ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: My body my choice, my ASS

 

Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Το “My body my choice” εξαφανίζεται μαγικώ τω τρόπω ως σύνθημα εκεί που δεδομένα θα άρμοζε: στο ζήτημα του υποχρεωτικού [Dr. Mengele style] εμβολιασμού. Αντ’ αυτού κυριαρχεί στο ζήτημα του “δικαιώματος στην άμβλωση”. Λες και αυτό που βρίσκεται μέσα στο σώμα της εγκύου δεν είναι ένας δυνάμει ανεξάρτητος άνθρωπος, αλλά ένα επιπλέον, “δικό της” όργανο, μια δεύτερη καρδιά ας πούμε, ή ένα δεύτερο συκώτι, το οποίο μπορεί να αφαιρεθεί χωρίς συνέπειες.

 

Σύµφωνα µε το άρθρο 1711 του Αστικού Κώδικα : κληρονόμος μπορεί να γίνει εκείνος που κατά το χρόνο της επαγωγής βρίσκεται στη ζωή ή έχει τουλάχιστον συλληφθεί. Χρόνος της επαγωγής είναι ο χρόνος θανάτου του κληρονομουμένου. Το κυοφορούμενο έχει πλήρη ικανότητα να κληρονομήσει, υπό την αναβλητική αίρεση ότι θα γεννηθεί ζωντανό. Εφόσον η αίρεση πληρωθεί, το κυοφορούμενο θεωρείται ότι ήταν ήδη, κατά το χρόνο του θανάτου του κληρονομούμενου, γεννημένο.

 
Το πώς τώρα “το κυοφορούμενο” έχει, συμφώνως τω νόμω, κληρονομικά δικαιώματα, όχι όμως και δικαίωμα στη ζωή, καλείται η επιτροπή σοφών του κυρίου Βενιζέλου να μας το διευκρινίσει.
 

Σκοταδισμός, οπισθοδρόμηση, συντηρητική υποχώρηση, είναι κάποιες από τις φράσεις που συνοδεύουν την είδηση ότι στις ΗΠΑ, στην Μητρόπολη αυτού που ονομάζουμε Δύση, οι γυναίκες δεν θα μπορούν να επιλέγουν ελεύθερα εάν θα κάνουν άμβλωση. Ένα από τα βασικά δικαιώματα των γυναικών, που κατοχυρώθηκε με αγώνες τη δεκαετία του 1960 και 1970 πετάγεται στον κάλαθο των αχρήστων οδηγώντας τις γυναίκες δεκαετίες πίσω, εκεί που δεν μπορούσαν να αποφασίζουν για το σώμα τους. [Τα Νέα, χτες]
Θα ήταν απλώς γελοία η φτηνή απομίμηση liberal ρητορικής, απευθυνόμενη σε παιδιά του δημοτικού όχι ιδιαίτερα έξυπνα …αν οι άνθρωποι που την μετέρχονται ήταν, ας πούμε, ήρωες μιας ταινίας.
 

Η γραφικότητά τους πάει περίπατο, όταν παρακολουθείς επί αμερικανικού εδάφους και όχι μόνο, την κλασική “Χιλάρια” προσέγγιση [the basket of deplorables] να κυριαρχεί εδώ, όπως σε κάθε πτυχή του δημόσιου διαλόγου * : νομολογίες 20 πολιτειών των ΗΠΑ πετιούνται με συνοπτικές διαδικασίες στο καλάθι των αχρήστων με επιχειρήματα / κλισέ από το σκουπιδοτενεκέ των Democrats [“μεσαίωνας” κλπ.] χωρίς ίχνος υποψίας προσφυγής σε περιττές λεπτομέρειες.

“Η υγεία και η ζωή των γυναικών αυτής της χώρας βρίσκονται τώρα σε κίνδυνο”, δηλώνει ο “Πρόεδρος Μπάιντεν” , ο άνθρωπος που η πολιτική του βυθίζει σε ύφεση, και ενεργειακή / επισιτιστική κρίση τις ΗΠΑ και τον Δυτικό κόσμο.  

Πρόκειται για “το” θέμα στο οποίο ποντάρουν οι neoliberals, μήπως και αντιστρέψουν την πορεία προς την καταστροφή στις mid term elections, και τις προεδρικές του ’24.  

Και φυσικά για “το” εργαλείο αποπροσανατολισμού, έτσι ελπίζουν, των πληθυσμών που παρασύρουν σε εξαθλίωση. “Η ακύρωση του δικαιώματος στην άμβλωση που αποφάσισε σήμερα το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ είναι ένα τρομερό πλήγμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα των φύλων”, δήλωσε η Μισέλ Μπατσελέτ, Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ …για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ανάλογες, και αναμενόμενες, ήταν οι αντιδράσεις σε χώρες όπως η Γαλλία, η Μεγάλη Βρετανία και [έκπληξη] ο Καναδάς : “φρικιαστική” ονόμασε την απόφαση ο Τζάστιν Τριντό, εκφράζοντας τη συμπόνοια του στις γυναίκες που χάνουν το νόμιμο δικαίωμά τους στην άμβλωση.
 

Αλλά και η στοργική μαμά του Αντετοκούμπο Disney, επικεφαλής ομάδας “liberal” εταιριών δηλώνει ότι θα στηρίξει τις υπαλλήλους της απέναντι στην απόφαση, καλύπτοντας τα ταξιδιωτικά τους έξοδα προς περιοχές όπου η άμβλωση επιτρέπεται. Η απορία εδώ αφορά στο IQ που πρέπει να έχει η υπάλληλος ώστε να να μην καταλάβει …πόσο πιο συμφέρον είναι για μια εταιρία να καλύψει αυτά τα έξοδα απ’ ότι τα αφορώντα σε άδειες τοκετού, λοχείας κοκ. Ή πόσο συμφέρον είναι γι αυτήν το ίδιο το “ιδεολογικό” υπόβαθρο του “my body my choice”.
 

Από κει και πέρα, να μιλήσεις για …Μοντεσκιέ και πνεύμα των νόμων; 

Για ποδοπάτημα της διάκρισης εξουσιών; 

Για το thumbs up του προεδρικού living corpse στις οχλοκρατικές εκδηλώσεις έξω από σπίτια δικαστών ; [τρεις μήνες τώρα, από την εποχή της διαρροής του προσχεδίου της απόφασης]  

Για την περίπτωση του τύπου που συνελήφθη πάνοπλος έξω από το σπίτι του Brett Cavanaugh, με πρόθεση, κατά ομολογία του, να τον δολοφονήσει; Η είδηση έγινε, με τον συνήθη [“Δημοκρατικό”] τρόπο γαργάρα στα mainstream media.

 
Γαργάρα γίνεται, διά της μεθόδου των ψιλών γραμμάτων στην καλύτερη περίπτωση, και η ίδια η ετυμηγορία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η οποία...

ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Στοχασμοί για την κοινωνική εχθροπάθεια των ημερών

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Συνδιαμόρφωση κειμένου: Γ. Κουτσαντώνης, Μ. Θεοδοσιάδης και Κ. Μπαλατσός

Ο υστερικός «συλλογισμός» που σχηματίζεται στο παραπάνω γραφικό, αν και είναι επιπέδου δημοτικού, έχει αρχίσει ήδη να αναπαράγεται στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης μετά τη σχετική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ να εκχωρήσει στις Πολιτείες της αμερικανικής ομοσπονδίας το δικαίωμα να καθορίζουν τα όρια, τους όρους και γενικότερα το νομοθετικό πλαίσιο που αφορά στις εκτρώσεις.  

Πριν δούμε τι κρύβεται πίσω από αυτή την απλοϊκή, ακραία και προσβλητική για κάθε κοινωνία σκέψη, θα χρειαστεί να γίνουν ορισμένες επισημάνσεις.

Καταρχάς πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι δεν απαγορεύτηκαν οι αμβλώσεις στις ΗΠΑ, όπως αναπαράγουν με εμμονικό τρόπο κάποια ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Αυτό που απαγορεύτηκε είναι στην κεντρική εξουσία, στην Ουάσιγκτον δηλαδή, να επιβάλλει τα «θέλω» της στις Πολιτείες των ΗΠΑ, οι οποίες θα μπορούν στο εξής να ρυθμίζουν από μόνες τους ζητήματα, νομικά και άλλα, που σχετίζονται με τις εκτρώσεις (όπως την εβδομάδα κύησης όπου θα επιτρέπεται η άμβλωση). Πιο συγκεκριμένα, το Ανώτατο Δικαστήριο ήρε μια απόφαση της δεκαετίας του ’70, η οποία υποχρέωνε όλες τις Πολιτείες να νομιμοποιήσουν τις αμβλώσεις. Με την ανατροπή της συγκεκριμένης απόφασης ουσιαστικά επιστρέφει το δικαίωμα της νομιμοποίησης ή της απαγόρευσης των αμβλώσεων στα νομοθετικά σώματα των Πολιτειών, βάσει του φεντεραλιστικού προτύπου του Αμερικανικού πολιτεύματος. Στα πλαίσια του ομοσπονδιακού κράτους, κάθε Πολιτεία απολαμβάνει σχετική αυτονομία σε επιμέρους θέματα (όπως οι αμβλώσεις και η οπλοκατοχή). Αποτρέπεται, με άλλα λόγια, η υπερίσχυση της κεντρικής εξουσίας πάνω σε πολιτειακούς φορείς οι οποίοι ενδέχεται, από την πλευρά τους, να επιβάλουν ακόμη και συντηρητικές θέσεις. 

Υπάρχει ένας σαφής λόγος για τον οποίο οι Αμερικανοί Εθνοπατέρες επέλεξαν αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης: όπως μας πληροφορούν πλήθος ιστορικοί (βλ. Jonathan Israel, James Kloppenberg, κ.ά.), στόχος του φεντεραλισμού είναι η αποφυγή του συγκεντρωτισμού που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια νέα δεσποτεία, εφάμιλλη αυτής που οι Αμερικανοί επαναστάτες του 1776 προσπάθησαν να αποφύγουν, γκρεμίζοντας κάθε γέφυρα με τη Βρετανική μοναρχία.  

Κάποιοι βέβαια θα ισχυριστούν εδώ ότι δεν έχουμε να κάνουμε με υπεράσπιση του φεντεραλισμού, αλλά μιας νοοτροπίας, η οποία έχει τις ρίζες της στον βαθύ οπισθοδρομισμό του Αμερικανικού Νότου, ένας οπισθοδρομισμός που μας πάει ακόμα και στην εποχή της δουλείας. Αληθεύει ότι ο Αμερικανικός Νότος διατηρεί σε μεγάλο βαθμό κοινωνικές αντιλήψεις οι οποίες για τα πρότυπα του προοδευτικού και (υπερ)φιλελεύθερου Βορρά φαίνονται οπισθοδρομικές, εξωφρενικά συντηρητικές και κρίνονται απαράδεκτες, καθότι δεν συμβαδίζουν με το πρότυπο της εξύψωσης του ατομικού δικαιώματος έναντι κάθε άλλης αξίας. Βέβαια, ξεχνούν ότι μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που στρέφονται ενάντια στις αμβλώσεις, είναι προτεστάντες Αφροαμερικανοί, οι οποίοι ενδέχεται να έχουν συμβάλει, με τον τρόπο τους, στη διαμόρφωση αντιλήψεων ενάντια στους φυλετικούς αποκλεισμούς παλαιότερων δεκαετιών.  

