ΕΘΝΙΚΟΙ ΟΛΕΤΗΡΕΣ: Το ολέθριο πέρασμα του Κώστα Σημίτη από την πρωθυπουργία της χώρας

-Έθαψε τον θάνατο τριών ανθρώπων για το καλό της Ελληνοτουρκικής φιλίας
-Παρέδωσε τον Οτσαλάν στους Τούρκους
-Εβαλε την χώρα με πλαστά στοιχεία στην ΕΕ
- Γιγαντώσε την διαπλοκή και την διαφθορά με πραξικοπηματικές μεθόδους
Αυτός ήταν ο ολετηρας Κώστας Σημίτης #σημιτης pic.twitter.com/GU4XcyhUnZ

— Trikalinos (@Trikalinos131) January 5, 2025

Εννοείται οτι ο Σημίτης έκανε μεταρρυθμίσεις. Με κορυφαία αυτή που έπεισε χιλιάδες κόρόϊδα να πουλήσουν πρόβατα, αγελάδες και χωράφια για να ανοίξουν ΕΛΔΕ μέχρι και στα Άνω Γαμησιανά και να τζογάρουν σε Χαλυβδόφυλλα και Κλωνατέξ κοινή.

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) November 9, 2023

Τον έθαψαν τον Αρχιερέα της Διαπλοκής ή ακόμη δεν επιτρέπεται η κριτική από σεβασμό προς το πτώμα του εθνικού Ολετήρα; pic.twitter.com/Hmd1k0oEWj

— Mirovolos🇬🇷🇨🇾 (@mirobolos) January 9, 2025

 

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-ΚΟ

Ό,τι αντικειμενικότερο και καλύτερο έχει γραφτεί για τον εθνικό ολετήρα Κώστα Σημίτη…

Toυ Γιάννη Τριάντη

Εισαγωγικώς, ας μου επιτραπεί να πω δυο λόγια σε πρώτο πρόσωπο: Υπήρξα δεινός επικριτής της πολιτικής του Κώστα Σημίτη σε μια εποχή κατά την οποία σχεδόν ΟΛΑ τα μίντια τον αποθέωναν, με πρώτη την «Ελευθεροτυπία», στην οποία εργαζόμουν.

Οι συγκρούσεις με τον Σεραφείμ Φυντανίδη ήταν σχεδόν καθημερινές σχετικά με τον τότε πρωθυπουργό και τις επιλογές του. Όμως ουδέποτε διανοήθηκε ο αείμνηστος Φυντανίδης, αυτή η σπουδαία περίπτωση στον χώρο του Τύπου, να κόψει έστω και μια λέξη από τα κείμενά μου.

Υπήρξα και παραμένω δεινός επικριτής του Κώστα Σημίτη. Έμπλεος πάθους εναντίον των επιλογών του, αλλά και της καταιγιστικής προπαγάνδας η οποία τότε τον στήριζε και σήμερα αποθεώνει το έργο του, προκλητικά μονόφθαλμη ή εξοργιστικά τυφλωμένη μπροστά στα συγκεκριμένα στοιχεία της γοερής πραγματικότητας.

Στοιχεία που δεν μιλούν απλώς αλλά κραυγάζουν ότι το πέρασμά του από την πρωθυπουργία ήταν ολέθριο για τη χώρα. Ας δούμε τα στοιχεία αυτά:

1) ΟΝΕ- ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: «Σωστή επιλογή στη σωστή συγκυρία» είχε χαρακτηρίσει την ένταξη στην ΟΝΕ ο Κώστας Σημίτης. Φυσικά, η οργιαστική προπαγάνδα υπερθεμάτιζε. Ενώ και σήμερα κάνει το ίδιο αναμασώντας προπαγανδιστικά άχυρα και τυποποιημένα ψεύδη. Δυστυχώς για τους αφιονισμένους προπαγανδιστές, η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Συγκεκριμένα:

Σχεδόν ΟΛΟΙ οι τότε ηγέτες της Ένωσης ομολόγησαν– δυστυχώς εκ των υστέρων- ότι η Ελλάδα ΔΕΝ έπρεπε να μπει την συγκεκριμένη στιγμή στην ΟΝΕ, αλλά αργότερα. Αφενός γιατί δεν συγκέντρωνε τις απαιτούμενες (οικονομικές) προϋποθέσεις και αφετέρου διότι διέθετε προβληματική διοίκηση, καθώς ουσιαστικά υπήρχε ένα κράτος -ερειπιώνας σε πείσμα της άσαρκης φλυαρίας περί εκσυγχρονισμού.

Παραθέτουμε ενδεικτικώς τις δηλώσεις τους:

– Ζακ Ντελόρ (φίλος του Κ. Σημίτη): «Θα ήταν καλύτερο να είχε καθυστερήσει (σ.σ. η εισδοχή) δυο – τρία χρόνια» (Φεβρουάριος 2014 – Συνέντευξη στην «Καθημερινή»).

– Νικολά Σαρκοζί: «Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ήταν λάθος. Διότι η Ελλάδα μπήκε με ανακριβή στοιχεία. Δεν ήταν έτοιμη η Οικονομία της» (Οκτώβριος 2011- Συνέντευξη στην γαλλική τηλεόραση).

– Ζισκάρ ντ΄Εσταίν: «Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ήταν λάθος να δεχθούμε την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη» (Σεπτέμβριος 2012 – Κοινή συνέντευξη με τον Χέλμουτ Σμίτ στο Spiegel).

– Χέλμουτ Σμίτ: «Ήταν λάθος η ένταξη των Ελλήνων στο ευρώ, αλλά τώρα πρέπει να δεχτούμε τις συνέπειες και να τους συμπαρασταθούμε» (Νοέμβριος 2014, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα- Από την «Καθημερινή»).

– Χέλμουτ Κόλ: «Αν ήμουνα εγώ Καγκελάριος, η Ελλάδα δεν θα έμπαινε στην Ευρωζώνη», γράφει στο βιβλίο του «Από αγωνία για την Ευρώπη» (2014).

Συγκεκριμένα, ο πρώην Καγκελάριος -μιλώντας για αίσχος-, αφενός επικρίνει δριμύτατα τον Γκέρχαρντ Σρέντερ επειδή επέτρεψε την ένταξη της χώρας μας στην ΟΝΕ, και αφετέρου επειδή συμφώνησε να επιτραπεί σε Γερμανία και Γαλλία να μην τηρήσουν το Σύμφωνο Σταθερότητας. «Οι αποφάσεις αυτές είναι από τα σοβαρότερα λάθη που έγιναν τα τελευταία χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση», σημειώνει ο Κόλ.

– Ζίγκμαρ Γκάμπριελ (διετέλεσε Αντικαγκελάριος, υπουργός Εξωτερικών και αρχηγός του SPD): «Η ένταξη της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν αδιαμφισβήτητα ορθή, αλλά στην Ευρωζώνη ήταν σίγουρα λάθος» (2013).

