΠ, ποσοστό που θεωρείται σημαντικά υψηλό, όταν σε πολλές άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αντίστοιχη δαπάνη (ανεξάρτητα από το πως βαφτίζεται) είναι σημαντικά χαμηλότερη.

Για το λόγο αυτό άλλωστε, σε επίπεδο Ε.Ε., ο στόχος που τέθηκε για όλα τα κράτη μέλη, είναι το ύψος των δαπανών για συντάξεις, ως ποσοστό του ΑΕΠ να μην υπερβαίνει το περιθώριο αύξησης των 2,5 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ, με έτος αναφοράς το 2009. 

Οι δαπάνες για συντάξεις και ΕΚΑΣ το 2009 ήταν 13,5% του ΑΕΠ, με αποτέλεσμα κάθε αύξηση άνω του 16%, θα σήμανε "κόκκινο συναγερμό" στην ελληνική κυβέρνηση αλλά και την Ε.Ε. Βάσει των αναλογιστικών μελετών που είναι διαθέσιμες, η δαπάνη κυμαίνεται μεν σε υψηλά επίπεδα, διατηρείται όμως κάτω από το 16% έως το 2060. Εάν όμως, η κυβέρνηση προχωρήσει στη μη εφαρμογή μιας σειράς μεταρρυθμίσεων που έχουν υπολογιστεί στην αναλογιστική προβολή της δαπάνης, στα επόμενα 45 έτη, τότε η δαπάνη θα ξεφύγει από το 16%.

Σύμφωνα με τους ειδικούς της κοινωνικής ασφάλισης βέβαια, το ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδος οδηγείται εκ νέου σε εκτροχιασμό, παρά τις σοβαρές μειώσεις των συντάξεων, τις αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και τη γενικότερη αποδιάρθρωση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης που επιχειρήθηκε από το 2010 έως σήμερα.

Μέσα στην προηγούμενη 5ετία, υπήρξαν μειώσεις των συντάξεων (κύριων, επικουρικών και εφάπαξ) της τάξης του 45%, που οδήγησαν σε σημαντική επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των συνταξιούχων και ταυτόχρονα συνέβαλαν στην ανησυχητική μείωση του αποθεματικού κεφαλαίου της κοινωνικής ασφάλισης. Η συρρίκνωση αυτή επήλθε λόγω της αύξησης του αριθμού των συνταξιούχων κατά 600.000 άτομα την τελευταία 5ετία, της μείωσης των εσόδων λόγω PSI κατά 12,5 δισ. ευρώ, της μείωσης των μισθών κατά 4 δισ. ευρώ, της μείωσης της κρατικής επιχορήγησης από 18,9 δισ. ευρώ το 2010 σε 8,6 δισ. ευρώ το 2015, της υψηλής ανεργίας που επιφέρει απώλειες εσόδων στην κοινωνική ασφάλιση της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ, της εισφοροδιαφυγής (-15 δισ. ευρώ το 2014) και της εκτίναξης των οφειλών προς τα ασφαλιστικά ταμεία (-17,4 δισ. ευρώ το 2014).

Οι εκπρόσωποι των δανειστών υποστηρίζουν πως οι κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό δυναμιτίζουν τη συζήτηση για μια ρεαλιστική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, και αξιώνουν να ληφθούν τώρα όλα αυτά τα μέτρα που θα οδηγήσουν στην εξασφάλιση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, προκειμένου η επιπλέον κρατική χρηματοδότηση να μην επιβαρύνει περαιτέρω το δημόσιο χρέος.  

Αυτό που στην πράξη ζητούν οι δανειστές, είναι:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σύνταξη στα δεκαοκτώ (!) για το αθάνατο κηφηναριό

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΝΑ ΦΡΙΞΕΤΕ

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Π​​ιθανότατα οι αναρχικοί της Μεταπολίτευσης αστειεύονταν με το σύνθημα «Σύνταξη στα δεκαοκτώ, στράτευση στα εκατό». 

 Σίγουρα δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι η «ουτοπία» τους θα γινόταν πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2014. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Καθημερινής» (20.12.2014) από το σύστημα «Ηλιος» προκύπτει ότι το 3,3% των 10.722 νέων συνταξιούχων –που έλαβαν κύρια σύνταξη για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο– ήταν ηλικίας κάτω των 25 ετών!

Και αυτό δεν είναι καν το χειρότερο: οι μισοί σχεδόν νέοι συνταξιούχοι του Δεκεμβρίου (4.794, ήτοι 44,7%) ήταν μεταξύ 51 και 61 ετών, ενώ από 62 έως 67 ετών ήταν μόνο το 21,3%. 

Να σημειώσουμε ότι εννιά από τους δέκα νέους συνταξιούχους (90%) που έλαβαν σύνταξη τους τελευταίους 4 μήνες, από τα πρώην ειδικά ταμεία των ΔΕΚΟ και των τραπεζών, είναι κάτω των 62 ετών.

Τι συμπέρασμα βγάζουμε από τα παραπάνω; 

Τον Δεκέμβριο του 2014, ο αριθμός των συνταξιούχων ανέρχεται σε 2.654.913 άτομα και η ετήσια συνταξιοδοτική δαπάνη ανήλθε στα 27,7 δισ. και κάτι ψιλά. Σε δέκα χρόνια –και χωρίς νέες χαριστικές τροπολογίες– το κόστος των συντάξεων στην ελληνική οικονομία θα είναι ίσο με ένα ΑΕΠ· του παλιού καλού καιρού, εννοείται.  

Τα αναφέρουμε αυτά για να βοηθήσουμε την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου επί του Ελληνικού Χρέους (ΕΛΕ) που θα ξεκινήσει το 2024 και θα τροφοδοτεί τους «Αγανακτισμένους» του μέλλοντος με συνθήματα του τύπου «Ρε και ου και αα και αα, πείτε μας πού πήγαν τα λεφτά».

Να σημειώσουμε ότι η προηγούμενη ΕΛΕ ξεκίνησε με πολλά ταρατατζούμ το 2010, αλλά ακόμη δεν έχει εκδώσει πόρισμα για να ξέρουμε ποιοι «τα έφαγαν». Την υπάρχουσα ΕΛΕ πιθανότατα θα μπορούσε να βοηθήσει ο κ. Φίλιππος Σαχινίδης, ο οποίος απαντώντας σε ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (3.10.2014) επισήμανε: «Αν είχαμε σταθεροποιήσει τη συνεισφορά του προϋπολογισμού στο επίπεδο του 2001, η χώρα θα είχε τουλάχιστον 75 δισ. λιγότερο χρέος από αυτό που είχε το 2009. Με λίγα λόγια, 1 στα 4 ευρώ, περίπου, που χρωστούσε η χώρα το 2009 οφειλόταν στο γεγονός ότι τη δεκαετία του 2000 και νωρίτερα κανείς δεν προνόησε να ανακόψει αυτή την ανησυχητική πορεία αύξησης της χρηματοδότησης των Ταμείων από τον προϋπολογισμό».

Να σημειώσουμε ότι η υπάρχουσα ΕΛΕ ξεκίνησε από μια ιδέα του καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας Κώστα Λαπαβίτσα. «Τα πρώτα πρακτικά βήματα για την Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου ξεκίνησαν το φθινόπωρο του 2010 από το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης. Η Πρωτοβουλία απέκτησε μεγαλύτερη ώθηση με αφορμή σχετική πρόταση για τη συγκρότηση ΕΛΕ από την ανεξάρτητη βουλευτή Σοφία Σακοράφα... Εκτοτε έχει αγκαλιαστεί και έχει στηριχθεί από ένα πολύ ευρύτερο κοινό που μάχεται ενάντια στο Μνημόνιο και στις εξοντωτικές πολιτικές λιτότητας που επιβάλλουν κυβέρνηση - ΔΝΤ - Ε.Ε.» (1.5.2011).

Τα σημειώνουμε όλα αυτά όχι μόνο για να θυμόμαστε, αλλά διότι οι περισσότεροι από αυτούς ετοιμάζονται να μας σώσουν, υποσχόμενοι μεταξύ άλλων ότι θα αυξήσουν και τις συνταξιοδοτικές δαπάνες. Γι’ αυτούς ο κ. Σαχινίδης είχε μια καλή συμβουλή: 

Λεφτά υπάρχουν! Συνταξιούχοι υπάρχουν;

ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ

ΕΓΩ ΑΡΡΩΣΤΗΣΑ από πολλή ίωση και οι γονείς µου µε στείλανε στον παππού µου και στη γιαγιά µου για να µην κολλήσω τον αδελφό µου. Ο αδελφός µου δεν ήθελε να φύγω για να κολλήσει και να χάσει το διαγώνισµα Ιστορίας γιατί αν γράψει ότι η Μπουµπουλίνα βγήκε αναπληρωµατική Miss Young θα τον µαλώσουνε. Με µετακοµίσανε στου σαλονιού τον καναπέ που νοµίζει ότι γίνεται κρεβάτι αλλά λέει ψέµατα. 

Παλιά, για να γίνω καλά, µου στύβανε πορτοκαλάδες και µου δίνανε φάρµακα. Τώρα όµως δεν έχουν λεφτά για πορτοκάλια και φαρµακοποιούς για αντιπυρετικά. Και το µόνο γιατροσόφι που µου κάνουνε είναι ότι κάθεται η γιαγιά πάνω απ’ το κεφάλι µου και µε σταυρώνει. Και µου εξηγήσανε ότι έτσι γιατρεύουν πια τους αρρώστους στην Ελλάδα του ∆ΝΤ. Με σταυροκοπήµατα και πατερηµά... Κι αν δεν πιάσουν οι προσευχές, τότε «έβηξες, πέθανες».

Στο σπίτι µας τουλάχιστον, έτσι γίνεται. Οποιος φταρνιστεί, τον κλαίµε!

Η ΓΙΑΓΙΑ µου µού κάνει συνέχεια λαπά. ∆ύο πράγµατα στον κόσµο είναι πιο σιχαµένα απ’ τον λαπά: οι πατηµένες γάτες και η πέτσα στο γάλα. Κι επειδή δεν τον τρώω, η γιαγιά µου λέει «εγώ φταίω που έκανα το σκατό µου παξιµάδι γι’ αυτόν τον φιδέ». Κι εγώ σιχαίνοµαι ακόµα χειρότερα γιατί ποιος θέλει να φάει φιδέ µε σκατό παξιµάδι µέσα;

Ο παππούς κι η γιαγιά µου κάθε πρωί σηκώνονται και πηγαίνουν σε ένα µέρος που λέγεται ΟΠΑ∆ για τα φάρµακά τους. Κι όταν γυρίζουν, η µαµά λέει «πήρατε τα φάρµακά σας;» κι ο παππούς λέει «ναι, πήραµε απ’ τα τρία το µακρύτερο». Κι εγώ λέω «να το δω;». Και µου δίνουν µια µπούφλα.

Εκεί στον ΟΠΑ∆ περνάνε πολύ ωραία. Μαζεύονται όλοι οι συνταξιούχοι, έρχονται οι κάµερες, βρίζουν οι συνταξιούχοι την κυβέρνηση και κάθε τόσο ένας ένας πάρ’ τον κάτω. Κι επειδή απεργούν και τα ασθενοφόρα και οι γιατροί, όποιος πέφτει, πάνε οι άλλοι συνταξιούχοι και του κάνουν ό,τι τους κατέβει. Μαλάξεις, φιλιά της ζωής, χαστούκια, νερό στα µούτρα, προσευχές και πατερηµά. Πολλά πατερηµά!

ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ο παππούς µου κι η γιαγιά µου φεύγουν µόνοι το πρωί, αλλά γυρίζουν µε παρέα το απόγευµα. Γιατί µια λιποθυµάει ο ένας, µια χάνει τον κόσµο η άλλη. Και τους φέρνουν σπίτι διάφοροι. Με αυτοκίνητα, µε µηχανάκια, µε παπάκια, µε µοτοσυκλέτες µεγάλου κυβισµού. Μόνο τάγµα εφίππων που δεν τους έχει φέρει ακόµα! Και µια φορά τη γιαγιά τη φέρανε και δυο εύζωνοι. Κι όπως ήταν ζαλισµένη απ’ την υπέρταση τραγουδούσε «έλα τσολιά µου στην αγκαλιά µου να σε γεµίσω µε τα φιλιά µου». Και µετά η γιαγιά µου µού έκανε γάλα.

Και δεν το ήπια κι η γιαγιά µου είπε «έκανα το σκατό µου παξιµάδι γι’ αυτό το γάλα» κι εγώ ξανασιχάθηκα κι έκανα εµετό κι ο παππούς είπε «χειροτερεύει το παιδί» κι η γιαγιά είπε «πάτερ ηµών ο εν τοις ουρανοίς».

Και µετά το βράδυ, καθόµαστε όλοι µαζί και ψάχνουµε να δούµε σε ποιο κανάλι θα τους παίξουν. Ο παππούς µου έχει παίξει στο Mega, στον ΑΝΤ1 και στο Star. Αλλά η γιαγιά µου τον νικάει γιατί έχει παίξει στον Λαζόπουλο. Κι όλοι µάς παίρνανε τηλέφωνα και µας δίνανε συγχαρητήρια που είµαστε απλήρωτοι συνταξιούχοι. Κι η γιαγιά µου το άλλο πρωί πήγε λαϊκή κι όλοι τη γνωρίζανε.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ στεναχωρήθηκε που δεν το είχανε στο βίντεο να το βλέπουν όποτε θέλουνε. Αλλά εγώ της είπα ότι δεν υπάρχουν πια βίντεο, ντι βι ντι υπάρχουν. Κι η γιαγιά µου είπε στον παππού µου «ντι βι ντι µπλου ρέι να πάρουµε». Και τα βάλανε κάτω να τα υπολογίσουνε: «Ενα µπλου ρέι ίσον 3 πιεσόµετρα, 10 κουτιά αντιπηκτικά, 42 δισκία υπέρτασης, 12 ενέσεις αντιισταµινικές και 37 κορτιζονούχες!». Κι η γιαγιά µου είπε: «Αξίζει τον κόπο! Να κάνουµε το σκατό µας παξιµάδι και να το πάρουµε!». Κι εγώ ξαναέκανα εµετό. Κι η γιαγιά µου είπε «βασιλεύ ουράνιε, παράκλητε»... Μάλλον γιατί δεν έπιασε το «πάτερ ηµών»!

ΥΓ: Η γράφουσα το ρίχνει στην τρελή, γιατί αν το συγκεκριµένο θέµα το πάρει στα σοβαρά, θα πάρει ο διάολος κόσµο και κοσµάκη! Ολους όσοι θεωρούν ότι οι συνταξιούχοι κλεµµένα τα ‘χουνε, ότι χάρη τούς κάνουµε που τους δίνουµε αυτά που δικαιούνται. Οτι µπορούµε να τους εξευτελίζουµε ψυχικά και να τους εξοντώνουµε σωµατικά! Και δεν ντρέπονται πια! Σε µια χώρα όπου δεν υπάρχει ντροπή, δεν υπάρχει τσίπα, δεν υπάρχει η πιο µεγάλη, η πιο βαριά κληρονοµιά µας: το φιλότιµο!

Η ζητιανιά του συνταξιούχου

Της Μάρθας Καϊτανίδη

«∆εν είµαι αλλοδαπός. Ούτε επαγγελµατίας ζητιάνος. Συνταξιούχος είµαι»: αυτή ήταν η αποστοµωτική εισαγωγή ηλικιωµένου πωλητή, που γυρνούσε από τραπέζι σε τραπέζι στις καφετέριες του Χαλανδρίου, ζητώντας από τους θαµώνες λίγα ευρώ. Φορούσε γκρι σακάκι και παντελόνι µάλλινο και κρατούσε στα χέρια του µολύβια προς πώληση...

Λίγες ηµέρες αργότερα, σε φανάρι της λεωφόρου Μεσογείων, ένα δάχτυλο χτύπησε το κλειστό τζάµι του σταµατηµένου αυτοκινήτου. Ενας γκριζοµάλλης άντρας, γύρω στα 65, µε γυαλιά και µε την ντροπή ζωγραφισµένη στο πρόσωπο, πωλούσε χαρτοµάντιλα.

«∆εν είµαι ζητιάνος», είπε κι αυτός. «Προσπαθώ να βοηθήσω τον γιο µου και τα εγγόνια µου. Εµεινε άνεργος...» πρόσθεσε, µην µπορώντας να κοιτάξει τον οδηγό στα µάτια. 

Οι δύο παράλληλες αυτές ιστορίες µπορεί να αποτελούν σύµπτωση. Οι πιο δύσπιστοι πιθανόν να σκεφτούν πως πρόκειται για επιτήδειους που εκµεταλλεύονται την αθλιότητα των καιρών. Ισως να κάνουν σενάρια για κύκλωµα. Τι από όλα να ισχύει; Ποιος ξέρει!

Το βέβαιο όµως είναι πως είδα ανθρώπους να νιώθουν άβολα στη θέα του απελπισµένου συνταξιούχου. Παρατήρησα πολλά χέρια να ψαχουλεύουν αµήχανα στην τσέπη και να βγαίνουν µε χούφτες γεµάτες ψιλά. Επικρατούσε σιωπή. Κάποιων τα βλέµµατα µαρτυρούσαν συµπάθεια, άλλων αποστροφή για εκείνα που µας βρήκαν και για τα χειρότερα που έρχονται.

Η ζητιανιά του συνταξιούχου λειτουργεί ως υπενθυµιστικό εργαλείο της επικρατούσας τάσης: πως η σύνταξη είναι ζητιανιά. Πως οι συντάξεις είναι της ζητιανιάς. Πως η οικονοµική ανασφάλεια είναι το παρόν. Πως η εξαθλίωση είναι το πιθανότερο µέλλον. Πως το 2011 είναι µία δύσκολη χρονιά. Πως εκείνα που ξέραµε ως δεδοµένα δεν φαντάζουν πλέον τόσο σίγουρα. Πως η χώρα µας δεν µπορεί να διαφυλάξει τα δικαιώµατα της τρίτης ηλικίας.

Πως η χώρα µας δεν έχει τα µέσα να διαφυλάξει το δικαίωµα της αξιοπρέπειας γενικότερα.

Η άλλη όψη του 13ου και του 14ου μισθού

Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος

bartzinopoulos@hotmail.com

Δεν το κρύβουν οι εκπρόσωποι της τρόικας ότι δεν θα καλόβλεπαν το ενδεχόμενο να «επιστραφούν» κάποια στιγμή στο μέλλον στους δικαιούχους τους οι δύο συντάξεις που κόπηκαν προ διμήνου. Και λέω «δικαιούχους», διότι δεν επρόκειτο για καμιά χαριστική παροχή του Δημοσίου ή όποιου άλλου. Τα «δώρα» που μέχρι πρόσφατα έπαιρναν οι συνταξιούχοι ήταν μια παροχή, για την οποία κατέβαλαν εισφορές για όσα χρόνια εργάζονταν. Πόσο νόμιμο είναι αυτό θα κριθεί από τα δικαστήρια, όπου έχουν γίνει οι προσφυγές εναντίον του μνημονίου.

Ωστόσο, υπάρχει ένα πρόβλημα που δεν έχω δει να θίγεται. Κι αυτό δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να πληρώνουν εισφορές από 14 μισθούς, αλλά τυπικά προσβλέπουν μόνο σε 12 συντάξεις τον χρόνο. Οι καταβολές τους από τα «δώρα» πάνε προφανώς υπέρ της στήριξης του ασφαλιστικού συστήματος και ειδικότερα του ασφαλιστικού οργανισμού στον οποίο υπάγεται ο καθένας τους.

Κατά συνέπεια, ΛΑΦΚΑ δεν πληρώνουν μόνον οι συνταξιούχοι. Μπορεί να μην του έχει δοθεί αυτή η ονομασία, αλλά το ποσό που παρακρατείται κάθε χρόνο από τον 13ο και τον 14ο μισθό των εργαζομένων δεν είναι στην πράξη τίποτα άλλο παρά ένα είδος εισφοράς υπέρ της στήριξης του ασφαλιστικού συστήματος. Ή, αν δεν θέλετε να το δείτε έτσι, δείτε το σαν μια έμμεση αύξηση των ασφαλίστρων. Μπορεί θεωρητικά να μη μεταβλήθηκε το ποσό που καταβάλλει ο κάθε ασφαλισμένος για ασφαλιστικές εισφορές, αλλά από τη στιγμή που έχουν περικοπεί τα προσδοκώμενα οφέλη του, η διατήρησή τους στα ίδια επίπεδα ισοδυναμεί με αύξησή τους.

