ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Αυτό θα πληρώσουν

Γράφει ο ΚΑΣΣΑΝΔΡΟΣ
 

Εκεί στο Μέγαρο Μαξίμου κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν, ότι η υπόθεση Πετσίτη, εξοργίζει τον μέσο πολίτη!

Τον προσβάλει!

Για αυτό το θέμα είναι υπαρκτό και καίει.

Φυσικά δεν αναφέρομαι στο ανέκδοτο περί ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς.

Η υπόθεση Πετσίτη δεν είναι απλώς ένα σκάνδαλο.

Είναι κάτι χειρότερο.

Χαρακτηρίζει την αντίληψη και το ύφος διακυβέρνησης των σημερινών ενοίκων του Μαξίμου.

Και αν ακόμα τα έκανε όλα... νόμιμα ο Πετσίτης, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι χρησιμοποίησε τις υψηλές του γνωριμίες για να τα επιτύχει!

Μόνος του δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει.

Χάρη σ' αυτές τις γνωριμίες εκτοξεύτηκαν στη στρατόσφαιρα τα εισοδήματά του.

Κι αυτό ο απλός πολίτης, σε όποιο κόμμα και αν ανήκει, το αντιλαμβάνεται.

Η κυβερνητική προπαγάνδα θέλει να μας περνάει για ανόητους.

Προφανώς και δεν θέλουν να καταλάβουν πως αισθάνεται ο άνεργος πτυχιούχος όταν διαβάζει για τον Πετσίτη.
Ο μεταπτυχιακός φοιτητής με μισθό πείνας.

Οι επιστήμονες που, λόγω της κρίσης, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα.

Ο μικροεπιχειρηματίας που έκλεισε την επιχείρησή του και τραβιέται χρωστώντας στο δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.

Ο αυτοαπασχολούμενος που δεν βλέπει μέλλον.

Όλοι αυτοί δεν είχαν «φίλο» στο Μέγαρο Μαξίμου για ν’ αποκτήσουν υψηλές διασυνδέσεις και γνωριμίες.

Για να τα «οικονομήσουν» χοντρά, εν μέσω κρίσης.

Όλοι αυτοί βλέπουν ότι οι παρατρεχάμενοι της εξουσίας, με την ανοχή των κολλητών τους, θησαυρίζουν.

Όλοι αυτοί...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ιστορία ενός δημοψηφίσματος...

Γράφει ο ΚΑΣΣΑΝΔΡΟΣ

5 Ιουλίου 2015. Επέτειος του δημοψηφίσματος. Είναι ευκαιρία  να θυμηθούμε ξανά και να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα του δραματικού δημοψηφίσματος του 2015.

Οι εξελίξεις μετά το δημοψήφισμα καθόρισαν το πολιτικό περιβάλλον στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα. Και τώρα που ο χρόνος πέρασε μπορούμε να δούμε τα γεγονότα πιο ψυχρά.

Καταρχήν ο αντικειμενικός παρατηρητής οφείλει να παραδεχθεί πως το δημοψήφισμα ήταν κίβδηλο γιατί ήταν αντισυνταγματικό σε κάθε του βήμα.

1.Το ερώτημα ήταν ασαφές ενώ το σύνταγμα επιβάλλει σαφήνεια. Τυπικά ψηφίσαμε αν αποδεχόμαστε το debt sustainability analysis and beyond (μην ξεχνάμε το and beyond).

2.Αφορούσε δημοσιοοικονομικό θέμα όταν το σύνταγμα ρητά το απαγορεύει.

3.Το σύνταγμα προβλέπει προεκλογικό χρόνο επαρκή για την πλήρη επεξήγηση του ερωτήματος. Ο χρόνος αυτός οφείλει να είναι πάνω από 5 ημέρες φαντάζομαι.

4.Το ψηφοδέλτιο κατηύθυνε προς μια συγκεκριμένη απάντηση.

5.Το κυριότερο όλων: Το όχι έγινε ναι.

Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως το σύνταγμα καταρρακώθηκε βάναυσα και το πλήγμα είναι διαρκές καθώς η εμφανώς αντισυνταγματική συμπεριφορά της κυβέρνησης σε ένα τόσο κομβικό σημείο της πρόσφατης ιστορίας παραμένει ατιμώρητη και δεν υπάρχει τρόπος τιμωρίας αυτής ή τουλάχιστον δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Ο λαός κλήθηκε να δώσει μια απάντηση σε ένα κίβδηλο ερώτημα.

Πώς όμως φτάσαμε στο δημοψήφισμα;

Όλο το παιχνίδι από την εκλογή ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται εκ του αποτελέσματος πως ήταν η σύναψη ενός δανείου από την ΕΕ για να το διαχειριστεί ο ίδιος πιστεύοντας ότι θα καταλάβει τον κρατικό μηχανισμό. Παραθέτω εδώ κάτι που ο ίδιος έγραψα στις 15/6/2015, λίγο πριν το δημοψήφισμα:

«….Στην ουσία την 25η Ιανουαρίου κληθήκαμε να διαλέξουμε μεταξύ δύο προτάσεων για την πορεία της χώρας βραχυπρόθεσμα καθώς ουσιαστικά υπήρχαν μόνο αυτές οι δύο πάνω στο τραπέζι. Της πρότασης Σαμαρά και της πρότασης Βαρουφάκη. Πρόταση Τσίπρα προφανώς και δεν υπάρχει μιας και είναι εμφανές πια πως ο Τσίπρας άγεται και φέρεται από το άγχος το δικό του και του κόμματός του να γαντζωθούν στην εξουσία για να ανοίξουν και άλλες ΕΡΤ.

Η πρόταση Σαμαρά ήταν η πιστοληπτική γραμμή με τη διατήρηση πλεονασματικών προϋπολογισμών. Η αργή πλην όμως σίγουρη πορεία του κράτους με εγγύηση της χρηματοδότησης από την ΕΕ. Η άλλη πρόταση, του Βαρουφάκη, ήταν η σύναψη ενός τεράστιου αναπτυξιακού δανείου το οποίο θα φέρει την ανάπτυξη άμεσα. Η πρόταση Σαμαρά είχε λίγα μέτρα, τόσα ώστε να διατηρηθούμε πλεονασματικοί. Η πρόταση Βαρουφάκη όπως αποδεικνύεται έχει πολλά μέτρα έτσι ώστε οι δανειστές να πάρουν εγγυημένα πίσω το νέο δάνειο. Ένα νέο μνημόνιο με λίγα λόγια το οποίο θα το ονόμαζαν αναπτυξιακό πακέτο (ή Σ.Α.Ν.Ο κατά Βενιζέλο). Ο λαός στις εκλογές επέλεξε το δεύτερο, χωρίς βέβαια να ξέρει τις συνέπειές του….»

«… Φαντάζεστε ένα δάνειο 50 δις. Ευρώ στα χέρια αυτής της κυβέρνησης; Ή ακόμα καλύτερα φαντάζεστε ένα τέτοιο δάνειο στα χέρια του ελληνικού δημοσίου τομέα, της αυτονομημένης γραφειοκρατίας η οποία είναι ουσιαστικά η ίδια πριν και μετά το μνημόνιο; Πόσες καινούργιες ΕΡΤ, πόσοι διορισμοί πελατών υπουργών, πόσα σάντουιτς στη ΔΕΗ; ...»

Πολλοί από εμάς ακόμη αναρωτιούνται αν τελικά ο Τσίπρας ήθελε ναι ή όχι στο δημοψήφισμα.

Καταλήγω να πιστεύω πως ο Τσίπρας βρέθηκε εγκλωβισμένος σε μια επιλογή σύγκρουσης με την ΕΕ πιστεύοντας πως μια νίκη του θα ανάγκαζε τον Σόιμπλε να υποχωρήσει. Βέβαια τώρα γνωρίζουμε πως ο Σόιμπλε ό,τι και να γινόταν στο δημοψήφισμα ήταν κερδισμένος. Ή θα μπαίναμε σε νέο μνημόνιο (όπως έγινε) ή θα εφαρμόζαμε τον τόμο Grexit που ο ίδιος ο Σόιμπλε εμφάνισε το βράδυ της 17ωρης διαπόμπευσης. Ο Τσίπρας δεν πίστευε ή δεν ήξερε για τον τόμο του Grexit πράγμα ανεπίτρεπτο για πρωθυπουργό γιατί ακόμα και αν δεν είχε πληροφορίες θα έπρεπε να υποθέτει πως υπάρχει. Αλλά πίστευε επίσης πως θα διασύρει την ΕΕ να του δώσει ένα τεράστιο δάνειο με ευνοϊκούς όρους. Τεράστια πλάνη.

Ο λόγος ο οποίος αποδεικνύει πως ο Τσίπρας και οι φίλοι του ήθελαν το νέο μνημόνιο είναι πως...

 αν όσα υποστήριζαν τα προηγούμενα χρόνια ήταν αληθή τότε η επιλογή τους θα ήταν ο τόμος του Grexit. Το κρίσιμο βράδυ της 17ωρης διαπόμπευσης ο Τσίπρας δεν το έκανε γιατί πίστευε πως ό,τι έλεγε στον ελληνικό λαό ήταν φούμαρα.Αν επέλεγε τον τόμο του Grexit θα μιλούσαμε τώρα σε πολύ διαφορετική βάση. ΑΝ…

Στο μυαλό του είχε και το σενάριο του ναι και το σενάριο του όχι.  

Στο σενάριο του όχι θα πήγαινε στην ΕΕ να διεκδικήσει το τεράστιο δάνειο και αφού γυρνούσε θα έλεγε πως για τα μέτρα, το νέο μνημόνιο, έφταιγε η τρόικα εσωτερικού και ο Σαμαράς.

Τη στιγμή της παραίτησης Σαμαρά ο Τσίπρας πρέπει να ένιωσε τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια του. Το σενάριο αμύνης του είχε καταπέσει καθώς δεν μπορούσε πλέον να κατηγορήσει τον Σαμαρά για όσα έγιναν. Από εδώ και πέρα ήταν μόνος του απέναντι στο σύνολο του ελληνικού λαού το οποίο πίστευε εκείνες τις λίγες ώρες πως βγαίναμε από την ΕΕ. Και οι «όχι» και οι «ναι». Εκείνη τη στιγμή τον ανέβασαν στην κορομηλιά και του πήραν τη σκάλα. Εκείνη τη στιγμή οποιοσδήποτε διαπραγματευόταν με τον Τσίπρα θα του έπαιρνε τα πάντα. Τελικά του τα πήρε ο Σόιμπλε.

Στο σενάριο του ναι ...

TOYΡΚΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Eίμαστε ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ενός οργισμένου και επικίνδυνου Ερντογάν και της μπανανίας του που βρίσκεται στο χείλος του εμφυλίου πολέμου

Γράφει ο ΚΑΣΣΑΝΔΡΟΣ

Ο πλην λίγα χρόνια,ηγέτης αντικείμενο θαυμασμού και σεβασμού σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή έχασε την λάμψη του. Το επικίνδυνο είναι ότι έχασε και την ψυχραιμία του. Ακόμη καί στο απόγειο της δύναμης της εξουσίας του είχε επιδείξει υπεροψία που έφτανε σε παραισθήσεις μεγαλείου οι οποίες είχαν πρακτική έκφραση στην κατασκευή του τεράστιου κυβερνητικού κτηρίου που μπροστά του ωχριούν τα παλάτια των Σουλτάνων. 

 Φυσικά αναφερόμαστε στον Ερντογάν.
 

Ο κύκλος ευημερίας που οι Κυβερνήσεις του Ερντογάν επέτυχαν να δώσουν στον Τουρκικό Λαό έκλεισε, ο Ερντογάν όμως θεωρεί ότι η εξουσία του παραμένει.

Ο Ερντογάν παγιδεύτηκε άσχημα στην Συρία όπου έχασε τους Σύρους,τους Ιρακινούς,τους Ιρανούς ,τους Λιβανέζους,τους Ευρωπαίους,τους Ρώσους,τους Κινέζους καί κυρίως τους Αμερικανούς.

Οι σχέσεις με τις άλλες χώρες δεν έχουν άμεσες τραγικές συνέπειες,η πείρα όμως διδάσκει ότι αντιπαράθεση με τους Αμερικανούς στην Μέση Ανατολή είναι από επικίνδυνη έως καταστρεπτική.

Ο Ερντογάν θεώρησε κατά κάποιο Μακιαβελλικό τρόπο, ότι η σύγκρουση στην Συρία καί η σύγκρουση με τους Κούρδους του ΡΚΚ θά λειτουργούσε συσπειρωτικά στα εθνικιστικά ένστικτα των Τούρκων,παρέλειψε όμως το γεγονός ότι τα μικρά επί πλέον ποσοστά που του εξασφάλιζαν την νίκη προέρχονταν από την θρησκευόμενη αστική τάξη των Κούρδων που τώρα τον εγκατέλειψε γιά τον χαρισματικό Κούρδο Ντεμιρτας.

Αυτό που ο Ερντογάν αρνείται να κατανοήσει είναι ότι η Τουρκία μολύνεται σταδιακά από το Συριακό μικρόβιο όπου η χώρα διαρρηγνύεται από αντιδικούσες φράξιες έως εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις καί ταυτόχρονα γίνεται πεδίο αναμέτρησης ξένων αντιμαχόμενων δυνάμεων.

Η αρχικά τεράστια λαϊκή στήριξη πού είχε εξανεμίζεται σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης βίας,φτώχειας και θρησκευτικοεθνοτικών έριδων καί το μόνο που του έχει αυξηθεί είναι η Εγωμανία του.

Αρνείται να κάνει τις βασικές εκείνες υποχωρήσεις που όσο επώδυνες καί αν είναι ,είναι οι μόνες που θα δώσουν στους Κούρδους τούς λόγους της συνεννόησης και της μη απόσχισης.

Η Εξωτερική του πολιτική επίσης που ήταν να έχει φίλους παντού τώρα έχει αντιστραφεί. Δεν έχει φίλους πουθενά. Πρόσφατα,με μία κίνηση που έχει τεράστιες διπλωματικές επιπτώσεις το ΝΑΤΟ με εντολή των ΗΠΑ απέσυρε τις συστοιχίες Patriot που προστάτευαν αντιαεροπορικά την Τουρκία.

Οι Αμερικανοί αναλυτές θεωρούν ότι η Τουρκία βρίσκεται στο χείλος του εμφυλίου πολέμου με επακόλουθο το χάος. 

Το γεγονός ότι καί οι δύο τρομοκράτες που στοίχισαν 100 νεκρούς και 500 τραυματίες κυρίως Κούρδους,οι τρομοκράτες αυτοί ,ήταν γνωστοί Τζιχαντιστές στην Αστυνομία η οποία δεν έκανε τίποτε για να τους σταματήσει,λόγω της γνωστής υποστήριξης του Ισλαμικού Κράτους απο τις Τουρκικές Υπηρεσίες,δεν του στοίχισε μόνο την Ειρήνη στο Κουρδιστάν αλλά καί την τελευταία ελπίδα του να νικήσει στις εκλογές τον Νοέμβριο ,αν βέβαια γίνουν.

Ένας είναι ο κύριος υπεύθυνος γιά αυτή την κατάσταση.ο ίδιος ο Ερντογάν . 

Η σύγκρουση που εξελίσσεται είναι καθαρά πολιτική,οδηγούμενη από τόν Ερντογάν με τον μονομανή στόχο να κάνει την Τουρκία από,Πρωθυπουργική σε Προεδρική Δημοκρατία καί να διασώσει την πολιτική του τύχη και τον Δεσποτισμό του.  

Βαδίζει στα χνάρια του Πούτιν,είναι αμφίβολο όμως αν μεγάλες μερίδες του Τουρκικού Λαού αποδεχθούν τόση εξουσία σε ένα άτομο,όταν μάλιστα έχει τον Στρατό εναντίον του.

Η σύμπλευση του με το Ισλαμικό Κράτος μόνο προβλήματα μέσα στην Τουρκία θα του δημιουργήσει.
 

Ο αδίστακτος τρόπος με τον οποίο χρησιμοποίησε τους Σύρους πρόσφυγες δείχνει τα πρώτα προβλήματα που έχει για εμάς η γειτονία του: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Toυρκια-Ιραν-Σ.Αραβια: Το τρίγωνο του πολέμου

Γράφει ο ΚΑΣΣΑΝΔΡΟΣ

Οι τρεις αυτές χώρες ορίζουν τα σύνορα και είναι οι παίκτες της μεγάλης Ιρακινό -Συριακής τραγωδίας η οποία χειροτερεύει και θα κρατήσει χρόνια.

Κάθε μια από αυτές τις Χώρες θέλει να αλλάξει τα σύνορα κατά τα συμφέροντα της που είναι αλληλοσυγκρουόμενα με προεξάρχουσα την Τουρκία.