Δημιουργική λογιστική: Η χώρα μπήκε στην ΟΝΕ με ανακριβή στοιχεία. Ιδού πως κατασκευάστηκαν και πώς απεκρύβη η πραγματική κατάσταση της οικονομίας, τα σπασμένα της οποίας τα πλήρωσαν οι επόμενες κυβερνήσεις. Επιλέγουμε ένα από τα πολλά κείμενα που αναφέρονται στο θέμα αυτό:

«Για την ικανοποίηση αυτού του οραματικού στόχου (σ.σ. ένταξη στην ΟΝΕ), όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, αν και αργά, έγιναν πλείστες όσες λογιστικές αλχημείες προκειμένου η χώρα να ικανοποιεί τους ευρωπαϊκούς όρους σε οικονομικό επίπεδο, όπως για παράδειγμα το έλλειμμα.

Σε πολλούς μπορεί να θυμίζει πολλά, σε περισσότερους ίσως και τίποτα, αλλά τα περιβόητα swaps έλυσαν το γόρδιο δεσμό του τότε ελληνικού χρέους. Οι επονομαζόμενες συμβάσεις ανταλλαγής χρέους που σύναψε η τότε κυβέρνηση ελάφρυναν παροδικά το χρέος και κατ’ επέκταση βοήθησαν στη μείωση του ελλείμματος, αφού μετακυλίστηκαν χρονικά τα τοκοχρεωλύσια που όφειλε να καταβάλει η ελληνική πλευρά στους δανειστές.

Έτσι κατέστη δυνατό να μειωθεί το έλλειμμα, όπως απαιτούσε η Ε.Ε., για τις χώρες – μέλη του ευρώ και να μετακυλιστεί διογκούμενο κατά μερικά δισ. ευρώ το δημόσιο χρέος στις επόμενες δεκαετίες. Με αυτά τα λογιστικά τερτίπια η χώρα κατάφερε να μπει στο ευρώ» (Χρήστος Κώνστας- 24.10.13). Ανάλογο, εξαιρετικό κείμενο επίσης με πλήρη τεκμηρίωση, μπορείτε να διαβάσετε στο 24/7, υπογεγραμμένο από τον Χρήστο Δεμέτη (13.5.2015)

2) ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΓΑ: Δηλαδή, η Αττική Οδός και ορισμένες οδικές διευθετήσεις στην Αθήνα, το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» και η Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου.

Όμως ΟΛΑ αυτά τα έργα έγιναν στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, Αγώνες που ΔΕΝ ήθελε ο Κώστας Σημίτης διότι θεωρούσε ότι θα δυσκόλευαν τον δρόμο για την ΟΝΕ.

Ακριβώς για τον λόγο αυτόν, επί τρία χρόνια δεν έγινε απολύτως τίποτε, με αποτέλεσμα να υπάρξουν τραγικές καθυστερήσεις, να διογκωθεί το κόστος λόγω στενότητος χρόνου και να σωθεί η παρτίδα των εντυπώσεων όταν ανέλαβε την διοργάνωση η φιλόδοξη και αποτελεσματική Γιάννα Αγγελοπούλου.

Σημειωτέον, ότι ακόμη και αυτά τα έργα ήταν λειψά λόγω έλλειψης σοβαρού σχεδιασμού. Συγκεκριμένα: Δεν έγινε υπογειοποίηση δρόμων σε κεντρικά σημεία όπως η διασταύρωση του Χίλτον, δεν κατασκευάστηκαν μαρίνες, δεν έγιναν βελτιώσεις στα αεροδρόμια της χώρας , δεν υπήρξε πρόβλεψη για σιδηρόδρομο στη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου παρά το σχετικό σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και βέβαια δεν βελτιώθηκε κατ΄ ελάχιστον το οδικό δίκτυο για Ολυμπία και Δελφούς (τόποι ονομαστοί παγκοσμίως που ακόμη και σήμερα είναι προσβάσιμοι μέσω απαράδεκτων δρόμων).

Θα μπορούσαν να γίνουν όλα αυτά με ευκαιρία τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Μήπως θα επιβάρυναν υπέρμετρα τα οικονομικά της χώρας; Πρόκειται για αναγκαία έργα, τα οποία θα βελτίωναν εντυπωσιακά την υποδομή της χώρας και εκείνη την εποχή θα κόστιζαν λιγότερο διότι το χρήμα ήταν άφθονο και φθηνό, λόγω Ολυμπιακών, σε σύγκριση με άλλες περιόδους.

3) ΚΥΠΡΟΣ/ΕΕ- ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ: Ασφαλώς θετική η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Ελσίνκι –Δεκέμβριος 1999) για ένταξη της Κύπρου στην Ένωση, και δη χωρίς την προϋπόθεση να λυθεί το Κυπριακό, αλλά με ποιο αντίτιμο;

Δυστυχώς, στο κείμενο της απόφασης γίνεται λόγος για «συνοριακές διαφορές» που πρέπει να λυθούν μεταξύ των προς ένταξη κρατών και των γειτόνων τους.

Το αντίτιμο βαρύ για τη χώρα μας, καθώς η υπο ένταξιν Τουρκία, οχυρωμένη πίσω από την συγκεκριμένη διατύπωση για «συνοριακές διαφορές και συναφή θέματα», θα είχε την ευχέρεια να θέσει θέμα γκρίζων ζωνών, αποστρατικοποίησης των νησιών μας κλπ.

Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση αυτή:

«Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τονίζει την αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών σύμφωνα µε τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και παροτρύνει τα υποψήφια κράτη να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για την επίλυση κάθε εκκρεμούς συνοριακής διαφοράς και άλλων συναφών θεμάτων [to resolve any outstanding border disputes and other related issues]».

Ευτυχώς, η επόμενη ελληνική κυβέρνηση(του Κώστα Καραμανλή) δεν κινήθηκε στο πλαίσιο του Ελσίνκι για να μην υποχρεωθεί η χώρα μας να συζητάει με την Τουρκία για συνοριακές διαφορές, δηλαδή εφ΄ ολης της ύλης όπως επιθυμεί η γείτων ή να παραδώσει την εδαφική μας ακεραιότητα ως επίδικο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Η Συμφωνία της Μαδρίτης: Όμως δεν ήταν μόνο η Απόφαση του Ελσίνκι επιβαρυντική για τη χώρα μας. Εξόχως δυσμενής ήταν η αναγνώριση εκ μέρους της Ελλάδος ότι η Τουρκία έχει ζωτικά και νόμιμα συμφέροντα στο Αιγαίο. Αυτό διαλαμβάνεται στην Συμφωνία της Μαδρίτης(1997), υπογεγραμμένη από τον Κώστα Σημίτη και τον Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ.

4) ΔΙΑΦΘΟΡΑ: Ας αφήσουμε στην άκρη το όργιο χρηματισμών και λαμογιάς από κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ και από στενούς συνεργάτες του Κώστα Σημίτη, καθώς υπάρχει κάτι υπέρτερο, για το οποίο αποκλειστικά υπεύθυνος είναι ο εκλιπών.

Πριν από τις εκλογές του 1996 ελήφθη η απόφαση να συνταχθεί Σχέδιο Νόμου για την πάταξη της διαφθοράς, τις μίζες από συμβάσεις κλπ. Ο Κώστας Σημίτης ανέθεσε την σύνταξη του Νομοσχεδίου στον καθ΄ύλην αρμόδιο Υπουργό Μεταφορών και Επικοινωνιών, Χάρη Καστανίδη.

