ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Εσύ πόσο Ζουράρι μπορείς να αντέξεις;

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
 

Περνάει τόσο καλά με τον εαυτό του και το έργο του κι αυτό βγαίνει προς τα έξω. Είναι η μεγάλη του προσφορά. Δεν είναι και λίγο σε καιρούς μάλλον δυσμενείς σαν τους δικούς μας, που τον δημόσιο βίο τον λυμαίνονται διάφοροι σερνάμενοι, να βλέπεις κάποιον με τέτοια και τόση αυτοπεποίθηση. Κατ’ αρχάς, ο κ. Ζουράρις έχει το θάρρος της γνώμης του. Πιστεύει ότι είναι πανεπιστημιακός και το λέει. Πιστεύει ότι κάθεται πάνω στα μαξιλάρια έργου ογκώδους που φέρει την υπογραφή του και το διακηρύττει. Δεν ψηφίζει τις Πρέσπες, αλλά υποστηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δηλώνει πως δεν αποχωρεί από την ομάδα των ΑΝΕΛ. Πώς αλλιώς να μας δείξει ότι περνάει ωραία;

 

Ο κ. Ζουράρις ξέρει και σπάνιες λέξεις, λέξεις που έχουν περιπέσει σε αχρηστία, πλην όμως φιλοξενούνται ακόμη στα λεξικά, τα οποία υποθέτω ότι επισκέπτεται συστηματικά διότι της σκέψης του δεν της φτάνουν οι λέξεις με τις οποίες σκέπτεται ο κανονικός άνθρωπος. Προ καιρού, μας είχε απασχολήσει με τα «μέζεα» και το «στεατοπυγικό» του σύστημα και χθες προβλημάτισε το πανελλήνιο με τη λέξη «μαξυλάκα» με την οποία χαρακτήρισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οπου «μαξυλάκας» κατά το Λεξικό Δημητράκου είναι εκείνος που υλακτά επί ματαίω (από την υλακή) ή εκείνος που επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια και τα ίδια. 

Αν χρησιμοποιούσε περίφραση, κανείς δεν θα έδινε σημασία. Ο κ. Ζουράρις όμως ξέρει ότι οι άγνωστες λέξεις εντυπωσιάζουν τους αδαείς. Αν τολμούσε να απευθυνθεί σε κοινό καλλιεργημένων, ούτε το συναμφότερον δεν θα τον έσωζε από την ελεύθερη πτώση στο κενό. Ξέρει όμως πόσο εντυπωσιάζουν πάντα τους κατσαπλιάδες οι σοφολογιότατοι ή οι ηγεμόνες εκ Δυτικής Λιβύης. Και ξέρει την Ελλάδα διότι ξέρει τον εαυτό του. Για να περάσεις καλά και με τον εαυτό σου και με την Ελλάδα, πρέπει να μην παίρνεις κανέναν από τους δύο στα σοβαρά.

 

Κι εδώ είναι το πραγματικό πρόβλημα που καταθέτει ο κ. Ζουράρις στον κοινό μας βίο. Πώς μπορείς να περάσεις τη ζωή σου και να σταδιοδρομήσεις επειδή δεν παίρνεις ούτε το περιβάλλον σου ούτε τον εαυτό σου στα σοβαρά;  

Ερχεται το πλήρωμα του χρόνου, κοιτάζεις πίσω σου και γελάς. Και ποια είναι η σοβαρότητα που έχεις κατακτήσει ώστε να μπορείς να γελάς κι εσύ ο ίδιος με τα καμώματά σου;  

Θα μου πείτε, τον εξέλεξαν. Ναι, τον εξέλεξαν ψηφοφόροι που δεν έπαιρναν στα σοβαρά την ψήφο τους. Η σύνθεση της Βουλής το καταμαρτυρεί.

 

Δεν σας κρύβω ότι ο κ. Ζουράρις μου είναι συμπαθής. Συμπαθής όπως η αυτοπεποίθηση της ημιμάθειας, η αυταρέσκεια του γελοίου που εμφανίζεται σαν μεγαλείο, η ανυποληψία, και όλα όσα χαρακτηρίζουν την αγαπημένη μας πατρίδα. Το ερώτημα που με βασανίζει είναι: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βουντού, βουντού, παντού

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Ο τέως υφυπουργός (με τα βουντού) είναι αυτός που είναι - το θέμα όμως που εγείρεται είναι γιατί όλοι εκείνοι, από όλες τις παρατάξεις που τώρα τον μυκτηρίζουν, τον έχουν πάρει άπαντες και κατά καιρούς στο δικό τους κόμμα; 

Και το ΚΚΕ και η Νέα Δημοκρατία, οι ΑΝΕΛ, οι Πυρίκαυστοι, οι Πυρίμαχοι, οι PYREX, και ο Μίκης Θεοδωράκης στη Σπίθα. Ο ΣΥΡΙΖΑ τους ξεπέρασε όλους κάνοντάς τον υφυπουργό, διότι «γεννήθηκε κομμουνιστής, όπως άλλοι γεννήθηκαν κωφάλαλοι». Ή κουφάλα-λοι.

Και τον παραίτησαν όχι όταν είπε ας πάρουν τα νησιά οι Τούρκοι και άλλα χειρότερα, αλλά επειδή ειρωνεύτηκε δυο ποδοσφαιρικές ομάδες, πράγμα προφανώς πολύ βαρύτερο. Εθνικά αβάσταχτο.

Αυτή είναι η χώρα. Και ξαναρωτώ: Γιατί όλα τα κόμματα θέλουν έναν Ζουράρι, και μάλιστα εν πλήρει επιγνώσει; 

Εδώ είναι το κυρίως πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής και κοινωνίας και όχι στον Ζουράρι καθαυτό, ο οποίος δικαιωματικά απολαμβάνει το παίγνιο. Διαφαίνεται ένας αδίστακτος κυνισμός, όχι στον πυρίκαυστο, αλλά στους κομματικούς και όχι μόνον μηχανισμούς, που ενώ γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται, τον χρησιμοποιούν ωστόσο εν ψυχρώ. 

Ως καρύκευμα, υποτίθεται, ως φίρμα, ως σοβαρό διανοούμενο, ως ένα είδος μορφωμένου Ψωμιάδη, ως παοκτσή, ως φωτοσκίαση, ως τι;  

Κανείς δεν ξέρει, ούτε οι ίδιοι.

Το ωραιότερο όμως βρίσκεται στο ότι ο Ζουράρις είναι αυτός που δουλεύει τους πάντες συστηματικά, εκτρέφοντας βαθιά περιφρόνηση προς όλους, ξέροντας εντός του την εκτεταμένη αναξιότητα και την πολιτική άνοια που δέρνει το πολιτικό τοπίο. Παίζει μαζί τους ειρωνικά θεωρώντας τους ηλίθιους, αξιοκαταφρόνητους, θέτει υπεράνω όλων το περιούσιο «εγώ» του, πιστεύοντας ακράδαντα πως είναι ευφυέστερος όλων. Και ίσως είναι, εν προκειμένω, αφού τους χρησιμοποιεί αυτός, ξέροντας καλά πως νομίζουν ότι τον χρησιμοποιούν εκείνοι. Εξαπατάει τους απατεώνες. Φοράει το μαύρο γιλεκάκι και τα πεδιλάκια του μέσα στη Βουλή, φοράει τα μπλουζάκια του, πετάει κανένα πυρότουβλο, παίρνει και τα φράγκα. Είναι κομπλέ.