Επίσης, ενδέχεται σκεπτικιστές και/ή άνθρωποι κατά των αμβλώσεων να είναι γυναίκες οι οποίες συνήθως προέρχονται από προτεσταντικούς/Ευαγγελικούς κύκλους. Σε αυτή την περίπτωση, οι θεράποντες της προοδευτικής ιδεολογίας, ισχυρίζονται, ότι οι συγκεκριμένες γυναίκες έχουν εσφαλμένη συνείδηση, γι΄ αυτό και στρέφονται ενάντια στο φύλο τους και ότι οι Αφροαμερικανοί, που είναι κατά των αμβλώσεων, υποστηρίζουν ένα σύστημα καταπίεσης που στο παρελθόν είχε στραφεί εναντίον τους. Στην πραγματικότητα, αυτή η στάση, να ισχυρίζεται δηλαδή κανείς ότι οι «πραγματικές γυναίκες» και οι «πραγματικοί μαύροι» είναι μόνο αυτοί που ασπάζονται την προοδευτική ιδεολογία, δεν υποδηλώνει τίποτα περισσότερο από χυδαίο πατερναλισμό και ελιτισμό. 

Ας αναρωτηθούμε επίσης το εξής: αν πραγματικά υποθέσουμε ότι ο Νότος είναι πιο οπισθοδρομικός σε σχέση με τον Βορρά, μήπως αυτό οφείλεται, τουλάχιστον ως ένα βαθμό, στο γεγονός ότι ο φιλελεύθερος Βορράς, με τον έντονο μηδενισμό του, δεν κατάφερε να εμπνεύσει τους ανθρώπους του Νότου; Διότι νομίζουμε ότι τους απογοήτευσε με την υποτίμηση, την αδιαφορία και με μια γενικότερη στάση που τους καθιστούσε επί μακρόν αόρατους.

Επομένως, αυτή η δικαστική απόφαση στις ΗΠΑ είναι, υπό μια έννοια, μια νίκη της αμερικανικής δημοκρατίας, διότι λειτουργεί αποσυγκεντρωτικά και δίνει λόγο στις Πολιτείες οι οποίες με τη σειρά τους δίνουν λόγο στους πολίτες τους που εκλέγουν Κυβερνήτες. 

Στην Ελλάδα βεβαίως, που το κράτος είναι άκρως συγκεντρωτικό και πρωθυπουργοκεντρικό, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό ότι η δημοκρατία στις ομοσπονδίες – και ειδικά σε μια τόσο προηγμένη όπως των ΗΠΑ – δεν λειτουργεί όπως νομίζουν ή όπως θα ήθελαν οι ίδιοι. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα Συντάγματα είναι πολιτικά κείμενα και όχι ιερά βιβλία που, όπως και παλαιότερες δικαστικές αποφάσεις, δεν είναι πράγματα αμετάβλητα μέσα στο χρόνο. Μπορεί να αλλάξουν ώστε να προσαρμοστούν στα θέλω και στις ανάγκες μιας κοινωνίας του σήμερα. 

Είναι γνωστό ότι η δημοκρατία ενίοτε μπορεί να αποφασίσει πράγματα που σε κάποιους δεν αρέσουν και που μπορεί να τα χαρακτηρίσουν με τα πρόσημα που επιθυμούν, αλλά η ίδια δεν παύει να είναι ένα πολίτευμα – που έχει ως βασική του αρχή τη βούληση της πλειοψηφίας και που σέβεται τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, χωρίς βέβαια να αγνοείται το γεγονός ότι και οι δικαστικές αρχές καλούνται να ψυχογραφήσουν το κοινωνικό κλίμα που επικρατεί γύρω τους. Σίγουρα πάντως, η δημοκρατία, δεν είναι το νομιμοποιητικό εργαλείο κάποιας συγκεκριμένης ιδεολογίας (φιλελεύθερης, μαρξιστικής ή άλλης). Διότι αν πραγματικά ισχυριστούμε ότι μια δημοκρατία έχει αξία μόνο όταν σέβεται κάποιες φιλελεύθερες αξίες, τότε στην πραγματικότητα δεν επικαλούμαστε τη δημοκρατία, αλλά τη δημοκρατική επιβεβαίωση και επικράτηση των αξιών που μόνον εμείς κρίνουμε ορθές. 

Υπό διαφορετική διατύπωση, η δημοκρατία δεν είναι το πολίτευμα της μεταφυσικής του σωστού, αλλά το πολίτευμα της ευθύνης για τους λόγους και τις πράξεις μας. Οι συλλογικές αποφάσεις δεν σημαίνει a priori και αξιωματικά ότι είναι και «σωστές». Πράγματι, μια πλειοψηφία ενδέχεται να λάβει αποφάσεις οι οποίες δεν θα ικανοποιούν κάποια φιλελεύθερα αιτήματα. Η διαφορά της δημοκρατίας από ένα καθεστώς απόλυτης ειδικοκρατίας είναι ότι στην πρώτη περίπτωση οι πολίτες επωμίζονται τα δικά τους λάθη και όχι τα λάθη άλλων (των «ειδικών»).  