Οι κυρίως  Σουνιτικες χώρες Τουρκία και Σαουδική Αραβία θα μπορούσαν να συνεργασθούν εναντίον του Σιιτικού Ιράν. 

Αυτό έγινε αδύνατο από την στιγμή που τέθηκε θέμα Σουνιτικής  ηγεσίας.

Στην αρχή υπήρχε συνεργασία. Με το υπολογιστικό μίσος του Ερντογαν για τον Ασσαντ και την επιθυμία των Σαουδαράβων για αντίβαρο στο παζάρι τους με την Τεχεράνη για την Ηγεμονία του Περσικού Κόλπου, οι δυο Χώρες συνεργάστηκαν εναντίον του Ασσαντ, του οποίου οι υποστηρικτές ήταν το Ιράν και η Ρωσία.

Γνωρίζουμε πλέον πως δημιουργήθηκε το Ισλαμικό Κράτος με κοινή δράση Σαουδικής Αραβίας και Τουρκιάς εναντίον του Αλαουιτη ,ουσιαστικά δηλαδή Σιιτη Ασσαντ ,με την ανοχή αν όχι την εμπλοκή των ΗΠΑ .

Ο Ασσαντ όμως αντιστέκεται σκληρά όπως δεν ανεμένετο από τους σχεδιαστές της ανατροπής του μέσα στα πλαίσια της Αραβικής “Άνοιξης”. Πέραν της πατροπαράδοτης αναλγησίας της οικογένειας Ασσαντ όταν υπερασπίζεται τα συμφέροντα της, όλες οι μειονότητες που από τελούν το μωσαϊκό εθνοτήτων και θρησκειών της Συρίας θεωρούν τον Ασσαντ ως εγγυητή της υπαρξιακής τους αυτοτέλειας. Το κόμμα του Ασσαντ, το Μπααθ έχει βαθειες ρίζες και τα μέλη του, που είδαν τη συνέβη στους Μπααθιστες του Ιράκ μετά την ήττα τους, μάχονται λυσσαλέα.

Προσθέτοντας στην περιπλοκή, το Ισλαμικό Κράτος αυτονομήθηκε από τους Πάτρωνες του,γιγαντώθηκε και τρομάζει την περιοχή και την Δύση με την βαρβαρότητα του. Τίθεται θέμα τώρα χαλιναγώγησης του.

ΤΟΥΡΚΊΑ – ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ

Στο δύσκολο αυτό παιχνίδι εμφανίστηκε η επόμενη εμπλοκή: Η Τουρκία επιθυμώντας να ηγηθεί του Σουνιτικου Ισλάμ κατά την λογική του Νεοωθομανισμου της,ζήτησε να ηγηθεί του συνασπισμού εναντίον του Ισλαμικού Κράτους αγνοώντας την Σαουδική Αραβία που είναι ο μέχρι τώρα Ηθικός Ηγέτης του Σουνιτικου Ισλάμ ως θεματοφύλαξ των Ιερών της Μέκκας και της Μεδίνας.

Και οι δυο βεβαίως κρύβουν ότι είναι δημιουργοί του Ισλαμικού Κράτους και ελπίζουν ότι ,ηγούμενοι του συνασπισμού εναντίον του ,θα το κατευθύνουν κατά τα συμφέροντα τους.

Μόλις η Σαουδική Αραβία συμφώνησε με τις ΗΠΑ να εκπαιδεύσει επί του εδάφους της την μετριοπαθή Συριακή αντιπολίτευση της Συρίας, η Τουρκία εζήτησε από τις ΗΠΑ να εκπαιδεύσει και αυτή στρατιωτικά επί Τούρκικου εδάφους Συρους αντιστασιακούς και ταυτόχρονα φιλοξένησε στην Κωνσταντινούπολη τον Συριακό Εθνικό Συνασπισμό,εκλέγοντας έτσι ως Πρωθυπουργό εν εξορία τον Αχμέντ  Τομέ που είναι ανεπιθύμητος στην Σαουδική Αραβία . Έτσι ο έλεγχος του Συνασπισμού πέρασε στην Τουρκία.

Η κόντρα μεταξύ Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας έχει έπαθλο  την κυριαρχία επί του Σουνιτικου Ισλάμ. Η Ηγεσία επί του Σουνιτικου Ισλάμ ανάγεται στην Θεολογική ερμηνεία του πολιτικού συστήματος. Η Τουρκία με το δημοκρατικό Ισλάμ που εφαρμόζει προτείνει στις σύγχρονες μάζες των πιστών ένα Ισλάμ “light”, πολύ πιο εύκολο να ακολουθηθεί από  τον βαρύ Ισλαμισμό της Σαουδικης Αραβιας ,τον Ουαχαμπιτισμο,με τις εκ της Σαριας απαιτήσεις για από φυγή του αλκοόλ και αλλων από λαύσεων,  βάρβαρου ποινικού κώδικα, μπούργκας αντί μαντήλας και καταπίεση του γυναικείου πληθυσμού .

Ο Ερντογαν προτείνει ταυτόχρονα Δημοκρατία και Ισλαμισμό ,που αν το εφάρμοζε ο Οίκος των Σαουντ θα κατέρρεε την επομενη. Ετσι εχει αναπτυχθεί ένας ψυχρός πόλεμος με το Σαουδαραβικο Ιερατείο να κατακεραυνώνει την “έκλυτη” Τουρκία και τους Τούρκους διανοούμενους να ειρωνεύονται τον Σαουδαραβικο οπισθοδρομισμό.

Το οικονομικο μοντέλο που προτείνει η Τουρκία εναι εντυπωσιακό οσο και η δική της αναπτυξη επι Ερντογαν που επετευχθει με ενα μείγμα οικονομικού φιλελευθερισμού και κρατικού παρεμβατισμού,ιδιάζον μεν ,από δοτικό δε.

Σε αντίθεση ,αυτο που προτείνει η Σαουδικη Αραβια είναι  εκ πετρελαίου προερχόμενα χρήματα που δεν συνοδεύονται από  τεχνογνωσία η επενδυτική ικανότητα,σε αντίθεση με την Τουρκια.

Το διαφοροποιημένο Τουρκικό οικονομικο μοντέλο που καλύπτει όλο το φάσμα των παραγωγικών δυνατοτήτων είναι  πολύ πιο ελκυστικό στις δυτικοτραφείς  ελίτ και νεολαίες των χωρών του εξελιγμένου Ισλαμισμού από  τον βαρύ Ουαχαμπιτισμο της Σαουδικης Αραβιας.

Ο ψυχρός πόλεμος  μεταξύ Τουρκιας και Σαουδικης Αραβιας εχει εστιαστεί στην Αίγυπτο ,την Συρια και το Ιρακ. Τα συμφέροντα των ΗΠΑ ταυτίζονται πολύ περισσότερο με τα Σαουδαραβικά παρα με τα Τουρκικά.

Στην Αίγυπτο το Σαουδαραβικο χρήμα και το Αμερικανικό Πεντάγωνο  εκτόπισαν  τους Αδελφούς Μουσουλμάνους που ήσαν οι αγαπημένοι σύμμαχοι του Ερντογαν,τους οποίους εκηρυξε και εκτός νόμου η Σαουδαραβική Κυβερνηση. Στην Συρια διαγκωνίζονται για την Ηγεσία τού εναντίον Ασσαντ κινήματος και στο Ιρακ ο καθένας ακολουθεί τους δικούς του στόχους. Συνεργαζονται βεβαίως στενά και οι δυο χωριστα  με το Ισλαμικο Κρατος εναντίον του οποίου εχουν συμπήξει συνασπισμό !

Το σχήμα θα ήταν σχιζοφρενικό οπουδήποτε αλλου αλλα εδω είναι  η Μεση Ανατολη.

ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ – ΙΡΑΝ

Το Ιραν εχει ενστάσεις και προς τις δυο χώρες. Οι διάφορες του ομως με την Σαουδικη Αραβια είναι  πολύ σοβαρές και αφορούν την Ηγεμονία του Περσικού  Κολπου.

Η πρόσφατη ένταση ομως εχει σχεση με την επίθεση του Ισλαμικου Κρατους στο Ιρακ η οποια στην πραγματικότητα είναι  ο πόλεμος της Σαουδικης Αραβιας εναντίον του Ιραν δι’αντιπροσωπων .

Ο Βασιλέας της Σαουδικης Αραβιας εξαπέλυσε τους Τζιχαντιστες του Ισλαμικου Κρατους,εναντίον της Κυβερνήσεως του προηγούμενου Πρωθυπουργού, Νουρι Αλ Μαλίκι τον οποιο θεωρούσε εγκάθετο του Ιραν. Την ίδια στιγμή που άρχιζε αυτή η επίθεση,άρχιζαν αντίθετης κατεύθυνσης διπλωματικές επιθέσεις φιλίας μεταξύ Ιραν και Σαουδικης Αραβιας δια ανταλλαγών επισκέψεων μεταξύ υψηλόβαθμων στελεχών των δυο χωρών αλλα ταυτόχρονα στρατιωτικές επιδείξεις ισχύος με παρέλαση νέων κινεζικών πυραύλων του Ριαντ που μπορούν να πλήξουν την Τεχερανη πιθανώς με πακιστανικές πυρηνικές κεφαλές και Ιρανικά πολεμικά γυμνάσια.

Η ισορροπία δυνάμεων ήταν και είναι  σαφώς υπέρ του Ιραν.

Το Ιράν εχει πληθυσμό 80 εκατομμυρίων,ισχυρότατη πολεμική μηχανή και ενα τεχνολογικό και επιστημονικό επίπεδο πολύ ανώτερο της Σαουδικης Αραβιας πέραν του πυρηνικού του προγράμματος.

Η Σαουδικη Αραβια εχει ενα πληθυσμο 19 εκατομμυρίων,15-25% του οποίου είναι  Σιιτες συγκεντρωμενοι κυριως στις ανατολικές πετρελαϊκές περιοχές κοντά στο Κουβέϊτ . Το σχεδόν μοναδικό προϊόν της χώρας είναι  το πετρέλαιο,όλη η υπόλοιπη παραγωγη είναι  ουσιαστικά επιδοτούμενη και η λειτουργία της χώρας στηρίζεται σε πολλα εκατομμύρια μεταναστών που είναι  από  ρακοσυλλέκτες έως Πανεπιστημιακοί Καθηγητές.

Περαν του ελέγχου του Περσικού Κολπου δια των στενών του Χορμούζ οπου το Ιραν κυριαρχεί ,η στρατιωτική ισχύς του Ιραν μπορεί να συντρίψει την Σαουδικη Αραβια.

Από  τότε που οι ΗΠΑ αρχισαν την προσέγγιση του Ιραν,ο Σαουδαραβικος εφιάλτης είναι  η επιστροφή στην Γεωπολιτική κατάσταση της εποχής του Σάχη οπου η προνομιούχος σχεση ΗΠΑ – Ιραν ανάγκαζε την Σαουδικη Αραβια να είναι  από λύτως υπάκουη στα κελεύσματα των Αμερικανών και,οπως σταδιακά μειώνεται η πετρελαϊκή της σημασία,η χωρα να υποβιβασθεί και να ασημαντοιποιηθει με τραγικές για τους κατοίκους της συνέπειες.

Ταυτόχρονα το Ιραν εχει και πολλα αλλα ατού ,οπως η πρόσφατη κατάληψη της πρωτεύουσας της Υεμένης,Σαναα ,από  φιλίες προς το Ιραν δυνάμεις που τωρα ελέγχουν την είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας ,η Σιιτικη Χεζμπολά,ο σύμμαχος Ασσαντ,το Σιιτικό Μπαχρεϊν και η ισχυρή μειονότητα Σιιτων εντος της Σαουδικης Αραβιας ,τα πρόσφατα σκιρτήματα της οποίας ανάγκασαν το Σαουδαραβικο κράτος να καταδικάσει σε από κεφαλισμό Σιιτη αντιφρονούντα κληρικό ,Σαουδαραβικης υπηκοότητος.

Η Σαουδικη Αραβια πιέζεται ισχυρά με αυξανόμενη ένταση από  το Ιραν.

ΙΡΑΝ – ΤΟΥΡΚΙΑ

TOYΡΚΙΑ: Επικίνδυνα «παζάρια» της αφανούς εταίρου του Iσλαμικού Kράτους στη Μ. Ανατολή

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Κάσσανδρος

H πολιτική Nταβούτογλου για μηδενικά προβλήματα με τα γειτονεύοντα κράτη απέθανε επισήμως στις 2 Oκτωβρίου, όταν η Tουρκική Eθνοσυνέλευση ψήφισε υπέρ της στρατιωτικής δράσης στη Συρία, που ο ίδιος εισηγήθηκε.

H δράση έχει δύο σκέλη:

• Eπιτρέπει στον τουρκικό στρατό να διασχίσει τα σύνορα.
• Eπιτρέπει σε ξένα στρατεύματα (HΠA;) να διέλθουν μέσω Tουρκίας και να σταθμεύσουν σε αυτήν.

H αφορμή είναι γνωστή: O τάφος του Σουλεϊμάν Σαχ, παππού του ιδρυτή της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας, που βρίσκεται στη Bόρεια Συρία και θεωρείται τουρκικό εθνικό έδαφος, απειλείται από το Iσλαμικό Kράτος. Περίπου χίλιοι τζιχαντιστές έχουν περικυκλώσει τη φρουρά του τάφου, που είναι μια διμοιρία Tούρκων στρατιωτών.

Yπενθυμίζουμε ότι ο Eρντογάν είχε εξετάσει στο παρελθόν τη δυνατότητα εισβολής στη Συρία, με προβοκάτσια, τη δήθεν επίθεση κατά του ιερού αυτού συμβόλου και την «προστασία» του.

Tώρα, γιατί το ιερό σύμβολο χρειάζεται δύο Σώματα Στρατού για την προστασία του, αυτό είναι ένα άλλο ερώτημα.

O πραγματικός στόχος του Eρντογάν στη Συρία, πέραν του βαθύτατου μίσους που τρέφει για τον πρώην φίλο του, Aσαντ, είναι διπλός:

• Tα πετρέλαια του Συριακού Kουρδιστάν και τα νερά του Eυφράτη ποταμού
  

Tο νερό έχει τόση σημασία στην περιοχή όση και το πετρέλαιο, αν όχι περισσότερη. Mε τη Συρία απειλούμενη και από τους αντιπάλους του προέδρου Aσαντ και από το Iσλαμικό Kράτος, είναι μοναδική ευκαιρία για την Tουρκία η εισβολή της σε συριακά εδάφη, ώστε όταν γίνει εκεχειρία η ίδια η Tουρκία να επιβάλει τους όρους της, και κυρίως πόσο νερό θα δίνει στη Συρία και ενδεχομένως και στο Iράκ.

Tο ίδιο το Iσλαμικό Kράτος απεπειράθη πόλεμο υδάτων όταν κατέλαβε το συριακό φράγμα Tζαμπάρ και τον ταμιευτήρα πίσω του, τη λίμνη-φράγμα Aσαντ.

Tο φράγμα πότιζε και ηλεκτροδοτούσε πέντε εκατομμύρια Σύριους έως το Xαλέπι. Mε την κακοδιαχείριση του Iσλαμικού Kράτους και τη διακοπή παροχής υδάτων από την Tουρκία, ο πληθυσμός αυτός έχει πρόβλημα ύπαρξης και ιδού ο λόγος:

H ευημερία, αλλά και αυτή η ύπαρξη Συρίας και Iράκ στηρίζεται στη ροή των δύο μεγάλων ποταμών, του Tίγρη και του Eυφράτη, που οι πηγές τους είναι στα όρη Tαύρος της Tουρκίας και που διασχίζουν αυτές τις χώρες και στις όχθες τους είναι χτισμένες οι πόλεις από την εποχή που η περιοχή ελέγετο Mεσοποταμία και στηρίχθηκε στην ύπαρξη αυτών των δύο ποταμών για τη ζωή της, την ευημερία της και τον σπουδαίο πολιτισμό της.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΡΝΤΟΓΑΝ Aυτή τη ζωή και την ευημερία απειλεί τώρα η Tουρκία.

H Tουρκία έχει χτίσει 22 φράγματα στον Eυφράτη και χρησιμοποιεί τα νερά του για δική της ηλεκτροπαραγωγή και άρδευση.

Tο σχέδιο του Eρντογάν για απάλειψη της φτώχειας που μαστίζει τη νοτιοανατολική Tουρκία είναι απλό. Xρησιμοποιεί τα νερά του Eυφράτη και του Tίγρη για να καταστήσει εύφορες τις περιοχές αυτές, δημιουργώντας μεγάλα ποτιστικά αγροκτήματα και για να παράγει ηλεκτρισμό για τις βαριές βιομηχανίες που εγκαθίστανται στην περιοχή.

Για τον σκοπό αυτό η Tουρκία, με πρόγραμμα που άρχισε το 1975 (GAP) εκτός από τα φράγματα που έχει ήδη κατασκευάσει, κατασκευάζει τώρα το φράγμα Ilisu, που θα παράγει το 2% της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας και θα αποθηκεύει 11δισ. κυβικά μέτρα νερού.

H Tουρκία έχει δεσμευθεί με συνθήκη με τη Συρία ότι θα παρέχει 500 κυβικά μέτρα νερό το δευτερόλεπτο στα συριακά σύνορα.

Aυτό δεν μπορεί να γίνει όταν η Tουρκία θέλει να αρδεύσει με τα νερά αυτά το 10% των εδαφών της και να θρέψει επτά εκατομμύρια υπηκόους της, που είναι κυρίως Kούρδοι.

Διότι έτσι επιτυγχάνεται η ειρήνευσή τους διά της ευημερίας των, και ταυτόχρονα ο Eρντογάν θα βασισθεί στην ψήφο τους όταν το 2015 θα αποπειραθεί να αλλάξει το Σύνταγμα, ώστε να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος της Tουρκίας.

 
H Tουρκία διέκοψε την παροχή νερού από τον Eυφράτη στη Συρία στο τελευταίο φράγμα, το φράγμα Aτατούρκ και ο τεράστιος αυτός ποταμός μοιάζει τώρα με ρυάκι, γιατί το φράγμα αυτό μπορεί να αποθηκεύσει όλη την ετήσια ροή του Eυφράτη!

 Oι προηγούμενες διακοπές νερού είχαν δημιουργήσει τέτοιες τεράστιες συνθήκες ξηρασίας στη συριακή αυτή περιοχή, που μαζικά οι χωρικοί εγκατέλειψαν τα άνυδρα πλέον χωράφια τους και συνέρευσαν στις πόλεις. Tώρα απειλούνται και οι πόλεις.

Πολλές περίοδοι ξηρασίας, κακή διαχείριση των υδάτων και η άγνοια περί υδατικής διαχείρισης του Iσλαμικού Kράτους μαζί με την πρόσφατη τουρκική διακράτηση των υδάτων ερημώνουν τη συριακή ύπαιθρο και σύντομα και τις πόλεις που η ζωή τους στηρίζεται στον ποταμό.

Oι Tούρκοι δεν μπορούν και να αναπτύξουν τη νοτιοανατολική Kουρδική Tουρκία και να δίνουν το νερό που δεσμεύθηκαν στη Συρία.

Eνας πόλεμος τους απαλλάσσει από αυτή την υποχρέωση.

 

Tο άλλο δέλεαρ είναι το πετρέλαιο: H Συρία έχει 2,5 δισ. βαρέλια αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου. Στα τουρκοσυριακά σύνορα, στο Συριακό Kουρδιστάν υπάρχουν σημαντικές πετρελαιοπηγές.

Tο σχέδιο της Tουρκίας για ζώνη ασφαλείας 30 χλμ. εντός του συριακού εδάφους βάζει τις πετρελαιοπηγές αυτές στην κατοχή της Tουρκίας, η οποία θα αποφασίζει πόσο μέρος των εσόδων θα αποδίδει στους Σύριους Kούρδους. H κουρδική περιοχή της Συρίας επεκτείνεται σε πάνω από τα μισά σύνορα της Συρίας με την Tουρκία και πλησιάζει σχεδόν το Xαλέπι, έχοντας μήκος άνω των 400 χλμ.

Στην περιοχή του Xαλεπίου στα σύνορα με την Tουρκία ευρίσκεται η κουρδική πόλη Aϊν Aλ Aραμπ ή Kομπανί στα κουρδικά, όπου γίνονται αιματηρές μάχες εναντίον των τζιχαντιστών, που την πολιορκούν εδώ και εβδομάδες από τους υπερασπιστές της, της συροκουρδικής οργάνωσης YPG, στενού φίλου και συναγωνιστή του τουρκοκουρδικού PKK. Mέχρις στιγμής 150.000 Σύριοι Kούρδοι από τα εκατοντάδες γύρω χωριά που κατέλαβε το Iσλαμικό Kράτος πέρασαν πρόσφυγες στην Tουρκία για να προστεθούν στο 1,5 εκατομμύριο Σύριους που έχουν ήδη συρρεύσει ως πρόσφυγες εκεί. H Tουρκία απειλείται από το PKK με αναζωπύρωση του εμφυλίου πολέμου αν η ίδια δεν παρέμβει στρατιωτικά προς σωτηρίαν της πόλης και των Kούρδων κατοίκων της. Όμως η Tουρκία ενώ διακηρύττει την πρόθεσή της να βοηθήσει την πόλη, θεωρεί ότι εν προκειμένω η στρατιωτική της δράση θα καταλήξει υπέρ του Aσαντ και ταυτόχρονα θα ενισχύσει τους Kούρδους, που είναι σύμμαχοι του εχθρικού της PKK.  

H πόλη είναι χαμένη.

Kαι εδώ ερχόμαστε στην ουσία του τουρκικού προβληματισμού.

Ο ΑΦΑΝΗΣ ΕΤΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ Το τουρκικό πρόβλημα και οι τρεις «λύσεις»:

ΤΟΥΡΚΙΑ: Πώς η Αγκυρα παίζει σε όλα τα ταμπλό σε Ανατολική Ευρώπη και Μέση Ανατολή

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Κάσσανδρος

Oι μεγάλες ανακατατάξεις στην παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων, τόσο στην Aνατολική Eυρώπη όσο και στη Mέση Aνατολή, πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνουν υπόψη τους την Tουρκία, χωρίς την οποία η εφαρμογή οποιασδήποτε πολιτικής γίνεται δύσκολη αν όχι αδύνατη.

Tο απώτερο σχέδιο της Δύσης είναι να περικυκλώσει τη Pωσία με μια αλυσίδα κρατών που θα αρχίζει από την Φινλανδία και τις Bαλτικές Xώρες στην Eυρώπη και θα προχωρεί μέσω Γεωργίας και Kαυκάσου στην Aσία. Aυτή είναι η περίφημη στρατηγική του Intermarium, της ξηράς μεταξύ των δύο θαλασσών, της Bαλτικής και του Eυξείνου Πόντου, η οποία θα επεκτείνεται και μέχρι την Kασπία, πάντα με σκοπό κυκλώσεως της Pωσίας.

Aυτό αναπτύσσει ο στρατηγικός Γκουρού των HΠA George Friedman εδώ και αρκετό καιρό και οι πράξεις μέχρι τώρα τον επιβεβαιώνουν.

O Friedman θεωρεί ότι η περιοχή από την Oυκρανία, τη Γεωργία και το Aζερμπαϊτζάν έως τη Συρία και το Iράκ, ως ένα, ενιαίο θέατρο επιχειρήσεων με κέντρο τον Eύξεινο Πόντο. Aναγνωρίζει δύο κυρία σημεία πίεσης της Pωσίας, την Oυκρανία και την περιοχή της Tσετσενίας και του γειτονικού Nταγκεστάν, περιοχή νοτιοδυτικά εφαπτόμενη της Kασπίας. Θεωρεί ότι η Tσετσενία, της οποίας πολίτες μάχονται με το Iσλαμικό Kράτος, έχει δυνατότητες ισχυρής παρενόχλησης της Pωσίας στο μέλλον και ότι τελικά το Iσλαμικό Kράτος θα είναι εχθρός της Pωσίας.

H Oυκρανία, παρ' όλες τις πρόσφατες προσπάθειες ειρήνευσης θα είναι ισχυρό σημείο πίεσης, τουλάχιστον μέσω της Δυτικής Oυκρανίας, αν βέβαια η χώρα αυτή επιβιώσει πολιτικά και κυρίως οικονομικά.

 

O ακρογωνιαίος λίθος, χωρίς τον όποιον η πολιτική αυτή είναι ευάλωτη, είναι η Tουρκία.

H Tουρκία είναι η μεγάλη δύναμη στον Eύξεινο Πόντο μετά τη Pωσία, επίσης είναι η χώρα από την οποία διέρχεται ο ομφάλιος λώρος που τροφοδοτεί το Iσλαμικό Kράτος με μαχητές και εφόδια και ταυτόχρονα είναι η χώρα που στηρίζει το Iρακινό Kουρδιστάν.  

H κυριαρχία δυτικών δυνάμεων στον Eύξεινο Πόντο είναι αδύνατη. Oι μόνες χώρες που είναι φιλικές προς τις HΠA είναι η Pουμανία και η Γεωργία, διότι η Bουλγαρία, που ελπίζει στον South Stream και εξαρτάται κατά 100% από το ρωσικό φυσικό αέριο, δεν πρόκειται βέβαια να αντιπαρατεθεί με τη Mόσχα.

Kαι η μεν Γεωργία, που έχασε την Oσετία σαν αποτέλεσμα της πολιτικο-στρατιωτικής της ελαφρότητας στο να αντιπαρατεθεί με τη Mόσχα, δεν έχει ούτε τα μέσα ούτε την πρόθεση να αποτολμήσει να ξαναενοχλήσει τη Pωσία όταν οι αγωγοί πετρελαίου και αερίου στο έδαφός της είναι εντός βολής ρωσικού πυροβολικού.

H δε Pουμανία διαθέτει μερικές υπερήλικες φρεγάτες που δεν επιβιώνουν ούτε δεκάλεπτο από τη ρωσική αεροπορία. Tο μόνο που μπορεί να παράσχει η Pουμανία είναι βάσεις του NATO, το οποίο και πιθανώς θα συμβεί αν δεν γίνει σεβαστό το πνεύμα της συμφωνίας Pωσίας - NATO, όπως ζητά η κ. Mέρκελ.

H είσοδος ξένων ναυτικών δυνάμεων ελέγχεται από τη συνθήκη του Mοντρέ και η Tουρκία δεν θα κάνει το λάθος να αφήσει να περάσουν από τα Στενά ξένοι στόλοι χωρίς και υψηλές εγγυήσεις προστασίας της και πολύ υψηλό αντίτιμο, αδύνατα και τα δύο τώρα.

Συνεπώς η οποία πρόθεση για περιπέτειες στον Eύξεινο Πόντο προϋποθέτει τη συναίνεση της Tουρκίας, που είναι μάλλον αδύνατη, γιατί η γειτνίαση με τη Pωσία είναι για την Tουρκία μόνιμη, ενώ η σύνταξη με άλλα κράτη περιστασιακή.

H παρενόχληση της Pωσίας στον Kαύκασο προϋποθέτει τη συνεργασία του Aζερμπαϊτζάν.

Mε την Aρμενία εξοπλισμένη από τη Pωσία και έτοιμη για νέες επιχειρήσεις εναντίον του Aζερμπαϊτζάν και το Σιιτικό Iράν έτοιμο να δράσει στο Σιιτικό Aζερμπαϊτζάν αν εμφανιστούν Σουνίτες Tσετσένοι, η επιχείρηση αυτή είναι δύσκολη, πολύ δε περισσότερο γιατί οι διελεύσεις Tσετσένων πρέπει να γίνουν μέσω Tουρκίας, η οποία δεν έχει κανένα λόγο να διαταράξει την κατάσταση στον Kαύκασο και στην Kασπία όταν οι αγωγοί αυτής της περιοχής διέρχονται από τουρκικά εδάφη και της εξασφαλίζουν την ενέργεια μαζί με εισοδήματα, τώρα μάλιστα που προσπαθεί να αυξήσει τον αριθμό τους με τον μεγάλο αγωγό TANAP και όταν όλες οι χώρες της περιοχής είναι σπουδαίοι πελάτες της τουρκικής οικονομίας.

Για να ολοκληρώσουμε τη θεώρηση της Tουρκίας και του Intermarium θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η Pωσία είναι κύριος προμηθευτής ενέργειας της Tουρκίας αλλά και κύριος πελάτης της σε σειρά προϊόντων, βιομηχανικών, αγροτικών και τουριστικών. H Tουρκία επ' ουδενί επιθυμεί να διαταράξει αυτή τη σχέση που έγινε ακόμη πιο κερδοφόρα μετά τις αντικυρώσεις της Pωσίας, που κατέστησαν την Tουρκία προνομιούχο προμηθευτή της σε μεγάλη γκάμα προϊόντων που υποκατέστησαν τα ευρωπαϊκά και αμερικάνικα.

 

Τουρκία και Μέση Ανατολή

Eρχόμεθα, λοιπόν, τώρα στην περιοχή όπου παραδοσιακά η Tουρκία διαδραματίζει μείζονα ρόλο από τον 14ο αιώνα, τη Mέση Aνατολή.

Eκεί η σύμπλευση της Tουρκίας με τις HΠA είναι απολύτως επιλεκτική. H Tουρκία συνορεύει με τη Συρία, το Iρακινό Kουρδιστάν και το Iράν.

Στην αντιπαράθεσή της με τη Συρία, σύμμαχο του Iράν, επέτρεψε στους Tζιχαντιστές και στα τεράστια εφόδιά τους να περνούν από τα εδάφη της, να εκπαιδεύονται σε στρατόπεδα της επικράτειάς της και να νοσηλεύονται στις δικές της παραμεθόριες πόλεις, υπάρχουν δε ενδιαφέρουσες φήμες που φέρουν την επιμελητεία του Iσλαμικού Kράτους, αν όχι και τη διοίκηση, να ασκείται από κτίρια της Άγκυρας.

H στήριξη που έδωσε η Tουρκία για τη δημιουργία του ανταρτοπόλεμου στη Συρία, τη γιγάντωσή του και την επιτυχή επιχειρησιακή λειτουργία του Iσλαμικού Kράτους υπήρξε καθοριστική. Bέβαια με πολύ υψηλό υλικό αζημίωτο.

Aυτό όπως είναι φυσικό ενόχλησε πολύ τη Συρία, πράγμα που δεν ενδιαφέρει τους Tούρκους αλλά και το Iράν. Eπειδή όμως στην Aνατολή, εχθρός και φίλος είναι ασαφείς έννοιες, τίποτε δεν εμποδίζει τους Iρανούς να συνεργάζονται οικονομικά με τους Tούρκους, πουλώντας τους, μεταξύ άλλων, αρκετά δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου κάθε χρόνο.

 
Tαυτόχρονα, οι Tούρκοι εξυπηρετούν τους Iρανούς στην παράκαμψη των κυρώσεων και επίσης τους παραδίδουν σχεδόν όλη την παραγωγή χρυσού της Tουρκίας ύψους 4 δισ. δολαρίων ετησίως, σε αντάλλαγμα αερίου και πετρελαίου, πράγμα που επιτρέπει στους Iρανούς να παρακάμπτουν το τραπεζικό εμπάργκο στις συναλλαγές τους με την Iνδία.

Oι Iρανοί γνωρίζουν ότι με την άρση των κυρώσεων οι αγωγοί αερίου θα περάσουν από την Tουρκία και οι δύο χώρες προσβλέπουν σε ιδιαιτέρως επωφελή συνεργασία στον τομέα αυτό.

Για κανένα λοιπόν λόγο η Tουρκία δεν θα ήταν διατεθειμένη να ανταγωνιστεί ανοικτά το Iράν, τώρα μάλιστα που αυτό ξανά φτιάχνει τις γέφυρες του με τη Δύση, ενώ το Iσλαμικό Kράτος αρχίζει να ενοχλεί την ίδια την Tουρκία. 

Tο παιχνίδι της Tουρκίας με το Iσλαμικό Kράτος και το Iρακινό Kουρδιστάν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

H Tουρκία υπήρξε κομβικός παράγων στη γένεση και εξάπλωση του Iσλαμικού Kράτους και ταυτόχρονα εξέπληξε τους πάντες πρωτοστατώντας στις προσπάθειες του Iρακινού Kουρδιστάν για αναβάθμιση και αυτονόμηση.

Tο Iρακινό Kουρδιστάν εξάγει το πετρέλαιό του μέσω Tουρκίας, η οποία επίσης αγοράζει πετρέλαιο από τις πετρελαιοπηγές που έχει καταλάβει το Iσλαμικό Kράτος, το οποίο έχει ταυτόχρονα ομήρους 49 Tούρκους διπλωμάτες και τις οικογένειές τους.

Aυτό βέβαια είναι η χρυσή δικαιολογία για τους λόγους για τους οποίους φέρεται με το γάντι στο Iσλαμικό Kράτος, αντιλαμβανόμενη ότι εξέθρεψε ένα τέρας στα σύνορά της.

H αλήθεια είναι πιο συνθέτη:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: To Ισλαμικό κράτος και ο μύθος

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο ΚΑΣΣΑΝΔΡΟΣ

Μαζί με τους ποταμούς αίματος που έχει χύσει το Ισλαμικό Κράτος, κυρίως επί του παρόντος ομοθρήσκων του, έχουν χυθεί ποταμοί μελάνης για να το περιγράψουν.

Παρ’ όλο που η πραγματικότητα δεν είναι άγνωστη σε όσους την ψάχνουν, οι περισσότερες αναφορές στο Ισλαμικό Κράτος αναπαράγουν τον μύθο του. Είναι καιρός να πέσει μια εξεταστική ματιά στα γεγονότα που δεν μπορεί πλέον να κρυφτούν.

Ας αρχίσουμε από τον Αρχηγό του τον Αμιρ Αλ-Μουμινίν Χαλίφη Ιμπραημ, ή πρώην, Αμπού Μπακρ Αλ-Μπαγκντάτι Αλ-Χουσεΐνι Αλ- Κουαρασι, ή πρώην, Ιμπραημ Ιμπν Αββάντ Ιμπν Ιμπραημ Ιμπν Αλι Ιμπν Μουχαμάντ Αλ-Μπαντρί, ή πρώην, Αμπού Ντουα.

Ο αριθμός των ονομάτων του θυμίζει αστυνομικό δελτίο συλλήψεως απατεώνος και δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Για να αντιληφθεί ο Έλληνας αναγνώστης περί τίνος πρόκειται, είναι ως μια υποθετική οργάνωση για την Κατάληψη της Κωνσταντινούπολης να είχε Αρχηγό ονομαζόμενο Αυτοκράτορα Κωσταντίνο Παλαιολόγο, απόγονο του Ιησού, γιατί αυτό σημαίνουν στην αραβική σημειωτική Χαλίφης, Μπαγκντατι και η προσωνύμια Χουσεΐνι και Κουαρασί που δείχνουν απόγονο του Μωάμεθ.

Ο σημερινός Κωσταντίνος Παλαιολόγος της φανταστικής οργάνωσης θα ήτο αρμοδιότης άλλου επιστήμονος, ο Χαλίφης Ιμπραημ όμως ηγείται επί του παρόντος του Ισλαμικού Κράτους.

Ο εν θέματι Χαλίφης ήτο αιχμάλωτος των Αμερικανών από το 2005 έως το 2009 διότι είχε συλληφθεί ´ως “κρατούμενος πολίτης” διότι ήτο μέλος του Τζιχαντικού γκρουπ που μετασχηματίστηκε σε Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ, εις το οποίο γκρουπ προήδρευε της Επιτροπής Σαρία δηλαδή του αυστηρού Ισλαμικού Νόμου περί λειτουργίας της Κοινωνίας. Αφέθηκε ελεύθερος άνευ όρων.

Μαθαίνουμε από το διαδίκτυο ότι ο νυν Χαλίφης εκπαιδεύτηκε επί ένα έτος από την Ισραηλινή Μοσσάντ σε θέματα Θεολογίας αλλά και Ρητορικής. Φαίνεται ότι αποφοίτησε με καλό βαθμό.

Ας εξετάσουμε τώρα το Ισλαμικό κράτος:

  

Η ρίζα του βρίσκεται στον δεύτερο πόλεμο ΗΠΑ- Ιράκ και το θερμοκήπιο του υπήρξε ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας. Το Ισλαμικό Κράτος προέρχεται από την οργάνωση Αλ-Νουσρα προϊόν του Σουνιτικού Τζιχαντισμού που έχει έδρα την Σαουδική Αραβία.

Ο Τζιχαντισμός είναι ενδημικός στον Ισλαμικό Κόσμο όπου συχνά ένας “πεφωτισμένος” θα τον κηρύξει εναντίον των απίστων.

Ο Σιϊτικός Τζιχαντισμός είναι εργαλείο απολύτως ελεγχόμενο από το Ιερατείο της Τεχεράνης και χρησιμοποιήται με φειδώ.

Ο Σουνιτικός όμως Τζιχαντισμός απλώνεται σε όλη τη Βόρειο και υπό-Σαχάρια Αφρική  σε μορφές όπως η οργάνωση Μπόκο Χαράμ στην Νιγηρία και στη Μέση Ανατολή όπως οι διάφορες μεταλλάξεις του Ισλαμικού Κράτους και τροφοδοτείται ιδεολογικά και υλικά από τη Σαουδική Αραβία, πατρίδα και της Αλ-Κάϊντα.

Στον πόλεμο της Συρίας η θυγατρική της Αλ-Κάϊντα οργάνωση, Αλ-Νουσρά, επελέγει από τις ΗΠΑ και εκπαιδεύτηκε στις πολεμικές επιχειρήσεις σε στρατόπεδο στην Ιορδανία το οποίο είναι ακόμη ενεργό.

Το Ισλαμικό Κράτος αποσπάστηκε από την Αλ-Νουσρά και λέγεται ότι είναι κατασκεύασμα των Δυτικών και Σαουδαραβικών Υπηρεσιών στο οποίο μαζεύτηκαν όλοι οι ανά τον Κόσμο  Σουνίτες Τζιχαντιστές, με την κωδική ονομασία “Σφηκοφωλιά”

Μέχρις εδώ θα ήταν άλλη μια οργάνωση οπλαρχηγών της Συριακής Αντιπολίτευσης αλλά μέσα στα τελευταία δυο χρόνια γιγαντώθηκε τόσο και έγινε το Ισλαμικό Κράτος. Θεωρείται ότι τον γιγαντισμό αυτό χρηματοδότησαν η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ.

Αυτά δεν συνέβησαν χωρίς την ευμενή ανοχή αν όχι και την συμμετοχή της Δύσης:

 Οπλισμός αγοράστηκε σε μεγάλες ποσότητες στην Κροατία, Εργοστάσιο Παραγωγής Οπλισμού αγοράστηκε στην Ουκρανία από Σαουδάραβα της Βασιλικής Οικογένειας το οποίο τροφοδοτεί  το Ισλαμικό Κράτος, φάλαγγες ολόκληρες Jeep,Humvee, τετρακίνητων και τεθωρακισμένων με βαρύ οπλισμό έκαναν την εμφάνιση τους, τα οποία προφανώς δεν εστάλησαν δια του ταχυδρομείου και αίφνης εμφανίστηκε μέγας νικηφόρος Στρατός που δημιουργήθηκε με αξιοθαύμαστο, σχεδόν μαγικό τρόπο, όπως δια σποράς ανεφύησαν οι Μυρμιδόνες του Αχιλλέως.

Πως στρατολογήθηκαν, εκπαιδεύτηκαν, στελεχώθηκαν, εξοπλίσθηκαν και υποστηρίζονται διοικητικά και επιμελητειακά, δεν έχει επισήμως απαντηθεί, δεν αποτελεί όμως και μυστήριο.

Ο εξοπλισμός του Στρατού αυτού, η εκπαίδευση του, η εγκατάσταση ενός λειτουργικού συστήματος Πληροφοριών-Εντολών-Ελέγχου-Επικοινωνιών που είναι προϋπόθεση λειτουργίας σύγχρονου Στρατού και κυρίως τα Logistics του, που στηρίζουν με όπλα και πυρομαχικά, στολές ,νερό και τρόφιμα, καύσιμα, λιπαντικά και ανταλλακτικά, νοσοκομειακή περισυλλογή και περίθαλψη και τόσα αλλά που χρειάζεται ένας πλήρως μηχανοκίνητος μαχόμενος Στρατός, απλωμένος σε έκταση όση σχεδόν είναι η Τουρκία αλλά στην αφιλόξενη έρημο του Ιράκ, είναι έργο που θα ήταν δύσκολο ακόμη και για οργανωμένα Δυτικά Κράτη, αδύνατο δε χωρίς Δυτικό Know-How και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Οι επιχειρήσεις τους διεξάγονται ακολουθώντας ακριβώς το εγχειρίδιο του Αμερικανικού Στρατού FM-34 Counterinsurgency manual.

Ειναι επισης εντυπωσιακή η ικανότητα του Ισλαμικου Κρατους στον χειρισμό των ΜΜΕ για την δημιουργία και διασπορά ειδήσεων εντυπωσιασμού της Δύσης,σαν το θεμα να εχειριζοντο Δυτικοί Επικοινωνιολόγοι.

Αναφέρεται τώρα στις ειδήσεις ότι 50,000 νεοσύλλεκτοι εθελοντές θα αυξήσουν τις δυνάμεις του Στρατού αυτού.

Η ξαφνική εμφάνιση και εκπαίδευση ενός τέτοιου αριθμού θα ήταν έργο βαρύ και επιμελητειακός εφιάλτης για χώρες όπως η Ελλάδα, η Ολλανδία ή η Ιταλία. Δια ποιου θαύματος πραγματοποιείται αυτό στην έρημο του Ιράκ;

Δια ποιου θαύματος σχεδιασμού και εφαρμογής επιτυγχάνονται αστραπιαίες καθοριστικές επιχειρησιακές νίκες που η περιοχή έχει να δει από την εποχή του πολέμου των 6 ημερών του Ισραήλ;

Αρκεί να αναλυθεί ο εξοπλισμός του Στρατού αυτού για να εξαχθούν τα συμπεράσματα:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Άπιστη Αλβιών – Η Μ.Βρετανία και η Ευρώπη, ρήγμα ή ρήξη ;

Γράφει ο ΚΑΣΣΑΝΔΡΟΣ

Η περίφημη ρήση του Προέδρου Λυντον Τζονσον για τους λόγους που έπρεπε να συνυπάρξουν συνεργαζόμενοι με ενα δυσάρεστο και στρυφνο Γερουσιαστή ήταν:

“Τον θέλεις μέσα στη Σκηνή και να ουρεί έξω ή εξω απο τη Σκηνή και να ουρεί μέσα;”

Η Μ. Βρετανία κατά την παρουσία της  στην Ευρωπαικη Σκηνή ειναι μέσα αλλα και ουρει μέσα.

Οι διαφωνίες, οι διαφοροποιηςεις και οι ρήξεις ητο ο κανων των σχέσεων της Μ.Βρετανίας με την ΕΕ απο τον καιρό της Θάτσερ μέχρι την κορωνίδα του κ.Κάμερον.

Αυτο ομως δεν ητο κεραυνός εν αιθρία. Οσο και αν η νίκη του ακραίου εθνικιστη κ.Φαραζ πανικοβάλει τον κ. Κάμερον ,ο οποιος δεν διαθέτει βρετανικό φλεγμα,τα αιτία ειναι βαθύτερα. Το ρήγμα έγινε εμφανές όταν το 2003 η Μ. Βρετανία ήταν η μονη Ευρωπαικη Χωρα πλην Πολωνιας που συνεταγη μετα του Μπους υιου στον 2ο πόλεμο του Ιράκ.

Ο πόλεμος αυτος ειχε σαφώς Αγγλοσαξωνικο χαρακτήρα με την υπόλοιπη Ευρωπη εναντίον. Ακολούθησαν τα προβλήματα της οικονομικης Κρίσης ,η  καταρρευση του Βρετανικού Χρηματοπιστωτικού συστήματος,η σημαντική και συνεχιζόμενη απώλεια εισοδήματος των Βρετανών εργαζομένων και η αύξηση του συνολικού Βρετανικού Χρεους στο ιλιγγιωδες πόσο του 900% του ΑΕΠ ,το περισσότερο απο το οποιο οφείλεται στην κακοδιαχείριση των Βρετανικών Τραπεζων. Έτσι το συνολικό Βρετανικό Χρεος εφτασε το 2013 στα 16,7 τρισεκατομμύρια Ευρώ και αυξάνεται!

Η Μ. Βρετανία ξερει οτι δεν μπορεί να συγκριθεί με καμμιά άλλη Ευρωπαικη Χωρα οικονομικά ,οσο και αν η Τράπεζα της Αγγλίας τυπωνει χρήμα συνεχώς.

Ταυτόχρονα εχει τη Σκωτία με αποσχιστικές τάσεις,τις πηγές ενέργειας της εξαντλημένες σε σημείο που να κάνει εισαγωγές Φυσικού Αεριου και πετρελαίου και το Σιτυ του Λονδίνου να εχει τωρα,εκτός απο τον μόνιμο Αμερικανικό ανταγωνισμό ,να ανταγωνιστεί και την Φραγκφουρτη.

Η Μ. Βρετανία επι πλέον εχει οξύτατα κοινωνικά και φυλετικά προβλήματα. Το συμφέρον της δεν συμβαδίζει ιδιαίτερα με το Ευρωζωνικο συμφέρον και δέχεται την Γερμανική Ηγεμονία πιο δύσκολα απο την Γαλλια. Το κύριο ομως ζήτημα ειναι οτι αυξάνει η αντίληψη του Λαού της οτι το μέλλον της δεν βρίσκεται στην Ευρώπη και ο Ευρωπαϊκός Φεντεραλισμος της φαινεται κατι σαν υποταγή σε κατώτερους. Η απειλή του κ. Κάμερον η οποία ,αφου έγινε αιτία για πρώτη φορά να εκλεγεί Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής επιτροπής χωρίς ομοφωνία αλλα με την δημοκρατικότερη μέχρι τωρα συνεργασία Κρατων και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,ανέδειξε την Ευρωπαικη πολιτικη χρεωκοπια μιας άλλοτε ισχυρής και σέβαστης Χώρας και έκανε εξοφθαλμη την παρουςα ασημαντότητα της.

Η Ευρωπαικη ολοκλήρωση θα συνεχιστεί απο τον Γιούνκερ ,κυρίως διοτι τα Οικονομικά της Ευρωζώνης το απαιτούν. Η Κρίση ανάγκασε σε ατελές μεν και δυσκαμπτο συντονισμό,αλλα ο συντονισμός λειτούργησε. Το εξωτερικό πολιτικό περιβάλλον τόσο στην Ουκρανία οσο και στη Μέση Ανατολη διδάσκουν τις Ευρωπαϊκές Χώρες την ανάγκη συσπείρωσης.

Η ακομψη Ιμπεριαλιστική συμπεριφορά των ΗΠΑ προς την Ηπειρωτική Ευρώπη για την οποία η Μ. Βρετανία δεν εχει αντιρρηςεις ,στα πολιτικά , στην καταςκοπια αλλα κυρίως στα οικονομικά θέματα με την κατάχρηση της κυριαρχίας του δολαρίου,αναγκάζει την Ευρωζώνη να συντονιςτεί ακομη περισσότερο.

Η τιμωρία της ΒΝΡ απο τις ΗΠΑ  με πρωτοφανές πρόστιμο (9δις) διοτι συναλλαχθηκε σε δολάρια εκτός ΗΠΑ με το Ιράν με το οποιο τωρα συναλλάσσονται οι Ίδιες  και η επίθεση τωρα στις μεγαλλιτερες Γερμανικές Τραπεζες Commertzbank  οπου συμμετέχει σημαντικά και το Γερμανικό Δημοςιο και η οποία κινδυνεύει έτσι σε καταρρευςη και Deutsche Bank για τον ίδιο λόγο αφήνοντας τις Βρετανικές Τραπεζες στο απυρόβλητο εχει εξαγριώςει την Ευρώπη, σε σημείο που ο Διοικητής της Τραπέζης της Γαλλίας να ζητήσει απεξάρτηση απο το δολάριο,ο Προεδρος τηςTotal να ζητήσει οι πετρελαϊκές συναλλαγές να γίνονται σε Ευρώ και κυρίως ο κ.Ντράγκι να ρυθμίζει ωςτε οι συναλλαγές σε Ευρώ να εκκαθαριζονται εντος της Ευρωζώνης και οχι στις ΗΠΑ

Τα ευρωζωνικα οικονομικά προβλήματα αναγκάζουν τις ευρωζωνικες Χώρες να συνεννοηθούν έστω και σπασμωδικά στην αντιμετώπιση τους.

Σε ολα αυτα οχι μονο η Μ. Βρετανία ειναι εκτός αλλα σε πολλα δυσκολεύει ακομη περισσότερο τον Ευρωπαϊκό συντονισμό.

Δια των πράξεων και παραλείψεων της η Μ. Βρετανία εχει αυτοτοθετηθει στο περιθώριο της Ευρώπης. Η έξοδος ειναι το αμέσως επόμενο βήμα γιατι το εναλλακτικό ειναι η ασημαντοποιηση της εντός Ευρώπης.

Η έξοδος αυτή ειναι πιθανόν να συμβεί σε αυτή την πενταετία. Ειναι προφανές οτι θα προηγηθεί μια μακρά διαπραγμάτευση και το διαζύγιο θα παρουσιασθεί ως φιλικό.

Η ψυχολογική αποστασιοποίηση της Μ. Βρετανίας απο την Ευρώπη εχει ήδη δημιουργηθεί και η μεγάλη αναζωπύρωση της αταβιστικης βρετανικής ξενοφοβίας των παλαιών κατοίκων της κάνει την βρετανική έξοδο βεβαιοτερη.

Οι συνέπειες της βρετανικής αποχώρησης δεν θα ειναι μονο οικονομικές αλλα βαθύτατα πολιτικές. Οι αλλαγές θα ειναι τεκτονικές.