Ο Ζουράρις παίζει, ως Ελλην αεί παις. Το χόμπι του είναι η πρόκληση ως αυταξία. Απλώς για να τον προσέξουν ή να τον αγαπήσουν εκείνη τη στιγμή που μιλάει.

 Εχει αυτή την αέναη ανάγκη της διαρκούς καταξίωσης της στιγμής, αδιαφορώντας για τις συνέπειες και το γενικότερο τοπίο - όπως η γάτα που για ένα ψάρι πούλησε το σπίτι. Είναι μια βαθιά ψυχική ανάγκη αυτό, όταν πιστεύεις στο «γεννήθηκα θεά, δοξάστε με». Είναι βασικό, κυρίαρχο χαρακτηριστικό αυτοθαυμαζόμενου Ελληνα που το έχουν κι άλλοι πολιτικοί και όχι μόνο - η πιο θεαματική περίπτωση ίσως να είναι ο Βαρουφάκης. 

Κοινά στοιχεία; 

Αστική οικογένεια, πιθανότατο πρόβλημα αγάπης (ή αναγνώρισης) απ' την πλευρά κάποιου γονέα στην παιδική ηλικία, ιδιαίτερη ευφυΐα, καλές σπουδές. Ακολουθούν η ταξική προδοσία (ακόμα και ο ΠΑΟΚ αυτό εκφράζει, τη συναναστροφή με τα λαϊκά παιδιά για να γίνει αποδεκτός), η διαρκής πρόκληση, η επιδειξιομανία, η πιθανώς επαναλαμβανόμενη συμβολική πατροκτονία, από ένα δομημένο ήδη, κυρίαρχο, παραληρηματικό υπερεγώ, στο μέγεθος του Καναδά. Αυτά είναι τα καταφανώς κοινά στοιχεία σε όλους της ταξιανθίας που συνήθως χρησιμοποιούν την υποτιθέμενη Αριστερά ως όχημα εκτροφής της εγωπάθειάς τους - αγαπούν δήθεν τον λαό, ενώ δι' αυτού χρηματίζουν απλώς τον αυτοδοξαζόμενο εγωτισμό τους.  

Γιατί όχι, αφού ο λαός προσφέρεται και τους κάνει βουλευτές; 

Θα ήταν (αστική) αγένεια να αρνηθούν.

Επομένως όλοι αυτοί καλά πράττουν. Και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Οι ιδέες μεγαλείου και το αυτοκρατορικό σύνδρομο απαιτούν διαρκή τροφή. Διαρκή πρόκληση. Αέναο ενδιαφέρον των άλλων, έστω και μέσα από την άρνηση, την κριτική. Αρκεί να ασχολείσαι μαζί τους διότι έτσι υπάρχουν - επομένως δεν ενοχλεί τον Ζουράρι ή τον Βαρουφάκη η απόρριψη, δεν τους αρκεί κανένας έπαινος, διότι είναι εκ γενετής πεπεισμένοι για την έξοχη ανωτερότητά τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Περιφρονούν τους πάντες, εντός τους, και καλά κάνουν αφού έτσι νιώθουν καλύτερα. Ετσι ζούνε, έτσι τους αρέσει. Είναι αυτοκράτορες. Αν τους γνωρίσεις από κοντά, το πιθανότερο είναι ότι θα τους συμπαθήσεις, ίσως μάλιστα και να τους θαυμάσεις αν είσαι επαρκώς άσχετος και αξιοσημείωτα αφελής.

Γιατί λοιπόν ο εκάστοτε Τσίπρας γοητεύεται απ' τον Βαρουφάκη και τον Ζουράρι;  

Εκεί είναι το ζουμί - κι όχι μόνο ο Τσίπρας, αλλά, όπως ξέρουμε, όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα. 

Η απάντηση είναι απλή:  

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΖΟΥΡ(Λ)ΑΡΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λιποαναρρόφηση στον εγκέφαλο

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Ό​​λα έχουν  ξανασυμβεί.  

Ο θίασος στον οποίο διακρίθηκε ο Κώστας Ζουράρις δεν εισέβαλε ξαφνικά στη σκηνή. 

Τα παρατράγουδα που από συνήθεια ονομάζουμε «πρωτοφανή» έχουν ρίζες.

Ιδίως ο Ζουράρις δεν είναι ένα μεμονωμένο κρούσμα εκκεντρικότητας. Αν ήθελε κανείς να καταστρώσει τη γενεαλογία του είδους του, θα έπρεπε να ανατρέξει στις αρχές της δεκαετίας του ’90 – τότε που η εισαγωγή της ιδιωτικής τηλεόρασης συνέπεσε με τον βρασμό για το Μακεδονικό. Είναι μια εποχή που την ξεχνούν όσοι αφηγούνται γραμμικά την ιστορία των μεταπολιτευτικών ιδεών, ομογενοποιώντας τη σαν «ηγεμονία της Αριστεράς». Ξεχνούν ότι τότε, ακροβολισμένοι στα «παράθυρα» του νέου Μέσου, αριστερογενείς παράγοντες, σαν τον Ζουράρι, βοήθησαν την ακτιβιστική Δεξιά στην αναπαρθένευση της εθνικοφροσύνης, που η Αριστερά είχε ταυτίσει με το μετεμφυλιακό κράτος και τη χούντα. Συνέβαλαν επιπλέον ενεργά στο να δημιουργηθεί ένα δογματικό κράμα νέου μεγαλοϊδεατισμού, το κυριότερο χαρακτηριστικό του οποίου ήταν η εχθρότητα προς τη Δύση.  

Το κράμα δεν ήταν πρωτότυπο. Πρωτότυπο ήταν το ιδίωμα χάρη στο οποίο το παλιό κράμα έγινε τότε μόδα: Αρκούσε να λες το πάχος «στέαρ», αρκούσε να παρουσιάζεις τον Θουκυδίδη σαν πρόδρομο του Μακρυγιάννη και τον Μακρυγιάννη σαν τον πρώτο παοκτζή της Ιστορίας, για να αντιμετωπίζεσαι ως δάσκαλος του τηλεθεάμονος γένους.

Ο συρμός κάποτε ξεθύμανε. Στις αρχές του 21ου αιώνα, το ζουραριλίκι φαινόταν να έχει περάσει στο πολιτικό και αισθητικό περιθώριο. Και θα είχε μείνει εκεί, αν δεν έβρισκε χώρο να αναγεννηθεί στις πλατείες του 2011. Στις πλατείες που στην αρχή λογίζονταν σαν αγνό λαϊκό ξέσπασμα ακόμη και από τη συντηρητική παράταξη, η οποία ήταν ακόμη αντιμνημονιακή.  

Ελεγαν τότε ότι δεν έπρεπε η αντιπολίτευση να αφήσει τον λαό στους ακραίους. 

Δεν μπορούσαν ακόμη να δουν πως...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΖΟΥΡ(Λ)ΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο κ. υφυπουργός; Ωχετο απιών

Του ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ

Οι μικροψυχίες, κατ’ εξαίρεση, παρακαλώ παρά πόδα. Οφείλουμε πολλά στον κ. Κώστα Ζουράρι. Ενα από αυτά. Μας έμαθε(;) άγνωστες λέξεις ερεθίζοντας τo ενδιαφέρον στην κατανόηση παρθένων όρων και φραστικών συμπλεγμάτων. Το σπουδαιότερο. Απάλυνε την άγνοιά μας με τις κατά ριπάς αναφορές στον Θουκυδίδη, για τον ιστορικό, διαιώνιο μέντορα όσων εντρυφούν στον πολιτικό ρεαλισμό.  


Σύμφωνοι, ουδείς θα θυμάται την παρουσία του σε θέση υψίστης παιδαγωγικής βαρύτητας στο υπουργείο-δοκιμαστήριο. 


Eάν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι –αμφιβάλλω–, πάμπολλοι προκάτοχοί του πέρασαν από την ίδια καρέκλα χωρίς να τους πάρει χαμπάρι η σκιά τους και κατέληξαν στο σφαγείο της συλλογικής μνήμης. Ομως πόσοι από αυτούς είχαν τον στόμφο, το ανυπότακτο στυλ, την τηλεοπτική ζήτηση και κυρίως τη λαβυρινθώδη βαθύνοια του κ. Ζουράρι, μια άγνωστη γλώσσα στη ζούγκλα του πεζοδρομίου;


Ο ίδιος, παραμένοντας λάλος, απολαμβάνει, αν και μπουχτισμένος, την γκροτέσκα διά χειρός του σαλάτα, αποδεικνύοντας πόσο εύκολο είναι να ασχολείται μαζί σου μια χώρα, παρότι βυθισμένη στον κουβά με τα δεινά.  


Αρκεί να πουλάς στοχευμένα πλάκα σε χύμα συσκευασία. Στύβοντας δύο λαοφιλείς παροιμίες, σερβίρεται –ναι, προσφορά της στήλης– μια φρέσκια: ιδού ο ψύλλος ιδού και το πήδημα. Περί όνου σκιάς, τόσο σάλιο και μελάνι για τον κ. Ζουράρι, συνοψίζει ο βαρετός, άκαμπτος καθωσπρεπιστής της παρέας, ανίκανος να αφουγκραστεί την ακραία αριστοφανική αργκό που δονεί το πέταλο του γηπέδου. 


Ξέρετε πολλούς να ντριμπλάρουν με την ίδια άνεση και στα αλώνια και στα σαλόνια, τέχνη που ασκεί με μαεστρία ο τέως υφυπουργός;


Παράλληλα, η ανεπιτήδευτη, ευγενική, κατά περίπτωση σφύζουσα, υπεροψία του κ. Ζουράρι, από εκείνες που κατακτώνται εξ απαλών ονύχων, τον έκανε να δείχνει σαν κομματικός εγκαυματίας, συγχρωτιζόμενος με υποδεέστερα ανεξάρτητα όντα.  


Ανορεκτικός όσον αφορά την τήρηση των θεσμικών του καθηκόντων παρά τω πλευρώ του κ. Γαβρόγλου, παρότι έχει φήμη εργασιομανούς, έσπαγε τη μονοτονία διαρρηγνύοντας τον ζόφο της καθημερινής ειδησεογραφίας με ρουκέτες στόματος-αέρος. 


Η παραίτησή του έγινε δεκτή, ενδεικτικό ότι η εξουσία εχθρεύεται τη φαντασία. 


Εδώ παρενέβη ο φιγουρατζής αρχαιολάγνος της παρέας: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΖΟΥΡ(Λ)ΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ζουράρις και ανατροφή

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Τόσα του έγραψαν. Το «μεγαλοαστός» με χτύπησε, για την στα χρόνια παρεξηγημένη έννοια του. Βεβαίως υπήρχαν οι μεγαλοαστοί. Και οι ευκατάστατοι. Αλλά τότε, ήταν ευθύνη τέτοιοι τίτλοι. Δεν ήταν κομπασμός ή λοφίο. Ήταν «δείγμα» και υπόδειγμα, για όποιον ονειρευόταν τη δική του αναρρίχηση.

Το «σκαλοπάτι» επέβαλλε κανόνες συμπεριφοράς. Ολες οι κοινωνικές τάξεις έδιναν μεγάλη σημασία στους κανόνες συμπεριφοράς. «Να ξέρεις να σταθείς», το μετέφεραν. Δηλαδή να μορφώνεσαι βαθιά, να ξέρεις να μιλήσεις, να χαιρετήσεις, να υποδεχτείς, να γνωρίζεις να τρως, να ταξιδεύεις, να είσαι κοσμοπολίτης άνθρωπος. «Να μην ντρέπεσαι να πατήσεις»….

Μελετήστε τον δισταγμό πίσω από την φράση. Μεγάλη υπόθεση ο δισταγμός. Αυτόν που χάσαμε. Δεν ήταν ανασταλτικός, ήταν χρόνος για μετρήσεις το μπόι σου, να έχεις την αίσθηση του πού πας, τι στόχο βάζεις, μέχρι πού σε παίρνει. 

Θα μου πεις… Τότε υπήρχε χρόνος. Αδυσώπητα και σε αυτό τα χρόνια μας. Υπήρχαν και άρχοντες. Το «άρχοντας» και η «αρχοντιά», δεν είχε να κάνει με την οικονομική κατάσταση του ατόμου. Αλλο πλούσιος, άλλο άρχοντας. Υπάρχουν άρχοντες σε καλύβια και φθηνοτσέτουλες σε μέγαρα.

Τόσο ξεχασμένη έννοια η αρχοντιά…

Αντε τώρα εγώ, να σας την εξηγήσω;  

Ηταν σοφία απόχρωσης, όχι ένταση χρώματος. Ηταν γλύκα συνταγής ζαχαροπλαστικής. Αρα ακραία γνώση αναλογιών. Είχε να κάνει με τα μεγάλα και τ΄αληθινά του ανθρώπου. Δεν σας φώτισα, το ξέρω. Να είσαι μεγαλόψυχος, γενναιόδωρος, ανοιχτός, όχι ορθάνοιχτος. Φιλόξενος αρχοντικά, όχι πλούσια. Να γνωρίζεις μέχρι πού μπορείς να φτάσεις. Άρα να μη γίνεσαι γελοίος. Να λαμβάνεις, μόνο ότι σου αξίζει να λάβεις από κόπο. Να έχεις αυτοεκτίμηση. Να έχεις μέτρο, ώστε να ξεφεύγεις του μέτρου όμορφα, αλλά και να μπορείς και να επανέρχεσαι. Να είσαι αξιοπρεπής. Περήφανος. Να έχεις βαθιά ενσυναίσθηση. Να γνωρίζεις και να νοιάζεσαι για το τι συμβαίνει δίπλα σου. Να μάχεσαι για το δίκιο του άλλου. Να θεωρείς το δόσιμο και το μοίρασμα ανάσα.

Είδα στην τηλεόραση τον Κώστα Ζουράρι. Μίλησε για την παραίτησή του καμαρώνοντας εαυτόν, για το τι σπουδαίο πράγμα πράττει και μάλιστα επικαλέστηκε επ’ αυτού και την ανατροφή που έχει πάρει από την μητέρα του. Μετά, αμέσως όμως μετά, σχεδόν λαχανιασμένα και αναψοκοκκινισμένα –φαντάζομαι και μόνο στην ιδέα να χάσει προνόμια και απολαβές φούντωσε– συνέχισε ξεκαθαρίζοντας: «Βεβαίως και θα παραμείνω… Αυτό είναι άλλο πράγμα. Δεν έχει να κάνει…».

Δηλαδή, ο «μεγαλοαστός» θα καταδέχεται να αμείβεται ενώ δεν θα προσφέρει;  

Συμφωνεί η ανατροφή της μαμάς του; 

 Θα ανοίγει το βιβλιάριό του και θα βλέπει τα νούμερα να αλλάζουν μηνιαίως, προσφορά γενναιοψυχίας από έναν λαό που αιμορραγεί γιατί, «είναι άλλο πράγμα αυτό….»;

Θα μου πεις… Μόνο ο Ζουράρις;  

Πόσοι άραγε αληθινά εργάζονται-εργάζονται στη Βουλή;  

Καφενές το «Χρυσό Κουφέτο». 

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου που κηρύττει αντάρτικο καθ΄εκάστην, καταδέχεται να πληρώνεται το γραφείο της, για όλη της τη ζωή, από τον κρατικό κορβανά ως Πρώην Πρόεδρος Βουλής μαζί με άλλους. Και πόσοι… Και πόσοι… Συνήθεια σύγχρονης ηθικής, το να πληρώνεσαι εις υγείαν των κορόιδων. Χαζός είσαι; Αυτό βέβαια δεν αθωώνει τα «κορόιδα». Φτάνεις και στην ακρότητα ενός Καραμανλή που αμείβεται για να κρατάει μούτρα!…

Στάθηκα όμως στον Ζουράρι για εκείνη την αναφορά του στη μητέρα του και στους τρόπους που του έμαθε.  

Στάθηκα γιατί...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Ζουράρις είχε πλατυποδία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Δημήτρη Χριστοδουλάκη

Υπάρχει ένα ανέκδοτο που αφορά μία αρκούδα η οποία δεν ήθελε να λάβει μέρος στον πόλεμο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στα ζώα του δάσους. Για να τη σκαπουλάρει, αποφάσισε να γίνει Ι5 όπως λέμε και στο στρατό. Το «Ι» σημαίνει «Ικανότητα» και δηλώνεται με ένα νούμερο: Ι1, Ι2, Ι3, Ι4 και Ι5. Το Ι5, γνωστό και ως «τρελόχαρτο», σημαίνει απαλλαγή από την υποχρέωση στράτευσης, για ψυχολογικούς ή παθολογικούς λόγους. Άρχισε λοιπόν η αρκούδα να αντιγράφει άλλα ζώα που είχαν πάρει Ι5, για να τη γλυτώσει. Έκοψε την ουρά της όπως έκανε η πονηρή αλεπού. Έκοψε τα αυτιά της όπως έκανε ο δειλός λαγός, έβαλε φωτιά και έκαψε το τρίχωμα της, όπως έκανε ο τρελός ασβός, αυτό-ευνουχίστηκε, όπως έκανε και ο σκαντζόχοιρος. Τελικά όταν παρουσιάστηκε στον στρατονόμο, εκείνος την απάλλαξε αμέσως από την υποχρέωση στράτευσης, λόγω πλατυποδίας…

Από την ώρα που ο Κώστας Ζουράρις, ορκίστηκε υφυπουργός Παιδείας, μου ήρθε στο μυαλό το παραπάνω ανέκδοτο. Μου έδινε πάντοτε την εντύπωση πως η βασική του επιδίωξη κατά την διάρκεια της θητείας του, ήταν η απομάκρυνση του. Βέβαια, ο κύριος Ζουράρις δεν είναι και χθεσινός. Είναι ο άνθρωπος που ως επίτιμος πρόεδρος του κόμματος, με το χαρακτηριστικό όνομα, «Πυρίκαυστος Ελλάδα», δήλωνε το 2013 πως «Θέλουμε κατάληψη εξουσίας, οτιδήποτε λιγότερο θα ήταν γελοίο». 

Και αυτή δεν είναι η μόνη δήλωση που είχε κάνει στο παρελθόν και θα έπρεπε να ληφθεί σοβαρά υπόψη, έτσι ώστε να μην του δοθεί ποτέ το δικαίωμα συμμετοχής σε κυβερνητικό σχήμα. Θέλω να σας θυμίσω πως ο κύριος Ζουράρης, είχε παραστεί στην δίκη της 17Ν με την ιδιότητα του μάρτυρα υπεράσπισης του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου. Του αρχηγού της τρομοκρατικής οργάνωσης, στον οποίο απαγγέλθηκαν κατηγορίες για 963 αδικήματα και καταδικάστηκε σε 17 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη. Απαντώντας στο ερώτημα αν επικροτεί τις δολοφονίες που διέπραξε η 17Ν, ο κ. Ζουράρις απάντησε πως κάποιοι από τους δολοφονημένους, ήταν σύμφωνα με τη γνώμη του, εγκληματίες, και επομένως από την στιγμή που το κράτος το ελληνικό, επισήμως, δεν έπραξε το καθήκον, το έπραξαν πολίτες! Ενώ στη διευκρινιστική ερώτηση αν ο Γιωτόπουλος και ο Κουφοντίνας «είναι αντίστοιχοι και ανάλογοι με τον Καραϊσκάκη και τον Κολοκοτρώνη», ο κύριος Ζουράρις, απάντησε με μια θερμή κατάφαση. 

Ο μέχρι πρότινος, υφυπουργός Παιδείας, είχε χαρακτηρίσει ως σύγχρονο Κολοκοτρώνη και Καραϊσκάκη τον Δημήτρη Κουφοντίνα που έχει καταδικαστεί 11 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 11 δολοφονίες, εκρήξεις και ληστείες. Η δήλωση του αυτή είχε γίνει το 2003. Πολύ πριν υπουργοποιηθεί. Την γνωρίζαμε και δεν ενοχληθήκαμε που ορκίστηκε ως υφυπουργός στο υπουργείο Παιδείας. Όχι το Αθλητισμού, το Περιβάλλοντος ή το Τουρισμού αλλά το υπουργείο Παιδείας.

Λήθη των ιδίων κακών θρασύτητα γεννά. Όπως θα έλεγε ίσως και ο ίδιος ο κύριος Ζουράρις για την απόφαση του κόσμου να ξεχάσει το ποιόν του και να αποδεχτεί την υπουργοποίηση του.  

Ακόμα και μετά την ανάληψη των νέων του καθηκόντων, όμως δεν έδειξε να πτοείται. Έκρινε για παράδειγμα, σκόπιμο να παραχωρήσει  συνέντευξη με την ιδιότητα του υφυπουργού Παιδείας, πριν ένα χρόνο, στο περιοδικό Down Town και να πει για την εμπειρία που είχε με έναν σωματώδη ομοφυλόφιλο μαύρο άνδρα, ο οποίος τον πήγαινε… φιλώντας για περίπου ένα τέταρτο, καθώς και την εμπειρία που είχε με μια ιερόδουλη στο Παρίσι. Καμία ντροπή. Κανένας αυτοέλεγχος.  

Τώρα, ζητώ κι εγώ ο αφελής, να νιώσει ντροπή ένας άνθρωπος που δεν είχε ντραπεί, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Alpha 96.5 το 2016, να αποκαλέσει μαλάκες όσους αποκαλούν τον Κάστρο δικτάτορα. Τον χαρακτηρισμό «Μαλάκες», δεν τον είπε με την ιδιότητα του οπαδού ή του καφενόβιου της γειτονιάς αλλά με την ιδιότητα του υπουργού της κυβέρνησης της Ελλάδας. Και μάλιστα του υφυπουργού Παιδείας!

