RADAR: Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ: ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Οι αριστεροί -και οι κεντροαριστεροί- πιστεύουν ότι αρκεί η πολιτική τους «ταυτότητα» για να τους συγχωρεθούν τα πάντα.

Αρκεί ένα «mea culpa» και «καθάρισαν», δίχως να χρειαστεί καν να περάσουν από το πολιτικό καθαρτήριο. Κατευθείαν στον «προοδευτικό παράδεισο» της ανευθυνότητας. Mea culpa αμετάφραστο και erga omnes. Για να εισπράττουν τη «μετάνοια» οι «ισχυροί» και να μην πολυκαταλαβαίνει το πόπολο.

Δεν έχει σημασία αν έχουν στοιχίσει στη χώρα τους αρκετές δεκάδες δισ. ευρώ. Αν έχουν οδηγήσει τους μισθούς, τις συντάξεις, την υγεία, την πρόνοια στα Τάρταρα.

Δεν έχει σημασία αν η εξαθλίωση του λαού έχει ξεπεράσει την κόκκινη γραμμή. Ούτε ότι η ανεργία ξεπερνά το 20%, παρά το γεγονός ότι πάνω των 500.000 νέοι έχουν «δραπετεύσει» από την «επικράτεια των κοινωνικών αδιεξόδων».

Δεν έχουν σημασία οι επιχειρήσεις που έκλεισαν, οι επενδύσεις που χάθηκαν, οι περιουσίες που εξανεμίστηκαν, αποτελώντας παράπλευρες απώλειες της επαναστατικής ιδεοληψίας.

Γιατί σε τελική ανάλυση το δημοψήφισμα του 2015 δεν είναι το μόνο ούτε το μεγαλύτερο λάθος του ΣΥΡΙΖΑ.

Για το καταστροφικό εξάμηνο -με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα- που είχε ως κατάληξη το 3o Μνημόνιο δεν είναι υπεύθυνοι ο Βαρουφάκης, ο Λαφαζάνης και η Ζωή. Είναι και αυτοί, αλλά την κύρια ευθύνη την έχει ο πρωθυπουργός και δεν αρκεί να την αναλάβει.

Οφείλει να ζητήσει συγγνώμη, όχι από τους Γερμανούς και τη Μέρκελ, από τον ελληνικό λαό.

Οφείλει να κατανοήσει ο πρωθυπουργός ότι το mea culpa δεν εξαλείφει τα πολιτικά εγκλήματα. Δεν είναι συγχωροχάρτι του Πάπα. Αν οι μονομερείς επιλογές του, ερήμην των υπόλοιπων κομμάτων, στο θέμα των Σκοπίων αποδειχθούν καταστροφικές, δεν θα αρκεί η δήλωση ημαρτημένων. Στην εξωτερική πολιτική οι διεθνείς συνθήκες παράγουν μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.

Η αναγνώριση από τον Ανδρέα Παπανδρέου στη Βουλή (6/6/1988) του λάθους του, με το γνωστό mea culpa για τη Συμφωνία του Νταβός, δεν μπορεί να αναιρέσει τις συνέπειες. Οπως γράφει ο Δημήτρης Μηλάκας (topontiki.gr, 21/1/2016), η εγκατάλειψη από την Ελλάδα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας «ως μόνης “νομικής” διαφοράς» και η παραπομπή της στο δικαστήριο της Χάγης οδήγησε «στα Ιμια, τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο και τον ατέρμονο διμερή ελληνοτουρκικό διάλογο, την ίδια στιγμή που η Τουρκία συστηματικά παραβιάζει ελληνικά χωρικά ύδατα, εναέριο χώρο και αμφισβητεί την κυριαρχία επί ελληνικών ακόμα και κατοικημένων νησιών στο Αιγαίο».

Οφείλει να κατανοήσει εγκαίρως ο πρωθυπουργός ότι...

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου

Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου, Ιστορικού – Συγγραφέως

Τα τελευταία χρόνια η ελληνική τηλοψία(*) το έχει παρακάνει. Ενώ έχει γίνει «δάσκαλος της ελληνικής» για όλο τον λαό, στην πραγματικότητα είναι ένας κακός δάσκαλος. Που κάνει λάθη, τα οποία θα έπρεπε η ίδια να αποφεύγει. Δεν μιλώ βεβαίως για τα αγγλικά ή τα τουρκικά αλλά για τα ελληνικά.

Βεβαίως η τηλοψία δεν είναι ανώνυμη. Έχει τα ονόματα των δημοσιογράφων που την εκπροσωπούν. Και όχι μόνο των νεαρών δημοσιογράφων, που δεν έμαθαν ελληνικά στο ελληνικό σχολείο, χωρίς να φταίνε. Κυρίως ομιλώ για πρωτοκλασάτα και ακριβοπληρωμένα ονόματα, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις πρέπει να επιστρέψουν στις πρώτες γλωσσικές τάξεις τού σχολείου.

Για το ότι η γλώσσα μας έχει σήμερα καταστραφεί, φταίνε βεβαίως οι εντολοδόχες μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις που τα ψήφισαν, φταίμε όμως κι εμείς που τα ανεχθήκαμε και ξαναψηφίζαμε τους καταστροφείς.

Κανένα κόμμα κατά την μεταπολίτευση δεν είδε την γλωσσική κατάντια και δεν έβαλε στόχο και πρόγραμμα για την αποκατάστασή της.

Καταργήθηκε η γ΄ κλίση, η επί 3000 χρόνια υπάρχουσα και περιλαμβάνουσα το 70% των ελληνικών ονομάτων. Ουδείς αντέδρασε.

Καταργήθηκε μεγάλο μέρος των προθέσεων.

Καταργήθηκε η ιστορική ορθογραφία, η ιστορική γραμματική και φυσικά το λογισμικό τής ελληνικής, το πολυτονικό. Άκρα τού τάφου πολιτική και επιστημονική σιωπή.

Κακά τα ψέματα! Οι εντολοδόχοι ξεκίνησαν την αποδόμηση της γλώσσας υπακούοντας στις εντολές τής παγκοσμιοποίησης, η οποία δεν θέλει εθνικές γλώσσες αλλά παγκόσμια κυριαρχία της αγγλικής. Όμως για την κατάντια τής ελληνικής φταίει σχεδόν όλος ο ελληνικός λαός. Άφησε μεγαλοσχήμονες δημοσιογράφους «μεγάλων» διαύλων, υποτίθεται μορφωμένους, να χρησιμοποιούν μία γλώσσα, την οποία πριν πέντε δεκαετίες χρησιμοποιούσε μόνον ο αμόρφωτος και αγράμματος λαός.

Ας δούμε λοιπόν κάποια ελάχιστα από τα πολλές χιλιάδες λάθη, που έχω επισημάνει την τελευταία δεκαετία.

Τα συνηθέστερα δε λάθη έχουν καταγραφεί πάνω από 2000 φορές το καθένα. Λάθη στις κλίσεις, στους προσδιορισμούς αλλά και αλλού.

Για παράδειγμα, τα τελευταία χρόνια έκανε την εμφάνισή της μία λέξη, η οποία δεν υπάρχει σε κανένα ελληνικό λεξικό. Είναι η λέξη «διακύβευμα».

Αν ψάξετε σε οποιοδήποτε λεξικό, θα βρείτε το ρήμα «διακυβεύω», που σημαίνει «θέτω σε κίνδυνο κάτι, το παίζω στα ζάρια». Υπάρχει ακόμη και η λέξη «διακύβευση», που είναι «η διακινδύνευση». «Διακύβευμα», πουθενά! Και είναι πολύ φυσικό, μιας και η λέξη χρησιμοποιείται από τους αδαείς και τους μιμητές πιθηκίζοντες με την έννοια «του ζητουμένου». «Το διακύβευμα είναι η Ελλάδα…!», λένε. Δηλαδή η Ελλάδα μάλλον παίζεται … στα ζάρια!

Ένα συχνό ακόμη και συνηθισμένο λάθος προκαλεί η άγνοια των ρημάτων «άγω» και «έχω» και των συνθέτων τους. Ακούμε συνεχώς «να παράξει έργο», «να παράξουν το άλφα, το βήτα» κ.λπ. Όλοι αυτοί οι μεγαλοδημοσιογράφοι, υπουργοί, βουλευτές, κ.ά. που χρησιμοποιούν το «να παράξει», αγνοούν ότι ο μέλλων δεν έχει υποτακτική. Γι’ αυτόν τον λόγο χρησιμοποιείται πάντοτε η υποτακτική αορίστου με σημασία μέλλοντος. Και ναι μεν ο μέλλων του «άγω» κάνει «άξω» αλλά ο αόριστος δεν κάνει «ήξα» αλλά «ήγαγον» και στην νέα ελληνική «ήγαγα». Επομένως ο σωστός τύπος είναι «να παραγάγει» και όχι «να παράξει».

Σε ειδήσεις του MEGA, ανακοινώθηκε ότι «ο Αλέκος Σακελλάριος … στιγμάτισε τον ελληνικό κινηματογράφο!!! Αλλά και πασίγνωστος «αειθαλής» τραγουδιστής στην εκπομπή «ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ», είπε επίσης ότι «το μέγαρο Μουσικής … στιγμάτισε την καριέρα του». Ανοίξτε και ένα λεξικό ρε παιδιά. Διότι άλλο σημαίνει η έκφραση «δίνω το στίγμα μου» και άλλο το «στιγματίζω». Απλώς για την ιστορία αναφέρω τους δύο ορισμούς.

Η έκφραση λοιπόν «δίνω το στίγμα μου», που είναι η σωστή, μεταφορικά σημαίνει «η τοποθέτησή μου», «η στάση μου σε συγκεκριμένο ζήτημα». Το δε ρήμα «στιγματίζω», εκτός βεβαίως από την ακριβή σημασία, «σημειώνω με στίγματα», το λεξικό γράφει: «στιγματίζω =επικρίνω έντονα, καυτηριάζω». Επομένως ούτε ο Αλέκος Σακελλάριος … επέκρινε τον κινηματογράφο, ούτε ο πασίγνωστος τραγουδιστής πίστευε ότι … καυτηρίασε την καριέρα του…

Τι να πω δε για την χρήση του επιθέτου «τρεις (οι) – τρία (τα)», όταν συντίθεται με την λέξη «μισός»!!!

Χιλιάδες οι περιπτώσεις, όπου μεγαλοδημοσιογράφοι, πρωθυπουργοί, υπουργοί κ.λπ μιλούν για «τρεισήμισι … χρόνια», «τρεισήμισι εκατομμύρια», «δεκατρεισήμισι δισεκατομμύρια» κ.λπ. Μα οι τύποι του επιθέτου είναι: