ΣΥΡΙΖΟΣΤΑΛΙΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο υιός και ο εγγονός

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ
 

Είναι πολλοί εκείνοι που απορούν με το θράσος του ΣΥΡΙΖΑ να παρουσιάζει τον υιό, εκείνου τον οποίο έβριζε ολημερίς ως «διαπλεκόμενο», ως εγγονό του αγωνιστή στον οποίο –παρεμπιπτόντως– δεν είχε αναφερθεί ποτέ.

 

Εξ ου και η ντιρεκτίβα του ΣΥΡΙΖΑ Καλλιθέας με κεφαλαία γράμματα: «Υποχρεωτική ανάγνωση. Φροντίστε να ενημερώσετε και άλλους: Πέτρος Κόκκαλης του Σωκράτη, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ο εγγονός του Πέτρου Κόκκαλη του μεγάλου χειρουργού Καθηγητή Ιατρικής. Τον φώναζαν Κόκκινο Κόκκαλη και είναι μεγάλη τιμή μας που ο εγγονός του είναι υποψήφιος Ευρωβουλευτής μας. Επειδή η σπέκουλα της αντιπολίτευσης και η λάσπη τους στον Πέτρο Κόκκαλη δεν έχει τελειωμό καιρός να μάθουν ποιος ήταν ο παππούς και γιατί ο εγγονός του είναι στον ΣΥΡΙΖΑ».

 

Για τον πατέρα η ντιρεκτίβα δεν αναφέρει το παραμικρό, ίσως επειδή θεωρεί ότι τα παραείπε ο ΣΥΡΙΖΑ όλα τα προηγούμενα χρόνια.

 

Φυσικά δεν υπάρχει οικογενειακή ευθύνη, αν και ο ΣΥΡΙΖΑ όλα τα προηγούμενα χρόνια συκοφάντησε όλους τους συγγενείς όσων έβαζε στο στόχαστρο. Ακόμη και να είναι αληθή όσα καταλόγιζε το κυβερνών κόμμα στον κ. Σωκράτη Κόκκαλη δεν βαρύνουν τον υιό του. Αλλά, πάλι, γιατί να υπάρχει «οικογενειακό πλεονέκτημα» λόγω παππού και να μην υπάρχει «οικογενειακό μειονέκτημα» λόγω πατέρα; 

 Διότι το κυβερνών κόμμα ακολουθεί τη γνωστή από παλιά τακτική του: τα δικά μας, δικά μας και τα δικά σας δικά μας.  

Και είναι σημαντική η ρητορική ερώτηση που έθεσε η κ. Ντόρα Μπακογιάννη «ο κ. Πέτρος Κόκκαλης ήταν μέσα στα Panama papers. Φανταστείτε η Ν.Δ. να κατέβαζε υποψήφιο ευρωβουλευτή που να ήταν στις λίστες αυτές» (Αθήνα 984, 27.3.2019). Κόλαση θα γινόταν. Θα εθεωρείτο «απόδειξη διαπλοκής», και θα διαβάζαμε τίτλους του στυλ «Η Ν.Δ. κατεβάζει offshore στα ψηφοδέλτιά της», «τα Panama papers πάνε εκλογές».

 

Αλλά τι λέμε; Τα έχουμε διαβάσει! Ποιος θυμάται τον ορυμαγδό που είχε δημιουργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στη γνωστή υπόθεση του κ. Σταύρου Παπασταύρου, ο οποίος ήταν απλώς δικηγόρος κάποιου που ήταν στη Λίστα Λαγκάρντ και σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά.

 

Δεν τίθεται φυσικά θέμα ποινικοποίησης της επιχειρηματικότητας, ούτε καν της αθέμιτης αλλά νόμιμης πρακτικής να βάζουν κάποιοι τα λεφτά τους σε φορολογικούς παραδείσους. Απλώς είναι πολύ χυδαία η χρήση των διπλών μέτρων και σταθμών που χρησιμοποιεί αυτή η Αριστερά σε ό,τι αφορά τους δικούς της και τους αντιπάλους της.

 

Το πρόβλημα είναι πως...

ΣΥΡΙΖΟΣΤΑΛΙΝΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Πέτρος και η Αριστερά

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

 

Ας πούμε ότι ο Πέτρος Κόκκαλης εκλέγεται ευρωβουλευτής. Θα είναι καλός στη δουλειά του;  

Αυτό δεν μπορούμε να το προεξοφλήσουμε, αν και είναι εύκολο να στοιχηματίσουμε ότι θα είναι επαρκέστερος της Κωνσταντίνας Κούνεβα ή του Θοδωρή Ζαγοράκη. Αν μη τι άλλο, θα είναι ίσως ο μόνος στην ολομέλεια που δεν θα ελέγχει τον τραπεζικό του λογαριασμό για να καμαρώσει το πενταψήφιο νούμερο της μηνιαίας αποζημίωσης. Είναι,άλλωστε, λογικό να υποθέσουμε ότι η απουσία οικονομικού κινήτρου αυξάνει τις πιθανότητες για ένα ωφέλιμο και αποτελεσματικό κοινοβουλευτικό βίο. 

Εγώ αν είχα τα λεφτά του Κόκκαλη θα ήμουν σε αιώρα στην Καραϊβική. Όμως όταν κάποιος που έχει τα πάντα αποφασίζει να ενταχθεί σε ένα σκοπό, το κάνει για δύο λόγους: είτε επειδή πλήττει, είτε επειδή θέλει να εκφράσει μία δημιουργική ανάγκη.  

Ελπίζω τα κίνητρα του Κόκκαλη να μην εκπορεύονται από ανία. 

Όσον αφορά δε τα τυπικά του προσόντα, δεν χρειάζεται να συζητήσουμε και πολύ. Έχει μεταπτυχιακό στο Χάρβαρντ, εμπειρία από δουλειές, ταξίδια, κοσμικές και κοινωνικές γνωριμίες. Με δυο λόγια, ο άνθρωπος δεν είναι Μυρσίνη Λοϊζου. Και όμως ως πολιτικό προϊόν πλασάρεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο: 

Αν η Μυρσίνη είχε τον μπαμπά της, ο Πέτρος έχει τον παππού του. Σωστό. Διότι το κόμμα θέλει να πουλήσει μία αντανάκλαση των προγόνων τους. Το πράγμα, όμως, καταντά γελοίο. Διότι αν πάρουμε στα σοβαρά την επικοινωνιακή γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, τότε οφείλουμε να δεχθούμε ένα σαφή κοινωνικό προσδιορισμό βάσει των προγόνων μας. Με αυτή τη λογική, ο εγγονός του αντιστασιακού αποκτά το τεκμήριο της πολιτικής αποδοχής, αλλά, τολμώ να υποθέσω, ο εγγονός του δωσίλογου θα πρέπει να κουβαλάει τις αμαρτίες του παππού του.  

Μη γελάτε, είναι μία προσέγγιση αποδεκτή από μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, ιδίως στον χώρο της Αριστεράς. Θυμηθείτε μόνο πόσα βιογραφικά έχετε διαβάσει που αναφέρουν το «ο πατέρας του ήταν αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης» και θα καταλάβετε τι εννοώ. Το αστείο, βέβαια, με την υπόθεση Κόκκαλη είναι ότι αναδεικνύεται ο παππούς, αλλά ο μπαμπάς Σωκράτης μπαίνει πίσω από την κουρτίνα. Και κάπως έτσι όλα αποκτούν μία κωμική ελαφρότητα, με τον Πέτρο να δηλώνει αριστερός (αλήθεια λέει), αφηγούμενος το κλάμα της γιαγιάς του όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση. 

Και ο πατέρας Σωκράτης αριστερός δηλώνει και παλαιός ψηφοφόρος του ΚΚΕ. Στην πολιτική μας ζωή οι κληρονόμοι ονομάτων θεωρούνται assets, που λέει και ο Τσίπρας.  

Σε ένα σοβαρό περιβάλλον, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έτρεχε στο βουνό για να κατεβάσει τον παππού Κόκκαλη. Απλώς θα έλεγε ότι εντάσσει στα ψηφοδέλτια του έναν προοδευτικό, εύπορο άνθρωπο με ερείσματα στον κόσμο του Ολυμπιακού κ.λ.π. Τόσο απλά και τόσο αληθινά. 

Άν, άλλωστε, θέλουν σώνει και καλά να σημειολογήσουν, ας διδαχθούν από αυτό που έκανε ο Σωκράτης Κόκκαλης, όταν επρόκειτο να δοθεί το όνομα του πατέρα του σε δρόμο της Αθήνας: 

Επέλεξε...

ΣΥΡΙΖΟΣΤΑΛΙΝΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Ταξική (α)μεροληψία

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο. Η διαπλοκή δεν γίνεται με εκλογικές συμπράξεις. Αν ήθελε το κόμμα να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα Κόκκαλη, δεν θα καρφωνόταν, εκθέτοντας τον ίδιο τον υιό Κόκκαλη στο ευρωψηφοδέλτιό του.  

Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε το κόστος αυτής της υποψηφιότητας; Γιατί αψήφησε τις αντιδράσεις που ήδη εκδηλώνονταν από τη διαρροή του ονόματος;

 

Τρεις απαντήσεις, ξεκινώντας από τη λιγότερη πειστική. Ο πρωθυπουργός, λένε, έχει μακρά προσωπική σχέση με τον υποψήφιο – έχει, δηλαδή, ιδίαν αντίληψη των αριστερών ευαισθησιών του. Για να ενστερνιστεί κανείς αυτή την απάντηση, πρέπει να πιστέψει ότι ο Τσίπρας έχει χάσει το ένστικτο για το οποίο ακόμη εγκωμιάζεται. Εχει χάσει τη στοιχειώδη ικανότητα να σταθμίζει τον καταστροφικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει μια προσωπική γνώμη.

 

Δεύτερη απάντηση: Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγάλη ανάγκη ερεισμάτων στον Πειραιά και στο ερυθρόλευκο ποίμνιο. Ο πόλεμος με τον ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού απειλούσε να τον αποξενώσει από το κοινό εκείνο του οποίου η οπαδική ταυτότητα διαποτίζει και τις πολιτικές προτιμήσεις. Αν υποθέσουμε ότι όντως υπάρχει τέτοια πελατεία, πόσο μεγάλη είναι; Δεν είναι πάντως τόση ώστε να δικαιολογεί τη ζημιά που προκαλεί ο υμέναιος με τον Κόκκαλη.

 

Τρίτη απάντηση: Αντιμέτωπος με τον κίνδυνο της εκλογικής του απομόνωσης, ο ΣΥΡΙΖΑ επείγεται να δείξει ότι διατηρεί «γέφυρες» με πολιτικά και κοινωνικά πεδία που τον καθιερώνουν ως κόμμα εξουσίας. Χρειάζεται να δείξει ότι έχει προσβάσεις στην Κεντροδεξιά, στην Κεντροαριστερά, στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες· και –γιατί όχι– στην επιχειρηματική τάξη. Αυτή η απάντηση μοιάζει περισσότερο με εκ των υστέρων εκλογίκευση των κρεμλινολόγων του Μαξίμου παρά με συνειδητή επιδίωξη του Τσίπρα.

 

Αν η επιλογή Κόκκαλη ήταν εξαρχής καταδικασμένη, αυτό οφείλεται στα κοινωνικά αντανακλαστικά που έχει παροξύνει η συριζαϊκή ιδεολογία. Ο πρωθυπουργός, ο οποίος εξακολουθεί να διαφημίζει την «ταξική μεροληψία» του κατά των ελίτ, εναγκαλίζεται ένα από τα πιο βεβαρυμένα ονόματα αυτού που ο ίδιος καταγγέλλει ως ολιγαρχία.

 

Εχει όντως δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ όταν λέει ότι η στρατολόγηση του Κόκκαλη δεν συνιστά διαπλοκή. Η διαπλοκή προϋποθέτει ότι οι πόλοι εξουσίας που διαπλέκονται παραμένουν κάπως διακριτοί. Η συγχώνευση δεν είναι διαπλοκή.

 

Η επιλογή του Τσίπρα να συγχωνευθεί πανηγυρικά με αυτό που καταγγέλλει αποτελεί απλώς...

ΣΥΡΙΖΟΣΤΑΛΙΝΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Ο φυσικός χώρος του Πέτρου

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

 

Πολλοί βάλθηκαν να συζητούν για τη συμμετοχή του Πέτρου Κόκκαλη στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Και να υποδεικνύουν τη συγκεκριμένη συμμετοχή ως μια «μετάλλαξη» του ΣΥΡΙΖΑ ως ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος, προκειμένου να πείσουν τους Ελληνες ότι το κόμμα της οδού Κουμουνδούρου έχει προδώσει την Αριστερά, ότι τα βρήκε με τη διαπλοκή, ότι απώλεσε την επαναστατικότητά του -εάν ήταν ποτέ πραγματικά επαναστατικό κόμμα- και όλα τα υπόλοιπα. Μπορεί να φαίνεται πρακτικό. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν κάνουν τίποτε άλλο όλοι όσοι χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο επιχείρημα παρά να επαναεπιβεβαιώνουν το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

 

Για λόγους βραχυπρόθεσμου πολιτικού κέρδους -αυτό νομίζουν τουλάχιστον- θεωρούν ότι, υποδεικνύοντας τη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με μια μερίδα της επιχειρηματικής ολιγαρχίας της χώρας, καταφέρνουν να διώξουν ψηφοφόρους από αυτόν. Εάν κάτι τέτοιο συμβαίνει, συμβαίνει σε πολύ μικρό βαθμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει ψηφοφόρους, ναι. Θα χάσει ψηφοφόρους, όμως, για λόγους τους οποίους δεν φαντάζονται καν οι αντιπολιτευόμενοι. Σίγουρα δεν θα χάσει ούτε γιατί τα βρήκε με τη Μέρκελ ούτε γιατί τα βρήκε με τον Κόκκαλη.

 

Και αυτό διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο φυσικός χώρος κάθε κρατικοδίαιτου επιχειρηματία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες όσο ακριβώς τον χρειάζονται και αυτοί. Γιατί αυτή είναι η πεμπτουσία της Αριστεράς, του ισχυρού, συγκεντρωτικού κράτους που πρεσβεύει. Αυτοί οι «επιχειρηματίες - πολιτικοί κομισάριοι» είναι απαραίτητα όργανα στη διαμόρφωση του πολιτικοοικονομικού πλέγματος που οραματίζεται κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς. Από τη Σοβιετική Ενωση έως την Τουρκία του Ερντογάν, η σύμπλευση πολιτικής και οικονομικής εξουσίας είναι δεδομένη.

 

Και αυτό το γνωρίζει καθένας από τους οπαδούς του αριστερού ρεσάλτο στην εξουσία. Και αυτό επίσης λίγο ενοχλεί τον πλέον σημαντικό πια κορμό των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αυτούς δηλαδή που προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, όπως εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς. Αυτό, όμως, που σίγουρα πετυχαίνει είναι να αναπαράγει εις το διηνεκές τον μύθο περί μιας Αριστεράς η οποία είναι αγνή και άσπιλη, αμόλυντη και «αειπάρθενος». Μια φαντασιακή Αριστερά, η οποία δεν διασυνδέεται με επιχειρηματικά συμφέροντα, που δεν θέλει να δημιουργεί μονοπώλια και να ελέγχει ασφυκτικά την οικονομία.

 

Αντί η Δεξιά στη χώρα μας να προσπαθεί να αναδεικνύει τα δομικά χαρακτηριστικά της Αριστεράς, όπως η διαπλοκή μεταξύ πολιτικής και οικονομικής ελίτ, αντί να κατηγορεί την Αριστερά γι’ αυτό ακριβώς, αντί να υποδεικνύει ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΤΑΛΙΝΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Πέτρος και ο Λύκος

Γραφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

 

Τι μπορεί να σου συμβεί στη ζωή, σκεφθείτε. Τα μεγαλώνεις και τους προσφέρεις το καλύτερο που μπορείς. Τα στέλνεις στα καλύτερα σχολεία, τους δίνεις μια προνομιακή αφετηρία στη ζωή και… Και μια ωραία μέρα ο γιος σου κατεβαίνει υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ!  

Το θέμα μου, πάντως, δεν είναι το δράμα του πατέρα, όσο του γιου. Φίλοι και αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν εκπλαγεί με την απόφαση της κυβέρνησης να επιλέξει τον Πέτρο Κόκκαλη, του Σωκράτη, ως υποψήφιο ευρωβουλευτή. Προσωπικά, έχω εκπλαγεί με την απόφαση του ιδίου του Π. Κόκκαλη να εκτεθεί (κατά πάσα έννοια) ως υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Αναζήτησα απαντήσεις στα δικά του λόγια, στα όσα είπε ο ίδιος για τον εαυτό του, στη συνέντευξη που έδωσε στο ΑΠΕ. Δηλώνει, κατ’ αρχάς, «στρατευμένος εδώ και πολλά χρόνια σε αυτό που παλιά λέγαμε οικολογία, αλλά σήμερα ονομάζεται μάχη για την κλιματική αλλαγή». Προς τούτο έχει ιδρύσει πολιτική κίνηση, της οποίας η στόχευση εκφράζεται με απαράμιλλη ειλικρίνεια στον τίτλο της: «Κόσμος». Η πολιτική κίνηση του Π. Κόκκαλη έχει στόχευση πλανητική: «Ο “Κόσμος” ιδρύθηκε με τη φιλοδοξία να συμβάλει στον επαναπροσανατολισμό της πολιτικής προς την κατεύθυνση της βιώσιμης ανάπτυξης, της συλλογικής ευημερίας και της προόδου στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τη Γη. Θα συνεχίσουμε τη δράση μας και μετά τις ευρωεκλογές, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Θα συνεχίσουμε μέχρι να επιτύχουμε τον παγκόσμιο στόχο για μια ευημερούσα ανθρωπότητα και διασφαλισμένο το μέλλον των επόμενων γενιών το 2030».  

Διακρίνω στο ύφος μια νεύρωσή του, κάτι σαν φανατισμό, ή μήπως είναι ιδέα μου;

 

Το βέβαιο, πάντως, είναι η τάση στην υπερβολή, που νομίζω ότι συνορεύει επικίνδυνα με τη μεγαλομανία. Η Ευρώπη, λ.χ., για τον υποψήφιο ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Π. Κόκκαλη, βρίσκεται σε «υπαρξιακό δίλημμα» και αναζητεί ένα «νέο κοινωνικό συμβόλαιο». Οι ευρωεκλογές αφορούν, πιστεύει, «το μοντέλο οργάνωσης, παραγωγής και κατανάλωσης των κοινωνιών μας. Γι’ αυτό και η προώθηση ενός νέου μοντέλου βιώσιμης ανάπτυξης εμπλέκεται άρρηκτα με τις πολιτικές αποφάσεις που θα κληθούμε να πάρουμε το επόμενο διάστημα ως κοινωνίες σε τοπικό, εθνικό και ευρωπαϊκό πλαίσιο. Ποτέ άλλοτε οι ευρωεκλογές δεν ήταν ένας τόσο κρίσιμος αγώνας». Εκτιμά δε ότι «η Ευρωβουλή, που θα προκύψει από αυτές τις εκλογές, θα είναι η πιο πολιτική και η πιο σημαντική Ευρωβουλή που έχουμε γνωρίσει ποτέ». Οπότε πώς θα μπορούσε να λείπει ο ίδιος;  

Κατανοητό, εφόσον το αντιλαμβάνεται έτσι...

 

Απορρέει, άλλωστε, από την ηθική υποχρέωση που πάντα αισθάνεται κάθε σωστός προοδευτικός: «Ο προοδευτικός χώρος, με την ευρεία έννοια», δηλώνει, «είναι ο φυσικός μου χώρος».  

Με την πολύ ευρεία, την ευρυτάτη έννοια – να το τονίσω. 

Για τον λόγο αυτόν, περιλαμβάνει και το όραμα για το οποίο πολέμησε στον Εμφύλιο ο παππούς του, στενός συνεργάτης του Νίκου Ζαχαριάδη, υπεύθυνος του λεγόμενου παιδομαζώματος και προσωπικός φίλος (τι τιμή!) του Βάλτερ Ούλμπριχτ. «Μεγάλωσα», λέει, «σε ένα περιβάλλον δημοκρατικό, με ισχυρές αναφορές στους αγώνες της Αριστεράς, με προσωπικά βιώματα και διηγήσεις για την ιστορία του παππού μου. Είναι φυσικό λοιπόν να εμπνέομαι από την αλληλεγγύη και το συλλογικό αγώνα για ένα καλύτερο κοινό μέλλον, που αποτέλεσαν βασικές αξίες του αριστερού κινήματος και του παππού μου». Εντούτοις, τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο απλά με τον ανθρώπινο ψυχισμό, διότι σε άλλο σημείο εξηγεί: «Η ιδεολογική μου τοποθέτηση στην πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς ιδεολογική, είναι περισσότερο πραγματολογική, οπότε ναι, με αυτό τον τρόπο μάλλον σχετίζεται με το ότι προέρχομαι από τον επιχειρηματικό χώρο».

 

Η σύγχυση επιτείνεται επικινδύνως όταν πια μπαίνουμε στα λεπτά θέματα των θρησκευτικών πεποιθήσεων: «Η ομάδα μας είναι ένα από τα σημαντικότερα δημιουργήματα του νεότερου ελληνικού λαϊκού πολιτισμού», λέει και προσθέτει ότι «ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε ως ένας φορέας παραγωγής πολιτισμού και νοήματος». Ως εκ τούτου, «η ενασχόληση με τον Ολυμπιακό αποτελεί τιμή και πηγή έμπνευσης για κάθε οπαδό αυτού του συλλόγου». Εδώ έχει και μία αιχμή προς τον πατέρα του, όταν εξηγεί πώς αντιλαμβάνεται τον Ολυμπιακό: «Εγώ πάντοτε τον αντιλαμβανόμουν ως ένα σωματείο που είναι και η μήτρα της ομάδας. Γι’ αυτό σήμερα δυσκολεύομαι, όπως και το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, να δεχτούμε τη μεταστροφή της σε μια ανώνυμη εταιρεία».

 

Τι είναι, λοιπόν, ο υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Κόκκαλης; 

Είναι μια ενδιαφέρουσα ενσάρκωση των βασικών αντιφάσεων του Υπαρκτού Ελληνισμού:  

Της Ελλάδας, που...

ΣΥΡΙΖΟΣΤΑΛΙΝΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Αλέξης, ο Πέτρος και η… κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ
 

Πιτσιρικάδες μάθαμε ότι η εργατιά έχει το κόμμα της και η μπουρζουαζία το δικό της. Κι έρχεται ο Πέτρος ο Κόκκαλης για να ξαναγράψει την ιστορία! Σε λίγο θα μας πουν ότι η πλουτοκρατία είχε οργανωθεί σε μυστική ΚΟΒΑ! Όλα είναι πιθανά σε αυτό το παράλληλο σύμπαν που ο Αλέξης Τσίπρας είναι πρωθυπουργός και ο Πέτρος Κόκκαλης υποψήφιος ευρωβουλευτής της Αριστεράς.

 

Είναι πολύ πιθανό όλα αυτά να αποδειχτούν στρεβλώσεις μιας πραγματικότητας που σε μία άλλη διάσταση η ίδια ιστορία μπορεί να εξελίσσεται πιο φυσιολογικά και οι άνθρωποι να βιώνουν μια κανονική… κανονικότητα. Δεν ξέρουμε αν υπάρχει ένα τέτοιο σύμπαν, αλλά ξέρουμε ότι σε αυτό που ξυπνάμε κάθε πρωί ερχόμαστε συνεχώς σε σύγκρουση με βασικούς κανόνες της λογικής!

 

Ασφαλώς και μπορεί ο Πέτρος ο Κόκκαλης να είναι υποψήφιος με την Αριστερά. Αριστερός δεν μπορεί να είναι! Αλλά συμβαίνει! Ο Πέτρος ο Κόκκαλης δηλώνει εμμέσως πλην σαφώς κομμουνιστής, με την ίδια άνεση που δηλώνουν κομμουνιστές και στελέχη και ιδιοκτήτες χρηματιστηριακών εταιρειών που μεγαλούργησαν στις εποχές που ο καπιταλισμός έραβε το κουστούμι της αναδιανομής στην ελληνική κοινωνία.

 

Αλλά και ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι δα και κάποιο παιδί που προέρχεται από κάποια εργατική οικογένεια του Περιστερίου ή της Κοκκινιάς. Γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας είναι. Όχι του μεγέθους της οικογένειας του Πέτρου, βεβαίως – βεβαίως. Αλλά κι αυτός, πάντως, μέλος της μπουρζουαζίας είναι. Αν κάποιοι δηλώνουν έκπληκτοι που ο Αλέξης απέκτησε στα «ξαφνικά» υγραντήρα πούρων στο γραφείο του, αυτό είναι απόρροια του γεγονότος ότι δεν είναι σωστά ενημερωμένοι. Εκείνοι είναι πιθανό να μην είχαν δει άλλη φορά στην ζωή τους από κοντά ένα αυθεντικό πούρο Αβάνας. Όχι, όμως, ο Αλέξης!

 

Ο Πέτρος ο Κόκκαλης δεν είναι ο μοναδικός εκπρόσωπος της μπουρζουαζίας που αποφασίζει να κάνει καριέρα ως αριστερός ανθρωπιστής για να κατατροπώσει τον… νεοφιλελευθερισμό και την ακροδεξιά. Υπήρξαν κι άλλες πιο πλούσιες οικογένειες από αυτή του Πέτρου που τάχτηκαν από νωρίς στο πλευρό του Αλέξη. Να μην ξεχνάμε πως απέκτησε ο κ. Τσίπρας επαφές με τους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ. Ή τα στελέχη ποιας ελληνικής εταιρείας συνόδευσαν τον Νίκο Παππά στο ταξίδι του στην Βενεζουέλα. 

Κι είναι αλήθεια ότι αυτό με τον Πέτρο το χρειαζότανε ο Αλέξης. Διότι η άρνηση της Κατερίνας Παναγοπούλου να κατέβει στον Δήμο Αθηνών τον λύπησε τον πρωθυπουργό μας και τον έβαλε – προσωρινά ευτυχώς- σε μία κατάσταση ανησυχίας, μην τυχόν και η μπουρζουαζία του γύρισε την πλάτη.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας ασκεί τόσο μεγάλη γοητεία στην ελληνική πλουτοκρατία ή τελικά ήταν αρχής εξαρχής το κρυφό χαρτί της ελληνικής άρχουσας τάξης απέναντι στην προσπάθεια εκσυγχρονισμού της χώρας;  

Διότι η ελληνική πλουτοκρατία δεν θέλει μία ευρωπαϊκή Ελλάδα. Μπορεί να στέλνει τα παιδιά της να ζήσουν στις πρωτεύουσες της Δύσης, αλλά την Ελλάδα την θέλουν Ανατολή. Χωρισμένη σε ζώνες επιρροής, με τους ίδιους σε ρόλο φύλαρχου – γαιοκτήμονα του μεσαίωνα.

 

Ο Πέτρος ο Κόκκαλης δεν είναι μόνο ο εγγονός του Πέτρου, του υπουργού της κυβέρνησης των κομμουνιστών στην διάρκεια του Εμφυλίου. Είναι και ο γιος του Σωκράτη. Μπορεί να μην υπάρχει οικογενειακή ευθύνη, αλλά υπάρχει οικογενειακό ταμείο. Κι αυτή την στιγμή η οικογένεια Κόκκαλη αναπνέει οικονομικά από τις δουλειές που παίρνει από την αριστερή κυβέρνηση του κ. Τσίπρα. Μπορεί, λοιπόν, η γιαγιά του, κατά πως μας είπε ο ίδιος, να έκλαψε στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά είναι βέβαιο ότι ο πατέρας του έκλαψε ακόμη περισσότερο για τις επιπτώσεις που είχε στις δουλειές του η πτώση του τείχους. Ήταν τότε που ξεκίνησε τις χορηγίες στα αμερικάνικα τα πανεπιστήμια…

 

Έχουν κάθε δικαίωμα να πάνε με τον ΣΥΡΙΖΑ, με το ΠΑΣΟΚ ή ακόμη και με την Νέα Δημοκρατία. Δεν έχουν όμως δικαίωμα να μας «δουλεύουν». Εδώ έσπευσαν να τοποθετήσουν με την ψήφο της Χρυσής Αυγής την κυρία Θάνου στην Επιτροπή Ανταγωνισμού λίγο πριν η Επιτροπή αποφανθεί για τα κανάλια και θα μας πουν ότι δεν γνωρίζουν κάτι για το «έγκλημα»;  

Με την πλουτοκρατία ήταν από την αρχή, τα δικά της συμφέροντα εξυπηρετεί αυτή η κυβέρνηση.

 

Η ουσιαστική διαφορά μιας φιλελεύθερης κυβέρνησης και μιας κυβέρνησης που απλά στηρίζεται από αυτό το κατσαπλιάδικο οικονομικό κατεστημένο της χώρας, είναι ότι...