ΝουΔο-ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Ο αφανής «χουβαρντάς 3»

 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Είναι άστοχη η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για δωρεάν εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς για νέους μέχρι 24 ετών;

Είναι, διότι, όπως έγραψε ο δικός μας Αρης Αλεξανδρής, «η συντριπτική πλειονότητα των νέων ούτως ή άλλως χρησιμοποιεί τα μέσα χωρίς να πληρώνει εισιτήριο, όχι επειδή έχει το σχετικό δικαίωμα, αλλά επειδή έτσι είθισται· επειδή μπορεί. Η θέσπιση δωρεάν εισιτηρίου δεν θα ήταν καινοτομία, απλώς θα νομιμοποιούσε ένα ήδη υπάρχον καθεστώς» (16.6.2026).

Ενα τέτοιο μέτρο χρησιμεύει μόνο δευτερογενώς, όπως χρησίμευσε η άρση της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ. Νομιμοποιώντας μια διάχυτη κοινωνική πρακτική, απλώς διαφυλάσσεται το κύρος των νόμων.

Η καταπολέμηση της εισιτηριοδιαφυγής μπορεί να γίνει στο μετρό με τις πύλες εισόδου, αλλά όχι στα λεωφορεία. Αν βάλουμε και σ’ αυτά, πιθανότατα θα κοστίζουν περισσότερο από τον τζίρο που θα κάνουν.

Η δωρεάν μεταφορά νέων θα επιβαρύνει τον προϋπολογισμό με 35 εκατ. ετησίως. Ασήμαντο ποσό, αλλά φασούλι το φασούλι… αδειάζει το σακούλι.

Αν όμως διαιρέσουμε τα 1.514 εκατ. με τα 35 εκατ. θα δούμε ότι το μέτρο θα μπορούσε να κρατήσει για 43 (και κάτι) χρόνια.

Γιατί 1.514 εκατομμύρια;

Διότι, όπως έλεγε η έρευνα του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Vouliwatch, από το 2017 έως το 2025 το ελληνικό Δημόσιο υπέγραψε 3.079 συμβάσεις αξίας άνω του 1,5 δισ. ευρώ. Σε τρία χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (2017-2019), εμείς οι φορολογούμενοι πληρώσαμε συνολικά 22,8 εκατ. ευρώ για συμβουλές υπουργών, οργανισμών κ.λπ. Στα επτά χρόνια της Ν.Δ., δώσαμε 1.514 εκατομμύρια («Καθημερινή», 22.2.2026).

Το πρόβλημα με τις κοινωνικές παροχές είναι ανάλογο αυτού που έχουν οι επιχειρηματίες. «Τα μισά λεφτά που δίνω για διαφήμιση», έλεγε ένας Αμερικανός μπίζνεσμαν, «είναι καθαρή σπατάλη. Αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να μάθω ποια μισά είναι αυτά».

Τα στατιστικά του πολύ καλού εθνικού προγράμματος προληπτικών εξετάσεων «Προλαμβάνω» είναι ακόμη «χειρότερα». Εξι εκατομμύρια Ελληνες εξετάστηκαν, μόνο 36.000 εντοπίστηκαν με ευρήματα. Ομως η αριθμητική εν προκειμένω είναι πολύ κακός σύμβουλος για την αξιολόγηση αυτού του κοινωνικού προγράμματος.

Υπάρχει τεράστια σπατάλη στο ελληνικό Δημόσιο. Εχουμε χάσει τον λογαριασμό πόσες νέες Αρχές, υπηρεσίες, οργανισμοί κ.λπ. συστάθηκαν τα τελευταία χρόνια.

Συνήθως αυτά τα μετράμε κατόπιν χρεοκοπίας, όπως έγινε το 2009.

Καλό είναι λοιπόν να διυλίσουμε τον κώνωπα των 35 εκατ. που προτείνει το ΠΑΣΟΚ, αλλά ταυτοχρόνως να ψάξουμε και να αξιολογήσουμε την κάμηλο των 1.514 εκατ. στις συμβουλευτικές εταιρείες.