Επιπλέον, τα φιλελεύθερα κεκτημένα δεν αποτελούν δημιουργήματα ex nihilo, όπως συχνά πυκνά αφήνουν να εννοηθεί οι υπερασπιστές τους. Αυτά τα κεκτημένα ήταν το αποτέλεσμα των αιτημάτων που είχαν εμποτίσει τις ατομικές συνειδήσεις πριν γίνουν συλλογικές πράξεις στον δυτικό κόσμο, εξυπηρετώντας συγκεκριμένες ανάγκες, όπως την έξοδο της Δύσης από τη δεσποτεία της φεουδαρχίας. Οι αξίες λοιπόν καλλιεργούνται, δεν έρχονται άπαξ και δια παντός, και καλλιεργούνται μονάχα μέσα στον κοινό κόσμο της πράξης και της ομιλίας. 

Ως εκ τούτου, οι προοδευτικοί πέφτουν σε έναν παράλογο ιδεαλισμό, περιμένοντας πρώτα να αναδυθεί ο ιδεατός τύπος του πολίτη και έπειτα να του επιτραπεί κάποια δημοκρατική δράση. 

Στην πραγματικότητα όμως συμβαίνει πάντα το αντίθετο. Μέσω της καθημερινής τριβής των υπαρκτών προσώπων σφυρηλατούνται οι εκάστοτε αξίες και εμπεδώνονται στο πολιτικό σώμα. Αξίζει να θυμηθούμε, στο σημείο αυτό, τις δράσεις του Martin Luther King, κατά την περίοδο του Civil Rights Movement, οι οποίες είχαν στόχο όχι να περιορίσουν την πολιτική δράση των Αμερικανών του Νότου, ώστε να αρθούν οι αποκλεισμοί των Αφροαμερικανών, αλλά να πραγματοποιηθεί μια ειρηνική μεταστροφή της κοινής γνώμης. Αξίζει κανείς να μελετήσει τόσο κείμενα του ίδιου του King, όσο και άλλων ιστορικών, όπως ο Taylor Branch, ο David Garrow και ο James Collaiaco, όπου αναγράφονται οι τρόποι με τους οποίους οι ακόλουθοι του King, μέσα από ζωντανές ζυμώσεις με την κοινωνία, στο Southern Christian Leadership Conference, κατάφεραν να μεταστρέψουν την κοινή γνώμη των Αμερικανών, κυρίως του Νότου, οι οποίοι σαφέστατα (και μάλιστα στη μεγάλη πλειοψηφία τους) τάσσονταν υπέρ του αποκλεισμού των Αφροαμερικανών.

Δυστυχώς η συλλογιστική φτώχεια και η κοινωνική εχθροπάθεια είναι διάχυτες στην εποχή μας. Κάποιοι αδυνατούν να καταλάβουν – και άλλοι να δεχτούν – ότι τα ατομικά δικαιώματα πολύ ευκολά μπορούν να μετατραπούν σε μια κούφια υπόθεση, που ελάχιστη σχέση έχει με το φιλελευθερόμετρο που ο καθένας έχει από χθες ανά χείρας ελέγχοντας τη σχετική συμμόρφωση ή μη.  

Εδώ ακριβώς κρίνεται απαραίτητο ένα ερώτημα: Πόσο φιλελεύθερο είναι άραγε να θεωρείς αναφαίρετο δικαίωμά σου, όταν μάλιστα σε ορισμένες φορές εξαρτάται, από τη δική σου αβλεψία, ανωριμότητα, ανευθυνότητα κ.λπ., να αφαιρέσεις μια ζωή που δεν σου φταίει σε κάτι απλά και μόνο επειδή έχεις την «εξουσία» να το κάνεις;  

Πολλοί ξεχνούν ότι ένα κράτος δικαίου δεν αφορά μόνο τις σχέσεις μεταξύ κράτους – ατόμων, αλλά και ατόμων μεταξύ ατόμων.  

Βέβαια το έμβρυο κατά τη δίκη τους αντίληψη δεν είναι άτομο, με τη στενή σημασία του όρου, και εδώ ακριβώς βρίσκεται όλη η υποκρισία του συλλογισμού. Ας θυμηθούμε ότι κατά την αρχαιότητα οι στωικοί πίστευαν ότι το έμβρυο δεν έχει Λόγο. άρα δεν είναι πρόσωπο. Δυστυχώς τα μυαλά κάποιων από τότε δεν προχώρησαν και πολύ και ενώ παρουσιάζουν αταβιστικές ή αρχαιοπρεπείς πτυχές στη σκέψη τους, αυτοχαρακτηρίζονται προοδευτικοί και προχωρημένοι. Στην πραγματικότητα είναι ιδεολόγοι που κατά βάθος απεχθάνονται τη δημοκρατία. Και αυτό ακριβώς κρύβεται πίσω από αυτό το παραπάνω απλοϊκό γράφημα: ο ελιτισμός, η χυδαιότητα και ένα βαθύ κεκαλυμμένο μίσος για τη δημοκρατία και την κοινωνία. Ένα μίσος που είναι υπόκωφο και φουντώνει κάθε φορά που η πλειοψηφία δεν συμφωνεί με κάτι που κραυγάζουν ορισμένες μειοψηφίες ή κάποιες ελίτ με μεγάλη γλώσσα ή όταν μια απόφαση της Δικαιοσύνης δεν κρίνεται ικανοποιητική. 

Ωστόσο, δεν είναι μόνο ζήτημα δημοκρατίας και ελιτισμού, είναι και ζήτημα επικίνδυνης προσέγγισης των κοινωνικών πραγμάτων (και των δικαιωμάτων). Πρόκειται για τη λογική του «κάνε ό,τι επιθυμείς, αρκεί να μην ενοχλείς τον άλλο», που υποστηρίζει ότι «δεν υπάρχει κοινωνία, παρά μόνο άτομο», κάτι εντελώς ειρωνικό, ειδικά όταν ακούγεται από ανθρώπους που χαρακτηρίζονται αντιθατσερικοί. 

Αυτός ο τραχύς ατομικισμός παραβλέπει το σημαντικότερο: για να έχουν οι άνθρωποι κάποια δικαιώματα (όποια), ακόμη και στην υστερία και στο μίσος τους για τη δημοκρατία των «οπισθοδρομικών», έχουν ανάγκη την κοινωνία και μάλιστα μια κοινωνία που θα διέπεται από μια κουλτούρα της ευθύνης και της υποχρέωσης. 

Ασφαλώς η κοινωνία υπάρχει και φροντίζει για την ελευθερία και την ασφάλεια των ανθρώπων της, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που την υποτιμούν, την απεχθάνονται, παραβλέπουν τα θέλω της, ή την θεωρούν υπεύθυνη για όλα τα κακά του κόσμου – από τον συντηρητισμό, μέχρι τον σκοταδισμό, την «θεοκρατία» και την οπισθοδρόμηση.

Εντούτοις, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι γράφοντες δεν είμαστε κατά των αμβλώσεων (δικαίωμα που πρέπει να προστατευτεί), είμαστε υπέρ, αλλά με προϋποθέσεις γιατί πιστεύουμε ότι – όπως και με καθετί άλλο που αφορά στον άνθρωπο – πρέπει να υπάρχουν όροι, όρια, υπευθυνότητα, σοβαρότητα, δημοκρατική ισορροπία και φυσικά αίσθηση των προτεραιοτήτων. Όταν ο κόσμος περνάει ένα τεράστιο ενεργειακό πρόβλημα, η Αφρική κινδυνεύει από επισιτιστική κρίση που προκαλεί η Ρωσία, η Ευρώπη έχει εισέλθει σε πληθωριστικό σπιράλ, ενώ ταυτόχρονα ο Πούτιν απειλεί με πυρηνικά όπλα, οι αμβλώσεις σαφώς δεν μπορεί να αποτελούν προτεραιότητα. Πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι η αμερικανική κοινωνία, εδώ και καιρό, περνάει μια πολύ δύσκολη περίοδο και είναι ιδιαίτερα επιρρεπής σε διχασμούς. Έτσι, η επιλογή του χρόνου, να εκδοθεί τώρα η συγκεκριμένη απόφαση για τις αμβλώσεις (που αναμφισβήτητα θα πολώσει εσωτερικά τις ΗΠΑ), δεν είναι καθόλου καλή. Και δεν είναι καθόλου καλή γιατί οι διεθνείς σχέσεις των ΗΠΑ με τις αναθεωρητικές δυνάμεις του 21ου αιώνα (Κίνα, Ρωσία, Τουρκία) βρίσκονται σε κομβικό σημείο. Μια Αμερική σε αστάθεια σημαίνει διεθνής αστάθεια κάτι που γίνεται βούτυρο στο ψωμί των ανταγωνιστών της που καραδοκούν ώστε να εκμεταλλευτούν κάθε προβληματική εσωστρέφεια.

Από την άλλη, ενώ δικαίως καταγγέλλεται ο λεγόμενος «τραμπισμός» και οι συχνά χυδαίες εκφάνσεις του, θα πρέπει να σκεφτούμε, με σοβαρότητα, τι και ποιοι οδήγησαν στην άνοδό του. Αυτή είναι μια τεράστια συζήτηση που δεν μπορεί να εξαντληθεί εδώ, ωστόσο αφορά και τις επιλογές/στάσεις του Αμερικανικού προοδευτικού Βορρά (αποβιομηχάνιση, άνοδο της woke κουλτούρας, πολιτική ορθότητα, απαξιωτικές ρητορικές, κλπ). Δυστυχώς, σε πολλούς, δεν έχει γίνει κατανοητό ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει γνώμη, για οποιοδήποτε ζήτημα, κάποιος από τον αμερικανικό Νότο ή την καρδιά των ΗΠΑ, αν ένας Νεοϋορκέζος τον χλευάζει και τον αποκαλεί συνεχώς, οπισθοδρομικό, σκοταδιστή, οπαδό της θεοκρατίας, θρησκόληπτο κ.λπ. Πολύ περισσότερο όταν η ίδια η Νέα Υόρκη και η Ουάσιγκτον, σε πολύ μεγάλο βαθμό, είναι άμεσα υπεύθυνες για την άνοδο του Τραμπ και για την πίστη που του έδειξε μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος.

Καταλήγοντας...

 

ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Δικαίωμα στην άμβλωση: το Ανώτατο Δικαστήριο εκτοξεύει μια συμβολική και πολιτική βόμβα πολύ περισσότερο παρά θα αλλάξει τις ζωές των Αμερικανών γυναικών

 

Συνέντευξη του Gérald Olivier* στο Atlantico


Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε τη Roe v. Wade που αναγνώρισε από το 1973 το δικαίωμα στην άμβλωση σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Το βράδυ της Παρασκευής, τουλάχιστον επτά Ρεπουμπλικανικές πολιτείες έχουν ήδη απαγορεύσει τις αμβλώσεις: Αλαμπάμα, Αρκάνσας, Κεντάκι, Λουιζιάνα, Μιζούρι, Οκλαχόμα και Νότια Ντακότα.

Atlantico: Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε να τερματίσει την Roe v Wade. Τι θα αλλάξει συγκεκριμένα;

Τζέραλντ Όλιβερ: Οι Πολιτείες θα μπορούν να αποφασίζουν μεμονωμένα για τη θέση τους επί του θέματος. Δεν υπάρχει [ενιαία] νομοθεσία για τις αμβλώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν υπήρξε ποτέ. Το Κογκρέσο δεν έχει συζητήσει ποτέ σοβαρά αυτό το θέμα. Μέχρι τη δεκαετία του 1960 η άμβλωση ρυθμιζόταν από τις πολιτείες μεμονωμένα σύμφωνα με το νόμο τους. Η πρακτική [των αμβλώσεων] ήταν γενικά περιορισμένη και αποδοκιμαζόταν, ακόμα και από τους γιατρούς. Μόνο τέσσερις πολιτείες επέτρεπαν την άμβλωση (Αλάσκα, Χαβάη, Νέα Υόρκη και Ουάσιγκτον), οι άλλες είχαν περισσότερο ή λιγότερο αυστηρούς περιορισμούς. Αλλά αυτοί οι περιορισμοί άρχισαν να αίρονται τη δεκαετία του 1960, όπως στην Καλιφόρνια, η οποία νομιμοποίησε τις αμβλώσεις το 1967. Στην πραγματικότητα, η μαζική είσοδος των γυναικών στην αγορά εργασίας από τη δεκαετία του 1950, η διάδοση των χαπιών αντισύλληψης από το 1962, η σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του 1960, δημιούργησε ένα αίτημα για ελευθερία από τις γυναίκες και την επιθυμία να τερματιστεί αυτό που ορισμένοι αποκαλούν «αναπαραγωγική δουλεία».

Για να αποκτήσουν το δικαίωμα στην άμβλωση, οι γυναίκες είχαν μηνύσει Πολιτείες που την απαγόρευαν. Έτσι η υπόθεση Roe v Wade κατέληξε, από έφεση στην έφεση, μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο. Η Τζέιν Ρόε είναι το ψευδώνυμο μιας γυναίκας από το Τέξας που μήνυσε τον εισαγγελέα της πόλης του Ντάλας, Χένρι Γουέιντ. Υποστήριξε ότι η απαγόρευση των αμβλώσεων ήταν παραβίαση των συνταγματικών της δικαιωμάτων και το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι το Σύνταγμα περιλάμβανε την προστασία του δικαιώματος της ιδιωτικής ζωής και ότι αυτό με τη σειρά του περιλάμβανε την ελευθερία της γυναίκας να διαχειρίζεται την εγκυμοσύνη της. Καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο είναι ο απόλυτος κριτής του νόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πρακτική της άμβλωσης εγκρίθηκε αμέσως σε όλη την επικράτεια. Οι Πολιτείες δεν μπορούσαν πλέον να την απαγορεύσουν, το πολύ- πολύ, να την περιορίσουν και ακόμη…

Δεν επρόκειτο λοιπόν για νόμο αλλά για μια ανάγνωση, για ερμηνεία του Συντάγματος. 

Μετά από αυτή την απόφαση, το λόμπι υπέρ της ζωής και οι ευαγγελικοί Χριστιανοί έκαναν εκστρατεία για να ανατρέψουν αυτήν την απόφαση. Χωρίς επιτυχία μέχρι στιγμής. Αλλά τις περισσότερες φορές το Ανώτατο Δικαστήριο αρνιόταν να εξετάσει το ζήτημα. Η μόνη περίπτωση στην οποία παρενέβη ήταν η υπόθεση Planned Parenthood of Southeastern Pennsylvania v. Casey., το 1992, και η απόφασή του εκείνη την εποχή είχε αντίθετα ενισχύσει το δικαίωμα στην άμβλωση, καταργώντας τις εκτιμήσεις για την πρόοδο της εγκυμοσύνης. Η απόφαση της 24ης Ιουνίου στην υπόθεση Dobbs σχετίζεται με νόμο της Πολιτείας του Μισισιπή που περιορίζει την άμβλωση πέραν των 15 εβδομάδων (ενώ το όριο για τη βιωσιμότητα του εμβρύου γενικά θεωρείται ότι είναι οι 24 εβδομάδες). Αυτός ο νόμος αμφισβητήθηκε στην πόλη Τζάκσον του Μισισιπή από την οργάνωση υπέρ των αμβλώσεων, τον Οργανισμό Υγείας Γυναικών του Jaskcson και η υπόθεση έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο. Αλλά αυτή τη φορά το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε με την Πολιτεία του Μισισιπή. Και στο επιχείρημά του ακύρωσε το νομικό σκεπτικό που υποστήριζε την Roe V Wade.

Επιστρέφουμε λοιπόν στην προ του 1973 κατάσταση. Η άμβλωση δεν έγινε παράνομη με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το ομοσπονδιακό σύστημα απλώς έχει ανακτήσει τα δικαιώματά του επί του θέματος.

Σε ποιο βαθμό θα αλλάξουν οι νόμοι στις Πολιτείες;

Οι νόμοι είναι ήδη σε ισχύ. Απλώς θα μπορούν να εφαρμόζονται. Αντικαθίστανται. Δεκατρείς Πολιτείες είχαν εφαρμόσει ένα σύστημα αυτόματης εφαρμογής του πολιτειακού νόμου σε περίπτωση που ο Roe v Wade θα ακυρωνόταν. Οι νότιες Πολιτείες, από τη Φλόριντα μέχρι το Τέξας, έχουν τους ισχυρότερους περιορισμούς. Πρόκειται για Πολιτείες όπου η θρησκευτική πρακτική είναι πολύ σημαντική και όπου οι ευαγγελικοί χριστιανοί είναι πολυάριθμοι. Το Αρκάνσας, για παράδειγμα, θα εγκρίνει την άμβλωση μόνο σε περίπτωση κινδύνου για τη ζωή της μητέρας, ή σε περίπτωση βιασμού ή αιμομιξίας. Αντίθετα σχεδόν είκοσι Πολιτείες ψήφισαν νόμους υπερ των αμβλώσεων, κυρίως οι Πολιτείες της Βορειοανατολικής και της Δυτικής Ακτής, καθώς και το Κολοράντο.

Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, που με τον διορισμό τριών δικαστών άλλαξε τον προσανατολισμό του.

Αυτή η απόφαση είναι ωστόσο σημαντική σε συμβολικό επίπεδο. Είναι μια ψυχολογική ανατροπή, ένας πολιτιστικός σεισμός. Η Roe v Wade ήταν «ορόσημο», μια απόφαση κλειδί. Με την ακύρωσή του μια ολόκληρη εποχή έφτασε στο τέλος της. Η απόφαση του 1973 είχε επικυρώσει τη σεξουαλική και πολιτιστική επανάσταση της δεκαετίας του 1960, εποχή αχαλίνωτης ελευθερίας. Η Αμερική του 2022 είναι πιο συντηρητική, ειδικά η βαθιά Αμερική. Πριν από τη Roe v Wade, και στα χρόνια που ακολούθησαν, είδαμε τον αριθμό των αμβλώσεων να αυξάνεται κατακόρυφα. Αυτό μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1980. Από τη δεκαετία του 1990, ο αριθμός αυτός είχε σταθεροποιηθεί και μάλιστα μειώθηκε από το 2010. Ο αριθμός παραμένει υψηλός (μεταξύ 600.000 και 800.000 ετησίως) αλλά μειωνόταν: σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, διάδοση της αντισύλληψης, η Obamacare μείωσαν τον αριθμό των ανεπιθύμητων εγκυμοσυνών και συνεπώς των αμβλώσεων. Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, ωστόσο, γιατί υπήρχαν πάντα τόσες πολλές σε μια τόσο ανεπτυγμένη χώρα.

Οι σημερινοί δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι σαφώς πιο συντηρητικοί από τους προκατόχους τους. Η ερμηνεία τους για το Σύνταγμα είναι πιο άκαμπτη, πιο «αυστηρή», χωρίς γενικεύσεις. Στην πραγματικότητα, η ιδέα ότι υπάρχει «δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή» δεν αναφέρεται πουθενά στο Σύνταγμα των ΗΠΑ και οι νομικές βάσεις της απόφασης Roe v Wade ήταν πάντα σαθρές. Όλοι οι Αμερικανοί δικηγόροι το γνώριζαν. Το είχε γράψει η ίδια η Ruth Ginzburg, εμβληματική δικαστής αυτού του δικαστηρίου από το 1995 έως το 2020. Το Ανώτατο Δικαστήριο απλά δεν ήθελε να αντιμετωπίσει το ζήτημα. Αυτό που άλλαξε την προοπτική του ήταν η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ και οι τρεις διορισμοί του στο Ανώτατο Δικαστήριο: Οι Γκόρσους,  Κάβανο και Μπάρετ, έφεραν επανάσταση στο Δικαστήριο. Υπενθυμίζω ότι το Ανώτατο Δικαστήριο έχει εννέα ισόβιους δικαστές, διοριζόμενους από τον πρόεδρο και ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται κατά πλειοψηφία. Ο Τραμπ ανανέωσε το ένα τρίτο του Δικαστηρίου και άλλαξε τον ιδεολογικό του προσανατολισμό. Αυτή η απόφαση αντικατοπτρίζει επίσης...

 

ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι μισές αλήθειες για τις αμβλώσεις

 

Ο δημόσιος διάλογος για ακόμα μια φορά διεξάγεται με κραυγές και μισές αλήθειες. 

Το θέμα των αμβλώσεων και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ φούντωσαν τη συζήτηση και τις αντιπαραθέσεις. Οι οποίες, όμως, βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε έλλειψη πληροφόρησης! Ενδεχομένως σκόπιμα…  

Η απόφαση της περασμένης Παρασκευής στις ΗΠΑ δεν απαγορεύει τις αμβλώσεις γενικώς και αορίστως, όπως γράφεται στην Ελλάδα από διάφορους αδαείς, μεταξύ των οποίων και δημοσιογράφοι.  

Η απαγόρευση αφορά την κύηση μετά τη 15η εβδομάδα. Και μάλιστα όχι οριζοντίως, αλλά ανάλογα με το τι θα αποφασίσει κάθε Πολιτεία των ΗΠΑ.  

Τι σχέση έχουν τα παραπάνω με τα τερατουργήματα που διαβάσαμε τις προηγούμενες ημέρες; Ότι δήθεν υποχρεώνονται οι γυναίκες να γεννάνε θέλουν δεν θέλουν ακόμα και τα παιδιά των βιαστών τους; 

 Έλεος με την προπαγάνδα και την ημιμάθεια που, δυστυχώς, διακινούν και κορυφαία πολιτικά πρόσωπα.

Κάθε γυναίκα έχει τρεις μήνες περιθώριο να αποφασίσει αν θα κρατήσει το παιδί της ή όχι. Είναι αυτό… μεσαίωνας, όπως είπαν διάφοροι ανόητοι; 

Μετά το πρώτο τρίμηνο η επιστήμη μάς έχει πει ότι έχει πλέον σχηματιστεί ζωή. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αυτό συμβαίνει αρκετά νωρίτερα, αλλά δεν είναι της παρούσης. Μετά βεβαιότητας στις 15 εβδομάδες έχει σχηματιστεί ένα βρέφος, άρα η όποια διακοπή της κύησης στο μεταγενέστερο διάστημα συνιστά βίαιο θάνατο. Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι μοιάζει ολοένα περισσότερο με μωρό και λιγότερο με έμβρυο, τα μάτια του είναι κλειστά, αλλά μπορεί να αντιληφθεί το φως, ενώ η ακοή του οξύνεται. Καταπίνει καθημερινά μεγάλες ποσότητες αμνιακού υγρού και έτσι εξασκείται για να μπορεί να αντεπεξέλθει στην αναπνοή και την κατάποση. Έχουμε, δηλαδή, να κάνουμε με έναν πλήρη άνθρωπο.

Ορισμένοι (χρόνια τώρα, αλλά κυρίως τις τελευταίες ημέρες) αμφισβητούν το δικαίωμα των αγέννητων μωρών στη ζωή. Είναι -λένε- απόφαση της μητέρας. Πόσο εγωιστικό και απάνθρωπο. Σε μια εποχή που προστατεύονται τα δικαιώματα στη ζωή ακόμα και των πιο άγριων ζώων, εμείς αρνούμαστε το δικαίωμα της ζωής στον άνθρωπο επειδή… αποφασίσαμε τρεις μήνες μετά τη σύλληψη ότι δεν τον θέλουμε!  

Οταν υπάρχουν δεκάδες χρυσοπληρωμένες καμπάνιες για την προστασία των αδέσποτων με την προτροπή «μην παρατάτε τα ζώα, αν δεν τα θέλετε πια», για τον άνθρωπο που έρχεται στη ζωή θεωρείται οπισθοδρόμηση και μεσαιωνική αντίληψη αν πεις «μη σκοτώνεις το μωρό σου τρεις μήνες μετά, εφόσον έγινε πλήρης άνθρωπος». 

Αυτή η υποκριτική κοινωνία...

 

ΥΓΕΙΑ: Οι συνέπειες των εκτρώσεων στην ψυχική & σωματική υγεία των εφήβων

 

Κάθε χρόνο, 40.000 έφηβα κορίτσια στη χώρα μας προχωρούν σε επέμβαση έκτρωσης, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, με τον συνολικό αριθμό να υπολογίζεται ότι ανέρχεται στις 300.000.


Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, προκύπτει επίσης ότι οι μισές έφηβες ξεκινούν τη σεξουαλική τους ζωή πριν από τα 17 έτη, καθώς και ότι πάνω από το 70% των εφήβων ηλικίας 14-16 ετών έχει κάποιας μορφής σεξουαλική δραστηριότητα.

Η θλιβερή αυτή πρωτιά συνδυάζεται τα τελευταία χρόνια με όλο και λιγότερες γεννήσεις, σύμφωνα με στοιχεία που ανακοινώνει η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία.

Την ίδια ώρα, τα συμπεράσματα των επιστημονικών μελετών, καταδεικνύουν ότι οι «συνέπειες» μίας έκτρωσης αποτυπώνονται τόσο στην ψυχή όσο και στο σώμα των κοριτσιών, με τις τελευταίες να είναι είτε προσωρινές είτε μόνιμες.  

Ποιες είναι, όμως, οι επιπτώσεις μίας έκτρωσης;
 

Στις προσωρινές περιλαμβάνονται:

    οι επιμολύνσεις
    τα θρομβοεμβολικά επεισόδια
    οι αιμορραγίες
    η διάτρηση της μήτρας
    ο τραυματισμός του εντέρου
    η ρήξη του τραχήλου της μήτρας
    ο τραυματισμός του ουρητήρα

Στις μόνιμες παρενέργειες, η πιο συχνή είναι η στειρότητα, η οποία ανέρχεται σε ποσοστό 3% μέχρι 5% των γυναικών που έχουν υποβληθεί σε έκτρωση, ενώ, σύμφωνα μεγάλες μελέτες Αμερικανών επιστημόνων, οι εκτρώσεις ενοχοποιούνται για αύξηση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου του μαστού.

Σε ψυχολογικό επίπεδο, προκύπτει ότι πριν από την έκτρωση, κατά τη διάρκειά της και μετά απ' αυτή, οι έφηβες συχνά «βασανίζονται» από αμφιβολίες σε σχέση με την ορθότητα ή μη της απόφασής τους, με μεγάλο ποσοστό να περιγράφει την εμπειρία ως εξαιρετικά «οδυνηρή».
 

Οι πιο σοβαρές επιπτώσεις, όμως, εμφανίζονται μετά την έκτρωση καθώς: