"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΤΥΠΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΤΥΠΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αλέξη γράψε για τιμωρία 1000 φορές... κακός πρωθυπουργός



Η ειδήση(...): «Αλλοιωμένο δόθηκε στους υποψηφίους των ΕΠΑΛ που εξετάστηκαν τη Δευτέρα στη Νέα Ελληνική Γλώσσα το κείμενο του Γιώργου Θεοτοκά... από το βιβλίο «Στοχασμοί και Θέσεις» που δημοσιεύθηκε το 1956. Πρόκειται για τις παραινέσεις ενός πατέρα προς τον 20χρονο γιο του, όπως αναφέρουν τα Νέα.


Σε ένα σημείο του κειμένου αναφέρει: «Ένας άξιος μαραγκός που κατέχει καλά τη δουλειά του και πιστεύει σε αυτή είναι πολύ πιο ολοκληρωμένος και αξιοσέβαστος άνθρωπος από έναν κουφό πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό».


Το κείμενο που δόθηκε στους υποψηφίους στο σημείο αυτό αναφέρει: «Ένας άξιος μαραγκός που κατέχει καλά τη δουλειά του και πιστεύει σε αυτή είναι πολύ πιο ολοκληρωμένος και αξιοσέβαστος άνθρωπος από έναν κακό επιστήμονα».


Αντικαταστάθηκε, δηλαδή, ο «κουφός πρύτανης και ο κακός πρωθυπουργός» με τον «κακό επιστήμονα».


 
Προφανώς στη χώρα έχουμε και κουφό πρύτανη (σ.σ. τα μέλη της επιτροπής «σοφών» που λογόκριναν τον Θεοτοκά) και κακό πρωθυπουργό (τον Αλέξη Τσίπρα). Εισαγωγικά δεν χρειάζονται (ένιωσα την ανάγκη μόνο να τα βάλω στους σοφούς).

 
Η Ελλάδα δεν έχει πνευματική πρωτοπορία γιατί τα πανεπιστήμια αφέθηκαν έρμαιο στα χέρια της αριστερής δήθεν διανόησης. 


Η Ελλάδα δεν έχει πολιτική ελίτ γιατί πολιτικός έγινε ο συνδικαλιστής και ο φοιτητοπατέρας.

 
Η Ελλάδα δεν έχει παιδεία. Και χωρίς παιδεία δεν πάμε πουθενά. Και δεν πρόκειται για κλισέ. Εδώ δεν αντέχει η μία κοινωνική ομάδα την άλλη και ο ένοικος του τρίτου δεν μιλά με τον ένοικο του δεύτερου. Τι άλλο θέλουμε για να το καταλάβουμε;

 
Ας μείνουμε, όμως, στο «μάθημα» που μας προσέφερε η επιτροπή του υπουργείου Παιδείας που επέλεξε και έγραψε ξανά(!) το θέμα των πανελλαδικών. 


Οι εκλεκτοί του ΣΥΡΙΖΑ στην παιδεία, μη έχοντας προφανώς νέα γνώση να προσφέρουν, αλλάζουν την παλιά. Γράφουν ξανά την ιστορία κατά το δοκούν, επιλέγουν «μαθήματα» κατά το δοκούν, κόβουν κομμάτια από δημοσιευμένα έργα. Πόσο λέτε να απέχουν και από το προχωρήσουν και αυτοί (όπως οι άλλοι) σε πιστοποιητικά φρονημάτων;

 
Ο κουρέας μου την Τετάρτη μου θύμισε γιατί οι Έλληνες τιμώρησαν τη Δεξιά και εξιδανίκευσαν την Αριστερά. Είχε πτυχίο κινητήρων εσωτερικής καύσεως ο άνθρωπος και όταν πήγε στον στρατό τον έβαλαν σε γραφείο. Ακολούθησε το... πιστοποιητικό φρονημάτων (του πατέρα του) και τον πέταξαν έξω. Όταν απολύθηκε ούτε το χαρτί για να φύγει στα καράβια δεν του έδωσαν. Ούτε το επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης για το οποίο είχε δώσει εξετάσεις. Και έγινε κομμωτής.

 
Ήρθε η δική μου σειρά να αλλάξω το κείμενο του Θεοτοκά, αλλά θα με καταλάβει πιστεύω:

 
«Ένας άξιος κομμωτής που κατέχει καλά τη δουλειά του και πιστεύει σε αυτή είναι πολύ πιο ολοκληρωμένος και αξιοσέβαστος άνθρωπος από έναν κουφό πρύτανη και έναν κακό πρωθυπουργό».

 
Αλέξη, στον πίνακα γρήγορα. Γράψε 1000 φορές το κακός πρωθυπουργός. Ίσως καταλάβεις...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Καταλάβατε τι ψηφίσατε;



«Καταλάβατε τι ψηφίσατε; Ψηφίσατε ενάντια στην εισήγησή μου» επισήμανε ο Αλέξης Τσίπρας στους περίπου 3000 συνέδρους του ΣΥΡΙΖΑ, το βράδυ του Σαββάτου. Λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα είχε απορριφθεί η θέση του για την εξαίρεση των βουλευτών από την ποσόστωση 25% «αξιωματούχων» στη νέα κεντρική επιτροπή

Ο πρωθυπουργός ζήτησε τον λόγο και ρώτησε τους συντρόφους του αν είχαν καταλάβει τι είχαν κάνει. «Αν αυτή είναι η βούληση του συνεδρίου πάσο» είπε ο Αλέξης Τσίπρας. «Αλλά να καταλαβαίνουμε τι ψηφίζουμε» προσέθεσε και ζήτησε να επαναληφθεί η ψηφοφορία. 
«Τα ρέστα μου» είπε ο αρχηγός και οι σύνεδροι του έκαναν τη χάρη. Όχι απλά ψήφισαν ξανά, αλλά άλλαξαν και γνώμη ψηφίζοντας τη δεύτερη φορά υπέρ της δικής του πρότασης.

 
Τελικά δεν είχαν καταλάβει καλά. Δεν έχουν καταλάβει πόσο μονολιθικός είναι πια ο πάλαι ποτέ πολυτασικός ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο που μένει, είναι στο επόμενο συνέδριο να εκλέξουν... δια βοής τον Αλέξη Τσίπρα.

 
Ο λαός το λέει: ότι κοροϊδεύεις θα το λουστείς! Για δεκαετίες η ανανεωτική αριστερά γελούσε με τα καμώματα του Ανδρέα στο ΠΑΣΟΚ. Πως όμως μπορεί κανείς να συγκρίνει το 1981 με το 2016; Η νεαρή τότε Μεταπολίτευση αναζητούσε ηγέτες να πάρουν στην πλάτη τους τη χώρα. Η χώρα προχώρησε και άφησε πίσω της αυτό το ηγετικό πρότυπο. Και ξαφνικά ξανά πίσω. Κάτι σαν... ορθή επανάληψη. Όπως έγινε και με την επίμαχη ψηφοφορία. 

 
Ορθή επανάληψη; Καμία σχέση. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως κωμωδία ή τραγωδία. Ενίοτε η επανάληψη περιλαμβάνει και από τα δύο. Όπως στη δική μας περίπτωση. Μια κλαίμε, μια γελάμε και όλοι μαζί ψηφίζουμε (ότι καταλαβαίνει ο καθένας) και πληρώνουμε: μνημόνιο 1, μνημόνιο 2, μνημόνιο 3 και έχει ο Θεός. Ότι και να ψηφίζουμε μνημόνιο έχουμε. 
Κατά τη λογική του Αλέξη Τσίπρα...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Σύντροφε Αλέξη, η ιστορία είναι «σχολείο», δεν είναι «ταμείο»...



Η φύση μας διδάσκει ότι όλα έχουν μία αρχή και ένα τέλος. 


Ο δυτικός πολιτισμός προσέθεσε και την αρχή της παραγραφής.


Βασική έννοια σε κάθε κράτος δικαίου. Γιατί, κανείς- ούτε άνθρωπος, ούτε εταιρεία, ούτε κράτος ολόκληρο- δε μπορεί να είναι «όμηρος» για πάντα.
 

Ακόμη και ο Θεός συγχωρεί. Οι ιερείς του προσφέρουν άφεση αμαρτιών σε όσους εξομολογηθούν τα κρίματά τους. Για να μην τους κυνηγούν οι Ερινύες και να κοιμούνται τις νύχτες ήσυχοι, διατηρώντας ζωντανή την προοπτική του Παραδείσου.

 
Υπάρχει, βέβαια, μία εξαίρεση: το δικό μας κράτος, που κρατά τους πολίτες του ομήρους και τους ζητά κάθε φορά όσα χρειάζεται. Ένας κράτος που νομιμοποιεί όποτε γουστάρει αυθαίρετα, που σβήνει πρόστιμα λαθρεμπόρων, που δεν διεκδικεί φόρους για εισοδήματα που δεν δηλώθηκαν όταν έπρεπε.
 
Αυτό το κράτος, την ώρα που δηλώνει αδυναμία να εισπράξει όσα του κρύβει ο μανάβης της γειτονιάς, το κράτος που συμπεριφέρεται στους νόμιμους πολίτες του ως βάρβαρος κατακτητής, η κυβέρνηση αυτού του κράτους (για την ακρίβεια) εγείρει και πάλι θέμα γερμανικών αποζημιώσεων.
 

Παίζει με τον πόνο ανθρώπων και την ιστορική μνήμη λαών. Και προκαλεί. 


Η υπόθεση του Αλέξη Μητρόπουλου έχει παραγραφεί, της Γερμανίας όχι!  


Τα δάνεια του Μινιόν έχουν περάσει στην κατηγορία των αγύριστων, αλλά για την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος συνεχίζεται.
 

Σας παρακαλώ: δείτε την είδηση από την πλευρά ενός πολίτη της Γερμανίας. 1945, 1955, 1965, 1975, 1985, 1995, 2005, 2015. Και είμαστε πλέον στο 2016. Είναι δυνατόν να ζητάμε τόσα χρόνια μετά αποζημιώσεις;
 

Άλλο πράγμα να επιμένει κανείς στην αποκατάσταση μιας αδικίας. Την αναγνώριση του δίκιου του. Μιας σφαγής, μιας γενοκτονίας. Την αποκατάσταση της νομιμότητας. Σε αυτά τα θέματα δεν υπάρχει χρόνος. Ισχύει το «δεν ξεχνώ».
 

Όμως, με απόλυτο σεβασμό στα θύματα του πολέμου και τις οικογένειές τους, στους ανθρώπους που έχασαν τις περιουσίες τους, σε όλους μας δηλαδή (πλην δοσίλογων και μαυραγοριτών), αισθάνομαι ότι πρέπει να πω ότι ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει.
 

Είναι ντροπή για την κυβέρνηση να ευτελίζει ένα τόσο σοβαρό θέμα. Να χρησιμοποιεί το παρελθόν για να διαπραγματευτεί το μέλλον. Για να αποφύγει τις δικές της «μάχες» στο σήμερα. Το παρόν είναι δική μας ευθύνη. Μια ευθύνη που πρέπει να αναλάβουμε ολόκληρη. Εμείς. Κανείς άλλος.

 
Και αν κάνω λάθος και...

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το σώβρακο του Νεϊμάρ…


Πραγματικά είναι ενδιαφέρουσα η καινοτομία της FIFA να δείχνει πλάνα από τα αποδυτήρια, από το διάδρομο έξω από αυτά και από το χώρο αναμονής των παιχτών για να βγούνε στον αγωνιστικό χώρο. Αλλά, πραγματικά, με έχει κουράσει η εικόνα του Νεϊμάρ να δένει το σορτσάκι του ώστε να φανεί το βρακάκι του.


Την εξήγηση για το φαινόμενο μου την έδωσαν οι συνάδελφοι του αθλητικού ρεπορτάζ. Έχει -λέει- χορηγό και για το σώβρακό του! Έλεος. Ποιος παλαβός του μάρκετινγκ, από πιο ακριβό Πανεπιστήμιο το σκέφτηκε αυτό;


Όχι το να γίνει χορηγός στα εσώρουχα του Νεϊμάρ. Χρήσιμα είναι και αυτά και ας μην είναι του Νεϊμάρ. Αλλά το να τον υποχρεώνει να το δείχνει σε παγκόσμια μετάδοση.


Υποτίθεται ότι ο στόχος της διαφήμισης είμαι εγώ. Πως εγώ είμαι το παγκόσμιο αφεντικό. Στην κορυφή της καταναλωτικής πυραμίδας. Οι ποδοσφαιριστές είναι απλά οι υπηρέτες του συστήματος που πληρώνονται για να φθάσει σε εμένα το μήνυμα της κατανάλωσης. Να με κάνουν να μπω στο ίντερνετ και να παραγγείλω ό,τι φοράνε – πιστεύοντας ότι θα γίνω κάτι σαν αυτούς.
 
Ή έστω πως θα συνηθίσω μία μάρκα για να την επιλέξω όταν βρεθεί στα χέρια μου, πάνω στον πάγκο κάποιου καταστήματος. Υποτίθεται, γιατί δεν είναι έτσι.


Οι εταιρείες δε χαλάνε πολλά σε λίγους για να πάρουν λίγα από τους πολλούς. Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος είναι χωρισμένος σε πωλητές και πελάτες. Όπως ήταν κάποτε σε ιερείς και πιστούς. Σε ευγενείς και λαϊκούς.
 
Οι πρώτοι φρόντισαν να χτίσουν λαμπρούς ναούς και παλάτια που να κάνουν τους πιστούς και τους απλούς ανθρώπους να νιώθουν αδύναμοι. Οι σύγχρονοι πωλητές φτιάχνουν μοντέλα (ανθρώπους πολύ όμορφους ή πολύ δυνατούς) και τεράστιους ουρανοξύστες.
Όχι για να αγοράσω. Αλλά για να μου επιβληθούν.
 
Δε θέλουν τα λεφτά μου. Τους είναι αδιάφορα. Λεφτά έχουν όσα θέλουν. Και το δείχνουν. Αγοράζουν όποιον από τον δικό μου κόσμο ξεχωρίσει και τον βάζουν να μου δείχνει τα εσώρουχά του.

Το πιάσατε το υπονοούμενο φαντάζομαι.
 
Πρέπει να προσέξουν πολλοί οι δήθεν ειδικοί. Οι δήθεν επιχειρηματίες. Γιατί θα προκαλέσουν, αν συνεχίσουν έτσι, τεράστια αποστροφή στους πολίτες. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να ασφαλίζει κανείς τα πόδια του ή το στήθος του. Να διαβάζω για τα εκατομμύρια που παίρνει και τις σούπερ γκόμενες που έχει. Αλλά να με υποχρεώνει να βλέπω σώβρακα ενώ στήνομαι στην τηλεόραση για να δω Μουντιάλ πάει πολύ.


Είμαστε πελάτες και πωλητές, αλλά όχι και έτσι.