Και πώς αντέδρασε ο κόσμος για το «Μαλάκες»; 

Ουδεμία αντίδραση. Απόλυτη ησυχία από το ακροατήριο. «Ο σιωπών συναινεί», όπως θα έλεγε και ο Ζουράρις.

Βέβαια, ο κ. Ζουράρις, φρόντισε από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά του να δηλώσει το ποιόν του. 

Κατά την άφιξη του στο Προεδρικό Μέγαρο, για την ορκωμοσία του ως υφυπουργού, φρόντισε να «απειλήσει» ένα ταλαίπωρο δημοσιογράφο που προσπαθούσε να του αποσπάσει μία δήλωση, λέγοντας του: «…στον Έβρο σε βλέπω εγώ».  

Κατάλαβες κύριε;  

Από την πρώτη στιγμή έδειξε να κατανοεί τη δύναμη της θέσης του. Αν το έλεγε αυτό ένας υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, δεν θα είχε προλάβει καν να ορκιστεί από τις αντιδράσεις. Και για να μη λησμονούμε τη γλώσσα του κυρίου Ζουράρι, για την συγκεκριμένη περίπτωση, φαντάζομαι θα έλεγε «δειλών γυναίκες δεσποτών θρασύστομοι».

Σχετικά δε, με το λεγόμενο μνημόνιο διαρκείας, που συμφώνησε με τους δανειστές η κυβέρνηση, είχε δηλώσει: «Έχω την εντύπωση ότι το 2060 δεν θα ζουν ούτε αυτοί (οι δανειστές)… Μπορεί να πέσει ένα κομήτης του Χάλεϊ στο κεφάλι του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου και να μην υπάρχει Νέα Υόρκη. Τι να πω;». Με μία τέτοια προσέγγιση, στο θέμα των μνημονιακών δεσμεύσεων, θα κόβονταν στην έκθεση ένας μαθητής γυμνασίου. Κανείς όμως δεν ενοχλήθηκε που τις έκανε ο ίδιος ο υφυπουργός Παιδείας. 

Στην ίδια συνέντευξη είχε δηλώσει και πως δεν έχει καμία σημασία η ψήφιση των μέτρων. Δηλαδή ένας υφυπουργός της κυβέρνησης, είχε δηλώσει πως δεν έχει καμία σημασία τι ψηφίζει η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει και δεν ξεσηκώθηκε το πανελλήνιο.  

«Ου φροντίς Ιπποκλείδη», (δηλαδή σκασίλα τους, στη νεοελληνική), θα σχολίαζε για την στάση του κόσμου στις απίστευτες αυτές δηλώσεις του, ο ίδιος ο κ. Ζουράρις.

Και επειδή δεν ξεσηκώθηκε το πανελλήνιο, απτόητος σε άλλη του συνέντευξη στα Παραπολιτικά, για τα νέα μέτρα είπε: «Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μετά το 2019». Και το είπε, επειδή είδε την απάθεια του κόσμου στην προηγούμενη δήλωση του για το ίδιο θέμα. Ή όπως θα έλεγε και πάλι ο κύριος Ζουράρις για τη περίσταση, «παρά κωφόν αποπαρδείν», δηλαδή σαν να κλάνεις δίπλα σε κουφό.

Σε μία άλλη του συνέντευξη στον ΣΚΑΪ, πριν λίγους μήνες, ερωτηθείς για τη «μεγάλη έξοδο» πτυχιούχων στο εξωτερικό, είχε απαντήσει πως καλώς φεύγουν τα παιδιά στο εξωτερικό, γιατί είμαστε λίγο χειρότερα από την Ινδία. Εγώ δεν ξέρω κανένα στρατηγό, να λέει στο στράτευμα πως ο πόλεμος είναι χαμένος και ο εχθρός είναι ισχυρότερος, οπότε δεν είναι και κακή επιλογή το να την κοπανήσουν. Γιατί αυτό είπε από τη θέση του υφυπουργού Παιδείας. Δεν το είπε ως απλός πολίτης. Δεν προσήλθε σε εκείνη την συνέντευξη στον ΣΚΑΪ, ως απλός πολίτης αλλά ως υφυπουργός Παιδείας. Αρχή άνδρα δείκνυσι, όπως θα έλεγε και ο ίδιος για τον εαυτό του…

Για το Σκοπιανό δε, σε πρόσφατη συνέντευξή του, είχε δηλώσει πως δεν είναι βασικό θέμα το Σκοπιανό. Συγκεκριμένα δήλωσε πως «Ένας νόμος είναι. Θα ψηφιστεί αυτός, έρχεται άλλος νόμος. Δεν είναι βασικό το θέμα των Σκοπίων. Δεν είναι από αυτά που διαμορφώνουν την αποκλειστικότητα στη διαμόρφωση μιας συνολικής πολιτικής». Με τον ίδιο τρόπο που υποτίμησε την αξία της νομοπαρασκευαστικής εξουσίας της βουλής στο θέμα του μνημονίου, το έκανε και για το Σκοπιανό. Για τον κύριο Ζουράρι, δεν έχει καμία λοιπόν σημασία, το τι ψηφίζει η βουλή των Ελλήνων. Και πάλι, κανείς δεν έδειξε να ενοχλείται ιδιαίτερα. Ο σιωπών συναινεί, όπως θα έλεγε και πάλι ο κύριος Ζουράρις…

Η χειρότερη ωστόσο δήλωση κατ’ εμέ, έγινε τον Δεκέμβριο του 2016, όταν υποστήριξε πως δεν έχει σημασία να χάσουμε και μερικά νησιά. Είπε συγκεκριμένα: «Νομίζετε ίσως ότι δεν απειλούμαστε τώρα ως χώρα, μόνο κάποια νησιά μάς ζητάει ο Ερντογάν. Και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει». Για την παραπάνω δήλωση του, ενοχληθήκαμε βέβαια κάποιοι, αλλά όχι τόσο ώστε να τον πετάξουμε με τις κλωτσιές από το Ελληνικό κοινοβούλιο. Προφανώς σκεφτήκαμε πως υπουργός Παιδείας είναι, μπορεί να λέει και καμία λαλακία…

Σαν την αρκούδα από το ανέκδοτο λοιπόν. Έκοψε τα αυτιά του, έκοψε την ουρά του, έκαψε το τρίχωμα του, έκοψε και τα αποτέτοια του και κανένας δεν είδε πως είναι ακατάλληλος για το αξίωμα που του δώσαμε. Τελικά αποπέμφθηκε επειδή έβρισε τους οπαδούς του Ολυμπιακού και του Άρη. Λες και δεν είχε ξαναβρίσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τους οπαδούς του Ολυμπιακού τον Απρίλιο του 2017 σε παρουσία του στην εκπομπή του Κωνσταντίνου Μπογδάνου. Λες και δεν είχε αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο ο Ολυμπιακός, προτρέποντας τους οπαδούς του, να το θυμηθούν αυτό στην κάλπη.

Ο Κώστας Ζουράρις είναι...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο δάσκαλος του Τσίπρα

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι η παραίτηση του δεύτερου υφυπουργού της Παιδείας δεν θα σημάνει καθυστέρηση, διακοπή ή αναστολή του έργου που έχει αφήσει και αι περιστάσεις δεν τον άφησαν να ολοκληρώσει.  


Το έργο παραμένει άγνωστο, είμαστε όμως σε θέση να γνωρίζουμε τις περιστάσεις.  