Του ζήτησε να το ετοιμάσει έγκαιρα λόγω εκλογών που σκόπευε να διενεργήσει το Φθινόπωρο. Ο Καστανίδης παρέδωσε το Νομοσχέδιο λίγο πριν από το καλοκαίρι και αυτό αξιοποιήθηκε προεκλογικά από το ΠΑΣΟΚ ως βούληση-εξαγγελία για την αντιμετώπιση της διαφθοράς.

Όμως όταν κέρδισε τις εκλογές ο Κώστας Σημίτης (Σεπτέμβριος 1996) πέταξε στα σκουπίδια το Νομοσχέδιο και φέρθηκε απρεπώς προς τον αρμόδιο υπουργό. Συγκεκριμένα, η εγκατάλειψη του Νομοσχεδίου έγινε στο υπουργικό Συμβούλιο από το οποίο απουσίαζε ο Καστανίδης λόγω ανειλημμένης υποχρέωσης (επίσκεψη στις ΗΠΑ).

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά σχετικά με τις συμβάσεις (π.χ. με τη Siemens) και τις μίζες προς το ΠΑΣΟΚ (υπόθεση Τσουκάτου κλπ).

Ας δούμε όμως τι είπε για το μείζον αυτό θέμα ο Χάρης Καστανίδης, μιλώντας το 2011 στη Βουλή ως υπουργός Δικαιοσύνης:

«Στις 8/5/97, ενώ απουσιάζω, συγκαλείται το υπουργικό και αποφασίζει να απορρίψει αυτό που ήταν προεκλογική διακήρυξη της κυβέρνησης με το επιχείρημα ότι το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο δεν χρειάζεται να αλλάξει. Στις 14/5/97 όταν γυρίζω από τις ΗΠΑ αποστέλλω επιστολή στον Σημίτη που το εξηγώ ότι έσφαλε το υπουργικό.

Η επιστολή αυτή καταλήγει ως εξής: «Ό,τι ισχυρίζομαι για την θεσμική θωράκιση της χώρας, σας παρακαλώ να μου επιτρέψετε να θεσπίσω πλαίσιο για τα θέματα αρμοδιότητας, μέτρα και κανόνες που εγγυώνται την διαφάνεια. Αν ούτε αυτό καταστεί δυνατό αναρωτιέμαι αν θα έχει νόημα η παραμονή μου στην κυβέρνηση».

Στις 25/7/97 αποστέλλω νέα εναλλακτική πρόταση. Δεν υπάρχει απάντηση. Στις 30/8/97 ανακοινώνω την παραίτησή μου…

Τα γεγονότα δεν είναι τυχαία και αποτελούν μια κρίσιμη καμπή. Θα ήταν τελείως διαφορετική η πορεία του τόπου αν τότε ο πολιτικός κόσμος είχε αποδεχθεί διαφορετική λειτουργία για τις προμήθειες… Δεν κόψαμε τον ομφάλιο λώρο πολιτικής και επιχειρηματιών με αποτέλεσμα όλα αυτά τα τραγικά που βλέπουμε σήμερα».

5) ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ: Η φρενήρης κούρσα ξεκίνησε το 1997 και έφτασε στο ζενίθ το καλοκαίρι του 1999. Η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη χαρακτήριζε την άνοδο του Χρηματιστηρίου απόδειξη της καλής οικονομικής πορείας του τόπου.

Όμως αυτό ήταν το λιγότερο. Εν όψει των Ευρωεκλογών του 1999 (Ιούνιος) η φρενίτιδα που είχε δημιουργηθεί ενισχυόταν από διθυραμβικές δηλώσεις υπουργών (Παπαντωνίου, Πάγκαλος κ.α.), προτρεπτικές προς το κοινό να μετάσχουν στο χρηματιστηριακό πάρε-δώσε.

Είχε κυκλοφορήσει δε και μια προεκλογική αφίσα στην οποία αναγράφονταν τα εξής: «Σήμερα 1.000.000 επενδυτές ξέρουν ότι οι μετοχές τους έχουν αξία».

Φυσικά, η φούσκα έσκασε (τον Σεπτέμβριο του 1999), με αποτέλεσμα να χαθούν περιουσίες ακόμη και από φτωχούς ανθρώπους που είχαν πέσει θύματα της γενικής ευφορίας και είχαν πουλήσει ακίνητα για να παίξουν στο Χρηματιστήριο.

Το ειδεχθές αυτό έγκλημα αρκετοί -και τότε και τώρα- έσπευσαν να το αποδώσουν στην απληστία και στην ελαφρότητα της ελληνικής κοινωνίας. Δυστυχώς γι’ αυτούς, η ελαφρότητα στεγάζεται στην δική τους σκέψη και προσέγγιση:

Όταν η κυβέρνηση μιας χώρας, με πρόθυμο και συνεπή αρωγό ΟΛΑ τα μίντια, δημιουργεί εικόνα ανθηρής οικονομίας, άκοπου κέρδους και μεγάλων ευκαιριών, τότε με μαθηματική ακρίβεια εγκλωβίζει την πλειονότητα σ΄ ένα παραμύθι στο οποίο ηδέως και αναπόφευκτα συμμετέχει -ασφαλής και βέβαιη για το κερδώον της συμμετοχής της.

Δυστυχώς, υπάρχει και ανάλογη συνέχεια, ενδεικτική καθαρού λαϊκισμού και μικροπολιτικού παιγνίου από την κυβέρνηση: Το μεν, διαβεβαίωνε ο ίδιος ο Κώστας Σημίτης ότι «Σε ένα-δύο 24ωρα η κατάσταση στο Χρηματιστήριο θα ομαλοποιηθεί» (Οκτώβριος 1999), το δε –για να ξεχαστεί το έγκλημα του Χρηματιστηρίου- έθεσε θέμα Ταυτοτήτων, το οποίο απασχόλησε επί μακρόν τα μίντια και την κοινωνία. Όμως η κοινωνία δεν ξέχασε…

6) ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ: Ένα από τα προτερήματα του Κώστα Σημίτη ήταν -λένε οι υμνωδοί του- η τόλμη του και το ότι αψηφούσε το πολιτικό κόστος. Δυστυχώς για τη χώρα, στο μείζον θέμα του Ασφαλιστικού έδειξε ατολμία, προτάσσοντας τη διατήρηση της κυβέρνησής του στην εξουσία.

Αν είχε τη στόφα μεγάλου ηγέτη που νοιάζεται για ριζοτομικές μεταρρυθμίσεις, δεν θα είχε εγκαταλείψει το Νομοσχέδιο Γιαννίτση. Αν τολμούσε να εναντιωθεί στους συνδικαλιστές και στα στελέχη του, όντως θα έχανε την εξουσία. Αλλά θα έμενε εσαεί ως τολμητίας πρωθυπουργός και λαμπερή περίπτωση πολιτικού, έστω για αυτή μονάχα την επιλογή.

7) ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ: Είχε επαινεθεί-μάλλον: αποθεωθεί- και μνημονεύεται ως εχθρός του λαϊκισμού, της υποσχεσιολογίας και της μικροπολιτικής ο Κώστας Σημίτης. Ορισμένα χαρακτηριστικά δείγματα μικροπολιτικής εξετέθησαν ηδη. Όμως υπάρχουν και χειρότερα:

 

Τον Σεπτέμβριο του 2003, στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, ο πρωθυπουργός εξήγγειλε το περιώνυμο «Πακέτο Σημίτη», ύψους ενός δις! Πηχυαίοι τίτλοι στις εφημερίδες και αναπτέρωση των ελπίδων ότι θα ανακάμψει δημοσκοπικά το ΠΑΣΟΚ.

Φυσικά, συνέβη το αντίθετο. Η οργισμένη κοινωνία έδωσε νέο δημοσκοπικό ράπισμα στον Κώστα Σημίτη και στην κυβέρνησή του. Τους έριξε στα τάρταρα. Και ανάγκασε τον πρωθυπουργό να παραιτηθεί και να δώσει το δαχτυλίδι της διαδοχής στον Γιώργο Παπανδρέου (θα πούμε παρακάτω).

Το αστείο είναι ότι το περίφημο «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» του Ανδρέα Παπανδρέου ωχριά σε παροχές και εξαγγελίες μπροστά στο «Πακέτο Σημίτη». Απλώς η προπαγάνδα έκανε και στην περίπτωση αυτή το καθήκον της…

Όσο για την παραίτηση από την πρωθυπουργία και το δαχτυλίδι της διαδοχής στον φιλόδοξο Γιώργο Παπανδρέου, η εξήγηση είναι απλή: Ο Κώστας Σημίτης έβλεπε ότι θα χάσει τις εκλογές και γι΄ αυτό θέλησε να αποφύγει το πικρό ποτήρι της ήττας.

Ίσως γιατί ένιωθε ότι όσα είχε στιλβώσει ο ίδιος και η οργιαστική προπαγάνδα για τη χώρα (οικονομία, ΟΝΕ, έργα κλπ), η κοινωνία τα κατάλαβε ότι ήταν φτιαχτά, πεποιημένα και αναληθή σε μεγάλο βαθμό.

…Υπάρχουν κι άλλα εξόχως αρνητικά. Ενδεικτικώς με λίγες λέξεις:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εθνικά θέματα και Αριστερά

  Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Τα «εθνικά θέματα» ήταν πάντοτε τρικυμισμένη θάλασσα για την κλασική Αριστερά.  

Λίγο η καταστατική συνθήκη (διεθνισμός κ.τ.λ.), λίγο το ταξικό κριτήριο για τους προλετάριους που «δεν έχουν πατρίδα» και, βέβαια, η σθεναρή εναντίωση στον πρωτογονισμό της εθνικιστικής και πατριδοκάπηλης παλιάς Δεξιάς και ιδού μια Αριστερά που άκουγε πατρίδα και έθνος και τραβούσε πιστόλι.

Ποιος; 

Η πατριωτική Αριστερά της Αντίστασης και της έγνοιας για την Κύπρο, δηλαδή μια παράταξη που έδινε το αίμα της για την πατρίδα, όταν κάποιοι «πατριώτες» την πουλούσαν στο παζάρι με τους επικυρίαρχους.

Τραγικές οι αντιφάσεις στη συμπεριφορά τής Αριστεράς. Από τη μια η μνημειώδης Αντίσταση και από την άλλη η ολέθρια στάση της στο «Μακεδονικό», σ' εκείνη την ταραγμένη εποχή. Οπως και στο Κυπριακό. Από τα συλλαλητήρια για τον Ελληνισμό της Κύπρου στα διεθνιστικά υδαρή, με αποκορύφωμα την πλειοδοσία στο «Σχέδιο Ανάν».  

Πρωταγωνιστές, γνωστοί πανεπιστημιακοί και αρθρογράφοι, οι οποίοι κλείνουν τα μάτια τους στο '55 και στην εποποιία του Κυπριακού Ελληνισμού, που ξεσηκώθηκε εναντίον των Εγγλέζων, την ώρα που η μειοψηφία των Τουρκοκυπρίων παρέμενε άπραγη. Οπως -δυστυχώς- και η Αριστερά της Κύπρου.

Κάποια προσεκτική μετατόπιση παρατηρείται τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως εκ μέρους του ΚΚΕ. Αξιοπρόσεκτες θέσεις και ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις, πόρρω απέχουσες του γνωστού δογματικού και άσαρκου διεθνισμού. Δεν έπαψε ο διεθνισμός να συνιστά εμβληματικό στοιχείο του ΚΚΕ. Ομως δεν οδηγεί πια σε ολισθηρές ατραπούς και σε απλουστευτικές αναλύσεις... Στον απέναντι ανανεωτικό χώρο, παρά τις μαρμαρυγές τής τελευταίας δεκαετίας, τα πράγματα παραμένουν χειμέρια.

Ο χώρος αυτός δυναστεύεται από έναν δίδυμο ιό. Ο αποξηραμένος διεθνισμός του παρελθόντος, αγκαλιά με τον ανίατο δογματισμό τού «εκσυγχρονισμού». Ενας λειμώνας όπου άνθησε και θάλλει η χορεία των «αντιεθνικιστών»:  

Λυσσαλέες επιθέσεις εναντίον της επίσημης Ιστορίας, αντί για θεμιτή και γόνιμη κριτική. 

Μονομερής καταδίκη του εθνικισμού, με κραυγαλέο παράδειγμα η στάση τους στο σύγχρονο «Μακεδονικό», στο οποίο νομιμοποιούν απόλυτα τους ασύστολους εθνικιστές της FYROM. 

Μονοδιάστατη οπτική στο «μεταναστευτικό», με την αυτονόητη έγνοια για τους χειμαζόμενους μετανάστες να εξελίσσεται σε προκλητική αδιαφορία για τους εξίσου χειμαζόμενους Ελληνες. 

Και, βέβαια, επιφανειακές προσεγγίσεις στα ελληνοτουρκικά και στο μειονοτικό της Θράκης.

Η Αριστερά χάνει το δίκιο της κολυμπώντας στα νερά των δογματικών στερεοτύπων, όπως αναπαράγονται και προβάλλονται από επιφανείς εκπροσώπους της σεσημασμένης χορείας (Ρεπούση, Δραγώνα, Λιάκος, Χριστόπουλος, Αναγνωστοπούλου, Τσιτσελίκης κ.ά.), καθώς και από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Χάνει το δίκιο της διότι ικανό μέρος των απόψεων αυτών παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Το '21 και οι μύθοι, η Συνέχεια του Ελληνισμού, η Μικρασιατική Καταστροφή, τα ελληνοτουρκικά, τα μειονοτικά, το Κυπριακό, το μεταναστευτικό κ.ά. είναι πεδία στα οποία θα μπορούσε να εισφέρει τον προβληματισμό του ο χώρος αυτός. Και βαθμηδόν να επέλθει η πολύτιμη ώσμωση και η αφομοίωση από το ευρύ κοινό σημαντικών στοιχείων, ώστε να τεθούν εκποδών δυναστικά ψεύδη και αποπροσανατολιστικές ψευδαισθήσεις.