Η μόνη διαφορά είναι ότι η κράτηση από τους συνταξιούχους βασίζεται στον σχετικό νόμο που έχει ψηφιστεί, αλλά η υποχρέωση των εργαζομένων να υποβάλλονται σε κρατήσεις, οι οποίες δεν πρόκειται να τους αποδώσουν τίποτα, καλύπτεται ουσιαστικά από το γεγονός ότι αποφεύχθηκε η περικοπή του 13ου και του 14ου μισθού των εργαζομένων.

Θέλω, ωστόσο, να πιστεύω ότι κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, η κυβέρνηση -η σημερινή ή κάποια άλλη- θα συνειδητοποιήσει τον παραλογισμό να κόβεις από τον συνταξιούχο παροχές για τις οποίες έχει καταβάλει εισφορές και να υποχρεώνεις τον εργαζόμενο να καταβάλει εισφορές που δεν θα του αποδώσουν τίποτα.

Εξυπνάκηδες και «ξύπνιοι»

Γράφει ο ΠΑΝΟΣ ΑΜΥΡΑΣ

Η ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΓΡΑΨΑΝ προχθες τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων ήταν συγκλονιστική. Εκατοντάδες χαμηλοσυνταξιούχοι των 700 και 800 ευρώ έτρεχαν σε ουρές στις τράπεζες για να παραλάβουν το φιλοδώρημα των 200 ευρώ, αντί του θερινού επιδόματος, που καταργήθηκε βάσει του μνημονίου.

ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου δήλωνε ότι τα πρώτα θετικά σημάδια στην οικονομία είναι ορατά ενώ ο συνάδελφός του υπουργός Εργασίας κ. Ανδρέας Λοβέρδος κατακεραύνωνε τους φορείς που υπέγραψαν αυξήσεις μισθών 1,5% χαρακτηρίζοντας «εξυπνάκηδες» όσους παραβιάζουν το μνημόνιο, που φαίνεται ότι έχει πάρει τη μορφή Συντάγματος.

ΑΛΗΘΕΙΑ, Ο κ. ΛΟΒΕΡΔΟΣ έχει αναρωτηθεί πώς χαρακτηρίζουν οι πολίτες τους πολιτικούς, που πριν από 10 μήνες έταζαν αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, δηλαδή με τα σημερινά δεδομένα γύρω στο 6% και τελικώς προχώρησαν σε μειώσεις αποδοχών άνω του 20%. Ο όρος «εξυπνάκιας» είναι μάλλον επιεικής για αυτές τις περιπτώσεις πολιτικών. Αλλά ακόμη και η επιτυχία που διαβλέπει ο κ. Παπακωνσταντίνου στην εκτέλεση του Προϋπολογισμού οφείλεται στη φορολογική επιδρομή και τη μείωση μισθών και συντάξεων στο Δημόσιο. Για το λόγο αυτό δεν είναι διατηρήσιμη η μείωση του ελλείμματος. Το κράτος έχει σταματήσει να πληρώνει τις επιστροφές φόρου στραγγαλίζοντας τις επιχειρήσεις ενώ οι επιχορηγήσεις των μεγάλων ασφαλιστικών ταμείων που αντιστοιχούν για όλη τη χρονιά έχουν διατεθεί τους πρώτους επτά μήνες.

ΟΙ ΚΟΡΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ για πάταξη της εισφοροδιαφυγής και την είσπραξη του μεγαλύτερου μέρους των ληξιπρόθεσμων οφειλών ύψους 31 δισεκατομμυρίων ευρώ έμειναν στα προεκλογικά μπαλκόνια. Από τα 31 δισ. ευρώ το κράτος δεν έχει εισπράξει ούτε 100 εκατομμύρια ευρώ. Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι εξακολουθούν να σηκώνουν τα βάρη της εξυγίανσης ενώ το οικονομικό επιτελείο αδρανεί μπροστά στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν στους εισπρακτικούς μηχανισμούς του κράτους και τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης.

ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ των 800 ευρώ, που περίμεναν στις ουρές των τραπεζών, δεν σκόπευαν με τα 200 ευρώ να πάνε διακοπές, αλλά να πάρουν μία ανάσα στην καθημερινή τους μάχη για την επιβίωση. Τα θετικά σημάδια στην οικονομία είναι πράγματι φανερά…