Θυσιάστηκε στον βωμό της πολιτικής συγκυρίας ή μήπως στον βωμό του χαρακτήρα του, στην καπηλεία της ελληνο-ημιμάθειας, στην ανοσία απέναντι στο γελοίο, στον φόβο του μήπως περάσει απαρατήρητος και, ως εκ τούτου, θορυβεί χρησιμοποιώντας την ελληνική σαν αφρικανικό ταμ-ταμ.  


Θυσιάστηκε στις ποδοσφαιρικές του προτιμήσεις, στην ακαταμάχητη δίψα για χυδαιολογία η οποία στα 78 του μάλλον θα πρέπει να ανησυχήσει τους οικείους του. 


Εχω ακούσει ότι η χυδαιολογία, και δη η αιδοιολογία, πολλές φορές προηγείται της άνοιας. Το ζήτημα δεν είναι αν υπήρξε καθηγητής πανεπιστημίου, που δεν υπήρξε, όσο κι αν ο ίδιος δεν αντιδρούσε όταν τον προσφωνούσαν στις μεταμεσονύκτιες εκπομπές κ. καθηγητή. Πάντα με παραξένευε η ψυχολογική κατάσταση του ατόμου που παριστάνει τον αιρετικό και έχει ανάγκη από τον τίτλο του καθηγητή. Σκέφτομαι όμως την ποιότητα Γαβρόγλου, που υπήρξε καθηγητής, και προσπερνώ το ζήτημα.


Ανήκε σ’ αυτήν την ομάδα των διανοουμένων που απαξίωσαν τη διανόηση και υπονόμευσαν, με τον δικό τους τρόπο, τη σοβαρότητα της δημόσιας ζωής.  


Πρόβλημα όλων μας; 


Δεν θα το έλεγα, αν και κάποιο μερίδιο ευθύνης ανήκει και σε όσους έπαιρναν σοβαρά τον ρόλο του διανοούμενου.  


Πρόβλημα πάντως του πρωθυπουργού, ο οποίος, είμαι σίγουρος, ότι όταν ο συνεταίρος του έριξε το όνομα για το υπουργείο Παιδείας θα σκέφτηκε πως αφού είναι διανοούμενος ανταποκρίνεται στις ανάγκες της θέσης. Διότι ο απερχόμενος δεύτερος υφυπουργός της Παιδείας, για το μορφωτικό επίπεδο του πρωθυπουργού, είναι διανοούμενος. Τον εντυπωσιάζουν η ελληνομάθειά του, η αθυροστομία του, ως δείγμα ελευθερίας του λόγου, κυρίως όμως η αδίστακτη εκφορά ανοησίας. Στο πρόσωπό του αναγνώρισε τον δάσκαλό του.


Αν ήθελαν να του δώσουν κυβερνητική θέση ας τον έκαναν γενικό γραμματέα Ισότητας Φύλων. Τον τακτοποίησαν όμως στο Παιδείας.  


Θα μου πείτε από εκεί πέρασε ένας Θεοδόσης Πελεγρίνης και η θέση του γελωτοποιού είχε χηρέψει.  


Και εδώ αποκαλύπτεται το μέγεθος της πληγής.


Η αδιαφορία για την Παιδεία.    Διότι...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Δεν φταίει ο ταύρος

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Αν βάλεις έναν ταύρο σε ένα υαλοπωλείο, δεν μπορεί να περιμένεις πως τα γυαλικά θα μείνουν άθικτα. Δεν φταίει ο ταύρος, δεν φταίνε τα γυαλικά, φταις εσύ ως μαγαζάτορας που επέτρεψες την είσοδο.  

Ερχεται λοιπόν σήμερα το αφεντικό (Αλέξης Τσίπρας) και αναρωτιέται τι να κάνει με τον ταύρο (Κώστα Ζουράρι). 

Θεωρητικώς αναρωτιέται βέβαια, αφού στο σύμπαν των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ισχύει το δόγμα «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση».


Ο προκλητικός, εκκεντρικός, εκνευριστικός, χιουμοριστικός, ακατανόητος, απαράδεκτος ή ευφυής -όλοι οι χαρακτηρισμοί δεκτοί- δημόσιος λόγος του Κώστα Ζουράρι ήταν γνωστός από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο 4%. Και ακόμα πιο παλιά. Αν εξαιρέσουμε τη βαθιά μόρφωση και τη suis generis προσωπικότητά του, δεν είχε ποτέ διακριθεί για τις πολιτικές του ικανότητες, εκτός και αν θεωρήσουμε σταθμό στην Πολιτική Ιστορία του τόπου το κόμμα Πυρίκαυστος Ελλάδα και το Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο.

 

Ηταν δεδομένο πως ο Κώστας Ζουράρις θα έκανε από τη θέση του υφυπουργού Παιδείας -και από οποιοδήποτε άλλο υπουργείο- περισσότερο ντόρο παρά δουλειά. 

Πριν προσβάλει τους φιλάθλους του Ολυμπιακού και του Αρη είχε προσβάλει τους μαθητές. «Δεν είναι απαραίτητο να πηγαίνουν στο μπορντέλο τις τρεις αυτές ημέρες, να πηγαίνουν πριν και μετά. Να κάτσουν στο ξενοδοχείο και να διαβάζουν».  

Πριν από τους μαθητές, είχε προσβάλει όσους λένε τον Κάστρο δικτάτορα. «Μαλάκες είναι». 

Πριν από αυτούς, είχε προσβάλει την κοινή λογική. «Και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει. Τα νησιά θα τα ξαναπαίρνουμε πάντοτε. Τη γλώσσα έχει σημασία να μη μας πάρουν». 

Και όταν για πρώτη φορά είχε απαγγείλει δημοσίως το «βουντού βουντού» -πέρσι στον ΣΚΑΪ στην εκπομπή του Κ. Μπογδάνου- είχε πει μετά πως «τα συνθήματα που βγάζουν στην εξέδρα οι οπαδοί του ΠΑΟΚ είναι απλούστατα αριστουργήματα για ανθολόγιο».  

Ποιος εξεπλάγη λοιπόν;

 

Η παραίτηση που υπέβαλε στον «ερίδματο πρωθυπουργό» και το αν αυτή θα γινόταν αποδεκτή πριν ή αφού θα ψήφιζε το πολυνομοσχέδιο λίγη έχουν σημασία. 

Ακόμα λιγότερη σημασία έχουν οι «τριγμοί» στην Κοινοβουλευτική Ομάδα των ΑΝ.ΕΛ. και το αν ο κ. Ζουράρις θα παραμείνει βουλευτής του κόμματος ή θα ανεξαρτητοποιηθεί. 

Αυτό που πραγματικά μετράει είναι...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η χρησιμότητα της βαλβίδας

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Ο Κώστας Ζουράρις είναι ένας δημόσιος διανοούμενος, με απλές, πολύ συχνά απλοϊκές ιδέες. Κρύβει την απλότητά τους πίσω από μια περίτεχνη και σκοπίμως δυσνόητη γλώσσα, η οποία δεν υπηρετεί ποτέ την ακρίβεια ή τη σαφήνεια του λόγου. Ως κύρια σκοπιμότητά της έχει να προσδώσει στον ίδιο ένα ύφος απροσπέλαστου ύψους και, συγχρόνως, να εκφοβίσει τον ακροατή.

Ο συνήθης ημιμαθής –είδος που αποτελεί και την πλειονότητα– εντυπωσιάζεται από τις αρχαιοελληνικούρες και τα πατερικά, που αραδιάζει με απαράμιλλη ευκολία ο Κ. Ζουράρις.  

Εντυπωσιάζεται, επίσης, από την ειρωνική αυτοπεποίθησή του, την αλαζονική, αφ’ υψηλού έκφραση του προσώπου του και την αδιατάρακτη, ψυχρή προκλητικότητά του.  

Το συνολικό μείγμα προβάλλει την εικόνα ενός «αυστηρού σοφού» και πείθει τον αμαθή για τη σοβαρότητα ή έστω την ευφυΐα του Κ. Ζουράρι.  

Συγχρόνως, το στυλ αυτό του επιτρέπει και να κολακεύει –συχνά ασυστόλως– το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Ο διπλανός μας Νεάντερταλ αισθάνεται ότι υψώνεται και αυτός, όταν την απλοϊκότητα της άποψής του έρχεται να την επιβεβαιώσει ο «καθηγητής». (Παράδειγμα ασύστολης κολακείας –προς τον λαό του ΠΑΟΚ– ήταν οι δηλώσεις εξαιτίας των οποίων ζητήθηκε η παραίτησή του.)

Αν παραμερίσεις τα αποτροπιαστικά στολίδια του λόγου του και πας στην ουσία, οι θέσεις που εκφράζει κατά καιρούς ο Κ. Ζουράρις, επάνω στα εκάστοτε θέματα του δημοσίου διαλόγου, δεν διαφέρουν πολύ από τον μπαγιάτικο εθνικισμό ενός δασκαλάκου της δεκαετίας του 1920. Τηρουμένων των αναλογιών, ο Κώστας Ζουράρις είναι ο Βύρων Πολύδωρας της σικ Αριστεράς στην Ελλάδα. Ενας εκκεντρικός είναι, ένα καλομαθημένο πλουσιόπαιδο που γέρασε χωρίς να ωριμάσει και, όπως λένε κάποιοι παλιοί φίλοι του, «αυτό που κυρίως αναζητεί στη ζωή είναι ο χαβαλές».

 

 

Ελισσόμενος μεταξύ κολακείας και εκφοβισμού, ο Κ. Ζουράρις τα κατάφερνε ώς τώρα, μέχρι που ο πρωθυπουργός χρειάστηκε μια βαλβίδα για να εκτονωθεί η κατάσταση στην Κ.Ο. 

 

 

 Γιατί τον διώχνουν τώρα, ενώ έχει πει χειρότερα στο παρελθόν, ρωτούν κάποιοι. 

 

 

Δεν κερδίζουμε τίποτε συγκρίνοντας την τελευταία χυδαιότητα του Κ. Ζουράρι με τις προηγούμενες, μήπως και ανακαλύψουμε εκεί την αιτία της απομάκρυνσής του από την κυβέρνηση. Απλώς, ήταν ο βολικός άνθρωπος της στιγμής, για να σφίξει τα λουριά η κυβέρνηση και να θυμίσει στους βουλευτές της ότι είναι προσωρινοί και περαστικοί. Αυτό τον σκοπό εξυπηρετησε και η παραμονή της υπόθεσης σε εκκρεμότητα – όσο πιο αργή και βασανιστική είναι η εκτέλεση, τόσο πιο ισχυρό είναι το μήνυμά της. 

 

 

Αλλωστε...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Γιατί δίνουν υπουργεία σε cartoons;

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Τι είναι αυτό που σε προκαλεί περισσότερο; Οι δηλώσεις του Ζουράρι ή η τοποθέτησή του στην κυβέρνηση; Θα μπορούσε να σκανδαλίσει και η τοποθέτησή του σε ψηφοδέλτιο αλλά, εντάξει, επρόκειτο για συνδυασμό των ΑΝΕΛ και επιλογή του Πάνου Καμμένου.

Η τοποθέτηση του στην κυβέρνηση, στο υπουργείο Παιδείας, είναι που σοκάρει. Τα υπόλοιπα ήρθαν φυσιολογικά. Οταν κάνεις κυβέρνηση, δεν δίνεις χαρτοφυλάκιο στον Τάκη Τσουκαλά. Διότι, αργά ή γρήγορα, θα πει κάτι για τον Παναθηναϊκό ή τον ΠΑΟΚ. Θα μου πεις ότι ο Ζουράρις δεν είναι Τσουκαλάς. Συμφωνώ. Είναι χειρότερος αφού, υποτίθεται, φέρει και υψηλή, σχεδόν εξωπραγματική μόρφωση.  

Δεν αποκλείεται ο άνθρωπος να μην έχει συναίσθηση όσων λέει. Μπορεί να εκστασιάζεται τρέφοντας τον ναρκισσισμό του με τα μουγκρητά και την έπαρση που χορηγεί η ευχέρεια να εκστομίζει χυδαιότητες χωρίς να υφίσταται καμία συνέπεια. Με τον κομπασμό του υπερφίαλου σοφού αστού που μετουσιώνεται σε κάτι λαϊκό, ξεχνώντας την προτέρα φύση.  

Αν ισχύει αυτό, τότε ενδεχομένως δεν είχε και τη συγκρότηση για να πάρει το υπουργικό χαρτοφυλάκιο υπό μάλης. Και τότε γιατί το πήρε;

Μα, για προφανείς λόγους.  

Είναι η συναλλαγή των εταίρων, η εκλογή του σε περιφέρεια που η ΝΔ έχει δυναμική, αλλά και η φυσιογνωμία του -είναι μορφωμένος, μιλάει με δύσκολες λέξεις, άρα κάνει για το υπουργείο Παιδείας.  

Εδώ εμφανίζονται δύο εκδοχές: είτε η κρίση του Πρωθυπουργού είναι ανεπαρκής, είτε ο κ. Τσίπρας αδιαφορεί για την ποιότητα των ανθρώπων που τοποθετεί σε υπουργεία όπως αυτό της  Παιδείας.  

Μεταξύ μας, όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη. Εψαχναν ένα υπουργείο για τον Ζουράρι και βρήκαν τη θέση του υφυπουργού Παιδείας. Ποιος ασχολείται με έναν υφυπουργό Παιδείας; Και τι ακριβώς κάνει ο υφυπουργός Παιδείας; Ποιο είναι το έργο και ποια η πολιτική παρακαταθήκη του Κώστα Ζουράρι;

Το αστείο είναι ότι ο Πρωθυπουργός πέτυχε διάνα. Εβαλε στο υπουργείο Παιδείας έναν τύπο που βρίζει δημοσίως και στο υπουργείο Υγείας έναν άλλον που καπνίζει. Μακάρι να ήταν αυτό το πρόβλημα, είναι μόνο ο συμβολισμός του. Το πρόβλημα είναι η αποδοχή της γραφικότητας και του τραμπουκισμού ως μέσα εκφοράς πολιτικού λόγου. Είναι επίσης η πρόσβαση στην εξουσία που πλέον χορηγείται σε αυτούς τους τύπους. 

Το θέλει, το σηκώνει η κοινωνία, θα πείτε. Το ξέρω, στέλνει Κασιδιάρηδες στη Βουλή.  

 Εδώ είναι ο Τραμπ πρόεδρος των ΗΠΑ, δεν μπορεί να είναι ο Ζουράρις υφυπουργός στην Ελλάδα;

Δεδομένων των συνθηκών, οι πρωθυπουργοί καλούνται πλέον να τηρούν και τη σωστή δοσολογία κατά τη σύνθεση του κυβερνητικού σχήματος. Και αυτού του τύπου οι υπουργοί είναι απαραίτητοι για συγκεκριμένους λόγους:

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: H ντροπή της Ελλάδας

Γράφει το ANTINEWS

Για όσα έχει πει και κάνει ο Ζουράρις, υπουργός αυτής της κυβέρνησης, έχουμε γράψει πολλάκις. Κάποιος που είναι υπεύθυνος για την παιδεία, υπεύθυνος για την εκπαιδευτική πολιτική αυτής της ριμάδας της χώρας να συμπεριφέρεται με όρους πότε χουλιγκάνου, πότε αποβράσματος, πότε πεζοδρομιακού τύπου, δεν το σηκώνει ούτε και η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.

Υπεύθυνοι γιατί δίνουν βήμα σε έναν τέτοιο άνθρωπο είναι αυτοί που τον επέλεξαν να είναι υπουργός αλλά και αυτοί που τον εξέλεξαν να είναι βουλευτής. Μην ξεχνάμε τις διαχρονικές ευθύνες όλων όσοι ψηφίζουν και βάζουν στη Βουλή τέτοιους τύπους.

Η παραίτηση του Ζουράρι μετά από το ατόπημα στο οποίο προέβη ήταν αναμενόμενη. Η κυβέρνηση προφανώς αποφάσισε να τον «καρατομήσει» φοβούμενη την οργή των Ολυμπιακών ή των Αρειανών.

Όμως, ο Ζουράρις έχει δώσει δείγματα γραφής και στο παρελθόν. Αυτές οι συμπεριφορές, όμως, όταν επιβραβεύονται με υπουργικούς θώκους ή άλλες θέσεις είναι τουλάχιστον προκλητικό φαινόμενο.

Γιατί δεν είναι μόνον ο Ζουράρις.  

Τι να πει κανείς για τον Πολάκη που ανάθεμα κι αν γνωρίζει ο κόσμος τη δουλειά του στο υπουργείο, αλλά τον γνωρίζει καλά για τις αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτός που χαίρεται γιατί έκλεισε το Mega κι έχασαν τη δουλειά τους τόσοι άνθρωποι, αυτός που πλακώνεται με όποιον τολμά να του ασκήσει κριτική, ο «χουλιγκάνος» της κυβέρνησης που είναι και αγαπημένο παιδί του Μαξίμου.

Αυτές τις συμπεριφορές επιβραβεύει ο πρωθυπουργός, τις επικροτεί και τις αφήνει ελεύθερες να πράττουν το θεάρεστο έργο τους, ασχέτως αν αναγκάστηκε να... παραιτήσει τον Ζουράρι καθώς το ποτήρι ξεχείλισε. Και το κάνει ο Τσίπρας γιατί είναι ίδιος μ’ αυτούς.

Όμοιος ομοίω αεί πελάζει που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

Αν ο Τσίπρας δεν ήθελε να έχει τέτοιους ανθρώπους στο υπουργικό συμβούλιο δεν θα τους επέλεγε καν.  

Χαίρεται γιατί τους βλέπει να κάνουν αυτά που κάνουν, του αρέσει να προκαλεί, να προσβάλλει, να λειτουργεί με όρους πεζοδρομίου. Ουδέποτε έδωσε δείγματα αστικής ευγένειας, στοιχειώδους εφαρμογής συγκεκριμένων κανόνων συμπεριφοράς.

Στην κυβέρνηση της... αριστεράς η αλητεία, η αναίδεια, η ύβρις, η περιφρόνηση στον αντίπαλο, η στοχοποίηση του εχθρού, ακόμη και της γυναίκας ή των παιδιών του βρίσκονται στο DNA. Είναι τα όπλα του Τσίπρα και της παρέας του διότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ντροπή του να παραιτείται υπουργός για τις ομάδες (καθώς όλο το έθνος προσκυνάει σώβρακα και φανέλες)

Toυ ΑΡΗ ΔΗΜΟΚΙΔΗ


Προσέβαλε με χυδαίο τρόπο τον κόσμο του Ολυμπιακού και του Άρη ο υφυπουργός Παιδείας Κώστας Ζουράρις και αποφάσισε -μετά από τεράστια κυβερνητική πίεση, όπως ακούγεται, να παραιτηθεί.

 

Είναι η πρώτη φορά εδώ και καιρό που θυμάμαι να παραιτείται τόσο εύκολα και άμεσα υπουργός. Και μάλιστα για χυδαιότητες, που από χυδαιότητες η πολιτική μας αυτήν την περίοδο άλλο τίποτα (ο Πολάκης έχει πει πολύ χειρότερα, το ίδιο και ο Δημήτρης Καμμένος που -ω τι ειρωνεία!- απαίτησε την αποπομπή Ζουράρι λέγοντας σήμερα «ή αυτός ή εγώ»).

 

Έχουν υπάρξει τόσοι λόγοι για να αναλάβει την ευθύνη κάποιος – και κανείς δεν έχει δείξει την παραμικρή ευθιξία, όμως τώρα ξαφνικά που ενοχλήθηκαν οπαδοί ομάδων ο Ζουράρις βγήκε αμέσως εκτός κυβέρνησης επειδή είπε «ποιος τον γαμάει τον Άρη».
 

«Αυτοί οι ίδιοι μας έχουν γ@@@ει τον αδόξαστο με πράξεις, όχι λόγια, και κανείς δεν μιλάει. Όλων, και των Αρειανών! Αναφέρθηκε στις ομάδες και ξεσηκώθηκε το σύμπαν…Ένα έθνος οπαδών», σχολίασε κάποιος στην είδηση και έχει δίκιο.

 

Κάποιοι πολιτικοί μάς έχουν βρίσει, εξαπατήσει, πει ψέματα, ταράξει στους φόρους, μειώσει τους μισθούς. Έχουν αναμιχθεί σε σκάνδαλα αγοραπωλησίας όπλων με «μεσάζοντες», έχουν κάνει εξωφρενικές κωλοτούμπες. Κι όμως, όσο και να προσέβαλλαν ή εξαθλίωσαν με πράξεις τους πολίτες, δεν ένιωσαν ποτέ ιδιαίτερη πίεση για να παραιτηθούν. Αν είχαν προσβάλλει όμως οπαδούς ομάδων τώρα πιθανότατα θα ήταν ήδη παρελθόν.

 

Από τη μία χαίρομαι που επιτέλους απομακρύνεται κάποιος επειδή είπε χυδαιότητες, απ’ την άλλη μας λυπάμαι:  

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι οπαδομουρδελιάρικες δημοκρατίες έχουν τους «πνευματικός ταγούς» που τους αξίζουν ...

Γράφει ο Άλκης ο Οπαδομπουρδελιάρης

Δηλαδή κατάπιαμε τις δηλώσεις του ανισόρροπου για τα νησιά - που δεν πειράζει να τα δώσουμε στους Τούρκους - και για τα μπορντέλα, που αποτελούν το μόνο λόγο για εκδρομές μαθητών στο εξωτερικό, αλλά όλα κι όλα!  

Να θίγονται τα ιερά και τα όσια, οι οπαδοί δηλαδή του Ολυμπιακού και του Άρεως δεν το δεχόμαστε!
 

Απλώς να σημειώσω ότι το γραφικό αυτό νούμερο, πριν γίνει υπουργός και βουλευτής, ήτο...