Δυστυχώς, η συγκεκριμένη χορεία λειτουργεί κρημνιστικά και υπεροπτικά. Δεν εκθέτει τις θέσεις της. Στηλιτεύει και χλευάζει την ενάντια άποψη. Δεν νοιάζεται να λειτουργήσει παιδευτικά. Προτιμά μιαν ανεξήγητη επιθετικότητα, αδιαφορώντας για το παραγόμενο αποτέλεσμα. Καταφεύγει σε συνεχείς ηλεκτρικές εκκενώσεις στο σώμα της κοινωνίας και δεν βλέπει ότι η τακτική αυτή ενισχύει τις σκληρύνσεις, απωθεί μεγάλο μέρος της κοινωνίας και το στρέφει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Καμμία αγαπητική διάθεση, κανένας σεβασμός προς τους αλλοδόξους. Απεναντίας, ενώ καταγγέλλουν -και καλά κάνουν- τις οξύτατες και συχνά λαϊκίστικες επιθέσεις που δέχονται, οι ίδιοι πράττουν ακριβώς το ίδιο! Επιφυλάσσουν βαρύτατους χαρακτηρισμούς σ' εκείνους που δεν συμμερίζονται τις απόψεις τους. Και τους καταχωρίζουν ελαφρά τη καρδία στο εθνικιστικό τόξο ή στην Ακροδεξιά! Τοξικά βέλη, ακόμη και για δικούς τους. Με απερίγραπτη δυσανεξία και απίστευτη εχθρότητα.

Απελπιστική και ολέθρια συμπεριφορά, όπως φάνηκε και στην υπόθεση Σαμπιχά.

 Η επίσημη «εθνική αφήγηση» πάσχει σε πολλά σημεία. Βολικές ερμηνείες, κραυγαλέες αποσιωπήσεις, τεχνητές προσχώσεις με μύθους και στοιχεία ανέρειστα ιστορικώς, διαμόρφωσαν και παρέδωσαν την Ιστορία κολοβή και εξωραϊσμένη. Δεν συνιστά ελληνική πρωτοτυπία το γεγονός αυτό. Συμβαίνει παντού. Εύλογη επομένως η απόπειρα για μερική αναθεώρηση, δίχως φόβο και σκοπιμότητες, αλλά σοβαρά, υπεύθυνα και νηφάλια.

Η αναγκαία και αναπόφευκτη αυτή διαδικασία -διαρκώς ανανεούμενη και πιθανώς ανατρεπτική στα σημεία- δεν ευτύχησε στον τόπο μας. Η κατά μόνας προσπάθεια σημαντικών ιστορικών είτε δεν κατέστη προσπελάσιμη στο ευρύ κοινό είτε προσέκρουσε σε ένα επιστημονικώς όμορο μεν αλλά αντιθέτου ροής ιστορικό ρεύμα. Ετσι, η γόνιμη αναθεώρηση σημείων και στοιχείων κατέληξε στυγερός αναθεωρητισμός από τους «εθνομηδενιστές», που συγκροτούν το συγκεκριμένο ρεύμα και άρχουν στα Πανεπιστήμια, στα μήντια και -φευ- στην ανανεωτική Αριστερά.

Ετσι, επιχειρείται να αντικατασταθεί στη συνείδηση της κοινωνίας το συμπαγές πλαίσιο που είχε επισήμως δημιουργηθεί, από μία ούτως ειπείν «υγειονομική ζώνη», η οποία ξορκίζει και εξορίζει την έννοια του έθνους, δυσανασχετεί στο άκουσμα της λέξης πατρίδα, ξιφουλκεί κατά της «Συνέχειας του Ελληνισμού» και χαρακτηρίζει εθνικιστική νεύρωση οποιαδήποτε αναφορά στην παράδοση και στα «εθνικά δίκαια» («Μακεδονικό», Αιγαίο, Κυπριακό κ.ά.). 

 Οπως σημειώσαμε , το ρεύμα αυτό εντοπίζεται κυρίως στις κλιτύς του ΣΥΡΙΖΑ, στις αμμουδιές της ΔΗΜΑΡ και στις υπώρειες του νεοφιλελευθερισμού, και αποτελεί σύνθεμα «αποξηραμένου διεθνισμού του παρελθόντος και ανίατου, δογματικού "εκσυγχρονισμού"». 

Εκείνο που εκπλήσσει στην περίπτωση του «εθνομηδενιστικού ρεύματος» δεν είναι το οριακόν ορισμένων θέσεων, αλλά η συχνά κυκλώπεια θέαση και το «πειρατικόν» των παρεμβάσεων:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το «πότε» και το «πώς»

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Στο βιβλίο του «Οι αφέντες του κόσμου» ένας πρώην πράκτορας της CIA, ο Γκονζάλεθ Μάτα, αναφέρει ότι πολυμελές κλιμάκιο της δυσώνυμης Υπηρεσίας είχε ενεργό συμμετοχή στον Μάη του '68, καθώς και σε μια μεγάλη απεργία του πανίσχυρου συνδικάτου IGM στην τότε Δυτ. Γερμανία. Δεν δημιούργησε τον Μάη η CIA ούτε συνέβαλε στην απεργιακή έκρηξη. «Απλώς» παρενέβη. Στο πυρακτωμένο Παρίσι, γιατί η Ουάσιγκτον δεν ήθελε να ακούσει για Ντε Γκωλ, και στη Γερμανία, διότι παιζόταν ένα μεγάλο οικονομικό παιχνίδι με παραγγελίες για ναυπήγηση πλοίων.

 

Αυτά λέει ο Μάτα και παραθέτει πλήθος στοιχείων για το είδος των παρεμβάσεων, που λειτούργησαν όπως το λάδι στη φωτιά, και για τις οποίες δεν είχαν ιδέα ούτε οι εξεγερμένοι των Παρισίων ούτε οι Γερμανοί συνδικαλιστές. Ομως η πειστική μαρτυρία του πρώην πράκτορα φωτίζει αποκαλυπτικά το πώς λειτουργούν οι μεγάλες δυνάμεις και οι Υπηρεσίες τους όταν διακυβεύονται δικά τους συμφέροντα ή επιθυμούν δραστικές αλλαγές για λόγους ισχύος και επιρροής. Δρουν συνωμοτικά είτε δημιουργώντας πρόβλημα είτε αξιοποιώντας υπαρκτές εστίες ανάφλεξης. Γεμάτη η ιστορία παρόμοιων παρεμβάσεων, σε πείσμα εκείνων που μιλούν για λαϊκίστικη συνωμοσιολογία και τη χλευάζουν.

Μιλώντας για την κατάσταση στη Βενεζουέλα ο Ιγνάσιο Ραμονέ, πρώην διευθυντής της «Le Monde Diplomatique», καταγγέλλει «πραξικόπημα αργής ανάφλεξης» το οποίο «συνδέεται με τις ΗΠΑ και καθοδηγείται από τον πραξικοπηματία Λεοπόλδο Λόπες». 