Διότι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Φύκια για μεταξωτές κάμερες

Ακυρώθηκε ο «φωτογραφικός» διαγωνισμός για τις 1.000 ΑΙ κάμερες του ΚΟΚ: Ευνοούσε «κάποιους» και κόστιζαν «χρυσάφι» https://t.co/oy6RXD4USZ

— gianis.makris104 (@makris104) May 27, 2026

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

Το έργο με τις κάμερες τροχαίας ακυρώθηκε πριν φτάσει στην ουσία του. Πριν στηθεί η πρώτη κάμερα, πριν ανοίξει πραγματικά ο ανταγωνισμός, πριν μάθει ο πολίτης ποιος θα το υλοποιήσει, με ποιους όρους και με ποια ακριβώς τεχνολογία.

Ακυρώθηκε και σωστά ακυρώθηκε. Με την απόφαση αυτή, ο Παπαστεργίου προστάτευσε αντικειμενικά και τον εαυτό του και την κυβέρνηση Μητσοτάκη από διασυρμό. Κάποιοι "πονηρούληδες", όπως τους λέει ο Χατζηδάκης, νόμιζαν ότι μπορούν να πουλήσουν στον Έλληνα φύκια για μεταξωτές κάμερες.

Η χώρα χρειάζεται κάμερες. Χρειάζεται έλεγχο. Χρειάζεται να τελειώσει η ατιμωρησία του κόκκινου, της ταχύτητας, της λεωφορειολωρίδας, του κράνους που δεν φοριέται, της ζώνης που μένει ξεκούμπωτη, της ψευτομαγκιάς που βαφτίστηκε οδηγική συμπεριφορά. Η οδική ασφάλεια δεν σώζεται με ημερίδες. Είναι νεκροί, ανάπηροι, οικογένειες διαλυμένες και ένα κράτος που πάντα συγκλονίζεται αφού πρώτα έχει περάσει τον άνθρωπο ως αριθμό στα στατιστικά του.

Κάμερες λοιπόν χρειαζόμαστε. Το ερώτημα είναι τι πήγε να αγοράσει το κράτος, πώς πήγε να το πληρώσει, ποιος το σχεδίασε και γιατί αυτός ο σχεδιασμός κατέρρευσε στις προσφυγές πριν φτάσει σε πραγματικό ανταγωνισμό.

Ο αρχικός σχεδιασμός που είχε παρουσιαστεί ήταν για περίπου 2.000 σταθερές κάμερες και 500 κινητές, συνολικά 2.500 σημεία ή συστήματα, με προϋπολογισμό 116,3 εκατομμύρια ευρώ με ΦΠΑ. Δηλαδή, με απλή διαίρεση, περίπου 37.500 ευρώ +ΦΠΑ ανά σημείο για δεκαετή ορίζοντα.

Μετά το έργο μίκρυνε. Οι κάμερες έγιναν 1.000. Οι λειτουργίες περιορίστηκαν ουσιαστικά σε τρεις παραβάσεις: κόκκινο, ταχύτητα, λεωφορειολωρίδα.

Ο λογαριασμός όμως παρέμεινε βαρύς: 88,1 εκατομμύρια ευρώ μαζί με την προαίρεση, περίπου 44 εκατομμύρια βασική σύμβαση και άλλο τόσο προαίρεση. Αν συνυπολογιστεί όλο το ποσό με την προαίρεση, μιλάμε για 71.100 ευρώ +ΦΠΑ ανά αρχική κάμερα.

Μικρότερο έργο, λιγότερες κάμερες, λιγότερες λειτουργίες, βαρύτερο κόστος. Αυτό δεν εξηγείται με υπηρεσιακές διατυπώσεις. Εξηγείται με έγγραφα, εισηγήσεις, συγκριτικά κόστους και ονόματα. Το τεύχος δεν γράφτηκε μόνο του. Έχει υπογραφές, επιτροπές και ανθρώπους που είδαν ένα στενό, ακριβό, περιορισμένο σύστημα με βαριά προαίρεση και το άφησαν να βγει ως σύγχρονη λύση.

Εδώ μπαίνει ο θεσμικός κυκεώνας. Ένα έργο που φυσικά ανήκει στον χώρο των Μεταφορών, του ΚΟΚ, της Τροχαίας, της κυκλοφορίας και της οδικής ασφάλειας, βρέθηκε να περνά μέσα από Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Κοινωνία της Πληροφορίας, ΕΛ.ΑΣ., συστήματα προστίμων, μητρώα, διαλειτουργικότητες, συναρμοδιότητες και επιτροπές. Όλοι μέσα, ώστε η ευθύνη να είναι θολή. Και όταν θολώνει η ευθύνη, ανοίγει χώρος για προδιαγραφές που κανείς δεν θέλει να χρεωθεί όταν στραβώσει η δουλειά.

Δεν είναι μικρό πράγμα να φεύγει ένα έργο οδικής ασφάλειας από τη λογική των δρόμων και να καταλήγει στη λογική της προμήθειας. Άλλο να ξεκινάς από το "πώς μειώνω ατυχήματα, πώς ελέγχω επικίνδυνα σημεία, πώς σώζω ζωές" και άλλο από το "τι σύστημα θα βάλουμε, με ποιο τεύχος και ποια τεχνική αρχιτεκτονική". Εκεί αλλάζει όλο το παιχνίδι.

Έγιναν προσφυγές και ο διαγωνισμός ακυρώθηκε.

Όταν ένα έργο τέτοιου μεγέθους πέφτει πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία, δεν είναι ατυχία. Είναι αποτυχία.

Όταν ο διαγωνισμός καταγγέλλεται ως φωτογραφικός, όταν οι προδιαγραφές μοιάζουν να οδηγούν σε στενό μονοπάτι περιορισμένου ανταγωνισμού, όταν η αγορά αντιδρά και η διαδικασία σταματά, το θέμα παύει να είναι τεχνικό. Γίνεται πολιτικό και πλήττει τη χρηστή διακυβέρνηση.

Θα αναμένουμε τα αποτελέσματα της ΕΔΕ. Όχι ως άλλοθι για να περάσει ο καιρός, ούτε ως υπηρεσιακή τελετουργία όπου στο τέλος δεν φταίει κανείς. Η ΕΔΕ πρέπει να απαντήσει ποιος εισηγήθηκε την αρχιτεκτονική, ποιος έγραψε τις προδιαγραφές, ποιος ενέκρινε το κόστος, ποιος αξιολόγησε τις εναλλακτικές λύσεις και ποιος θεώρησε ότι ένα τέτοιο έργο μπορεί να βγει έτσι στην αγορά.

Το πιο σοβαρό πρόβλημα όμως είναι η πληρωμή από τα πρόστιμα. Εκεί στραβώνει η ηθική βάση του συστήματος. Η οδική ασφάλεια στοχεύει σε λιγότερες παραβάσεις. Το μοντέλο χρηματοδότησης από πρόστιμα θέλει εισπράξεις. Η πολιτεία πρέπει να γιορτάζει όταν μειώνονται τα πρόστιμα επειδή συμμορφώθηκαν οι οδηγοί. Μια σύμβαση που στηρίζεται στην είσπραξη χρειάζεται πολλά πρόστιμα για να βγει ο λογαριασμός.

Αυτό είναι ανήθικο. Είναι σύγκρουση με το δημόσιο συμφέρον. Μια κάμερα μπορεί να κάνει λάθος. Μια εικόνα μπορεί να μην είναι καθαρή. Μια πινακίδα μπορεί να μη φαίνεται πλήρως. Ένας αλγόριθμος μπορεί να δώσει χαμηλή βεβαιότητα. Σε σοβαρό σύστημα, η αμφιβολία λειτουργεί υπέρ του πολίτη. Σε σύστημα που πληρώνεται από πρόστιμα, ο πολίτης έχει κάθε λόγο να φοβάται ότι η αμφιβολία θα λειτουργεί υπέρ της είσπραξης.

Οι πολίτες δεν είναι αγελάδες να τις αρμέγεις με κάμερες. Πληρώνουν φόρους για δρόμους, κανόνες, προστασία ζωής και δίκαιη επιβολή του νόμου. Δεν πληρώνουν για να στηθεί μηχανισμός απομύζησης προστίμων που έχει οικονομικό συμφέρον να βρίσκει παραβάσεις. Αν παρανόμησαν με βεβαιότητα, να πληρώσουν. Αν υπάρχει σοβαρή αμφιβολία, να μη γίνονται πρώτη ύλη για ταμειακό μοντέλο.

Και μετά έρχεται η τεχνολογία, που κάνει το πράγμα ακόμη χειρότερο. Το 2026 δεν αγοράζεις απλώς κάμερες. Αγοράζεις αρχιτεκτονική, δυνατότητα επέκτασης, κεντρική επεξεργασία, διαλειτουργικότητα, ασφάλεια δεδομένων, έλεγχο και εύκολη αναβάθμιση, χωρίς νέα μεγάλη προμήθεια κάθε φορά.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχει edge τεχνολογία. Το πρόβλημα είναι η κλειστή, βαριά, ακριβή edge-first λογική για τρεις παραβάσεις, χωρίς καθαρή επεκτασιμότητα και χωρίς σύγχρονη κεντρική νοημοσύνη.

Αυτό δείχνει άγνοια της σημερινής τεχνολογίας AI. Σχεδιασμός του 2026, με μυαλό τεχνολογικής εικοσιπενταετίας. Λες και δεν θα καταλάβαινε κανείς τη διαφορά ανάμεσα σε σύγχρονη AI αρχιτεκτονική και ακριβή τεχνολογική καθυστέρηση.

Ένα σοβαρό σύστημα θα ήταν υβριδικό, κεντρικά ελεγχόμενο, επεκτάσιμο. Θα μπορούσε να προσθέτει κράνος, ζώνη, κινητό, σβηστά φώτα, STOP, ΛΕΑ, παράνομη στάση, διαχείριση κυκλοφοριακής ροής, προτεραιότητα σε ασθενοφόρα και πυροσβεστικά, διαχείριση φαναριών και αποσυμφόρηση σε ώρες αιχμής. Με αυστηρό θεσμικό πλαίσιο, ίχνος πρόσβασης και δικαστική εποπτεία όπου απαιτείται, θα μπορούσε να βοηθά και στην επιβολή του νόμου για ληστείες, τρομοκρατικές απειλές, οργανωμένο έγκλημα. Όχι γενική παρακολούθηση. Στοχευμένη χρήση, με κανόνες και ευθύνη.

Το 2026 δεν αγοράζεις κάμερες. Αγοράζεις δεδομένα, πρόληψη, κυκλοφοριακή νοημοσύνη, δημόσια ασφάλεια και δυνατότητα επέκτασης. Αγοράζεις σύστημα που …

 

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κοινωνία της Πληροφορίας ΑΕ: Απευθείας ανάθεση σε εταιρεία που ιδρύθηκε πέντε ημέρες πριν το έργο

Γράφει η (ΣΥΡΙΖΑία) "ΟΜΑΔΑ ΜΝΗΜΗΣ" 

Σε μία ακόμη απευθείας ανάθεση με κρατικό χρήμα προχωρά η κυβέρνηση των αρίστων, εν μέσω υγειονομικής και οικονομικής κρίσης. Αυτή τη φορά, τα τραγελαφικά γεγονότα του επιτελικού κράτους του Μητσοτάκη, διαδέχονται το ένα μετά το άλλο.

Ας τα δούμε από την αρχή.  

Η Κοινωνία της Πληροφορίας Α.Ε. αποτελεί τον βασικό επιτελικό βραχίονα υλοποίησης της στρατηγικής, των έργων και δράσεων του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης στο πλαίσιο του Ψηφιακού Μετασχηματισμού της Δημόσιας Διοίκησης της χώρας.

Σύμφωνα με την αριθμό πρωτοκόλλα απόφαση 11378/27-11-2020 η ΚτΠ αναθέτει το έργο «καταγραφή εξοπλισμού της “Κοινωνίας της Πληροφορίας Α.Ε.” στο πλαίσια της μετεγκατάστασής της σε νέο κτίριο επί της Λεωφόρου Συγγρού αρ. 194 στην Αθήνα», στην εταιρεία «ADAM SMITH A.E». Το έργο αυτό θα στοιχίσει, συνολικά με το ΦΠΑ, 23.560 ευρώ.
 

Όπως διαβάζουμε, η εταιρεία ADAM SMITH ΑΕ (ελεύθερη αγορά με κρατικό και απευθείας χρήμα) θα πρέπει να καταγράψει το σύνολο του εξοπλισμού, ήτοι των λειτουργικών αντικειμένων της “Κοινωνίας της Πληροφορίας Α.Ε.” (π.χ γραφεία, καρέκλες, εκτυπωτές, Η/Υ, βιβλιοθήκες κτλ.) σύμφωνα με τις οδηγίες της αναθέτουσας αρχής.

Αυτό θα κοστίσει στους φορολογούμενους σχεδόν 24 χιλιάδες ευρώ.

Το ζήτημα ωστόσο δεν τελειώνει εδώ. 

Μπορεί οι απευθείας αναθέσεις να έχουν γίνει καθημερινή…συνήθεια για το κράτος των τρωκτικών και των αρίστων, ωστόσο η ιστορία έχει και συνέχεια. Και αφορά την εταιρεία που πήρε το έργο.

Σύμφωνα λοιπόν με τα επίσημα στοιχεία του ΓΕΜΗ, η εταιρεία συστάθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2020 και όπως προκύπτει από την απόφαση της απευθείας ανάθεσης, κατέθεσε προσφορά για το έργο πέντε ημέρες μετά, δηλαδή στις 25 Νοεμβρίου 2020.

Έτσι γίνονται οι δουλειές. 

Εσείς...

 

ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Το χάος με έργα, διαγωνισμούς και νομοθετήματα που παρέδωσε ο Σπίρτζης

Του Σωτήρη Κάππα

 

 Εδώ και δέκα μήνες οι επιβάτες του μετρό πληροφορούνται ότι «λόγω τεχνικών εργασιών» έχει διακοπεί η κυκλοφορία του τραμ στο τμήμα Σύνταγμα – Κασομούλη.

Τεχνικές εργασίες φυσικά και δεν πραγματοποιούνται! Τον περασμένο Οκτώβριο ο πρώην υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης και η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου μας ενημέρωσαν, σε συνέντευξη Τύπου, ότι η κυκλοφορία διακόπτεται λόγω προβλημάτων στην υπόγεια κοίτη του Ιλισσού. Από τότε, ουδείς γνωρίζει ούτε πόσο θα κοστίσουν τα έργα αποκατάστασης, ούτε πότε θα ξεκινήσουν, ούτε πότε θα ολοκληρωθούν. Το ίδιο μονότονο μήνυμα περί «τεχνικών εργασιών» μεταδίδεται καθημερινά στο μετρό. 

Λίγα χιλιόμετρα από το σημείο όπου πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου από τον κ. Σπίρτζη η «θεμελίωση» των έργων στον οδικό άξονα Πάτρα – Πύργος και συγκεκριμένα στο τμήμα Σαγαίικα – Βάρδα (το 5ο από τα οκτώ τμήματα στα οποία τεμάχισε το έργο ο πρώην υπουργός) εντοπίστηκαν 50.000 τόνοι σκουπιδιών! Δηλαδή οι υπηρεσίες του υπουργείου Υποδομών δεν είχαν καταλάβει ότι για να γίνει το έργο πρέπει να καθαριστεί μια ολόκληρη χωματερή. Τώρα ο ανάδοχος απαιτεί περισσότερα από δύο εκατομμύρια ευρώ για να μεταφέρει τα σκουπίδια και είναι άγνωστο πότε θα καθαριστεί η έκταση ώστε να ξεκινήσουν οι εργασίες κατασκευής του δρόμου. Αν προστεθεί το σοβαρό πρόβλημα με τον όμιλο Καλογρίτσα, τον οποίο επέβαλε ο τέως υπουργός σε δύο από τις οκτώ εργολαβίες του Πάτρα – Πύργος, ενώ βρίσκεται προ της πλήρους κατάρρευσης, η κατάσταση με το κρίσιμο έργο είναι εκρηκτική. 

Ο υπουργός Μεταφορών και Υποδομών Κώστας Αχ. Καραμανλής είπε πρόσφατα στην Βουλή, κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων, ότι αναζητείται λύση γιατί όχι μόνο δεν θα γίνει το έργο, αλλά κινδυνεύουμε με απώλεια κοινοτικών κονδυλίων εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Λόγω Καλογρίτσα, σκουπιδιών και πρόχειρου σχεδιασμού, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μην τελειώσουν τα έργα μέχρι το τέλος του 2023 που είναι και η τελευταία προθεσμία ώστε να μη χαθούν τα κονδύλια. Στο υπουργείο αναζητούν λύσεις, χωρίς προς το παρόν να έχουν καταλήξει πώς θα σωθεί το έργο. Θεωρείται, όμως, σφόδρα πιθανή η ακύρωση των οκτώ διαγωνισμών που είχε προκηρύξει ο κ. Σπίρτζης – και ας υπάρχουν ανάδοχοι στους πέντε από αυτούς.  

Η κατάσταση με το τραμ και η χωματερή που εξαφανίστηκε προκειμένου να εμφανιστεί μετεκλογικά στο Πάτρα-Πύργος είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου για το χάος που επικρατεί στα δημόσια έργα. Οι εκπρόσωποι των τεχνικών εταιρειών υποστηρίζουν ότι ελάχιστα έργα προχώρησαν στα σχεδόν πέντε χρόνια των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ακόμα λιγότερα «ωρίμασαν» τεχνικά – πραγματοποιήθηκαν δηλαδή οι απαραίτητες μελέτες – προκειμένου να προκηρυχθούν άμεσα. Αντίθετα, όπως συνέβη με τον Βόρειο Οδικό Αξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ), ο κ. Σπίρτζης επέλεξε να δημοπρατεί έργα δισεκατομμυρίων με βάση «ζωγραφιές», κάποια «σκίτσα» όπως είπε στη Βουλή ο κ. Καραμανλής.  

Η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου Υποδομών προκήρυξε δύο διαγωνισμούς για αντίστοιχα τμήματα του ΒΟΑΚ, με βάση σύμβαση παραχώρησης και ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα), χωρίς να υπάρχουν μελέτες από πού ακριβώς θα περάσει ο οδικός άξονας! Πρόκειται για δύο έργα, συνολικού ύψους γύρω στα 1,6 δισ. ευρώ που, όπως είναι φυσικό, οδεύουν προς ακύρωση. Οι δύο διαγωνισμοί για τον ΒΟΑΚ προκηρύχθηκαν με μία μέθοδο που εφάρμοσε κατά κόρον ο κ. Σπίρτζης καθώς του επέτρεπε να πανηγυρίζει για την προκήρυξη έργων, χωρίς να δίνει λογαριασμό για το πότε θα ανατεθούν. 

Πρόκειται για τη μέθοδο του «ανταγωνιστικού διαλόγου» με βάση την οποία το έργο προκηρύσσεται όπως -όπως και οι υπηρεσίες του υπουργείου Υποδομών συντάσσουν στην πορεία τις οριστικές μελέτες, μαζί με τους υποψηφίους αναδόχους. 

Το ίδιο μοντέλο, του «ανταγωνιστικού διαλόγου» επέλεξε τέσσερις ημέρες πριν από τις εκλογές ο πρώην υπουργός Υποδομών για να προκηρύξει ένα ακόμα μεγάλο έργο, χωρίς μελέτες.  

Πρόκειται για τον οδικό άξονα Νοτιοδυτικής Πελοποννήσου, τμήμα Καλαμάτα – Ριζόμυλος – Πύλος – Μεθώνη με Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) και κόστος 312,23 εκατ. ευρώ. Οι εκπρόσωποι των κατασκευαστικών ομίλων θεωρούν πως και αυτός ο διαγωνισμός θα έχει την τύχη ενός άλλου κρίσιμου διαγωνισμού που είναι «σε εξέλιξη» εδώ και πέντε χρόνια! Του διαγωνισμού για την υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας – Περάματος που ξεκίνησε, επίσης, με «ανταγωνιστικό διάλογο». Σήμερα είναι άγνωστο πότε θα τελειώσει!  

Στους διαγωνισμούς και τα έργα που βρίσκονται στον αέρα πρέπει να προστεθεί και...

ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Ο «φωτογράφος» υπουργός Νίκος Παππάς…

Του ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΠΠΑ
 

Eναν ακόμα διαγωνισμό που η αγορά θεωρεί «φωτογραφικό» προκήρυξε την Παρασκευή 31 Μαΐου το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής με υπογραφή του Νίκου Παππά.  

Πρόκειται για τον διαγωνισμό με τίτλο «Digital Greece – Fora για την καινοτομία, την τεχνολογία και τη νεανική επιχειρηματικότητα», ύψους 564.000 ευρώ, με ημερομηνία κατάθεσης προσφορών την 1η Ιουλίου, δηλαδή έξι ημέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές.  

Τι είναι όμως το Digital Greece;  

Στην ουσία ο ανάδοχος θα αναλάβει να διοργανώσει ημερίδες, εκθέσεις και άλλες εκδηλώσεις στην Αττική και στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα και στο Ηράκλειο Κρήτης με στόχο να ενισχύσει την καινοτόμο επιχειρηματικότητα (startups). Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στις προϋποθέσεις που πρέπει να καλύπτουν οι υποψήφιοι ώστε να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό, οι οποίες θεωρούνται «φωτογραφικές». 

Σύμφωνα με το τεύχος του διαγωνισμού, οι υποψήφιοι πρέπει «να έχουν κατά τα τελευταία 5 έτη (2014, 2015, 2016, 2017, 2018) συν το τρέχον, εκτελέσει επιτυχώς για λογαριασμό φορέα του Δημοσίου, ευρύτερου δημόσιου τομέα ή ιδιωτικού τομέα συμβάσεις με αντικείμενο συναφές με την παρούσα, και ειδικότερα: δύο (2) τουλάχιστον έργα με αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών διοργάνωσης εκδηλώσεων στον τομέα του οικοσυστήματος καινοτομίας εντός της Ελλάδας, ένα (1) τουλάχιστον έργο με αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών διοργάνωσης εκδηλώσεων στον τομέα του οικοσυστήματος καινοτομίας εκτός της Ελλάδας, ένα (1) τουλάχιστον έργο με αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών διοργάνωσης εκδηλώσεων τουλάχιστον 4 ημερών στον τομέα του οικοσυστήματος καινοτομίας εντός της Ελλάδας, δύο (2) τουλάχιστον έργα με αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών διοργάνωσης διημερίδων στον τομέα του οικοσυστήματος καινοτομίας εντός της Ελλάδας, δύο (2) τουλάχιστον έργα με αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών διοργάνωσης εκδηλώσεων στον τομέα του οικοσυστήματος καινοτομίας σε περιφερειακό επίπεδο (εκτός Περιφέρειας Αττικής), ένα (1) τουλάχιστον έργο με αντικείμενο παροχή υπηρεσιών διοργάνωσης επιχειρηματικής αποστολής Startups σε διεθνή φόρα ή/και συνέδρια, δύο (2) τουλάχιστον έργα με αντικείμενο παροχή υπηρεσιών διοργάνωσης διαγωνισμού με συμμετοχή Startups».  

Καθώς δεκάδες εκατομμύρια ευρώ δαπανώνται ήδη μέσω άλλων προγραμμάτων για την ενίσχυση της καινοτομίας, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Equifund που χρηματοδοτεί επενδυτικές εταιρείες οι οποίες με τη σειρά τους επενδύουν σε startups, αρκετοί αναρωτιούνται για τη σκοπιμότητα της συγκεκριμένες δράσης. 

Σύμφωνα με την προκήρυξη «αντικείμενο της σύμβασης αποτελεί η διοργάνωση δράσεων ευαισθητοποίησης του γενικού πληθυσμού: α) για τη σημασία της ενίσχυσης των ψηφιακών δεξιοτήτων, η οποία οφείλει να είναι διαρκής και να συμβαδίζει με τις τρέχουσες τεχνολογικές εξελίξεις και η οποία αποτελεί προϋπόθεση ισότιμης συμμετοχής στο νέο ψηφιακό περιβάλλον και προϋπόθεση ανάπτυξης της ψηφιακής οικονομίας, και β) για την ενίσχυση της δημιουργικότητας και της νεανικής επιχειρηματικότητας στις νέες σύγχρονες τεχνολογίες, την προώθηση της καινοτομίας με νέες τεχνολογίες και την ενίσχυση της δημιουργικής κουλτούρας στους νέους, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό ενεργά στον ψηφιακό μετασχηματισμό και στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, σύμφωνα με τις προτεραιότητες της Εθνικής Ψηφιακής Στρατηγικής 2016-2021». 

Δεν είναι η πρώτη φορά που η ηγεσία του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής βρίσκεται στο επίκεντρο κριτικής για έργα τα οποία προκηρύσσονται με περιορισμούς στη δυνατότητα διεκδίκησης από πολλούς υποψηφίους. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτέλεσε...

Διεθνής Διαγωνισμός «Ιδεών» - Ideas4Action!

«Μεταφέρει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     Ο ακαδημαϊκός μου συνάδελφος Dr Djordjija Petkoski, κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου Μάστερ από το Kennedy School of Government, Harvard University και Διδάκτωρ Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Zagreb, λέκτορας της «Ηθικής των Επιχειρήσεων» στο διεθνώς γνωστό Wharton School of Economics του Πανεπιστημίου της Πεννσυλβάνια μου ανακοίνωσε την έναρξη υποβολής προτάσεων για συμμετοχή στον Διεθνή Διαγωνισμό Ιδεών για το Έτος 2018 και μου ζήτησε συναδελφικά να το ανακοινώσω σε φοιτητές και άλλους νέους και νέες ηλικίας 18-35 ετών σε διεθνή κλίμακα. 

     To 2017 στον ίδιο διαγωνισμό είχαν κατατεθεί 1965 ομαδικές συμμετοχές από 5254 νέους και νέες που εκπροσωπούσαν 118 διαφορετικές χώρες. 

     Φυσικά με χαρά καταθέτω την σχετική ανακοίνωση και εδώ στα φιλικά μου blogs και ευχαριστώ για την φιλοξενία.

     «Αν έχετε πάθος για τη διεθνή ανάπτυξη ή την κοινωνική επιχειρηματικότητα, σας ενθαρρύνουμε να υποβάλετε την ιδέα σας στον διαγωνισμό 2018 Ιδέες για δράση. Ο διαγωνισμός ιδεών για δράση είναι μια κοινή πρωτοβουλία μεταξύ του Ομίλου της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Κέντρου Έρευνας Επαγγελματικής Δεοντολογίας του Zicklin στο Wharton School του Πανεπιστημίου Pennsylvania που δίνει τη δυνατότητα σε νέους ηγέτες να μοιραστούν τις ιδέες τους για τη χρηματοδότηση και την υλοποίηση των Στόχων της Αειφόρου Ανάπτυξης του ΟΗΕ. 

Οι νικητές θα παρουσιάσουν τις ιδέες τους σε ειδική εκδήλωση κατά τη διάρκεια των Ετήσιων Συνεδριάσεων του ΔΝΤ και του Ομίλου της Παγκόσμιας Τράπεζας, θα λάβουν υποστήριξη από έναν επιταχυντή εκκίνησης και θα επωφεληθούν από μοναδικές ευκαιρίες ανταλλαγής γνώσεων και δικτύωσης.»

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα: www.ideas4action.org για να εγγραφείτε στο επόμενο διαγωνισμό, να υποβάλετε τις προτάσεις σας και να λάβετε όλες τις σχετικές ενημερώσεις.

Η χρονολογική σειρά εξέλιξης του διαγωνισμού έχει ως εξής: