Του Π. Ι. Παραρα
Επίτιμου αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας και καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου.
Μετά τα επαναστατικά κινήματα που εκδηλώθηκαν στη Βόρεια Αφρική, αρχές του 2011, και είχαν σαν αποτέλεσμα την ανατροπή του καθεστώτος Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, αλλά και άλλων δικτατοριών στις χώρες του Μαγκρέμπ κυρίως, αρκετοί υποστήριξαν, ότι το κίνητρο των εξεγερθέντων ήταν, προεχόντως, η εγκαθίδρυση και εκεί μορφής δημοκρατικού πολιτεύματος, με κατοχύρωση ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων που μέχρι τότε στερούνταν, κατά το πλείστον, οι Αραβες-μουσουλμάνοι.
Kατά τη γνώμη αυτή, οι εξεγέρσεις οφείλονταν στο ότι οι πολυάνθρωπες αυτές κοινωνίες, αφενός επί πολλά έτη είχαν ζήσει σε καθεστώς δικτατορικό και, αφετέρου, διότι έτσι θα απεγκλωβίζοντο από κανόνες του ισλαμικού νόμου (είναι η λεγομένη Σαρία), οι οποίοι είναι ασύμβατοι με τα δικαιώματα του ανθρώπου δυτικού τύπου, όπως έχει ήδη κρίνει και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με την απόφ. Refah Partisi κατά Τουρκίας (2003).
Ομως, έχει υποστηριχθεί και η γνώμη, ότι οι εξεγέρσεις αυτές των εξαθλιωμένων πληθυσμών οφείλονταν κυρίως στην πλήρη οικονομική ανέχεια και την πείνα που μάστιζε τους πληθυσμούς αυτούς, οι οποίοι αποζητούσαν τώρα τη βελτίωση των όρων διαβίωσης. Δεν εφάνη δε ότι το άμεσο κίνητρο ήταν η ανάγκη σεβασμού της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ιδίως δε των γυναικών, η θέση των οποίων είναι υποβαθμισμένη στο κείμενο της Σαρία, αν ληφθεί υπ’ όψιν, π.χ., ότι ο ακρωτηριασμός των άκρων, σε περίπτωση κλοπής, ο λιθοβολισμός των γυναικών για απιστία ή η επιβολή θανατικής ποινής σε περίπτωση αλλαγής θρησκείας, είναι μερικοί από τους ισχύοντες κανόνες. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η δεύτερη αυτή γνώμη (Π. Παραράς, Συνταγματικός πολιτισμός και ΔτΑ, Αντ. Ν. Σάκκουλας) μάλλον επαληθεύεται από τις πολιτικές που εξήγγειλαν οι νέοι ηγήτορες στα επιμέρους κράτη.
Ειδικότερα, στην Αίγυπτο, ενώ οι γυναίκες μάχονταν στο πλευρό των ανδρών κατά του Μουμπάρακ, η νέα τάξη πραγμάτων συρρικνώνει τα δικαιώματά τους: κατάργηση του δικαιώματός τους να ζητούν διαζύγιο, αναθεώρηση της συμμετοχής της Αιγύπτου σε διεθνείς συνθήκες για την προστασία των γυναικών, εμπόδια στη μόρφωσή τους (το 50% των γυναικών στην Αίγυπτο εξακολουθούν να μη γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση).