Στην πρώτη φάση δημιουργείται έλλειψη αγαθών πρώτης ανάγκης μέσω «κερδοσκοπικής αποθεματοποίησης», γεγονός που δημιουργεί λαϊκή δυσφορία και κάνει τον κόσμο να στραφεί εναντίον «της ανίκανης κυβέρνησης». Τα υπόλοιπα της πρώτης φάσης -εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και καταιγιστική προπαγάνδα από τα Μέσα Ενημέρωσης, εγχώρια και διεθνή- είναι θέμα χρόνου.

Η δεύτερη φάση έχει στόχο την εξέγερση. Ενισχύεται η δυναμική μιας κοινωνικής ομάδας που διαμαρτύρεται (στη Βενεζουέλα ξεσηκώθηκε μια μειοψηφία αποφασισμένων φοιτητών), ακολουθούν -αναπόφευκτα- συγκρούσεις με την αστυνομία, γίνονται συλλήψεις, ενώ παράλληλα καταγγέλλεται από τα πρόθυμα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα η κρατική καταστολή, ώσπου μπαίνουν στο παιχνίδι της καταδίκης «μεγάλοι ανθρωπιστικοί οργανισμοί» και ξένες κυβερνήσεις...  

Στην κατακλείδα του άρθρου ο Ραμονέ σημειώνει: «Βρισκόμαστε σ' αυτό το στάδιο και συνεπώς: κινδυνεύει η δημοκρατία στη Βενεζουέλα; Ναι, γιατί απειλείται, για άλλη μια φορά, από τους αιώνιους πραξικοπηματίες»...  

Εν παρόδω ειρήσθω ότι μηντιακά συγκροτήματα που πολεμούσαν τον Τσάβες παραδέχτηκαν πριν από χρόνια ότι είχαν δεχτεί οικονομική βοήθεια από τις ΗΠΑ. Ετσι, ανοιχτά και κυνικά.

Μία μικρή χώρα, όπως η Βενεζουέλα, δύσκολα μπορεί να αντιμετωπίσει θηριώδεις εκστρατείες από ξένα κέντρα, καθώς και τον απηνή πόλεμο, οικονομικό, μηντιακό και άλλους. Ωστόσο, η προπαγάνδα και οι παρεμβάσεις ανθίζουν στις ρωγμές της διακυβέρνησης, στις αστοχίες και στον δογματισμό της. 

Ο Τσάβες αριστουργηματικά είχε καταφέρει να αποφεύγει τα ολισθήματα. Γι' αυτό και είχε αποτρέψει αρκετές επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης, ενώ είχε συντρίψει την αντιπολίτευση σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις. 

Ομως ο Μαδούρο δεν είναι Τσάβες: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το αδιανόητο επανακάμπτει

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Σημειώσεις στο περιθώριο της ουκρανικής κρίσης, με επισημάνσεις και διαπιστώσεις για ορισμένα πεδία του πολύπτυχου αυτού ζητήματος: 

* Το αδιανόητο μιας πολεμικής σύγκρουσης στην καρδιά της Ευρώπης αποδείχτηκε τραγικό γεγονός με τον εμφύλιο στη Γιουγκοσλαβία και τη δυτική επιδρομή εναντίον της Σερβίας.

Τώρα, το αδιανόητο επανέρχεται έστω και ως πιθανότης πολέμου στην Ουκρανία. Η διαφορά εντοπίζεται στο ειδικό βάρος τού ενός μετώπου, σε σύγκριση με το πρόσφατο παρελθόν (Ρωσία, αντί Σερβίας). Διαφορά που παραπέμπει στην αναβίωση ψυχροπολεμικού κλίματος και στη γεωπολιτική σημασία της τελικής έκβασης, απείρως πιο σημαντικής από τις βολικές για τη Δύση «διευθετήσεις» στην επικράτεια της πρώην Γιουγκοσλαβίας. 

* Η εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Ουκρανία, όπως την επιθυμούν οι Αμερικανοί και η Ενωση, δεν στάθηκε δυνατό να αλλάξει παρά την αστερόεσσα «επιδότηση» της πορτοκαλί επανάστασης. Το δεύτερο χαρτί για αποτελεσματική δυτική διείσδυση ήταν η Συμφωνία της Ουκρανίας με την Ενωση. Αναχαιτίστηκε από τον Γιανουκόβιτς, την ίδια στιγμή που η χώρα ενίσχυε οικονομικά τους δεδομένους δεσμούς της με τη Ρωσία και επαναβεβαίωνε τον προσανατολισμό της.

* Ο τρόπος που συντελέστηκε η αποπομπή του εκλεγμένου Γιανουκόβιτς νομιμοποιεί τυπικά τον Πούτιν να τον θεωρεί «νόμιμο πρόεδρο», και να επικαλείται σχετικές συμφωνίες μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες νομιμοποιούν και τις επεμβατικές δραστηριότητες στην Κριμαία. Είναι δύσκολο, ιδία στους Αμερικανούς, να θεωρήσουν έκνομες τις (στρατιωτικές) κινήσεις της Ρωσίας και να μιλούν για παράνομη επέμβαση στο εσωτερικό της Ουκρανίας, όταν οι ίδιοι με διάφορα προσχήματα έχουν επέμβει με αστείες νομιμοποιητικές εξηγήσεις σε πολλές γωνιές του πλανήτη. Τα υπόλοιπα -εκατέρωθεν- είναι για το θεαθήναι. Και για παροχή υλικού στον απηνή πόλεμο της αμφίπλευρης προπαγάνδας.

* Ο διεφθαρμένος και αυταρχικός Γιανουκόβιτς δεν κατέβασε στρατό εναντίον των διαδηλωτών του Κιέβου. Θρυλείται, χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί με στοιχεία, ότι βρέθηκε χαρτί στο σπίτι του που δείχνει ότι ετοιμαζόταν να ζητήσει επέμβαση του στρατού. Απλώς, θρυλείται... Επίσης δεν έχει αποδειχθεί η ταυτότητα των ελεύθερων σκοπευτών, οι οποίοι πέραν των διαδηλωτών είχαν στόχο και αστυνομικούς. Εκείνο που δεν αμφισβητείται, αλλά για το οποίο παρατηρείται αιδήμων σιγή από ιθύνοντες και μήντια της Δύσης, είναι η άκρως ενεργή παρουσία ακροδεξιών και ναζί στις διαδηλώσεις και τα ανατρεπτικά γεγονότα της πλατείας Μαϊντάν. Το γεγονός αυτό είναι θλιβερό, αλλά και έχει και μια ιλαρή πτυχή: οι ευαίσθητοι Ευρωπαίοι που ξεσηκώθηκαν για την ημέτερη Χρυσή Αυγή, δεν έβγαλαν άχνα για τους ακραίους αυτούς Ουκρανούς. Εννοείται ότι ουδείς νοήμων -το απέφυγε και ο Πούτιν- εντάσσει το σύνολο ή την πλειονότητα των εξεγερμένων του Κιέβου στους ακροδεξιούς.

* Η αμηχανία της Ευρώπης, εξηγήσιμη λόγω της γερμανικής στάσης (ενεργειακή εξάρτηση από Ρωσία, μεγάλη αγορά για τα γερμανικά προϊόντα κ.ά.), κατοπτρίζει τη γενική, προβληματική κατάσταση στην Ενωση. Οικονομικά αδυνατεί να βοηθήσει την Ουκρανία, σε σύγκριση με τη Ρωσία, και γι' αυτό επιστράτευσε το ΔΝΤ! Ως και οι πλέον ένθερμοι θιασώτες του ευρωπαϊσμού στην Ουκρανία ξέρουν -ή θα μάθουν- τι σημαίνει ΔΝΤ. 

* Και η Ελλάδα; 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι ...καλές εξεγέρσεις

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Η ανατροπή του Μόρσι στην Αίγυπτο και του Γιανουκόβιτς στην Ουκρανία παρουσιάζουν ένα κοινό στοιχείο: την αμέριστη υποστήριξη της Δύσης στους ανατροπείς. 

Ενα το κρατούμενο, λοιπόν: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Εστω και αν πρόκειται για τανκς ή για εξεγερμένους, αρκεί αυτοί οι τελευταίοι να είναι δυτικής κοπής, όπως στην Ουκρανία, ακόμη και αν υπονομεύουν τις σταθερές τού κοινοβουλευτισμού. (Υπενθυμίζεται ότι οι ανατρεπτικές αποφάσεις του Κοινοβουλίου προήλθαν από την εξέγερση μιας μειοψηφίας.)

Οι λαϊκές εξεγέρσεις, ως και εκείνες που κρίνονται συντηρητικές, νομιμοποιούνται ηθικά και κατισχύουν πολιτικά όταν διαθέτουν δύο βασικά στοιχεία: την καθολική λαϊκή στήριξη και την αντίδραση σε βάναυσες, ολοκληρωτικές επιλογές ενός καθεστώτος.  

Στην Ουκρανία, τη σπίθα άναψε η απαγόρευση των διαδηλώσεων. Αλλά το έναυσμα γι' αυτές ήταν η επιλογή του Γιανουκόβιτς να απορρίψει τη Συμφωνία Σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ενωση και να επικυρώσει εμπράκτως και οριστικά την πρόσδεση στο άρμα της Ρωσίας.

Ιδού το πρώτο παράδοξο: την φιλοευρωπαϊκή δυναμική υποστηρίζει το 43% των Ουκρανών. Σοβαρό ποσοστό, αλλά μειοψηφούν. 

Αυτό φάνηκε καθαρά και στο ξεκίνημα των διαδηλώσεων: οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας όχι μόνο δεν είχαν εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ουκρανία, αλλά ούτε καν στο μεγαλύτερο μέρος του Κιέβου ή του «δυτικού» μέρους.

Το δεύτερο παράδοξο αφορά στην αντιμετώπιση των εξεγερμένων από την Δύση. Είχαν καταλάβει κρατικά κτίρια, είχαν μετατρέψει το κέντρο του Κιέβου σε απόρθητο κάστρο και απαιτούσαν παραίτηση του Γιανουκόβιτς, εκλογές κ.τ.λ. Σ' εκείνο το πρώτο διάστημα, πλείστοι όσοι ιθύνοντες της Ενωσης είχαν βρεθεί στην πλατεία Μεϊντάν, δίπλα στους διαδηλωτές, στηρίζοντας ανοιχτά τον αγώνα τους. Αυτό συνεχίστηκε -ανοιχτά και απροκάλυπτα- μέχρι τέλους, ακόμη και όταν μέρος των εξεγερθέντων εφοδιάστηκε με όπλα. Και, κυρίως, όταν ήταν γνωστό τοις πάσι ότι ανάμεσα στους ειρηνικούς διαδηλωτές σημαίνοντα ρόλο έπαιζαν ακροδεξιά στοιχεία.

Το τρίτο παράδοξο αφορά στα δύο μέτρα και δύο σταθμά που αποδεδειγμένα λειτουργούν -γενικώς- στη συμπεριφορά των δυτικών. Είχε φανεί στην Αίγυπτο, όπου σύμπασα η Δύση δεν είχε κανένα πρόβλημα με τις ερπύστριες που ανέτρεψαν τον εκλεγμένο Μόρσι. Φάνηκε και στην Ουκρανία, όπου το αυταρχικό καθεστώς Γιανουκόβιτς δεν συμπεριφέρθηκε καν -τουλάχιστον στην αρχή της εξέγερσης- όπως ο Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη. Πόσω μάλλον, που ο συγκεκριμένος ηγέτης -υπόδειγμα εξαρτημένου πολιτικού που ευνοεί την ολιγαρχία και τη διαφθορά αρκεί να τον εξυπηρετούν- απέφυγε να κατεβάσει στρατό εναντίον των διαδηλωτών. 

Και διερωτάται κανείς: αν π.χ. στην Αθήνα των εξεγερμένων, τότε στο Σύνταγμα, είχαμε σκηνικό Κιέβου, απειλητικό για την κυβέρνηση της χώρας, πώς θα αντιδρούσαν οι δυτικοί;  

Τι θα έλεγαν αν έβλεπαν πρέσβεις κάποιων χωρών να βρίσκονται στο πλευρό των διαδηλωτών, που εν τω μεταξύ είχαν καταλάβει το δημαρχείο, την Περιφέρεια, την Παλιά Βουλή, τα γραφεία της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, με την ένοπλη σύμπραξη ακροδεξιών ομάδων;

TOYΡΚΙΑ και ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ευτυχώς, υπάρχει ο Ερντογάν...

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Την ώρα που προκαλούσε ωμά ο Ερντογάν, λέγοντας ότι «δεν υπάρχει χώρα που να ονομάζεται Κύπρος», ο Γ.Παπανδρέου φύτευε γλάστρες στην πλατεία Γκεζί της Πόλης και ο Ευάγγελος Βενιζέλος σιωπούσε αμήχανος στην Αθήνα. 

 Και ο μεν Παπανδρέου δεν είχε καμιά θεσμική υποχρέωση να σχολιάσει τις δηλώσεις Ερντογάν. Εξάλλου δεν αποκλείεται να συμφωνεί πλήρως: ως υπουργός Εξωτερικών είχε αναγάγει την διπλωματία του ζεϊμπέκικου και των ψευδαισθήσεων σε κυρίαρχο δόγμα, και ως πρωθυπουργός δεν έδινε δεκάρα για τα «εθνικά θέματα».  

Αλλά ο κ. Βενιζέλος;  

Και ο ευαίσθητος Αντώνης Σαμαράς, που εγκαλείται μάλιστα ως εθνικιστής;

Ο εφιάλτης της κρίσης παρώθησε στο περιθώριο τα «εθνικά θέματα». Ομως οι εξελίξεις τρέχουν ερήμην της κοινωνίας και, φευ, εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Η Αθήνα, διά χειλέων Βενιζέλου, και η Λευκωσία δέχτηκαν την τουρκοκυπριακή πλευρά ισότιμη της κυπριακής κυβέρνησης, ώστε να διεξαχθούν τετραμερείς διαπραγματεύσεις «για λύση του Κυπριακού». Η Αγκυρα συμφώνησε ασμένως. Και με διαμορφωμένο το πλαίσιο -αναπάντεχα θετικό γι' αυτήν- πολύ φυσιολογικά ο Ερντογάν προχώρησε στην πρόσφατη προκλητική δήλωσή του. Και η Αθήνα;

Καμιά αντίδραση από τον υπουργό Εξωτερικών. Ούτε από τον πρωθυπουργό, φυσικά. Και το χειρότερο: ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών κάλεσε την διεθνή κοινότητα να αφυπνιστεί και να δει «τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας»! Ομως η Τουρκία ποτέ δεν έκρυψε τις προθέσεις, τις επιδιώξεις και τους στόχους της. Ποντάροντας στην αναβάθμιση της θέσης και του ρόλου της διεθνώς, αμφισβητεί μονίμως την υπόσταση του σημερινού status, παρ' ότι η Κύπρος μετέχει στην Ενωση, και δη στην Ευρωζώνη, και στον ΟΗΕ. Η Αγκυρα ουδέποτε αναχαιτίστηκε παραδειγματικά. Ηπιες και χλωμές οι αντιδράσεις των ιθυνόντων της Ενωσης, χωρίς ουσιαστικές επιπτώσεις για την Τουρκία.

Ανεξήγητο;  

Οχι βέβαια: 

ΠΑΙΔΕΙΑ, ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σύνδρομο Ρεπούση

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Εχει τον τρόπο της η κυρία Ρεπούση. Από την ολοφυρόμενη Σμύρνη πέρασε δίκην ιστορικού τροχονόμου και είδε «συνωστισμό». Στο δύσβατο Ζάλογγο εντόπισε κατοπινούς σεναριογράφους να κατασκευάζουν μύθους με τις Σουλιώτισσες. Στον ναό της εκπαίδευσης διέκρινε τα ρασοφορεμένα Θρησκευτικά σε ρόλο δυνάστη και πρότεινε την αντικατάστασή τους από τη Θρησκειολογία. Και τώρα ξανά προς τη δόξα τραβά, ανοίγοντας μέτωπο με τα Αρχαία Ελληνικά.

 

Η κυρία Ρεπούση δεν πρωτοτυπεί. Τα τελευταία χρόνια μια ευάριθμη πλην δυναμική ομάδα (κυρίως) πανεπιστημιακών, με άμεση πρόσβαση στα μίντια, υπηρετεί εμμονικά μια αναθεωρητική εναντιοδρομία. Βάλλει κατά των εννοιών πατρίδα και έθνος, ξιφουλκεί κατά της «συνέχειας του Ελληνισμού», ζητεί την αναθεώρηση της επίσημης ελληνικής ιστορίας, και ομού με ορισμένα πολιτικά κόμματα καλούν το κράτος να χωρίσει τα τσανάκια του από την Εκκλησία.

 

Ελάχιστα μέλη της ομάδας αυτής καταθέτουν νηφάλια τις απόψεις τους. Στον λόγο τους κυριαρχεί η επιθετική καταγγελία, η περιφρονητική δυσανεξία και μιας μορφής εστετίστικη αλαζονεία.

 

Στη θέση του γόνιμου διαλόγου, η νεύρωση του δίκιου. Αντί για προσπάθεια πειθούς μέσω στερεών επιχειρημάτων, σκόρπιες εκκεντρικές παρεμβάσεις. Αντί προσκλήσεως για συν-εννόηση, η πρόκληση... Επί παραδείγματι, ένα από τα μέλη της άτυπης αυτής ομάδος έφθασε να γράψει ότι ο πατριωτισμός ήταν βασικό στοιχείο της χιτλερικής ιδεολογίας...

 

Σε κάποια σημεία η κυρία Ρεπούση, καθώς και η εν λόγω ομάδα, έχουν δίκιο. Ασφαλώς υπάρχουν βολικά λαξεμένες γωνίες στην επίσημη ιστορία. Ασφαλώς και υφίσταται θέμα με ορισμένα βιβλία. Ασφαλώς και υπάρχει ανάγκη λειτουργικής διευθέτησης των σχέσεων του κράτους με την Εκκλησία. Ομως έχει μεγάλη σημασία, κυριαρχική, το «πώς» τίθενται τα ζητήματα. Τι εκπέμπει εκείνος που εναντιοδρομεί. Και -ουχί ήσσονος σημασίας- «πότε» και «διά τίνος» μέσου.

 

Στη Βουλή που καίγεται από άλλα φλέγοντα; Σε κομματικές εκδηλώσεις, στην αγορά, πού; Και πότε; Την ώρα που καλώς ή κακώς η πλειονότης θεωρεί ότι δέχονται επίθεση το έθνος, η οικονομία, η γλώσσα και η ιστορία του -και οι σαλτιμπάγκοι της Χρυσής Αυγής εκμεταλλεύονται χυδαία τις λέξεις πατρίδα και έθνος-, εσύ βγαίνεις στην ωραία πύλη του Διαφωτισμένου οίκου σου και θέτεις τα ζητήματα αυτά! Αστοχία στον τρόπο, ή μεθοδευμένη πρόκληση;

 

Μια ψυχαναλυτική προσέγγιση για το ούτως ειπείν προβοκατόρικο παρεμβαίνειν της κυρίας Ρεπούση θα είχε περιορισμένο ενδιαφέρον. Θα αφορούσε την ίδια και ενδεχομένως τον ψυχισμό της αιρετικής δράκας στην οποία ανήκει. Το μείζον αφορά μια διαπίστωση και μια ερμηνεία. Διαπιστωμένα, η σκόνη από το ποδοβολητό της κυρίας Ρεπούση αδικεί μεγάλο μέρος του δίκιου της. Θα μπορούσαν να αποτελέσουν οι απόψεις της πολύτιμο υλικό για γόνιμο διάλογο. Αλλά η ίδια επιλέγει να σιτίζει φαντασμαγορικές αντιμαχίες, ξέροντας ότι έχει εξασφαλίσει ενάντια πυρά και σίγουρη αυτοπροβολή.

 

Υπάρχει κάτι χειρότερο.

 

Η χρεοκοπία των εκβιασμών

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Το απειλητικό σύννεφο της χρεοκοπίας σκεπάζει πάλι τη χώρα: Στις 20 Μαρτίου η Ελλάδα πρέπει να αποπληρώσει δάνεια ύψους 14,5 δισ. ευρώ. Επομένως –γράφει το γερμανικό «Spiegel»– «αν δεν ευοδωθούν οι διαπραγματεύσεις μέχρι τα μέσα Μαρτίου για τα 89 δισ., η Ελλάδα θα είναι αντιμέτωπη με την άτακτη χρεοκοπία». 

Όντως, έτσι είναι. Μήπως, όμως, ταυτόχρονα βρισκόμαστε μπροστά σε έναν νέο εκβιασμό, προκειμένου να περάσουν τα ειδεχθή μέτρα που εισηγείται η «τρόικα»; 

Ας δούμε τα δεδομένα...