ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Επιβεβαιώνοντας τον Λένιν…

Του Γιάννη Παντελάκη

 

Ο Λένιν έγραφε πως «στην πολιτική δεν υπάρχει ηθική, υπάρχει μόνο σκοπιμότητα». 

Ο Τσίπρας - με τις περισσότερες πιθανότητες να μην έχει διαβάσει ποτέ Λένιν -  φροντίζει να τον επιβεβαιώνει.  


Προχθες, στην κοινοβουλευτική του ομάδα, εξήγγειλε μια σειρά από θετικές ρυθμίσεις για εργαζόμενους και συνταξιούχους, οι οποίες ίσχυαν πριν τις καταργήσει ο ίδιος! Υποσχέθηκε δηλαδή να επαναφέρει μια σειρά από νομοθετήματα, για την ακρίβεια ένα μέρος από αυτά, τα οποία προηγουμένως είχε ακυρώσει η ίδια η κυβέρνησή του !

 

Έως το 2015 στις χιλιάδες πτωχευμένες επιχειρήσεις, το προνόμιο από τις εκποιήσεις περιουσιακών στοιχείων, το είχαν οι πρώην εργαζόμενοι. Ακολουθούσαν οι υπόλοιποι πιστωτές (Τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία κλπ). Η κυβέρνηση Τσίπρα το κατάργησε και έφερε σε προνομιακές θέσεις τις Τράπεζες και το Δημόσιο και στις τελευταίες θέσεις τους εργαζόμενους. Χθες, ο Τσίπρας εξήγγειλε με πομπώδη τρόπο και ως ενα φοβερό επίτευγμα, αυτό που ίσχυε μέχρι να το καταργήσει ο ίδιος. Και να ήταν το μόνο.
 

Είπε, πως η κυβέρνηση κατάφερε την ύπαρξη κατώτατου πλαφόν στο ύψος της εθνικής σύνταξης για τις συντάξεις χηρείας, μια ρύθμιση που αφορά τον ή την σύζυγο και τα παιδιά. Η μετατροπή των συντάξεων χηρείας σε φιλοδωρήματα της τάξης των 150 ή 180 ευρώ, ήταν αποτέλεσμα νομοθετικής ρύθμισης της κυβέρνησης Τσίπρα και ειδικότερα του νόμου Κατρούγκαλου ο οποίος όχι απλά δεν έβλεπε μειώσεις συντάξεων, αλλά και αυξήσεις. Η καθιέρωση ενός κατώτατου ορίου για τις συντάξεις αυτές, «πουλήθηκε» ως κυβερνητική επιτυχία παρότι ακόμα και αυτό το πλαφόν βρίσκεται κάτω από τις συντάξεις που χορηγούντο.

 

Ο πρωθυπουργός, αναφέρθηκε στη διάσωση όπως είπε, του ταμείου των δημοσιογράφων. Εδώ δεν πρόκειται απλά για σκοπιμότητα-όπως έγραφε ο Λένιν – αλλά για πολιτική απάτη:  

ΣΥΡΙZANEΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Δεν φταίει η Κουντουρά…

Του Γιάννη Παντελάκη

 

Η Κουντουρά κέρδισε χρόνο δημοσιότητας λέγοντας κάτι που αγγίζει τα όρια του χυδαίου. Πως αποτελεί επιτυχία της κυβέρνησης ότι οι άνθρωποι δεν τρώνε από τα σκουπίδια όπως συνέβαινε το 2014. Κάτι αντίστοιχο, είχε πει και ο Φλαμπουράρης. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται τόσο στο γεγονός ότι η πραγματικότητα τους διαψεύδει, άνθρωποι τρώνε από τα σκουπίδια, η φτώχεια έχει διευρυνθεί. Αλλά, ότι οι δηλώσεις τους κινούνται εκτός ενός στοιχειώδους κώδικα αλήθειας και πολιτικής ηθικής. Κινούνται πέρα από αυτόν, είναι ικανοί να πουν οτιδήποτε, ακόμα και το πιο ακραίο και αυτό έχει καθιερωθεί σαν μια κανονικότητα. Για την οποία ωστόσο, δεν ευθύνονται οι ίδιοι.

 

Το πρόβλημα ξεκινάει από πιο ψηλά, από τον Τσίπρα. Και έχει δυο πτυχές. 

Η πρώτη αφορά στον ίδιο και τον τρόπο με τον οποίο ένας πρωθυπουργός λέει με περίσσια άνεση και χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό οτιδήποτε, ακόμα και αν αυτό τον αυτοακυρώνει. Τον ίδιο και το κόμμα του. Το πρόσφατο ταξίδι του στις ΗΠΑ αποτελεί την πιο χαρακτηριστική περίπτωση. Είπε ότι έχει κοινές αξίες με τον Τράμπ ή ότι ο τελευταίος ο,τι κάνει, το κάνει για καλό. Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος για τέτοιες αναφορές, κι όμως τις έκανε. Και αυτό συνέβη, όχι μόνο επειδή η συγκρότησή του, δεν του επιτρέπει να χειριστεί με διπλωματικό τρόπο μια τέτοια συνάντηση με αποτέλεσμα να κάνει ακραίες δηλώσεις, ακραίες όχι μόνο για έναν «αριστερό» πρωθυπουργό, αλλά για οποιονδήποτε πρωθυπουργό.

 

Αλλά και επειδή γνωρίζει ότι υπάρχει ένα ακροατήριο (αρκετά μεγάλο αριθμητικά), που θα αποδεχτεί αυτή τη νέα πραγματικότητα που δημιουργεί ο πρωθυπουργός και η οποία διαμορφώνεται μ' ένα εντελώς διαφορετικό και αντιφατικό τρόπο κάθε φορά. Το ακροατήριο αυτό, τον ακολουθεί και δεν ενδιαφέρεται για ένα αξιακό κώδικα τον οποίο δεν πρέπει κάποιος να αγνοεί και ο οποίος έχει όρια τα οποία δεν πρέπει να κάποιος να υπερβαίνει. Θα στηρίξει οποιαδήποτε επιλογή του ανθρώπου στον οποίο έχει επενδύσει πολιτικά, ακόμα και αν εκφράζει πρωτοφανείς απόψεις ή ασκεί ακραίες συντηρητικές επιλογές. Ενδεχομένως να ενοχλείται για λίγο, αλλά αυτό το κρατάει ως μια εσωτερική του υπόθεση, δεν δημοσιοποιεί την δυσαρέσκειά του. Ένα μεγάλο μέρος από το ακροατήριο του Τσίπρα και γενικότερα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι εύπλαστο και προσαρμόσιμο. Έτσι ερμηνεύεται και η αντοχή του ΣΥΡΙΖΑ όπως καταγράφεται στις μετρήσεις.


Η δεύτερη πτυχή μιας φαινομενικά παράλογης συμπεριφοράς αλλά η οποία είναι απόλυτα ενταγμένη στην καθημερινή πολιτική ατζέντα, είναι αυτή που συνδέεται με τους ανθρώπους που έχει επιλέξει ο Τσίπρας να χειρίζονται τις τύχες μας. Πρόκειται για μια κατάσταση κατ' εικόνα και ομοίωση. Η Κουντουρά, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η πολιτική της αναφορά, είναι ένα κόμμα συνοθύλευμα ακροδεξιών, «ψεκασμένων» και μερικών προερχόμενων από διαφορετικά πεδία, ένα κόμμα χωρίς τα ελάχιστα κοινά πολιτικά χαρακτηριστικά πέρα από τον έντονο λαϊκισμό που τους ενώνει. Χωράει την Κουντουρα, τον Ζουράρη, τον Σγουρίδη και τον Καμμένο. Ο πρωθυπουργός, αναθέτει ίσως τον κρισιμότερο – ιδιαίτερα σε εποχή βαθιάς κρίσης – τομέα της χώρας, αυτόν του τουρισμού, σε ένα άτομο με ελλειμματικές πολιτικές αναφορές αλλά και σχετικές επαγγελματικές ικανότητες. Πρώην επιτυχημένο μοντέλο, πρώην αθλήτρια και πρώην διευθύντρια περιοδικών μόδας. Εδώ καταργείται η κανονικότητα που θα ήθελε έναν άνθρωπο σχετικό με το αντικείμενο και ένα σχετικό πολιτικό βάρος για να το διαχειριστεί.

 

Τα κριτήρια επιλογής των υπουργών που έχει ο Τσίπρας, δεν είναι εναλλακτικά από εκείνα που χρησιμοποιούσαν προηγούμενοι πρωθυπουργοί. Με κάποια περισσότερα αξιολογικά χαρακτηριστικά δηλαδή. Είναι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι τύπος κι αυτός…

Του Γιάννη Παντελάκη

Στις ΗΠΑ, ακούει τα λόγια της Lagarde σαν «μουσική στ' αυτιά του» και δηλώνει για τον Trump ότι «μπορεί ο τρόπος που αντιμετωπίζει την πολιτική να μοιάζει ορισμένες φορές διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό».  

Λίγο αργότερα στις Βρυξέλλες, ξαπλώνει στην πολυθρόνα του και με ύφος διανοούμενου μιλάει για αριστερά και δεξιά υποδύοντας τον αριστερό ηγέτη! 

Ο Τσίπρας τελικά, είναι ικανός να εκπλήξει ακόμα και αυτούς που πιστεύουν ότι υπάρχει ένας ελάχιστος αξιακός κώδικας στην πολιτική πέρα από τον οποίο δεν προχωράς με κανένα τρόπο.  

Ο Τσίπρας, δεν έχει τέτοιο κώδικα. Και προχωρά με οποιονδήποτε τρόπο.

Με συντροφιά ένα εμφανώς ελλειμματικό επίπεδο πολιτικής συγκρότησης (το οποίο τον οδηγεί σε γραφικότητες) αλλά την ζυγαριά να την βαραίνει η απληστία για εξουσία, ο πρωθυπουργός, δεν ορρωδεί, είναι ικανός για όλα. 

Αποτελεί τον πιο ευέλικτο πολιτικό που έχει γνωρίσει η χώρα και αυτό δεν αποτελεί κρίση,  αλλά απεικόνιση της πραγματικότητας. 

Οι οβιδιακές μεταμορφώσεις του, φαντάζομαι θα έχουν εκπλήξει ακόμα και όσους εξακολουθούν να πορεύονται μαζί του και δεν έχουν ιδιοτέλεια από αυτή την συμπόρευση.  

Το πιο επώδυνο ωστόσο για όσους επένδυσαν πολιτικά ελπίδες και προοπτικές σ' αυτό το εθνολαϊκιστικό κυβερνητικό συνονθύλευμα, δεν είναι η κορύφωση του πολιτικού κυνισμού. Αλλά η προσπάθεια για ακύρωση σχεδόν ολόκληρου του ιδεολογικού φορτίου με το οποίο πορευόταν η αριστερά, ιδιαίτερα στα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Είναι προφανές πως το φορτίο αυτό (παρά τις αμφισβητήσεις που έχει δεχτεί), έχει πολύ μεγαλύτερο βάρος από αυτό που επιχειρεί –για επικοινωνιακούς λόγους-να ιδιοποιηθεί η συγκεκριμένη κυβερνητική παρέα. Ωστόσο, η πολιτική δυσφήμιση και απαξίωση που έχει υποστεί η αριστερά, είναι πρωτόγνωρη. Παρότι το κυβερνητικό αυτό σχήμα, δεν μπορεί να κριθεί με αμιγώς πολιτικούς όρους (αριστερά- δεξιά), αφού απλά πρόκειται για ένα κράμα διψασμένων για εξουσία ανθρώπων χωρίς τον ελάχιστο κοινό πολιτικό παρονομαστή, ένα μέρος των πολιτών την ανερμάτιστη πολιτική της κυβέρνησης, την χρεώνει στην αριστερά.

Διαβάζω κατά καιρούς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα οι υπουργοί του, έχουν ιδεολογικές εμμονές και ιδεοληψίες οι οποίες δεν τους επιτρέπουν να διαχειριστούν με ικανοποιητικό τρόπο την διακυβέρνηση της χώρας προς την κατεύθυνση που επιβάλλουν οι δανειστές.  

Αυτό, δεν προκύπτει από πουθενά. Δεν έδειξαν καμιά εμμονή η ιδεοληψία όταν υπέγραφαν το μεγαλύτερο κύμα ιδιωτικοποιήσεων που έγινε ποτέ σε Ευρωπαϊκή χώρα, ούτε όταν μετέφεραν σχεδόν ολόκληρη τη δημόσια περιουσία σ' ένα υπερταμείο όπου καθοριστικό ρόλο παίζουν οι δανειστές. Υπάρχουν διαμαρτυρίες, ότι δεν προχωρούν οι ιδιωτικοποιήσεις ή οι επενδύσεις. Λίγες εβδομάδες πριν είχε μπλοκάρει η επένδυση στο Ελληνικό και εκείνη στην Χαλκιδική, έγινε μια μικρή φασαρία και όλα πήραν πάλι τον δρόμο τους.

Η κριτική στον Τσίπρα, δεν μπορεί να αφορά σε ιδεολογικές αναφορές, δεν έχει τέτοιες. Απλά τις χρησιμοποιεί μερικές φορές προσπαθώντας να οριοθετήσει διαφορές που δεν υπάρχουν από συντηρητικές πολιτικές. Άλλωστε, αν είχαν απομείνει μερικά έστω ίχνη από αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Για μισή μπύρα παραπάνω…

Του Γιάννη Παντελάκη

«’Επέλεξα να παραιτηθώ, επειδή πιστεύω ότι αυτό που έκανα είναι σοβαρό», είπε. Και χωρίς περισσότερα λόγια, παραιτήθηκε από υπουργός Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και δια βίου μάθησης. Αυτό που η ίδια θεώρησε ως «σοβαρό», ήταν να πιει μισή μπύρα περισσότερη από αυτή που επιτρεπόταν ώστε να καταγραφεί σ’ ένα αλκοτέστ. Μισή μπύρα. Η Aida Hadzialic, ήταν 29 χρονών, ανήκε στα ανερχόμενα πολιτικά στελέχη του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Σουηδίας και πέρυσι τέτοια εποχή, υπέβαλε την παραίτηση της γι’ αυτό τον σοβαρό λόγο.

Στην πολιτική κουλτούρα της χώρας μας, δεν θεωρείται αναγκαία η παραίτηση ενός υπουργού επειδή προκλήθηκε μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές των τελευταίων χρόνων. Ούτε του υπουργού ναυτιλίας, ούτε του υπουργού περιβάλλοντος. Όταν στην κουλτούρα αυτή περιληφθεί μια περίπτωση όπου ένας ή μια υπουργός παραιτηθεί, επειδή ήπιε μισή μπύρα παραπάνω, τότε υπάρχει το ενδεχόμενο να ελπίζουμε. Έως τότε, θα παρακολουθούμε τις κατά καιρούς θεατρικές δηλώσεις υπουργών, όπως αυτές του κ. Κουρουμπλή.

Στη χώρα μας, οι υπουργοί έχουν πάντα κάποιους ιδιαίτερους (sic) τρόπους για να υπερπηδούν και αγνοούν την πολιτική ευθύνη που αντικειμενικά έχουν. 

Για τη θαλάσσια και όχι μόνο, καταστροφή, σύμφωνα με τον κ. Κουρουμπλή, ευθύνονται τα θαλάσσια ρεύματα που μετέφεραν την πετρελαιοκηλίδα κάτω από τα φράγματα που είχε βάλει το Λιμενικό σώμα. Ο υπουργός Περιβάλλοντος Γ.Τσιρώνης, που μάλιστα προέρχεται από το οικολογικό κίνημα, είχε μια πιο sui generis δικαιολογία να προβάλει. Το ατύχημα οφείλεται  στην κοινωνία ολόκληρη, στην παγκόσμια οικονομία που είναι εξαρτημένη από το πετρέλαιο και σ’ ένα διεθνές σκληρό λόμπι που δεν επιτρέπει να έχουμε επενδύσει τέτοιες που να προστατεύουμε τις ακτές μας. Σε λίγο, ο Βύρων Πολύδωρας που απέδιδε τις καταστροφικές πυρκαγιές στον «στρατηγό άνεμο», θα έχει ξεπεραστεί. Αν δεν έχει συμβεί ήδη αυτό.

Η πλειονότητα εκείνων που άκουσαν τον υπουργό Κουρουμπλή να παραιτείται, να ξεπαραιτείται (επειδή η αρχική παραίτηση ήταν λογοπαίγνιο !) και στο τέλος να λέει ότι η δική του παραίτηση όπως και όλων των υπουργών είναι στη διάθεση του πρωθυπουργού, δεν θα ένιωσαν την παραμικρή έκπληξη για την στάση του. Ειδικά για την τελευταία του φράση, ότι οι παραιτήσεις των υπουργών είναι στη διάθεση του πρωθυπουργού. Όλοι κατανοούν ότι αυτό δεν σημαίνει τίποτα, είναι αυτονόητο ότι ο εκάστοτε πρωθυπουργός μπορεί να ζητήσει ή όχι παραιτήσεις υπουργών. Η αναφορά αυτή του κ. Κουρουμπλή, δεν έχει κανένα νόημα, στόχος ήταν απλά οι εντυπώσεις.

Η απουσία έκπληξης, από κάτι τέτοιες δηλώσεις όπως αυτές του υπουργού Ναυτιλίας, συνδέεται με την προαναφερόμενη πολιτική κουλτούρα της χώρας.  

Έχουμε εθιστεί στην μη ουσιαστική ανάληψη πολιτικής ευθύνης που θα συνοδευόταν με μια παραίτηση. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις υπουργών που παραιτήθηκαν αναλαμβάνοντας την αντικειμενική πολιτική ευθύνη που έχουν. Σε μια κανονική χώρα, ο υπουργός Ναυτιλίας ή Προστασίας του περιβάλλοντος, θα παραιτείτο επειδή προκλήθηκε μια μεγάλη οικολογική καταστροφή την οποία δεν κατάφεραν να αποτρέψουν. Είτε έχουν άμεση, είτε έμμεση ευθύνη, υπάρχει πάντα η έννοια της πολιτικής ευθύνης ενός υπουργού. Η καταστροφή είναι δεδομένη. Η πολιτική ευθύνη, είναι ταυτόσημη με την ανάληψη ενός υπουργικού χαρτοφυλακίου. Ακόμα και αν για ένα γεγονός, ευθύνεται ο τελευταίος υπάλληλος ενός υπουργείου, η πολιτική ευθύνη ανήκει στον υπουργό. Ο οποίος παραιτείται.

Ένας από τους λόγους για τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε ελκυστικός ως πολιτική επιλογή στις κάλπες, ήταν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μετανοιωμένοι καλλιτέχνες…

Του Γιάννη Παντελάκη

Όλοι έχουμε τα κολλήματά μας. Το δικό μου έχει σχέση με τον Jon Voight, ιδιαίτερα για την ερμηνεία του «Στο τραίνο της μεγάλης φυγής»*. Ο θαυμασμός μου γι' αυτόν τον τύπο δεν άλλαξε ούτε όταν διάβασα πως προεκλογικά στήριξε τον επικίνδυνο Donald Trump. Δεν καταλαβαίνω άλλωστε γιατί πρέπει να συνδέεται η καλλιτεχνική αξία κάποιου με τις υπόλοιπες επιλογές του.  

Απορώ γιατί γίνεται τόση φασαρία για τις δηλώσεις απογοήτευσης από τον Τσίπρα μιας σειράς δικών μας καλλιτεχνών.

Για να δούμε το πρόβλημα πρέπει να το διαβάσουμε αντίστροφα. 

Δεν συνδέεται με το αν ο Κραουνάκης, ο Ζουγανέλης, η Παναγιωτοπούλου, ο Πιατάς και η Αλεξίου ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και τώρα σπεύδουν ο ένας μετά τον άλλο να μας λένε πόσο μετανοημένοι είναι γι' αυτό επειδή αισθάνονται ότι ο Τσίπρας τους ξεγέλασε, τους ακύρωσε τις όποιες προσδοκίες είχαν εναποθέσει επάνω του, τους έκανε να αισθάνονται προδομένοι από τις πολιτικές τους επιλογές να τον στηρίξουν στις τελευταίες ή προτελευταίες εκλογές.

Το πρόβλημα είναι πως συνήθως παραμονές κάποιων εκλογών βλέπουμε κείμενα ή δηλώσεις υποστήριξης καλλιτεχνών προς διάφορα κόμματα και σπεύδουμε να τα θεωρούμε σημαντικά. Πολιτικές παρεμβάσεις με ιδιαίτερη σημασία. Θεωρούμε πως αν η συμπαθεστάτη Άννα Παναγιωτοπούλου (τυχαίο παράδειγμα) εκδηλώσει την υποστήριξή της σε μια επιλογή, αυτό το γεγονός στη συνέχεια, μετράει ουσιαστικά και πολιτικά και συχνά επηρεάζει και την κομματική επιλογή των αποδεκτών της δήλωσής της. Της δικής της ή των –μαζικών συνήθως- δηλώσεων προτίμησης των καλλιτεχνών. Τις οποίες σε κάθε προεκλογική περίοδο μαζεύουν τα κομματικά επιτελεία και δημοσιοποιούν ως κάτι το ιδιαίτερα ενδιαφέρον τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Αν ο «πιο σοφός λαός του κόσμου» ή έστω ένα κομμάτι του, επηρεάζεται από τέτοιου χαρακτήρα παρεμβάσεις ενός ηθοποιού, ενός τραγουδοποιού και ενός μουσικοσυνθέτη, το πρόβλημα...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τα συσσίτια ως μέτρο αριστεροσύνης…

Tου Γιάννη Παντελάκη

Σύμφωνα με την Θεανώ Φωτίου και την υπόλοιπη κυβέρνηση τα συσσίτια στα σχολεία αποτελούν ένα μέτρο με ιδεολογικό πρόσημο. Ένα μέτρο απέναντι στους πορφυρογέννητους το οποίο μάλιστα δημιουργεί μια άλλη κουλτούρα και νέες αρχές συντροφικότητας, όπως είπε. 

Αν ισχύει αυτό, τότε η αρχιεπισκοπή Αθηνών, ο Δήμος της Αθήνας και όλοι όσοι οργανώνουν μαζικά συσσίτια, μπορεί να θεωρηθούν ως ακραία κομμουνιστικοί φορείς!

Μετά και το τέταρτο (δεύτερο δικό τους) μνημόνιο έχουν απόλυτη ανάγκη διαφοροποίησης με ιδεολογικές αναφορές η οποία θα τους κάνει διακριτούς από τους υπόλοιπους. Και την ανάγκη αυτή, προσπαθούν να την υπηρετήσουν με ευφυολογήματα που σε μια άλλη περίπτωση θα είχαν τον χαρακτήρα του γελοίου, στην προκειμένη περίπτωση όμως αποκτούν χαρακτηριστικά κυνισμού. Γιατί δεν παίζεις επικοινωνιακά παιχνίδια με την φτωχοποίηση αριθμητικά μεγάλων ομάδων και για την οποία έχεις συμβάλει με την πολιτική σου.

Είναι φανερό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πια ένα έντονο πρόβλημα πολιτικής ταυτότητας. 

 Τι ακριβώς είναι; 

Ένα αριστερό κόμμα που κόβει μισθούς και συντάξεις, υιοθετεί τις ομαδικές απολύσεις, προχωράει στο μεγαλύτερο κύμα ιδιωτικοποιήσεων που έγινε ποτέ; Αταίριαστο. Όπως αταίριαστες είναι και οι πολιτικές που ακολουθεί σε άλλα θέματα (εκσυγχρονισμός κοινωνίας και κράτους , διαφάνεια, αξιοκρατία, νεποτισμός κ.ο.κ.) οι οποίες παραπέμπουν σ' ένα παραδοσιακά συντηρητικό κόμμα. Έτσι, προσπαθεί ν' ανακαλύψει τεχνάσματα και μάλιστα με λαϊκίστικο χαρακτήρα.

Τα συσσίτια, προφανώς και τα έχουν ανάγκη ολοένα και μεγαλύτερες αριθμητικά ομάδες. Αλλά αυτό δεν αποτελεί γεγονός που σου επιτρέπει να επαίρεσαι και να του δίνεις και ιδεολογικό πρόσημο, το αντίθετο. Είναι προϊόν και της δικής σου πολιτικής.  

Προσπαθώντας να επικοινωνήσεις την λογική των συσσιτίων ως μέτρο αριστεροσύνης μετατρέπεις αυτή την λογική ως μια πολιτικά ορθή διαχείριση ενός μεγάλου προβλήματος. Δεν αποτελεί προτεραιότητα μια άλλη πολιτική που θα αποτρέπει την μεγέθυνση της φτωχοποίησης, αλλά μια πολιτική που θα την ανακουφίζει με κάποιο τρόπο. Έστω και λίγο.

Υιοθετείς και προωθείς μια λογική πως...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Δίδαξε πάλι ήθος ο ψεκασμένος

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν φωτογραφίες που δείχνουν τον Καμμένο το βράδυ της Πέμπτης σε μια εξέδρα κολυμβητηρίου να κάνει χυδαίες χειρονομίες σε φιλάθλους αντίπαλης ομάδας από εκείνη που υποστήριζε ο ίδιος. Πρόκειται για έναν αγώνα πόλο γυναικών μεταξύ Ολυμπιακού και Βουλιαγμένης, της οποίας προπονήτρια είναι η αδελφή Καμμένου. 

Ο Καμμένος ωστόσο δεν είναι απλά αδελφός, είναι και υπουργός.

Πριν λίγες μόλις ημέρες στον τελικό κυπέλλου ποδοσφαίρου μεταξύ ΠΑΟΚ και ΑΕΚ έγινε ένας μικρός εμφύλιος με δεκάδες σπασμένα κεφάλια -και όχι μόνο- νέων σε ηλικία φιλάθλων. Το νοσοκομείο Βόλου δεν κατάφερνε να μετρά τους τραυματισμένους από τα επεισόδια, ήταν εκατοντάδες. Η συνέχεια γνωστή. Φραστικές καταγγελίες και επιμερισμός ευθυνών, εισαγγελικές έρευνες για τα επεισόδια κ.ο.κ. Τα αποτελέσματα όλων αυτών είναι περίπου προδιαγεγραμμένα, δεν θα συμβεί τίποτα μέχρι τα επεισόδια να επαναληφθούν σε κάποιο άλλο γήπεδο.

Ο Καμμένος με την χυδαία συμπεριφορά του, διδάσκει τους δεύτερους -τους οπαδούς των ομάδων- πώς πρέπει να συμπεριφέρονται σε έναν αγώνα. Με απειλές και χυδαιότητα. Η αλήθεια βέβαια είναι πως ο Καμμένος δεν έφτασε στο σημείο να χειροδικήσει όπως οι οπαδοί, αλλά αυτό αποτελεί το επόμενο στάδιο της βίας. Άλλωστε, η λεκτική βία ή αυτή που εκφράζεται με χειρονομίες είναι προπομπός της άλλης, αυτής με την οποία σπάνε κεφάλια ανθρώπων.

Αν το πρόβλημα περιοριζόταν εδώ, θα έπρεπε να είμασταν λιγότερο απαισιόδοξοι. Ωστόσο ο Καμμένος διδάσκει το προσωπικό του ήθος και μέσα στη Βουλή εδώ και καιρό. Το έχει κάνει συχνά με αποκορύφωμα την φράση «στα τέσσερα» που είχε απευθύνει σε βουλευτές της αντιπολίτευσης.  

Η τραγωδία είναι πως...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τίνος είναι βρε γυναίκα ο Macron; *

Του Γιάννη Παντελάκη

Συμβαίνει κάτι εντυπωσιακό. Σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα στη χώρα είδαν στο πρόσωπο του Μακρόν ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι από τον εαυτό τους. Από τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη ως την Γεννηματά και τον Θεοδωράκη, θεωρούν πως ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας αποτελεί έναν πολιτικό συγγενή τους. Επιχειρούν κατά κάποιο τρόπο να οικειοποιηθούν το πολιτικό στιλ, την πολιτική πλατφόρμα και όσα εμφανίστηκε να σηματοδοτεί ο Μακρόν. Ολοι, βρίσκουν κάτι να μοιράζονται μαζί του πολιτικά.

Ο Τσίπρας, δεν αρκέστηκε σ’ eνα διπλωματικού χαρακτήρα συγχαρητήριο μήνυμα, αλλά είδε πως με τον Μακρόν μπορεί να εργαστεί στενά για να αλλάξει η πορεία της Ευρώπης. Η μετατόπιση του είναι εντυπωσιακή. Εως πρόσφατα θα άλλαζε την Ευρώπη με τους Ποντέμος και όχι με τον Ολαντρέου, τώρα βλέπει ορατό αυτό το ενδεχόμενο με έναν πρώην υπουργό του Ολάντ!  Εντυπωσιακός και ο τρόπος με τον οποίο αναζήτησε συμμάχους στη Γαλλία ο ΣΥΡΙΖΑ. Υποστήριξε αρχικά τον Αμόν, στη συνέχεια τον Μελανσόν, ταλαντεύτηκε λίγο μετέωρος και κατέληξε στον Μακρόν. Η απόλυτη σύγχυση.

Ο Τσίπρας ωστόσο, έχει και μια επιπλέον υποχρέωση στην οποία θα δυσκολευτεί να ανταποκριθεί.  Να δώσει ικανοποιητικές εξηγήσεις για το πώς είναι δυνατόν να προσβλέπει στη συνεργασία και να βλέπει θετικά την εκλογή ενός ανθρώπου που κέρδισε την ακροδεξιά στη Γαλλία,  με την ελληνική εκδοχή της οποίας συγκυβερνά ο ίδιος στην Ελλάδα με ιδιαίτερα αρμονικό μάλιστα τρόπο.

Ο Μητσοτάκης δείχνει ανάλογο ενθουσιασμό για τη νίκη Μακρόν αν και η αρχική δήλωσή του είχε αναφορές με γενικότερα χαρακτηριστικά (εποχή ρεαλισμού και ελπίδας κ.ο.κ.). Ωστόσο και αυτός δείχνει να θέλει να μοιραστεί ένα κομμάτι απ’ ότι σηματοδοτεί ο Γάλλος πρόεδρος κάνοντας έναν πολιτικό διαχωρισμό που δεν κινείται στο παραδοσιακό δίπολο «αριστερά-δεξιά», αλλά σ’ εκείνο μεταξύ  «ευρωπαϊκών δυνάμεων  που μάχονται για τις μεταρρυθμίσεις και εκείνων του λαϊκισμού».

Ωστόσο, ο κ. Μητσοτάκης αφενός ηγείται ενός κόμματος το οποίο είναι προϊόν του παραδοσιακού διαχωρισμού αριστερά-δεξιά, αφετέρου το κόμμα αυτό όχι απλά συνοδεύεται από ένα (όχι μακρινό) παρελθόν με πρόσωπα με ειδικό βάρος που έχουν έντονα χαρακτηριστικά λαϊκισμού και απομονωτισμού, αφετέρου δεν έχει δείξει ως τώρα ο ίδιος πως σκοπεύει μια γενναία σύγκρουση με το παρελθόν αυτό.  

Ο Μητσοτάκης αρχικά στήριξε τον εκπρόσωπο του «αδελφού κόμματος» Φρανσουά Φιγιόν όταν αυτός επικράτησε στις εσωκομματικές εκλογές.

Ο Κ. Μητσοτάκης ωστόσο μοιράζεται και ένα ανάλογο πρόβλημα αν και όχι ίδιας βαρύτητας, με εκείνο της  Φώφης Γεννηματά, η οποία με ανάλογο ενθουσιασμό την Κυριακή το βράδυ,  χαρακτήρισε τη νίκη Μακρόν «ανάσα για κάθε προοδευτικό Ευρωπαίο και ελπίδα για καλύτερες ημέρες». Τα ιδεολογικά συγγενικά κόμματα και των δυο στη Γαλλία (συντηρητικό και σοσιαλιστικό), αποκλείστηκαν από τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών κάτι που παρατηρήθηκε για πρώτη φορά. Ο Μακρόν, μπορεί να είχε συμμετοχή στην κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ, ωστόσο η πορεία του στη συνέχεια είχε τον χαρακτήρα ενός ανεξάρτητου υποψήφιου που ξεπερνά τα παραδοσιακά κόμματα.

Το επιπλέον πρόβλημα της κ. Γεννηματά - που την απομακρύνει από τις ιδεολογικές συγγένειες με τον Μακρόν - είναι αυτό που απασχολεί σχεδόν όλα τα σοσιαλιστικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης, τα οποία γνωρίζουν μεγάλη υποχώρηση της επιρροής τους. Το παράδειγμα του Αμόν είναι κάτι περισσότερο από χαρακτηριστικό (είχε προηγηθεί η κατάρρευση του εργατικού κόμματος της Ολλανδίας). Προφανώς η πίεση που δέχονται τα σοσιαλιστικά κόμματα έχει να κάνει με την αδυναμία τους να παρουσιάσουν μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι σε αυτή της κυριαρχίας της ελεύθερης αγοράς.

Ο Στ. Θεοδωράκης έδειξε τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό για την εκλογή Μακρόν τον οποίο κατά βάση στήριξε στην υπέρβαση του δίπολου αριστερά-δεξιά και γενικότερα της απόρριψης των παλαιών σχημάτων που κυριάρχησαν στο παρελθόν. Ωστόσο, το κόμμα του και ο ίδιος που υιοθετούν τη συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα (ένα περίεργο μείγμα που υπερβαίνει τις ιδεολογίες με την κλασική τους έννοια, επιλέγουν τον οικονομικό φιλελευθερισμό απορρίπτοντας τον κρατικό παρεμβατισμό κ.ο.κ.) στη χώρα μας τουλάχιστον δεν συνάντησαν σημαντική αποδοχή.

Συμπερασματικά...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι δανειστές δεν είναι (απλά) φίλοι μας... - Αν δεν υπήρχε Τσίπρας, οι δανειστές έπρεπε να τον ανακαλύψουν.

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ

Ο Τσίπρας προσπάθησε -με την ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο- να υψώσει ένα τοίχο μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών. “Οι δανειστές δεν είναι φίλοι μας”, είπε επιχειρώντας να ορίσει ένα ιδεολογικού χαρακτήρα διαχωρισμό.  Αυτοί οι οικονομικά φιλελεύθεροι, αυτός ο αριστερός. 

Η πραγματικότητα ωστόσο τον διαψεύδει για μια ακόμα φορά. Ο Τσίπρας και η σημερινή κυβέρνηση αποτελούν τους καλύτερους φίλους των δανειστών. Ανταποκρίνονται σε όλες τις επιδιώξεις τους. Η φράση του θα έπρεπε να είναι: Oι δανειστές δεν είναι απλά φίλοι μας, αλλά κάτι παραπάνω.

Αυτό δείχνει η πορεία των πραγμάτων. 

Η σημερινή κυβέρνηση υλοποιεί όλες τις μνημονιακές δεσμεύσεις του παρελθόντος (δεύτερο μνημόνιο), υπογράφει ένα τρίτο μνημόνιο που χαρακτηρίζεται πιο σκληρό και από τα προηγούμενα δυο και τώρα συμφωνεί σε νέα μέτρα -που ουσιαστικά αποτελούν ένα νέο μνημόνιο- τα οποία γονατίζουν ακόμα περισσότερο κοινωνία και οικονομία. Και όλα αυτά χωρίς να ακουστεί «κιχ», με ελάχιστες κοινωνικές δηλαδή αντιδράσεις.

Αν δεν υπήρχε Τσίπρας, οι δανειστές έπρεπε να τον ανακαλύψουν.  

Με την προμνημονιακή τακτική και στρατηγική του, πέτυχε να ευνουχίσει πολιτικά ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, το οποίο μετά το καλοκαίρι του 2015 αποσύρθηκε θεωρώντας μάταιες τις όποιες αντιδράσεις σε πολιτικές της νέας κυβέρνησης. 

Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας, είναι που με τις (πολιτικά δίκαιες ή όχι) αντιδράσεις του, στεκόταν εμπόδιο σε πολλές απαιτήσεις των δανειστών. Με τον ΣΥΡΙΖΑ στο πλάι του, μπλόκαρε πολλές από αυτές τότε.

Παρά τις περί του αντιθέτου εντυπώσεις που προσπαθεί να δημιουργήσει ο Τσίπρας για ευνόητους λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, οι δανειστές έχουν κάθε λόγο για να είναι ικανοποιημένοι από τον έλληνα πρωθυπουργό.  

Ανταποκρίνεται σε ό,τι ζητήσουν στο ακέραιο. Δεν υπάρχει...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα»...

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ

Το είχε πει από τις 25 του περασμένου Ιανουαρίου: «ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα». Η εφημερίδα έκανε την πρωθυπουργική φράση πρώτο θέμα και την συνόδευσε με μια μεγάλη φωτογραφία του. Μ’ εκείνη την χαρακτηριστική άνεση που έχει αποκτήσει ακόμα και όταν λέει το μεγαλύτερο πολιτικό ψέμα, ο Τσίπρας μας διαβεβαίωνε γι’ αυτό. Και το έκανε συνειδητά. Γιατί γνώριζε τότε πως και μέτρα θα πάρει και αυτά θα είναι επώδυνα για μεγάλες κοινωνικές ομάδες.

(Χθες) Το ξημέρωμα μας βρήκε με μια νέα συμφωνία -ένα νέο μνημόνιο δηλαδή- το οποίο περιλαμβάνει περίπου 4 δις. ευρώ μέτρα, τα περισσότερα μάλιστα από τα οποία έχουν χρόνο εφαρμογής μετά το τέλος του τρίτου μνημονίου των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πρόκειται δηλαδή για προνομοθέτηση, μια λογική που είχε καταγγείλει και αποκλείσει τότε ο Τσίπρας.

Η δήλωση-μνημείο του Τσίπρα τον περασμένο Ιανουάριο, είναι χαρακτηριστική: «Έχουμε δηλώσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να νομοθετήσουμε ούτε ένα ευρώ επιπλέον μέτρα από όσα προβλέπει η συμφωνία και πολύ περισσότερο για την περίοδο μετά το τέλος του προγράμματος».

Το τραγικό γι’ αυτή τη χώρα δεν είναι απλά πως έχει έναν πρωθυπουργό που υπογράφει ό,τι του ζητήσουν και ότι οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις έχουν ως αιτία απλά και μόνο την επικοινωνιακή διαχείριση που έχει ανάγκη η κυβέρνηση.  


Το μείζον πρόβλημα είναι πως...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στημένος ο διαγωνισμός, αλλά εντάξει...

Του Γιάννη Παντελάκη

Στην Ιαπωνία μια υπουργός παραιτήθηκε γιατί θεωρήθηκε ψηφοθηρία να μοιράζει βεντάλιες με την φωτογραφία της. 


Στην Σουηδία  υπουργός παραιτήθηκε γιατί βρέθηκε με ελάχιστα αυξημένο αλκοόλ στο αίμα όταν οδηγούσε. 


Στο Ιράν, υπουργός παραιτήθηκε αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη για ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα. 


 Στην Ελλάδα υπουργός καταγγέλλει στημένο διαγωνισμό στην πώληση μιας δημόσιας επιχείρησης και δεν συμβαίνει τίποτα. Απλά ψηφίζει την πώληση!

Ο Σκουρλέτης δεν είπε κάτι το οποίο μπορεί να περάσει απαρατήρητο σε ό,τι αφορά την επικείμενη πώληση κομματιών της ΔΕΗ. Παρομοίασε τον στημένο, όπως τον χαρακτήρισε, διαγωνισμό με κάποιον που παίζει χαρτιά ενώ του έχουν πει εξαρχής ότι το πρωί θα έχει χάσει τα μισά του χρήματα. Ο υπουργός μίλησε για βίαιη έφοδο στην περιουσία της ΔΕΗ, εξέφρασε τον φόβο ότι η ΔΕΗ θα πουληθεί όσο-όσο, ενώ χαρακτήρισε στελέχη των κλιμακίων της τρόικας βαποράκια συμφερόντων τα οποία θέλουν να κάνουν ρεσάλτο στην δημόσια περιουσία.

Σε μια κανονική χώρα, αυτές οι καταγγελίες από έναν υπουργό μάλιστα θα αποτελούσαν αντικείμενο δικαστικής έρευνας. Επείγουσας μάλιστα. 


Κάποιος εισαγγελέας θα ζητούσε εξηγήσεις από τον καταγγέλλοντα υπουργό και θα άρχιζε έρευνα σε βάθος για να διαπιστώσει αν ισχύουν και σε τι έκταση όλα αυτά που κατήγγειλε. Όταν μάλιστα ο ίδιος ο υπουργός χαρακτήρισε την υπόθεση της ΔΕΗ πολύ σοβαρή. Ενδεχομένως ο δικαστικός λειτουργός θα έπρεπε να διερευνήσει κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό:

  Πως και γιατί η τιμής της μετοχής της ΔΕΗ από 12 ευρώ που ήταν το 2014 κατρακύλησε στα 2.79 ευρώ. Θα είχε ενδιαφέρον κι αυτό.

Όλα αυτά θα συνέβαιναν σε μια κανονική χώρα. Στην δική μας έχουμε πάντα έναν ιδιαίτερο τρόπο να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα. Όσο σοβαρά και είναι αυτά. Ο υπουργός που έχει κάνει τις συγκεκριμένες καταγγελίες αφού μας πληροφορεί οτι σύμφωνα με την δική του εκτίμηση ο διαγωνισμός είναι στημένος, μας ενημερώνει πως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ψηφίσει και τις σχετικές διατάξεις που οδηγούν σ' έναν στημένο διαγωνισμό. Μάλιστα, έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο για να το δικαιολογεί αυτό «Έχω γαλουχηθεί στη λογική των συλλογικών αποφάσεων, η απόφαση είναι συλλογική».

Αυτό σημαίνει ότι ο υπουργός που καταγγέλλει τον στημένο διαγωνισμό, θα ψηφίσει τις σχετικές διατάξεις στο όνομα μιας συλλογικότητας!  


Παράλογο; 


Σαν να λέει πως μπορεί να ψηφιστεί οτιδήποτε, όσο παράνομο, παράταιρο ή ασύμβατο με τους νόμους είναι, χάρη μιας συλλογικότητας. Αν τον στημένο διαγωνισμό τον ψηφίσουν πολλοί, παύει να είναι στημένος άραγε;

Ο κ. Σκουρλέτης...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Δεξιά και Αριστερά μαγκάλια…

Του Γιάννη Παντελάκη

Το 2013, ένας θάνατος από μαγκάλι οφειλόταν «στις οδυνηρές επιπτώσεις της μνημονιακής πολιτικής και τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες οικογένειες».  

Το 2017, ένας θάνατος από μαγκάλι οφείλεται στο ότι το θύμα κοιμήθηκε όλο το βράδυ με το μαγκάλι αναμμένο και εισέπνευσε τις αναθυμιάσεις. 

Η διαφορά είναι προφανής. Και όσοι δεν τη βλέπουν, δεν μπορούν να κατανοήσουν μια κυρίαρχη παθογένεια μιας χώρας σε πολύπλευρη κρίση.

Προχθες, μια γυναίκα πέθανε στην Κομοτηνή από τις αναθυμιάσεις ενός μαγκαλιού το οποίο παρέμεινε αναμμένο ολόκληρη την νύχτα. Ο θάνατος αυτός, μας θύμισε έναν γενναίο πολιτικό καυγά που είχε γίνει τον χειμώνα του 2013 στη Βουλή με αφορμή τον θάνατο ενός άλλου ανθρώπου στην Θεσσαλονίκη πάλι από μαγκάλι. Έχουν γίνει και άλλες πολιτικές αντιπαραθέσεις στο παρελθόν από ανάλογα δυστυχήματα. Τόσες, όσοι και οι θάνατοι από μαγκάλια. Στις οποίες η αντιπολίτευση καταλόγιζε στην κυβέρνηση τους θανάτους αυτούς.

Εκείνο που έχει σημασία, είναι το καταστάλαγμα αυτών των αντιπαραθέσεων, αυτό που αφήνουν σ' ένα κομμάτι της κοινωνίας το οποίο εισπράττει αυτές τις πρακτικές πολιτικής εκμετάλλευσης ανάλογων περιστατικών.

Μπορεί κάποιος να εντοπίσει αυτό το καταστάλαγμα σήμερα, αν κάνει μια μικρή περιήγηση σε διάφορους ιστότοπους οι οποίοι υποτίθεται ενημερώνουν τους αναγνώστες τους, αλλά ουσιαστικά αθροίζουν το μίσος το οποίο έχει συγκεντρωθεί ως αποτέλεσμα ανάλογων πολιτικών επιχειρημάτων και λογικών τα προηγούμενα χρόνια.

Το προαναφερόμενο μίσος που λειτούργησε ως αποτέλεσμα της υποκατάστασης του πολιτικού επιχειρήματος από λαϊκισμό και εκμετάλλευση ακόμα και θανάτων, συνοψίζεται σ ένα τίτλο κάτω από μια χθεσινή φωτογραφία του Τσίπρα με αφορμή το περιστατικό της Κομοτηνής «Οι άνθρωποι πεθαίνουν και αυτός ο π… κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερος!» Είναι πολύ πιθανό, αυτός που έγραψε αυτόν τον τίτλο να πιστεύει με απόλυτη βεβαιότητα ότι ο Τσίπρας ευθύνεται γιατί πέθανε μια γυναίκα από αναθυμιάσεις από ένα μαγκάλι. Όπως ευθυνόταν και ο Σαμαράς το 2013 για ένα ή περισσότερα ανάλογα περιστατικό.

Ο λαϊκισμός της οργής, παραμένει κυρίαρχος σ ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και αυτό δεν αποτυπώνεται μόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης -όπου όλοι ή σχεδόν όλοι έχουν την δυνατότητα έκφρασης και παρέμβασης- αλλά και σε αρκετά ΜΜΕ όπως και στον πολιτικό λόγο που εκφράζεται ακόμα. Και ο οποίος παρότι είναι ένας λόγος βασισμένος στο συναίσθημα (συνήθως αυτό της οργής) εμφανίζεται ως πολιτικό επιχείρημα με ιδεολογικές μάλιστα αναφορές. Μπορείς να πιστέψεις ακράδαντα ότι τα μαγκάλια που σκοτώνουν τους ανθρώπους έχουν ιδεολογικό πρόσημο.

Το 2013 ο θάνατος από ένα μαγκάλι έκανε πολλούς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (και των ΑΝΕΛ) να καταγγέλλουν την ανάλγητη τότε κυβέρνηση που λόγω μνημονίων, αφήνουν τους ανθρώπους να πεθαίνουν με αυτό τον τρόπο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε βγάλει σχετική επίσημη καταγγελτική ανακοίνωση, ενώ σ' ένα παρόμοιο περιστατικό με μαγκάλι στη Λάρισα την ίδια χρονιά, η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ είχε κάνει και συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Οικονομικών. Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε τώρα το ίδιο κόμμα και η ίδια νεολαία με το περιστατικό στην Κομοτηνή ή ένα άλλο προχθές στη Μυτιλήνη, πάλι από μαγκάλι αλλά όπου ευτυχώς ο άνθρωπος δεν κατέληξε.

Με βάσει τη λαϊκίστικη αυτή λογική που εκμεταλλεύτηκε τέτοια περιστατικά και τα μετέτρεψε σε πολιτικά επιχειρήματα, η κατάσταση σήμερα είναι θεαματικά πιο δραματική απ ότι παλαιότερα. Το 2013 είχαμε συμπληρώσει τρία χρόνια μνημονίων, άρα και περιστατικών με μαγκάλια, τώρα, το 2017 τα χρόνια μνημονίων έχουν αυξηθεί, άρα και τα σχετικά δυστυχήματα με μαγκάλια. Αυτές οι προσεγγίσεις που αναπτύχθηκαν έντονα τα προηγούμενα χρόνια σπέρνοντας μίσος και πολεμικές κραυγές, επηρέασαν μυαλά και συνειδήσεις. Και σήμερα εκδηλώνονται σε διαφορετικούς αποδέκτες. Τον Τσίπρα, την κυβέρνηση κ.ο.κ.

Η πιο αρνητική παράμετρος ωστόσο αυτού του τρόπου τον οποίο ακολούθησαν πολιτικό προσωπικό και πολιτικοί φορείς (ανάλογα παραδείγματα τα παιδάκια που λιποθυμούσαν κ.ο.κ.), είναι ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Για τον σοφό λαό, θα πούμε κάτι;

Του Γιάννη Παντελάκη

Στις ανακοινώσεις κομμάτων για το φαινόμενο Σώρρας, υπάρχει μια κοινή συνισταμένη. Αποφεύγουν να αναφερθούν στις ευθύνες των χιλιάδων εκείνων πολιτών που τον ακολουθούν εδώ και χρόνια. Η αντιπολίτευση επισημαίνει την αδυναμία του κράτους να προστατεύσει τους πολίτες (εννοώντας τους οπαδούς Σώρρα) και η κυβέρνηση διατάσσει έρευνες. Ο σοφός λαός όχι απλά μένει στο απυρόβλητο, αλλά απαλλάσσεται με το επιχείρημα ότι παραπλανήθηκε και δεν προστατεύτηκε.

Ο λαός είναι σοφός πάντα. Έτσι θέλουν να λένε οι πολιτικοί. Μερικές φορές -και ίσως και περισσότερο από μερικές- πέφτει έξω στις επιλογές του και μετά νοιώθει προδομένος. Αλλά ακόμα και τότε, οι ευθύνες δεν του ανήκουν ούτε στο ελάχιστο.  

Το εφεύρημα του "σοφού λαού" ανήκει στους πολιτικούς, εντάσσεται στη λογική "χαϊδεύω" τα αυτιά των εν δυνάμει ψηφοφόρων και έχει αποτέλεσμα. Ποιος λαός άλλωστε δεν θα ήθελε να τον απαλλάσσουν από ευθύνες και επιπλέον να τον χαρακτηρίζουν σοφό;

Οι κυβερνήσεις, προφανώς και οφείλουν να προστατεύουν τους πολίτες από απατεώνες. Όμως, αν υπάρχουν πολίτες οι οποίοι ορκίζονται στον Δια και την συμπαντική συνειδητότητα, δεν υπάρχει κανένα κράτος και καμιά κυβέρνηση που θα μπορούσε να τους προστατεύσει. Δεν υπάρχει τρόπος προστασίας σ' αυτές τις περιπτώσεις. Το επίδικο ξεφεύγει από την λογική, έχει περάσει σε άλλες σφαίρες, δεν υπάρχει ο στοιχειώδης ορθολογισμός. Δεν είναι να δυνατόν να υπάρξει προστασία. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Είναι ενήλικοι άνθρωποι όλοι αυτοί, έχουν δικαίωμα ψήφου και ζουν ανάμεσά μας.

Η εκάστοτε κυβέρνηση οφείλει να παρεμβαίνει προληπτικά ή κατασταλτικά όταν πρόκειται για απάτη ή έστω υποψία απάτης. Οι κυβερνήσεις στην περίπτωση Σώρρα δεν το έκαναν με τον τρόπο και την ταχύτητα που θα έπρεπε. Παρ' ότι η δράση του "σωτήρα" Σώρρα, μετράει χρόνια και από τον Οκτώβριο του 2014 έγγραφο του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ είχε προειδοποιήσει ότι πρόκειται περί απατεώνα. Οι κυβερνητικές ευθύνες αφορούν στην καθυστέρηση ελέγχου μιας ομάδας ανθρώπων που έταζαν διαγραφή του χρέους, υποσχόντουσαν εικοσαχίλιαρα που θα έδιναν αν κέρδιζε την εξουσία και καλούσαν τους πολίτες να δίνουν στην εφορία έναντι των οφειλών τους τα χαρτιά του Σώρρα.

Υπάρχουν και οι ευθύνες των οπαδών ωστόσο. Αυτών που θεωρούν περίπου ως φυσιολογικό τις ιστορίες για την Τράπεζα της Ανατολής, για τα χρεωστικά ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου ύψους 600 δισ. ευρώ με τα οποία θα αποπλήρωναν το ελληνικό χρέος και την μεταβίβαση στην αμερικανική κυβέρνηση πνευματικών δικαιωμάτων για μια υψηλή τεχνολογία που ήταν γνωστή την εποχή του Ζηνός και του Απόλλωνα! 

Στην ζωή, υπάρχει και αυτό που ονομάζουμε νοημοσύνη και λογική. Δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις και οποιοδήποτε επίπεδο μόρφωσης για...

ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο ΑλέΚΣης Κομανέτσης λέει ό,τι έλεγε και ο Αντώνης Κομανέτσης λίγο πριν πέσει…

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ

Γκούγκλαρα την φράση «Ο Σαμαράς μοιράζει το πλεόνασμα». Μου έβγαλε 45.800 αποτελέσματα. Αρκετά από αυτά αναφέρονται με ειρωνικό και σκωπτικό τρόπο στα «ψίχουλα που δίνει ο Σαμαράς» και έχουν την υπογραφή κάποιου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ και σχετική αρθρογραφία από φιλικά σ αυτόν Μέσα. Προχωρώντας την αναζήτηση βρήκα και πολλές δηλώσεις του ίδιου του Τσίπρα που χαρακτήριζε «βαθειά ανήθικη πράξη» αυτό που έκανε ο τότε πρωθυπουργός. Να μοιράζει το πλεόνασμα.

Φλας μπακ. Μάρτιος του 2014 και ο Α. Σαμαράς υπόσχεται πως το πλεόνασμα 500 εκατ. ευρώ, θα μοιραστεί σε χαμηλοσυνταξιούχους και ένστολους. Το ονόμαζε, κοινωνικό μέρισμα. Η κριτική που δέχεται είναι έντονη και σκληρή. Εστιάζεται στο γεγονός ότι το κράτος έχει περίπου κηρύξει στάση πληρωμών σε όσους χρωστάει, έχει στραγγίξει φορολογικά τους πολίτες και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να εμφανίζεται ένα πλεόνασμα το οποίο ουσιαστικά είναι πλαστό.

Η πιο άγρια κριτική γίνεται από τον Τσίπρα που εκείνη την εποχή αγωνιά να γίνουν εκλογές και να καταλάβει την εξουσία. Παραθέτω ένα μικρό μόνο απόσπασμα από ομιλία του με την οποία κατακεραύνωνε τον τότε πρωθυπουργό για το πλεόνασμα που αυτός επικαλείτο: «Το πλεόνασμά τους είναι σεσημασμένο για τους Έλληνες. Σ’ αυτό κρύβονται όλες οι αμαρτίες, όλες οι πληγές, όλη η σήψη, όλη η απάτη της σημερινής πολιτικής. Σ’ αυτό κρύβεται το δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων, η καταστροφή νοικοκυριών και επιχειρήσεων, οι λιποθυμίες παιδιών από ασιτία, τα εκατομμύρια των ανέργων, η ζωή εν τάφω στα νοσοκομεία, στα ψυχιατρεία και στα άσυλα ανιάτων, οι παγωμένες νύχτες και οι πεινασμένες μέρες χιλιάδων και χιλιάδων συνταξιούχων».

Επανερχόμαστε στο σήμερα.  Σχεδόν τρία χρόνια μετά. Ο Τσίπρας, εξαγγέλλει αυτό που έκανε τότε ο Σαμαράς, μοιράζει το πλεόνασμα.  

«Υπάρχει πλεόνασμα;» είναι η κρίσιμη ερώτηση. 

Όσο υπήρχε και τότε και ίσως και μικρότερο. Το κράτος έχει και σήμερα κηρύξει στάση πληρωμών σε όσους οφείλει και οι αριθμοί μιλάνε για πλεόνασμα. Αν σταματήσει το κράτος να πληρώνει ακόμα περισσότερους, το πλεόνασμα θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο. Απλά δεν πρόκειται για πλεόνασμα.

Ο Σαμαράς τότε, έβλεπε πως οι καμπύλες των δημοσκοπήσεων ήταν ιδιαίτερα αρνητικές για τη Ν.Δ. Και επίσης έβλεπε πως δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας από την Βουλή εκείνης της εποχής. Η κίνησή του, είχε προεκλογικό χαρακτήρα. Η οποία ωστόσο δεν τον βοήθησε ιδιαίτερα. 

Ο Τσίπρας σήμερα, βλέπει τις ίδιες καμπύλες να είναι ακόμα πιο αρνητικές για τον ίδιο. Αυτές θέλει να επηρεάσει. Δεν θα τα καταφέρει ωστόσο, καθένας απ’ όσους έταξαν με τόσο προκλητικό (ανήθικο θα τον έλεγε ο ίδιος ο Τσίπρας) τρόπο, έχασαν τις επόμενες εκλογές.

Και ιστορικά να το δούμε.:

Ούτε ο Ράλλης άλλαξε το κλίμα το 1981 όταν μοίραζε επιταγές της τότε ΕΟΚ, ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν καλούσε τον Τσοβόλα να τα δώσει όλα, ούτε ο  Μητσοτάκης όταν μοίραζε φθηνά αυτοκίνητα, ούτε ο Σαμαράς. 

Στον πολιτικό χρόνο κάθε πρωθυπουργού υπάρχει μια ημερομηνία λήξης η οποία...