Του Ομηρου Τσαπαλου
Πολιτικου Επιστημονα
Οι επιχειρήσεις ελέγχου της παράνομης λαθρομετανάστευσης στο κέντρο
της Αθήνας με την κωδική (κατά άλλους κωμική) ονομασία «Ξένιος Ζευς»
είναι λογικό να προκαλούν αντιδράσεις σε μια κοινωνία που χρόνια τώρα
έμαθε να ενσωματώνει αβίαστα και μηχανιστικά στην καθημερινότητά της τη
διαρκή υποβάθμιση και αισθητική-λειτουργική κατάπτωση του κέντρου της
πόλης στην οποία ζει και εργάζεται.
Πολλοί ήταν εκείνοι που
βιάστηκαν να μιλήσουν για ένα άνευ προηγουμένου «πογκρόμ εναντίον
ανήμπορων ανθρώπων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα».
Αλλοι μίλησαν για
επικοινωνιακό φιάσκο της κυβέρνησης που δεν θα λύσει το πρόβλημα και που
το μόνο που κάνει είναι «να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τα
πραγματικά προβλήματα».
Μακριά όμως από ιδεολογικές τοποθετήσεις
και πολιτικές σκοπιμότητες όσων διαχρονικά εκμεταλλεύονται την υπόθεση,
οι ανάγκες των πολιτών είναι επιτακτικές και το πρόβλημα δεν μπορεί να
παραμένει καταχωνιασμένο σε συρτάρια υπουργών. Για αυτό και πρέπει να
επιστρατεύσουμε την κοινή λογική που λέει:
Είναι ή δεν είναι απαραίτητες
για την ίδια την επιβίωση του κέντρου της Αθήνας και για τους
εναπομείναντες ηρωικούς κατοίκους του οι επιχειρήσεις εντοπισμού,
σύλληψης και απέλασης των παράνομων λαθρομεταναστών;
Είναι ή δεν είναι
σύμφυτη με την ίδια την έννοια της δημόσιας υγείας αλλά και του δημοσίου
καθήκοντος εκ μέρους της Πολιτείας οι τρώγλες-διαμερίσματα να
σφραγιστούν, η πλατεία Ομονοίας να ξαναγίνει πραγματική πλατεία από
«πάρκο εγκλήματος» που είναι σήμερα, το κέντρο της πόλης να ξαναγίνει
προσβάσιμο για τους απλούς πολίτες που θέλουν να περπατήσουν χωρίς να
νιώθουν βλέμματα τριγύρω τους να εστιάζουν στις τσάντες και στα
πορτοφόλια τους;
Είναι ή δεν είναι αδήριτη η ανάγκη για επιστροφή των
κατοίκων στις παλιές τους γειτονιές;
